८ फग्गण २०१४ बिक्रमी सोहण सिँघ दे घर पिण्ड राम पुर ज़िला अमृतसर
पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, हरि साजन मीत मुरारा। प्रगट होए वाली दो जहाना, जोती नूर करे उज्यारा। शब्द जणाई इक्क तराना, लोआं पुरीआं कर पसारा। राग अनादी एका गाणा, आपे गाए गावणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धारा। आप आपणी जाणे धार, हरि आपणी जोत जगाईआ। खेले खेल विच संसार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। हरिजन साचे ल्ए उभार, आत्म दरसी दरस दिखाईआ। इक्क सुहाए बंक द्वार, दर दरवाज़ा
इक्क खुल्हाईआ। अन्दर मन्दिर खेल अपार, ग़रीब निवाज़ा दया कमाईआ। अनहद वाजा वाजां रिहा मार, पंचम सखीआं संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप सहिज सुखदाईआ। निरगुण रूप हरि भगवन्ता, आदि पुरख अख्वाया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग भेख वटाया। पकड़ उठाए साचे सन्ता, सतिगुर पुरख मनाया। मेल मिलाए नारी कन्ता, आत्म सेजा इक्क सुहाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताया। पारब्रह्म सर्ब सुख दाता, हर घट आप समांयदा। जन भगतां मेट मिटाए अन्धेरी राता, दीपक दीप इक्क जगांयदा। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांता, निझर धार वहांयदा। दरस दिखाए इक्क अकांता, महल्ल अटल अचल्ल डेरा लांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, विछड़ कदे ना जांयदा। लहिणा देणा चुकाए जाता पाता, ऊँचां नीचां आप मिलांयदा। प्रगट हो कमलापाता, पुरख बिधाता आप अख्वांयदा। वेख वखाए दीपां सातां, नव खण्ड फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। हरि हरि नाउँ आदि निरँजण, आदि पुरख अख्वाया। जन भगतां नेत्र पाए अंजन, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। दो जहाना साचा सज्जण, एका एक अख्वाया। कलिजुग अन्तिम आया पड़दे कज्जण, जोती जामा भेख वटाया। काल नगारे लक्ख चुरासी सिर ते वज्जण, ना दीसे कोई सहाया। जीव जन्त लोकमात घर बार सर्ब तजन, थिर कोई रहिण ना पाया। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा चल्लया जहाजन, मनमुख जीवां रिहा चढ़ाईआ। प्रगट होया हरि शाहो शबाशन, राज राजान शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। जोत जगाए देस माझन, सम्बल नगरी धाम सुहाया। लोआं पुरीआं रचया काजन, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लाया। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी मारे वाजन, अनहद साची सेवा लाया। चिट्टे अस्व चढ़या साचे ताजन, दिस किसे ना आया। दाना बीना हरि ग़रीब निवाजन, गुरमुख ग़रीब निमाणे गले लगाया। इक्क कराए हाजी हाजन, साचा काअबा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, कलिजुग जोत जगांयदा। लक्ख चुरासी तेरा वेखण आए मात तमाशा, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। साचे मण्डल पावे रासा, रवि ससि आप नचांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकासा, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। जन भगतां पूरन करे आसा, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। निज घर आत्म रक्खे वासा, परमानंद समांयदा। लेखे लाए स्वास स्वासा, जो जन रसना गांयदा। मनमुख जीव मुख रखाया मदिरा मासा, हरि साजन दिस ना आंयदा। जूठा झूठा काया कासा, नाम प्याला भर जाम ना कोई प्यांअदा। कलिजुग कूड़ा कूड़ भरवासा, कूड़ी क्रिया किरत कमांयदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दर सुहांयदा। पारब्रह्म सर्बकल भरपूरा, अलख अगम्म समाया। आपे जाणे आपणी नादी तूरा, भेव किसे ना पाया। शब्द गुर दाता जोधा सूरा, सतिगुर नाम धराया। जन भगत दुआरे हाज़र हज़ूरा, मनमुख जीवां दिस ना आया। पंच विकारा करे चूरा, पंचम नाता जोड़ जुड़ाया। पंचम दिसे दूरन दूरा, पंचम संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। आदि पुरख हर घट वस्सया, पारब्रह्म बेअन्ता। जुग जुग जन भगतां राह आपणा दस्सया, मेल मिलाए साजन सन्ता। मनमुख दर तों जाए नस्सया, माया पाए बेअन्ता। तीर निराला एका कस्सया, वेख वखाए जीआं जन्तां। साचे मन्दिर आपे बहि बहि हस्सया, महिमा गणत अगणता। कोटन कोट करे प्रकाश रवि सस्सया, गुरमुख साजन साचा धाम विखंता। मेट मिटाए रैण अन्धेरी मस्सया, एका अमृत जाम पिअन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणे अन्दर सुहंता। आपणे अन्दर हरि जगा, आपे वेख वखांयदा। निर्मल बाती इक्क वखा, सांतक सत वरतांयदा। इक्क अकांती रही डगमगा, ना कोई दूसर संग रखांयदा। महल्ल अटल आपणा आप सुहा, चार दिवार ना कोई बणांयदा। छप्पर छन्न ना ल्या सुहा, ना कोई बाढी बणत बणांयदा। ज़िमी अस्मान कोई दीसे ना, धरत धवल ना कोई सुहांयदा। रवि ससि कोई जाणे ना, मण्डल मण्डप ना कोई बणांयदा। राग नाद ताल कोई वखाणे ना, खाणी बाणी ना कोई अल्हांयदा। आपणे भाणे हरि आपे रिहा समा, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। थिर घर बैठा बेपरवाह, बेऐब परवरदिगार नाम धरांयदा। आप आपणा नाअरा ला, आपणा आप सुणांयदा। आपणा जैकारा आपे ल्ए बुला, आपे अलख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस वटांयदा। जुग जुग वेस हरि अवल्ला, करे कराए हरि निरँकारा। खेले खेल इक्क अकल्ला, आदि जुगादी ल्ए अवतारा। शब्द रखाए साचा भल्ला, लोआं पुरीआं पावे सारा। आपणी जोती आपे रल्ला, आपे दए हुलारा। वेख वखाए डूँघे सागर जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपारा। अपर अपारा हरि हरि खेल, जोती बणत बणाईआ। कलिजुग वेखे अन्तिम वेल, जोती नूर करे रुशनाईआ। सतिगुर सज्जण सहेल, हरिजन दए वड्याईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, पंचम सखीआं मंगल गाईआ। मेल मिलाए गुरु गुर चेल, हरि गोबिन्द रूप समाईआ। आपे वस्सया रंग नवेल, हर घट बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशन दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म, आपणा कर्म कमाया। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल रचाया। जुग जुग जाणे आपणा कम्म, आपे करदा आया। आपे जननी होया आपे जन, आप आपणी
गोद उठाया। आपे घड़या आपे ल्ए भन्न, घड़न भन्नणहार समरथ पुरख सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। घड़न भन्नणहार समरथा, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग चलाए आपणा रथा, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी पाए नथ्था, दहि दिशा आप भवांयदा। गुरमुखां रक्खे दे कर हथ्था, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। धुरदरगाही देवे साची वथा, नाम निधाना झोली पांयदा। नेत्र लोचन जन दरस कर सगल विसूरा लथ्था, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। बोध अगाधी शब्द अकथा, आत्म धुन उपजांयदा। आप निभाए आपणा साथा, सगला संग निभांयदा। आपे होए त्रिलोकी नाथा, तिन्ना लोकां वेख वखांयदा। चौदां लोकां वेखे खेल तमाशा, चौदां हट्टां फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपणे रंग हरि रंग राता, आपणे रंग रंगाईआ। आपे पिता आपे माता, पिता पूत आप अख्वाईआ। आपे दिवस आपे राता, रवि ससि आप हो जाईआ। आपे शब्द आपे गाथा, आपे नाम जपाईआ। आप रथवाही आपे राथा, आपे रिहा चलाईआ। आपे मस्तक आपे माथा, जोत लिलाटी आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका डंक वजाईआ। निहकलंका हरि निरँकारा, एका एक अख्वाया। शब्द डंक वजाए अपर अपारा, लोआं पुरीआं रिहा सुणाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलारा, कलिजुग वेला अन्तिम आया। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारा, सत्तां दीपां रिहा जगाया। लक्ख चुरासी तेरा पार किनारा, कूड़ कुड़यारा, रहिण ना पाया। गुरमुख विरले बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआया। मेट मिटाए अन्ध अँध्यारा, ज्ञान प्रकाश आकाश वखाया। मेल मिलाए अगम्म अपारा, अगम्मड़ा धाम सुहाया। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोई विचारा, ब्रह्म धार हरि हरि समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ धराया। निहकलंका हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। एका शब्द तीर कमाना, एका चिल्ले आप चढ़ांयदा। एका जोधा सूरबीर बली बलवाना, एका वार करांयदा। एका खेल दो जहाना, लोकमात फेरा पांयदा। कलिजुग कूड़ा होए हैराना, नेत्र नीर वहांयदा। जूठ झूठ मुख शरमाणा, पंज तत्त ना संग निभांयदा। हउमे हँगता होए वैराना, भुक्खा नंगता दर कुरलांयदा। पुरख अबिनाशी खेले खेल महाना, हरिजन साचे वेख वखांयदा। एका देवे धुर फ़रमाणा, सोया पूत उठांयदा। शब्दी बन्न्हे साचा गाना, साचा दर सुहांयदा। सर्ब जीआं हरि जाणी जाणा, जानणहार अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंक वजांयदा। एका डंक हरि वजाया, चार कुन्ट जणाईआ। राउ रंकां रिहा उठाया, साध सन्त रिहा हिलाईआ। वासी पुरी घनका बणके आया,
सम्बल नगरी डेरा लाईआ। जन जनका साजन ल्ए तराया, सच महल्ला इक्क रखाईआ। आत्म जोती तनका लाया, दीपक जोत करे रुशनाईआ। मन का मनका फेर वखाया, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। हँ हँगता मेट मिटाया, गुर शब्द करे कुड़माईआ। साची संगता मेल मिलाया, बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। जिउँ नानक अंगद अंग लगाया, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। सच दुआरा पारब्रह्म तेरा मंगदा आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणी चोली आपे रंगदा आया, रंगणहार आप अख्वाईआ। साचे मन्दिर आपे लँघदा आया, दस्म दुआरी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म सेजा रिहा सुहाईआ। आत्म सेजा हरि सुहा, गुरमुख मेल मिलाया। जोत निरँजण इक्क जगा, अज्ञान अन्धेर मिटाया। अनहद साचा ताल वजा, राग रागनी सेवा लाया। अमृत आत्म सर सरोवर दए नुहा, दुरमति मैल गंवाया। कागो हँस दए बणा, गुर पूरे हथ्थ वड्आया। नारी कन्ता मेल मिला, निज घर साचा दए सुहाया। एका दूजा भउ चुका, तीजा लोचण दए खुल्हाया। चौथे पद रिहा समा, हरिजन साचे वेख वखाया। पंचम मेल सहिज सुभा, घर साजन साचा पाया। पाया पुरख बेपरवाह, सैंहसा रोग गंवाया। दो जहानी सच मलाह, कलिजुग अन्तिम हथ्थ किसे ना आया। चार वरन वखाए एका राह, एका धाम सुहाया। इक्क जपाए साचा नाँ, हरि निरँकारा आप अख्वाया। बरन अठारां देवे ठंडी छाँ, सखा सुहेला आप हो जाया। आपे पिता आपे माँ, मात पित आप अख्वाया। गुरमुख पार कराए फड़ फड़ बांह, साचा बेड़ा रिहा तराया। मनमुख जीव कोई रहे ना, राए धर्म दए सज़ाया। लाड़ी मौत वेखे थाँ, चारों कुन्ट फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक आपणा आप बणाया। एका एक एकँकारा, ओंकारा रूप समाया। सृष्ट सबाई बन्न्हे धारा, सति सरूपा आप हो आया। एका जोत एका शब्द इक्क विचारा, एका ज्ञान रिहा दृढ़ाया। कलिजुग कूड़ा मेट पसारा, सच सुच्च रिहा वरताया। जोती जोड़ा सिरजणहारा, साचा घोड़ा रिहा दौड़ाया। आवण जावण पतित पावन दो जहानी लाया एका पौड़ा, एका वेख वखाया। आपे जाणे पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, गौड़ ब्रह्म आप अख्वाया। सम्बल नगरी आया दौड़ा, गुर गोबिन्द वेख वखाया। आपे जाणे साढे तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़ा, दूसर भेव कोई ना राया। जन भगतां आत्म अन्तर लग्गी औड़ा, आपे दए बुझाया। वेखे फल लक्ख चुरासी मिट्ठा कौड़ा, वेखणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाया। निहकलंका हरि नरायण, एका एक अख्वांयदा। आपे वेखे आपणे नैण, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख साचे साक सज्जण सैण, साचा संग निभांयदा। लोकमात आया लहिणा देणा देण, जुग जुग भेख वटांयदा। रसना किसे ना
सके कहिण, गोबिन्द भेव कोई ना पांयदा। माया ममता मोह विकारे कलिजुग जीव झूठे वहिण, एका हड़ वहांयदा। लाड़ी मौत मगर लग्गी डैण, राए धर्म वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हर घट आपे वेख वखांयदा। निहकलंक जोत नुरानी, जोती जोत जगाया। खेले खेल दो जहानी, खेलणहार आप अख्वाया। कलिजुग मेटे कूड़ निशानी, काला सूसा तन छुहाया। ना कोई दीसे ईसा मूसा शाह दुरानी, शाह अफगान रहिण ना पाया। वेख वखाए हरि इरानी, लिबनानी संग रलाया। नेत्र दर दर नीर वहाए अल्ला राणी, मुख काला घुँगट पाया। संग मुहम्मद चार यार करन कुरबानी, सीस आपणा भेट चढ़ाया। ख़ुदावंद मंगे मंग साचा दानी, अग्गे आपणी झोली डाहया। साचा कलमा होए जानी, दिलदार आप अख्वाया। ऐनलहक्क तेरी मनज़ल वेखे इक्क रूहानी, ऐनलहक्क नाअरा लाया। प्रगट होए गुण निधानी, भेखाधारी भेख वटाया। शब्द चिल्ला मारे रसना तीर कमानी, आपे रिहा खिचाया। दो जहानां साचा बानी, चौदां तबकां रिहा हिलाया। वेख वखाए अञ्जील कुरानी, भेव कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ धराया। निहकलंका नाउँ रक्ख, आपणी जोत जगांयदा। शब्द गुर कर प्रतक्ख, लोकमात वेख वखांयदा। सन्त सुहेले करे वक्ख, दो अक्खर जाप जपांयदा। लक्ख चुरासी उडने कक्ख, पंडत पांधा ना कोई धीर धरांयदा। वेख वखाए उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्ख, दहि दिशा फोल फोलांयदा। त्रैगुण माया पंच विकारा पंज तत्त अन्ग्यारा रिहा मच्च, ना कोई मात बुझांयदा। मन कलन्दर रिहा नच्च, सृष्ट सबाई आप नचांयदा। मति बुध ना जाणे हरि हरि सच्च, माया पड़दा पांयदा। झूठा नाता माटी कच्च, काया कूड़ा कप्पड़ इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका आप सुणाए, राउ रंकां आप जणांयदा। निहकलंक जोत जगा, एका अलख जगांयदा। पंडत पांधे रिहा उठा, सोया कोई रहिण ना पांयदा। मस्तक तिलक लगाया वेखे थाँ थाँ, त्रिबैणी नैणी कवण नुहांयदा। वेद पुराण कतेबां ल्ए फुला, ब्रह्म विद्या कवण पढ़ांयदा। चारे जुग लेखा रिहा लिखा सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पार करांयदा। भरम भुलेखा रिहा पा, जोती जामा भेख वटांयदा। केसा धारी ल्ए समझा, गुर गोबिन्द संग रलांयदा। मूंड मुंडाए ल्ए उपा, एका रंग रंगांयदा। मुस्लिम सुंनी कोई दीसे ना, ईसा मूसा पार करांयदा। काला सूसा तन छुहा, मुख नक़ाब टिकांयदा। मक्का मदीना फेरा पा, अमाम मैहन्दी आप हो जांयदा। भारत खण्ड खेल खिला, ब्रह्मण्ड वेख वखांयदा। भेख पखण्डा दए मिटा, एका डण्डा हथ्थ उठांयदा। मनमुख जीव आत्म रंडा दए खपा, गुरमुख साचे संग निभांयदा। चण्ड प्रचण्डा इक्क चमका, तिक्खी धार वखांयदा।
कूड़ कुड़यारे कंडा दए वढा, काली धार मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन इक्क दुआरा, नाम भरे सच भण्डारा, देवणहार आप करतारा, आपणी हथ्थी आप वरतांयदा। निहकलंक हरि हरि रूप, एका एक अख्वाया। आपे राजा शाहो भूप, तख्त सुल्तान आप अख्वाया। आपे वेखे चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाया। आपे जुग जुग बैठा रूठ, आपे जुग जुग ल्ए मनाया। आपे जुग जुग जाए तूठ, जन भगतां दया कमाया। आपे मनमुख हथ्थ फड़ाए खाली ठूठ, आपे दर दर रिहा फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाया। जोती जामा हरि भगवाना, निहकलंक नरायणा। जन भगतां देवे जिया दाना, आत्म दरस दिखाए साचे नैणां। आपे गोपी आपे काहना, आपे मण्डल रास रचायणा। आपे सीता सुरती बन्न्हे गाना, आपे होए राम रमायणा। आपे अकाल मूर्ति गुण निधाना, दिस किसे ना आयणा। आप उपजाए नाद तूरती, आप आपणा राग अलायणा। मेट मिटाए नाता कूड़ो कूड़ती, कलिजुग झूठा मेट मिटायणा। जन भगतां आसा मनसा पूरती, पूरन पुरख आप अख्वायणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल सृष्ट सबायणा। सृष्ट सबाई अन्ध घोर, चार कुन्ट अन्धेरा छाया। घर घर लड़ाई पंज चोर, पंचां मोह वधाया। मनमति हथ्थ पकड़ी डोर, ना कोई किसे छुडाया। कलिजुग कूड़ा रथ रिहा तोर, प्रभ साचा रिहा तुराया। हउमे हँगता करया चूर, जगत विकारा संग रलाया। गुरमुख विरला मंगता दोवें हथ्थ रिहा जोड़, प्रभ चरनी सीस निवाया। पुरख अबिनाशी जाए बौहड़, जोती जामा भेख वटाया। पार कराए घाटी सौड़, डूँघी कन्दर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए जगाया। हरिजन साचा आप उठाए, दयावान दयावाना। एका शब्द नाम जणाए धुरदरगाही इक्क फ़रमाना। सम्मत चौदां वेख वखाए, वीह सद बिक्रमी खेल महाना। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क नद वजाए, एका नाम तराना। अमृत आत्म साची मदि प्याए, इक्क ख़ुमार रखाना। नौ दुआरे पार हद्द कराए, किरपा कर श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना।
सतिगुर पुरख दयाल, सुख सहिज समाया। गुरमुख वेखे साचे लाल, लाल अनमुल्लड़ा वेख वखाया। फल लगाए काया डाल्ह, फुल फुलवाड़ी दए खिड़ाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाया। काया वेख सच्ची धर्मसाल, साचा मन्दिर दए सुहाया। दीपक जोती एका बाल, गगन गगनंतर वेख वखाया। देवे नाम सच्चा धन माल,
नाम भण्डारा इक्क वरताया। सदा सदा करे प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वाया। नेड़ ना आए काल महांकाल, दर द्वार वेख वखाया। अमृत सर सरोवर मारे इक्क उछाल, सोहँ हँसा रूप वटाया। धुरदरगाही भगत दलाल, बंस सरबंसा वेख वखाया। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल, त्रैगुण माया विच ना आया। आप आपणे आपे भाल, आपे रिहा गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंका नाउँ धराया। गुरमुख साजण सच घर वस्सया, पाया पुरख अपारा। पारब्रह्म राह एका दस्सया, निरगुण जोत उज्यारा। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, सतिजुग साचा करे पसारा। तीर निराला एका कस्सया, शब्द खण्डा दो धारा। लोआं पुरीआं फिरे नस्सया, अगम्म अगम्मड़ी करे कारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नर अवतार हरि गोबिन्द, गोबिन्द रूप समाया। खेले खेल अपर अपारा जन भगतां मेटे सगली चिन्द, हउमे रोग जलाया। अट्ठे पहर सेवादारा सदा सदा बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वाया। एका बख्शे चरन प्यारा हरि दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समाया। जुग जुग बन्न्हे साची धार जोधा सूर वड मृगिन्द, कलिजुग अन्त अख़ीर कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा रिहा चुकाया। कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा, हरि साचे आप चुकावणा। तन शृंगार कराए जूठ झूठ तन पाए गहिणा, माया ममता संग रखावणा। हउमे हँगता कज्जल पाए नैणा, धर्म राए दर सुहावणा। लक्ख चुरासी जीव जन्त सगला संग तेरे साथ रहिणा, वेले अन्त सुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा मूल चुकावणा। कलिजुग मूल जाए चुक्क, हरि साचा आप चुकांयदा। वेला अन्तिम रिहा ढुक, ना कोई मेट मिटांयदा। काया बूटा जाणा सुक्क, अमृत सिंच ना हरया कोई करांयदा। सतिजुग साचा धरत मात दी धरे कुक्ख, पूत सपूता आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग सतिजुग वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम रिहा विचार, वेला अन्तिम आया। सतिजुग साचा हो त्यार, लोकमात ल्ए अंगड़ाया। खेले खेल हरि करतार, आप आपणी खेल खिलाया। कलिजुग रोवे धाहां मार, संग मुहम्मद नाल रलाया। सतिजुग साचा बल रिहा धार, आपणी भुजा वेख वखाया। करे कराए करणहार, करता पुरख रिहा कराया। कलिजुग जूठा झूठा बन्न्हया भार, सिर आपणे रिहा उठाया। सतिजुग तुठा विच संसार, लोकमात राह तकाया। पारब्रह्म प्रभ एका रुठा, लक्ख चुरासी दए सजाया। कलिजुग खाली दिसे ठूठा, नाम वस्त ना कोई वखाया। राए धर्म फड़ फड़ टंगे पुठा, वेले अन्तिम दए सजाया। लुकया कोई ना रहे गुठा, ना कोई धीर धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द विचोला आपणा आप उठाया। सतिजुग साचे सच सलाह, हरि शब्दी
आप जणाईआ। लोकमात बण मलाह, जन भगतां मेल मिलाईआ। एका देवे साचा नाँ, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। धरत मात सुहाए तेरा साचा थाँ, सच सुच्च दए वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राजयां राणया दए खपा, सीस ताज ना कोई रखाईआ। खाणीआं बाणीआं दए मिटा, चार वरन ना कोई पढ़ाईआ। जाणी जाण आप अख्वा, धुर दी बाण इक्क चलाईआ। निहकलंका जामा पा, जोती नूर करे रुशनाईआ। गुर गोबिन्दा संग रला, स्वांगी स्वांग वरताईआ। अंगीकार आप करा, आपणे अंग लगाईआ। नंगी कटार रिहा चमका, शस्त्र बस्त्र तन सजाईआ। चिट्टे अस्व आसण पा, सोलां कलीआं वेख वखाईआ। चरन रकाबे दए टिका, हरि दाता बेपरवाहीआ। मुख नक़ाबी पड़दा देवे लाह, नूरो नूर समाईआ। दो दो आबी वेख वखा, शाह नवाबा दए हिलाईआ। हक्क नवाबा एका डंक वजा, मक्का काअबा वेख वखाईआ। अगैब अगैबा आप अख्वा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा संग निभाईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ पसारा, हरि साचा मेट मिटांयदा। सम्मत पन्दरां कर प्यारा, नौ खण्ड वेख वखांयदा। खेले खेल हरि निरँकारा, दूई द्वैती कंध हटांयदा। सृष्ट सबाई दो दो फाड़ा, आपे आप करांयदा। खेले खेल सतारां हाढ़ा, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। जा जा वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलांयदा। मनमुख जीवां अग्ग लगाए बहत्तर नाड़ा, हाडी तन जलांयदा। सृष्ट सबाई तेरा इक्क अखाड़ा, प्रभ साचा आप लगांयदा। शब्द अगम्मी उठे धाड़ा, हरि धाड़वी आप हो जांयदा। साचे घोड़े चढ़े धुरदरगाही एका लाड़ा, नौ खण्ड सत दीप लक्ख चुरासी पुरीआं लोआं आप प्रनांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, हरि कूड़ो कूड़ दिसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द विचोला एका एक रखांयदा। शब्द विचोला मारे फेरे, कलिजुग आप उठांयदा। सतिजुग करे साची मेहरे, मेहरवान दया कमांयदा। कलिजुग कूड़ा आया घेरे, संगी साथी ना कोई छुडांयदा। सतिजुग करे हक्क निबेड़े, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। कलिजुग ढहि ढहि ढेरी होवन नगर खेड़े, महल्ल अटल ना कोई वखांयदा। सतिजुग आपणी लट्ठ आपे गेड़े, गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग धरत मात तेरे कराए खुल्ल्हे वेहड़े, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। सतिजुग मुकाए झूठे झेड़े, सच सुच्च वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत पन्दरां वीह सद संग रखांयदा। वीह सद पन्दरां हो त्यार, हरि साची बणत बणांयदा। कलिजुग वेखे कूड़ पसार, वेखणहार दिस ना आंयदा। सतिजुग साचे उठ बलधार, साची सिख्या इक्क समझांयदा। धरत मात करे पुकार, धीरन धीर ना कोई धरांयदा। राए धर्म रिहा ललकार, अन्तिम वेख वखांयदा। चित्रगुप्त लेख लिखार, आपणा खाता फोल फुलांयदा। लाड़ी मौत कर
शृंगार, हथ्थी मैहन्दी रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, सतिजुग साचा लोकमात दए धर, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। कलिजुग तेरा पार किनारा, सतिजुग जोत जगाईआ। खेले खेल हरि निरँकारा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ारा, सतिजुग ख़ुशी मनाईआ। करनेहार आप करतारा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। धरत मात तेरा एका नाअरा, दर साचे करे जणाईआ। साधां सन्तां सुण पुकारा, हरि साचा वेख वखाईआ। चारों कुन्ट धूंआँधारा, रैण अन्धेरी छाईआ। रवि ससि सूरज चन्न ना दीसे कोई सितारा, सच सुच्च ना कोई वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल वीह सद पन्दरां, फेरा पाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दरा, राज राजान शाह सुल्तान दए उठाईआ। सृष्ट सबाई आप जगाउणा, देवे इक्क हुलारा। नौ खण्ड पृथ्मी एका दर सुहाउणा, सत्तां दीपां इक्क प्यारा। जीव जन्त सर्ब करलाउणा, छड्डणा पए घर बारा। गुरमुख विरला प्रभ गले लगाउणा, जिस बख्शे चरन प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा कर्म कमाउणा, कर्म कमाए हरि गोबिन्द, हरिजन ल्ए तराईआ। शब्दी शब्द उपजाए साची बिन्दा, शब्द शब्दी जन्म दवाईआ। मनमुख जीव लगाए निन्दा, भेव अभेदा कोई ना पाईआ। गुर का शब्द डूँघा सागर गहर गम्भीर गुणी गहिंदा, ना कोई वेखे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, देवे नाम वड्डी वड्याईआ।
हरि सतिगुर एका सेवीए, पारब्रह्म करतार। हरि सतिगुर एका सेवीए, आदि पुरख अपार। हरि सतिगुर एका सेवीए, निरगुण जोत आकार। हरि सतिगुर एका सेवीए, अन्त ना पारावार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी सार। सतिगुर एका सेवीए, देवे साची वथ्थ। सतिगुर एका सेवीए, जगत विकारा देवे मथ। सतिगुर एका सेवीए, पंचम पाए नथ्थ। सतिगुर एका सेवीए, कर दरस सगल विसूरे जायण लथ्थ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन शब्द जणाए अकथ। सतिगुर पूरा जाणीए, वड दाता बेपरवाह। सतिगुर पूरा जाणीए, एका एक जपाए नाँ। सतिगुर पूरा जाणीए, सच दलाला देवे थाँ। सतिगुर पूरा जाणीए, फड़ हँस बणाए काँ। सतिगुर पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए सखाई पिता माँ। सतिगुर पूरा जाणीए, दीना बंधप दीन दयाला। सतिगुर पूरा जाणीए, घर मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाला। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्क वखाए बेहंगम चाला। सतिगुर पूरा सेवीए, सदा सदा होए रखवाला। सतिगुर पूरा सेवीए, देवे नाम सच्चा धन माला। सतिगुर पूरा सेवीए, एका दस्से राह सुखाला। सतिगुर पूरा सेवीए, तोड़नहार जगत जंजाला। सतिगुर पूरा सेवीए, नेड़ ना आए काल महांकाला। सतिगुर
पूरा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम दोशाला। सतिगुर पूरा सेवीए, सर्बकला भरपूर। सतिगुर पूरा जाणीए, अट्ठे पहर हाज़र हज़ूर। सतिगुर पूरा जाणीए, ना नेड़े ना दूर। सतिगुर पूरा जाणीए, नाता तोड़े कूड़ो कूड़। सतिगुर पूरा जाणीए, बख्शे चरन साची धूढ़। सतिगुर पूरा जाणीए, चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह। सतिगुर पूरा जाणीए, काया चोली रंगण चाढ़्हे गूढ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे सूर। सतिगुर पूरा जाणीए, साची सिफ्त सलाह। सतिगुर पूरा जाणीए, आपणे धन्दे देवे ला। सतिगुर पूरा जाणीए, पापी गन्दे ल्ए तरा। सतिगुर पूरा जाणीए, हउमे हँगता दए मिटा। सतिगुर पूरा जाणीए, साची संगता ल्ए मिला। सतिगुर पूरा जाणीए, खाली मंगता कोई जाए ना। सतिगुर पूरा जाणीए, गुरसिख अंगदा ल्ए लगा। सतिगुर पूरा जाणीए, मानस जन्म ना होए भंगता भरमां गढ़्ह दए तुड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठा। सतिगुर पूरा जाणीए, साजन हरि गोबिन्द। सतिगुर पूरा जाणीए, वड दाता गुणी गहिंद। सतिगुर पूरा जाणीए, सदा सदा बख्शिंद। सतिगुर पूरा जाणीए, मिटाए सगली चिन्द। सतिगुर पूरा जाणीए, माण गंवाए करोड़ तेतीसा इन्द। सतिगुर पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन उपजाए साची बिन्द। सतिगुर पूरा जाणीए, दो जहानां वाली। सतिगुर पूरा जाणीए, धुरदरगाही साचा माली। सतिगुर पूरा जाणीए, फल लगाए काया डाल्ही। सतिगुर साचा जाणीए, दो जहान करे रखवाली। सतिगुर साचा सेवीए, देवे नाम सच दलाली। सतिगुर साचा सेवीए, आदि अन्त ना होया खाली। सतिगुर साचा सेवीए, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली। सतिगुर साचा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप जोत धर कर, जोत जगाए इक्क अकाली। सतिगुर साचा सेवीए, परम पुरख अकाल। सतिगुर साचा सेवीए, दीनां नाथ दीन दयाल। सतिगुर साचा सेवीए, साचा घर घर विच दए वखाल। सतिगुर साचा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन उपजाए साचे लाल। सतिगुर साचा सेवीए, बणे धुर संजोग। सतिगुर साचा सेवीए, आत्म रस चुगाए साची चोग। सतिगुर साचा सेवीए, इक्क कराए निर्मल भोग। सतिगुर साचा सेवीए, सो पुरख निरँजण चरन प्रीती देवे साचा जोग। सतिगुर साचा सेवीए, हउमे हँगता दूई द्वैती कढ्ढे रोग। सतिगुर साचा सेवीए, देवे दरस अमोघ। सतिगुर साचा सेवीए, आत्म रस जुगाए साची चोग। सतिगुर साचा सेवीए, पार कराए तीना लोक। सतिगुर साचा सेवीए, एका बख्शे साची मोख। सतिगुर साचा सेवीए, अट्ठे पहर ना व्यापे हरख़ सोग। सतिगुर साचा सेवीए, इक्क सुणाए सहागी साचा सच सलोक। सतिगुर साचा सेवीए, पार कराए कोटी कोट। सतिगुर साचा सेवीए, तन नगारे लाए शब्द चोट। सतिगुर साचा सेवीए,
माया ममता कढ्ढे खोट। सतिगुर साचा सेवीए, गुरमुख उठाए आलणिउँ डिगे बोट। सतिगुर साचा सेवीए, देवे नाम भण्डारा अतोट। सतिगुर साचा सेवीए, कर दरस लक्ख चुरासी जाए छूट। सतिगुर साचा सेवीए, पंचां चोरां कढ्ढे कुट। सतिगुर साचा सेवीए, ठग्ग चोर यार कोए ना सके लुट। सतिगुर साचा सेवीए, फड़ बांहों आप मनाए जो जुग जुग बैठे रुठ। सतिगुर साचा सेवीए, आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी आपे जाए तुठ। सतिगुर साचा सेवीए, नाता तोड़े जूठ झूठ। सतिगुर साचा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा लाहा लुट्ट। सतिगुर साचा सेवीए, पारब्रह्म अचुत्त। सतिगुर पूरा सेवीए, इक्क सुहाई साची रुत्त। सतिगुर साचा सेवीए, करे प्रकाश माटी बुत्त। सतिगुर साचा सेवीए, गुरसिख बणाए साचे सुत। सतिगुर साचा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, इक्क लगाए साची चोट। सतिगुर पूरा सेवीए, पारब्रह्म बेअन्त। सतिगुर पूरा सेवीए, मेल मिलाए साचे कन्त। सतिगुर साचा सेवीए, साची सेज सुहाए नारी कन्त। सतिगुर साचा सेवीए, नाम जपाए मणीआ मंत। सतिगुर साचा सेवीए, जुग जुग महिमा गणत अगणत। सतिगुर साचा सेवीए, इक्क वखाए रुत्त बसन्त। सतिगुर साचा सेवीए, लक्ख चुरासी पार कराए जीव जन्त। सतिगुर साचा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आदि अन्त। सतिगुर साचा सेवीए, वड वड सागर सिन्ध। सतिगुर साचा सेवीए, वड दाता गुणी गहिंद। सतिगुर साचा सेवीए, शब्दी शब्द मृगिन्द । सतिगुर साचा सेवीए, सेवक वेखे ब्रह्मा विष्न शिव सुरपति राजा इन्द। सतिगुर पूरा सेवीए, ना मरे ना जन्मे हरख़ सोग ना व्यापे चिन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजन आप बख्शिंद। सतिगुर पूरा सेवीए, हरि साचा शाहो शाबाश। सतिगुर साचा सेवीए, पारब्रह्म पुरख अबिनाश। सतिगुर पूरा सेवीए, खेले खेल पृथ्मी आकाश। सतिगुर पूरा सेवीए, हर घट अन्दर रक्खया वास। सतिगुर पूरा सेवीए, लेखे लाए स्वास स्वास। सतिगुर पूरा सेवीए, सर्ब गुणा गुण तास। सतिगुर पूरा सेवीए, लेखे लाए नाड़ी हड्ड तन रत्त मास। सतिगुर पूरा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे मण्डल रास। सतिगुर पूरा सेवीए, शाहो भूप सुल्ताना। सतिगुर पूरा सेवीए, सदा सद मेहरवाना। सतिगुर पूरा सेवीए, हरिजन देवे जिया दाना। सतिगुर पूरा सेवीए, खेले खेल दो जहाना। सतिगुर पूरा सेवीए, एका देवे धुर फ़रमाना। सतिगुर पूरा सेवीए, इक्क वखाए पद निरबाना। सतिगुर पूरा सेवीए, इक्क सुणाए अनादी गाणा। सतिगुर पूरा सेवीए, इक्क उपजाए सच तराना। सतिगुर पूरा सेवीए, इक्क वखाए सच टिकाणा। सतिगुर पूरा सेवीए, हरिजन देवे नाम बिबाना। सतिगुर पूरा सेवीए, चुक्के आवण जाणा। सतिगुर पूरा सेवीए, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए सच निशाना। सतिगुर पूरा सेवीए, हर घट जोत जगाए। सतिगुर पूरा सेवीए, हरिजन साचे वेख वखाए। सतिगुर पूरा सेवीए, मन तन हरया दए कराए। सतिगुर पूरा सेवीए, डंका डौरु इक्क वजाए। सतिगुर पूरा सेवीए, राउ रंकां एका धाम सुहाए। सतिगुर पूरा सेवीए, बार अंका अंक बार जोत जगाए। सतिगुर पूरा सेवीए, वासी पुरी घनका नाउँ रखाए। सतिगुर पूरा सेवीए, गुरमुख जन जनका ल्ए तराए। सतिगुर पूरा सेवीए, मन मनका दए फिराए। सतिगुर पूरा सेवीए, जोती तनका दए लगाए। सतिगुर पूरा सेवीए, दे दरस मन शंका दए गंवाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजन वेख वखाए। सतिगुर पूरा सेवीए, सदा सदा अडोल। सतिगुर पूरा सेवीए, जुग जुग तोलणहारा तोल। सतिगुर पूरा सेवीए, बजर कपाटी देवे खोल्ह। सतिगुर पूरा सेवीए, अनहद वजाए साचा ढोल। सतिगुर पूरा सेवीए, सुरत सवाणी करे चोहल। सतिगुर पूरा सेवीए, गुरमुख काया अन्दर जाए मौल। सतिगुर पूरा सेवीए, देवे वड्याई उप्पर धौल। सतिगुर पूरा सेवीए, अमृत चुआए नाभ कँवल। सतिगुर पूरा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तोल। सतिगुर पूरा जाणीए, साजण हरि हरि मीत। सतिगुर पूरा जाणीए, काया मन्दिर वखाए सच गुरुदुआरा जगत मसीत। सतिगुर पूरा जाणीए, जुग जुग चले अवल्लड़ी रीत। सतिगुर पूरा जाणीए, सद बैठा रहे अतीत। सतिगुर पूरा जाणीए, सृष्ट सबाई रिहा जीत। सतिगुर पूरा जाणीए, पतित करे पुनीत। सतिगुर पूरा जाणीए, मिट्ठा करे कौड़ा रीठ। सतिगुर पूरा जाणीए, चाढ़्हे रंग मजीठ। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे नाम जगत अनडीठ। सतिगुर पूरा जाणीए, एका रंग रंगाए हस्त कीट। सतिगुर पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख बख्शे चरन प्रीत। सतिगुर साचा सेवीए, साचा सिरजणहार। सतिगुर साचा सेवीए, अन्त ना पारावार। सतिगुर साचा सेवीए, खोल्हे बन्द किवाड़। सतिगुर साचा सेवीए, मेट मिटाए पंचम धाड़। सतिगुर साचा सेवीए, जोत जगाए नाड़ नाड़। सतिगुर साचा सेवीए, गुर शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह। सतिगुर साचा सेवीए, घर साचे देवे वाड़। सतिगुर साचा सेवीए, वा लग्गे ना तत्ती हाढ़। सतिगुर साचा सेवीए, होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़। सतिगुर साचा सेवीए, इक्क वखाए धर्म अखाड़। सतिगुर साचा सेवीए, कर्मां रोग दए निवार। सतिगुर साचा सेवीए, साचा शाहो बेऐब परवरदिगार। सतिगुर साचा सेवीए, देवे दरस अगम्म अपार। सतिगुर साचा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण मेला मेल मिलाए विच संसार। सतिगुर पूरा सेवीए, निरगुण रूप निरँजण। सतिगुर पूरा सेवीए, सदा सदा दर्द दु:ख भय भंजन। सतिगुर पूरा सेवीए, नेत्र पाए
ज्ञान अंजन। सतिगुर पूरा सेवीए, चरन धूढ़ कराए साचा मजन। सतिगुर पूरा सेवीए, दो जहानी पड़दे कज्जण। सतिगुर पूरा सेवीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन वेखे साचे सज्जण।
१५ फग्गण २०१४ बिक्रमी दर्शन सिँघ दे घर मकान नं० ९७८९ गली नं० ७
पहाड़ गंज दिल्ली दरबार विच
करनहार समरथ, पूरन भगवन्तया। जुग जुग चलाए आपणा रथ, हरिजन तराए साजन सन्तया। शब्द जणाई नाम अकथ, सुणे सुणाए आप सुणन्तया। जगत विकारा देवे मथ, सच सेज बणाए साची बणतिआ। हरिजन राखे दे कर हथ्थ, आदि अन्त गुणा गुणवन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलन्तया। खेलणहार हरि भगवाना, अकल कल अख्वांयदा। आपे जाणे धुर फ़रमाणा, आपणा आप सुणांयदा। आपे जाणे नाम निधाना, आपे वेख वखांयदा। आप आपणी करे पछाना, आप आपणा वेख वखांयदा। आप वजाए शब्द धुन तराना, आपणा आप सुणांयदा। आत्म अन्तर देवे पीणा खाणा, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, धीरज धीर धरांयदा। धर्म झुलाए इक्क निशाना, सति पुरख आप झुलांयदा। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरि मूर्त अकाल, हरि हरि समाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, जुग जुग आपणे हथ्थ रखाया। आप वजाए आपणा ताल, अनादी धारा इक्क वखाया। दो जहानी बण दलाल, धुरदरगाही वेस वटाया। नाता तोड़ जगत जंजाल, जोती जोत समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, रामा नामा भेख वटाया। निहकलंक आदि अबिनाशा, परम पुरख सुल्ताना। निर्मल जोती नूर करे प्रकाशा, खेले खेल दो जहाना। हर घट अन्दर रक्खे वासा, भेव अभेदा भेव छुपाना। भगत जनां जन दासी दासा, सेवक सेव कमाना। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, लोआं पुरीआं वेख वखाना। साचे मण्डल पावे रासा, सति सरूप श्री भगवाना। आदि अन्त ना कदे विनासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणा भाणा। हरि भाणा हरि जाणया, हरि हरि रूप समाए। शाहो भूप वड सुल्तानया, राज राजाना आप अख्वाए। होए सहाई जन निमाणया, गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाए। धर्म रखाए इक्क निशानया,
सतिजुग साचा रंग चढ़ाए। एका शब्द धुर फ़रमाणया, राग रागनी रहे गाए। गुरमुख वेखे चतुर सुजानया, आत्म अन्तर खोज खुजाए। आपे बख्शणहार चरन ध्यानया, हउमे हँगता रोग जलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका शब्द वजाए। एका डंका हरि निरँकार, हरि आपणा आप वजांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, मात पताल आकाश हिलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलार, करोड़ तेतीसा संग रलांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, लोकमात वेख वखांयदा। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज ल्ए अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ धरांयदा। निहकलंका हरि बनवारी, एका एक अख्वांयदा। निर्मल जोत कर उज्यारी, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटारी, आप आपणे हथ्थ उठांयदा। बस्त्र शस्त्र इक्क अपारी, सो पुरख निरँजण वेख वखांयदा। साचे अस्व कर अस्वारी, शब्द सिँघासण आसण लांयदा। खेले खेल अपर अपारी, खेलणहार दिस ना आंयदा। दाता जोधा सूर बली बलकारी, ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप अख्वांयदा। निहकलंक नर नरायण दर्द दु:ख भय भंजन, एका एकँकारया। जन भगतां मेला साचे सज्जण, मिले मेल पुरख अगम्म अपारया। इक्क चढ़ाए नाम जहाजन, खेवट खेट आप अख्वा रिहा। जन हरि रक्खणहारा लाजन, लाजावन्त आप अख्वा रिहा। कलिजुग अन्तिम रचया काजन, अकाल पुरख भेख वटा रिहा। प्रगट जोत देस माझन, सम्बल नगरी धाम सुहा रिहा। शब्द अगम्मी मारे वाजन, सन्त सुहेले आप उठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्क आकार वखा रिहा। इक्क आकार एकँकारा, एका कल वरतांयदा। एका रूप अगम्म अपारा, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। वरन गोत हरि वसे बाहरा, ज़ात अज़ात ना कोई धरांयदा। बस्त्र शस्त्र ना तन शृंगारा, सीस धड़ ना कोई वखांयदा। चतुर्भुज खेल अपारा, आदि शक्त रूप वटांयदा। विष्नूं वंसी कर प्यारा, वास देव समांयदा। ओअँ सोहँ मेल अपारा, एका दूजा भेव चुकांयदा। तीजा लोइण इक्क उग्घाड़ा, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। धर्म वखाए सच अखाड़ा, साची दरगहि धाम सुहांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणे रंग रंगांयदा। रंग रंगाए हरि अकेला, आपणी कल वरताईआ। आपे गुरू आपे चेला, जोती शब्दी मेल मिलाईआ। भगत जनां हरि सज्जण सुहेला, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, पंचम सखीआं
मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे मीत, आप आपणे अंग लगाईआ। आप आपणे अंग लगा, हरिजन भेव खुल्हांयदा। अनहद सच मृदंग वजा, ताल तलवाड़ा इक्क वखांयदा। बजर कपाटी सिला तुड़ा, दूई द्वैती कुण्डा लांहयदा। गढ़्ह हँकारी दए मिटा, नाम खण्डा इक्क वखांयदा। साचे पौड़े दए चढ़ा, हरिभगतां खोज खोजांयदा। ब्रह्मण गौड़े रूप समा, पूत सपूता आप अख्वांयदा। मिट्ठा कौड़ा वेख वखा, हरिजन साचे आप तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण खेल खिलांयदा। निरगुण रूप हरि निरँकारा, सरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण खेल अपर अपारा, दिस किसे ना आंयदा। निरगुण बन्न्हे साची धारा, सरगुण विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। निरगुण रूप हरि अबिनाश, जोती जोत समांयदा। सरगुण वेखे खेल तमाश, आप आपणी दया कमांयदा। निरगुण थिर घर पाए रास, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन आप सुहाए साचा दर, दर दुआरा आप अख्वांयदा। हरिजन सोहे बंक द्वार, हरि साचे आप सुहाया। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, माया ममता पड़दा पाया। कलिजुग कूड़ा कूड़ पसारा, कूड़ा डंका रिहा वजाया। चारों कुन्ट अन्ध अँध्यारा, दीपक ज्ञान ना कोए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मूर्ख मूढ़े मनमुख जीव माया धन्दे आपे लाया। मूर्ख मूढ़ मुग्ध अञ्याणा, हरि हरि भेव ना जाणया। भरमे भुल्ले जीव निधाना, हउमे हँगता रोग वधाणया। जूठ झूठ लड़ बद्धा गाना, संग रखाए पंज शैतानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हर घट आपे जाणी जाणीआ। कलिजुग कूड़ा कुड़यारा डंक, चारों कुन्ट वजाया। भरम भुलाए राउ रंक, राज राजाना भेव ना राया। गुरमुख विरला हरिजन जननी जणया जनक, हरिजन साचा वेख वखाया। आत्म जोती लाए तनक, आप आपणा मेल मिलाया। खेले खेल वासी पुरी घनक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जगत निधान जीव अजाण मनमति वेख वखाया। मनमति जगत जुग रीती, हरि साचे वेख वखाईआ। वेख वखाए देहुरा मन्दिर मसीती, गुरदुआरा फोल फोलाईआ। गुरमुख विरले मानस देही जीती, सति सन्तोख समाईआ। सुरत सवाणी रहे अतीती, शब्द सुहागी कन्त हंढाईआ। अमृत आत्म मदि साची पीती, उतर कदे ना जाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीटी, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। काया चोली रंग चाढ़्हे मजीठी, रंगणहार
आप अख्वाईआ। कूड़ कुड़यारी काया कौड़ी रीठी, मनमुख जीवां भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन वस्सया सच दुआरा, हरि हरि साचा पाया। भरम भुल्ले जीव गंवार, साचा संग ना कोई रखाया। दोहां मेला अन्तिम वार, हरि साचा रिहा कराया। मनमुख रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआया। सृष्ट सबाई गई हार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। सम्मत सम्मती होए ख्वार, साध सन्त होए हलकाया। दरोही ख़ुदाए चार यार, पीर दस्तगीर ना कोई सुहाया। पंडत पांधे रहे विचार, ज्ञान ध्यान ना कोई जणाया। ग्रन्थी पन्थी वेख विचार, वेखणहार दिस ना आया। अन्तिम कल प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, वेद व्यासा वेख वखाया। नानक गोबिन्द कर प्यार, सम्बल नगरी राह तकाया। उच्च महल्ल अटल मिनार, अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा धाम सुहाया। निर्मल जोती कर उज्यार, जोती जोत डगमगाया। शब्दी शब्द कर जैकार, एका नाअरा लाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, सृष्ट सबाई रिहा जगाया। वंडे वंड हरि निरँकार, आप आपणी वंड वंडाया। सम्मत चौदां हरिजन साचे ल्ए उभार, नाता बिधाता इक्क बंधाया। सम्मत पन्दरां करे ख्वार, मनमुख जीव दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल आप वरताया।
सतिगुर साजन मीत, एका एक अख्वांयदा। हरि शब्द सुणाए सुहागी गीत, एक नाम दृढ़ांयदा। चरन कँवल बख्शे सच प्रीत, विछड़ कदे ना जांयदा। काया मन्दिर अन्दर वखाए देहुरा सच मसीत, अट्ठे पहर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे बूझ बुझांयदा। हरिजन साचा मीतड़ा, एका एकँकार। काया चोली रंगे चीथड़ा, चाढ़्हे रंग अपार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत आत्म बख्शे साची धार। करे कराए पतित पुनीतड़ा, देवे नाम अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। सतिगुर पूरा सच घर, एका एक वखांयदा। आपे खोल्हणहारा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। आप चुकाए पंचम डर, पंचम मोह चुकांयदा । गुरमुख साचे ल्ए वर, दर साचे सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। साजन मीता हरि भगवान, पारब्रह्म अख्वाया। जन भगतां देवे फ़रमान, आप आपणी सेव कमाया। एका शब्द इक्क ज्ञान, इक्क ध्यान रखाया। एका शब्द इक्क बिबान, एका रिहा चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन
साचे वेख वखाया। हरिजन साचे शब्द सलाह, गुर पूरे इक्क जणाईआ। सतिगुर पूरा बण मलाह, जग बेड़ा रिहा तराईआ। एका वस्त झोली पा, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। नाम गहिणा तन सुहा, सोलां कलीआं वेख वखाईआ। शब्द सिँघासण सेज विछा, आत्म अन्तर वेख वखाईआ। निर्मल जोती जोत जगा, अट्ठे पहर डगमगाईआ। धुन अनादी इक्क सुणा, अनहद ताल वजाईआ। अमृत आत्म जाम पया, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सांतक सति दए वरता, धीरज धीर रखाईआ। कागो हँस दए बणा, सोहँ हँसा साची चोग चुगाईआ। एका धाम रिहा सुहा, घर साचा इक्क वखाईआ। थिर घर बैठा बेपरवाह, आप आपणी अलख जगाईआ। गुरमुख साजन मेल मिला, एका दूजा भेव चुकाईआ। तीजा लोइण दए खुल्हा, चौथे पद समाईआ। पंचम मेला सहिज सुभा, आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जुग जुग जुग विछड़े जग मेल मिलाईआ। हरि सज्जण हरि मेलया, किरपा कर निरँकार। आपे होए सज्जण सुहेलया, कलिजुग अन्तिम वार। गुर गोबिन्द गुरु गुर चेलया, गुर शब्दी ल्ए अवतार। अचरज खेल आपे खेलया, खेलणहार विच संसार। आप वसे रंग नवेलया, रेख भेख ना कोई विचार। जन भगतां लक्ख चुरासी धर्म राए दी कटे जेलया, आवण जावण गेड़ निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजन पावे सार। हरिजन साची सार, हरि हरि पाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, आपणी बूझ बुझाईआ। लहिणा देणा पूर्ब दए निवार, मानस जन्म झोली पाईआ। नेत्र नैणां दरस अपार, जोग तप हठ अभ्यास पूजा पाठ ना कोई रखाईआ। फड़ फड़ बांहों लाए पार, अधविचकार ना कोई रखाईआ। हरिसंगत मेला हरि द्वार, हरि एका मार्ग लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप अल्हाया आपे गाया, सुनणहार आप अख्वाईआ। गावत गाए गुर गोबिन्दा, गहर गम्भीर समांयदा। आपे होए सदा सदा बख्शिंदा, बख्शणहार आप अख्वांयदा। हरिजन उपजाए साची बिन्दा, पूत सपूता आप अख्वांयदा। दाता दानी वड गुणी गहिंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण जन जननी वेख वखांयदा।