१६ फग्गण २०१४ बिक्रमी दिल्ली दरबार विच
हरि जोती नूर आकार, हरि हरि कराया। हरि जोती नूर अधार, हरि हरि रखाया। हरि जोती नूर अपार, हरि हरि समाया। हरि जोती नूर भतार, कन्त कन्तूहल हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग निभाया। हरि जोती नूर उजाला, जोती जोत समांयदा। हरि जोती गुर गोपाला, वरन गोत ना कोई रखांयदा। हरि जोती दीन दयाला, दीनां बंधप आप अख्वांयदा। हरि जोती खेल निराला, खेलणहार दिस ना आंयदा। हरि जोती नूर अकाला, अकाल पुरख आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोती जोत जगांयदा। हरि जोती जोत जोत जगा, जोती डगमगाईआ। हरि जोती नूर नूर उपा, नूरो नूर रखाईआ। हरि जोती जोत बणत बणा, जोती जोत विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आप अख्वाईआ। जोती नूर हरि गोबिन्द, आदि अन्त अख्वाया। आपे जाणे आपणी चिन्द, हरख़ सोग विच ना आया। आप आपणी उपाए बिन्द, आप आपणे विच समाया। आप आपणी धार रखाए सागर सिन्ध, सिर आपणा हथ्थ रखाया। आप आपणा होए बख्शिंद, बख्शणहार आप हो जाया। आपे दाता गुणी गहिंद, गुणवन्ता आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग निभाया। आपे जोती नूर करतार, आपणा आप उपांयदा। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणा संग रखांयदा। आप आपणा कर विचार, आप आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणा कर पसार, वेखणहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती नूर रूप वटा, अकल कला अख्वाया। भेखाधारी भेख धरा, दिस किसे ना आया। वेस अनेका रिहा करा, अभेव अभेदा भेव ना राया। निहकलंका आपणा आप रिहा बणा, दूसर कोई ना संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर करे रुशनाया। जोत नूर कर रुशनाई, आपणा आप उपांयदा। आप आपणी करे वड्याई, आप आपणा विच टिकांयदा। आप आपणी रचन रचाई, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा वेखे साचा थाईं, थिर घर नाउँ रखांयदा। अगम्म अथाह बेपरवाही, बेअन्त बेअन्त
आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणा नाईं, नाम निधाना आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर कर आकार, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपणी कल वरताईआ। रूप अगम्म अथाह बेपरवाह हरि करतारा, लेखा लेख ना कोई लिखाईआ। आप सुहाए महल्ल अटल अचल्ल उच्च मुनारा, थिर घर नाउँ रखाईआ। ना कोई दीसे चार दुआरा, छप्पर छन्न ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे वस्सया घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। घर साचा सच महल्ला, हरि आपणा आप उपांयदा। हरि आपे बैठा इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रलांयदा। आपणी जोती आपे बला, प्रकाश आकाश समांयदा। आपणे नूर आपे रला, नूर नुरानी इक्क करांयदा। आपे वस्सया निहचल धाम अटला, उच्च महल्ला आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार साचा घर, घर साचा आप सुहांयदा। साचा घर हरि सुहंदड़ा, पारब्रह्म बेअन्ता। जोती दीपक इक्क जगन्दड़ा, आपे जाणे आदि अन्ता। आकाश प्रकाश इक्क रखंदड़ा, एका रुत्त सुहंता। सूरज चन्न रवि ससि ना कोए वखंदड़ा, ना कोई महिमा गणत अगणता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखणहारा दर घर सुहञ्जणा इक्क सुहंता। थिर घर साचा आदि निरँजण, आपणा आप उपाया। आपे होया दर्द दु:ख भय भंजन, पारब्रह्म अख्वाया। आपणे नेत्र आपणा पाया अंजन, वेखणहार आप हो आया। आपणी धूढ़ी आपे करया मजन, आप आपणी मैल गंवाया। आप आपणा होया सज्जण, ना कोई दूसर संग रखाया। आप आपणा पड़दा आया कज्जण, आपे पड़दा उप्पर पाया। आप आपणी रक्खे लाजन, लाजवन्त हरि रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा घर, घर साचा आप सुहाया। साचा घर शब्द अटारी, हरि साचा आप सुहांयदा। निर्मल जोती कर उज्यारी, दीपक दीप जगांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारी, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे वस्सया घर, आप आपणी रचन रचांयदा। थिर घर साचे आसण ला, हरि साची बणत बणांयदा । पुरख अबिनाशी खेल खिला, खेलणहार आप हो जांयदा। आप आपणी रचन रचा, आपणी रचना विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वेखे साचा घर, आपणी इच्छया पाए भिच्छया, आपणी झोली आप भरांयदा। हरि जोती नूर अगम्म, अगम्म समाया। ना मरया ना पया जम्म, मात पित ना कोई अख्वाया। ना कोई पवण स्वासी दिसे दम, नेत्र नीर ना कोई रखाया। आदि जुगादी आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणा करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर पुरख अबिनाशा, एक एक सुहांयदा। आप आपणा वेख तमाशा, आप
