पुस्तकालयभाग ७

२१ फग्गण २०१४ बिक्रमी मेजर कर्म सिँघ दे घर मेरठ छाउँणी

हरि मन्दिर घर पाया, घर दीप प्रकाश। हरि जन्दर आप तुड़ाया, अज्ञान अन्धेर विनास। डूँघी कन्दर वेख वखाया, गुणवन्ता सर्ब गुणतास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी रास। हरि मन्दिर हरि मेलया, किरपा कर अपार। धन्न गुरू धन्न चेलया, धन्न सोहे बंक द्वार। धन्न साजन सच सुहेलया, धन्न धरनी करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम भण्डार। नाम भण्डारा वस्त अनमुल्ल, सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। देवणहार जगत अडोल, आदि अन्त ना कोई डुलाईआ। हरिजन उधारे साची कुल, कुल कुलवन्ता वेख वखाईआ। तोलणहारा साचे तोल, नाम कंडे आप तुलाईआ। बजर कवाड़ा देवे खोल्ह, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब कर्मां जन्म जन्मा जीव कर्मां जन लहिणा झोली पाईआ। पूर्ब कर्मां शब्द शृंगार, जन मेला हरि

गोबिन्द। मानस जन्म उधरे पार, मिटे सगली चिन्द। जगत कर्मां पावे सार, हरिजन बणाए साची बिन्द। एका बख्शे चरन प्यार, वड दाता गुणी गहिंद। अमृत बख्शे ठंडी ठार, निझर धारा सागर सिन्ध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि सदा बख्शिंद। जन जननी जन जाया, घर मन्दिर वधाई। राग अनादी एका गाया, उपजी धुन रघुराई। ढोल मृदंग इक्क सुणाया, अनहद सेवा लाई। दीपक जोती इक्क जगाया, दिवस रैण रहे रुशनाई। मिल सखीआं मंगल गाया, पंचम मेला चाँईं चाँईं। घर साजन सच सुहाया, मिल्या मेल साचे माही। भाण्डा भरम भउ भनाया, एका दूजा भेव चुकाई। धर्म दुआरा इक्क वखाया, सति सन्तोखी डेरा लाई। वरन बरन ना कोई जणाया, रूप अनूपा हरि रघुराई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कर्मां वेख वखाई। कक्का कर्म विचार, दया कमांयदा। पंज तत्त विकारा देवे मार, धीरज धीर धरांयदा। एका बख्शे साची धार, बस्त्र चीर तन पहनांयदा। साचे शब्द तन शृंगार, सच कटार इक्क वखांयदा। नेत्र नैणां इक्क प्यार, निजा नंद रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि साचा वेख वखांयदा। रारा रेख वेख, वेखे जगत तकदीरया। नेत्र आपणे आपे पेख, आपे जाणे खेल अखीरया। आपे देवणहारा सच संदेश, शब्द शब्दी धुंन उपजा रिहा। आपे होए रिखी केश, गवर्धन भार आप उठा रिहा। आपे दाता दानी दस दस्मेश, अकाल पुरख इक्क मना रिहा। अकाल मूर्त नर नरेश, निरगुण रूप वटा रिहा। वेख वखाणे धारी केस, एका धर्म आप कमा रिहा। आपे धरया आपणा वेस, वेस अनेका आप वटा रिहा। जन भगतां मस्तक लाए साची मेख, ना कोई मेटे मेट मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राज जोग शाह सुल्तान जगत जहान हरि भगवान जन हरि हरिजन वेख वखा रिहा। मंमा मोह चुका, भरम गवांयदा। एका मदि नाम प्या, सति सरूर समांयदा। एका अक्खर नाम वखा, जागरत जोत जगांयदा। एका सथ्थर दए विछा, पंच विकारा मोह मिटांयदा। एका अक्खर दए पढ़ा, दो जहानां बूझ बुझांयदा। बजर कपाटी पथ्थर दए तुड़ा, जिस जन आपणे संग रखांयदा। नेत्र अथ्थर दए वगा, नाम वैराग इक्क लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रै त्रै अक्खर त्रैगुण वेख पंचम संग निभांयदा। कक्का काली धार, कलिजुग शाहीआ। रारा राम रहीम करतार, करता पुरख अख्वाईआ। मंमा मेला विच संसार, जग विछड़े मेल मिलाईआ। कर्म कर्मां पावे सार, कर्मी कर्म वड्डी वड्याईआ। साचा धर्म अपर अपार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। लेखे लाए हड्ड मास नाड़ी चर्म, रत्त तत्त इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण तेरा रंग अपार, लक्ख चुरासी कर पसार, पंज तत्त देह अधार, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। सस्सा सतिगुर

मीत, संग निभाया। आप जणाए अचरज रीत, लेखा लिख्त विच ना आया। इक्क सुणाए सुहागी गीत, जगत अतीत सदा रखाया। पतित पावन साचा मीत, पति परमेश्वर आप अख्वाया। जन भगतां आत्म रिहा जीत, आप आपणा डौरु वाहया। एका रंग रंगाए हस्त कीट, राज राजानां शाह सुल्तानां वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचा घर, सस्सा सिख्या इक्क सिखाया। घग्घा घोड़ा कर त्यार, शब्दी रंग रंगांयदा। गुरमुख साचे वेख विचार, कर्मी कर्म कमांयदा। फड़ फड़ बांहों लाए पार, चरन प्रीती सेव कमांयदा। आपे बैठा अधविचकार, दस्म दुआरी डेरा लांयदा। सुरत सवाणी पावे सार, अट्ठे पहर राह तकांयदा। शब्द गुर ल्ए अवतार, जन जननी वेख वखांयदा। रूप रंग अगम्म अपर अपार, हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई रखांयदा। लेखे लाए रसना गाया दम दमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर एका एक सुहांयदा। पंचम घर पंचम प्यार, पंचम संग रखाया। पंचम नाता मोह प्यार, पंचम जोड़ जुड़ाया। पंचम मेटे अन्धेरी राता विच संसार, पंचम राह वखाया। पंचम देवे दाता हरि नाम सच्ची सरकार, पंचम सो मनाया। हँ हँगता करे ख्वार, पंचम मेला सहिज सुभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साजण ल्ए मिलाया। पंचम मीता पंचम प्यारा, पंचम ध्यान लगांयदा। पंचम लगाए एका नाअरा, पंचम आप सुणांयदा। पंचम देवे शब्द सहारा, पंचम मोह चुकांयदा। पंचम बन्न्हे एका धारा, पंचम धार वहांयदा। पंचम तोड़े गढ़्ह हँकारा, पंचम जड़्ह उखड़ांयदा। पंचम चढ़ चढ़ वेखे उच्च महल्ल अटल मुनारा, पंचम राग अनादी धुन आत्मक इक्क सुणांयदा। पंचम कराए हाहाकारा, पंचम नेत्र रो रो नीर वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, मन्त्र ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा। सिँघ कर्म कर्म जन जाग, जोग जुगत रघुराया। आपे धोवणहारा दाग़, दुरमति मैल गंवाया। आत्म अन्तर उपजाए साचा राग, अनहद आप सुणाया। फड़ फड़ हँस बणाए काग, चरन चरनोदक मुख चुआया। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटाया । मेल मिलाए कन्त सुहाग, नारी कन्ता वेख वखाया। पंज तत्त विकारा बुझे आग, त्रैगुण माया नेड़ ना आया। आपणे नेत्र आपे रिहा जाग, आलस निन्दरा विच ना आया। गुरमुख विरला कलिजुग अन्तिम जाए जाग, जन जननी लेखे लाया। दो जहानां पकड़े वाग, लोकमाती फेरा पाया। चरन धूढ़ बख्शे मजन माघ, साची हाटी इक्क वखाया। धन्न धन्न धन्न गुरमुख गुरसिख गए जाग, गुर आपणा घर आपणे पाया। घर आपणा गुर वस्सया, हरि मन्दिर अपार। सच महल्ले बहि बहि हस्सया, जोती शब्दी कर प्यार। दो जहानी फिरे नस्सया, लोकमात रिहा विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लहिणा अग्गे धर, अपणा कर्ज़ रिहा उतार।

२१ फग्गण २०१४ बिक्रमी रेछम सिँघ दे घर मेरठ छाउँणी

पार उतारनहार, आदि पुरख अबिनाशिआ। हरिजन साचे ल्ए उधार, हरि साजन शाहो शबाशिआ। साचा सच वखाए इक्क दरबार, पार किनारा पृथ्मी अकाशिआ। आप बैठ सच्ची सरकार, आपे वेखे रंग तमाशिआ। लक्ख चुरासी आप उभार, आपे करणहार नास्सया। आपे खण्डा तेज़ कटार, शस्त्र बस्त्र आप उठास्सया। आपे चिल्ला तीर कमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन दर करे परवान। हरिजन दर परवानया, आदि जुगादि ब्रह्मादि। जन मेला गुण निधानया, देवे नाम साची दाद। एका दर सुहाए हरि भगवानया, शब्द अनादी वज्जे नाद। निर्मल जोती नूर करे महानया, हरि मोहण माधव माध। घर सुहञ्जणा इक्क सुहानया, शब्द जणाई बोध अगाध। आप आपणा मूल पछानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए लाध। हरि साजन हरि लाध्या, पाया पुरख अगम्म। मनमति मनुआ लाध्या, लेखे लाए स्वासी दम। अमृत आत्म पीवे साची मध्या, एका खाए नाम ताम। सतिगुर पूरे हरि साजन घर साचे लध्या, ना मरे ना पए जम्म। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा कम्म। हरि जोबन हरि रतिआ, राम रूप अपार। आपे वेखणहारा चेतन्न सतिआ, सति पुरख करतार। आपे होए कमलापतिआ, कन्त कन्तूहला मीत मुरार। आपे देवे धीरज जतिआ, सति सन्तोख कर्म विचार। आपे वेखे तीर्थ तटयां, सर सरोवर पावे सार। आपे खेले खेल बाज़ीगर नटयां, नट नटूआ खेल अपार। आप आपणी काया पल्टयां, पारब्रह्म सच्ची सरकार। जुग जुग खोल्हे साची हट्टीआ, कराए नाम वणज वपार। जन भगतां पढ़ाए एका पट्टीआ, घर शब्द निरगुण धार। दीप जोत जगाए लट लटयां, अन्ध अन्धेर मिटाए कूड़ कुड़यार। हरिजन लाहा घर साचे एका खट्टया, मिल्या मेल हरि निरँकार। ना कोई दीवा ना कोई बत्तीआ, ना कोई किरत ना कोई पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे नेत्र पेखे आत्म दरसी दरस अपार। हरिजन हरि हरि बौहड़या, दिवस रैण प्रभात। गुर सतिगुर पूरा आपे बौहड़या, मेट मिटाए अन्धेरी रात। फल मिट्ठा करे कौड़या, अमृत देवे बूंद स्वांत। धुरदरगाही आया दौड़या, चरन कँवल बंधाए साचा नात। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़या, जन पुच्छणहारा वात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला कमलापात। हरिजन हरि हरि साथ है, सगला संग निभाए। प्रगट होए त्रिलोकी नाथ है, दीनां बंधप दया कमाए। इक्क सुणाए कहाणी अकथना अकथ है, कथनी कथ ना सके राए। जुग जुग चलाए आपणा रथ, है, रथ रथवाही हरि रघुराए। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ है, सृष्ट सबाई वेख वखाए। मनमुख जीवां देवे मथ है, वेले अन्तिम दए सजाए। गुर पूरा जिउँ रामा घर दसरथ

है, काहना कृष्ना रूप वटाए। सगल विसूरा जाए लथ है, नानक गोबिन्द दर्शन पाए। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ है, रामदासा वेख वखाए। काया मन्दिर जाए ढठ्ठ है, थिर कोई रहिण ना पाए। हरि गेड़नहारा उलटी लट्ठ है, आदि जुगादी आप अख्वाए। चरन दुआरे सच अकट्ठ है, हरिजन साचे मेल मिलाए। कलिजुग अग्नी जले मट्ठ है, त्रैगुण माया रही तपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन वेख वखाए। हरि साजन गल पलड़ा, रो रो नेत्र नीर वहाए। पुरख अबिनाशी इक्क अकल्लड़ा, लक्ख चुरासी वेख वखाए। कलिजुग अन्तिम भारा पल्लड़ा, कूड़ कुड़यारा संग रलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन बूझ बुझाए। हरि साजन हरिजन वेख वखाणया, देवे नाम अधार। जुग जुग चले आपणे भाणया, राम राम आप करतार। आपे वेखे सुघड़ स्याणया, ग़रीब निमाणे पावे सार। आपे जाणे राज राजाणया, शाह सुल्ताना वड सिक्दार। आपे खेले खेल दो जहानया, आवण जावण खेल अपार। कलिजुग अन्तिम जोती नूर करे उज्यार महानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे बन्न्हे धार। हरिजन हरि हरि पावना, पारब्रह्म बेअन्त। रसना जिह्वा एका गावणा, पूरन गुर हरि भगवन्त। एका नाम फड़ाए दामना, देवे वड्याई साचे सन्त। धुरदरगाही साचा ज़ामना, आदि निरँजण साचा कन्त। मेट मिटाए कामनी कामना, नेड़ ना आए चिखा चिन्त। एका रूप वटाए रामा रामना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे सदा अचिन्त। चिन्ता रोग हरिजन जाए, रसना गाया हरि गोबिन्द। आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाए, हरि दाता गुणी गहिंद। सहिजे सहिज सुख उपजाए, आत्म अन्तर परमानंद। हउमे हँगता रोग मिटाए, बजर कपाटी तोड़े जिंद। दाता दानी दरस अमोघ वखाए, अमृत बूंद वहाए सागर सिन्ध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे घर, मनमुख लगाए आपणी निन्द। मनमुख मूढ़ गंवार, भेव ना राया। भरम भुल्ले जीव गंवार, कलिजुग माया पड़दा पाया। पंज तत्त तन प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हंकाम सताया। मनमति कर रही विचार, विचार गुरमति भेव ना राया। जूठा झूठा कर प्यार, जगत नाता बंध बंधाया। हउमे हँगता रही साड़, साची संगता मूल ना भाया। भुक्खा नंगता फिरे दर द्वार, नाम वस्त ना कोई झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मनमुखां दए सजाया। मनमुख कूड़ा कूड़ कूड़यार, कूड़े धन्दे लाया। अट्ठे पहर रोवे ज़ारो ज़ार, सति सन्तोख ना कोई रखाया। पंच विकारा मारे मार, दिवस रैण रिहा हलकाया। मिल्या मेल ना हरि करतार, काया कूड़ कप्पड़ हंढाया। मरे मर जम्मे वारो वार, लक्ख चुरासी ना कोई कटाया। धर्म राए दे दर दरबार, लेखा लेख ना कोई मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, मनमुखां वेख वखाया। मनमुख मूर्ख मूढ़्ह अन्ध, भरमे भरम भुलाया। रसना लगाया मदिरा मास गन्द, हरि का शब्द दिस ना आया। जोत निरँजण ना चढ़या साचा चन्द, अज्ञान अन्धेर ना कोई मिटाया। एका एक ना मिल्या परमानंद, परम पुरख वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मनमुखां जीवां दए सजाया। मनमुख मूढ़, जगत माया मोह बंधाया। कलिजुग नाता कूड़ो कूड़, घर साचा दिस ना आया। मस्तक ना लग्गे गुरचरन धूढ़, तिलक लिलाट ना कोई वखाया। काया चोली रंग ना चढ़े गूढ़, ना कोई रंगन रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेखण आया। लक्ख चुरासी तेरी रास, हरि साचा मोख रखांयदा। धरत धवल धरनी वेख आकास, प्रकाश रूप वटांयदा। हरिजन वेखे जो गायण स्वास स्वास, स्वास स्वासा लेखे लांयदा। मनमुख जीव मुख रखाए मदिरा मास, माया ममता मोह बंधांयदा। वेले अन्तिम होणा नास, गुर पीर ना कोई संग रखांयदा। गुरचरन दुआरे दासी दास दोए जोड़ सीस निवांयदा। भगत जनां सद वस्सया पास सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा।