पहली विसाख २०१५ बिक्रमी दरबार विच लिख्त होई जेठूवाल ज़िला अमृतसर
पारब्रह्म प्रभ निहकलंक, लोकमात वज्जी वधाईआ। शब्द वजाए साचा डंक, राज राजाना रिहा उठाईआ। प्रगट होया वासी पुर घनक, भुल्ल रहे ना राईआ। खेले खेल बार अनक, कलिजुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। वाली हिन्द उठ निधान, हरि साचे जोत जगाईआ। मेट मिटाए जीव शैतान, लोकमात रहिण ना पाईआ। संग रलाए मन्त्री प्रधान, एका राग सुणाईआ। पन्थ ख़ालसा होए हैरान, पंचम जेठा दए दुहाईआ। मुस्लिम सुन्नी वेख अञ्जील कुरान, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। पंडत पांधे करन ध्यान, कूड़ कुड़यारा संग रखाईआ। मुल्ला शेख़ सर्ब कुरलाण, नेत्र नैण रहे उठाईआ। ग्रन्थी पन्थी जीव जहान, पारब्रह्म भेव ना राईआ। लिखे लेख हरि शाह सुल्तान, भारत खण्ड ख़ुशी मनाईआ। धर्म झुलाए इक्क निशान, ऊँचां नीचां इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत हरि प्रकाश, आपणी कल वरतांयदा। प्रगट होया शाहो शाबाश,
पन्थ ख़ालसा आप उठांयदा। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी होण निरास, हरि गोबिन्द दिस ना आंयदा। नाम वस्त ना किसे पास, ढोलक छैणे जगत वजांयदा। लेखे लग्गे ना कोई स्वास, नेत्र नैणां दरस कोई ना पांयदा। हरि वेख वखाए पृथ्मी आकाश, वेखणहार दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा डंक वजांयदा। डंक वजाए हरि निरँकारा, आपणी कल वरताईआ। सृष्ट सबाई करे ख्वारा, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां दए हुलारा, नौ खण्ड पृथ्मी आप हिलाईआ। सत्तां दीपां पार किनारा, उच्चे टिल्ले वेख वखाईआ। अगम्म अगम्मड़ी करे कारा, अगम्मड़ी धार चलाईआ। हड्ड मास चमड़ा ना कोई पसारा, पंज तत्त ना कोई दिसाईआ। इक्क अकल्ला एकँकारा, जोती जामा भेख वटाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, निरगुण हथ्थ उठाईआ। सरगुण पावे साची सारा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत हरि निरँकारा, हरि हरि रूप समाया। प्रगट होए विच संसारा, आप आपणा भेख वटाया। नानक गोबिन्द कर प्यारा, एका धार वहाया। जीव जन्त ना पाए सारा, साध सन्त होए हलकाया। भरमे भुल्ले भरम गंवारा, माया पड़दा कोई ना लाहया। अग्नी तत्त इक्क पसारा, पंज तत्त चलाया। त्रैगुण माया वेखे भेख न्यारा, भेखाधारी भेख ना राया। आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता हरि भगवन्ता आपे जाणे आपणी कारा, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण रूप हरि निरँकारा, आपणा आप उपांयदा। आप आपणा कर पसार, वेखणहार आप हो जांयदा। प्रगट हो चवीआं अवतार, चौदां लोकां वेख वखांयदा। चौदां हट्टां जगत पसार, चौदां चौदां धार चलांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, रवि ससि आप उठांयदा। जीवां जन्तां मारे मार, साधां सन्तां वेख वखांयदा। गुरमुख नारी कन्ता इक्क भतार, सच सुहञ्जणी सेज हंढांयदा। मेल मिलाए अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोत निरँजण कर प्यार, आदि निरँजण दया कमांयदा। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, परम पुरख अख्वांयदा। अलख अलखणा अलख अलख रिहा उचार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस हरि अवल्ला, आपणा आप कराया। आप वसाया सच महल्ला, सच सिँघासण आसण लाया। आपे वस्सया जला थला, पुरख अबिनाशी दया कमाया। आपे होया वला छला, अछल अछल्ल कराया। आपे जाणे निहचल धाम अटला, लोकमाती वेख वखाया। आपे जोती शब्दी रला, शब्द अनादी डंक वजाया। आपे करे कराए हल्ला, नाम जैकारा आप बुलाया। आपे वस्सया डूँघी डल्ला, उच्च महल्ला आपे डेरा लाया। आपे मेटे दूई