आपणी रास रचांयदा। आप आपणे घर करया वासा, आप आपणा आसण लांयदा। आप आपणा होया दासी दासा, दासी दास आप अख्वांयदा। आप उपाए पृथ्मी आकाशा, आकाश प्रकाश रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए साचा घर थिर घर नाउँ रखांयदा। थिर घर साचा हरि घर उपाया, वसे इक्क अकेला। एका दूजा ना कोई रखाया, ना कोई तीजा सज्जण सुहेला। चौथा पद ना कोई रखाया, पंचम सखीआ ना कोई मेला। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाया, सत्तवें सति पुरख निरँजण सज्जण सुहेला। अठवें अट्ठां तत्तां ना कोई बणत बणाया, नौ दर ना चाढ़्हे कोई तेला। दसवां दर ना कोई सुहाया, दिवस रैण प्रभात ना जाणे कोई वेला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आपे खेला। थिर घर साचा हरि सुहञ्जणा, हरि रूप अपार। जोत जगाए इक्क निरँजणा, खेले खेल खेलणहार। ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भन्नणहार समरथ पुरख करतार। ना जननी जन कोई जणया, मात पित ना कोई पसार। ना धनी धन कोई धनिआ, माया ममता मोह ना कोई विकार। ना कोई राग ना कोई कन्नना, नाद धुन ना कोई विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वस्सया सच घर, आप सुहाए बंक द्वार। बंक द्वार हरि भगवाना, एका एक सुहाया। आप आपणी रक्खे आणा, आप आपणे भाणे आप समाया। आप आपणा देवे दाना, दाता दानी आप अख्वाया। आप आपणा होया जाणी जाणा, जानणहार आप सुखदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वेख साचा घर, पुरख अबिनाशी देवे वर, एका धाम सुहाया। पुरख अबिनाशी दर उपा, एका धाम सुहांयदा। सच सिँघासण दए विछा, पुरख अबिनाशी आसण लांयदा। आप आपणी इच्छया आपे पूरी ल्ए करा, एका भिच्छया झोली पांयदा। जोती नारी ल्ए व्याह, कन्त कन्तूहला आप अख्वांयदा। आपणी सेज आप हंढा, नारी कन्त आप अख्वांयदा। पूत सपूता ल्ए उपा, शब्दी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जगांयदा। शब्द सुत कर त्यार, हरि साचे सन्त जगाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, एका बूझ बुझाईआ। एका मेला हरि करतार, एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत देवे वर, थिर घर बैठा आसण लाईआ। साचा सुत वड बलवाना, दोए जोड़ करे निमस्कारया। पुरख अबिनाशी वड मेहरबाना, बख्शे चरन प्यारया। एका देवे दानी दाना, नाउँ निरँकार अपारया। लोआं पुरीआं बणत बणाना, सेवक सेवा लाए भारया। ब्रह्मण्ड खण्ड खेल खिलाणा, आप आपणी जाणे सारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दित्ता वर, थिर घर बैठ उच्च महल्ल मुनारया। साचा सुत वर घर पा, साची ख़ुशी मनांयदा। पुरख अबिनाशी तेरा नाँ, मेरा रूप समांयदा। लोआं पुरीआं बणत बणा, आकाश
प्रकाश टिकांयदा। रवि ससि सेवा ला, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। त्रैगुण माया भेख वटा, आप आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस कर, सच महल्ला आप वखांयदा। सच महल्ला सच शाह, एका एक वसाया। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, अगम्म अथाह भेव कोई ना राया। आप उपाए आपणा नाँ, नाम नामा नाउँ धराया। आप आपणी रक्खे सदा छाँ, आप आपणा सिर हथ्थ टिकाया। आप आपणा बणया पिता माँ, आप आपणी गोद उठाया। आप आपणी पकड़े बांह, आप आपणा संग निभाया। आप आपणा होए सहाई सभनी थाँ, आप आपणा राह तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दित्ता वर, शब्द शब्दी नाउँ धराया। शब्द गुर वड बलकार, एका एक अख्वांयदा। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, आपणी रचन रचांयदा। लिख्या लेख ना मेटे कोई विच संसार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। त्रैगुण माया कर त्यार, आप आपणे विच टिकांयदा। आप आपणा कर उज्यार, आप आपणी बिन्द अख्वांयदा। डूँघा सागर ना कोए पावे सार, कँवल कँवला विच समांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे वसे घर, आप आपणा ल्ए वर, सज्जण सुहेला इक्क अख्वांयदा। अगम्म अगम्मड़ा हड्ड मास नाड़ी ना कोई दिसे चमड़ा, दर साचा इक्क सुहांयदा। सति पुरख निरँजण आप, जोत अकालया। आपे जाणे आपणा वड प्रताप, आपे खेले खेल निरालया। आप आपणा जाणे जाप, आपणी जिह्वा आप हिला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखा ल्या। सो पुरख निरँजण पुरख अबिनाशा, आदि अन्त अख्वाया। आपे आपणा वेखे खेल तमाशा, वेखणहार दिस ना आया। आप आपणी पाए रासा, आप आपणा मण्डल दए सुहाया। आपे वस्सया पृथ्मी आकाशा, आप आपणा रूप वटाया। आप आपणा करे बन्द खुलासा, बन्दी तोड़ आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण करता पुरख आप अख्वाया। सो पुरख निरँजण सतिगुर पूरा, निरगुण सरगुण खेल खिलारी। सर्ब गुणा आपे भरपूरा, जोती नूर नूर उज्यारी। आपे शब्द अनादी होए तूरा, आप वजाए डंका एकँकारी। आपे जोधा सूरा, आपे होए शाह सवारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा देवे वर, सो पुरख निरँजण वड सिक्दारी। सो पुरख निरँजण हरि भगवन्ता, एका रंग समांयदा। खेले खेल आदिन अन्ता, आदि अन्त ना कोई जणांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढांयदा। आप आपणा चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जांयदा। भेव ना पाए कोई जीव जन्ता, साध सन्त वेख वखांयदा। आपणी माया आपे पाए बेअन्ता, माया पड़दा इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरजंण
आप अख्वांयदा। सो पुरख निरँजण दया कमा, आपणा आप उपाया। आपणी बिन्द आप टिका, मुख कँवल कँवला दए पा, धरत धवल आप दए वखाया। पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्मा ल्ए उपा, आप आपणा अंग कटाया। एका अंग सूरा सरबंग हँ रूप गया समा, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ सो आप हो जाया। सो पुरख हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। हँ अंग जीव जन्त लक्ख चुरासी पसर पसार, आप आपणा विच टिकांयदा। दोहां वेखे इक्क द्वार, एका धाम सुहांयदा। ना कोई दूसर मीत मुरार, तीजे प्यार ना कोई जणांयदा। दस्म दुआरी वस्सया बाहर, दिस किसे ना आंयदा। सोहँ घर हरि निरँकार, नानक इक्क वखांयदा। नानक पाया पद निरबान, परम पुरख समांयदा। एका वेखे कर ध्यान, नेत्र नैण उठांयदा। निर्मल जोत श्री भगवान, सति सरूप समांयदा। नानक गाया गुण निधान, सोहँ सो रसना चलांयदा। जीव जन्त ना करन पछान, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। धर्म राए बैठे मुख शरमाण, जो जन सोहँ सो रसना गांयदा। मिले मेल हरि गुण निधान, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। अन्त कन्त सन्त भगवन्त जोती जोत मिल जाण, आप आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो रूप हँ मेट मिटांयदा। हँ हँगता देवे मार, सतिगुर पूरे विच वड्याईआ। नाम चोली रंगदा आया विच संसार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। धुर दरगाही पावे सार, आप आपणी दया कमाईआ। प्रभ अबिनाशी खेल अपार, खेलणहार सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आप अख्वाईआ। आदि अन्त एकँकारा, एका एक अख्वांयदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, हर घट वेस वटांयदा। आपे अन्दर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहर आप हो जांयदा। आपे नारी आपे नारा, नर नरायण आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। लक्ख चुरासी हरि समा, आपणा आप छुपांयदा। गुरमुख विरले ल्ए जगा, माया पड़दा लांहयदा। स्वच्छ सरूपी दरस दिखा, हउमे गढ़्ह तुड़ांयदा। एका दूजा भेव चुका, तीजा नैण खुल्हांयदा। चौथे घर ल्ए बहा, साचा थान सुहांयदा। पंचम राग दए अल्हा, अनादी धुन वजांयदा। मेल मिलाए सहिज सुभा, साचा घर सुहांयदा। पिता मात आप हो जा, आप आपणी गोद उठांयदा। आप आपणे अंग लगा, आपणी भुजा विछांयदा। आप आपणे संग रला, सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग वेस अनेक कर, आपणा नाउँ धरांयदा। आदि अन्त एका अवतार, गुर गोबिन्द रूप वटांयदा। जोती नूर करे पसार, पंचम तत्त आसण लांयदा। पंचम तत्त वसे कूड़ कुड़यार, थिर रहिण ना पांयदा। सतिगुर वड बलकार, ना मरे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला आप अख्वांयदा। पुरख अकाल किरपा कर, आपणी जोत
जगाईआ। साचे सुत दित्ता वर, अबिनाशी अचुत्त आप अख्वाईआ। मात पित वेस कर, इक्क ज्ञान दृढ़ाईआ। अकाल मूर्ति नज़री हरि, हरि हरि रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दित्ता साचा वर, एका बूझ बुझाईआ। पुरख अबिनाशी बूझ बुझा, शब्द सुत जगाया। अकाल मूर्त दरस दिखा, नैनन नैन दरसाया। एका लेखा रिहा लिखा, लिखण विच ना आया। हरि कन्त ना सके कोई गा, भेव अभेदा भेव छुपाया। गुर गोबिन्द मिल्या सच मलाह, जुग जुग बेड़ा रिहा चलाया। अचल मूर्त आप अख्वा, अनभव प्रकाश कराया। कूड़ कूड़ा वखाए एका थाँ, एका मार्ग लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाया। एका गुर इक्क अवतारा, एका जोत जगाईआ। एका घर इक्क दुआरा, एका भेख वखाईआ। एका शाहो भूप वड सिक्दारा, एका राज कमाईआ। एका मंगे मंग भिखारा, दर दरवेस इक्क अख्वाईआ। एका जाणे आपणी कारा, प्रभ एका कार कमाईआ। एका आपणा कर पसारा, जुग जुग खेले खेल सृष्ट सबाईआ। साधां सन्तां गुरुआं पीरां देवे जोती शब्द सहारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुर गोबिन्दे दस्सया इक्क प्यारा, एका बूझ बुझाईआ। भगत भगती लेखे लाए गिरधारा, गिरवर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप दरसाईआ। गुर गोबिन्दे नेत्र खोल्ह, हरि हरि