पुस्तकालयभाग ७

१९ फग्गण २०१४ बिक्रमी बिशन सिँघ दे घर गुड़गाउँ

भगतन हरि रंग रतड़ा, सदा सुहेला मीत। देवे नाम जगत जुग वक्खरा, बख्शे चरन प्रीत। बजर कपाटी तोड़े पथ्थरा, काया ठांडी सीत। पंच विकारा लथ्थे सथरा, नादी शब्द सुणाए सुहागी गीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी रीत। हरिजन हरि हरि पेख्या, पाया पारब्रह्म बेअन्त। लेखा लिख्त किसे ना लेख्या, गा गा थक्के साध सन्त। जुग जुग धारे आपणा भेख्या, खेले खेल आदि अन्त। आपणी आपे जाणे परीक्षा, जग माया पाए बेअन्त। जन भगतां जणाई साची सीख्या, मेल मिलावा नारी कन्त। दर दुआरे देवे साची भीख्या, नाम चोली चाढ़्हे रंग बसन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल आदि अन्त। आदि अन्त हरि भगवाना, घट घट आप समाया। जुग जुग खेले खेल महाना, तीर्थ तट वेख वखाया। शब्द उडाए इक्क बिबाना, लोआं पुरीआं फेरा पाया। धुरदरगाही साचा राणा, साची करनी रिहा कमाया। साचे तख्त बैठ शाह सुल्ताना, साचा धर्म रिहा धराया। शब्द सरूपी धुर फ़रमाणा, दो जहाना रिहा सुणाया। लक्ख चुरासी आप पाए आपणी आणा, आपणे भाणे विच रखाया। जन भगतां देवे साचा माणा, माया ममता मोह चुकाया। नेत्र नैण नाम कज्जल एका पाणा, दुरमति मैल दए गंवाया। सति सरूपी तन पहनाए साचा बाणा, उतर कदे ना जाया। मूर्ख मूढ़ बणाए चतुर सुघड़ स्याणा, आप आपणा तरस कमाया। धुन अनादी शब्द ब्रह्मादी आप सुणाए साचा गाणा, एका राग अल्हाया। अमृत आत्म देवे पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। हरिजन मेला हरि गोबिन्दा, हरि हरि रूप समाया। मेट मिटाए सगली चिन्दा, चिन्ता चिखा रहिण ना पाया। दाता दानी वड बख्शिंदा, हरिजन साचे ल्ए तराया। साचा धाम इक्क वखंदा, थिर घर नाउँ धराया।

शब्द अनादी आपे कहिंदा, रसना जेहवा ना कोई हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन ल्ए मिलाया। हरिजन मेला हरि करतार, हरि हरि रूप मिलाया। आप आपणी किरपा धार, आत्म देवे ब्रह्म जणाया। एका बख्शे सच प्यार, एका कर्म कमाया। एका धर्मी धर्म बन्न्हे धार, धरत धवल सुहाया। मरे ना जम्मे विच संसार, आवण जावण खेल रचाया। जीवां जन्तां साधां सन्तां लक्ख चुरासी पावे सार, घट घट मन्दिर अन्दर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे होए सुहाया। हरिजन साचे साजन पाया, हरि सतिगुर गहर गम्भीर। नाद अनादी इक्क वजाया, कटे हउमे पीड़। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खोजाया, वेखे चोटी चढ़ अख़ीर। बोध अगाधी शब्द जणाया, सति सन्तोखी देवे धीर। मोहण माधव माधी मेल मिलाया, अमृत बख्शे साचा सीर। आदि जुगादी भेख वटाया, आपे शाह आपे फ़कीर। जुग जुग लेखा आपणे हथ्थ रखाया, वेख वखाए सन्त फ़कीर। केसाधारी भरम ना राया, मूंड मुंडाए लाए तीर। वरन गोत ना कोई रखाया, पंज तत्त ना दिसे कोई सरीर। त्रैगुण माया ना संग रलाया, मन मति बुध ना बन्न्हे धीर। रक्त बूंद ना कोए रखाया, हड्ड मास नाड़ी चम्म ना बन्न्हे बीड़। आप आपणे धाम सुहाया, हरि दाता दस्तगीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, गुरमुख साजन हरि हरि पाया। जगत अन्धेर विनास्सया, साचा मंगल एका गाया। हरि मिल्या शाहो शबास्सया, दूई द्वैती तन्दन तोड़ तुड़ाया। गल छुटकी जम की फास्सया, परमानंद विच समाया। रस रसना इक्क वखास्सया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मिलाए दया कमाए वेख वखाए पृथ्मी अकास्सया। हरिजन हर घट वेख्या, आपणा मूल चुकाया। सृष्ट सबाई नर नरेस्सया, कन्त कन्तूहल इक्क अख्वाया। सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशिआ, सेवक सेवा रिहा कमाया। आपे जाणे आपणा वेस्सया, भेखधारी भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन ल्ए तराया। हरिजन साचा सज्जणा, हरि हरि संग रखाया। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, तीर्थ तट इक्क वखाया। राग अनादी एका वज्जणा, हरि साचा रिहा वजाया। पंच तत्त विकारा अन्तिम भज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाया। गुरमुख विरले हरि हरि दुआरे बहि बहि सजणा, नेत्र लोचन नैण दर्शन पाया। मनमुख पड़दा किसे ना कज्जना, राए धर्म दए सजाया। सतिगुर पूरा जुग जुग चलाए नाम जहाजना, रथ रथवाही आप अख्वाया। आप संवारे आपणा काजना, करनी करता रिहा कमाया। अगम्म अगम्मा अगम्मड़ी मारे वाजना, दिस किसे ना आया। आपे रक्खणहारा लाजना, निरगुण सरगुण होए सहाया। साचे अस्व चढ़े ताजना, शब्द घोड़ा रिहा दौड़ाया । खेले खेल देस माझना, कलिजुग वेला अन्तिम आया। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाजना,

गऊ ग़रीबां गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरि साजन जग मेलया, मेलणहार करतारा। आपे गुरू गुरु गुर चेलया, आपे पावणहारा सारा। आपे होए सज्जण सुहेलया, इक्क अकल्ला एकँकारा। आपणा खेल आपे खेलया, हरि अन्त ना पारावारा। गुरमुख साचे जोत निरँजण चाढ़्हे तेलया, निर्मल दीप करे उज्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सुहाए बंक दुआरा। बंक द्वार हरिजन पाया, खोल्हे बन्द किवाड़ा। आत्म दरसी दरस दिखाया, प्रकाश कराए बहत्तर नाड़ा। अन्ध विश्वाश कोई रहिण ना पाया, नेड़ ना आए पंचम धाड़ा। मण्डल रास इक्क वखाए, चरन हेठ दबाए रवि ससि सूरज चन्न सतारा। आकाश प्रकाश पार कराए, खेले खेल अपर अपारा। स्वास स्वास जो जन रहे ध्याए, मेल मिलाए विच संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लाए पार किनारा। पार किनारा जगत सागर, गुर पूरा पार करांयदा। जीवां जन्तां बेड़ा डुब्बा काया गागर, जूठ झूठ धार वहांयदा। गुरमुख विरले निर्मल कर्म होए उजागर, जो जन रसना गांयदा। बणे नाम शब्द सौदागर, वणज वणजारा इक्क करांयदा। देवे नाम रत्ती रत्नागर, रत्ती रत्त रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, वर घर दर हरि एका एक सुहांयदा। शब्द गुर जगत गुर सूरा, एका एक अख्वाया। सर्बकला आपे भरपूरा, आप आपणा ल्ए उपाया। आपे जाणे आपणी नादी तूरा, आपे रिहा वजाया। पंचम तत्त तन नाता कूड़ा, गुर पीर कोई रहिण ना पाया। मूर्ख मुग्ध ना जाणे मूढ़ा, हरि शब्दी शब्द समाया। जिस जन काया चोली चाढ़्हे रंगन रंग चाढ़्हे गूढ़ा, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। आप आपणा वेस वटा, हरि जोती जोत जगाईआ। शब्द गुर गुर नाम धरा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निरगुण खेल रिहा खिला, सरगुण संग निभाईआ। दो जहानी बण मलाह, लोकमात फेरा पाईआ। गोबिन्द गुर दए सलाह, अकाल पुरख वड्डी वड्याईआ। अकाल मूर्त भेव ना रा, हरि सूरत दिस ना आईआ। जिस जन आपे ल्ए जगा, सो जन बूझ बुझाईआ। दुरमति दाग़ दए गंवा, निर्मल नीर वखाईआ। दीपक जोत चिराग दए जगा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। कागों हँस दए बणा, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। गुर शब्दी शब्द गुर आप अख्वा, आप आपणी रचन रचाईआ। पंज तत्त तन मेल मिला, जगत नाता रिहा बंधाईआ। आपे जाणे आपणी सिफ्त सलाह, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साजन मीत जुग जुग आप अख्वाईआ। शब्द गुर वड बलकार, गोबिन्द गुर जणाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे इक्क लटकाईआ। साचे अस्व हो अस्वार, चारों कुन्ट फेरी पाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम

वेख हर घट थाँईंआ। पावणहारा साची सारा, हर घट बैठा आसण लाईआ। आदि अन्त इक्क अवतारा, हरि पुरख आप अख्वाईआ। शब्द डंक वजाए वारो वारा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे एका वर, एका सीस भेट जगदीस, दूसर ना कोई सीस झुकाईआ। जगत सीस गुरचरन भेटयां, गुरमुख आप करांयदा। सतिगुर पूरा होए खेवट खेटयां, बेड़ा बन्ने लांयदा। पिता पूत मात पित माँ पिओ बेटयां, ताणा पेटा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाणे साचा घर, सच दुआरा इक्क सुहांयदा।

हरिजन आत्म रही कुरला, दिवस रैण बिल्लाए। हरि हरि कन्त दए मिला, जगत विचोला कोई आए। साचे सन्त दए सलाह, अक्खर वक्खर नाम दृढ़ाए। सतिगुर साचा सच मलाह, बेड़ा बन्ने लाए। सोहँ चप्पू देवे ला, पार किनारा इक्क वखाए। रसना जिह्वा हरिजन ल्ए गा, सगला संग निभाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाए। सुरती शब्द ज्ञान, आत्म ब्रह्म जणाईआ । सोहँ सो सच वखान, सहिज धुन उपजाईआ। हरिजन मंगे साचा दान, दाता दानी झोली पाईआ। रसना गाया गुण निधान, गुणवन्ता वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम धुर फ़रमाण, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण वड मेहरवान, हँ हँगता दए मिटाईआ। जोती जोत मिले श्री भगवान, भगत भगवान भगवन भगत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

२० फग्गण २०१४ बिक्रमी रेछम सिँघ दे घर मेरठ छाउँणी शरन लाइन

गुर पूरा हरि गोबिन्द, हरि हरि आप अख्वाया। मेट मिटाए सगली चिन्द, चिन्ता रोग रहिण ना पाया। दाता दानी गुणी गहिंद, जुग जुग आप अख्वाया। सर्ब जीआं आपे बख्शिंद, बख्शणहार आप रघुराया। मनमुख जीव लगाए आपणी निन्द, निन्दक निन्दया मुख धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाया। सतिगुर पूरा दीन दयाल, मेहरवान मेहरवाना। जोती नूर इक्क महान, खेले खेल इक्क महाना। सतिगुर पूरा मेहरवान, गुरमुख साजन सन्त सुहेले जुग जुग भाल, आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञाना । सदा सुहेला करे प्रितपाल, बख्शे चरन सरन सच ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर सतिगुर रूप वटाना। सतिगुर पूरा भेटयां, पारब्रह्म निरँकार। सखा

सुहेला खेवट खेटयां, हरिजन फड़ फड़ लाए पार। शब्द दोशाला इक्क लपेटयां, पंज तत्त प्यार। आपणे नेत्र आपे वेख्या, आपे खोल्हे बन्द किवाड़। आपे लिखणहारा लेख्या, लक्ख ना सके कोई विच संसार। ना कोई रूप ना कोई रेख्या, निरगुण नूरो नूर अपार। सरगुण भुल्ले भरम भुलेख्या, आत्म बिरहों ना कोई विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार। सतिगुर पूरा इष्ट देव, आदि पुरख अबिनाशा। आपे जाणे आपणी सेव, खेले खेल जगत तमाशा। अगम्म अगम्मड़ा अलख अभेव, वेख वखाणे पृथ्मी आकाशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी रासा। सतिगुर पूरा पारब्रह्म, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग जाणे आपणा कर्म, निहकर्मी कर्म कमांयदा। आप धराए साचा धर्म, धर धरनी विच समांयदा। वेखणहारा वरन बरन, ज़ात गोत फोल फोलांयदा। सच जणाई एका सरन, हरि चरन ध्यान वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र नाम शब्द ज्ञान दृढ़ांयदा। सतिगुर पूरा शब्द ज्ञान, आत्म अन्तर वस्सया। गुरमुख साजन कर पछाण, लोकमाती राह दस्सया। इक्क बिठाए नाम बिबाण, धुरदरगाही आवे नस्सया। चरन धूढ़ बख्शे सच अशनान, मेटे कलिजुग रैण अन्धेरी मस्सया। साचा मेला गोपी काहन, कोटन प्रकाश करे रवि सस्सया। अमृत आत्म पीण खाण, हउमे रोग विकारा नस्सया। एका देवे धुर फ़रमाण, शब्द दो अक्खर आपे वस्सया। सुर नर मुन जन देवत सुर सारे गाण, बाशक अल्हाए मुख सुहंस्सया। धुन अनादी एका गाण, राग अनादी इक्क विगस्सया। ब्रह्मादी खोज श्री भगवान, हर घट अन्दर आपे वस्सया। आपे होया जाणी जाण, आपणा भेव किसे ना दस्सया। जुग जुग खेले खेल महान, कलिजुग अन्तिम तीर निराला एक कस्सया। दाता जोधा सूरबीर बली बलवान, चिट्टे अस्व साचे घोड़े एका तंग कस्सया। एका चिल्ला तीर कमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा राह बेपरवाह घर साचे आपे दस्सया। सतिगुर पूरा सच निशान, साचे घर समांयदा। बोध अगाधी इक्क ज्ञान, एका मन्त्र दृढ़ांयदा। चार वरन देवे माण, ऊँच नीच ना कोई वखांयदा। एका धाम बहाए राउ रंक राज राजान, शाह सुल्तान भेव मुकांयदा। एका देवे दानी दान, दाता दानी आप अख्वांयदा। मूर्ख मुग्ध जीव जन्त जगत पछाण, हउमे हँगता संग रखांयदा। गुरमुख साजन चतुर सुजान, काया चोली नाम रंगदा, एका रंग चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क दर, गुर साचा मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा साचा सज्जण, निर्मल जोत अकालया। जन भगतां कराए एका मजन, आत्म अन्तर सर सरोवर इक्क वखा ल्या। शब्द चढ़ाए सच जहाजन, सोहँ चप्पू एका ला ल्या। कलिजुग अन्तिम रचया काजन, लक्ख चुरासी वेख वखा ल्या। अगम्म अगम्मड़ी मारे वाजन, अगम्म अगम्मड़ा धाम

सुहा ल्या। शाहो भूप वड राज राजन, शाह सुल्तान आप अख्वा ल्या। लोआं पुरीआं इक्क साजन, सेवक सेव कमा रिहा। आपे रक्खणहारा लाजन, सृष्ट सबाई आप सुणा रिहा। कलिजुग अन्तिम प्रगट जोत देस माझन, सम्बल नगरी धाम सुहा ल्या। साचे घोड़े चढ़या ताजन, दो जहानां फेरा पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर सतिगुर विच समा रिहा। सतिगुर पूरा सच समा, सहिज धुन अल्हांयदा। आप आपणा भेव खुल्हा, आप आपणा मूल चुकांयदा। आप आपणा इष्ट मना, आप आपणा सीस झुकांयदा। आप आपणी दृष्ट खुल्हा, एका राह वखांयदा। आप आपणी सृष्ट उपा, आप आपे मेट मिटांयदा। आप आपणा लहिणा देणा दए चुका, आप आपणी झोली पांयदा। आप आपणा भाणा सहिणा दए सिखा, गुरमुख साची बूझ बुझांयदा। नेत्र नैणां कज्जल रिहा पा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर गुर सतिगुर वेख वखांयदा। सतिगुर साचा मीतड़ा, एका एकँकार। काया चोली रंगे चीथड़ा, गुरमुख साजन ल्ए उभार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, लेखा लिख ना सके कोई विच संसार। जुग जुग आपे जाणे आपणी रीतड़ा, लोकमाती ल्ए अवतार। आपे पतित आप पुनीतड़ा, पतित पावन हरि गिरधार। आपे ठंडा आपे सीतड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख दर, गुर सतिगुर पावे सारे। सतिगुर साचा जाणया, हरिजन भए अनन्द। परमानंद इक्क वखाणया, रसना पाया निजा नंद। एका दूजा भउ चुकानया, मिल्या मेल गुणी गहिंद। घर साचा इक्क वखानया, रस पाया निजानंद। घर साचा इक्क वखानया, मिटी सगली चिन्द। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ जाणया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दए वर, गुर सतिगुर सागर सिन्ध। सतिगुर सागर सिन्ध गहर गम्भीर, भेव किसे ना पाया। हरिजन काया करे सांतक सति सरीर, सति सन्तोख दवाया। शब्द निराला मारे तीर, रत्ती रत्त रहिण ना पाया। बजर कपाटी देवे चीर, साची हाटी इक्क वखाया । हउमे हँगता कढ्ढे पीड़, दूई द्वैती पड़दा लाहया। एका चोटी चाढ़्हे अख़ीर, ब्रह्मण्डां खोज खोजाया। अमृत आत्म बख्शे साचा सीर, निझर धारा रस चुआया। काया नाता तोड़े जूठा झूठा बस्त्र चीर, सुरती शब्द ल्ए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा ल्ए वर, गुर सतिगुर आप अख्वाया। सतिगुर सतिगुर सतिगुर सागर सिन्धड़ा, भेव अभेद अख्वांयदा। आप आपणे घर वसंदड़ा, दिस किसे ना आंयदा। थिर घर एका धाम रखंदड़ा, छप्पर छन्न ना कोई रखांयदा। चार दिवार ना कोई बणंदड़ा, महल्ल अटल ना कोई सुहांयदा। जोती दीपक आप जगन्दड़ा, आकाश प्रकाश समांयदा। आपणा नूर आप वखंदड़ा, हरि नूरो नूर उपांयदा। गुर शब्दी शब्द बख्शिंदड़ा, सतिगुर पूरा आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। गुर सतिगुर साचा कन्त कन्तूहल, नारी कन्ता मीत। जन भगतां चुकाए जुग जुग लहिणा देण मूल, आपे जाणे आपणी रीत। काया मन्दिर अन्दर सेजा सच चढ़ाए फूल, ना कोई दिसे गुरुद्वार मन्दिर मसीत। शब्द पंघूड़ा हरिजन साचा रिहा झूल, बैठा रहे सदा अतीत। साचे तख्त आप बराजे ना कोई पावा चूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, गुर सतिगुर रक्खे लाज। सतिगुर पूरा लाजावन्त, हरिजन आप तरांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जांयदा। जुग जुग महिमा गणत अगणत, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। आप आपणे उपाए साजन सन्त, सन्त सुहेला आप अख्वांयदा। मनमुख जीवां माया पाए बेअन्त, भरमी भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर वेख वखांयदा। आप आपणी जोत जगा, निरगुण वेस निरगुण साजन गया समा, दिस किसे ना आया। शब्दी शब्द डंक रिहा वजा, अनहद राग अल्हाया। साचा लेखा रिहा लिखा, भेव कोई ना पाया। कलिजुग लहिणा देणा रिहा चुका, तन गहिणा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। आप आपणी हरि कल धार, अचरज बणत बणाईआ। जोती जामा ल्ए अवतार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, चार वरनां रिहा जणाईआ। राज राजानयां करे ख़बरदार, साधा सन्तां रिहा जगाईआ। शब्द डंक अपर अपार, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर नेत्र नैण रिहा उग्घाड़, नैण मुँधारा वेख वखाईआ। त्रैगुण माया रही साड़, पंज तत्त जगत लड़ाईआ। मन मति बुध रही ललकार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। कर्म कुकर्मां पावे सार, कलिजुग अन्तिम तोल तुलाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, हरि लेखा गया लिखाईआ। नानक गुर पाए सार, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। गुर गोबिन्द ढहि पया द्वार, अकाल मूर्त इक्क मनाईआ। पुरख अबिनाशी कर विचार, दे मति गया समझाईआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा होए गंवार, सृष्ट सबाई दए भुलाईआ। मेल मिलाए संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी वेख वखाईआ। चारों कुन्ट हाहाकार, अग्नी अग्ग रही जलाईआ। साधां सन्तां ना कोई पावे सार, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। तीर्थ तट गए हार, मानस मानुख ना कोई तराईआ। बिन हरि सतिजुग सति ना पावे सार, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। निर्मल जोती हरि जगा, इक्क प्रकाश करांयदा। सृष्ट सबाई ल्ए उठा, साचा मार्ग लांयदा। मनमुख जीव दए खपा, थिर कोई रहिण ना पांयदा। राग अनादी इक्क अल्हा, एका धुन रखांयदा। सुन्न समाधी वेख वखा, अगाध बोधी शब्द जणांयदा। जटा जूट

रहे पा, मूंड मुंडाए संग रलांयदा। ख़ाकी ख़ाक जो रहे समा, चरन ख़ाक इक्क वखांयदा। उच्चे टिल्ले जो बैठे डेरे ला, शब्द ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा। डूँघी कन्दर जो बैठे धूंणीआँ ता, फड़ बांहों आप उठांयदा। तट किनारे जो जल धारा रहे समा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। नंगन फिरत वणज वणजारा जो नाम रहे करा, इक्क द्वार सुहांयदा। इक्क शब्द एका नाअरा दए लगा, भरम गढ़्ह आप तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ धरांयदा। निहकलंक हरि बलवाना, निरगुण रूप समाया। शब्द खण्डा तीर कमाना, हरि आपणे हथ्थ उठाया। चार कुन्ट दहि दिशा वेखे मार ध्याना, गगन पतालां फेरा पाया। आपे वेखे ज़िमी अस्मानां, लोआं पुरीआं दए हिलाया। वेख वखाए नौ खण्ड सत्त दीप दो जहाना, दिस किसे ना आया। लक्ख चुरासी सुणाए एका गाणा, अलक्ख निरँजण आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो आया। नरायण नर अकाल मूर्त, दर्द दु:ख भय भंजना। पारब्रह्म ना जाणे कोई सूरत, जगी जोत आदि निरँजणा। कलिजुग नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, जन भगतां मेल मिलाए हरि साचे सज्जणा। फड़ फड़ चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हत, दरस दिखाए दर्द दु:ख भय भंजना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई पड़दा तेरा कज्जणा। सृष्ट सबाई तेरा नाता, हरि एका एक रखाया। पारब्रह्म पुरख बिधाता, जुग जुग वेस वटाया। आपे बैठा रहे सदा अकांता, इक्क अकल्ला आप हो जाया। कलिजुग अन्तिम मेटे अन्धेरी राता, वेला अन्तिम आया। जन भगतां देवे अमृत आत्म बूंद स्वांता, निझर झिरना रिहा झिराया। आपे पिता आपे माता, आप आपणी गोद उठाया। धुरदरगाही देवे साची दाता, एका नाम झोली पाया। लहिणा देणा चुकाए जाता पाता, चार वरनां अठारां बरन एका सरन सरनाई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निज घर आपणा आप वेख वखाया। निज घर आपणा हरि निरँकारा, एका एक रखाया। निर्मल जोती कर उज्यारा, दिवस रैण करे रुशनाया। ना कोई दूसर मीत मुरारा, सगला संग ना कोई रखाया। जुग जुग जाणे आपणी कार, जुग जुग करदा आया। सतिजुग त्रेता लाया पार, द्वापर वेख वखाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा गया हार, कूड़ा नाता जगत बंधाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, पंच विकार जीवां जन्तां इक्क प्रनाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी हर घट रिहा विचार, कर्म कुकर्मां लेख लिखाया। अन्तिम कलिजुग प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, लोकमाती फेरा पाया। शब्द कल्गी तोड़ा नाम सीस दस्तार, जोती जोड़ा मेल मिलाया। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, उच्चे टिल्ले साचे पर्बत अन्दर मन्दिर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण वेस वटाया। निरगुण वेस हरि अवल्ला, जुग जुग आप करांयदा। आपे बैठा इक्क अकल्ला, अकल कला समांयदा। आप समाए जलां थलां, डूँघी कन्दर उच्चे पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लांयदा। आप आपणा मेटे सला, आप आपणी वंड वंडांयदा। आप आपणा करनहारा हल्ला, आपणा नाअरा आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, इक्क द्वार वेख वखांयदा। इक्क द्वार हरि निरँकार, आपणा आप रखाया। चार वरनां करे इक्क प्यार, एका धाम सुहाया। एका शब्द एका धुन्कार, एका राग अल्हाया। एका अमृत ठंडी ठार, निझर झिरना दए झिराया। एका सज्जण मीत मुरार, शब्दी शब्द गुर अख्वाया। जुग जुग रीत अवल्लड़ी विच संसार, हरि साचा करदा आया। जन भगतां करे मात प्यार, आप बेड़ा बन्न्हदा आया। वेले अन्तिम पावे सार, भेखाधारी भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप अख्वाया।

