६ फग्गण २०१४ बिक्रमी मंगल सिँघ दे घर पट्टी ज़िला अमृतसर
हरि शब्द मेहरवान, सतिगुर विच समाया। सतिगुर दाता दानी दान, गुरमुख वेख वखाया। गुरमुख चतुर सुजान, हरि नामे चित लाया। मनमुख जीव अञ्याण, माया भरम भुलाया। प्रगट हो श्री भगवान, पंचम मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका शब्द वजाया। हरि शब्द सुल्तान, हरि हरि आप उपांयदा। सतिगुर जोधा सूर बली बलवान, गुर पूरा आप अख्वांयदा। गुरमुखां देवे नाम निधान, अन्तर मन्त्र इक्क जणांयदा। मनमुख मूर्ख मुग्ध अञ्याण, दिस किसे ना आंयदा। पंचम देवे धुर फ़रमाण, शब्द अनादी इक्क अल्हांयदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, राउ रंकां आप उठांयदा। हरि शब्द सुल्तान, हरि हरि बणत बणाईआ। सतिगुर दीन दयाल, दया निध अख्वाईआ। गुरमुख साचे लाल, आप आपणे गले लगाईआ। मनमुख गूढ़ी नींदे सवाल, माया ममता पड़दा पाईआ। पंच वसाए काया सच सच्ची धर्मसाल, साचा धर्म रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका अंका रिहा वखाईआ। हरि शब्द हरि भगवाना, हरि हरि रूप समाया। सतिगुर साचा शाह सुल्ताना, एका एक अख्वाया। गुरमुख मेला जगत जहाना, जोग जुगत इक्क वखाया। मनमुख जीव होए हैराना, भेव अभेदा कोई ना पाया। पंचम करे दर परवाना, पंचम मोह चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, द्वार बंका इक्क सुहाया। हरि शब्द हरि शाहो भूप, वड वड्डा सिक्दारा। सतिगुर वेखे चारे कूट, दहि दिशा इक्क प्यारा। गुरमुख विरला लाहा रिहा लूट, आत्म रस निझर धारा। मनमुख माया फंदे फस जूठ झूठ, ना दिसे किनारा। पंचां आपे रिहा , देवे शब्द अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल अपर अपारा। हरि शब्द हरि नाम सौदागर, साचा वणज कराया। सतिगुर पूरा निर्मल कर्म करे उजागर, जिस जन आपणी दया कमाया। गुरमुखां देवे नाम रत्ती रत्नागर, रत्ती रत्त रहिण ना पाया। मनमुख भेव ना जाणे काया गागर, डूँघे हरि नईया सच चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा संग निभाया। हरि शब्द हरि तीर कमाना, एका एक रखांयदा। सतिगुर साचा मारे सच निशाना, दो जहाना पार करांयदा। गुरमुखां दरस दिखाए गुण निधाना, गुणवन्ता एका रूप दरसांयदा। मनमुखां दूई द्वैती लग्गा काना, जम की कान ना कोई चुकांयदा। पंचम सोहे दर राजाना, पंचम राज कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, वासी पुरी घनक आप अख्वांयदा। हरि शब्द तफंग, हरि हरि रिहा चलाईआ। सतिगुर पूरा मंगे एका मंग, नौ खण्ड वेख वखाईआ। गुरमुखां वंड रिहा वंड, आत्म दरस बूझ बुझाईआ। मनमुखां सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आईआ। पंचम मेला विच ब्रह्मण्ड, खोजत खोजत हरि बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। हरि शब्द हरि दातार, हरि हरि आप अख्वांयदा। सतिगुर पूरा पहरेदार, जुग जुग सेव कमांयदा। गुरमुख साजन ल्ए उभार, आत्म जोती दीप जगांयदा। मनमुखां मारे अन्तिम मार, ना दूसर कोई छुडांयदा। पंचम मेला कन्त भतार, नारी सेजा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अलख निरजंण एका अलख आप जगांयदा। शब्द खण्डा दो धारा, हरि हरि आप उठाया।
सतिगुर पूरा पावे सारा, समरथ पुरख वेख वखाया। गुरमुख साजन करे प्यारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। मनमुखां दिसे अन्ध अंधिआरा, कूड़ी रैण अन्धेरी छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए बेपरवाहीआ। हरि शब्द हरि कटार, हरि हरि वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा मारे मार, मारनहार आप अख्वाईआ। गुरमुखां करे इक्क प्यार, चरन कँवल इक्क दरसाईआ। मनमुख सुत्ते पैर पसार, ना सोए कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हरि शब्द हरि ब्रह्मण्ड, हरि हरि आप समाया। सतिगुर वेखे उत्भुज सेत्ज जेरज अंड, भेव रहे ना राया। गुरमुख भरम ना भुल्ले जगत पखण्ड, झूठा नाता तोड़ तुड़ाया। मनमुख आत्म होई रंड, कन्त सुहाग ना कोई हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणा आप ल्ए उपाया। हरि शब्द हरि रूप अगम्म, हरि हरि आप रखाया। सतिगुर पूरा ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ कदे ना आया। गुरमुख बिरथा जाए ना कोई दम, पवण स्वासी लेखे लाया। मनमुख रोवण छम्म छम्म, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा कम्म, करन करावणहार आप अख्वाया। हरि शब्द अलख निरँजण, इक्क अलख जगाईआ। सतिगुर पूरा दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। गुरमुख नेत्र पाए नाम अंजन, आपणा लोचण आप खुल्हाईआ। मनमुख जीव जगत विकारा पी पी रज्जण, तृष्ना भुक्ख वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणी कल रिहा वरताईआ। हरि शब्द हरि सचखण्ड, सच सच वरतारा। सतिगुर पूरा वंडां रिहा वंड, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। गुरमुखां हथ्थ फड़ाए नाम खण्डा प्रचण्ड, तिक्खी रक्खे धारा। मनमुख जीवां देवे दंड, वहाए वहिंदी धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मेला साचे घर सुहाए दर दरबारा। सच दरबार हरि सुहञ्जणा, हरि जोत करे रुशनाईआ। इक्क नगारा लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड लोकमात अन्तिम वज्जणा, हरि साचा रिहा वजाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर घर घर छड्ड छड्ड भज्जणा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। मक्का काअबा शाह नवाबा अन्तिम तजणा, ना दीसे कोई सहाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदुआरे बहि बहि किसे ना सजणा, राग नाद ना कोई गाईआ। गुरमुख विरले पड़दा आपणा कज्जणा, गुर गोबिन्द होए सहाईआ। लक्ख चुरासी तेरी कोई ना रक्खे लज्जना, सीस हथ्थ ना कोई टिकाईआ। पारब्रह्म पुरख अकाला आदि निरँजण एका गज्जणा, अचरज खेल रिहा रचाईआ। पंज तत्त भण्डारा माटी भाण्डा सभ दा भज्जणा, त्रैगुण नाता रही तुड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम इक्क चलाए जहाजना, मनमुख जीव ल्ए चढ़ाईआ। प्रगट होए
हरि साचा शाहो शबाशना, चिट्टे अस्व आसण लाईआ। आपे होए ग़रीब निवाजना, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। शब्द अगम्मी मारे वाजणा, अगम्मी धाड़ इक्क रखाईआ। आपणा चरन आपे दए रकाबना, शाह अस्वार आप अख्वाईआ। ना कोई पाप पुन्न सवाबना, ख़ाकी ख़ाक दए मिलाईआ। किसे मिले ना कोई रकाबना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, स्वांगी आपणा स्वांग रिहा वरताईआ। हरि शब्द हरि जाया, हरि हरि गोद उठाए। सतिगुर पूरे विच टिकाया, लोकमात फेरी पाए। हरिजन साचे ल्ए मिलाया, सुरत सवाणी वेख वखाए। राग रागनी सेवा लाया, अनहद ताल वजाए। जोत निरँजण करे रुशनाया, अन्ध अन्धेर मिटाए। सर सरोवर इक्क बणाया, अमृत आत्म जल बरसाए। बजर कपाटी दए तुड़ाया, नाम खण्डा एका वाहे। चौदां हाटी दए विकाया, तीर्थ ताटी मूल चुकाए। औखी घाटी दए चढ़ाया, गुरमुख साचा पार कराए। जोत लिलाटी इक्क वखाया, अट्ठे पहर डगमगाए। धुन अनादी दए सुणाया, आत्मक धुन उपजाए। ब्रह्मादी खोज खोजाया, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाए। आत्म सेजा इक्क सुहाया, हरिजन साचे एका दूजा भउ चुकाए। तीजा लोयण आप खुल्हाया, भेव रहे ना राए। चौथे घर मेल सहिज सभाया, चौथा पद इक्क समझाए। पंचम मिल मिल हरि हरि गाया, हरि हरि रूप अख्वाए। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सुहाया, शब्द गुर आसण लाए। सत्तवें सति पुरख निरँजण जोत जगाया, अट्ठे पहर डगमगाए। अट्ठां तत्तां विच ना आया, मन मति बुध ना वेख वखाए। नौ दर जगत खुल्हाया, सृष्ट सबाई रिहा भुलाए। दसवें घर मिल्या वर, गुरमुख साजन जाए तर, एका जोती एका गोती नूरो नूर समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जीवां जन्तां साधां सन्तां वेखे वासना खोटी, वरन बरन कोई रहिण ना पाए। हरि शब्द वासदेव, एका वस्त रखाईआ। सतिगुर शब्द सदा निहकेव, निहचल धाम सुहाईआ। गुरमुख तेरी साची सेव, पूरन घाल पाईआ। अमृत आत्म देवे साचा मेव, एका फल खवाईआ। प्रगट होया अलख अभेव, आदि शक्त रूप वटाईआ। कोई ना गाए रसना जेहव, वेद कतेब दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए वर, जिउँ जन जनक ल्ए तराईआ। हरि शब्द हरि आप जगा, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। सतिगुर साचे विच गया समा, दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां लोकमात रिहा समझा, बिन गुर पूरे कोए ना पार कराईआ। मनमुख जीव रिहा रुला, कूड़े धन्दे लाईआ। पंचम मेला सहिज सभा, सति पुरखा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी करे कुड़माईआ। हरि शब्द उठया जाग, हरि साचे आप जगाया। लोकमात लग्गा भाग, गुर गोबिन्द
रूप वटाया। जन भगतां बुझाए तृष्ना आग, हउमे आग बुझाया। मनमुख जीव होए काग, दिवस रैण रहे कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण खेल कर, जोती शब्दी मेल मिलाया। निरगुण सरगुण खेल खला, खेलणहार करतारा। आपे गुरू गुरु गुर चेला, आपे करे आपणी निमस्कारा। आप आपणा बणे सज्जण सुहेला, आपे सोहे आपणा इक्क दुआरा। आपे वस्सया इक्क अकेला, इक्क अकल्ला एकँकारा। आपे होया रंग नवेला, आपे हर घट करे पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर चवीआं अवतारा। निहकलंक हरि शब्द जणाई, साचा डंक वजाया। लोआं पुरीआं रिहा उठाई, गगन पताला फेरा पाया। लक्ख चुरासी रिहा हिलाई, नौ सत वेख वखाया। जूठ झूठ दए दुहाई, संग मुहम्मद नाल रलाया। अल्ला राणी रो रो नेत्र नीर रही वहाई, मुख काला घुँगट पाया। प्रगट होया बेऐब परवरदिगार नूर अलाही, एका नूर रिहा चमकाया। चौदां लोकां बण मलाही, चौदां तबकां रिहा उठाया। पकड़ उठाए थाउँ थाँईं, शेख़ मुसायक पीर गौंस कुतब दस्तगीर कोई रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल सृष्ट सबाया। खेलणहार हरि खिलंता, हरि हरि खेल खिलाया। प्रगट जोत श्री भगवन्ता, लक्ख चुरासी वेख वखाया। कलिजुग तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, एका खण्डा नाम वखाया। संग मुहम्मद चार यार होए मंगता, चारों कुन्ट रिहा फेरीआं पाया। ईसा मूसा आपणा दर आपे लँघदा, काला सूसा तन छुहाया। पारब्रह्म दर दुआरे ना आए संगदा, कूड़ी क्रिया ना संग निभाया। काया चोली एका रंगदा, माया ममता रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई फेरा पाया। सृष्ट सबाई प्रभ आप जगौणी, जोती नूर करे रुशनाईआ। सत्तां दीपां फेरी पौणी, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। लक्ख चुरासी देवे जम की फाँसी लाड़ी मौत नाल रलौणी, राए धर्म दए सजाईआ। हाढ़ सतारां ख़ुशी मनौणी, हरि साची ख़ुशी मनाईआ। चौदां लोक चौदां हट्ट चौदां तबकां ए सनौणी, हरि साचा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत वीह सौ चौदां बिक्रमी नाल रलाईआ। सम्मत पन्दरां रिहा ललकार, आपणी चोट लगांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, गढ़्ह कोट रहिण ना पांयदा। हरि हरि शब्द मारे मार, सीस धड़ वेख वखांयदा। दर दर घर घर रोवे नर नार, नारी कन्त ना कोई मिलांयदा। मानस जन्म मनमुख जीव गए हार, वेला अन्तिम आंयदा। गुर गोबिन्दा जोधा सूरबीर बली बलकार, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। नीला नीली धारों करे पार, नाम कल्गी तोड़ा सीस टिकांयदा। जोती जोड़ा इक्क प्यार, लोकमात
फेरा पांयदा। मिट्ठा कौड़ा परखे परखणहार, आप परीक्षा विच ना आंयदा। धुरदरगाही आया दौड़ा हरि निरँकार, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़ा, हरि साची बणत बणांयदा। वेद व्यासा लेख लिखारा प्रगट होए पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, उच्च टिल्ला पर्बत बजर कपाटी सिला तुड़ांयदा। दो जहानी लाए एका पौड़ा, रंग महल्ल उच्च अटल निहचल धाम इक्क वखांयदा। सृष्ट सबाई कराए वल छल, अछल अछल्ल आप करांयदा। गुरमुख साजन जाए बलि बलि, बलिहारी गुर साचा पांयदा। सुरती शब्दी गया रल, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। दीपक जोती जाए बल, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर जल थल, उच्चे टिल्ले फेरी पांयदा। कलिजुग मिटे दूई द्वैती लग्गा सल, एका तीर चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा काला चीर, वेखण आया अन्त अख़ीर, आपणी हथ्थीं पड़दा लांहयदा। सम्मत सोलां हो त्यार, हरि साचे सगन मनाया। घर घर मन्दिर अन्दर हाहाकार, धीरज धीर ना कोई धराया। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, अट्ठे पहर नेत्र नीर वहाया। शिव शंकर करे गिरयाज़ार, बाशक तशका गलों हटाया। इन्द इन्द्रासन करे पुकार, करोड़ तेतीसा संग रलाया। विष्नूं वंसी करे विचार, सच सरबंस दिस ना आया। लक्ख चुरासी कोए ना पाए सार, लोकमात रही कुरलाया। रवि ससि रहे हार, दिवस रैण सेव कमाया। तारा मण्डल ना बन्न्हे धार, ऊँचो ऊँच दिस ना आया। ज़िमी अस्माना पाड़ा जाए पाड़, गगन पताल रहिण ना पाया। हरि घड़नेहारा आपे घाड़, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाया। आपे डोबे आपे लाए पार, आपणा बेड़ा रिहा चलाया। गुरमुख साजन मीत मुरार, शब्दी शब्द मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सोलां देवे वर, कोई ना दिसे खुल्हा दर, दर दरवाज़ा बन्द कराया। सम्मत सतारां विछे सथ, हरि साचे आप विछावणा। धर्म राए दा चले रथ, नौ खण्ड आप फिरावणा। ना कोई दीसे मन्दिर मस्जिद दयोरा मट्ठ, उच्च अटल ना कोई सुहावणा। नगर खेड़े जाणे ढठ्ठ, शहर ग्रां ना कोई वसावणा। घर घर अग्नी दिसे मट्ठ, हरि साचे लम्बू लावणा। गुर गोबिन्दा गुरमुख विरले रक्खे हथ्थ, जिस जन आपणा दरस दिखावणा। चरन कँवल जो जाए ढठ्ठ, फड़ बांहों पार करावणा। लहिणा देण चुक्के तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी कोई ना जावणा। हरि चरन दुआरे इक्क अकट्ठ, बगल कुरान ना कोई उठावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सर्बकला समरथ आप अख्वावणा। सम्मत अठारां अठसठ धार, आपे रिहा वहाईआ। जल जल रूप सर्ब संसार, धरती जल समाईआ। खेले खेल एकँकार, इक्क अकल्ला वेख वखाईआ। जुग जुग पावणहारा सार, जुग जुग भेख वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लाया पार, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। मानस
मानुख गए हार, माया ममता गल विच फाहीआ। गुरमुख विरला सोहे बंक द्वार, बंक दुआरा इक्क रघुराईआ। भेख पखण्डा दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। ब्रह्मण्डां देवे इक्क हुलार, एका पवण झुलाईआ। शब्द डण्डा हथ्थ करतार, नाम खण्डा रिहा सजाईआ। जेरज अंडा आप विचार, खाणी बाणी आप वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग लहिणा जग झोली रिहा पाईआ। जगत लहिणा जग चुकया, जीव जन्त नादान। कलिजुग कूड़ा पैंडा मुकया, पन्ध मुकाए हरि भगवान। जूठा झूठा बूटा सुकया, ना दिसे पत्त डान्ह। हरि भाणा कदे ना रुकया, वरते दो जहान। उतरे पार जो जन चरन दुआरे झुकया, देवे नाम शब्द सच्ची कृपान। उज्जल करे मुखया, अमृत बख्शे पीण खाण। गुरसिख कोई रहिण ना देवे लुकया, जो जन रसना हरि हरि गाण। सुफल कराए मात कुख्खया, इक्क वखाए पद निरबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणी जाणे आपे आण। उन्नी उनीसा कर प्यारा, इक्क हदीसा चलाईआ। मुस्लिम सुन्नी पार किनारा, ऐनलहक्क ना कोई जणाईआ। मुकामे हक्क इक्क दुआरा, चरन कँवल रिहा वखाईआ। चार यार संग मुहम्मद भर भंडारा, अल्ला राणी संग रलाईआ। लोकमात दए हुलारा, पार किनारा रिहा जणाईआ। हू हू कोए ना लाए नाअरा, अन्ना हू ना कोई जणाईआ। तीस बतीस ना करे प्यारा, ना कोई मुख रखाईआ। एका राग सुणाए हरि सुणावणहारा, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। चार वरना कराए इक्क प्यारा, मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ना कोई जणाईआ। बीस बीसा प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, जगत जगदीसा आप अख्वाईआ। छत्र सीस झुल्ले अपर अपारा, पंचम मुख ताज सुहाईआ। निर्मल जोत करे उज्यारा, नौ खण्ड करे रुशनाईआ। हरि शब्द होए सच्ची सिक्दारा, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। उप्पर बैठ बेऐब परवरदिगारा, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। एका नाम इक्क जैकारा, एका सिख्या रिहा सिखाईआ। एका गुर इक्क भण्डारा, एका रिहा वरताईआ। एका चरन इक्क प्यारा, एका कँवल मुख खुल्हाईआ। एका दर बंक दुआरा, दर दरबान इक्क वखाईआ। एका शाह सुल्तान न्यारा, सति सरूप आप अख्वाईआ। आपणी बन्न्हे आपे धारा, सतिजुग साची नींह रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा हरि जगदीसा वेख वखाए इक्क इकीसा, इक्क अकाला इक्की पाईआ। एका इक्की आपे पा, आपे तोल तुलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी साची सिक्खी ल्ए बणा, साची सिख्या आप समझांयदा। धारों तिक्खी दए वखा, तिक्खी धार इक्क रखांयदा। वालों निक्की आप समझा, नीकन नीका विच समांयदा। मदिरा मासी कोई दीसे ना, भुन्न कबाब ना कोई खांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत निरँजण जोत धर, आदि निरँजण दए सर्ब भण्डारे आपे
भर, सर्बकला भरपूर आप अख्वांयदा। इक्क इकीसा हरि निरँकारा, आपणा कर्म कमांयदा। इक्क हदीसा विच संसारा, एका मार्ग लांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां खाली खीसा, सिर ताज ना कोई रखांयदा। प्रगट होए हरि साजन साचा शाहो शबीसा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। कलिजुग माया कूड़ा पीसन पीसा, लक्ख चुरासी झोली पांयदा। लहिणा देणा चुकाए मूसा ईसा, अञ्जील कुराना संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आप अख्वांयदा। सतिगुर पूरा शब्द मलाह, पारब्रह्म बेअन्ता। गुरमुखां देवे नाम सलाह, साजन साचे सन्ता। अगम्म अगम्मड़ा पाए राह, एका धाम सुहंता। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा लेखे दए ला, गढ़्ह तोड़े हउमे हँगता। आदि जुगादी जुग जुग देवे ठंडी छाँ, जगत जगदीस साची संगता। सखा सहाई आपे होए पिता माँ, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठंता। निथाविआं देवे साची थाँ, जो जन दर दुआरे आए मंगता। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, साची चोग नाम चुगंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वन्ता। हरि जोबन हरि रंगया, गुरमुख साजन मीत। गुरमुख वर घर मंगया, हरि मेला शाहो अतीत। घर मन्दिर आपे लँघया, हरि बैठा रहे अतीत। जन भगतां कट्टणहारा भुक्ख नंगया, सदा सुहेला बीठला बीठ। अमृत धार नुहाए साची गन्गया, मिट्ठा करे कौड़ा रीठ। अनहद ढोल वजाए काया मन्दिर मृदंगया, वजावणहारा आप अनडीठ। पंजम सखीआं बहि बहि मंगल एका मंगया, सदा गायण सुहागी गीत। सतिगुर पूरे साचे घोड़े कसे तन्गया, गुरमुख वेखे सच प्रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका रंग मजीठ। ऊँच नीच हस्त कीट ऊँच अपार अगम्म अथाह, बेपरवाह अख्वाया। चार वरन वखाए एका नाँ, एका दूजा भउ चुकाया । तीजे नेत्र दए खुल्हा, नेत्र नैणां दरस दिखाया। चौथे पद रिहा समा, गुरमुख साजन मेल मिलाया। पंचम देवे साचा थाँ, थिर घर वासी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरगुण सरगुण संग निभाया। निरगुण हरि निरँकार, सरगुण संग रखांयदा। सरगुण शब्द अधार, निरगुण जोत जगांयदा। निरगुण खेल अपार, सरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण दीसे जगत आकार, निरगुण दिस ना आंयदा। दोहां मेला इक्क प्यार, आपणी बणत बणांयदा। चेला गुर सोहे बंक द्वार, बंक द्वारी आप अख्वांयदा। हरिजन बख्शे चरन प्यार, नाता बिधाता आप बन्हांयदा। दो जहानी फड़ फड़ बांहों करे पार, नाम सुगाता झोली पांयदा। हरि सज्जण शाहो मीत शाह शहाना, मेहरवान गुण निधाना दया कमांयदा। आत्म तीर ब्रह्म ज्ञाना, भेव ना पाए कोई विद्वाना, ज्ञान ध्यान दिस ना आंयदा। जिस जन कराए चरन धूढ़ मजन अशनाना, मजन माघ करांयदा।
लक्ख चुरासी चुक्के काना, पतित पावन भेख बावन पकड़े दामन, पंच दुष्ट सँघारे रामा रावन, सीता सुरती आप प्रनांयदा। मिटे रैण अन्धेरी शामन, कृष्ना कानन रूप भगवानन, मकंद मनोहर लक्खमी नरायण सुन्दर कुण्डल मुकट बैन, आप आपणा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन बरन अठारां देवे एका वर, इक्क महल्ला एका घर, एका धाम सुहांयदा। भगत वछल हरि गिरधारी, गिरवर रूप समाया। निरगुण जोत कर उज्यारी, सरगुण लेखे लाया। पारब्रह्म कल खेल न्यारी, परम पुरख अख्वाया। जुगां जुग जुगन्ता जगत भरे भण्डारी, जगत जगदीसा आप अख्वाया। मोन मुनीश्र मुख ताब्यादारी, सेवक सेवा रिहा कराया। सिँघ मंगल सोहे बंक द्वारी, हरि साजन घर साचे पाया। चरन कँवल करे निमस्कारी, निमुख अक्खर एका पाया। हउमे कट्टी जगत बिमारी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आया। सो पुरख निरँजण देवे नाम ख़ुमारी, अट्ठे पहर रंग रंगाया। मानस जन्म ना आए दूजी वारी, आवण जावण गेड़ कटाया। धर्म राए दोए जोड़ करे निमस्कारी, नेत्र नैण रहे शरमाया। गुर शब्द सतिगुर साचा वेले अन्तिम पाए सारी, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम भण्डार सदा भरपूर रखाया।
नाम भण्डारा सदा अतुट, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादि ना जाए निखुट, देवणहार सृष्ट सबाईआ। गुरमुख विरले लाहा रहे लुट्ट, कलिजुग सुत्ती सर्ब लोकाईआ। पंच विकारा रिहा कुट, अट्ठे पहर रहे लड़ाईआ। जन भगतां हिरदे अन्दर प्रभ पूरा गया तुठ, निर्मल बाती जोत जगाईआ। लुकया रहिण ना देवे कोई गुठ, जो जन सरसे गया सेव कमाईआ। मनमुखां हथ्थ फड़ाए खाली ठुठ, दर दर मंगण नाम भिच्छया कोई ना पाईआ। वेले अन्तिम जड़ देवे पुट्ट, पत्त डाल्ही रहिण ना पाईआ। जन भगतां अमृत आत्म प्याए नाम घुट्ट, काया मन्दिर अन्दर ताल सुहाईआ। आवण जावण गया छुट्ट, जिस जन हरि गुर हरि साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन देवे वर, सच घर मिले वड्याईआ।
७ फग्गण २०१४ बिक्रमी नरायण सिँघ दे घर पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
सतिगुर साचा सच घर, पारब्रह्म बेअन्ता। सतिगुर साचा दर, मेल मिलाए साचे सन्ता। सतिगुर साचा सच हरि, साचा खेल खिलंता। सतिगुर साचा सच वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साजन धाम सुहंता।
सतिगुर साजन मीतड़ा, आदि पुरख अपार। हरिजन रंगे काया चीथड़ा, रंगण रंग अपार। धुरदरगाही साचा मीतड़ा, दाता दानी सिरजणहार। जुग जुग चले आपणी रीतड़ा, चले चलाए विच संसार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, पूर्ब लहिणा कर्म विचार। हरि हरि भाणा लग्गे मीठड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम अधार। सच विचोला, साचा गुर एका एक अख्वाया। हरि नाम सुणाए साचा ढोला, एका राग अल्हाया। एका मन्दिर एका अन्दर एका पुरख अबिनाशी बोला, एका रिहा सुणाया। एका रूप एका चोला, एका बणया साचा तोला, तोलणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटाया। सच वरतंता हरि भगवन्ता, साचो साच जणाईआ। गुरमुख उठाए साचे सन्ता, गुरमुखां मेल मिलाईआ। साचा धाम हरि सुहंता, साचे घर वज्जे वधाईआ। खेले खेल आदिन अन्ता, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। मनमुख जीवां माया पाए बेअन्ता, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची शब्द करे जणाईआ। साचा शब्द हरि तराना, आपणा आप अल्हाया। गुरमुख मेला दो जहाना, विछड़ कदे ना जाया। जोती शब्दी गुरु गुर चेला, गुर चेला आप अख्वाया। सदा सखाई सदा सुहेला, साजन मीत आप हो जाया। आपे वसे सदा अकेला, हर घट आपे आसण लाया। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेला, कलिजुग जीआं भेद ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती नूर करे रुशनाया। साचा घर साचा नूर, हरि जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादी वज्जे तूर, अनहद धुन उपजाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया रिहा मिटाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां लक्ख चुरासी एका बख्शे चरन धूढ़, चरन दुआरा इक्क वखाईआ। चतुर सुघड़ बणाए फड़ फड़ मूढ़्ह, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ाईआ। काया चोली रंगण चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजन साचे वेख वखाईआ। साजन साचा हरि हरि मीता, एका एक अख्वाया। जुग जुग चले आपणी रीता, जुग जुग वेस वटाया। आपे जाणे देहुरा मन्दिर मसीता, गुरदुआरा आप सुहाया। बैठा रहे सदा अतीता, दिस किसे ना आया। जन भगतां काया करे ठंडी सीता, अमृत आत्म साचा रस चुआया। इक्क सुणाए अनादी गीता, अनाद अनादी आप वजाया। जिस जन वस्सया हरि हरि चीता, हरिजन साचे विच समाया। त्रैगुण तपे ना तन अंगीठा, पंज तत्त ना दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजन वेखे दर, सच सुच्च करे कुड़माया। सच वस्त हरि साचे पास, साचो सच वरताईआ। हरिजन मेटे जगत प्यास, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। हरि हरि साजन शाहो शबास, नेत्र नैणां इक्क खुल्हाईआ। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फोलाईआ।
हरिजन हिरदे रक्खे वास, अट्ठे पहर ना होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे थाउँ थाँईंआ । वस्सया धाम हरि अगम्मड़ा, अगम्मड़ी कार करांयदा। हड्ड मास नाड़ी ना दीसे चमड़ा, पंज तत्त ना कोई रखांयदा। ना कोई रक्खे पल्ले दमड़ा, रत्ती रत ना कोई समांयदा। ना मरे ना कदे जम्मड़ा, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। सृष्ट सबाई आपे बणया अम्मी अंमड़ा, आप आपणी गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए आप समाए आपे मेट मिटांयदा। आपणे भाणे हरि समरथ, आपे आप समाया। आप चलाए आपणा रथ, आप आपणा भेख वटाया। सृष्ट सबाई कलिजुग अन्तिम देवे मथ, लक्ख चुरासी दए सजाया। मनमति विकारा पाए नथ्थ, सृष्ट सबाई बंध बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजन मेला सच घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत निरँजणा, अलख निरँजण वेख वखाया। अगम्म अलक्ख बेपरवाह, बेपरवाह अख्वाया। सतिगुर शब्द बण मलाह, लोकमाती फेरा पाया। चार वरनां रिहा जणा, जाति पाती मेट मिटाया। एकँकारा एका नाँ, इक्क अकल्ला रिहा समाया। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, जुग जुग खेल खिलाया। कलिजुग अन्तिम पकड़े बांह, सम्बल नगरी डेरा लाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस बणाया। नर नरायण दर दर्शन पा, हरि सिँघ सरूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी क्रिया रिहा कर, सेवक सेवा साची लाया। धन्न जणेदी माँ सुफल कुक्ख, जम्मया सुत दुलार। दर्शन कर उतरे भुक्ख, निर्मल जोती नूर करे उज्यार। उज्जल होए मात मुक्ख, मिल्या मेल अगम्म अपार। मात गर्भ ना आए उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी जाए गेड़ निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन घर घर हरि देवे वर, नाम दान धुर फ़रमाण भरे रहिण भण्डार। नाम भण्डारा सचखण्ड, गुरमुख साचे आप भराया। सतिगुर पूरे वंडी वंड, ना कोई मेट मिटाया। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज आप समाया। गुरसिख कदे ना आवे कंड, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मनमुख जीव नार दुहागण होई रंड, साचा कन्त ना कोई हंढाया। अट्ठे पहर मन मति विकारा पाए डण्ड, हरि का शब्द हरि दर नज़र ना आया। जगत जुगयासू सद भरया इक्क घमंड, घड़न भन्नणहार दिस ना आया। गुरमुख साजन साचे मीत आत्म अन्तर रक्खे ठंड, निझर धारा मुख चुआया। सृष्ट सबाई मेट मिटाए कूड़ी क्रिया जगत पखण्ड, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुहाए बंक द्वार दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा जुग जुग रक्खणहारा लाजा, दर दरवेशा आया फेरी पाया। दर दरवेश हरि निरँकार, जुग जुग वेस वटांयदा। जन भगतां दर होए पहरेदार, आप आपणी सेव कमांयदा। आपे बख्शे आपणा चरन प्यार, चरन कँवल चित आप लगांयदा। मानस
जन्म दए संवार, जन जननी लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नरायण नैण इक्क दरसांयदा।