दर्शन पाया। शब्द शब्दी गया बोल, बिन हरि दूसर कोए ना मात उपाया। जुग जुग आपणे कंडे रिहा तोल, वेख वखाए सृष्ट सबाया। आदि जुगादी शब्द अनादी वजाए एका ढोल, लोआं पुरीआं रिहा सुणाया। ब्रह्मा विष्नूं शिव देवत सुर रिहा डोल, प्रभ साचा रिहा डुलाया। पूत सपूता आप उठाया अनभोल, एका मार्ग लाया। धुरदरगाही कीता कौल, लोकमात पूर कराया। मिले वड्याई उप्पर धौल, धरनी धरत दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस दर दरवेस श्री दस्मेस आप वटाया। निहकलंक हरि रूप है, निर्मल जोत आकार। हरि जोती शाहो भूप है, सच सच्ची सरकार। शब्द डंका चारे कूट है, वजावणहारा आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पाए आपणी सार। निहकलंक हरि करतार, एका एक अख्वांयदा। पंज तत्त ना कोई प्यार, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोई वखांयदा। मन मति बुध ना कोई शृंगार, ना कोई वेस वटांयदा। एका शब्द कर प्यार, ब्रह्मण्डां वेख वखांयदा। जेरज अंडां पावे सार, उत्भुज सेत्ज फोल फोलांयदा। लक्ख चुरासी दए हुलार, इक्क हुलार रखांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, गगन पातालां फेरा पांयदा। रवि ससि करन पुकार, हरि हरि भेव कोई ना पांयदा। शब्दी जोती रूप करतार, निहकलंक अख्वांयदा। वेद व्यासा बण लिखार, एका लेखा लेख लिखांयदा। नानक करी अन्तिम विचार, निरगुण आस करांयदा। गुर गोबिन्दा कर प्यार, आप
आपणी दया कमांयदा। प्रगट हो विच संसार, कलिजुग कूड़ा मेट मिटांयदा। शब्द डंक वजाए अपर अपार, राउ रंक आप उठांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। ऊँचां नीचां गऊ ग़रीबां पावे सार, एका धाम सुहांयदा। चार वरन करे इक्क प्यार, अठारां बरनां मूल चुकांयदा। पारब्रह्म प्रभ फेरा पा, भेव अभेदा अछल अछेदा जुग जुग वेस वटांयदा। निरगुण जोत निहकलंक नरायण नर अवतार, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। सम्बल नगरी हो उज्यार, साचा धाम सुहांयदा। गुरमुख वेखे साजन मीत मुरार, जुग विछड़े जग मेल मिलांयदा। आत्म अन्तर बख्शे इक्क प्यार, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। अमृत देवे ठंडी धार, निझर झिरना आप झिरांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, काया गात्रे आप लटकांयदा। कूड़ कुड़यारा मेटे विच संसार, जूठ झूठ रहिण ना पांयदा। सच सुच्च कल बन्न्हे धार, साचा मार्ग लांयदा। सम्मत सम्मती मारे मार, नौ सत्त वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक आप अख्वांयदा। निहकलंक हरि भगवन्ता, एका एक अख्वाया। गुरमुख विरला जाणे सन्ता, जिस जन बूझ बुझाया। कलिजुग जीवां माया पाए बेअन्ता, एका पड़दा रिहा रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निहकलंक आप अख्वाया। लक्ख चुरासी वंड वंडा, हरि अचरज रचन रचाईआ। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड रिहा समा, लेप रहे ना राईआ। आपे खण्डन खण्ड खण्डा रिहा करा, आपे संग निभाईआ। आपे वंडां रिहा वंडा, वंडणहार आप अख्वाईआ। आपे जेरज खाणी ल्ए भुला, मानस मानुख ल्ए उपाईआ। कर्म जरम हरि झोली पा, धर्मी धर्म जणाईआ। गुर मन्त्र नाम इक्क सखा, साची सिख्या दए समझाईआ। जो जन रसना रहे गा, लक्ख चुरासी पार कराईआ। गुर का शब्द जो जन जाए भुला, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी रिहा समा, हरि खोजणहारा खोज खुजाईआ। लहिणा देणा झोली देवे पा, कर्म कुकर्मां दए वड्याईआ। विष्टा कीट दए बणा, मनमुखां दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दस ग्यारां बीस तीस लक्ख चार रिहा फिराईआ। हरि हरि आपणा वेस वटा, आपणी बणत बणांयदा। चारे वेदां रिहा लिखा, ब्रह्मा सेवा लांयदा। सतिजुग त्रेता संग रला, द्वापर खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, हर घट वेख वखांयदा। जोती जोत रिहा जगा, आपणा नूर उपांयदा। शब्द शब्दी नां रखा, साची खेल खिलांयदा। सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार नाम रखा, साची खेल खिलांयदा। बराह रूप आप हो जा, भेव कोई ना पांयदा। यज्ञे पुरश नाम धरा, हाव ग़रीव समांयदा। नरायण नर डंक वजा, एका लेख लिखांयदा। कपल मुन वेख वखा, आपणा वेस वटांयदा। दत्ता त्रै लेख ना रा, भेखी भेख करांयदा। रिखव देव फेरी पा, साचा काज रचांयदा। पृथू आपणा वेस वटा, अगम्मड़ी
