२० चेत २०१५ कर्म सिँघ दे घर पिण्ड पिपली ज़िला बठिंडा निरगुण जोत अनक रूप विच
हरि जोती नूर अपार, हरि निरंकारया। आप आपणी किरपा धार, आपणा आप करे उज्यारया। आप आपणी पावे सार, आप आपणा लै अवतारया। आप आपणा वेखणहार, आप आपणा खेल खिला रिहा। निरगुण अपर अपार, आप आपणा वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंग लगा ल्या। आप आपणा अंग लगा, आपणी कल वरताईआ। आप आपणा संग रखा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आप आपणा मृदंग वजा, आप आपणा ल्या उठाईआ। आप आपणा पलँघ विछा, आपे बैठा आसण लाईआ। आप आपणी मंग मंगा, आपणी झोली आप भराईआ। आप आपणा दर सुहा, दाता दानी आप हो जाईआ। आप आपणा घर वसा, नारी कन्ता रूप अख्वाईआ। आप आपणा बंस चला, पूत सपूता एका जाईआ। शब्द सुत नाउँ धरा, देवे वड वड्याईआ। भेव अभेदा भेव छुपा, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। अगम्म अगम्मड़े धाम टिका, दिस किसे ना आईआ। अलख अलखना आप अख्वा, एका अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा होए सहाईआ। जोती नूर हरि उजाला, आपणा आप कराया। प्रगट हो हरि गोपाला, एका बाला गोद उठाया। आप बणाए सच दलाला, ना कोई दूसर संग रखाया। आपे चले आपणी चाला, चल्लणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा होए सहाया। आप आपणी दया कमा, आपणी बणत बणाईआ। आप आपणा ल्ए उपा, आप आपणा नाउँ धराईआ। आप आपणा नाअरा ला, आप
आपणा रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी करे वड्याईआ। आप आपणा कर आकारा, आपणा कर्म कमाया। आप आपणा दए सहारा, आप आपणा धर्म धराया। आप आपणा पारावारा, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेख किनारा, आप आपणा बन्ने लाया। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणा मार्ग पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत देवे वर, सेवक सेवा रिहा कमाया। साचे सुत कर त्यार, हरि आपणी कल वरताईआ। करे कराए ख़बरदार, निरगुण इक्क जणाईआ। खेले खेल खेलणहार, करता पुरख खेल खिलाईआ। पुरख अगम्मा करे अगम्मड़ी कार, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। शब्द सुत हरि बलवाना, एका एक उपाया। धुर दरबार धुर फ़रमाना, एका एक सुणाया। एका बन्न्हे साचा गाना, ना कोई दूसर तन्द बंधाया। पारब्रह्म प्रभ गुण निधाना, खेले खेल आप महाना, खेलणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत एका वर, एका झोली पाया। एका वर झोली पा, हरि साचे सच जणाईआ। लोआं पुरीआं बणत बणा, गगन पताला ल्ए उपाईआ। आकाश प्रकाश इक्क वखा, धरत धवल सुहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वंड वंडा, वंडणहार आप हो जाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा ला, आप आपणा कर्म कमाईआ। त्रैगुण माया तत्त जणा, एका झोली पाईआ। पंज पंज मेल मिला, पंज पंजी होए सहाईआ। लोक परलोक दए वसा, आप आपणा थान सुहाईआ। सर्ब निरंतर आप अख्वा, गगन गगनंतर फेरा पाईआ। थिर घर साचे डेरा ला, अचल अटल महल्ल इक्क सुहाईआ। निहचल धाम दए वखा, निरगुण वड्डी वड्याईआ। पूत सपूता आप उपा, आपणी कार कराईआ। एका बस्त्र तन छुहा, साचा दर सुहाईआ। एका मार्ग रिहा पा, दूजा भेव ना कोई जणाईआ। एका रंगण रिहा रंगा, रंग रंगीला आप अख्वाईआ। सर्ब वसीला रिहा बणा, हरि शब्द गुर उपाईआ। आपणा कबीला रिहा बणा, लोकमात वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ दया कमा, आपणी रक्त आपे रिहा टिकाईआ। कँवल कँवला ल्या समा, आपणी वंड वंडाईआ। पारब्रह्म प्रभ वक्ख करा, ब्रह्म ब्रह्म जणाईआ। ब्रह्म ब्रह्म पए सरना, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि निरँजण दया कमा, आप आपणी करे कुड़माईआ। एका भूषन बस्त्र पा, निराकार आकार वखाईआ। निरगुण वेस ल्ए वटा, सरगुण कर रुशनाईआ । सरगुण सहिजे गया समा, आप आपणा मुख छुपाईआ। पंचम मेला सहिज सुभा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश वखाईआ। त्रैगुण माया तेरा रंग रंगा, त्रैधाती बणत बणाईआ। मन मति बुध दए टिका, धाम अवल्लड़ा इक्क सुहाईआ। नौ दुआरे जगत वखा, जागरत जोत टिकाईआ। दस्म दुआरी डेरा ला, आप आपणा धाम सुहाईआ। जोत निरँजण सेवा ला, साची वंड
