७ फग्गण २०१४ बिक्रमी धर्मबीर दे घर जलालाबाद ज़िला अमृतसर
निरगुण जोत निरँकार, निरवैर समाया। खेले खेल अपर अपार, आप आपणा भेख वटाया। अगम्म अगम्मड़ी जाणे धार, धार आपणी रिहा चलाया। आप आपणा कर पसार, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणी जाणे कार, करता पुरख आप अख्वाया। लोआं पुरीआं पसर पसार, गगन मण्डल बणत बणाया। धरत धवल दए संवार, आकाश प्रकाश टिकाया। लक्ख चुरासी ल्ए उभार, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया। खेले खेल अपर अपार, खेलणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाया। निरगुण जोत हरि भगवन्ता, पारब्रह्म अख्वांयदा। खेले खेल आदिन अन्ता, आदि जुगादि रहांयदा। आप बणाए आपणी बणता आपे वेख वखांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, आपे सेज हंढांयदा। आपे चाढ़्हे रंग बसन्ता, फल फुलवाड़ी आप लगांयदा। आप उधारे लक्ख चुरासी जीव जन्ता, आपे मेट मिटांयदा। आप सुहाए गढ़्ह हँकारी हउमे हँगता, आपे तोड़ तुड़ांयदा। आपे दर दुआरे होए मंगता, दर दरबान आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती नूर जगत उजाला, हरि साचे आप कराया। प्रगट होए दीन दयाला, दीना बंधप नाम धराया। खेले खेल काल अकाला, कलधारी आप हो जाया। संग रखाए काल महांकाला, सेवक सेवा साची लाया। सृष्ट सबाई बण दलाला, शब्दी रूप वटाया। आपे चले आपणी चाला, जुग जुग चलदा आया। कलिजुग अन्तिम खेले खेल निराला, निहकलंका नाउँ धराया। जन भगतां तोड़े जगत जंजाला, त्रैगुण माया फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्मल जोती नूर करे रुशनाया। निर्मल जोती हरि नूरानी, नूरो नूर धरांयदा। आपे जाणे आपणी बाणी, आपणा राग आप अल्हांयदा। आपे होया जाण जाणी, जानणहार आप अख्वांयदा। जुग जुग देवे जगत निशानी, बोध अगाधा शब्द जणांयदा। जन भगतां अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, निझर धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंका नाउँ रखांयदा। हरि जोत हरि रंग, हरि हरि आप रंगांयदा। नाम वजाए इक्क मृदंग, डौरु डंका इक्क वजांयदा। साचे घोड़े कस्सया तंग, सोलां कलीआं आसण लांयदा। शब्द सरूपी बैठ पलँघ, आप आपणा हुक्म जणांयदा। कलिजुग जीव लक्ख चुरासी होई नंग, नाम धन ना कोई रखांयदा।
पंच विकारा लग्गा जंग, मनमति संग रखांयदा। मानस देही होई भंग, मूर्ख झूठे धन्दे लांयदा। गुरमुख विरला मंगे मंग, आत्म अन्धे दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंका डंक वजांयदा। हरि जोत आदि निरँजण, आदि पुरख अबिनाशा। भगत जनां हरि साचा सज्जण, जुग जुग वेखे जगत तमाशा। सदा सुहेला इक्क अकेला आपे होया पड़दे कज्जण, साचे मण्डल पावे रासा। मनमुख जीव माया अग्नी दझण, ना दीसे कोई सहाया। वेले अन्त ना रक्खे कोई लज्जन, राए धर्म दए सजाया। गुरमुख साजन दर दुआरे बहि बहि सजण, हरि साचे मेल मिलाया। अनहद ताल नगारे वज्जण, धुन अनादी रिहा सुणाया। इक्क चढ़ाए सच जहाज़न, सो पुरख निरँजण आप चलाया। प्रगट होया देस माझन, जोती जामा भेख वटाया। शाहो भूप वड राज राजन, शाह सुल्तान आप अख्वाया। कलिजुग अन्तिम रचया काजन, नौ खण्ड सृष्टी फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका इष्ट रिहा बुझाया। एका इष्ट आदि गुर मन्त्र, हरि नामे वड वड्याईआ। देवे दरस हरि आत्म अन्तर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। मनमुखां लग्गे तन बसन्तर, ना सके कोई बुझाईआ। खेले खेल गगन गगनंतर, गगन पताला फेरी पाईआ। कलिजुग तेरी आपे वेखे आत्म अन्तर, वेखणहार आप बिगसाईआ। ब्रह्मे लहिणा चुक्के मनवन्तर, मनमति रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंका नाउँ रखाईआ। हरि जोत हर घट वासा, हरि हरि आप जगाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन पाताला आप समाईआ। मण्डल मण्डप पावे रासा, अचरज रचन रचाईआ। जन भगतां होए दासी दासा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। मनमुख जीवां मुख रखाया मदिरा मासा, देवे अन्त सजाईआ। भन्न वखाए काया कासा, थिर रहिण ना पाईआ। जो उपजे सो सदा विनासा, पंज तत्त ना कोई कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा डंक वजाईआ। हरि जोती हरि जैकार, एका एक कराया। शब्द शब्दी कर प्यार, हरि शब्दी मेल मिलाया। शब्द गहिणा तन शृंगार, नाम नैणा कज्जल पाया। वर घर साचे बहिणा कर प्यार, साचा सज्जण इक्क अख्वाया। ऊँच नीच ना कोई विचार, ज़ात पात ना कोई रखाया। भरमे भुल्ले सर्ब संसार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। प्रगट होए कल्कि अवतार, निहकलंका नाउँ धराया। नाम खण्डा तेज़ कटार, हथ्थ आपणे रिहा उठाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मा शिव देवत सुर सोया कोई रहिण ना पाया। नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलार, लक्ख चुरासी दए हिलाया। मारनहार आपे मार, जगत जगदीसा दिस ना आया। सृष्ट सबाई आई हार, ना दीसे कोई सहाया। राज राजान शाह सुल्तान होण ख्वार, धीरज धीर ना कोई धराया। बिन गुर पूरे कोई ना वखाए सच निशान, धर्म निशान ना
कोई झुलाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, गीता ज्ञान हथ्थ किसे ना आया। बगलीं रक्ख अञ्जील कुरान, मुल्लां शेख़ मसायक पीर दस्तगीर रहे अल्हाया। अठसठ तीर्थ फिर फिर सारे गाण, हरि साचा नज़र ना आया। कलिजुग जीव अन्त सर्ब पछतान, वेला अन्तिम आया। हरि प्रगट होए वाली दो जहान, दो जहानां वाली आप अख्वाया। साधन सन्तां करे पछाण, नाम निधाना झोली पाया। एका राग सुणाए साचा कान, एका नाद रिहा वजाया। एका धुन सच्ची धुनकान, आत्मक धुन रिहा वजाया। जीव जन्त पुण छाण, वेले अन्तिम रिहा कराया। जूठ झूठ पीण खाण, अमृत प्याला ना कोई प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। हरि जोती हरि शब्द निशाना, एका एक कराया। एका चिल्ला तीर कमाना, एका रिहा उठाया। खेले खेल दो जहानां, दिस किसे ना आया। निर्मल नूर हरि जोत श्री भगवाना, भगतन मेल मिलाया। सति पुरख निरँजण एका बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाया। शब्द जणाई धुर फ़रमाणा, वेद कतेब कुरान अञ्जील ना कोई लेख लिखाया। आपे जाणे आपणा भाणा, आपणे भाणे विच समाया। धुरदरगाही साचा राणा, शाह सुल्ताना आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका रिहा वजाया। हरि जोती प्रकाश, हरि आपणा आप करांयदा। हर घट अन्दर रक्खया वास, हर घट आप समांयदा। भगत जनां हरि होया दास, मनमुखां दिस ना आंयदा। शब्द चलाए स्वास स्वास, रसना जिह्वा आप हिलांयदा। लेखे लाए दस दस मास, जो जन चरन ध्यान लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन मेला सच दरगहि, गुर पूरा आप करांयदा। चेला गुर एका धाम सुहा, साचा धाम सुहांयदा। चार वरन जपाए एका नाँ, एका मार्ग लांयदा। शब्द सरूपी सच मलाह, सच बेड़ा पार करांयदा। होए सहाई थाउँ थाँ, गुरमुख साचे आप उठांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दुरमति मैल धवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप अख्वांयदा। निरगुण रूप हरि करतारा, करता पुरख अख्वाया। जुग जुग मात ल्ए अवतारा, आपणा रूप वटाया। सतिजुग त्रेता पार किनारा, द्वापर वेख वखाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि साची रचन रचाया। नानक गोबिन्द बण भिखारा, वेद व्यासा संग रलाया। प्रगट होए चवीआं अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाया। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, आप आपणे हथ्थ उठाया। मनमुख जीवां मारे मारा, दहि दिशा फेरीआं पाया। गुरमुख सुहाए इक्क दुआरा, बंक दुआरा इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण जोती आदि पुरख, करनहार करतारा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, खेले खेल विच संसारा। लक्ख
चुरासी रिहा परख, जीव जन्त वेख विचारा। अमृत आत्म रिहा बरख, गुरमुख साजन मीत मुरारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगट हो विच संसारा। जोत अबिनाश हर घट वासा, नर नरायण अख्वांयदा। पारब्रह्म सर्ब गुणतासा, समरथ कल अख्वांयदा। आदि अन्त ना कदे विनासा, रूप अनूप वटांयदा। जुग जुग वेखे जगत तमाशा, रामा कृष्ना आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा रूप वटांयदा। कलिजुग रूप हरि हरि वेख, आपणी जोत जगाईआ। जूठ झूठ पसारा नेत्र पेख, पंच विकारा दए वहाईआ। संग मुहम्मद चार यारा लिखणहारा लेख, अल्ला राणी संग रलाईआ। मूंड मुंडाए नर नरेश, नर नरायण जोत जगाईआ। आपे जाणे धारी केस, सोया कोई रहिण ना पाईआ। सतिगुर दाता दानी दस दसमेश, दहि दिशा फेरीआं पाईआ। आपे जाणे गणपति गणेश, शिव शंकर सेव कमाईआ। विष्नूं वंसी करे अदेश, ब्रह्म ब्रह्म समाईआ। आदि पुरख प्रभ सदा अदेश, भेव कोए ना पाईआ। आपे सुत्ता बाशक सेज़, सांगो पांग हंढाईआ। आपणा शब्द सनेहड़ा आपे भेज, चतुर्भुज आप अख्वाईआ। लछमी रक्खे दर दरवेश, सेवक सेव कमाईआ। आदि शक्त आदि भवानी जोत जगदी रहे हमेश, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम होया दर दरवेश, हरिजन दुआरे फेरा पाईआ। आपे वेखे रिखी केस, गवर्धन धार आप उठाईआ। आपे जोधा नर नरेश, निरगुण रूप बेपरवाहीआ। आपे फड़े खूंडी मोढ्ढे धरया खेस, नानक दर वज्जे वधाईआ। गुर गोबिन्द धारी केस, साची बणत बणाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए वेख, निहकलंका जामा पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे रेख, सच सुच्च रिहा वरताईआ। किसे ना चलणी कोई पेश, ना दीसे कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर अगम्म अथाह, भेव कोई ना पांयदा। आपे होया बेपरवाह, बेऐब आप अख्वांयदा। आपे ऐनलहक्क अख्वा ख़ुदा, ख़ुदी ख़ुदाई मेट मिटांयदा। आपणे दर आपे करे सदा, आपणी अलख आप जगांयदा। आपे फिरे होए गदा, भीखक भिख्या मंग मंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ उपांयदा। आप आपणा नाउँ धरा, आपणी कल वरताईआ। नूर अलाही गया समा, दिस किसे ना आईआ। अल्ला राणी ल्ए जगा, संग मुहम्मद नाल रखाईआ। हक्क हकीकत फोल फोला, शरअ शरीअत दए जणाईआ। लाशरीक आप अख्वा, एका कलमा दए पढ़ाईआ। कलमा अमाम कायनात बणा, एका नाअरा लाईआ। सच जमाइत दए वखा, एका वज़ू कराईआ। इक्क दुआरे सजदा दए करा, जोती नूर करे रुशनाईआ। अमाम मैहन्दी प्रभ आप अख्वा, दिशा लहिंदी फेरी पाईआ। मुख नक़ाब ल्ए टिका, काला सूसा तन छुहाईआ।
साचे घोड़े चरन आप टिका, सोलां कलीआं आसण लाईआ। आपणीआं वागां आपे रिहा उठा, ना कोई दूसर संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग मेटे कूड़ी छाहीआ। कूड़ा डंक कूड़ पसारा, कूड़ो कूड़ प्रधानया। कूड़ो कूड़ा, खेले खेल अपारा, कूड़ा दीसे जगत निशानया। कूड़ा धन्दा कूड़ी कारा, कूड़ा बद्धा हथ्थीं गानया। कूड़ी काया कूड़ा मन्दिर मुनारा, कूड़ा पीणा खाणया। वेले अन्तिम होए ख्वारा, कलिजुग वेखे गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा धाम आप सुहानया। कलिजुग कूड़ा कूड़ी रास, कूड़ा नाच नचांयदा। दर दर घर घर मदिरा मास, तन मास ना कोई सुकांयदा। बिन हरि नामे बिरथा स्वास, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। जो उपजे सो होए नास, दिस कोए ना आंयदा। आपे होए देव वास, वासदेव आप अख्वांयदा। आपे जाणे आपणा जाप, आपे जाप जपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जूठा झूठा डेरा ढांयदा। जूठा झूठा वज्जया डंक, धरत मात रही कुरलाईआ। भरमे भुल्ले राउ रंक, माया ममता मोह वधाईआ। प्रगट होए वासी पुरी घनक, घनक पुर वासी नाउँ धराईआ। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनक, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच दए वड्याईआ। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका एक रखाया। दीपक जोती जगे निरँजणा, अट्ठे पहर डगमगाया। शब्द अनादी एका वज्जणा, गुर पूरा रिहा वजाया। झूठा घर लोकमात सभ ने तजणा, थिर घर साचा इक्क सुहाया। अमृत पी पी हरिजन साचे रज्जणा, सर सरोवर इक्क वखाया। नाम चढ़ाए सच जहाजना, सोहँ चप्पू रिहा लाया। सतिजुग साचा रचया काजना, लोकमात जन्म दवाया। सच वस्त देवे दाजना, पल्ले गंढ्ढ बंधाया। खेले खेल देस माझना, नौ सत करे रुशनाया। चिट्टे अस्व चढ़या ताजना, शाह सुल्तान आप हो जाया। अगम्म अगम्मड़ी मारे वाजना, निहचल एका धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन साचे नेत्र पेख, निज घर जोत जगाईआ। आपे लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़, मुल्लां काज़ी पीर दस्तगीर कुतब गौंस रहे कुरलाईआ। पंडत पांधे तिलक लिलाटी ला ला रहे वेख, त्रिबैणी नैणी दिस ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के धारी केस, गुर गोबिन्द ना दर्शन पाईआ। ब्रह्मा लिख लिख थक्किआ चारे वेद, पारब्रह्म भेव ना राईआ। पुराण अठारां वेखे व्यास वेद, नारद मुन संग रलाईआ। गीता ज्ञान इक्क आदेस, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला हरि गोबिन्दा, हरि हरि रंग
रंगांयदा। मेट मिटाए सगली चिन्दा, सांतक सति वरतांयदा। मनमुख जीव लगाए निन्दा, निन्दक निन्दया मुख रखांयदा। गुरमुख अमृत आत्म धार वहाए सागर सिन्धा, साची धार आप रखांयदा। आप उपजाए साची बिन्दा, पिता पूत आप हो जांयदा। दाता दानी गहर गम्भीर हरि गुणी गहिंदा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। आदि जुगादि सदा बख्शिंदा, बख्शणहार आप आपणा नाउँ धरांयदा। नाम वस्त अनमोल धुर दरगाही एका देंदा, जगत कंडे ना तोल तुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा साचा मीत, साचे घर सुहांयदा। मिल्या मेल हरि अतीत, हउमे रोग जलांयदा। काया मन्दिर वखाए साचा देहुरा गुरुदुआरा मन्दिर मसीत, दीपक जोती इक्क जगांयदा। पंचम शब्द गाए सुहागी गीत, साची सईआ संग रलांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी रीत, भेव कोई ना पांयदा। आपे वस्सया हस्त कीट, ऊँचा नीचां आप समांयदा। आपे सुत्ता दे कर पीठ, आपे मुख वखांयदा। आपे करे काया कौड़ा रीठ, अमृत फल आप खवांयदा। हरि का शब्द सदा अनडीठ, लिखण पढ़ण विच ना आंयदा। पारब्रह्म हरि बीठलो बीठ, हरिजन साचे वेख वखांयदा। सदा सहेला वस्सया चीत, नित नवित्त खेल खिलांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्रीत, चात्रिक सदा बिल्लांयदा। आपे करे काया ठंडी सीत, अमृत निझर मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे काया मन्दिर साचा घर, घर घर विच आप टिकांयदा। घर विच घर घर विच जोती, घर विच हवन कराया। घर विच दीवा घर विच बाती, घर मन्दिर रिहा टिकाया। घर मन्दिर घर बूंद स्वांती, घर सरोवर घर सुहाया। घर अन्धेरा दिसे राती, घर जोती नूर करे रुशनाया। घर मेला जन कमलापाती, घर साची सेज विछाया। घर मेला घर साचे साथी, घर सगला संग निभाया। घर संगा घर मंगा घर रंगा त्रिलोकी नाथी, घर चौथा पद रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप आप अख्वाया। निरगुण साची धार, सरगुण विच समाईआ। सरगुण ल्ए उभार, सच सच करे जणाईआ। दोहां मेला विच संसार, भेद अभेदा रिहा छुपाईआ। चेला गुर इक्क द्वार, एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप अख्वाईआ।
कलिजुग गढ़्ह, हँकार सृष्ट सबाया। पंज तत्त विकारा रिहा लड़, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। त्रैगुण माया रही सड़, मूर्ख धन्दे लाया। गुरमुख विरला एका अक्खर रिहा पढ़, हरि हिरदे विच वसाया। सतिगुर पूरा वेखे अन्दर वड़, आसण सिँघासण एका लाया। सुरत सवाणी ल्ए फड़, शब्दी मेल मिलाया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, दिवस रैण करे रुशनाया।
आप बंधाए आपणे लड़, गुर पूरा दया कमाया। दरस दिखाए अग्गे खड़, अन्दर मन्दिर खोज खोजाया। मनमुख वहाए वहिंदे हड़, माया ममता मोह वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाया। मनमति रही कुरला, चार कुन्ट जैकारया। धरत मात मारे धाह, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारया। साध सन्त रहे सुणा, दोए जोड़ करन निमस्कारया। बिन हरि तेरे कोई ना दीसे होर सहा, चारों कुन्ट अन्धेरा छा रिहा। जूठे झूठे घर घर उडदे काँ, कागी काग रला रिहा। एका भुल्लया तेरा नाँ, दीपक जोत ना कोई जगा रिहा। थाँ थाँ धूंणीआँ बैठे ला, साचा हवन ना कोई वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा मूल चुका रिहा। मन पंखी दहि दिशा उडारी, आपणी आप लगांयदा। कलिजुग जीवां करे ख्वारी, गुरमति भरम भुलांयदा। भरमे भुल्ले नर नारी, नर नरायण दिस ना आंयदा। मानस बाज़ी जूए हारी, जन्म अजन्मा लेखे ना लांयदा। गुरमुख विरला वेखे नेत्र नैण उग्घाड़ी, एका लोचण आप खुल्हांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँघी कन्दर मेल मिलांयदा। धर्म दिखाए सच अखाड़ी, सच जैकारा एका लांयदा। रुत्त सुहाए सतारां हाढ़ी, सतिजुग साचा आप वखांयदा। मनमुख जीवां मगर लगाए मौत लाड़ी, चारों कुन्ट फेरा फिरांयदा। आप उठाए अगम्मड़ी धाड़ी, लिख्या लेख पूर करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका डंका नाम वजांयदा। नाम डंका रिहा वज्ज, वजावणहार निरँकारा। सृष्ट सबाई घर बार जाणा तज, ना कोई दीसे महल्ल मुनारा। जो घड़या सो जाए भज्ज, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। गुरमुख विरला अमृत आत्म पीए रज्ज, जिस मिल्या पारब्रह्म पुरख अपारा। रक्खणहारा जुग जुग लज्ज, सतिगुर पूरा गुर अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर अवतार, जोती जोत जगाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। जोधा सूरबली बलकार, सूरबीर आप अख्वाईआ। खेले खेल अपर अपार, नीली धारी पार कराईआ। पीला बस्त्र तन शृंगार, एका शस्त्र रिहा उठाईआ। साचा माही हो अस्वार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। नूर अलाही करे ख़बरदार, काला घुँगट मुख तों लाहीआ। आवे जावे वारो वार, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। खेवट खेट हरि निरँकार, साचा बेड़ा रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा चढ़ाईआ। हरिजन साचा आप चढ़ाउणा, हरि साचे मार्ग लाया। एका दर हरि सुहाउणा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। एका अक्खर नाम जपाउणा, जगत वक्खर इक्क सुहाया। रोड़ी सक्खर चरन छुहाउणा, संग मुहम्मद वेख वखाया। एका नाअरा आपणा लाउणा, मौला रूप समाया। वेख वखाणे अवणा गवणा, अवण गवण पार कराया। जोत जगाए त्रैभवना, चौदां हट्टां वेख
वखाया। चौदां लोक वजाए एका पवणा, चौदां तबकां रिहा हिलाया। हरि का भेव जाणे कवण, वेद कतेब ना कोई जणाया। भेखा धारी भेख धारे जिउँ बल बवन, रूप अनूप दरसाया। कलिजुग दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रवण, तीर निशाना एका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। तीर निशाना मारे तीर दो जहाना वाली। लक्ख चुरासी रिहा चीर, कोई तन ना दिसे खाली। हउमे हँगता कढ्ढे पीड़, पत रहिण ना देवे किसे डाल्ही। कलिजुग काया वेख अख़ीर, होया हाल बेहाली। नाल रलाए पीर फकीर, ना कोई करे सच दलाली। वेले अन्तिम लथ्थे चीर, खाली हथ्थ इक्क वखाली। अठसठ तेरा मुक्के नीर, अमृत धार ना मुख चवा ली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया सूरबीर, आपणी सिख्या आप सिखाली। सूरबीर हरि सुल्ताना, जोधन जोध अख्वाया। एका चिल्ला तीर कमाना, बोध अगाध शब्द लिखाया। खेले खेल दो जहाना, आदि जुगादि समाया। एका राग इक्क तराना, हर घट ब्रह्मादि अल्हाया। आपे देवे धुर फ़रमाना, सो पुरख निरँजण दया कमाया। जन भगतां बन्न्हे साचा गाना, नाम तन्दन हथ्थ उठाया। चरन धूढ़ बख्शे सच अशनाना, बंधन बंध कटाया। इक्क वखाए पद निरबाना, परमानंद समाया। गुरमुख मेला विच जहाना, हरिजन साचा आप मिलाया। करे प्रकाश कोटन भाना, अन्ध अन्धेर मिटाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग जीवण दाता आप अख्वाया।
८ फग्गण २०१४ बिक्रमी ऊधम सिँघ दे घर पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर
जगत पसारा कूड़, कूड़ कुड़माईआ। गुरमुख मांगे चरन धूढ़, हरि दरस सच्ची सरनाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंगण गूढ़, रंगणहार बेपरवाहीआ। मनमुख भुल्ले मूर्ख मूढ़्ह, भेव अभेदा भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। कूड़ नाता कूड़ पसारा, कूड़ा रैण अन्धेरा। हरि हरि शब्द इक्क घनेरा, चुकाए मेरा तेरा। भरमा ढाहे हरिजन डेरा, इक्क वखाए संझ सवेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखणहार दलेरा। काया देहुरा सच दुआरा, हरि साची जोत जगाईआ। शब्द अनादी धुन अपारा, अनहद रिहा वजाईआ। गावे गीत हरि दुआरा, गावणहारा सहिज सुखदाईआ। खेले खेल अपर अपारा, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। दस्म दुआरी उच्च मुनारा, बैठा आसण लाईआ। ना कोई दीसे चार दिवारा, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। इक्क अकल्ला एकँकारा, एका रंग समाईआ। भगतन मेला सच दुआरा, हरि पूरन बूझ बुझाईआ। एका हरि एका घर एका दर दरबारा, एका रिहा
सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। साचा मन्दिर घर टिकाना, हरि साचे आप उसारया। शब्द सरूपी दए बिबाना, गुरमुख विरला उप्पर चाड़्हया। भरमे भुल्ला राजा राणा, मगर लग्गी पंचम धाड़या। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा, अग्नी तत्त बहत्तर नाड़या। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, बजर कपाटी पड़दा पाड़या। शब्द जणाई देवे धुर फ़रमाणा, एका राग सुणा रिहा। आत्म अन्तर बन्न्हे गाना, हरि साचा सगन मना रिहा। प्रगट होए गुण निधाना, गुणवन्ता दया कमा रिहा। इक्क झुलाए सच निशाना, साचे धाम सुहा रिहा। एका राग इक्क तराना, एका ताल वजा रिहा। एका हरि वखाए हरि निरमाणा, हरि हरि रूप वटा रिहा। जन भगतां देवे दो जहानी माणा, दरगहि साची वेख वखा रिहा। जीआं जन्तां दाना बीना, बीना दाना आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लेखे ला रिहा। उच्च महल्ला हरि अटारी, साचे शब्द सुहाया। जोत जगाए अगम्म अपारी, निरगुण रूप अख्वाया। अकल कला कल आपे धारी, कलिजुग अन्तिम आया। जन भगतां पैज रिहा संवारी, फड़ बाहों गले लगाया। एका बख्शे नाम ख़ुमारी, सो पुरख निरँजण दया कमाया। चरन पनहार बख्शी सच्ची सिक्दारी, साचा मार्ग इक्क रखाया। कलिजुग मेटे कूड़ी धारी, कूड़ कुड़यारा रहिण ना पाया। सतिजुग बन्न्हे साची धार जन भगतां पैज रिहा संवारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हरि निरँकारी। साचा घर उच्च अटला, हरि हरि आसण लांयदा। आपे वस्सया इक्क अकल्ला, ना कोई संग रखांयदा। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा डूँघी डल्ला, हर घट वेख वखांयदा। मनमुख लगाए दूई द्वैती सल्ला, बिरहों रोग जलांयदा। हरिजन फड़ाए आपणा पल्ला, आपणे लड़ बंधांयदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, आत्म सेजा वेख वखांयदा। जोती शब्दी हरि हरि रल्ला, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन वेख वखांयदा। सच महल्ला सच मुनारा, साचे सच वसाया। खेले खेल अगम्म अपारा, अगाध बोध अख्वाया। निर्मल जोती कर उज्यारा, आकाश प्रकाश समाया। बेअन्त बेऐब होए परवरदिगारा, भेव कोए ना राया। खेले खेल खेलणहारा, जुग जुग खेल खिलाया। कलिजुग वेखे कूड़ पसारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। मनमति होए ख्वारा, जीव जन्त रहे कुरलाया। वरन बरनी लग्गा नाअरा, दूई द्वैती हल्ला रिहा कराया। सन्त साजन धरत मात करे पुकारा, ना पल्ला कोई फड़ाया। पुरख अबिनाशी लै अवतारा, नेत्र रो रो नीर वहाया। इक्क अकल्ला एकँकारा, अकल कला अख्वाया। जोती जोत कर उज्यारा, जोती जोत जगाया। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां वेख वखाया। उत्भुज सेत्ज पावे सारा, जेरज अंड फोल फोलाया। वेख वखाए संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी पड़दा लाहया। वेद
पुराणा करे विचारा, पंडत पांधे ल्ए बुलाया। ग्रन्थी पन्थी दए हुलारा, आप रखाया। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, आपे हर घट आसण लाया। खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी धार चलाया। रूप अनूपा शाहो भूपा सच्ची सरकारा, सिरजणहार आप अख्वाया। चारों कुन्ट दहि दिशा वेख वखाए आपणा आप पसारा, वेखणहार दिस ना आया। कलिजुग अन्तिम भेखी भेख करे न्यारा, लेखा लेख ना कोई लिखाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जामा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सभाया। साचा घर सच सिँघासण हरि साचा आसण लांयदा। खेले खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता आप अख्वांयदा। वेख वखाए पृथ्मी आकाशन, गगन पतालां फेरा पांयदा। भगत जनां हरि दासी दासन, सेवक सेवा कमांयदा। नाम जपाए रसन स्वास स्वासन, हरि जिह्वा वेख वखांयदा। साचे मण्डल पावे रासन, बंक दुआरा आप सुहांयदा। हरिजन तजाए मदिरा मासन, मोह माया जगत चुकांयदा। निज आत्म रक्खे आपणा वासन, परमानंद समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साजन वेख वखांयदा। उच्च महल्ल अथाह, एका एक सुहाया। पारब्रह्म बैठा बेपरवाह, आप आपणा वेख वखाया। ना कोई दीसे दूसर नाँ, ना कोई लेख लिखाया। ना कोई पिता ना कोई माँ, पूत सपूत ना कोई उठाया। ना कोई सखा सुहेला पकड़े बांह, सगला संग ना कोई निभाया। इक्क अकेला वस्सया आपणे थाँ, थिर घर साचा रिहा सुहाया। जन भगतां जुग जुग देवे ठंडी छाँ, सांतक सति वरताया। इक्क जपाए आपणा नाँ, नाम नामा झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजन मेल मिलाया। सच घर हरि आप सुहाया, दया निध गुणवाना। गुरमुख साजन मेल मिलाया, लहिणा देणा मूल चुकाना। आत्म दरसी दरस दिखाया, देवे दरस महाना। जगत तृष्ना रिहा मिटाया, मिले मेल श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, देवणहार जिया दाना।