हरिजन हरि हरि पाया, पारब्रह्म करतार। हउमे रोग गंवाया, चिन्ता चिखा निवार। माया ममता मोह चुकाया, तामस तृष्ना निवार। रसना भोग गुर पाया, आत्म रस प्यार। धुर संजोग वखाया, हरि शब्द अधार। एका जोग कमाया, कूड़ी क्रिया दए निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन वेख वखाया। हरिजन हरि हरि रंग है, रूप रंग अपार। दाता दानी वड सूरा सरबंग है, देवणहारा सर्ब संसार। लक्ख चुरासी रही मंग है, भरनहार जगत भण्डार। साचे मन्दिर अन्दर वेखे लँघ है, लहिणा देणा चुकाए नौ द्वार। शब्द रंगीला नाम पलँघ है, सच सिँघासण अपर अपार। गुरमुख साजन लाए आपणे अंग है, अंगीकार करे करतार। अनहद ढोल वजाए सच्चा मृदंग है, आत्मक धुन सुणे सुणनेहार। अमृत देवे साची गंग है, निझर रस इक्क अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन बख्शे चरन प्यार। चरन प्रीती साचा नाता, हरिजन आप करांयदा। मेट मिटाए अन्धेरी राता, जिस जन दया कमांयदा। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांता, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। दरस दिखाए इक्क अकांता, एकँकारा रूप वटांयदा। आपे होए पिता माता, बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। नाम देवे धुर सुगाता, आत्म अन्तर झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेख वखांयदा। हरि सज्जण हरि जाणया, आत्म ब्रह्म विचार। इक्क सुणाए धुर फ़रमाणया, एका दूजा भउ निवार। तीजे नेत्र दरस महानया, खोल्हे बन्द किवाड़। चौथा पद इक्क पछानया, घर मेला इक्क भतार। साची

सखीआं मंगल गाणया, अनहद धुन वज्जे धुन्कार। आत्म सेजा सच सुहानया, परम पुरख अगम्म अपार। इक्क सुणाए साची बाणीआ, वेद कतेब ना पायण सार। मेल मिलाए शब्दी शब्द गुर साचे हाणीआं, एका दूजा भउ निवार। अमृत देवे ठंडा पाणीआ, सांतक सति करे वरतार। बोध अगाध जणाई शब्द कहाणीआ, गावत गावत रहे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, लोकमात ल्ए अवतार। लोकमात हरि ल्ए अवतारा, आपणी बणत बणांयदा। खेले खेल खेलणहार न्यारा, भेखाधारी भेख वटांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारा, बन्न्हणहार आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, पुरीआं लोआं फेरी पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलारा, आप आपणी रचन रचांयदा। निर्मल जोती कर उज्यारा, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। इक्क अकल्ला अगम्म अगम्म अगम्म अपारा, आदि पुरख निरँजण भेद अभेद भेव खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, आप आपणा डंक वजांयदा। जुग जुग आपणा वेस वटा, आपणी कल वरतांयदा। सन्त सुहेले ल्ए जगा, एका बूझ बुझांयदा। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान दवा, पारब्रह्म समांयदा। एका नेत्र दए खुल्हा, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। सच महल्ला दए वसा, सच सिँघासण आसण लांयदा। उच्चा टिल्ला दए चढ़ा, दस्म दुआरी कुण्डा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचे साचा मेवा, आत्म दरस अपारा। आपे गुर गुरु गुर चेला, आपे खेले खेल न्यारा। आपे साजण सज्जण सुहेला, आपे बख्शे चरन प्यारा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सच दुआरा। सच द्वार पुरख अबिनाश, एका एक रखाया। जोती नूर कर प्रकाश, सृष्ट सबाई वेख वखाया। जन भगत धराए वेसी वेस, दर दरवेशा फेरा पाया। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, गगन पतालां रिहा हिलाया। आपे रक्खे घट घट वास, हर घट आपे डेरा लाया। आदि अन्त ना जाए विनाश, आवण जावण खेल रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सदा वसे पास, विछड़ कदे ना जाया। हरिजन साजन साचा मीता, आदि अन्त अख्वाया। जुग जुग परखणहारा नीता, नित नवित्ता खेल खिलाया। गुरसिख काया करे ठंडी सीता, पंज तत्त विकार रहिण ना पाया। दरस दिखाए इक्क अतीता, निरगुण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि जोत करे रुशनाईआ। निरगुण रूप अगम्म अपार, भेव कोई ना पाईआ। गोबिन्द लेखा अपर अपार, लिखणहार दिस ना आईआ। खेले खेल सर्ब संसार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्ताना रिहा उठाईआ। दो जहानां पावे सार,

ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा जगाईआ । साचे अस्व हो अस्वार, शब्द डंका रिहा वजाईआ। वासी पुरी घनका हरि निरँकार, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। वेद व्यासा कर प्यार, पूत सपूता आप हो जाईआ। ब्रह्मण गौड़ा रिहा विचार, एका पौड़ा रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे घर घर साचे इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि सुहाया, जगे जोत अकाली। अट्ठे पहर डगमगाया, दो जहानां वाली। हरिजन साचे ल्ए जगाया, दीपक जोती एका बाली। एका ब्रह्म ज्ञान वखाया, देवे नाम सच्चा धन्न माली। एका चरन ध्यान टिकाया, तोड़नहारा जगत जंजाली। वरन गोत ना कोई जणाया, सृष्ट सबाई साचा माली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली। जुग जुग भेख हरि अवल्ला, जुग जुग करदा आया। सति पुरख निरँजण इक्क अकल्ला, थिर घर बैठा आसण लाया। जन भगतां फड़ाए आपणा पल्ला, नाम हलूणा एका लाया। सच दुआरा जिस जन मल्ला, धुरदरगाही मेल मिलाया। मेल मिलाए पुरख अगम्मा, दिस किसे ना आया। ना कोई हड्ड मास नाड़ी चम्मा, पंच तत्त ना वेस वटाया। हरिजन दुआरे अन्तिम खला, दिवस रैण सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर हरि बनवारी, एका एक रखांयदा। निर्मल जोती कर उज्यारी, आकाश प्रकाश वखांयदा। ना कोई दीसे चार दिवारी, महल्ल अटल ना कोई रखांयदा। इक्क अकल्ला एकँकारी, ओंकारा रूप वटांयदा। आप आपणा कर विचारी, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आप आपणा मीत मुरारी, आप आपणा संग निभांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारी, आप आपणा रूप वटांयदा। जुग जुग खेले खेल अपारी, खेलणहार दिस ना आंयदा। लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसारी, कलिजुग कूड़ा पड़दा पांयदा। पंच विकारा मोह विकारी, माया ममता संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा जोधा सूरा बलकारी बलवाना, हरि साजन मेल मिलांयदा। एका बख्शे चरन ध्याना, वड राजन राज दया कमांयदा। नाम बख्शे तीर कमाना, रसना चिल्ले इक्क चढ़ांयदा। धुरदरगाही बन्न्हे साचा गाना, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। सृष्ट सबाई शब्द सुणाए अनादी गाणा, धुन आत्मक आप उपजांयदा। पंचम सखीआं वक्त सुहाना, काया मन्दिर वेख वखांयदा। धर्म राए कर परवाना, कर्मी कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे घर, घर साजन मेल मिलांयदा। हरिजन मेला अलक्ख अभेवा, पारब्रह्म बेअन्ता। बिरथा जाए ना जुग जुग सेवा, सदा सहाई साचे सन्ता। रसना गाए साची जिह्वा, एका राग सुणाए कन्न, हरिजन आत्म जाए मन्न, देवे नाम धन धनंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवणहारा डन्न, जन भगत उधारे जुगा

जुगन्ता। जन भगत हरि मीतड़ा, आदि अन्त अख्वाया। आपे जाणे आपणी रीतड़ा, जुग जुग करदा आया। इक्क सुहाए सुहागी गीतड़ा, धुरदरगाही लै के आया। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठड़ा, उतर कदे ना जाया। हरि का शब्द सदा अनडीठड़ा, लिखण पढ़ण विच ना आया। कलिजुग काया मिट्ठा कौड़ा करे रीठड़ा, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला सच घर, सरगुण वेख वखाया। सरगुण सच्चा सज्जण शाह, निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण बण जगत मलाह, सरगुण पार करांयदा। सरगुण वेखे साचा थाँ, निरगुण दिस ना आंयदा। निरगुण दाता बेपरवाह, सरगुण बन्ने लांयदा। दोहां विचोला नाम रखा, आप आपणी बणत बणांयदा। जुग जुग आपणा ढोला आपे गा, आप आपणा ना धरांयदा। नानक गोला दर बहा, सेवक सेवा लांयदा। गुर गोबिन्द रिहा ध्या, अट्ठे पहर ध्यान टिकांयदा। एका शब्द रिहा जणा, धुर फ़रमाना इक्क सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लेखे साचे ला, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर इक्क सुल्तान, एका हरि बिराज्जया। धर्म वखाए इक्क निशान, शाहो भूप वड राजन राज्जया। खेले खेल दो जहान, लक्ख चुरासी रचया काज्जया। कलिजुग वेखे मार ध्यान, पारब्रह्म ग़रीब निवाज्जया। जूठ झूठ सर्ब शरमान पंच विकारा फिरे भाज्जया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, हरि मारे अनहद साची वाज्जया। एका बख्शे सच ध्यान, राज राजान ग़रीब निवाज्जया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे इक्क अकल्ला फिरे भाज्जया। इक्क अकल्ला एकँकार, एका घर सुहांयदा। जुग जुग ल्ए मात अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा। कलिजुग वेखे कूड़ कुड़यार, संग मुहम्मद संग रखांयदा। अल्ला राणी हाहाकार, नेत्र नीर वहांयदा। नानक लेखा अपर अपार, लिखणहार आप लिखांयदा। गोबिन्द गुर कर पुकार, एका राह तकांयदा। पुरख अबिनाशी करया ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलांयदा। कलिजुग अन्तिम पावे सार, जोती जामा भेख वटांयदा। निहकलंका ल्ए अवतार, नाम डंका इक्क वजांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। दिस ना आए विच संसार, सृष्ट सबाई आप चलांयदा। गुरमुख साजन साचे कर प्यार, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। एका दूजा भउ निवार, तीजा लोचण आप खुल्हांयदा। चौथे घर देवे वाड़, परमानंद समांयदा। पंचम पंचम मेटे झूठी धाड़, पंचम संग रखांयदा। धुरदरगाही साचा लाड़, गुर शब्दी आप अख्वांयदा। गुरमुख साजन सन्त सुहेले कर कर मेले शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, वाग आपणे हथ्थ उठांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। त्रैगुण माया देवे साड़, पंज तत्त दिस ना आंयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर मेल मिलांयदा। आपे होए पिछे अगाड़, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सेव कमांयदा। इक्क वखाए सच्चा

घर बार, दस्म दुआरी कुण्डा लांहयदा। निर्मल जोती कर उज्यार, साचा दीपक दीप जगांयदा। अनहद धुंन सुणे सुणाए सच्ची सरकार, पंचम सेवा लांयदा। शब्द सिँघासण अपर अपार, हरि जोती आसण लांयदा। गुरमुख साजन कर विचार, सुरत सवाणी मेल मिलांयदा। आपे नारी होए कन्त भतार, आप आपणी सेज हंढांयदा। आप आपणी पावे सार, हरिजन साचे विच समांयदा। दस्म दुआरी होया बाहर, आप आपणा मार्ग लांयदा। सो पुरख निरँजण खेल अपार, करता पुरख भेव ना पांयदा। आप आपणी वस्सया धार, एका शब्द धार चलांयदा। हँ हँगता देवे मार, जिस जन आपणी दया कमांयदा। सोहँ शब्द तेज़ कटार, दोए जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। सो पुरख निरँजण आदि अबिनाशा, जुग जुग वेस वटांयदा। खेले खेल सर्ब गुण तासा, आप आपणा भेख करांयदा। वेखण आया जगत तमाशा, जोती जामा पांयदा। लोआं पुरीआं मण्डल मण्डप पावे रासा, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन पताला आप समांयदा। जन भगतां देवे चरन कँवल सच्चा धरवासा, फड़ फड़ बाहों मेल मिलांयदा। आदि अन्त ना कदे विनासा, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दया कमांयदा। सो साजन हरि वस्सया, सागर गहर गम्भीर। पंच विकारा दर तों नस्सया, सांतक सति करे सरीर। घर मन्दिर अन्दर बहि बहि हस्सया, एका चोटी चढ़ अख़ीर। करे प्रकाश कोटन कोट रवि सस्सया, अमृत बख्शे साचा सीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, एका देवे शब्द धीर।