वंडाईआ। भय भंजन हरि आप अख्वा, भव सागर पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, आप आपणी रचन रचाईआ। शब्द सुत कर उजागर, हरि आपणा कर्म कमाया। पंज तत्त वस्सया काया गागर, दिस किसे ना आया। ब्रह्मा बणया हरि सौदागर, हरि साचा झोली पाया। देवे नाम रत्ती रत्नागर, एका नेत्र ज्ञान दृढ़ाया। निर्मल कर्म करे उजागर, आप आपणी बूझ बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, दर दुआरा इक्क सुहाया। साचे सुत सच द्वार, एका अलख जगाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी भिच्छया पाईआ। पारब्रह्म गुर लै अवतार, ब्रह्म करे जणाईआ। आदि निरँजण इक्क एकँकार, समरथ पुरख अख्वाईआ। अलख अलखना पावे सार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वस्सया बाहर, रक्त बूंद ना कोई रखाईआ। मात पित ना कोई प्यार, ना कोई बालक गोद जणाईआ। भैण भ्राता ना कोई संसार, ना कोई कुटम्ब रखाईआ। नारी कन्ता ना कर प्यार, ना कोई सेज हंढाईआ। साध सन्त ना कोई द्वार, इक्क अकल्ला वस्सया सच महल्ला, ना कोई दूसर संग रखाईआ। आपे वस्सया जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंगी कन्दर डेरा लाईआ। रवि ससि दीपक जोती आपे बला, मण्डल मण्डप दए सुहाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज आपे रला, आप आपणा रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी हर घट दीपक आपे बला, निरगुण रूप करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दित्ता वर, आप आपणा नाउँ धराईआ। आप आपणा नाउँ धरा, आपणी खेल खिलाया। आप आपणी रचन रचा, रचनहार आप अख्वाया। आप आपणा बचन अल्हा, आप आपणा रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द एका दर, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। शब्द सुत वड मेहरवाना, हरि हरि आप उपाया। आपे वेखे मार ध्याना, लोआं पुरीआं राह तकाया। लोकमात पहरे बाणा, शब्द सरूपी इक्क निशाना, जोधा सूरबीर बली बलवाना, गुण निधाना आप अख्वाया। आप चुकाए आपणी काना, आप आपणी वंड वंडाया। लिख्या लेख सृष्ट महाना, ब्रह्मा वेता सेवा लाया। लिख्या लेख अन्तर ध्याना, आत्म ब्रह्म जणाया। पारब्रह्म प्रभ खेल महाना, वेखे खेल सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाया। आप आपणा भेव खुलाए, देवे धुर फ़रमाण। शब्द सुत आप जगाए, ब्रह्मे ब्रह्म ज्ञान। आदि अनादी इक्क अख्वाए, नादी धुन महान। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाए, एका दर परवान। बोध अगाधी शब्द जणाए, आपे जाणी जाण। विस्मादी विस्माद समाए, आदि जुगादी ना कोई करे पछान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपे करे दर परवान। देवणहारा हरि भण्डारा, एक एक अख्वाया।
शब्द सुत कर वरतारा, ब्रह्मा झोली पाया। ब्रह्मा सेवक सेवादारा, वेद कतेबा रिहा लिखाया। पाया भेव ना अगम्म अपारा, ज्ञान ध्यान ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात मार झात, लक्ख चुरासी जगत वंड वंडाया। लोकमाती वंड वंडा, आपणी रचन रचाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हरि डेरा ला, जेरज अंड समाईआ। उत्भुज सेत्ज ल्ए उपा, पंचम मोह बंधाईआ। आप आपणा संग रखा, सगला संग वेख वखाईआ। आप आपणी जोत टिका, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप लिखाईआ। आपे लेखा लेख लिखारा, लिखणहार अख्वाया। आपे बणे जगत वणजारा, एका वणज कराया। आपे भरे नाम भण्डारा, हरिजन भगती झोली पाया। आप सुहाए बंक दुआरा, बंक द्वारी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रिहा उपाया। लोकमात हरि आपणा आप, एका एक उपांयदा। एका जाप जपाए जाप, आपणी बणत बणांयदा। आपे पुन्न आपे पाप, वड प्रताप आप करांयदा। आप उपाए दया कमाए सन्त साध, साची सिख्या आप जणांयदा। आप आपणा ल्ए अराध, आप आपणा ध्यान लगांयदा । आप आपणा वजाए नाद, धुन आत्मक आप सुणांयदा। आप आपणा वजाए साज, ताल तलवाड़ा इक्क रखांयदा। आप आपणी मारे ठाठ, सर सरोवर इक्क भरांयदा। आप आपणी गेड़े लाठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। आप आपणा जाणे पूजा पाठ, आप आपणा नाउँ ध्यांअदा। आप आपणी जाणे वाट, आप आपणा पन्ध मुकांयदा। आप आपणे चढ़या घाट, आप आपणा पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल एका कर, सरगुण दर सुहांयदा। निरगुण मेला सरगुण धार, हरि साची बणत बणाईआ। खेले खेल विच संसार, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। जोती दीपक कर उज्यार, वेखणहार आप हो जाईआ। करता पुरख करनेहारा करे खेल अपर अपार, निरवैर रूप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग जुगती आपणी आप जणाईआ। जग जुगती जग जोग बणा, आपणा कर्म कमाया। आपे रसीआ भोग अख्वा, आपे रसना जिह्वा लाया। आपे दरस अमोघ करा, एका दूजा भउ चुकाया। आपे आत्म साची चोग चुगा, तृष्ना भुक्ख मिटाया। आपे हउमे रोग गंवा, हँ हँगता रहिण ना पाया। सो पुरख निरँजण आप अख्वा, सोहँ मन्त्र दृढ़ाया। सोहँ शब्द जाप जपा, निरगुण सरगुण विच समाया। निरगुण सरगुण एका थाँ, महल्ल अटल इक्क उपाया। पंज तत्त रचन रचा, आप आपणा मुख छुपाया। कंचन गढ़्ह दए सुहा, थिर घर वासी डेरा लाया। सीस धड़ कोई दीसे ना, चोटी जड़्ह ना कोई दिसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई ल्या घड़, घड़नहार समरथ पुरख इक्क अख्वाया। सृष्ट सबाई घाड़न घड़, पंज तत्त समाया। निरगुण
