पहली चेत २०१५ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
हरि शब्द बलवान, जुग जुग अख्वाया। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, धरत धवल सुहाया। लक्ख चुरासी निगहबान, हर घट मन्दिर अन्दर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा भेस वटाया। हरि शब्द हरि रंग, हरि हरि उपाया। आप आपणा रक्खया संग, आप आपणा संग निभाया। आप आपणी भिच्छया आपे मंग, आप आपणी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप अख्वाया। निरगुण रूप हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। जोती नूर कर आकार, एका एक अख्वाया। इक्क अकल्ला कर पसार, एका एकँकारा रूप अख्वाया। आप आपणा कर प्यार, एका आपणी सेज हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी करता आदि निरँजण आप अख्वाया। पुरख अबिनाशी आदि निरँजण, एका एक अख्वाया । आप आपणा करे मजन, आप आपणी मैल गंवाया। आप आपणा होया पड़दे कज्जण, एका पड़दा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। खेले खेल अपर अपार, दिस किसे ना आया। अकल कला कल आपे धार, अकल कला अख्वाया। सतिजुग त्रेता द्वापर लाए पार, कलिजुग वेख वखाया। नानक गोबिन्द बण लिखार, आपणा वेस वटाया। सम्बल नगरी
अपर अपार, साचा आसण लाया। राउ रंकां इक्क प्यार, एका दर सुहाया। इक्क सुहाए बंक द्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि पुरख निरँजण आप अख्वाया। करनहार करतार, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग पावणहारा सार, जुग जुग बणत बणांयदा। जूठ झूठ जगत पसार, कूड़ कुड़यारा डंक वजांयदा। साधां सन्तां आई हार, सेवक सेवा ना कोई कमांयदा। पुरख अबिनाशी कर विचार, आप आपणा भेख वटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेला पाए सार, आप आपणी जोत जगांयदा। निहकलंका ल्ए अवतार, आपणा कर्म कमांयदा। चारों कुन्ट धूंआँधार, कलिजुग आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगांयदा। गुर गोबिन्द गया समझा, एका एक जणाईआ। आप आपणा ल्या समा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका दूजा भउ चुका, एका रंग समाईआ। दोए जोड़ करे सरना, सरनगत वड्डी वड्याईआ। तेरा भाणा ल्या जणा, हरि भाणे ख़ुशी मनाईआ। पन्थ ख़ालसा ल्या रचा, सीस दस्तार बंधाईआ। पंचम शस्त्र तन सजा, अमृत जाम प्याईआ। साचा खण्डा तन लटका, एका बूझ बुझाईआ। अकाल पुरख गुर ल्ए मनां, ना कोई दूसर सीस निवाईआ। रंग रूप लेख ना सके कोई लिखा, अनभव प्रकाश समाईआ। पंचम मीता सहिज सुभा, आप आपणा वेस वटाईआ। गुरमुख साचे मात उपा, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द वेख वखाईआ। गोबिन्द हरि मलाह, पारब्रह्म सरनाया। पुरख अबिनाशी तेरा नाँ, तेरा मेरा रूप समाया। आपे पकड़नहारा बांह, आप आपणा हथ्थ सीस टिकाया। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, एका ओट तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द बूझ बुझाया। गुर गोबिन्द शब्द धुन अनादा, हरि हरि आप सुणांयदा। शब्द जणाई बोध अगाधा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। एका मालिक साचा लाधा, सति पुरखां रूप समांयदा। पुरख अबिनाशी आदि जुगादा, गुर सतिगुर इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। गोबिन्द मेला हरि करतार, हरि हरि रंग समाया। एका रूप अगम्म अपार, एका दर सुहाया। इक्क अकल्ला इक्क एकँकार, एका दर वखाया। अछल अछल्ला अपर अपार, वल छल धारी आप अख्वाया। मंगे मंग दर भिखार, अग्गे पल्लू डाहया। देवणहारा हरि दातार, समरथ पुरख अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव चुकाया। गुर गोबिन्द हरि साचा पाया, पारब्रह्म सरनाईआ। दुष्ट दमन लेखे लाया, लोकमात वज्जी वधाईआ। मात पित पूत लेखे लाया, अनाथां होए सहाईआ। ख़ालस ख़ालसा इक्क रचाया, खेले खेल हरि रघुराईआ । एका धुर फ़रमाण जणाया, अकाल पुरख सच्ची सरनाईआ। हउँ सेवक सेवा करने आया, गुरमुखां रिहा
सेव कमाईआ। देवी देवा ना कोई इष्ट मनाया, ब्रह्मा विष्न शिव रहे शरमाईआ। अकाल मूर्त हरि नज़री आया, एका नेत्र वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द संग निभाईआ। गुर गोबिन्द सगला साथा, हरि हरि इक्क अख्वांयदा। आपे राखे दे कर हाथा, एका बूझ बुझांयदा। शब्द गुर साचा साथा, सगला संग निभांयदा। कलिजुग अन्तिम चलाए एका राथा, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी वंड वंडाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। इक्क जणाई पूजा पाठा, एका ब्रह्म ज्ञान दृढ़ांयदा। एका तीर्थ एका ताटा, एका घाट वखांयदा। एका जोती जगे लिलाटा, गुरमुख साजण सो जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द मेला साचे घर, राजन राज आप अख्वांयदा। राजन राज शाहो भूपा, आदि पुरख अपारा। वेख वखाणे चारे कूटा, दहि दिश पावे सारा। आपणा दर आपे लूटा, आपे वेखणहारा घर बारा। आपे करे आपणा मूधा ठूठा, आपे भरे भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द दए धुन्कारा। हरि जोत निरँकार, हरि रंग समाया। आदिन अन्ता गुर अवतार, एका एक अख्वाया। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी जाणे आपे कार, दिस किसे ना आया। एका एक करे उज्यार, एका रूप दरसाया। आप आपणा वेख विचार, आप आपणी सेव कमाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। आप आपणा दर सुहाए, आदि पुरख निरँजणा। आप आपणी जोत जगाए, आप आपणा दर्द दु:ख भय भंजना। आप आपणा वेख वखाए, आप आपणा पाए नेत्र अंजणा। आप आपणा संग निभाए, आप आपणा होए सज्जणा। आप आपणा ल्ए उपाए, ना घड़या ना भज्जणा। आप आपणा थान सुहाए, थिर घर साचे बहि बहि सजणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धुन अनादी आपे गज्जणा। आप आपणा कर आकारा, आपणी कल वरताईआ। आप आपणा कर पसारा, वेखणहार आप हो जाईआ। आप आपणी पावे सारा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आप आपणा करे प्यारा, आप आपणा वेख वखाईआ। आपे नारी कन्त भतारा, आप आपणी सेज हंढाईआ। जोती सुत दए हुलारा, शब्दी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण साची खेल खिलाईआ। निरगुण रूप हरि अथाह, एका एक अख्वांयदा। आपे दाता बेपरवाह, बेअन्त आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणा नाँ, साध सन्त ना कोए रखांयदा। आप सुहाए आपणा थाँ, थान थनंतर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, गगन गगनंतर आप सुहांयदा। शब्द सुत कर त्यार, हरि आपणा आप उपाया। पिता पुरख अगम्म अपार, पंज तत्त ना कोई रखाया। पंज तत्त ना कोई प्यार, हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई दिसाया। आप आपणी बन्न्हे
धार, आप आपणा बीज बिजाया। आप आपणा धाम न्यार, एका एक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आप अख्वाया। निरगुण रूप हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। आपे खेले खेल अपार, आप आपणी बणत बणांयदा। गगन पतालां आकाश प्रकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड साची रचन रचांयदा। शब्द सुत सच दुलार, वंडे वंड भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। अगम्म अगम्मड़े धाम सुहा, आपणी रचन रचांयदा। आप आपणा वेस वटा, वेस अनेका आप अख्वांयदा। अलख देस हरि फेरा पा, अलख निरँजण आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख रूप समांयदा। सति पुरख हरि करतारा, सति सति समाया। इक्क अकल्ला एकँकारा, एका रंग वखाया। एका जोती इक्क उज्यारा, इक्क प्रकाश कराया। एका गोती इक्क प्यारा, ना कोई वरन रखाया ,। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। साचा दर हरि सुहञ्जणा, आदि पुरख अबिनाशा। जगे जोत इक्क आदि निरँजणा, आपे वेखणहार तमाशा। आपणा दर आपणा द्वार आपे तजना, आपे पाए मण्डल हासा। आपणे नगारे आपे वज्जणा, आप सुणाए पृथ्मी आकाशा। आपणा पड़दा आपे कज्जणा, कज्जणहार शाहो शबाशा। आपे घर आपे सजणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहार साचा दर, आदि अन्त ना कदे विनासा। सचखण्ड हरि एका जोत, सच सुच्च वरताया। आपे वेखणहारा कोटी कोट, कोट ब्रह्मण्ड वेख वखाया। आप चढ़ाया साची चोटी चोट, अनभव प्रकाश कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा इक्क सुहाया। सच महल्ला हरि दुआरा, एका एक सुहांयदा। आपे बैठा इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रखांयदा। वेख वखाणे जल थलां, उच्चे पर्बत फोल फोलांयदा। सच सिँघासण एका मल्ला, पावा चूल ना कोई रखांयदा। शब्दी शब्द जग करे हल्ला, हरि शब्दी वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आप आपणा नाम रक्ख, आपणी दया कमाईआ। आप आपणा कर प्रतक्ख, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा मुल्ल पाए लक्ख, आप लक्खों कक्ख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द करे वड्याईआ। शब्द सुत सच दुलारा, निरगुण जोती नूर आप उपाया। एका बख्शे धुर दरबारा, आदि जुगादी वेख वखाया। सृष्ट सबाई कर पसारा, लोआं पुरीआं बणत बणाया। त्रैगण माया कर त्यारा, साचा वेस वटाया। कँवल कँवला कर उज्यारा, पारब्रह्म ब्रह्म अख्वाया। सो पुरख निरँजण खेल अपर अपारा, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा कर दो फाड़ा, आप आपणी रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा शब्द दए उपाया। साचा शब्द हरि निरँकारा,
एका एक उपांयदा। एका धुन इक्क जैकारा, एका एक लांयदा। एका ब्रह्म पाए सारा, पारब्रह्म समझांयदा। रूप अनूप हरि करतारा, मनमति ना कोई रखांयदा । बुध भेव ना पाए सारा, ज्ञान ध्यान ना कोई दृढ़ांयदा। वेद कतेब ना कोई लिखारा, वेद शास्त्र ना कोई रखांयदा। खाणी बाणी ना कोई करे विचारा, अञ्जील कुरान ना कोई सुणांयदा। शब्दी शब्द कर उज्यारा, हरि निरगुण खेल खिलांयदा। साचा सुत कर प्यारा, दे मति आप समझांयदा। ब्रह्मा देवे इक्क हुलारा, त्रैगुण झोली पांयदा। पंज तत्त कर प्यारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश सुहांयदा। मन मति बुध दए सहारा, हरि लेख लिख्त ना कोई लिखांयदा। बहत्तर नाड़ी कर त्यारा, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ांयदा। इक्क वखाए नौ दुआरा, तन शृंगारा करांयदा। उच्च महल्ल अटल मुनारा, घर साचा आप सुहांयदा। दस्म दुआरी खेल अपारा, हरि आपणा आप छुपांयदा। बजर कपाटी लाए ताला, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। सुखमन वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँघी कन्दर वेख वखांयदा। मगर लगाए पंचम धाड़ा, पंज पंजी मेल मिलांयदा। घर साचे वस्सया पुरख अगम्मी साचा लाड़ा, शब्दी नाउँ धरांयदा। अनहद वज्जे एका ताड़ा, आपणा राग आप अल्हांयदा। साची सखीआं साचा मेला इक्क अखाड़ा, साचा धर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी सेवा लांयदा। आप आपणी सेवा ला, आपणा वेस वटाया। विष्नूं वंसी आप अख्वा, लछमी मेल मिलाया। शिव शक्त आप टिका, धूआँधार वखाया। बाशक तशका गल लटका, इक्क शृंगार कराया। आपणी दया आप कमा, त्रैगुण तेरा संग निभाया। आप आपणा रिहा छुपा, दिस किसे ना आया । पारब्रह्म दाता वड बेपरवाह, आपणी रचन रचाया। साचे सुत सिख्या इक्क सिखा, ब्रह्मे ब्रह्म ज्ञान जणाया। शब्द सुत रिहा उपा, एका मन्त्र एका गुण वखाया। चारे वेदां ल्या लिखा, हरि हरि भेव ना कोई राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, लक्ख चुरासी ल्ए उपाया। लक्ख चुरासी आप उपा, आपणी जोत जगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा ला, साची सेव कमांयदा। वड देवी देवा आप अख्वा, घर साचे आप सुहांयदा। अलख अभेव भेव ना रा, अभेव अभेदा कोई ना पांयदा। आप आपणी जोत जगा, जुग जुग वेस वटांयदा। सतिजुग त्रेता माणे ठांडी छाँ, द्वापर फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटांयदा। आप आपणा रूप वटाए, पारब्रह्म अबिनाशा। जोती शब्दी खेल खिलाए, खेले खेल पृथ्मी आकाशा। गगन पाताला फेरी पाए, मण्डल मण्डप साची रासा। जीआं जन्तां आप जगाए, एका देवे धुर भरवासा। साचे सन्तां मेल मिलाए, लेख चुकाए दस दस मासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे जगत तमाशा। कलिजुग कूड़ा कूड़ पसारा, कूड़ा डंक वजाईआ। मिल्या मेल संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी नाल प्रनाईआ।
ऐनलहक्क एका नाअरा, मुकामे हक्क पुजाईआ। खेले खेल हरि निरँकारा, भेव कोई ना पाईआ। चौदां तबका दए हुलारा, चौदां लोकां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल हरि रघुराईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ी धार, चारों कुन्ट पसारया। वेख वखाणे मुहम्मदी यार, अमाम मैहन्दी रूप वटा रिहा। काला सूसा तन शृंगारा, मुख नक़ाब इक्क रखा रिहा। मक्का मदीना पावे सार, आप आपणा चरन छुहा रिहा। चीना रूसा ल्ए उभार, शाह अबनूसा संग रला रिहा। ईसा मूसा रहिणा ख़बरदार, हरि साचा आप जगा रिहा। सम्मत सम्मती पैणी मार, ना दूसर कोई बचा रिहा। मंगी मंग मुहम्मद यार, आपणा लहिणा झोली पा रिहा। अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहा रिहा। आब हयात ना मिले ठंडा पाणी विच संसार, सदी चौधवी वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखा रिहा। कलिजुग कूड़ा कूड़ा राग, चारों कुन्ट अल्हाईआ। अल्ला राणी धोवे दाग, नेत्र नैण उठाईआ। चार यारी ना कोई पकड़े तेरी वाग, नबी रसूलां पई दुहाईआ। मानस मानुख होए काग, उम्मत उम्मती रही रुड़ाईआ। दीपक जोत ना जगे चिराग, ना दीसे कोई रुशनाईआ। चारों कुन्ट लग्गी आग, पंज तत्त रहे लड़ाईआ। हरि पूर कराए लिख्या वाक्, ना सके कोई मिटाईआ। एका अस्व चढ़े राक, शाह सुल्तानां ल्ए उठाईआ। शब्द नकेल पाए नाक, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। अन्तिम मेटे ख़ाकी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। एका अल्ला अल्हाही नूर पाकी पाक, बेऐब परवरदिगार आप अख्वाईआ। कलिजुग नाता तोड़े झूठे साक, मढ़ी गोर दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलिजुग कूड़ कूड़यारा काला, चारों कुन्ट पसारया। मुल्लां शेख़ मसायक पीर गल तसबी पायण माला, हक्क हकीकत ना कोई विचारया। हथ्थ मसला बगल कुराना, दीन ईमाना भेव ना पा रिहा। प्रगट होए हरि मेहरवाना, इक्क निशाना तीर चला रिहा। जोधा सूर बली बलवाना, हरि शब्दी इक्क अख्वा रिहा। पीर फ़कीर शाह हकीर मारे जगत अफगाना, सदी चौधवीं फेरा पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा रूप वटा रिहा। कलिजुग तेरा तेरा रंग, हरि हरि आप वखानया। नानक गुर वजाए सच मृदंग, मेल मिलाए इक्क मरदानया। शब्द घोड़े कस्सया तंग, फेरी पाए दो जहानया। गऊ ग़रीबां कटे भुक्ख नंग, देवे नाम सति इक्क तरानया। एका मंगण धुरदरगाही दाता रिहा मंग, हरि शब्द सच्चा तरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर करे परवानया। नानक गुर हरि उपा, आपणा भेव खुल्हाया। आप आपणा दर बुला, आप आपणा संग निभाया। अकाल मूर्त आप अख्वा, आप आपणा वेस वटाया। सच प्रकाश हरि करा, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। साचा नाम झोली पा, गुर मन्त्र एह
समझाया। नाम सति सृष्ट दाता, चार वरनां वेख वखाया। नानक गुर बैठा सीस झुका, पारब्रह्म तेरी सच सच्ची सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बचन अल्हाया। सो पुरख हो मेहरवान, नानक गुर जणांयदा। सो पुरख हरि भगवान, सति सरूप समांयदा। हँ जीव जगत शैतान, आपणा अंग कटांयदा। सोहँ शब्द कर परवान, तेरा मेरा भेव चुकांयदा। एका रूप एका नूर एका जोत इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक निरगुण वेख वखांयदा। नानक निरगुण मेल मिला, सरगुण जोत जगाईआ। सरगुण वेखे साचे थाँ, लोकमात फेरा पाईआ। हरिजन साचे ल्ए जगा, आप आपणी दया कमाईआ। मूर्ख मूढ़्ह ल्ए समझा, एका शब्द जणाईआ। सच सतार रिहा वजा, अहिबाब रबाब इक्क फड़ाईआ। एका राग रिहा अल्हा, धुन आत्मक इक्क जणाईआ। एका मार्ग रिहा वखा, चार वरन वड्डी वड्याईआ। ज़ात पात कोई दिसे ना, वरन गोत ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगाईआ। नानक गुर जगत समझा, चारों कुन्ट फेरा पाया। मूर्ख मुग्ध कोई जाणे ना, गुरमुख साचे ल्ए तराया। सतिगुर पूरे रंग साचा कोई माणे ना, निन्दक निन्दया मुख लगाया। चले चलाए कोई साचे भाणे ना, हरि भाणा मूल ना भाया। राजा राणा कोई पछाणे ना, बन्दीखाने बन्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर मेल कर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, पुरख अबिनाशी घट घट वासी साचे अन्दर मन्दिर मेल मिलाया। नानक गुर साचा मेला, हरि आपणा आप करांयदा। आपे होया सज्जण सुहेला, साचा संग निभांयदा। आपे वस्सया सदा अकेला, सगला संग रखांयदा। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेला, अभेव भेद ना कोई पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर एह समझांयदा। नानक गुर चार कुन्ट दहि दिशा, एका नाम दृढ़ांयदा। गुरमुख साचे पाया हिस्सा, रिख मुन मुख छुपांयदा। दर दरबार सच घर बार किसे ना दिसा, मूर्ख मूढ़्हे माया धन्दे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर सतिगुर साचा मेल हरि, हरि साचा मेल मिलांयदा। सतिगुर नानक सति समा, सतिगुर रूप वटाया। पुरख अबिनाशी रिहा जणा, तेरा मेरा भेव ना राया। वेख वखाणे सभनी थाँ, गगन पतालां फेरा पाया। त्रैगुण अग्नी दिआं बुझा, पंज तत्त सांतक सति वखाया। आदि निरँजण जोत जगा, जुग जुग मेल मिलाया। साची मंगी मंग हरि द्वार, हरि देवे झोली पाया। सतिगुर नानक एका शब्द रिहा जणा, प्रभ साचे होए सहाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा रिहा छा, सच सुच्च दिस ना आया, पुरख अबिनाशी रिहा जणा। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया, तेरी जोती जोोत दए जगा, जागरत जोत इक्क वखाया। गुर गोबिन्दे लड़ दए फड़ा, एका मार्ग दए वखाया। गुणी गहिंदे
खेल रचा, आप आपणा मूल चुकाया। माछूवाड़े सथ्थर विछा, इक्क सुनेहड़ा रिहा घलाया। मित्र प्यारे तेरा थाँ, सूलां सेज हंढाया। नानक जोती लई जगा, गोबिन्द वेख वखाया। गोबिन्द मेला बेपरवाह, भेव कोई ना पाया। तेरा लहिणा तेरी झोली पा, तेरा संग रखाया। बस्त्र गहिणा तन छुहा, सच शृंगार वखाया। नेत्र नैणां दरस दिखा, अकाल मूर्त रघुराया। ना कोई दूसर इष्ट ल्या ध्या, ब्रह्मा विष्न शिव गणेश ना कोई मनाया। सारी सृष्ट वेख वखा, तेरा लड़ बंधाया। कूड़ कुड़यारा पकड़नहारा बांह, चारों कुन्टां होए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, नानक गुर मेल मिलाया। पारब्रह्म प्रभ करनेहारा, नानक गुर समझांयदा। जुग जुग ल्ए मात अवतारा, तेरा मेरा रूप वटांयदा। इक्क अकल्ला एकँकारा, अकल कला समांयदा। कलिजुग अन्तिम होए धुंधूकारा, संग मुहम्मद वेख वखांयदा। सदी चौधवी मारे मारा, नाम खण्डा इक्क रखांयदा। प्रगटे जोत निहकलंक नरायण नर अवतारा, वरन गोत ना कोई रखांयदा। गुर गोबिन्द मिल्या सच दुलारा, घर साचे आप सुहांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणांयदा। उच्च महल्ले चढ़े अटल मुनारा, निरगुण वेख वखांयदा। वीह सौ बिक्रमी आप कराए आपणी कारा, लेखा आपणा हथ्थ रखांयदा। सम्मत चौदां दए हुलारा, चौदस चौदां फेरा पांयदा। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्ताना करे ख़बरदारा, सोए कोए रहिण ना पांयदा। साधा सन्तां दए हुलारा, गुरुआं पीरां आप उठांयदा। वेद पुराणा करे विचारा, वेद पुराणी आप अख्वांयदा। अञ्जील कुराना करे किनारा, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। खाणी बाणी जगत सहारा, हरि साची सेवा लांयदा। चार वरन सुहाए इक्क दुआरा, एका धाम रखांयदा। ज़ात पात ना कोई विचारा, ऊँच नीच ना वेख वखांयदा। वीह सौ पन्दरां बिक्रमी सृष्ट सबाई दए हुलारा, आप आपणी कल वरतांयदा। शब्द गुर लै अवतारा, गोबिन्द नाउँ धरांयदा। पंज तत्त ना कोई आकारा, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोई वखांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, आपणे हथ्थ उठांयदा। सचखण्ड हरि पावे सारा, पहली चेत्र जोत जगांयदा। दूजा तीजा इक्क दुआरा, चौथे पद समांयदा। पंचम मेला हरि निरँकारा, निरगुण वेख वखांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोई पसारा, चार दिवार ना कोई रखांयदा। मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मट्ठ ना गुरुदुआरा, निर्मल जोती जोत प्रकाश करांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण खेल अपर अपारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। अट्ठां तत्तां वसे बाहरा, आप आपणा मुख छुपांयदा। नौ दुआरे जगत गंवारा, तन कुहाड़ा आप लगांयदा। गुरमुख मेला दस्म दुआरा, आत्म सेजा इक्क सुहांयदा। साचा मेला कन्त भतारा, कन्त सुहाग इक्क हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। नानक गुर लेख लिखा, एका अलख जगाईआ।
पुरख अबिनाशी फेरा देवे पा, लोकमात वेख वखाईआ। एका डंका दए वजा, सोहँ साचा जाप जपाईआ। राउ रंकां रिहा समझा, भुल्ल रहे ना राईआ। लंका गढ़्ह हँकारी दए तुड़ा, पन्दरां कत्तक चरन छुहाईआ। राष्ट्रपति लड़ दए फड़ा, सुरत सवाणी ल्ए उठाईआ। धाम सुहञ्जणा वेख वखा, पटने जोत करे रुशनाईआ। पहली कत्तक लेखा दए लिखा, वीह सौ पन्दरां बिक्रमी रही कुरलाईआ। पन्थ ख़ालसा भुल्ल रहे ना रा, निहकलंक जोत करे रुशनाईआ। घर घर डंका दए वजा, पंज तत्त दए उठाईआ। वासी पुरी घनका आप अख्वा, काहना कृष्ना रूप अख्वाईआ। गुरमुख साचे जनका ल्ए जगा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। मन का मनका दए फिरा, माण अभमाण तोड़ तुड़ाईआ। सम्मत सोलां लेखा दए मुक्का, हाढ़ सतारां वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई चरन दुआरा तक्कणा राह, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साधां सन्तां आत्म होए सक्खणा चारों कुन्ट रोवण मारन धा, जमन किनारा दए वखाईआ। गुर सतिगुर पूरा गुरमुखां पकड़े आपे बांह, अन्दर मन्दिर मेल मिलाईआ। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, जुग जुग वड्डी वड्याईआ । फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जो जन रहे सरनाईआ। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। मनमुख जीव कोई जाणे ना, माया पड़दा एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सेवक सेवा रिहा कमाईआ। हरि सेवक सेवादार, जुग जुग आप अख्वाया। जन भगतां पहरेदार, दिवस रैण वेख वखाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साक सैण सर्ब तजाया। जोती जामा भेख न्यार, आप आपणा वेस वटाया। गुरमुख साजण मीत मुरार, मीत मुरारा ल्ए मिलाया। गीत सुहागी गाए सभागी नार, जिस हरि कन्त कन्तूहला पाया। आत्म सोई जागी विच संसार, जिस जन आपणी दया कमाया। इक्क वैरागी गुरचरन प्यार, दूजा थान ना कोई वखाया। मजन माघी अपर अपार, दुरमति मैल दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम वेस करतारा, आपणा आप करांयदा। नूरो नूर नूर कर उज्यारा, नूरो नूर दरसांयदा। कूड़ कूड़ा मेटे पसर पसारा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पांयदा। बीस बीसा खेले खेल अपर अपारा, जगत जगदीसा आप अख्वांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी बन्न्हे एका धारा, सत्तां दीपां एका रंग रंगांयदा। इक्क शब्द इक्क जैकारा, एका नाउँ अल्हांयदा। एका वणज इक्क वपारा, एका वस्त झोली पांयदा। एका हट्ट इक्क वणजारा, एका नाम वखांयदा। एका तट इक्क किनारा, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवणहारा वर, जुग जुग आप अख्वांयदा। हरिजन साचे साचा लहिणा, जुग जुग झोली पाया। नेत्र लोचण दर्शन नैणां, आत्म तृष्न मिटाया। शब्द बस्त्र तन पाए गहिणा, सोलां शृंगार कराया। साध संगत सच साची बहिणा, एका नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण नाम धराया। निहकलंक हरि करतारा, करता पुरख अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा, गुरमुखां रिहा उठाईआ। शब्दी शब्द करे जैकारा, शब्दी नाद वजाईआ। जोती जोत जोत उज्यारा, जोत नूर करे रुशनाईआ। साचा अस्व कर त्यारा, सोलां कलीआं आसण पाईआ। शस्त्र बस्त्र अपर अपारा, आप आपणा रिहा उठाईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तारा, जोती जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। गुर शब्द शब्द गुर जुग जुग अवतारा, ना मरे ना जाईआ। आदि पुरख अकाल मूर्त पिया प्यारा, शब्द गोबिन्द नाम धराईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ।
चरन कँवल जन नाता जोड़, गुरमुख मेल मिलांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, साचा धाम सुहांयदा। धुरदरगाही आया दौड़, लोकमात वेख वखांयदा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, शब्द हथौड़ा हथ्थ उठांयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, वरन अवरना वेख वखांयदा। दो जहानां लाए एका पौड़, एका डण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन मेला सच दरगाह, गुर सतिगुर आप कराया। गुर शब्दी बणया जगत मलाह, जन बेड़ा बन्ने लाया। एका नाम रिहा जपा, अकाल मूर्त दरसाया। पंज तत्त ना कोई वखा, मढ़ी गोर ना कोई मनाया। साचा इष्ट ल्या उपा, सच सच्ची बख्शे सरनाया। निर्मल दीपक जोत जगा, घर घर करे रुशनाया। घर मन्दिर घर डेरा ला, घर खेले सहिज सभाया। धुन अनादी इक्क सुणा, ब्रह्मादी खोज खुजाया। आदि जुगादी मेल मिला, जुग विछड़े जग ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन वेख वखाया। हरि साजन हरि मीतड़ा, पारब्रह्म करतार। गुरसिख रंगे काया चीथड़ा, नाम मजीठी अपर अपार। काया करे ठंडी सीतड़ा, अमृत देवे ठंडी ठार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, आप आपणी किरपा धार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, दिस आए ना विच संसार। आप आपणे जेहा गुरमुख साजन हरि हरि कीतड़ा, एका दूजा भउ निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला कन्त भतार। हरिजन मेला कन्त भतारा, आत्म सेज विछाईआ। शब्द सिँघासण कर त्यारा, बैठा आसण लाईआ। आप आपणा करे प्यारा, गुरमुखां राह तकाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, अन्दर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, पंचम मुख भवाईआ। बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा, अनहद राग अल्हाईआ। साची सखीआं मेला धर्म अखाड़ा, कर्म खण्ड जणाईआ। गुरमुख साजन सोहे बंक दुआरा, घर साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, हरि साजन वेख वखाईआ। गुरमुख साजण वर घर पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। गुर शब्दी साचा सगन मनाया, रसना जिह्वा हरि हरि गाईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक थेवा इक्क लगाया, जोत लिलाटी रिहा जगाईआ। साची सेवा आप कमाया, सेवक सेवादार अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम फेरा पाया, हरि गोबिन्द रूप वटाईआ। आदि निरँजण अलख अभेवा दिस ना आया, निरगुण सरगुण भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर मेला बेपरवाहीआ। दर मेला घर मेलया, धन्न सबाई रैण। आपे गुरू गुरु गुर चेलया, आपे वेखे आपणे नैण। आपे होया सज्जण सुहेलया, आप चुकाए लहिण देण। आपणा खेल आपे खेलया, आप वहाए आपणा वहिण। जन भगतां कट्टण आया धर्म राए दी जेलया, लाड़ी मौत ना खाए डैण। जोत निरँजण चाढ़्हे तेलया, सुरत शब्द एका धाम अकट्ठे रहिण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, आपे जाणे आपणा वेलया। हरिजन मेला साचे शाह, मिले मेल बनवारया। एका मार्ग रिहा पा, इक्क अकल्ला एकँकारया। ब्रह्मा विष्न शिव रिहा जगा, करोड़ तेतीसा आप उठा रिहा। लोकमाती फेरा पा, जीव जन्त जगा रिहा। साधां सन्तां दए हिला, आत्म बूझ बुझा रिहा। राज राजाना दए मिटा, सीस ताज ना कोई टिका रिहा। शब्द डंका इक्क वजा, गुर गोबिन्द सेवा ला रिहा। शब्द गोबिन्द आप अख्वा, हरि जोती पुरख अकाल आप मना रिहा। वरन गोत ना लई कोई बणत बणा, ऊँच नीच ना कोई वखा ल्या। साध सन्त सोए ल्ए जगा, जिस तेरा भाणा सीस मस्तक आप टिका ल्या। वेख वखाणे थाउँ थाँ, हर घट आसण ला ल्या। जुग विछड़े जग पकड़ उठाए बांह, आप आपणा मूल पछानया। सदा सुहेला देवणहारा ठंडी छाँ, हरिजन बख्शे चरन ध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा इक्क वखा ल्या। घर सुहंजणा जोत निरँजणा, एका बाती रिहा वखाईआ। सर सरोवर साचा मजना, लहिणा देणा बाकी रिहा चुकाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी गुरमुख साचे तजणा, पतित पावण विच समाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, थिर रहिण ना पाईआ। हरिजन हरि हरि आदि जुगादि जुग जुग रक्खे लजणा, लाजावन्त आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम पड़दा कज्जणा, नाम दोशाला उप्पर पाईआ। काल नगारा सृष्ट सबाई वज्जणा, काल महांकाल दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। हरिजन हरि हरि पाया, पाया हरि गोबिन्द। सैंहसा रोग मिटाया, उतरी सगली चिन्द। हउमे रोग जलाया, हरि पाया सद बख्शिंद। तामस तृष्न गंवाया, मिल्या मेल गुणी गहिंद। एका रंग रंगाया, गुरमुख उपजाए आप आपणी साची बिन्द। जोती जामा भेख वटाया, भाग लगाया भारत हिन्द। सम्बल नगरी धाम सुहाया, मनमुख लगाए आपणी निन्द।
गुरमुख निर्मल जोत करे रुशनाया, अमृत धार वहाए सागर सिन्ध। हउमे हँगता देवे गढ़्ह तुड़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम नैण उग्घाड़ा, नेत्र नीर वहांयदा। चारों कुन्ट जूठी झूठी धाड़ा, ना कोई संग निभांयदा। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, एका नाअरा लांयदा। ख़ुदी ख़ुदाई वेख विचारा, भेखाधारी भेख वटांयदा। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर गए हारा, ना कोई धीर धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण ल्ए वर, दर साचा इक्क सुहांयदा । घर पाया पुरख अगम्म, सगली चिन्त मिटाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरी पाईआ। पवण स्वासी ल्ए ना दम, ना नेत्र नीर वहाईआ। जुग जुग आपे जाणे आपणा कम्म, करता करनहार आप अख्वाईआ। जन भगतां देवे शब्द सरूपी साचा तम, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि गोबिन्द रूप समाईआ। हरि शब्द अपार, गोबिन्द नाम धराया। प्रगट हो विच संसार, साचा डंक वजाया। भेख पखण्डा दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाया। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, साचा खण्डा हथ्थ उठाया। जेरज अंडा पावे सार, उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। ब्रह्मण्डां खोजे हरि निरँकार, आप आपणी कल वरताया। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। विष्नूं वंसी करे हाहाकार, भगवन जोती वेस वटाया। शिव शंकर कर रिहा पुकार, भोले नाथ सुध ना राया। करोड़ तेतीसा रोवे धाहां मार, सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाया। रवि ससि करन पुकार, तारा मण्डल रिहा शरमाया। गगन पतालां आई हार, गगन गगनंतर वेख वखाया। लग्गी बसन्तर विच संसार, त्रैगुण माया जाल विछाया। पंचम तत्त हाहाकार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सुणाया। मनमति मनमुख जीवां कर प्यार, झूठे धन्दे लाया। गुरमति भुल्ले जीव गंवार, गुर पूरा दिस ना आया। नानक गोबिन्द हरि अवतार, जोती शब्दी वेस वटाया। अंगद अंगी करया कार, अमरदासे सेवा लाया। रामदास हरि कर प्यार, सर सरोवर वेख वखाया। अमृत बख्शी साची धार, सेवक सेवा रिहा कमाया। गुर अर्जन मिल्या मीत मुरार, मीत मुरारा आप अख्वाया। अगाध बोध शब्द उचार, बोध अगाधा ज्ञान दृढ़ाया। गुरु ग्रन्थ ग्रन्थ गुर कर त्यार, गुर साचा हट्ट वखाया। तीर्थ तट्टां पार किनार, देवी देव ना कोई मनाया। साचा लाहा गुरमुख विरला पावे सार, जिस जन गुर का शब्द हिरदे हरि वसाया। दीपक जोत जगाए लट लटा, अज्ञान अन्धेर मिटाया। आपणी वस्त वेखे आपणे चौदां हट्टां, काया मन्दिर सच दुआरा हरि सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्द दए वड्आया। गुर शब्द सतिगुर पूरा, आदि अन्त अख्वाया। आप वजाए आपणी तूरा, आपे राग अल्हाया। आपे होए सर्बकल भरपूरा, समरथ पुरख
अख्वाया। आपे वसे नेड़े दूरा, हाज़र हज़ूर आप हो आया। आपे जोती जोत जगाए शब्द कोहतूरा, नूरो नूर समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अर्जन दित्ता इक्क वर, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। इक्क ज्ञाना इक्क ध्याना, एका शब्द जणाईआ। एका हरि एका वर धुर फ़रमाणा, एका बूझ बुझाईआ। एका रसना एका चिल्ला तीर कमाना, गुर शब्दी आप चलाईआ। सृष्ट सबाई बद्धा गाना, आत्म तन्द बंधाईआ। अनहद राग सुणाए साचा गाना, जिस जन आत्म अन्तर लिव लाईआ। इक्क उपजाए सच तराना, सहिज धुंन समाईआ। अमृत आत्म देवे पीणा खाणा, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। गुरु ग्रन्थ एह भेव खुल्हाणा, एका गुर अख्वाईआ। एका इष्ट देव श्री भगवाना, दूसर कोई दिस ना आईआ। जल थल महीअल आप समाणा, हर घट बैठा आसण लाईआ। गुरमुख साजन कर परवाना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। इक्क वखाए धर्म निशाना, दो जहाना रिहा झुलाईआ। जोती नूर हरि मेहरवाना, वेस अनेका आप कराईआ। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार सृष्ट सबाईआ। कलिजुग खेले खेल महाना, आपणी इच्छया आपे पूर कराईआ। गुर गोबिन्द करया दर परवाना, साची भिच्छया झोली पाईआ। प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, नौ खण्ड पृथ्मी सृष्ट सबाई करे लड़ाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार तीर तुफ्ंग ना कोई हथ्थ उठाना, नाम खण्डा इक्क चलाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन ध्याना, साचा युद्ध इक्क कराईआ। आपणी खिच्चे आप किरपाना, आपे रिहा चलाईआ। सीस धड़ वक्ख वक्ख कराना, अपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सिक्ख सिँघ ना कोई लड़ाना, पिछला लेखा पूरा रिहा कराईआ। प्रगट होए जोधा सूर बली बलवाना, शाह सुल्ताना आप अख्वाईआ। आपे आए विच मैदाना, सृष्ट सबाई ल्ए उठाईआ। दो धड़ हरि वेख वखाना, ईसा मूसा संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां सेवा रिहा कमाईआ। भगत जनां हरि साचा मीता, साची सेव कमांयदा। जुग जुग जाणे आपणी रीता, आपणी कार कमांयदा। आपे रामा आपे सीता, आपे दुष्ट हँकारी रावण मार मुकांयदा। आप सुणाए अर्जन अठारां ध्याए गीता, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। आपे नानक नाम प्याला पीता, आप आपणा रस वखांयदा। आपे गोबिन्द होए पूत सपूता, आप आपणा संग रखांयदा। आपे वेखणहारा चारे कूटां, दहि दिशा फेरी पांयदा। आपे मेटणहारा भेख पखण्डा जूठा झूठा, आपे रचन रचांयदा। आपे राज राजन शाह सुल्तान हथ्थ फड़ाए खाली ठूठा, वेला अन्तिम आंयदा। गुरसिख मनाए दया कमाए जो पुरी अनन्द गया रूठा, लिख्या लेख आप मिटांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता गुर गोबिन्दे आपे तुठा, आपे वेख वखांयदा। साची सिक्खी करे एका मुट्ठा, दूजा दर रहिण ना पांयदा। लुकया रहिण ना देवे कोई गुठा, गुर पीर ना कोई अख्वांयदा। गुर नानक तेरा साचा घर लोकमात
जाणे ना झूठा, हरि साचा भाग लगांयदा। गुर गोबिन्द लाया बूटा, पन्थ ख़ालसा वेख वखांयदा। आपे देवण आया हूटा, शब्द हुलारे आप चढ़ांयदा। आपे सुत्ता दे कर पिट्ठा, आपे मुख भवांयदा। गुर का शब्द हरि का नाउँ धुरदरगाही चिठा, हरि सेवक सेव कमांयदा। पंच विकारा रहिण ना देवे कौड़ा रीठा, इक्क प्याला नाम प्यांअदा। गुरमुख साजण रस साचा मिट्ठा, घर साचे आप वखांयदा। कलिजुग माया जूठा झूठा पीसण पीठा, माया ममता चक्की आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेख साची सिक्खी, साचे मण्डल रास रचांयदा। साची सिक्खी साचा काहन, हरि शब्द अपारा। खेले खेल दो जहान, आवण जावण खेल न्यारा। एका सईआ मंगल गान, एका राग अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां दर दर होए आप भिखारा। गुरमुख वड्याई धन्न, गुर सतिगुर पूरा पाया। गुरमुख वड्याई धन्न, हरि हरि रसना गाया। गुरमुख वड्याई धन्न, रवि ससि सूरज चन्न, रहे शरमाया। गुरमुख वड्याई धन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन हरि हरि रूप समाया।
१८ चेत २०१५ बिक्रमी दीदार सिँघ दे घर पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर निरगुण जोत अनक रूप विच
हरि किरपा हरि जाणया, हरिजन मेल मिलाए। पूरन ब्रह्म पछानया, हउमे रोग जलाए। एका बख्शे चरन ध्यानया, अन्तर नाम वर कराए। एका राग सुणाए कानया, अनहद ताल वजाए। शब्द जणाई धुर फ़रमाणया, जन साचे ल्ए जगाए। जुग जुग वरते आपणा भाणया, सद भाणे विच समाए। कलिजुग अन्तिम वेख वखानया, जोती जामा भेख वटाए। पकड़ उठाए सुघड़ स्याणया, राज राजाना दए हिलाए। इक्क झुलाए धर्म निशानया, दो जहानां वेख वखाए। प्रगट होए श्री भगवानया, सतिजुग साचा मार्ग लाए। चार वरन देवे माणया, एका दूजा भउ चुकाए। एका नाम गुण निधानया, गुणवन्ता आप रखाए। गुरमुख साजण वेख वखाणया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जगाए। हरि रंग हरि हरि वेख्या, पूरन ब्रह्म विचार। हरि सतिगुर साचा पेख्या, दरस अगम्म अपार। जुग जुग लिखणहारा लेख्या, आदि अन्ता एकँकार। आपे जाणे आपणा वेस्सया, आप आपणी पाए सार। आपणी जोती आप प्रवेशया, आपे शब्द होए जैकार। आपे होए दर दरवेस्सया, आपे मंगणहार भिखार। आपे लावणहारा मेख्या, गुरमुख साजण ल्ए उभार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे उज्यार। हरि साजण हरि मीतड़ा, हरि हरि रंग समाए। हरि चलाए जगत अनडीठड़ा, दिस किसे ना आए। आपणा भाणा जाणे मीठड़ा, जुग जुग रिहा वरताए। कलिजुग काया कौड़ा रीठड़ा, अन्तिम
भन्न वखाए। गुरमुख काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठड़ा, उतर कदे ना जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाए। हरि साजण हरि रंग रतिआ, हरि हरि मूल पछान। आपे देवणहारा मतिआ, आपे देवे जिया दान। सति सन्तोख धीरज सतिआ, चरन धूढ़ सच्चा अशनान। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अठसठया, नेत्र नैण लोचण जो जन दर्शन पाण। जोती करे रुशनाई लट लटयां, सुणे सुणाए शब्द सच्ची धुनकान। भाग लगाए काया मटयां, हरि शब्द गुर मेहरवान। हरिजन आवण जावण कटया, जिस मिल्या नाम निशान। कूड़ मुनारा कलिजुग ढट्ठया, सतिजुग वेखे मार ध्यान। प्रभ गेड़नहारा उलटी लट्ठया, ना कोई जाणे वेद पुराण। पंज तत्त घर घर अग्नी लग्गी मट्ठया, ना कोई सहाई अञ्जील कुरान। खेले खेल हर घट घटयां, हर घट वेखे मार ध्यान। गुरमुख विरले लाहा खट्टया, जिस जन बख्शे चरन ध्यान। कलिजुग खेल बाज़ीगर नटयां, स्वांगी स्वांग करे भगवान। लोकमात आया नट्ठया, जोती जोत जगे महान। अमृत आत्म हरिजन झट्टया, दाता दानी वड मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क झुलाए सच निशान। सच निशाना सच घर, हरि साचा आप झुलांयदा। आपे देवणहारा वर, आपणी झोली पांयदा। आपे नारी आपे नर, नर नरायण आप हो जांयदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख आप अख्वांयदा। आप आपणा जाणे डर, निरभउ अपणा रूप वटांयदा। आप आपणा वेखे सर, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। जुग जुग साचा घाड़न घड़, सतिगुर भेख वटांयदा। हर घट अन्दर आपे वड़, हरिजन वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी आपे लड़, आपे मेट मिटांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर आप फड़ाए आपणा लड़, बंधन बंध बंधांयदा। त्रैलोक उपाए किला गढ़्ह, दिस किसे ना आंयदा। चौदां लोकां अग्गे खड़, आप आपणा हुक्म चलांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई रखांयदा। साचे मन्दिर आपे चढ़, नाम सिँघासण आसण लांयदा। जन भगतां जोत जगाए बहत्तर नाड़, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। आप आपणी लाए जड़, आपणी आप आप उखड़ांयदा। आपणा अक्खर आपे पढ़, जुग जुग आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वेस वटांयदा। जोती जामा आदि निरँजण, पारब्रह्म अबिनाशा। भगत सुहेला साचा सज्जण, आदि अन्त ना कदे विनासा। कलिजुग अन्तिम आया पड़दे कज्जण, वेख वखाणे पृथ्मी आकाशा। नौ खण्ड पृथ्मी सति दीप खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज काल नगारे वज्जण, हरि खेले खेल तमाशा। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जण, लहिणा देण चुकाए दस दस मासा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरचरन दुआरे बहि बहि सज्जण, सच मण्डल पावे रासा। राज राजान शाह सुल्तान दर द्वार घर घर तजण, किसे हथ्थ ना आए माटी
कासा। कलिजुग कूड़ चलाए आपणा जहाजन, मनमुख जीवां अन्दर करे वासा। जूठा झूठा मिल्या ताजन, माया ममता पाई रासा। सतिगुर पूरा पारब्रह्म अबिनाशी करता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी रासा। आप आपणी जोत जगा, आपणी कल वरताईआ। निरगुण सरगुण खेल खिला, गुर चेला रूप अख्वाईआ। पंज तत्त गया समा, दिस किसे ना आईआ। गुर गोबिन्द मेला सहिज सुभा, हरि साचा रिहा कराईआ। कल्गी तोड़ा नाम लगा, जोती जोड़ा वेख वखाईआ। साचे घोड़े रिहा चढ़ा, नीले वाला बेपरवाहीआ। दो जहानी पौड़ा एका ला, लोकमात फेरा पाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा वेख वखा, वेद व्यासा ल्ए जगाईआ। सम्बल नगरी डेरा ला, साढे तिन्न हथ्थ दए सुहाईआ। मिट्ठा कौड़ा वेख वखा, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। जन भगतां आत्म अन्तर लग्गी औड़ा दए बुझा, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत रिहा समाईआ। जोती नूर कर प्रकाश, खेले खेल खेलणहारा। सर्ब जीआं हरि करया वास, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरा। जुग जुग जन भगतां पूरी करदा आया आस, आदि अन्त इक्क अवतारा। लेखे लाए स्वास स्वास, निरगुण रूप नानक निरँकारा। साचे मण्डल पावे रास, एका नूर करे उज्यारा। प्रगट होया शाहो शबास, निहकलंक नरायण नर अवतारा। आपे जाणे रुत्त माह दिवस मास, आपे वेख वखाणे जगत पसारा। आपे करनेहारा नास, देवणहारा सर्ब भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपारा। अपर अपारा हरि हरि खेल, जुग जुग आप खिलाया। कलिजुग मेला गुरु गुर चेल, गुर चेला रूप समाया। सखा सहाई सज्जण सुहेल, एका एक अख्वाया। आपे वस्सया रंग नवेल, रंग राता हरि रघुराया। जन भगतां धर्म राए दी कटे जेल, आवण जावण फंद कटाया। शब्द दुआरे साचा मेल, सुरती सुरत समाया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, पंचम सखीआं मंगल गाया। अनहद मेला आपे मेल, धुन अनादी इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आपणा वेखणहार समरथा, हरि हरि आप अख्वांयदा। जुग जुग चलाए आपणा रथा, रथ रथवाही आप हो जांयदा। लक्ख चुरासी पाए नथ्था, शब्द डोरी तन्द बंधांयदा। आप चलाए आपणी कथा, अकथ कथा ना कोई लेख लिखांयदा। हरिजन राखे दे कर हथ्था, सीस आपणा हथ्थ टिकांयदा। धुरदरगाही नाम वथ्था, सृष्ट सबाई लेख लिखाए मस्तक मथ्थाा, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। रंग रंगाए हरि चलूल, एका एकँकारया। प्रगट होए कन्त कन्तूहल, जन साजन मीत मुरारया। सच पंघूड़ा जाए झूल, गुरमुख देवे इक्क हुलारया। नाम फड़ाए सच त्रिसूल, पंच विकारा करे ख्वारया। लहिणा देणा आप चुकाए मूल, कलिजुग अन्तिम
ल्ए अवतारया। गुर गोबिन्द तेरी फुल लवाड़ी जाए फूल, हरि वेखे सिरजणहारया। तेरा तेरे गए भूल, तेरा अन्त ना पारावारया। सच सिँघासण हरि बिराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, अकाल तख्त इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंग लगा ल्या। अंगीकार आपणा कर, एका संग निभांयदा। साचा संगी साचा हरि, साचा धाम सुहांयदा। नाम कटार कर नंगी वेखे दर दर, कलिजुग अन्तिम फेरा पांयदा। इक्क वजाए मृदंगी उप्पर चढ़, लोआं पुरीआं आप उठांयदा। ब्रह्मा नेत्र नीर वरोले ज़ारो ज़ार, लोकमात राह तकांयदा। शिव शंकर अट्ठे पहर रिहा खड़्ह, बाशक तशका मुख भवांयदा। करोड़ तेतीसा रिहा लड़, अमृत जाम ना कोई प्यांअदा। सुरपति राजा इन्द हरि शब्द सरूपी आपे फड़, वेला अन्त वखांयदा। त्रैलोक वेखे आपे खड़, वेखणहार दिस ना आंयदा। लोकमात नौ खण्ड सृष्ट सबाई होया हँकारी गढ़्ह, लक्ख चुरासी विच वसांयदा। कलिजुग अन्तिम ल्ए फड़, ना कोई किसे बचांयदा। राज राजान वहे हड़, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। गुरुदुआरे मन्दिर मस्जिद अन्दर मुल्लां शेख़ पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी रहे पढ़, हरि सच दिस ना आंयदा। गुर गोबिन्द फड़या साचा लड़, हरि साचा मेल मिलांयदा। वाहिगुरु अक्खर एका पढ़, एकँकार रूप समांयदा। दो जहानी आपे रिहा लड़, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सम्मती फेरा पांयदा। सच्चा सतिगुर मेहरवान, शब्द गुर अनादीआ। हरि हरि देवे जिया दान, वेख वखाए ब्रह्म ब्रह्मादीआ। जुग जुग खेले खेल महान, धुर दी बाण आदि जुगादीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणी वस्त आपे लाधीआ। हरि शब्द हरि रूप, हरि समाया। सतिगुर शाहो भूप, गुरमुख वेखे चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाया। मनमुख नाता जूठ झूठ, निन्दक निन्दया मुख रखाया। कलिजुग अन्तिम गया तूठ, हरि गोबिन्द मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण विच समाया। हरि शब्द हरि धार, हरि हरि आप चलाईआ। सतिगुर पूरा पावे सार, वड वड्डी वड्याईआ। गुरमुख साजन ल्ए उभार, बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। मनमुख डोबे विच मँझधार, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। प्रगट हो विच संसार, एका डंका रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। हरि शब्द हरि संग, हरि उपाया। सतिगुर पूरा नाम वजाए मृदंग, लोआं पुरीआं रिहा सुणाया। गुरमुख मंगे साची मंग, एका झोली नाम भराया। मनमुख जीव होए नंग, शब्द बस्त्र ना तन हंढाया। सतिगुर पूरा चाढ़्हे रंग, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखाया। हरि शब्द हरि मीत, हरि हरि मेल मिलाया। सतिगुर गाए सुहागी गीत, एका राग अल्हाया। हरिजन बैठा रहे अतीत, इक्क
ध्यान लगाया। मनमुखां वेला रिहा बीत, वेला गया हथ्थ ना आया। सतिगुर पूरा काया करे ठंडी सीत, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खोज खुजाया। हरि हरि शब्द मलाह, हरि हरि आप उपाया। गुर पूरा दए नाम सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। गुरमुख साजन पकड़े बांह, कल बेड़ा पार कराया। मनमुख जीव कर बैठे ना, राए धर्म दए सजाया। सतिगुर पूरा देवे साचा थाँ, थिर घर साचा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण होए सहाया। हरि हरि शब्द अतुट्ट, हरि हरि आप वरतांयदा। सतिगुर पूरा लाहा लुट्ट, एका रूप समांयदा। गुरमुखां देवे नाम घुट्ट, एका जाम पिलांयदा। मनमुख दर दवारिउँ कढ्ढे कुट्ट, साची वस्त ना कोई वखांयदा। सतिगुर पूरा जाए तुठ, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण रंग रंगांयदा। हरि शब्द हरि भण्डार, हरि हरि आप वरताया । सतिगुर पूरा लै अवतार, जुग जुग वेस वटाया। गुरमुख साजन लाए पार, साचा बेड़ा ल्ए चलाया। मनमुख रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोई धराया। सतिगुर पूरा हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण संग निभाया। हरि शब्द हरि धार, हरि हरि आप चलाईआ। सतिगुर पूरा पावे सार, सच सुच्च वड्डी वड्याईआ। गुरमुख साजन ढहि पए द्वार, मेल मिलाए बेपरवाहीआ। मनमुख जीव होए ख्वार, थाइन ना कोई पाईआ। सतिगुर पूरा सिरजणहार, सभना देवे रिजक सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण एका धाम सुहाईआ। निरगुण धाम हरि निरँकार, एका एक सुहाया। जोती जोत अगम्म अपार, ना कोई लेखा लेख लिखाया। ना कोई मन्दिर चार दिवार, गगन पताल ना कोई सुहाया। मण्डल मण्डप ना कोई पसार, आकाश प्रकाश ना कोई दसाया। धरत धवल ना कोई आकार, रवि ससि ना कोई रुशनाया। ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोई विचार, जेरज अंड ना कोई बणाया। साचे घर सच्ची सरकार, आप आपणा आसण लाया। आपे जाणे आपणी कार, जुग जुग करदा आया। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादार, सेवक सेवा रिहा कमाया। आपे लेखा लेख लिखार, ब्रह्मा ब्रह्म जणाया। पारब्रह्म पूरन गुर अवतार, आदि जुगादी आप अख्वाया। आपे खण्डा तेज़ कटार, आप आपणे तन लटकाया। आपे मारनहारा मार, ब्रह्मण्डां खोज खोजाया। रूप अनूपा हरि करतार, निरगुण वेस वटाया। सतिजुग त्रेता करया पार, द्वापर मूल चुकाया। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, जोती जामा भेख वटाया। बिप्पर सुदामा लाए पार, आप आपणे अंग लगाया। नाम नामा इक्क अधार, निर्मल जोती दीप जगाया। कृष्ना शामा हरि करतार, रघुवंसा वेख वखाया। वेख वखाए संग मुहम्मद चार यार, ईसा मूसा संग रलाया। अल्ला राणी सुण पुकार, परवरदिगार
वेस वटाया। ऐनलहक्क रही पुकार, एका नाअरा लाया। मुकामे हक्क ख़बरदार, आपे आप हो आया। अन्त नबी रसूलां नकेल पाए नक्क, एका डोरी रिहा उठाया। मक्का मदीना वेखे ढक, उन्नी उनीसा फेरी पाया। अमाम मैहन्दी रहे राह तक्क, अगैब अगैबी होए सुहाया। मुख नक़ाब एका रक्ख, दूई द्वैती पड़दा देवे लाहया। वेख वखाए हकीकत हक्क, लाशरीक आप ख़ुदाया। कलिजुग अन्तिम फल गया पक्क, सदी चौधवीं दए खवाया। हरिजन साचे ल्ए रक्ख, आप आपणा दरस दिखाया। प्रगट हो हरि प्रतक्ख, जोती जोत करे रुशनाया। सर्बकला आपे समरथ, निहकलंक अख्वाया । सीता सुरती सवाणी चढ़ाए सोहँ साचे रथ, राम रामा फेरा पाया। मोहण माधव लखमी नरायण खेल करे अकथना अकथ, रथ रथवाही इक्क अख्वाया। नानक अंगद लाए गुरमुख साचे ल्ए तराया। अमरदास जग करया वक्ख, एका धाम सुहाया। राम दास भण्डारे भरे सख, अमृत ताल सुहाया। गुर अर्जन पत्त लई रक्ख, गोझ ज्ञान बोध अगाध जणाया। गुर गोबिन्दे हो प्रतक्ख, हरि गोबिन्द रूप वटाया। हरिराए अलखना अलक्ख, लेखा लेख लिखाया। हरिकृष्न बाल अवस्था गया नठ्ठ, हरिकृष्ना हरि समाया। गुर तेग बहादर जगत मुनारा गया ढठ्ठ, धर्म मुनारा दए उपाया। बीस बीसा हरि जगदीसा नौ खण्ड पृथ्मी गेड़े आपे लट्ठ, दर दिल्ली फेरा पाया। गुर गोबिन्दे करया अकट्ठ, साचा धाम सुहाया। त्रैगुण माया अग्नी मट्ठ, पंचम झोली पाया। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अठसठ, जिस जन सतिगुर पूरे दर्शन पाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा पाए भट्ठ, एका अग्न हवन नैणां नैण आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। सरगुण मेला साचे घर, हरि साचा आप करांयदा। आपे करे बन्द दर, आपे खोल्ह खुल्हांयदा। आपे बैठा अन्दर वड़्ह, आपे मुख छुपांयदा। आप फड़ाए आपणा लड़, आपे संग तुड़ांयदा। आपे उपाए किले गढ़्ह, आपे मेट मिटांयदा। आपे बैठा अनन्द पुरी चढ़, आपे मुख भवांयदा। एका अक्खर साचा पढ़, जगत विद्या मूल चुकांयदा। एका जोती साचे हरि, एका हरि गुण गांयदा। वरन गोती चुक्कया डर, चार वरनां मेट मिटांयदा। पंचम पंचम आपणा आपे धर, पंचम जोत जगांयदा। पंचम नुहाए साचे सर, पंचम अमृत जाम प्यांअदा। पंचम लेखे लाए सीस धड़, खण्डा खड़ग इक्क चमकांयदा। पंचम आपे ल्ए फड़, गुर संगत मुख रखांयदा। पंचम चरनी आपे गया पड़, आपणी झोली अग्गे डांयदा। इक्क अकल्ला सृष्ट सबाई वेखे खड़, सच महल्ला इक्क वसांयदा। अकाल मूर्त ना कोई हाडी मास नड़, सीस धड़ ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए साचा दर, सच दरवाजा ग़रीब निवाजा एका एक सुहांयदा। एका अस्व घोड़ा ताजा, एका गुर चढ़ाया। एका रक्खणहारा लाजा, जुग जुग आप अख्वाया। अन्तिम प्रगट होए देस
माझा, जोती जामा भेख वटाया। सम्बल नगर साचो साचा, भेव कोई ना पाया। जन भगतां रक्खण आया लाजा, जुग जुग आप अख्वाया। लक्ख चुरासी रचया काजा, साचा सगन मनाया। जूठ झूठ देवे दाजा, मनमुख जीवां देवे गंढ्ढ बंधाया। लाड़ी मौत दिवस रैण मारे वाजा, काल दुआरे फेरा रिहा पाया। जूठ झूठ चल्लया इक्क जहाज़ा, कलिजुग कूड़ा ल्ए चलाया। सतिजुग लोकमात आए भाजा, बीस बीसा राह तकाया। किसे सीस ना दिसे कोई ताजा, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाया। चार वरन एका सरन एका एक होए ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण होए सहाया। निरगुण रूप हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। सरगुण देवे शब्द धार, शब्दी शब्द उपाया। आपे आपणा कर प्यार, आपणी कारा रिहा कमाया। भरम भुल्ला सर्ब संसार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाया। उच्ची कूक रहे विचार, नेत्र नैण उठाया। गुर गोबिन्द तेरा दरस अपार, जप तप संजम सच इक्क वखाया। एका खण्डा इक्क कटार, तन गात्रे आप लटकाया। पंचम मीता सुहाए बंक द्वार, आत्म दरसी दरस दिखाया। हस्त कीट रिहा विचार, ऊँचां नीचां ल्ए मिलाया। चार वरन अठारां बरन करे ख़बरदार, पंडत पांधा सोया कोई रहिण ना पाया। इक्क अकल्ला शब्द महल्ला रिहा उसार, लक्ख चुरासी दए वसाया। जलां थलां पावे सार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर होए सहाया। साध सन्त ल्ए उभार, आप आपणा कर्म कमाया। एका लिव इक्क जोत, एका वरन एका गोत, सृष्ट सबाई हरि शब्द लागी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे कुड़माईआ। चार वरन इक्क दुआरा, इक्क भण्डारा वरताया। इक्क शब्द इक्क प्यारा, एका राह वखाया। एका मीत इक्क मुरारा, एका मार्ग लाया। एका गीत इक्क सुनारा, एका ताल वजाया। एका रीत विच संसारा, सतिगुर पूरा दए चलाया। नौ खण्ड पृथ्मी सृष्ट सबाई बन्न्हे सीस दस्तारा, ना कोई मूंड मुंडाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण चवीआं अवतारा, गुर गोबिन्द लिख्या लेख बीस बीसा करे कराए ख़बरदारा, आप आपणा डंक वजाया। इक्क सुणाए सच जैकारा, दो जहानां आप अल्हाया। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावारा, आदि अन्त ना किसे पाया। जुग जुग आपणा लै अवतारा, जुग जुग वेस वटाया। कलिजुग साचा वेखे इक्क दुआरा, वेला अन्तिम आया। कवण कूटे हरि ल्ए अवतारा, कवण रूप होए रुशनाया। कवण झूटा दए संसारा, कवण बेड़ा पार कराया। जूठा झूठा बूटा होया त्यारा, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। सम्मत सोलां करे प्यारा, परवरदिगार आप अख्वाया। नूर अलाही एका नाअरा, नर नरायण नर दए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, निरगुण सरगुण इक्क कर, एका घर वसाया। गुरमुख वड्याई धन्न, हरि
नामा धन पाया। गुरसिख वड्याई धन्न, हरिजन मेल मिलाया। गुरसिख वड्याई धन्न, हरि हरि वेख वखाया। गुरसिख वड्याई धन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा झोली पाया। गुरसिख वड्याई धन्न, पूरन आस कराया। गुरसिख वड्याई धन्न, पृथ्मी आकाश हरि सुहाया। गुरसिख वड्याई धन्न, साचा मन्दिर इक्क सुहाया । गुरसिख वड्याई धन्न, स्वास स्वास लेखे लाया। गुरसिख वड्याई धन्न, दस दस मास ना फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दर द्वार दरस दीदार सिँघ दिदार इक्क वखाया।
१८ चेत २०१५ बिक्रमी जरनैल सिँघ दे घर पिण्ड शाहवाला ज़िला फिरोज़पुर निरगुण जोत अनक रूप विच
निरगुण हरि हरि निरँकारा, एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादी कर पसारा, अभेव अभेद रखांयदा। शब्द अनादी हरि जैकारा, एका एक अल्हांयदा। आप आपणी पावे सारा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आप आपणा कर पसारा, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा संग रखांयदा। आप आपणा कर वणजारा, आप आपणी मंग मंगांयदा। आप आपणा बण भिखारा, आप आपणी झोली डांयदा। आप आपणा बण वरतारा, आप आपणी भिच्छया पांयदा। आप आपणा सुहाए दुआरा, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा खेले खेल न्यारा, खेलणहार आप अख्वांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, आप आपणा वेस वटांयदा। आप आपणा साजण साजणहारा, साजणहार आप अख्वांयदा। आप आपणा करे नाम अपारा, आप आपणा आधार रखांयदा। आप आपणा लाए नाअरा, आप आपणा राग सुणांयदा। आप आपणी करे पुकारा, आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा आप उपांयदा। आपणा आप हरि उपा, आपणी कल वरताईआ। ना कोई दूसर ल्या संग रला, ना कोई वेख वखाईआ। आप आपणी मंग मंगा, आप आपणा संग निभाईआ। आप आपणा अंग लगा, आप आपणी सेज हंढाईआ। आप आपणा पलँघ विछा, थिर घर बैठा आसण लाईआ। आप आपणे रंग रंगा, रंगणहार आप हो जाईआ। आप आपणा दर दए सुहा, सोभावन्त आप आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप आपणा हरि उपाया, आपणा जोग कमांयदा। सच महल्ला रिहा वखाया, साची बणत बणांयदा। चार दिवारा ना कोई रखाया, छप्पर छन्न ना कोई वखांयदा। ना कोई बाढी संग रलाया, ना कोई लेखा लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दर सुहांयदा। आप आपणा दर सुहाए, आदि पुरख अबिनाशा। महल्ल अटल इक्क बणाए, आपे वेखे खेल तमाशा।
वल छल आपणा आप कराए, आप आपणे अन्दर करे वासा। आपणा दीपक जोती आप जगाए, ना कोई उपाए पृथ्मी आकाशा। जल थल ना कोई दिसाए, ना कोई मण्डल रासा। सूरज चन्न ना कोई उपाए, साल बरस दिवस रैण ना कोई रक्खे आसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा करे भरवासा। आप आपणा नूर उपा, आपे वेख वखाईआ। आप आपणी तूर वजा, आप आपणा राग अल्हाईआ। आपे हाज़र हज़ूर अख्वा, करता पुरख नाउँ धराईआ। पारब्रह्म वेस वटा, परम पुरख अख्वाईआ। अगम्म अगम्मड़े धाम सुहा, बैठा आसण लाईआ। अलखणा अलख एका अलख रिहा जगा, दर दरवेश आप अख्वाईआ। आपणी जोत प्रतक्ख आप प्रगटा, रूप अनूप सति सरूप शाहो भूप आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा होए सहाईआ। आप आपणा होए सहाया, एका एक एकँकारा। आप आपणा वेख वखाया, आपे जाणे आपणी कारा। लेखा लिख्त लेख ना कोई लिखाया, ना कोई लेख लिखणहारा। अभेव अभेदा भेव छुपाया, रूप रंग हरि न्यारा। अछल अछेदा आप अख्वाया, आप आपणा ल्ए अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा सुहाए बंक दुआरा। बंक दुआरा हरि निरँकारा, एका एक सुहांयदा। निर्मल जोती कर उज्यारा, इक्क प्रकाश वखांयदा। सति सरूप हरि सिरजणहारा, सति पुरख आप अख्वांयदा। आप आपणा कर्म रिहा विचारा, आप आपणा जन्म दवांयदा। आप आपणा भरम निवारा, आप आपणा धर्म धरांयदा। आप आपणा वरन ल्या विचारा, आप आपणी गोत उपांयदा। आप आपणी सरन होए करतारा, सरनगत आप अख्वांयदा। आपे होया करनी करनहारा, निरँकार करनहार वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार चलांयदा। आपणी धार आप चलाए, पारब्रह्म बेअन्ता। निरगुण निरगुण रूप वटाए, हरि साजन नारी कन्ता। आप आपणा लेख लिखाए, आप आपणा होए मंगता। आप आपणी अलख जगाए, आपणे दर होए भुक्खा नंगता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी चोली आपे रंगता। निरगुण हरि उपाया, आपणी कल धारीआ। ना कोई दूसर वेख वखाया, ना कोई मिल्या मीत मुरारीआ। ना कोई चेला गुर बणाया, ना कोई करे निमस्कारीआ। सज्जण सुहेला ना कोई अख्वाया, ना कोई दीसे दर दरबारीआ। इक्क अकेला डेरा लाया, रूप अनूप सच्ची सरकारीआ। शाहो भूप आप अख्वाया, जोधा सूर बली बलकारीआ। आपणा शस्त्र आपे रिहा उपाया, नाम खण्डा तेज़ कटारीआ। आपणा बस्त्र आपणे तन रिहा छुहाया, आपे सच शृंगारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर होए उज्यारीआ। जोती नूर हरि उजाला, हरि घर आप समाया। दीना बंधप दीन दयाला, दया निध अख्वाया। शब्द उपाए पूत सपूता साचा लाला, जोती माता झोली पाया। आपे होए
सदा रखवाला, आपे वेख वखाया। आपणा आप बणाए हरि दलाला, आप आपणी बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेख वखाया। निरगुण रूप हरि अगम्म, आपणा आप उपाया। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण ना वेख वखाया। ना कोई पवण स्वासी ल्ए दम, हड्ड मास नाड़ी ना कोई रखाया। रक्त बूंद ना कोई चम्म, ना कोई आकाश प्रकाश समाया। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी हरि अनादी आपे जाणे आपणा कम्म, आपणी रास आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेख हरि आप आपणी ख़ुशी मनाया। निरगुण रूप हरि सलाह, आपणा मता पकाया। आप आपणा बण मलाह, आपणा बेड़ा रिहा चलाया। आप आपणा नाउँ धरा, नर निरँकार अख्वाया। आपणी पकड़े आपे बांह, समरथ पुरख हरि रघुराया। आप आपणी रक्खे छाँ, सिर आपणा छत्र झुलाया। आप आपणी बणया पिता माँ, आप आपणा गोद उठाया। आप आपणा वेखे थाँ, थिर घर साचा दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अथाह साचा राह वेख वखाया। निरगुण रूप अगम्म अथाह, बेपरवाह अख्वांयदा। आप सुहाए आपणा थाँ, थान थनंतर वेख वखांयदा। आप जपाए आपणा नाँ, गगन गगनंतर आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत देवे वर, शब्द शब्दी मेल मिलांयदा। शब्द सुत हरि बलवाना, एका एक उपाया। एका देवे गुण गुण निधाना, गुणवन्ता झोली पाया। एका हुक्म धुर फ़रमाणा, सच संदेश सुणाया। एका राग इक्क तराना, पुरख अनादी एका गाया। एका घर इक्क मकाना, एका दर सुहाया। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार आप हरि आया। आपे देवणहारा माणा, आप आपणे गले लगाया। आप आपणा वरते भाणा, हरि भाणे विच समाया। शब्द सुत दर करे परवाना, दोए जोड़ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दित्ता सच वर, वर दाता आप अख्वाया। साचा वर देवणहारा, आदि पुरख अबिनाशा। शब्द सुत सोहे दर, रक्खे चरन कँवल भरवासा। मेल मिलाया नारी नर, आपे रक्खया अन्दर वासा। चरन चरनोदक नुहाया साचे सर, देवे नाम दलासा। आपणा भण्डारा आपे भर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दए वर, एका मण्डल एका रासा। एका मण्डल हरि दुआरा, आपणा आप सुहाया। एका जोती कर उज्यारा, एका दीप जगाया। ना कोई रवि ससि चन्द सतारा, मण्डल मण्डप ना कोई रखाया। इक्क अकल्ला एकँकारा, एकँकारा रूप वटाया। सच सिँघासण बैठा करे विचारा, आलस निन्दरा विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, वर घर साचा एका पाया। वर घर साचा हरि हरि पा, शब्द वज्जी वधाईआ। धुरदरगाही लहिणा रिहा दवा, लहिणेदार इक्क अख्वाईआ। लोआं पुरीआं गगन पताल
आकाश प्रकाश गया समा, ब्रह्मण्ड खण्ड गया समाईआ। पारब्रह्म प्रभ वंड वंडा, बैठा झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी आपणा आप ल्या मना, आप आपणी करे वड्याईआ। आप आपणी सेजा रिहा हंढा, आप आपणा विलास कराईआ। कँवल कँवला ल्ए उपा, कँवल मुख हरि रघुराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए कटा, आप आपणा वक्ख कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, आपणी रचना रिहा रचाईआ। शब्द सुत रचनहारा, आपणी रचन रचांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे न्यारा, भेव कोई ना पांयदा। आपणी जोती आपे पए जम्म, मात पित ना कोई अख्वांयदा। आप संवारनहारा आपणा कम्म, आपे लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेस अनेक एक करांयदा।
निरपख निर्लज, हरि निरंकारया। जन भगतां पड़दे ल्ए कज्ज, जुग जुग खेल अपारया। सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी देवे तज, हरिजन सुहाए बंक द्वारया। आत्म सेजा चढ़े भज, मेल मिलाए दस्म दुआरया। अनहद ताल धुन आत्मक अनादी रिहा वज्ज, वजावणहार सिरजणहारया। हरिसंगत हरि द्वार रही सज, जिन मिल्या हरि मीत मुरारया। कलिजुग काल नगारा रिहा वज्ज, चारों कुंट अन्ध अँध्यारया। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोई रहिण ना पा रिहा। काल महांकाल दोवें रहे गज्ज, गुर गोबिन्द वेख वखा रिहा। प्रगट जोत देस माझ, सम्बल नगरी धाम सुहा रिहा। दो जहानी रचया काज, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेख वखा रिहा। जीव जन्त साध सन्त नार दोहागण होई रंड, साचा कन्त ना कोई हंढा रिहा। पंच विकारा चार कुन्ट दहि दिशा पाए डण्ड, जूठ झूठ डंक वजा रिहा। माया ममता भेख पखण्ड, हउमे हँगता रोग वधा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, घर सुहञ्जणा, जगे जोत निरँजणा, अलख अलखणा मेल मिला ल्या। अलख अलखणा हरि प्रतक्ख, एका एक अख्वांयदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले ल्ए रक्ख, आदि जुगादी भेख वटांयदा। मनमुख जीव काया भाण्डे होए सख, नाम वस्त ना कोई टिकांयदा। जगत विद्या करोड़ी लक्ख, नाम धन ना कोई जणांयदा। भगत सुहेले करे वख, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सच घर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। हरिजन मेला हरि द्वार, हरि हरि आप कराया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, अन्दर मन्दिर कुण्डा लाहया। मेट मिटाए पंचम धाड़, पंच विकारा नेड़ ना आया। त्रैगुण माया देवे साड़, सति सन्तोख समाया। गुरमुख वेखे साचे लाड़, वेखणहार दिस ना आया। आपे होए पिच्छे अगाड़, सुखमन बंका पार कराया। अनहद वज्जे साचा ताड़, ताल तलवाड़ा इक्क वखाया। दूई द्वैती पड़दा पाड़, एका धाम सुहाया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाया। साचे मन्दिर देवे वाड़, निर्मल जोत करे रुशनाया। शब्द सिँघासण अपर
अपार, आत्म सेजा दए सुहाया। साची बरखा नाम गुलज़ार, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। गुरमुख आत्म सुहागण नार, घर साचे मेल मिलाया। पंचम सखीआं वेखण वारो वार, साचा मंगल एका गाया। साची सेजा हरि कन्त भतार, आप आपणी रिहा सुहाया। एका मेला इक्क द्वार, एका रूप वटाया। एका रंग रंगे करतार, रंगणहार सर्ब सुखदाया। दस्म दुआरी कर प्यार, हरिजन हरि मन्दिर दए सुहाया। हरि मन्दिर खोल्हे आप किवाड़, सुन्न अगम्मों पार कराया। सो पुरख निरँजण किरपा धार, हँ हँगता मेट मिटाया। आप आपणा कर प्यार, हरिजन साचे ल्ए तराया। सोहँ देश हरि निरँकार, एका दूजा भउ चुकाया। तीजे दर पावे सार, सर सरोवर इक्क नुहाया। चौथा पद नर निरबान, साचा धाम सुहाया। पंचम मेला हरि भगवान, सच सुच्च गुण गाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई मकान, निर्मल जोत करे रुशनाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण वेखे मार ध्यान, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। अठवें अट्ठां तत्तां कर परवान, मन मति बुध मेट मिटाया। नौ दर वखाए जगत मकान, मेहरवान दिस ना आया। दसवें मेला दर दरबान, दर दरवेसा रिहा फेरी पाया। इक्क अकल्ला खेले खेल महान, खेलणहार सृष्ट सबाया। लक्ख चुरासी जाणी जाण, जानणहार भेव ना पाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर सुरपति राजा इन्द सर्ब कुरलाण, नेत्र लोचण नैण दरस दरस तरसाया। कलिजुग अन्तिम भगत वछल जन भगत कर परवान, दर दुआरे आया फेरा पाया। देवे वड्याई दो जहान, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आवण जावण चुक्के कान, जिस जन दर आए दर्शन पाया। लक्ख चुरासी फंद कटान, राए धर्म ना दए सज़ाया। लाड़ी मौत नेत्र नैण दोए शरमाण, रो रो रही नीर वहाया। चित्रगुप्त ना लेख लिखान, बैठा मुख भवाया। जिस जन मिल्या निरगुण रूप नर नरायण श्री भगवान, महाराज शेर सिँघ वेख वखाया। रसना गुण सके ना किसे कहिण, नानक गोबिन्द वेख वखाया। आपे आया लहिण देण चुकौण, मूल सिर आपणा हथ्थ टिकाया। राज राजान शाह सुल्तान किसे ना देवे सच सिँघासण सौण, शब्द खण्डा रिहा उठाया। वेख वखाए त्रैभवन धनी त्रिभौण, ब्रह्मण्डां खोज खोजाया। हरि का भेव जाणे कौण, वेद पुराण कतेब अञ्जील कुरान रसना रहे गाया। गुर गोबिन्दे शब्द सुनेहड़ा दित्ता पवण, धुरदरगाही आप पुचाया। आप सँघारे दुष्ट रवण, रामा रूप वटाया। आपे भन्ने दुर्योध्न हँकारी धौण, मुकंद मनोहर लखमी नरायण रथ रथवाही होए आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सिँघ जरनैल काया अन्दर करे सैल, सिँघ गुरदास संग रलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जिया दान, हरिसंगत अंग लगाए जिउँ नानक अंगद पूरन इच्छया पाए भिच्छया, रसन स्वास लेखे लाया।
१९ चेत २०१५ बिक्रमी सूबेदार राम सिँघ दे घर मकान नं० ३८६ गवाल टोली फिरोज़पुर छाउँणी
निरगुण जोत अनेक सरूप विच
हरि शब्द वड बलकारी, पारब्रह्म रघुराया। आप आपणी जाणे धारी, निरगुण वेख वखाया। आप आपणी रिहा पैज संवारी, ना कोई दूसर संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी शब्द उपाया। शब्दी सुत वड बलवाना, एका एक रखांयदा। प्रगट हो श्री भगवाना, आपणा आप वेख वखांयदा। एका चिल्ला तीर कमाना, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। खेले खेल दो जहाना, ब्रह्मण्डां खोज खोजांयदा। मारनहारा इक्क निशाना, लोआं पुरीआं पार करांयदा। वेख वखाए ज़िमी अस्माना, गगन पातालां फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखांयदा। आप आपणा सगला साथ, हरि हरि आप रखाया। आपे हो तिलोकी नाथ, तीनां लोकां वेख वखाया। आप जणाए आपणी गाथ, अकथना अकथ आप अख्वाया। आप चलाए आपणा राथ, जुग जुग रथवाही आप हो आया। आपे लहिणा देण लिखाए मस्तक माथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द देवे साचा वर, हरि साजन वेख वखाया। हरि शब्द हरि साचा सूरा, एका एक उपांयदा। धुन अनादी देवे साची तूरा, एका राग अल्हांयदा। सर्बकला आपे भरपूरा, पुरख अबिनाशी अख्वांयदा। आपे नेड़े आपे दूरा, हाज़र हज़ूर आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा वेखणहारा, आदि पुरख अबिनाशा। निर्मल जोती कर उज्यारा, खेले खेल तमाशा। शब्द सरूपी शब्द जैकारा, लोआं पुरीआं पावे रासा। इक्क अकल्ला एकँकारा, वेख वखाए पृथ्मी आकाशा। जल थल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पाए सारा, लक्ख चुरासी रक्खे वासा। आपे जाणे जानणहार आर पार किनारा, आदि अन्त ना कदे विनासा। जुग जुग लोकमात ल्ए अवतारा, जन भगतां होए दासी दासा। खेले खेल अपर अपारा, हरि साजन शाहो शाबासा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर आपणे रक्खया वासा। निरगुण वास साचे घर, थिर घर आप सुहाया। आप आपणी किरपा कर, सच महल्ला रिहा वसाया। आप आपणे पौड़े चढ़, उच्चे टिल्ले रिहा वसाया। पूत सपूते ब्रह्मण गौड़े आपे फड़, जोती जोड़े जोड़ जुड़ाया। शब्द सरूपी फड़या लड़, आप आपणे अंग बंधाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई रखाया। हड्ड मास ना दीसे नड़, रक्त बूंद ना कोए उपाया। ना कोई किला कोट दीसे गढ़्ह, मन्दिर मस्जिद गुर दुआरा ना कोई सुहाया। जन भगतां दुआरे आपे खड़, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा होए सुहाया। आप आपणा
होए सहायक, अकल कला बनवारी। सृष्ट सबाई एका नायक, प्रगट होए वड संसारी। जन भगतां भगवन सदा सुखदायक, निर्मल जोती नूर करे उज्यारी। एका शब्द बोध अगाध सुणाए साचा गायक, अगम्म अगम्मड़े धाम रिहा विचारी। परवरदिगारा पाकी पायक, नूर अलाही हरि निरँकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपारी। साची खेल खेलणहारा, एका एक एकँकारया। हरिजन मेला मेलणहारा, जुग जुग ल्ए अवतारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, चारों कुन्टां वेख वखा रिहा। दहि दिशा दिसे कूड़ पसारा, माया ममता मोह वधा रिहा। नौ खण्ड पृथ्मी अन्ध अँध्यारा, सत्तां दीपां मुख छुपा रिहा। रवि ससि ना कोई सतारा, मण्डल मण्डप ना कोई सुहा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर मारन नाअरा, सुरपति राजा इन्द कुरला रिहा। धरत मात करे पुकारा, नेत्र रो रो नीर वहा रिहा। कलिजुग वेखे इक्क दुआरा, संग मुहम्मद नाल रला रिहा। चार यारी मारे धाड़ा, अल्ला राणी मुख छुपा रिहा। लक्ख चुरासी अग्न लगाई बहत्तर नाड़ा, धीरज धीर ना कोई धरा रिहा। राए धर्म वेखे इक्क अखाड़ा, सच दुआरा आप सुहा ल्या। मौत लाड़ी जीव जन्त मंगे इक्क लाड़ा, नेत्र नैण इक्क उठा ल्या। पुरख अगम्मा आप उठाए अगम्मी धाड़ा, दिस किसे ना आ रिहा। खेले खेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले डूँघी कन्दर फेरा पा रिहा। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पा रिहा। नानक गोबिन्द बण लिखारा, वेद व्यासा संग रला रिहा। पूत सपूता प्रगट होए उच्चे टिल्ले पर्बत होए उज्यारा, नाम डंका इक्क वजा रिहा। साचा खण्डा हथ्थ दो धारा, निरँकारा आप उठा रिहा। लोआं पुरीआं दए हुलारा, कलिजुग अन्तिम राह तका रिहा। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोई धरा रिहा। सतिजुग साचा करे विचारा, प्रभ साचा आप उठा रिहा। इक्क वखाए धर्म दुआरा, धर्म खण्ड आप जणा रिहा। चार वरनां पाए सारा, ऊँचां नीचां गले लगा रिहा। वरन बरन होए पार किनारा, क्षत्री ब्रह्मण वैश शूद्र ना कोई जणा रिहा। एका हट्ट एका तीर्थ एका तट किनारा, एका मार्ग ला रिहा। एका नाम जगत वणजारा, हरि साचा आप करा रिहा। सोहँ शब्द भरे भण्डारा, लक्ख चुरासी झोली पा रिहा। ब्रह्मा वेखे हरि दुआरा, अट्ठे नेत्र खोल्ह खुल्हा रिहा। बाशक तशका गल विच हारा, शिव शंकर मुख भवा रिहा। करोड़ तेतीसा करे पुकारा, नेत्र नीर वहा रिहा। लोआं पुरीआं हाहाकारा, कलिजुग वेला अन्तिम आ रिहा । लक्ख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ारा, कलिजुग कूड़ कुड़यारा जगत डुला रिहा। साचा नाम ना करे कोई प्यारा, अन्तर मन्त्र ना जणा रिहा। रसना गा गा थक्के जीव गंवारा, जीवत मरन ना कोई सिखा रिहा। भरमे भुल्ले नारी नारा, नर नरायण दिस ना आ रिहा। प्रगट होवे विच संसारा, आप आपणा वेस वटा रिहा। इक्क अकल्ला एकँकारा, अलख निरँजण आप
अख्वा रिहा। आदि पुरख अबिनाशी करता करे खेल अपर अपारा, अगम्म अगोचर भेव ना पा रिहा। जन भगत सुहाए इक्क दुआरा, दर दरवेशा फेरी पा रिहा। भेव ना पाए ब्रह्मा शिव महेषा, गणपति गणेश ना कोई मना रिहा। वेख वखाणे धारी केसा, मूंड मुंडाए आप उठा रिहा। आपे होए दस दस्मेसा, काहना कृष्ना रूप वटा रिहा। आपे होए रिखी केशा, गवर्धन हथ्थ उठा ल्या। आपे होए नर नरेशा, थिर घर आसण ला ल्या। आदि अन्त हरि रहे हमेशा, आवण जावण खेल खिला ल्या। आप आपणी करे आदेशा, आप आपणा सीस झुका ल्या। कलिजुग अन्तिम करया वेसा, जोती जामा भेख वटा ल्या। वेख वखाए हरि जरवाणे देस प्रदेशा, देस दसन्तर फेरा पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगा ल्या। रंग रंगाए हरि गोबिन्दा, हरि हरि वेख वखाया। सृष्ट सबाई मिटे चिन्दा, लोकमाती फेरा पाया। हरिजन उपजाए साची बिन्दा, तिलक लिलाटी इक्क लगाया। मनमुख जीव लगाए निन्दा, निन्दक निन्दया मुख रखाया। हरिजन देवे अमृत आत्म धार सागर सिन्धा, सर सरोवर इक्क नुहाया। शाहो भूप वड गुणी गहिंदा, गहर गम्भीर समाया। सन्त सुहेला सदा बख्शिंदा, सतिगुर पुरख अख्वाया। आपणा दान हरि भगवान जीव जन्त साध सन्त आपे देंदा, देवणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका रिहा वजाया। एका डंका आदि निरँजण, आपणा आप वजाया। प्रगट होया दर्द दु:ख भय भंंजण, साधां सन्तां रिहा जगाया। नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाया। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, अठसठ मूल चुकाया। दो जहानी आया पड़दे कज्जण, शब्द दोशाला पट पहनाया। गुरमुख विरले हरी दरबारे बहि बहि सजण, मनमुख कोई दिस ना आया। जन भगतां रक्खे जुग जुग लज्जण, लाजावन्त आप रघुराया। मदिरा मास जो जन तजण, घर साचे मेल मिलाया। घर साचे बैठा हरि हरि सज्जण, दस्म दुआरी डेरा लाया। अनहद ताल तलवाड़े वज्जण, राग अनादी इक्क अल्हाया। आत्म सेजा बहि बहि सजण, बंक दुआरा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा, पारब्रह्म अबिनाशा। सृष्ट सबाई लेखा लिखणहारा, खेले खेल पृथ्मी आकाशा। लक्ख चुरासी वेखे वेखणहारा, अन्तिम आया हारा पासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत पूरन करे आसा। भगत वछल हरि गिरधारा, आदि अन्त अख्वाया। जुग जुग ल्ए मात अवतारा, मनमुख दए खपाया। आपे तोड़े गढ़्ह हँकारा, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाया। चाढ़्हे चिल्ला तीर अपारा, इक्क निशान वखाया। राम रामा ल्ए अवतारा, रावण राम खपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा सगला साथी, हरि हरि आप
अख्वांयदा। आप आपणी देवे बाकी, आपणा लहिणा आप चुकांयदा। आपे होए बन्दा खाकी, आपे मेट मिटांयदा। आपे बण बण साचा साकी, अमृत जाम प्यांअदा। आपे खोलणहारा ताकी, आपे ब्रह्म ज्ञान दृढ़ांयदा। आपे मारनहारा झाकी, अन्दर मन्दिर वेख वखांयदा। आपे चढ़या साचे राकी, चिट्टा अस्व आप दौड़ांयदा। आपे होए पाकन पाकी, बेऐब आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हक्क दुआरा वेख वखांयदा। हक्क दुआरा हक्क हकीकत, हरि साचा वेख वखाईआ। ना कोई दूसर करे शरीकत, शरअ शरायत ना कोई जणाईआ। इक्क वखाए नाम अकीदत, सच दुआरा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जुग जुग जोती भेख वटा, हरि आपणी कल धारीआ। द्वापर लेखा गया मिटा, काहना कृष्ना रूप मुरारीआ। गीता ज्ञान इक्क जणा, अर्जन देवे नाम ख़ुमारीआ। रथ रथवाही आप अख्वा, मारे दुष्ट हँकारीआ। लहिणा देणा मूल चुका, वेख वखाए सर्ब संसारीआ। आप आपणा ल्या छुपा, पंज तत्त ना कोई प्यारीआ। साची खेल हरि खिलंता, खेलणहार निहकामी। जुग जुग आपणा भेख वटंता, पारब्रह्म स्वामी। भगत जनां दर मेल वखंता, देवे शब्द अनामी। एका राग ताल वजन्ता, सुणे सुणाए साची कानी। एका राग आप सुणंता, मेट मिटाए अन्धेरी शामी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होया जाण जाणी। जानणहार हरि करतारा, अकल कला अख्वाया। आप आपणा लै अवतारा, आप आपणा वेस वटाया। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, जूठ झूठ रहिण ना पाया। चारों कुन्ट धुँधूकारा, आकाश प्रकाश ना कोई सहाया। सृष्ट सबाई करे पुकारा, हा हा कर रही कुरलाया। पुरख अबिनाशी करे विचारा, दूर दुराडा वेख वखाया। जन भगतां देवे नाम सहारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। जीव जन्त होए गंवारा, जूठी झूठी वंड वंडाया। एका भुल्लया सच दुआरा, दर दरवाज़ा दिस ना आया। हरि हरि हरि प्रभ ल्ए अवतारा, आप आपणा कर्म कमाया। शब्द डंक वजाए एकँकारा, इक्क जैकारा लाया। सो पुरख निरँजण खेल न्यारा, हँ हँगता मेट मिटाया। इक्क वसाए सच सच्चा घर बारा, दूसर कोए दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धराया। आप आपणा नाउँ धर, आपणी जोत जगाईआ। आप आपणा खोल्ह दर, वरन गोत मेट मिटाईआ। आप आपणा नुहाए सर, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना चुक्के डर, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। वरन बरन अवरन अबरना एका हरि, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। धरनी धरना धरत धवल दए वर, नौ खण्ड इक्क पढ़ाईआ। सत्तां दीपां लाए जड़्ह, वेखणहारा दिस ना आईआ। हर घट अन्दर चुक्के डर, वड वड्डी वड्याईआ। जिस जन फड़ाए आपणा लड़, आपणी बूझ बुझाईआ।
अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाईआ। एका पौड़े जाए चढ़, उच्च महल्ला दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नाउँ वड्डी वड्याईआ। हरि हरि नाउँ निहकलंक, आदि जुगादि अख्वाया। शब्द वजाए साचा डंक, ब्रह्म ब्रह्मादि जगाया। पकड़ उठाए राउ रंक, राज राजाना आप हिलाया। लक्ख चुरासी मिटे शंक, साध सन्त भुल्ल ना राया। आप सुहाए आपणा बंक, बंक द्वारी आप अख्वाया। गुरमुख तराए जिउँ जनक, जन जननी लेखे लाया। प्रगट होए वासी पुरी घनक, सम्बल नगरी डेरा लाया। खेले खेल बार अनक, अंक कल अख्वाया। हरिजन मेला जोती तनक, शब्द डोरी तन्द बंधाया। वेख वखाए पूत सपूता भगत सन्त, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। आप आपणा नाउँ उपाए, निरगुण रूप अथाह। वेद कतेब ना कोई लेख लिखाए, हरि दाता बेपरवाह। ब्रह्मा वेता मुख शरमाए, अट्ठे पहर रोवे उभे साह। तेरा लेखा ना कोई सके गणाए, लेखा लिख्त विच ना सके आ। तेरा दर ना कोई वेखण पाए, कोटी कोट रहे राह तका। नानक मेला सहिज सुभाए, जन कबीरा सीस रिहा झुका। दूसर कोई थाँ ना पाए ना मेला ल्ए मिला। धाम सुहञ्जणा आदि निरँजणा दर्द दु:ख भय भंजना भगत सुहेला साचा सज्जणा हरिजन साचे पकड़े बांह, दिस किसे ना आए। ना घड़या ना भज्जणा, ना काल नगारा वज्जणा, थिर घर कदे ना तजना, हरि बैठा डेरा लाए। लोकमात मार झात जुग जुग जन भगतां पड़दा कज्जणा, जोती जामा भेख वटाए। कलिजुग अन्त नगारा एका वज्जणा, लक्ख चुरासी रिहा सुणाए। सतिजुग साचे धरत मात तेरी गोद बहि बहि सजणा, बाल निधाना आप अख्वाए। कलिजुग कूड़ा मात भज्जणा, मुख काला मस्तक छाहे। लाड़ी मौत बंक दुआरा गढ़्ह हँकारी कोई ना छड्डणा, घर घर फेरी पाए। लौण देवे ना कोई अज पजना, सम्मत सम्मती राह तकाए। वीह सद सोलां कलिजुग तेरा कूड़ कुड़यारा भराए जहाज़ना, मनमुख जीवां दए चढ़ाए। पारब्रह्म अबिनाशी आपे चढ़े साचे ताजना, शब्द घोड़ा इक्क दौड़ाए। चरन छुहाए देस माझना, आप आपणी वाग उठाए। आपे रचया आपणा काजना, साचा काज रिहा कराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराए। निरगुण रूप नाउँ धरा, निहकलंक अख्वाया। गढ़्ह हँकारी दए तुड़ा, जगत विद्या माण गंवाया। चतुर सुजान दए भुला, वड विद्वानी भेव ना राया। जगत ज्ञानी झूठे ज्ञान लगा, रसन विवाद वधाया। गुरमुखां निशानी एका दए जणा, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाया। बोध अगाधा शब्द सुणा, धुन आत्मक दए वजाया। साचे मन्दिर कुण्डा लाह, साचे पौड़े दए चढ़ाया। टेडी बंका पार करा, सुखमन वेख वखाया। जोत निरजंण इक्क जगा, दीपक लिलाट दए वखाया। पंचम सखीआं मंगल गा, सच सुहाग दए
मिलाया। आत्म सेजा दए सुहा, फूलन बरखा लाया। नारी कन्ता मेल दए मिला, एका रंग रंगाया। रंग बसन्ती दए चढ़ा, उतर कदे ना जाया। धर्म सुगंधती इक्क वखा, एका रूप समाया। आपणे अंग आप लगा, अंगीकार आप हो जाया। सुरत सवाणी मंगती दर देवे भिच्छया पा, शब्दी शब्द भण्डार भराया। आप आपणे विच ल्ए समा, एका दूजा भउ मिटाया। तीजा नेत्र दए खुल्हा, चौथे पद समाया। पंचम मेला दए मिला, विछड़ कदे ना जाया। छेवे छप्पर छन्न दए छुहा, आप आपणा कर रुशनाया। सति सतिवादी फेरा पा, आदि जुगादी वेख वखाया। मन मति बुध ल्ए समझा, पंजां तत्तां मूल चुकाया। नौ दुआरे पार करा, एका राह वखाया। दस्म दुआरी दए बहा, हरि साजन सहिज सुभाया। कलिजुग अन्तिम फेरी पा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दो अक्खर वक्खर जाप जपा, जागरत जोत वखाईआ। सुफन सखोपत दए सुहा, तुरीआ पद समाईआ। तुरीआ रूप आप वटा, अनभव प्रकाश कराईआ। अनभव भेव ना सके कोई पा, हरि गोबिन्द वेख वखाईआ। हरि गोबिन्द गोबिन्द गया समा, गोबिन्द डेरा लाईआ। राम रामा राम अख्वा, राम रामा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नाउँ अगम्म अथाहो बेपरवाहो लेखा रिहा लिखाईआ। बेपरवाहो नाउँ निरँकार, थिर घर हरि वसेरा। आदि जुगादी एका कार, एका हक्क निबेड़ा। इक्क अकेला बन्न्हे धार, इक्क वसाए आपणा खेड़ा। एका शब्द इक्क जैकार, इक्क चलाए बेड़ा। कलिजुग कूड़ा डोबे विच मँझधार, करे हक्क निबेड़ा। सतिजुग साची पैज दए संवार, मनमति चुकाए झेड़ा। गुरमति जगत कर उज्यार, धरत मात वेख वखाए तेरा खुल्हा वेहड़ा। एका शब्द गुर सच्ची सरकार, लक्ख चुरासी पाए जेड़ा। सच सिँघासण अपर अपार, पुरख अबिनाशी बैठा केहड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा गेड़ा। गेड़ा देवणहार रघुनाथ, रघुपत आप अख्वाया। आपे होया सगला साथ, सगला संग आप डुबाया। आपे लेखा लिखणहारा मस्तक माथ, आपे देणा मूल चुकाया। आपे हो त्रिलोकी नाथ, आपे भगत द्वारी भिच्छया मंगण आया। आपे जाणे अपणी कथा अकथनी अकाथ, कथनी कथ ना सके राया। आपे राम रामा पूत सपूता दस दसराथ, गोकल नंदन आप हो जाया। आपे खेले खेल तत्त आठ, पंज पंजी मेल मेल मिलाया। आप उपाए तीर्थ अट्ठ साठ, गंगा गोदावरी नहावण नुहाया। आप जणाए पूजा पाठ, गुरुदुआरा मन्दिर मस्जिद शिवदवाला आप सुहाया। आपे मारनहारा सर सरोवर ठाठ, तट किनारा आप अख्वाया। आपे गेड़नहारा उलटी लाठ, कलिजुग वेला अन्तिम आया । त्रैगुण माया पाए भट्ठ, पंज तत्त विकारा लम्बू लाया। लोआं पुरीआं वेखे नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण सेव कमाया। रहिण ना देवे किसे दा हट्ठ, माण अभिमाण सर्ब तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक आप अख्वाया। निहकलंक हरि शब्द निशान, एका एक जणाईआ। वेख वखाए वेद पुराण, ब्रह्मा वेद व्यासा संग रलाईआ। नारद मुन रक्खी आस, बैठा राह तकाईआ। मनू तेरी बुझाए प्यास, मन ममता दए चुकाईआ। रिखी रिखेशर पूरी करे आस, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका ब्रह्म पारब्रह्म करे शब्द जणाईआ। शब्द ज्ञान गुर साचा मन्त्र, एका एक रखाया। लक्ख चुरासी काया खेत्र, प्रभ साचा वेखण आया। सम्मत पन्दरां महीना चेत्र, भुल्ल रहे ना राया। मनमुखां दरस ना होए महीना आया छेकड़, गुरमुख साचे ल्ए तराया। धन धनाड जोरू ज़र किसे हथ्थ ना आए एकड़, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाया। आपणे हथ्थ रक्खया लेख लेखण, बिधना वेख वेख रही शरमाया। ना कोई सहाई औल्या पीर शेख़न, दस्तगीर ना वेख वखाया। पंडत पाधां ना कोई लाए रेखन, मस्तक रेख ना कोई बणाया। ग्रन्थी पन्थी दिस ना आए दस दस्मेशन, जोती जामा भेस वटाया। अट्ठे पहर पूजा गणपति गणेशन, शब्द त्रिसूल ना कोई फड़ाया। ब्रह्मा ब्रह्म ब्रह्म महेषन, ब्रह्म ना कोई जणाया। पारब्रह्म प्रभ सदा अदेसन, गुरमुखां ल्ए मिलाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट्या कर कर आपणा वेसन, जोती जामा भेख वटाया। आपे शाहो भूप हरि नर नरेशन, सच सिँघासण आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप हो आया। निहकलंका हरि भगवाना, अकल कला अख्वांयदा। आप उठाए साचे सन्तां, जुग विछड़े जग मेल मिलांयदा। आदि जुगादि बणाए साची बणता, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, कन्त कन्तूहल आप हो जांयदा। गुरमुख वड्याई देवे जीव जन्ता, जानणहार भेव कोई ना पांयदा। जुग जुग महिमा अगणत अगणता, लेखा गणत ना कोई गणांयदा। कलिजुग माया पाए बेअन्ता, मूर्ख मूढ़्हे भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप अख्वांयदा। निरगुण रूप हरि सुल्ताना, साचे तख्त बिराजे। प्रगट जोत श्री भगवाना, रचया काज देस माझे। एका शब्द एका तीर इक्क निशाना, पकड़ उठाए राजन राजे। एका खण्डा आप चमकाना, चारों कुन्ट कराए भाजे। आपे आए विच मैदाना, चिट्टे अस्व चढ़या ताजे। धर्म झुलाए इक्क निशाना, नाल वजाए अनहद वाजे। एका रूप पारब्रह्म मेहरवाना, जुग जुग रचया काजे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नाउँ धराए ग़रीब निवाजे। ग़रीब निवाज दया निध दाता, दयावान अख्वाया। दर दरवेसा पुरख बिधाता, परम पुरख अख्वाया। जन भगतां देवे नाम सुगाता, आत्म झोली तन भराया। ना कोई वेखे परखे जाता पाता, ऊँचां नीचां विच ना आया। मेट मिटाए अन्धेरी राता, एका साचा चन्द चढ़ाया। मनमति ना रहे नार
कमजाता, दर द्वार दए दुरकाया। एका शब्द चढ़ाए सच बराता, सो पुरख निरँजण संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जन जन हरि ल्ए वर, सुरती शब्दी मेल मिलाया।
हरि किरपा हरि जाणया, मूर्ख मुग्ध अंजान। देवे नाम धुर फ़रमानया, आत्म ब्रह्म ज्ञान। इक्क वखाए सच निशानया, शब्दी शब्द बिबान। मारे तीर हरि भगवानया, एका दूजा मेट मिटान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन बख्शे चरन ध्यान। पंज तत्त पंच प्यारा, पंचम मोह रखाया। हड्ड मास नाड़ी रत्त अपारा, जगत दुआरा इक्क सुहाया। मन मति बुध कर त्यारा, त्रैगुण वेख वखाया। चेतन्न सता वेख धारा, खेले खेल अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मानस मानुख दए अधारा। पंज तत्त हरि बणत बणा, जगत जुगत जणाईआ। आप आपणा मार्ग ला, आपे दए जणाईआ। आप आपणा नाम उपा, आपे रिहा चलाईआ। आप आपणा दए सुणा, आप आपणा आपे गाईआ। आप आपणा भेव खुल्हा, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, जगत विद्या मूल चुकाईआ। साची सिख्या दए सिखा, सच सुच्च वड्डी वड्याईआ आत्म भिच्छया देवे पा, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। धुर दा लिख्या दए वखा, लेखा लिखणहार आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई मिथ्या दए समझा, थिर कोई रहिण ना पाईआ। अनडिठा रूप दए वखा, अनभव प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। पंज तत्त तन कर प्यारा, आत्म बूझ बुझाईआ । एका देवे सच हुलारा, वड वड्डी वड्याईआ। इक्क वखाए हट्ट पसारा, चौदां हट्टां वेख वखाईआ। तीर्थ तट पार किनारा, सर सरोवर दए कराईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, सरगुण बूझ बुझाईआ। काया मन्दिर अन्दर महल्ल अटल उच्च मुनारा, हरि बैठा आसण लाईआ। हरिजन वेखे वारो वारा, वेखणहार दिस ना आईआ। जोत निरँजण कर उज्यारा, दीपक दीप जगाईआ। डूँघी कवरी पार किनारा, सुखमन वेख वखाईआ। अनहद ताल वज्जे तलवाड़ा, बंस सरबंसा आप अख्वाईआ। इक्क वखाए सच अखाड़ा, पंचम सखीआं मंगल गाईआ। होए प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन हरि वस्सया घर, जन एका रंग रंगाईआ। हरि सन्तन हरि हरि पाया, हरि हरि रूप अपार। एका दूजा भउ चुकाया, हउमे रोग निवार। माया ममता मोह कटाया, एका बख्शे सच द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मानस मानुख लाए पार। मानस जन्म बूझ बुझा, आत्म भेव चुकाया। आप आपणा दए समझा, देवी देव आप अख्वाया। साचा इष्ट इक्क जणा, जगत वासना दए मिटाया। जीवन दृष्ट दए खुल्हा, जोग जुगत इक्क बणाया। रामा वशिष्ट गुर दए
मिला, शब्द शब्दी सुरत बंधाया। सृष्ट सबाई आपणे मार्ग दए ला, आपे भरम भुलाया। गुरमुख साजन साचे सन्त ल्ए जगा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। अक्खर वक्खर दए वखा, सो पुरख निरँजण दया कमाया। हँ हँगता रहिण ना पा, हउमे रोग जलाया। साची संगता ल्ए मिला, सति संगत सति सरूप समाया। एका एक एक दए वखा, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखणहारा दर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा सन्तन पाया। सन्तन देवे धुर फ़रमाना, आत्म ब्रह्म जणाईआ। एका शब्द इक्क ज्ञाना, एका बूझ बुझाईआ। एका नाम इक्क बिबाना, एका रिहा चढ़ाईआ। एका राग इक्क तराना, एका रिहा सुणाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका बैठा हरि लिव लाईआ। एका जोती नूर महाना, जोती जोत करे रुशनाईआ। हर घट बैठ श्री भगवाना, आप आपणा खेल खिलाईआ। गुरमुख वेखे चतुर सुजाना, चतुर्भुज दया कमाईआ। जन वखाए पद निरबाणा, परम पुरख समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत साधन एका एक सच्ची सरनाईआ। हरिभगती वर मंगया, ढहि ढहि चरन द्वार। गुरमुख आत्म रंगया, रंगे रंग अपार। सच दुआरा आपे मंगया, वेखे सिरजणहार। जीव जन्त भुक्खा नम्गया, ना कोई पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा इक्क अधार। भगती हरिजन मूल है, आत्म मूल पछान। साचा मेला कन्त कन्तूहल है, एका रूप ध्यान। नाम वाशना साचा फूल है, फल फुलवाड़ी सच महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा दान। भगती रूप हरि अनडिठा, एका रूप उपाया। हरि भाणे रंग लागा मीठा, ना कोई दूसर वेख वखाया। एका चढ़या रंग मजीठा, उतर कदे ना जाया। त्रैगुण तपे ना कोई अंगीठा, पंज तत्त ना कोई सताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रीता इक्क जणाया। भगत रूप सांतक सीता, सति सति वरताया। आप चलाए आपणी रीता, हरिजन झोली पाया। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर गुरुदुआरे जगत मसीता, मठ शिवदवाला कोई ना डेरा लाया। कूड़ा करे कराए रीठा मीठा, जिस जन दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगती दित्ता एका वर, एका रूप सुहाया। हरिभगती हरि रूप हरि, हरि आप रंगाया। जन भगतां चारों कूट फिरे दर, दिवस रैण सेव कमाया। आप आपणा रही वर, आप आपणा कन्त हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगती वेखे सच दुआरा, सन्त दुआरा थान सुहाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशा। हर घट आपे वस्सया, लक्ख चुरासी दासी दासा। मन्दिर अन्दर बहि बहि हस्सया, निज घर आत्म रक्खे वासा। मेट मिटाए रैण अन्धेरी मस्सया, जो जन गाए स्वास स्वासा। दर दुआरे आवे नस्सया, वेख वखाए काया कासा। अमृत मेघ एका वस्सया, जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा वासा। पारब्रह्म बेअन्त बेअन्ता, लक्ख चुरासी विच समाया। बूझ बुझाए साचे सन्ता, दूसर दिस किसे ना आया। जुग जुग माया पाए बेअन्ता, बेअन्त आप अख्वाया। हरिजन मेला नारी कन्ता, कन्त सुहाग आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट वेखणहारा, दर दीपक करे उज्यारा, जोती नूर होए रुशनाया। हरिजन हरि हरि रंगया, हरि हरि रूप अपार। सच दुआरा जिस जन मंगया, भरे नाम भण्डार। देवे दान दाता दानी सूरा सरबन्गया, अट्ठे पहर रहे वरतार। अमृत आत्म धार वहाए साची गन्गया, अठसठ तीर्थ पार किनार। इक्क वजाए शब्द मृदंगया, धुन अनादी सिरजणहार। नौ दुआरे जो जन लँघया, हरि मेला दस्म दुआर। आत्म सेजा सच पलँघया, उप्पर बैठा मीत मुरार। सुरत सवाणी लाए आपणे अन्गया, अंगीकार करे करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट हर घर वेखणहार निरगुण रूप अपर अपार।