कार करांयदा। मत्तसय भेव दए खुल्हा, मच्छ रूप हो आंयदा। कच्छ डेरा आपे ला, मिन्दिरा चल पिठ उठांयदा। मोहणी रूप ल्ए वटा, आप आपणा खेल खिलांयदा। बावन भेख रिहा वटा, बल राजा छल छलांयदा। हँस हँसा जोत जगा, माणी माण मिटांयदा। वैद धनंतर आप अख्वा, आपणी करनी करांयदा। नर सिँघ तेरा लेखा कोई जाणे ना, आप आपणा वेख वखांयदा। नर नरायण आप अख्वा, ध्रू बालक पार करांयदा। हरी हरि नाउँ धरा, गज सेवा आप कमांयदा। अठारां वार जोती जोत जगा, सतिजुग पार करांयदा। त्रेता तेरा वेखे राह, धरत धवल सुहांयदा। आप आपणा वेस वटा, परसा रूप समांयदा। परसा धन्दे देवे ला, कौरू कुशेतर धाम सुहांयदा। राम नामा नाम उपा, दसरथ दर सुहांयदा। जनक सपुत्री ल्ए प्रना, सीता संग रखांयदा। आप आपणा वेख वखा, आपणा खेल वरतांयदा। आप आपणा संग रखा, सगला संग रखांयदा। हनवन्ता हरि इक्क जणा, एका बूझ बुझांयदा। रावण गढ़्ह दए तुड़ा, हँकारीआं हँकार मिटांयदा। ग़रीब निमाणे गले लगा, भीलनी मुख सगन वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। त्रेता तेरा पार किनारा, त्रिया वेस वटाया। पुरख अबिनाशी लै अवतारा, आपणा खेल खिलाया। द्वापर तेरी बन्न्हे धार, तेरा रंग रंगाया। वेद व्यासा प्रगट हो विच संसार, कुआर कन्या सेवा लाया। नारद मुंन कर प्यारा, साचा संग निभाया। लिखे सलोक लक्ख चार हज़ार सतारां, लहिणा देण मूल चुकाया। द्वापर तेरा वेख किनारा, काहना कृष्ना रूप वटाया। गोकल मथरा पावे सारा, बिन्दराबन सुहाया। मकंद मनोहर लखमी नरायण, हरि करतारा। सुन्दर कुण्डल मुकट बैन नैण कज्जल धारा। साचा सखीआं बणया साचा सैण, मीत मुरारा। द्रोपद रक्खी लज्जया आप रखायण, पड़दा पाए अपर अपारा। बिदर सुदामा मेल मिलाए हरि नरायण, लेखा चुक्के विच संसारा। पंचम मेला रसना किसे ना सके कहिण, पंचम सुहाए बंक दुआरा। दुर्योध्न हँकारी खाए लाड़ी मौत डैण, अन्तिम ढहि ढहि होए ख्वारा। अर्जन गीता ज्ञान इक्क दृढ़ायण, खोल्हे बन्द किवाड़ा। भगत भगती विद्या इक्क जनायण, आप आपणा शब्द उचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे वेखणहारा। कलिजुग साचा मात धरा, आपणी कल वरतांयदा। पंचम तत्त विकारा झोली भरा, जूठ झूठ गढ़्ह सुहांयदा। बोध बोध गया जणा, आत्म बोध रखांयदा। अगाध बोध ना सके कोई जणा, ना कोई लेखा लेख लिखांयदा। ईसा मूसा ल्ए उपा, अल्ला राणी नाल प्रनांयदा। संग मुहम्मद चार यार नाल ल्ए रला, एका घर सुहांयदा। एका नाअरा रिहा सिक्खा, अल्ला हू आवाज़ रखांयदा। ऐनलहक्क साचे धाम सुहा, हक्क हकीकत फोल फोलांयदा। नूर अलाही बेऐब परवरदिगार आप अख्वा, मुकामे हक्क इक्क जणांयदा। रफीक अहिबाब रबाब इक्क वजा, आपणा ताल सुणांयदा।
मक्का काअबा हज्ज दए करा, कुरान अञ्जील वेख वखांयदा। तीस बतीस दए सुणा, एका धुर फ़रमाण जणांयदा। चारों कुन्ट डंक वजा, आप आपणी रचन रचांयदा। नानक गुर ल्ए उपा, निरगुण संग निभांयदा। आप आपणे दर बुला, आपणा दरस दिखांयदा। सति नाम झोली पा, लोकमाती राह तकांयदा। चार वरनां दए समझा, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा । चारों कुन्ट फेरी पा, दहि दिशा वेख वखांयदा। हँकारीआं गढ़्ह गया तुड़ा, शब्द खण्डा इक्क वखांयदा। ग़रीब निमाणयां गले लगा, एका मार्ग लांयदा। अन्तिम पंचम तत्त नाता गया छुडा, आप आपणा वक्त सुहांयदा। अंगद अंग ल्या लगा, अंगीकार करांयदा। जोती जोत ल्ए जगा, शब्दी शब्द समांयदा। एका दूजा रूप वटा, एका द्वार बंधांयदा। तीजे वेस आप करा, अमरू अमर करांयदा। चौथा घर दए सुहा, रामदास सेवा लांयदा। सर सरोवर इक्क बणा, साचा ताल सुहांयदा। अर्जन अर्जन वेख वखा, शब्द ज्ञान इक्क सिखांयदा। अगाध बोध लेख लिखा, आपणा आप बन्द करांयदा। अन्तिम लहिणा देणा दए चुका, कलिजुग कूड़ा कूड़ पसारा आपणे तन उठांयदा। छेवें गुर जोत जगा, साचा घोड़ा हेठ रखांयदा। हरिराए हरि मेल मिला, आपणी बूझ बुझांयदा। हरिकृष्ना गया समा, बाल अवस्था लेखे लांयदा। गुर तेग बहादर पकड़ी बाह, निथाविआं थाँ दवांयदा। गुर गोबिन्दा करे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। एका मंगे प्रभ साचे तेरा नाँ, एका ओट रखांयदा। चार जुग हरि फेरी पा, आपणा वेस वटांयदा। एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, शब्दी शब्द नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस निरँकार, आपणा रूप वटाया। राम रामा हो अवतार, सीता सुरती ल्ए विहाया। काहना कृष्ना पावे सार, नाम बंसरी इक्क वजाया। नानक गुर इक्क प्यार, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। गुर गोबिन्द पहरेदार, सेवक सेवा रिहा कमाया। निर्मल जोती कर आकार, लोकमात फेरा पाया। एका रूप हरि करतार, आप आपणा वेस वटाया। निहकलंका ल्ए अवतार, रामा कृष्ना रूप अख्वाया। शब्द डंका अपर अपार, गुर गोबिन्द रिहा वजाया। नानक बोले तेरा धार, मोदीखाना जगत इक्क चलाया। जुग जुग विछड़े सन्त सुहेले गुरु गुर चेले प्रभ भगत ल्ए अधार, आप आपणा मेल मिलाया । अन्दर मन्दिर देवे दरस अगम्म अपार, बजर कपाटी कुण्डा लाहया। निर्मल जोती करे उज्यार, दस्म दुआरी डेरा लाया। शब्द सिँघासण अपर अपार, हरि बैठा बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत आप अख्वाया। कलिजुग जीव नार दुहागण, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। गुरमुख विरले सोए जागण, हरि हरि रसना राग अल्हाईआ। वज्जे धुंन अनाद अनादन, अनादी धुन वजाईआ। धुर दरगाही देवे साची दामन, नाम दान झोली पाईआ। मिले मेल हरि माधो माधन, मोहण माधव दरस दिखाईआ।
जोती शब्दी जोड़ा कृष्ना राधन, सुरती राधा रूप समाईआ। खेले खेल आदि जुगादिन, जुग जुग भेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ धराईआ। मनमुख सोया नींद गूढ़, माया पड़दा पाया। गुरमुख विरला मांगे चरन धूढ़, दर दुआरा वेख वखाया। नाता तोड़े कूड़े कूड़, सच सुच्च ल्ए प्रनाया। कर किरपा चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ धराया। कलिजुग जीव जगत निधान, माया भरम भुलांयदा। गुरमुख साजन नौजवान, सोए पूत उठांयदा। देवे नाम धुर फ़रमाण, ज्ञान ध्यान इक्क वखांयदा। काया मन्दिर सच मकान, दीपक जोत जगांयदा। अनादी धुन सुणाए कान, अनहद ताल वजांयदा। पंचम राग इक्क अलायण, साची सखीआं वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हर घट मन्दिर वेख वखांयदा। मनमुख जीव बाल अञ्याणा, हरि हरि भेव ना राया। गुरमुख विरले बख्शे चरन ध्याना, आप आपणी सेवा लाया। एका राग इक्क तराना, एका धुन उपजाया। एका जोत श्री भगवाना, गुण अवगुण ना वेख वखाया। दर द्वार करे परवाना, जो जन रसना रहे गाया। मेल मिलाए कृष्ना काहना, लखमी नरायण वेस वटाया। एका दर हरि सुहाना, साची सईआ वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नारायण नर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन पाया हरि गोबिन्द, सगला भउ निवारया। आप मिटाए जगत चिन्द, देवे नाम सहारया। अमृत आत्म धार वहाए सागर सिन्ध, भव जल पार किनारया। पारब्रह्म प्रभ सदा बख्शिंद, परम पुरख अख्वा रिहा। जोधा सूरा वड मृगिन्द, एका खण्डा विच ब्रह्मण्डां आप चमका रिहा। मनमुख जीव लगाए निन्द, निन्दक निदिआ मुख रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्द मेल मिला रिहा। गुर गोबिन्द पाया हरि निरँकार, हर घर वज्जी वधाईआ। अन्तिम मेला विच संसार, करे कराए बेपरवाहीआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, नीला नीलो धार पार कराईआ। जोत सरूपी शाह अस्वार, लोआं पुरीआं रिहा हिलाईआ। चौदां तबकां मारे मार, चौदां लोकां रिहा उठाईआ। चौदां हट्टां वेख पसार, तीर्थ तट्टां फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरि गोबिन्द विच समाईआ। गोबिन्द मेला हरि द्वार, हरि साचे आप कराया। आप सुहाए बंक द्वार, बंक द्वारी डेरा लाया। जोती नूर कर उज्यार, शब्दी शब्द अल्हाया। शब्द गुर वड सिक्दार, जुग जुग आप अख्वाया। जन भगतां लहिणा देणा दए कर्ज़ उतार, पूर्ब झोली पाया। नेत्र नैणां दरस अपार, भाणा सहिणा एह समझाया। गुर गोबिन्दा कर प्यार, कलिजुग वेखे खेल सबाया। नाम खण्डा
तेज कटार, आप आपणे हथ्थ रखाया। आपे होए पहरेदार, सेवक सेवा रिहा कराया। सम्मत चौदां करे ख़बरदार, वीह सद बिक्रमी नाल रलाया। सम्मत पन्दरां हो त्यार, देस प्रदेसा वेख वखाया। लंका गढ़्ह तोड़े हँकार, ख़ाकी ख़ाक मिलाया। ईसा मूसा दए हुलार, संग मुहम्मद चार यार रहे कुरलाया। अल्ला राणी करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाया। चारों कुन्ट हाहाकार, वड करते खेल रचाया। प्रभ वेख वखाए सर्ब संसार, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाया। सत्तां दीपां मारे मार, कूड़ कुड़यारा मेट मिटाया। भेख पखण्डा दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाया। साध सन्त जीव गए हार, हरि हरि रूप दिस किसे ना आया। पढ़ पढ़ पुस्तक वेद कतेबा गए हार, गीता ज्ञान जगत दृढ़ाया। पुराण अठारां कर पुकार, दिवस रैण रहे सुणाया। अञ्जील कुराना सुणे पुकार, आप आपणा वेस वटाया। मुस्लिम सुन्नी ल्ए सुधार, पंडत पांधे ल्ए समझाया। ग्रन्थी पन्थी पावे सार, सम्मत सोलां दए दुहाया। वेख वखाए उच्चे मन्दिर महल्ल अटार, गुर दर मन्दिर मस्जिद फेरा पाया। तीर्थ तट्टां आई हार, गंगा गोदावरी रही शरमाया। जटा जूट ना कोई बन्न्हे धार, मुन सुन बैठे सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम जोत जगा, हरि आपणी बणत बणाईआ। चार वरन बहाए एका थाँ, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। एका मन्त्र नाम दए दृढ़ा, एका ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ दए मिला, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। एका कंडे दए तुला, तोलणहार आप हो जाईआ। एका बोल जैकारा दए बुला, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सृष्ट सबाई एका धाम बहा, एका धर्म कमाईआ। एका राज जोग दए सिखा, एका सिख्या जग सिखाईआ। एका भोग दए करा, आत्म भोग रस मिट्ठा इक्क वखाईआ। धुर संजोग दए मिला, गुर शब्द अनडिठा नाल प्रनाईआ। नाम चोग दए चुगा, सोहँ हँसा मुख रखाईआ। दरस अमोघ दए वखा, राम कृष्न नानक गोबिन्द रूप वटाईआ। अमाम मैहन्दी वेस वटा, मक्का मदीना फेरी पाईआ। मुख नक़ाब इक्क रखा, काला सूसा तन छुहाईआ। एका नाअरा देवे ला, आप आपणी करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका रिहा वजाईआ। एका डंक वजावणहारा, एका एकँकारया। एका राग सुणावणहारा, पारब्रह्म गुर अवतारया। एका नाम जपावणहारा, निरगुण रूप अगम्म अपारया। एका जाप जपावणहारा, सो पुरख निरँजण आप अख्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निर्मल जोत करे उज्यारया। एका राग धुन अनाद, एका रिहा वजाईआ। एका शब्द जणाई हरि ब्रह्मादि, एका एक वड्डी वड्याईआ। एका खेले खेल आदि जुगादि, एका एक जुग जुग वड्डी वड्याईआ। एका एक रसना रस रिहा अराध, एका एक लिव
लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लोआं पुरीआं करे कुड़माईआ। लोआं पुरीआं नाता जोड़, हरि साचे कर्म कमाया। प्रगट होया पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, कलिजुग वेला अन्तिम आया। धुरदरगाही आया दौड़, जोती जामा भेख वटाया। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी फोल फोलाया। लोकमात लाया पहला पौड़, आप आपणा चरन छुहाया। सम्बल नगरी साढे तिन्न हथ्थ वेखे लभ्मा चौड़, गुर गोबिन्द लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा नाउँ उपाया। आप आपणा नाउँ धरा, धुर दी बाण रखाईआ। सन्त सुहेले ल्ए मिला, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। इक्क अकेले पकड़े बांह, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ, जूठ झूठ रही शरमाईआ। दर दर घर घर उडने काँ, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा एका धाम दए सहा, हरि चरन वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग समाईआ। निरगुण सरगुण साचा मेला, सोहे बंक दुआरा। आपे गरु गुर चेला, आपे करे वणज वपारा। आपे सज्जण हरि सुहेला, आप आपणे करे प्यारा। आपे वस्सया सदा अकेला, आपे हर घट करे पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल विच संसारा।
१९ फग्गण २०१४ श्री सुशील कुमार जैनी दे साथ जैन मन्दिर विच बचन होए गुड़गाउँ
साचा धर्म धर्म प्यार, पारब्रह्म सरनाईआ। साचा कर्म कर्म विचार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। साचा नादि धुन अपार, आत्मक धुन उपजाईआ। साचा धर्म कर परवान, तन मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। साचा धर्म एका बाण, एका एक हरि लिव लाईआ। साचा धर्म कर पछाण, निरगुण जोती वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन देवे इक्क वर, सच धर्म करे कुड़माईआ । सच धर्म नाम जैकारा, एका एक रखाया। साधां सन्तां कर प्यारा, अन्दर मन्दिर वेख वखाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, पंचम धाड़ा मेट मिटाया। धर्म वखाए इक्क अखाड़ा, अनहद साचा राग अल्हाया। इक्क अकेला आदि पुरख एकँकारा, सच महल्ला डेरा लाया। जीव जन्त जुगा जुगन्त पावे सारा, सन्त साजन मेल मिलाया। एका देवे देवणहारा नाम अधारा, निरगुण सरगुण वेख वखाया। सरगुण बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मस्तक तिलक लिलाट लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, औखी
घाटी पार कराया। औखी घाटी काया घाट, हरिजन विरला चढ़या। कोटन कोट फिरदे तीर्थ ताट, तट किनारा पार ना करया। कोटन कोट छड्डी बैठे खाट, सच खटोले उप्पर चरन किसे ना धरया। कोटन कोट बैठे अधविचकारी वाट, सुखमन नाड़ी कोई ना चढ़या। गुरमुख विरले हरिजन सन्त सुहेले बजर कपाटी गई पाट, शब्द शब्दी लड़ फड़या। निर्मल जोती जगे लिलाट, अमृत आत्म वेखे ठांडा सरया। काया वखाए चौदां लोक चौदां हाट, ब्रह्मण्ड खण्ड घाड़न घड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन देवे नाम वर, एका अक्खर जगत विद्या आपे पढ़या। नाम अक्खर हरि अनमोल, हरि सन्तन झोली पांयदा। जुग जुग तोलणहारा तोल, साचे कंडे आप तुलांयदा। शब्द अनादी आपे बोल, धुन आत्मक आप सुणांयदा। दूई द्वैती पड़दा खोल्ह, एका रंग रंगांयदा। सच वजाए मृदंगा ढोल, पंचम वेख वखांयदा । सन्त सुहेला इक्क अकल्ला, हरिजन हरि वस्सया कोल, दिस किसे ना आंयदा। काया गढ़्ही रिहा मौल, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेखे घर, घर साचे जगे जोत निरँजणा, अबिनाशी करता करता पुरख आप अख्वांयदा। करता पुरख करनेहारा, आदि अन्त अख्वाया। जन सन्तन करया सच प्यारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। इक्क उपजाए निर्मल धारा, जोती नूर करे रुशनाया। मेट मिटाए अन्ध