रूप अन्दर वड़, सरगुण ल्ए जगाया। उच्च महल्ले आपे चढ़, सच सिँघासण डेरा लाया। आप बणाया साचा गढ़्ह, किला कोट दए सुहाया। वेख वखाए बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाया। मढ़ी गोर ना जाए सड़, अग्न हवन ना कोई कराया। आपणा अक्खर आपे पढ़, आप आपणा नाम अल्हाया। सो पुरख निरँजण दया कर, हँ हँगता विच समाया। आपे देवणहारा वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल दर, दर दरवाजा इक्क खुल्हाया। दर दरवाज़ा खोल्ह निरँजण, आपणी दया कमाईआ। आपणे नेत्र आपे पाया अंजन, आपे वेख वखाईआ। आपणा आप कराया मजन, दुरमति मैल गंवाईआ। आपणा बणया आपे सज्जण, आपणा दर सुहाईआ। आप आपणा आए पड़दा कज्जण, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण एका घर, एका घर वज्जे वधाईआ। निरगुण सरगुण साचा मेला, हरि साचे आप कराया। वेख वखाणे गुरु गुर चेला, चेला गुर आप हो जाया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, साचा सगन मनाया। पंचम सखीआं पायण वेला, अनहद मंगल गाया। पुरख अबिनाशी इक्क अकेला, लक्ख चुरासी लोकमात प्रनावण आया। आपे जाणे आपणा वेला, वेद कतेब ना कोए जणाया। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेला, खेलणहार सृष्ट सबाया। जोती शब्दी वस्सया रंग नवेला, निरगुण रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल दर, लोकमात वेख वखाया। लोकमात जोत जगा, जीव जन्त उपाया। आपणे मार्ग आपे ला, आपणा धन्दा रिहा कराया। आप आपणे भरम भुला, मूर्ख मूढ़्हे गन्दे रहे कुरलाया। आप आपणा छन्द सुणा, नाद अनादी धुन उपजाया। आप आपणे अंग लगा, सन्त सुहेले ल्ए तराया। ढोल मृदंग इक्क वजा, एका थान सुहाया। बजर किवाड़ा दए तुड़ा, नाम खण्डा एका वाहया। पूत सपूता ल्ए मिला, आप आपणी झोली डाहया। साचा दर दए दिखा, सच सिँघासण आसण लाया। पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए मिला, आपणे हथ्थ रक्खे वड्आया। साचा मन्दिर दए सुहा, सच समग्री इक्क वखाया। कागो हँस दए बणा, सर सरोवर इक्क नुहाया। दरस अमोघ दए करा, हउमे रोग जलाया। धुर संजोगी मेला दए मिला, विछड़ कदे ना जाया। साचा जोगी एका जोग रिहा कमा, निरगुण सहिज समाया। रसना भोगी आत्म रस रिहा भुगा, तृष्ना भुक्ख मिटाया। जगत विजोगी जगत विछोड़ा रिहा कटा आप आपणा राह वखाया। साचे पौड़े रिहा चढ़ा, जुग जुग आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल दर, दर दरवेश आप अख्वाया। दर दरवेश आदि निरँजण पारब्रह्म अबिनाशा। प्रगट होए साचा सज्जण, वेखे खेल जगत तमाशा। आदि जुगादी आए पड़दे कज्जण, मण्डल मण्डप पाए रासा। जो घड़े सो अन्तिम भजन, लेखे लाए स्वास स्वासा। ब्रह्मा शिव देवत
सुर आपणा आप अन्तिम तजण, ना देवे कोई भरवासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला साचे घर, सरगुण शब्द धरवासा। सरगुण शब्द धुर धरवास, एका एक रखांयदा। करनहारा प्रभ पूरन आस, पूर्ब भिच्छया पांयदा। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, परम पुरख दया कमांयदा। हरिजन वसे सदा पास, सगला संग निभांयदा। जुग जुग जगत बुझाए प्यास, अमृत मेघ बरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लहिणा सरगुण गहिणा दर्शन नेत्र लोचण आप वखांयदा। जुग जुग लहिणा लहिणेहारा, एका एक अख्वाया। आपणा भाणा आपे सहिणेहारा, दर दरवेशा फेरी पाया। आपणे धाम आपे बहिणेहारा, घर घर वेख वखाया। आपणा शब्द आपे कहिणेहारा, जगत जैकारा नाअरा एका लाया। लक्ख चुरासी बुरज ढहिणेहारा, ख़ाकी ख़ाक कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत साची वंड वंडाया। वंडे वंड हरि निरँकार, चारे जुग वंडाईआ। सतिजुग तेरा सति वरतार, वार अठारां रूप वटाईआ। त्रेता तेरी पावे सारा, दाते धारा आप चलाईआ। द्वापर तेरा पार किनारा, कृष्न मुरारा ल्ए कराईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, इक्क लक्ख हज़ार सतारां सलोक पुराण अठारां गया लिखाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कलिजुग वेखे जगत पसारा, बोध ज्ञान जणाईआ। ईसा मूसा कर त्यारा, एका नाअरा लाईआ। संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी प्रनाईआ। हक्क हकीकत वेख पसारा, लाशरीक आप हो जाईआ। ऐनलहक्क दए हुलारा, मुकामे हक्क ख़ुदाईआ। बेऐब होए परवरदिगारा, नूरो नूर अलाहीआ। खेले खेल विच संसारा, उम्मत उम्मती दए सुहाईआ। चौदां लोकां पावे सारां, चौदां तबकां वेख वखाईआ। मंगे मंग मुहम्मद दुआरा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। आपे बैठा अधविचकारा, नेत्र नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, देवे माण वड्याईआ। चौदां सद तेरा दुआरा, लोकमात दए सुहाईआ। अन्तिम करे पार किनारा, नबी रसूलां ख़ाक मिलाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक काज़ी हकीर, फकीर शाह ना लाए कोई नाअरा, पीर दस्तगीर ना कोई सहाईआ। प्रगट होए अमाम मैहन्दी नूर अलाही कर उज्यारा, मुख नकाब इक्क टिकाईआ। चौदां तबकां मारे मारां, उन्नी उनीसा दए सज़ाईआ। ईसा मूसा कर ख्वारा, एका धक्का लाईआ। अञ्जील कुराना हाहाकारा, घर घर पई दुहाईआ। कलिजुग मिटे कूड़ पसारा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। माया ममता मोह विकारा, दुष्ट दुराचारां दए खपाईआ। ना कोई दीसे जीव हँकारा, गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ाईआ। अल्ला हू अन्ना हू ना लाए कोई नाअरा, बगल कुरान ना कोई उठाईआ। गल तसबी ना दिसे कोई सपारा, तीस बतीस ना कोई गणाईआ। पारब्रह्म प्रभ लै अवतारा, गुर शब्द करे जणाईआ। शब्द खण्डा फड़ दो धारा, लोकमात आवे वाहो दाहीआ। मक्का मदीना पावे सारा, जल थल
वेख वखाया। फोल फोलाए डूँघी गारा, उच्चे टिल्ले पर्बत ल्ए हिलाईआ। इक्क वखाए सच दुआरा, ना कोई दूसर दर सुहाईआ। इक्क अकल्ला एकँकारा, अकल कला वरताईआ। जोती शब्दी खेल अपारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जोधा सूरबली बलकारा, सूरबीर आप हो जाईआ । चार कुन्ट दहि दिशा एका लाए साचा नाअरा, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। हँ हँगता कर ख्वारा, एका रंगण रंग रंगाईआ। दर दर मंगण बण भिखारा, अलख निरँजण अलख जगाईआ। रूप अनूप शाहो भूप वड सिक्दारा, शाह सुल्तान आप हो जाईआ। ना कोई दीसे राज राजान जगत वणजारा, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। पाकी पाक बेऐब परवरदिगारा, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। निरगुण रूप सृष्ट सबाई करे निमस्कारा, पंज तत्त ना सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपे मेट मिटाईआ। जग मुहम्मद चढ़या चा, मिल्या धुर फ़रमाना। मिले मेल सच ख़ुदा, सुणाए सच तराना। वेले अन्त ना होए जुदा, सदी चौधवीं खेल महाना। उॅची कूक दए सुणा, बांग सदा इक्क वखाना। अल्ला राणी ल्ए प्रना, उम्मत नबी रसूल बन्न्हे गाना। सम्मत सम्मती वेख वखा, खेले खेल दो जहाना। सम्मत वीह सद पन्दरां लेख लिखा, किरपा करे श्री भगवाना। सम्मत सोलां दए हिला, घर दर होए वैराना। सम्मत सतरां ख़ाक मिला, ख़ाकी ख़ाक करे कुरबाना। दस अट्ठ अठारां दए रुड़ा, जल धारा इक्क वखाना। उन्नी उनीसा दए मिटा, मुस्लिम सुन्नी ना कोई टिकाना। बीस बीसा हरि जोत जगा, जगत जगदीसा आप अख्वाना। आपे जाणे आपणा भाणा नौ खण्ड पृथ्मी दए समझा, सत्तां दीपां एका गाणा। सत्त रंग निशाना दए चढ़ा, लक्खण दीप खेल महाना। पुष्कर आए फेरी पा, सलमल मेल मिलाना। जम्बु तेरा रंग रंगा, करोच जोग कमाना। सान तेरी धीर धरा, कुशा करे परवाना। आदि शक्त रूप वटा, भूषन लाल टिकाना। कंचन काया वेख वखा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाना। सूहा वेस वेस वटा, सचखण्ड करे परवाना। चिट्टी धार धार बंधा, गुरमुख साजन दस्म दुआरी मेल मिलाना। पीला बस्त्र तन छुहा, त्रैदेसां होए सुहाना। नीला नीली धारों पार करा, प्रगट होए विच मैदाना। काला सूसा ईसा मूसा तन दए पुआ, वेख वखाए शाह सुल्ताना। चीना रूसा संग रला, रसना चिल्ला चाढ़्हे तीर कमाना। शब्द खण्डा हथ्थ उठा, मेट मिटाए बली बलवाना। मनमुख आत्म रंडा दए करा, ना दीसे कोई टिकाना। भेख पखण्डा दए मुका मारे इक्क निशाना। साची वंडा दए वंडा, सति सति करे परवाना। सच सुच्च जग झोली पा, जोग जुगत इक्क वखाना। आत्म शक्ती इक्क टिका, पूरन भगती ब्रह्म ज्ञाना। बूंद रक्ती लेखे दए लगा, आवण जावण फंद कटाना। नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी तेरी गिणती ल्ए गिणा, लोआं पुरीआं फोल फुलाना। हरिजन रोवे नेत्र रक्खे मारे धाह, आया धुर फ़रमाणा। प्रगट
होया बेपरवाह, ना दिसे कोई निशाना। कलिजुग सतिजुग बण मलाह, दोहां देवे इक्क परवाना। कलिजुग झूठा छड्डणा थाँ, धरत मात वेख वखाना। सतिजुग साचे चढ़ने चा, जन भगतां मेल मिलाना। धरत मात बणाए साची माँ, वीह सौ इक्की बिक्रमी रुत्त सुहाना। पन्दरां कत्तक लेख दए लिखा, आप वरताए आपणा भाणा। राज राजाना शाह सुल्तानां चरन ल्ए लगा, इक्क जणाई धुर फ़रमाना। शब्द डंका दए वजा, ऊँचां नीचां इक्क कराना। ज़ात पात कोई दीसे ना, वरन गोत ना कोई रखाना। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका धाम दए बहा, एका दर सुहाना। काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए गंवा, धीरज धरे धर्म ध्याना। मोख मुक्त एका रिहा वखा, सरनगत आप भगवाना। घट घट वेखणहारा वेख रिहा वखा, आपे होया जाणी जाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा करे परवाना। आप आपणा कर परवान, आपणी जोत जगाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, चारों कुन्ट रही कुरलाईआ। नानक मेला हरि मेहरवान, हरि साची करे रुशनाईआ। सच दुआरे देवे धुर फ़रमाण, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। नेत्र नैण दर्शन कर हरि भगवान, नानक निरगुण रूप समाईआ। पारब्रह्म हरि गुण निधान, देवे वड्ड वड्डी वड्याईआ। नाम सति जगत निशान, कलिजुग जीवां ल्ए तराईआ। तेरा मेरा इक्क मकान, एका दर सुहाईआ। हउँ सेवक तूं शाह सुल्तान, शाहो भूप अख्वाईआ। हरि दाता देवे दानी दान, नानक भण्डार भराईआ। सतिगुर नानक कर परवान, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। हउँ हउँ गई जगत जहान, तूं तूं दिस आईआ। मेरा तेरा तेरा मेरा रूप भगवान, तेरी भगती मोहे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक देवे साचा वर, एका वर एका दर वड्डी वड्याईआ। नानक वर घर साचा पाउणा, निरगुण आप अल्हाया। एका इष्ट एक रखाउणा, एका मन्त्र ज्ञान दृढ़ाया। सोहँ शब्द रसना गाउणा, तेरा मेरा भेव ना राया। सृष्ट सबाई जीव जन्त साध सन्त सति नाम जपाउणा, साचा मार्ग लाया। जूठा झूठा पन्ध मकाउणा, वरन गोत इक्क कराया। नानक गुर कहे सुनाउणा, पुरख अबिनाशी तेरा भाणा मेरे सीस सुहाया। करे कराए जो तुध भाउणा, तेरा तेरी झोली पाया। कवण दुआरे पुरख अबिनाशी तूं लोकमात आउणा, आप आपणा दए समझाया। पुरख अबिनाशी कर्म कमाउणा, दस जामे वेख वखाया। गुर गोबिन्दे लेख लिखाउणा, माछूवाड़े ध्यान लगाया। सूला सथर इक्क विछोणा जगत नाता तोड़ तुड़ाया। शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाउणा, तेरा तेरे लेखे लाया। अकाल मूर्त तेरा रूप सजाउणा, एका पन्थ सजाया। पंचम जोती जोत जगाउणा, एका जोत जगाया। साचा खण्डा तन पहनाउणा, एका गात्रे रिहा लटकाया। अमृत आत्म जाम पिआउणा, अट्ठे पहर ख़ुमार रखाया। ऊँचां नीचां एका धाम बहाउणा, एका दर सुहाया। कलिजुग कूड़ा जगत कुरलाउणा, रो रो
दए दुहाया। गुर गोबिन्द लेखा इक्क लिखाउणा, पारब्रह्म एह समझाया। मेरा तेरा रूप समाउणा, तेरा मेरा रंग रंगाया। पूत सपूता लेखे लाउणा, दुष्ट दमन आप अख्वाया। जमन किनारा अन्त सुहाउणा, शाह बहादर वेख वखाया। किला शाही चरन टिकाउणा, आप आपणा करे रुशनाया। सचखण्ड हरि जोत मलाउणा, इक्क नदेड़ सुहाया। गुरमुख साचे एह समझाउणा, गुर पूरा ना मरे ना जाया। जगत अंगीठा ना फोल फलाउणा, एका क्रिया किरत कमाया। गुरु ग्रन्थ गुर इक्क मनाउणा, साचा पन्थ मनाया। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, वेद पुराण अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत दए वहाया। साध सन्त ना किसे बचाउणा, औल्या पीर शेख़ कोई कम्म ना आउणा, पंडत पाधां ना कोई संग रलाउणा, ना कोई धीर धराउणा, वेद व्यासा वेख वखाउणा, पूत सपूता जोत जगाउणा, गौड़ ब्रह्मण नाउँ धराउणा, बजर कपाटी उच्चे टिल्ले डेरा लाउणा, जगत पहाड़ दिस ना आईआ। गोबिन्द पूरी आस कराउणा, सम्बल नगरी धाम सुहाउणा, साढे तिन्न हथ्थ एका बुरज बणाउणा, दर दरवाज़ा ना कोई वखाउणा, जीवां जन्तां दिस ना आउणा, हरि साचा कर्म कमाईआ। गुर गोबिन्द बली बलवाना मेल मिलाउणा, जगत चिन्द रहिण ना पाउणा, सर्ब बख्शिंद आप अख्वाउणा, गुणी गहिंद दया कमाउणा, सागर सिन्ध धार वहाउणा, मनमुख जीव करन जो निन्द एका बेड़े अन्तिम चढ़ाउणा, एका चप्पू लाईआ। निहकलंक कल जामा पाउणा, जोती जोत जोत जगाउणा, वरन गोत ना कोई रखाउणा, आलस निन्दरा विच ना आउणा, पीण खाण जगत तजाउणा, मात पित ना कोई बणाउणा, भाई भैण साक सैण ना कोई सदाउणा, जगत कुटम्ब ना कोई रखाईआ। गुरमुखां नाता जोड़ जुड़ाउणा, पुरख बिधाता मेल मिलाउणा, तत्त अट्ठ लेखे लाउणा, नौ दुआरे पार कराउणा, दस्म दुआरी मेल मिलाउणा, सुरती शब्दी घर सुहाउणा, नारी कन्ता खेल खिलाउणा, आत्म सेजा दए सुहाईआ। सृष्ट सबाई आप उठाउणा, राज राजानां हुक्म जणाउणा, साधां सन्तां फड़ हलाउणा, मनमुख जीवां खाक रलाउणा, गुरमुख साचे मार्ग लाउणा, मेट मिटाए अवण गवना, अमृत मेघ बरसे सवना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, वेखे खेल घर घर विच वेख वखाईआ।
२१ चेत २०१५ बिक्रमी माला सिँघ दे घर पिण्ड समाल सर ज़िला फीरोज़पुर निरगुण जोत अनक रूप विच
हरि निरगुण रूप अगम्म, परम पुरख सुल्तानया। अलख निरजंण जाणे आपणा कम्म, आप आपणा वेखे भाणया। निर्मल जोती पारब्रह्म, नूरो नूर महानया। एका दर सुहाए ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, आप आपणा खेल खिलानया। मात
पित ना ल्ए कोई जम्म, ना कोई गोद उठानया। खाण पीण ना कोई तम, तृष्ना भुक्ख ना कोई वखानया। नेत्र नीर ना कोई छम्म छम्म, पंज तत्त ना कोई वखानया। आप आपणा जाणे नाम, नाउँ निरँकार आप अख्वानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए श्री भगवानया। प्रगट हो हरि भगवाना, आपणी जोत जगांयदा। निर्मल जोती कर महाना, प्रकाश प्रकाश समांयदा। आप आपणा होए जाणी जाणा, आपणी सिख्या आप पढ़ांयदा। आप आपणा बण विद्वाना, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आप आपणा करे माणा, आप आपणा माण धरांयदा। आप आपणा वेख निशाना, आप आपणा छत्र झुलांयदा। आप आपणा बण शाह सुल्ताना, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। आप आपणा बण मेहरवाना, आप आपणी दया कमांयदा। आप आपणा वड सिक्दार अख्वाना, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आप आपणा बण मरदाना, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आप आपणा बन्न्ह गाना, आप आपणा सगन मनांयदा। आप आपणा कर परवाना, आप आपणा अंग लगांयदा। आप आपणा मेल कर गुण निधाना, गुण आपणी झोली पांयदा। आप आपणा थान सुहाना, थिर घर वेख वखांयदा। आप आपणा मेल मिलाना, आप आपणा आप उपांयदा। प्रगट होए वाली दो जहानां, निरगुण निरगुण धार चलांयदा। खेले खेलणहार खेल महाना, ना कोई दूसर संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा थान सुहांयदा। आप आपणा थान सुहाए, पारब्रह्म बेअन्ता। चार दिवार ना कोई दिसाए, महिमा अगणत अगणता। बहिमंड खण्ड ना कोई वखाए, ना कोई जीव जन्ता। जेरज अंड ना बणत बणाए, ना कोई साधन सन्ता। गगन पताल ना कोई रखाए, आप आपणा वेख वखंता। मण्डल मण्डप ना कोई दिसाए, ना कोई जोगी जोग कमंता। रवि ससि ना कोई टिकाए, दिवस रैण ना कोई बणंता। धरत धवल ना कोई जणाए, आकाश प्रकाश ना वेख वखंता। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोई डेरा लाए, जल थल ना कोई रहंता। सागर सिन्ध ना कोई नीर वहाए, ना कोई गागर ताल सुहंता। नाम रत्ती रत्नागर ना कोई रसना गाए, ना कोई जिह्वा मूल चुकन्ता। पंज तत्त ना कोई वखाए, त्रैगुण ना वेख वखंता। अट्ठ तत्त ना रूप वटाए, नौ दर ना कोई खिलंता। दस्म दुआरी ना डेरा लाए, ना कोई ताल वजन्ता। शब्द धुन ना कोई उपजाए, राग नाद ना कोई सुणंता। राग रागनी ना कोई गाए, ताल तलवाड़ा ना कोई वजन्ता। ब्रह्मा विष्न शिव कोई दिस ना आए, ना कोई वेस वटंता। खाणी बाणी ना कोई अल्हाए, ना कोई धाम सुहंता। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरा कोई दिस ना आए, ना कोई वेख वखंता। सर सरोवर ना कोई वखाए, तीर्थ तट ना कोई रखंता। वरन गोत ना कोई उपाए, ना कोई वंड वडंता। भेख पखण्ड ना कोई रचाए, नार सुहागण ना दीसे कोई कन्ता। रंग मजीठ ना कोई चढ़ाए, ना
कोई चोली रंगी वेख बसन्ता । आदि अन्त ना कोई वखाए, आप बणाए आपणी बणता। एकँकारा इक्क अकल्ला आप हो जाए, जोग जुगत जगत ना कोई वखंता। निरगुण साची धार चलाए, थिर घर मेला श्री भगवन्ता। अगम्म अगम्मड़ी कार कमाए, आप आपणा माण रखंता। अलख अलखणा अलख जगाए, आप आपणा दर सुहंता। पारब्रह्म प्रभ दया कमाए, आप आपणा मेल मिलंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल एका घर, थिर घर धाम वखंता। थिर घर साचा हरि टिकाणा, एका एक रखाया। आपे बैठ श्री भगवाना, आपणा थान सुहाया। इक्क वखाए सच निशाना, धर्मी धर्म चलाया। इक्क जणाए हरि बिबाना, निहकर्मी कर्म अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। थिर घर साचा हरि दरबारा, आप आपणा सुहांयदा। उप्पर बैठ सच्ची सरकारा, शब्द सिँघासण आसण लांयदा। निरगुण रूप हरि निरँकारा, आदि निरँजण वेख वखांयदा। आप आपणी जाणे कारा, आप आपणी धार बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी चाल चलांयदा। साचा घर थिर दरबारी, एका एक सुहाया। प्रगट जोत हरि निरँकारी, निरगुण वेख वखाया। आपे होया बंक द्वारी, आप आपणा आसण लाया। आपे होया छत्र झुलारी, सीस ताज इक्क टिकाया। निर्मल जोती कर उज्यारी, आप आपणा कर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर हरि सुहावणा, पारब्रह्म करतार । दीपक जोती इक्क जगावणा, आदि जुगादि आकार। शाहो सुल्तान भूप अख्वावणा, हरि सच सच्ची सरकार। आप आपणा पकड़े दामना, आप आपणा मीत मुरार। आप आपणा होए जामना, आप आपणा कर तकरार। आप आपणा उचारे नामना, रक्खे नाउँ हरि निरँकार। आप आपणी पूरी करे कामना, माणे सेज अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उभार। थिर घर साचा हरि भरवासा, आपणा आप रखाया। प्रगट हो पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म अख्वाया। आदि जुगादि ना कदे विनासा, आदि अन्त समाया। एका मण्डल पाए रासा, एका वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। थिर घर वेख सच महल्ला, हरि आपणी बणत बणाईआ। आपे वस्सया इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रखाईआ। निहचल धाम उच्च अटला, अनभव प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडाईआ। थिर घर बैठ आदि निरँजण, आपणी वंड वंडांयदा। आप आपणा बणया सज्जण, आप आपणी गंढ्ढ कटांयदा। आप आपणा करया मजन, आप आपणा रंड वखांयदा। आप आपणे चढ़या ताजन, आप आपणा ब्रह्मण्ड रचांयदा। आप आपणा चलाए जहाजन, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा रचया काजन, मंगलाचार आप अल्हांयदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा आप उपांयदा। आप आपणा हरि उपा, आपणा नाउँ धराया। जोती माता इक्क बणा, शब्दी सुत उठाया। शब्दी सुत झोली पा, आपणी रुत्त सुहाया। आपणी रुत्त आप सुहा, अबिनाशी अचुत्त अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंग कटाया। आप आपणा अंग कटाए, आपणी कल वरताईआ। शब्द सुत नाउँ धराए, पुरीआं लोआं फेरा पाईआ। गगन पतालां रचन रचाए, मात पताल आकाश सुहाईआ। त्रै त्रै त्रै तेरी सेवा लाए, त्रै लोआं धार बंधाईआ। पंचम पंचम प्रभ वेख वखाए, पंचम मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी तत्त समाए, निरगुण नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणाईआ। बणत बणा हरि भगवाना, आपणा रंग रंगाया। लक्ख चुरासी कर प्रधाना, लोकमात वेख वखाया। खेले खेल गुण निधाना, गुणवन्ता भेख वटाया। प्रगट होए वाली दो जहानां, जीव जन्तां विच समाया। आपे पाए आपणी आणा, आपणे भाणे विच समाया। आपे आत्म ब्रह्म पछाना, पारब्रह्म अख्वाया। आपे रसना दमो दम चलाणा, स्वास स्वास आपे गाया। आप आपणा कर परवाना, आप आपणा पद समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी सुहाए दर, अन्दर मन्दिर साचे घर एका ताल वजाया। एका ताल हरि वजाए, आपणी दया कमाईआ। अनहद साचा राग सुणाए, नाड़ सतारी आप हिलाया। जोत निरँजण सेवा लाए, अट्ठे पहर डगमगाईआ। धूआँधारी परे हटाए, अन्ध अन्धेर ना कोई रखाईआ। पंचम धाड़ी डेरा ढाहे, पंचम ल्ए जगाईआ। पंचम मेला सहिज सुभाए, पंचम सखीआं मंगल गाईआ। बंक दुआरा इक्क सुहाए, दर दरवेसा वेख वखाए। इक्क अकल्ला एकँकारा निरगुण रूप आप वटाए, सरगुण बूझ बुझाईआ। सरगुण एका दूजा भउ चुकाए, तीजे नेत्र दरस दिखाईआ। चौथे पद आप समाए, परम पुरख अख्वाईआ। परमानंद डेरा लाए, निजानंद निज घर वेख वखाईआ। साचे मन्दिर कुण्डा लाहे, गुर गोपाला दए मिलाईआ। दीन दयाला दया कमाए, आत्म सेजा इक्क सुहाईआ। शब्द दोशाला तन पहनाए, नार सवाणी वेख वखाईआ। सुरत सवाणी गले लगाए, आप आपणे अंक समाईआ। साची सेजा हरि शब्द हरि शब्द हंढाए, आप आपणी दया कमाईआ। अमृत मेघ इक्क बरसाए, सीतल धार चलाईआ। सो पुरख निरँजण आप आपणा वेख वखाए, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल हरि, हरि साचा खेल खिलाईआ। साचा खेल करावणहारा, आदि पुरख अबिनाशा। लोकमात जोत जगावणहारा, जीवां जन्तां दए भरवासा। जुग जुग वेस वटावणहारा, वेखणहारा जगत तमाशा। सतिजुग साचे दए सुहा, आपे पाए आपणी रासा। त्रेता तेरा पार किनारा, राम रमईआ बलि बलि जासा। द्वापर मंगया इक्क दुआरा, भगत वछल जगत भरवासा।
कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणा वासा। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि साचा वेख वखाईआ। अकाल मूर्त एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। नाद तूरत अपर अपार, अनादी धुन वजाईआ। साची सूरत सिरजणहार, दिस किसे ना आईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ मूर्ख मूढ़्हत, माया मोह वधाईआ। गुरमुख विरला मंगे प्रभ चरन धूढ़त, नेत्र लोचण नैण रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, चारों कुन्ट अन्धेरा। ना कोई साजन मीत मुरार, ना कोई तेरा मेरा। एका भुल्लया हरि करतार, हउमे हँगता पाया घेरा। नेत्र दिसे ना सच दुआरा, माया ममता भरमा डेरा। आत्म खुल्ल्हे ना बन्द किवाड़ा, आवण जावण ना चुक्के गेड़ा। लग्गे वा ना तत्ती हाढ़, ना कोई दीसे संझ सवेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे हक्क निबेड़ा। कलिजुग तेरा काला रंग, लक्ख चुरासी रंग रंगाईआ। ना कोई दूसर दिसे संग, ना कोई संग निभाईआ। चार यारी होई नंग, संग मुहम्मद इक्क कुरलाईआ। अल्ला राणी मंगां रही मंग, दर भिच्छया कोई ना पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शब्द रंगीले बैठ पलँघ, थिर घर दो जहानां वेख वखाईआ। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। नाम वजाए इक्क मृदंग, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर आप जगाईआ । लोकमात दुआरा आए लँघ, गुर गोबिन्द संग निभाईआ। कूड़ कुड़यारा चढ़ी कंग, माया ममता दए दुहाईआ। पंज तत्त विकारा लगा जंग, त्रै देशा भेड़ भिड़ाईआ। काया माटी काची वंग, अन्तिम भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा मुख वखाईआ। कलिजुग तेरा काला मुक्ख, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी घर घर धूंएँ रहे धुख, पंखी पंछी तरवर सरवर रहे कुरलाईआ। मानुख मानस रोवण मात कुक्ख, साचा सुख ना कोई दिसाईआ। जूठ झूठ पया थुक्क, मुख काली शाही लाईआ। हरया बूटा रिहा सुक्क, अमृत धार ना कोई चुआईआ। अन्तिम वेला रिहा ढुक, हरि गोबिन्द लेख लिखाईआ। कूड़ा पैंडा रिहा मुक्क, कूड़ कुड़यारा दए खपाईआ । मनमुख जीव लुकया रहे ना कोई गुठ, चारों कुन्ट दहि दिशा फोल फोलाईआ। पुरख अबिनाशी आपे तुठ, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। तीर निराला जाए छुट्ट, रसना चिल्ला इक्क चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी ल्ए लुट्ट, सत्तां दीपां इक्क लड़ाईआ। राज राजानां शाह सुल्ताना खाली हथ्थ फड़ाए ठुठ, दर दर मंगण भिच्छया कोई ना पाईआ। सच दवारिउँ गए रुट्ठ, राए धर्म दए सजाईआ। सच दवारिउँ कढ्ढे कुट्ट, कर्मखण्ड ना कोई वड्याईआ। धर्म खण्ड जड़ देवे पुट्ट, ना कोई दूसर मात लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे तेरी काली शाहीआ।
कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, चारों कुन्ट पसारया। जूठा झूठा मीत मुरारा, ना कोई दीसे मीत मुरारया। एका भुल्लया हरि निरँकारा, निरगुण मेल ना कोई करा रिहा। मन मति करे ख्वारा, गुरमति ना कोई जणा रिहा। जगत तत्त कर प्यारा, नाड़ी रत्त तपा रिहा। धीरज सति ना कोई सहारा, सति सन्तोख ना कोई वखा रिहा। अट्ठ सट्ठ ना कोई किनारा, तीर्थ तट ना कोई बचा रिहा। साध सन्त ना पावे सारा, जीव जन्त कुरला रिहा। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदवाला, गुरदुआरा ना कोई सुहा रिहा। माया ममता कर प्यारा, मुला शेख़ मुसायक पंडत पांधा आप आपणा कर्म कमा रिहा। कलिजुग कूड़ा थक्का मांदा, नेत्र नीर रो रो वहा रिहा। कीती करनी अन्त पछतांदा, कर्मां गेड़ ना कोई कटा रिहा। जूठ झूठ रसना गांदा, ईसा मूसा वेख वखा रिहा। सदी चौधवी वेखे चौधवां चन्द, आकाश आकाशा राह तका रिहा। संग मुहम्मद चार यारी बैठा बन्द, बन्दी छोड़ बंधन पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ दुआरे वेख वखा रिहा। नौ दर जगत दुआरा, हरि हरि बणत बणाईआ। कलिजुग भुल्ले जीव गंवारा, पूरन ब्रह्म ना कोई जणाईआ। आत्म ब्रह्म ना पायण सारा, पारब्रह्म ना मेल मिलाईआ। वरन बरन ना दए अधारा, जूठी झूठी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा रूप शाहो भूप, वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ।