पुस्तकालयभाग ७

१६ फग्गण २०१४ बिक्रमी करतार सिँघ दे घर दिल्ली शहर

पारब्रह्म हरि बेअन्त, बेपरवाह अख्वाया। जुग जुग उधारे साचे सन्त, शब्द मलाह बणाया। मेल मिलाए नारी कन्त, आत्म सेजा डेरा लाया। इक्क सुहाए रुत्त बसन्त, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाया। सति पुरख निरँजण आदि अन्त, आप आपणी कल वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती

जामा भेख वटाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, शाह भूप सुल्ताना। खेले खेल पृथ्मी आकाश, वेख वखाए दो जहाना। साचे मण्डल साची रास, मेल मिलाए श्री भगवाना। हर घट रक्खे आपे वास, भेव अभेदा मुख छुपाना। जन भगतां जुग जुग होए दास, जोग जुगत वेख वखाना। आदि अन्त ना होए विनास, सच घर वसे भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल गुण निधाना। पारब्रह्म पुरख अगम्मा, एका एक अख्वाया। ना मरे ना कदे जम्मा, आवण जावण खेल रचाया। पवण स्वासी ना कोई दमा, नेत्र नैण ना वेख वखाया। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्मा, पंज तत्त ना मेल मिलाया। आदि शक्त जोत निरँजण आपे जाणे आपणा कम्मा, भेखाधारी भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकर्मी कर्म कमाया। पारब्रह्म हरि सुल्तान, साचा धाम सुहांयदा। परम पुरख हरि मेहरवान, एका नाम जणांयदा। शब्द शब्दी धुर निशान, एका एक झुलांयदा। खेले खेल जुग महान, जगत वेस वटांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव रसना गान, सेवक सेवा लांयदा। सुर नर मुन रिख सर्ब ध्यायण, मार्ग इक्क वखांयदा। साध सन्त जीव जन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अंक जणांयदा। पारब्रह्म प्रभ शाह सुल्तान, आपणा आप जणाया। शब्द वजाए साचा डंक, वरन बरनां रिहा सुणाया। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लाया। प्रगट हो वासी पुरी घनक, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाया। खेले खेल बार अनक, अनक कल अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। पारब्रह्म हरि जोत उजाला, जोती जोत समांयदा। शब्द गुर गुर गोपाला, वरन गोत ना कोई रखांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। पारब्रह्म हरि नां निरँकार, निरगुण रूप समाया। खेले खेल अपर अपार, सरगुण भेव ना राया। सतिजुग त्रेता बन्न्हे धार, द्वापर फेरा पाया। साधां सन्तां ल्ए उभार, जीआं जन्तां वेख वखाया। एका बख्शे चरन प्यार, नाता बिधाता आप अख्वाया। हरिजन मेला कन्त भतार, सुरत सवाणी वेख वखाया। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, घड़न भन्नणहार आप अख्वाया। इक्क सुहाए बंक द्वार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। काया मन्दिर अन्दर महल्ल अटल उच्च मिनार, दस्म दुआरी रिहा सुहाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, पंचम धाड़ दए मिटाया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, आकाश आकाश समाया। आपे होया पिछे अगाड़, हरिजन साचे ल्ए तराया। गुरमुख साजन साचे लाड़, साचे घोड़े दए चढ़ाया। लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़, कलिजुग वेला अन्तिम आया। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क अखाड़, सत्तां दीपां रिहा हिलाया। मनमुख जीव वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाया। त्रैगुण माया

रही साड़, पंज तत्त होया हलकाया। मनमति वेखे इक्क अखाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया। पारब्रह्म प्रभ साजन मीता, हरि हरि आप अख्वांयदा। आपे रामा आपे सीता, आपे रावण गढ़्ह तुड़ांयदा। आपे अर्जन आपे गीता, आपे कृष्ना रूप वटांयदा। आपे देहुरा मन्दिर मसीता, गुरुदुआरा आप अख्वांयदा। आपे बैठा रहे अतीता, निरगुण वेस वटांयदा। आपे ठांडा आपे सीता, आपे सांतक सति वरतांयदा। आपे पतित आप पुनीता, पतित पुनीत आप करांयदा। आपे हस्त आपे कीटा, ऊँच नीच आप अख्वांयदा। आपे होया कौड़ा रीठा, रस मिट्ठा आप हो जांयदा। आपे चाढ़्हे रंग मजीठा, रंगणहार आप रंगांयदा। कलिजुग जूठा झूठा पीसण पीसा, माया ममता चक्की आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखांयदा। पारब्रह्म सहिज सुख देवा, एका एक अख्वांयदा। पुरख अबिनाशी अलख अभेवा, भेव कोई ना पांयदा। गुरमुख साजन लाए सेवा, सेवक सेवा इक्क वखांयदा। रसना जाप जपाए जिह्वा, एका नाम वखांयदा। कौस्तक मणीआ लाए थेवा, तिलक लिलाटी आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, औखी घाटी पार करांयदा। पारब्रह्म हर घट वासा, आपणा आप रखाया। जुग जुग खेले जगत तमाशा, खेलणहार दिस ना आया। हरिजन जपाए रसन स्वासा, नाम नामा झोली पाया। मनमुख मुख रखाए मदिरा मासा, साजन मीत ना कोई दसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती नूर करे रुशनाया। जोती नूर हरि अनूप, हरि हरि वेख वखांयदा। हरि वेख वखाए चारों कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। तीर निराला रिहा छूट, एका वंड वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा। पारब्रह्म प्रभ एक है, एका रंग समाया। आपे जाणे आपणी टेक है, ना कोई दूसर संग रखाया। सृष्ट सबाई रिहा वेख है, दिस किसे ना आया। जुग जुग लिखणहारा लेख है, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। आपे जाणे धारी केस है, मूंड मुंडाए संग रखाया। जिस जन करे बुध बिबेक है, नाम रत्न झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। कलिजुग तेरी अन्तिम रैण, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। ना कोई दिसे साक सज्जण सैण, मात पित भाई भैण, ना कोई दिसाया। जूठ झूठ चुकाए लहिण देण, पंच विकारा झोली पाया। मनमति रसना रो रो कहिण, मंझ धार दए रुढ़ाया। लाड़ी मौत खाए डैण, लक्ख चुरासी रही कुरलाया। गुरमुख विरला पारब्रह्म प्रभ रसना पेखे नेत्र लोचण नैण, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाया। शब्द बस्त्र तन साचा गहिण, तन शृंगार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग

तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। कलिजुग वेस हरि निरँकार, आपणा आप करांयदा। जोती जामा भेख अपार, भेव कोई ना पांयदा। इक्क अकल्ला एकँकार, अकल कला समांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। निहकलंका ल्ए अवतार, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। वेद व्यासा बण लिखार, सेवक सेवा आप कमांयदा। गुर गोबिन्दा कर विचार, गुणी गहिंदा मेल मिलांयदा। सागर सिन्धा पावे सार, वड बख्शिंदा आप अख्वांयदा। मनमुख जीव लगाए निन्दा दुष्ट दुराचार, दर द्वार ना कोई सुहांयदा। हरिजन फड़ फड़ बांहों लाए पार, साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। एका देवे नाम अधार, गुण निधाना झोली पांयदा। चार वरनां चार कुन्ट दहि दिशा जै जै जैकार, आप करांयदा । बरन अठारां इक्क द्वार, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। अमृत बख्शे साची धार, निझर रस चुआंयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। आपे जाणे आपणी कार, करनहार आप अख्वांयदा। कलिजुग मिटे कूड़ कुड़यार, कूड़ पसारा दिस ना आंयदा। सतिजुग बन्न्हे साची धार, सच सुच्च वरतांयदा। चार वरनां सुहाए इक्क द्वार, एका मार्ग लांयदा। राज राजान शाह सुल्तान करे ख़बरदार, सीस ताज ना कोई रखांयदा। जन भगतां बख्शे चरन प्यार, चरन कँवल इक्क दरसांयदा। धरत धवल पावे सार, कँवल कँवला मुख रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निज घर आत्म वेख वखांयदा। निज घर आत्म हरि हरि वासा, हर घट आप समांयदा। निर्मल जोती कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। काया मन्दिर डूँघी कन्दर रक्खे वासा, नूर नूराना डगमगांयदा। रसना जिह्वा जाप जपाए स्वास स्वासा, मन मनुआ बंध बंधांयदा। अमृत आत्म इक्क वसाए काया कासा, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। गगन मण्डल साची रासा, पताल आकाश सुहांयदा। मिले मेल सर्ब गुण तासा, गुणवन्ता मेल मिलांयदा। गुरमुख साजन बलि बलि जासा, बलिहारी गुर लिख्या धुर झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल महांकाल दर बंधांयदा। पारब्रह्म प्रभ साचा सज्जण, सदा सदा अख्वांयदा। जन भगतां आया पड़दे कज्जण, भेखाधारी भेख वटांयदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, सर सरोवर इक्क वखांयदा। मदिरा मास जो जन तजन, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। जगत ताल झूठे वज्जण, अनहद ताल ना कोई वजांयदा। जो घड़े सो अन्तिम भज्जण, थिर कोई रहिण ना पांयदा। गुरमुख विरला चढ़े नाम जहाजन, सतिगुर पूरा आप चढ़ांयदा। करे खेल ग़रीब निवाजन, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। प्रगट होया देस माझन, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी रचया काजन, कलिजुग अन्तिम कार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, चिट्टा अस्व इक्क

दौड़ांयदा। चिट्टा अस्व साचा घोड़ा, हरि हरि आप दौड़ाया। जोती शब्दी जुड़या जोड़ा, सच सिँघासण आसण लाया। अगम्म अगम्मड़ा आपे बौहड़ा, अगम्म अगम्मड़ी धार चलाया। वेख वखाए जीव जन्त साध सन्त लक्ख चुरासी काया माटी चमड़ा, मनमति बुध भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती नूर करे रुशनाया।