अँध्यारा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाया। धर्म जरम कर्म वखाए सच दुआरा, साची सिख्या इक्क सिखाया। पारब्रह्म प्रभ मेल अपारा, एका दूजा भउ चुकाया। तीजा नेत्र इक्क उग्घाड़ा, चौथे पद समाया। पंचम वेखे सच अखाड़ा, धर्म धर्मी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला साचे घर घर साचा इक्क सुहाया। सन्तन साजन साचा मीत, हरि हरि आप अख्वांयदा। इक्क सुणाए सुहागी गीत, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। बैठा रहे सदा अतीत, अनभव प्रकाश करांयदा । ना कोई देहुरा ना कोई मन्दिर ना गुरदुआरा दिसे मसीत, काया मन्दिर अन्दर सच सिँघासण आसण लांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी रीत, जन भगतां करे काया ठंडी सीत, अमृत धारा निझर रस कँवल कँवल मुख चुआंयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम सुहांयदा। एका नाम रस वखाए मीठ, रस मिट्ठा इक्क जणांयदा। काया कूड़ कुड़यारा कौड़ा रीठ, मनमति मूल चुकांयदा। मनमुख जीव सुत्ता दे कर पीठ, दिस किसे ना आंयदा। हरि सन्तन मेला शाहो बसीठ, घर साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन वखाए इक्क दर, धर्म दुआरा इक्क सुहांयदा। चार वरन इक्क दुआरा, एका शब्द जणाईआ। इक्क जोत हरि निरँकारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। रामा कृष्ना ल्ए अवतारा, नानक गोबिन्द रूप समाईआ। आपे जाणे आपणा नाअरा, ऐनलहक्क मिले वड्याईआ। मुकामे हक्क
खेल न्यारा, खेलणहार सृष्ट सबाईआ। साधां सन्तां करे इक्क प्यारा, एका बूझ बुझाईआ। पीर फ़कीरां पावे सारा, पंडत पांधे ल्ए तराईआ। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी करन विचारा, जगत विद्या भेव ना पाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता किरपा धारा, एका दर सुहाईआ। हरि अगम्म अगम्मड़ी कारा, अगम्मड़े थाँ बैठा आसण लाईआ। शब्दी शब्द कर जैकारा, जन भगतां दए जणाईआ। सन्तन मेला कन्त भतारा, नारी कन्ता रूप अख्वाईआ। आत्म सेजा कर प्यारा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचे सन्तन हरि उपदेस, एक मन्त्र नाम ज्ञान दृढ़ाया। आपे पूज पुजाए शिव शंकर गणेश, आप आपणा वेख वखाया। आपे करे कराए सदा आदेस, आप आपणा सीस झुकाया। आपे जुग जुग धरे आपणा वेस, वेस अनेका आप कराया। सन्त सुहेले सच्चे वेख, साची सिख्या दए समझाया। भगत दुलारा दर दरवेस, दर दरबाना आप अख्वाया। आपे वेखे रिखी केस, गवर्धन धारी आप हो आया। सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन देवे साचा वर, चार वरनां एका सरनां एका दर सुहाया। चार वरनां इक्क प्यार, एका बूझ बुझाईआ। ऊँच नीच भेव निवार, राउ रंकां रिहा समझाईआ। हउमे हँगता तोड़ गढ़्ह हँकार, सांतक सति वरताईआ। आत्म तृष्ना देवे मार, एका अक्खर बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन वस्सया साचे घर, घर घर मेला, हरि हरि इक्क अकेला, दर साचे आप कराईआ। घर दीवा घर बाती, घर घर हवन कराईआ। घर सज्जण सुहेला पावे सार, घर नारी घर कन्त भतार, घर बैठा सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे दर, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। हरिजन हरि हरि जाणया, हउमे रोग गंवाए। चले हरि हरि हरि भाणया, चिन्ता सोग विच ना आए। सुणे सुणाए धुर फ़रमाणया, नाद अनादा राग वजाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा धर्म जणाए। साचा धर्म जन प्यार, एका एक लिव लाईआ। एका दूजा भउ निवार, दर तीजा खोल्ह खुल्हाईआ। चौथे वेखे मीत मुरार, हरि मेला सहिज सुभाईआ। पंचम मीता कर प्यार, पंचम मोह चुकाईआ। साची रीता विच संसार, निरगुण धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण साचा वेख वखाईआ। साचा धर्म साची जड़्ह, हरि साची आप लगाईआ। जुग जुग आपे वेखे खड़, वेखणहार आप हो जाईआ। मन मति जीव रहे लड़, धर्म धड़ा धड़ बणाईआ। जिस जन सतिगुर पूरे फढ़या लड़, पूरन बूझ बुझाईआ। जीव जन्त एका रंग एका रूप एका हरि एका नर एका घर रिहा वर, हरिजन वड्डी वड्याईआ। परम रूप हरि शाहो भूप, दहि दिशा चार
कुन्ट एका एक वखाईआ। जीव जन्त ना कोई सके लूट, चोर यार ठग्ग लुट्ट कोई ना जाईआ। नेड़ ना आए जूठ झूठ, सच सुच्च वड्डी वड्याईआ। जिस जन उप्पर प्रभ साचा जाए तुठ, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। पंच विकारे जाए रुठ, दया धर्म सति सन्तोख साचा धर्म जणाईआ। सच धर्म जीव कल्यान, हरि धर्मी धर्म कमाया। हरि का शब्द धुर फ़रमान, कर्मी कर्म वखाया। नेत्र पेख हरि भगवान, आपणा मूल चुकाया। आप आपणी कर पछान, आप आपणा वेख वखाया। साचा वेखे इक्क निशान, नाम निशाना इक्क जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर्मी धर्म वरनी वरन आप रखाया।