द्वैती सल्ला, आपे वंडन वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण नूर आदि अबिनाशा, भेव कोए ना राया। वेखण आया जगत तमाशा, जुग जुग वेस वटाया। जोत सरूपी पावे रासा, शब्द सरूपी डंक वजाया। मात गर्भ ना करया वासा, पिता पूत ना कोई रखाया। नाम ना जपया स्वास स्वासा, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। ना कोई रखाया सगला साथा, सगला संग ना कोई निभाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ना कोई हवन कराया। ना कोई तीर्थ अट्ठ साठा, गुर दर मन्दिर अन्दर मस्जिद ना डेरा लाया। धाम अगम्मड़े पारब्रह्म प्रभ आया नाठा, आप आपणा रूप वटाया। आपे गेड़नहारा उलटी लाठा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस वटाया। निरगुण रूप अकल कलधारा, निरगुण वेख वखांयदा। जोत सरूपी कर आकारा, जोती जोत समांयदा। जोत सरूपी कर पसारा, जोती जोत वेख वखांयदा। जोती नूर कर उज्यारा, जोत प्रकाश समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंका नाउँ धरांयदा। निहकलंका हरि बलवाना, पारब्रह्म अख्वाया। प्रगट वाली दो जहानां, आपणा नाउँ धराया। खेले खेल सृष्ट महाना, आदि जुगादि भेव ना राया। जोधा सूर बली बलवाना, तीर निशाना इक्क रखाया। एका चिल्ला इक्क कमाना, एका रिहा उठाया। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, एका नैण खुल्हाया। नौ खण्ड पृथ्मी कर कुरबाना, सत्तां दीपां भेट मंगाया। लक्ख चुरासी बद्धा गाना, साचा सगन मनाया। पंचम जेठी कर अशनाना, आप आपणा रूप वटाया। शब्द घोड़ा कर परवाना, सोलां कलीआं आसण लाया। भेव ना पाइन वेद पुराणा, खाणी बाणी दिस ना आया। खेले खेल गुण निधाना, अञ्जील कुराना वेख वखाया। बस्त्र शस्त्र इक्क सजाना, तन शृंगार कराया। एका खण्डा पहन किरपाना, भगवत रूप वटाया। चण्डी चमके नाम मैदाना, चण्ड प्रचण्ड वखाया। मेट मिटाए झूठ निशाना, भेख पखण्डा रहिण ना पाया। जेरज अंडा वंड वंडाना, उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। काया वेखे सच मकाना, पंज तत्त बणत बणाया। मन मति बुध होए हैराना, त्रैगुण वेस वटाया। त्रैगुण अन्तिम होए हैराना, ब्रह्मा वेता संग रलाया। ब्रह्मा रो रो करे ध्याना, वेला अन्तिम आया। वेद कतेब ना करे पछाना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। शिव शंकर मारे इक्क तराना, त्रिसूला हथ्थ उठाईआ। बाशक तशका गल लटकाना, माला कंठ सुहाईआ। ना कोई दीसे संग नौजवाना, सगला संग ना कोई वखाईआ। बिन हरि कोई ना दीसे दो जहाना, बेड़ा पार कराईआ। नेत्र रो रो नीर वहाना, नैण नैण रही बिगसाईआ। पुरख अबिनाशी एका देवे ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपे मेटणहार निशाना, आपे ल्ए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम प्रगट होया निहकलंक
बली बलवाना, लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज दए मिटाईआ। पारब्रह्म हरि जोत निराला, जोती जोत अख्वांयदा। प्रगट होया अकाल अकाला, अकल कला अख्वांयदा। सर्ब जीआं हरि दीन दयाला, दया निध अख्वांयदा। चरन भिखार रखाए काल महांकाला, आप आपणा वेख वखांयदा। आपे फल लगाए सृष्ट सबाई डाल्हा, आपे तोड़ तुड़ांयदा। आपे त्रैगुण माया पाए जंजाला, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लांयदा। आपे गुर पीर साध सन्त उपजाए साचा लाला, आप आपणे विच समांयदा। आप बणाए मन्दिर मसीत गुर दुआरे अग्नी जोत ज्वाला, आपे मेट मिटांयदा। आपे सृष्ट सबाई होए रखवाला, आपे ख़ाक मिलांयदा। आप वजाए जुग जुग आपणा ताला, ताल तलवाड़ा इक्क रखांयदा। आपे वेख वखाए लक्ख चुरासी काया घाला, आत्म अन्तर डेरा लांयदा। आपे दीपक जोती निरगुण हरिजन बाला, आपे अज्ञान अन्धेर वखांयदा। आपे तोड़े बजर कपाटी लग्गा ताला, आपे मुख भवांयदा। आपे अमृत आत्म मारे इक्क उछाला, सर सरोवर आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण वेस नर नरेश आपणा आप वटांयदा। नर नरेश हरि भगवाना, हरि हरि आप अख्वाया। जोत सरूपी पहरया बाना, विष्नूं रूप वटाया। विष्नूं होया जाणी जाणा, सेवक सेवा रिहा कमाया। आपे वरते आपणे भाणा, दूसर भेव कोए ना राया। धुरदरगाही साचा राणा, अकाल पुरख आप हो आया। जन भगतां देवे दर दुआरे माणा, सूरत नूरत इक्क दरसाया। वेख वखाए दो जहानां, मण्डल मण्डप फेरा पाया। सोहँ शब्द रखाया इक्क बिबाना, सो पुरख निरँजण दया कमाया। आदि जुगादी खेल महाना, खेलणहार आप रघुराया। भगत जग करे पछाना, आप आपणी बणत बणाया। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म सरनाया। एका मारे तीर निशाना, सोए रिहा उठाया। दरस दिखाए दया कमाए चतुर्भुज हरि बिधनाना, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम डंक वजाया। निहकलंका हरि भगवन्ता, एका एक अख्वाईआ । पकड़ उठाए साधन सन्ता, सन्त कन्त आप हो जाईआ। जुगत जगत बणाए साची बणता, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। सृष्ट सबाई तेरी कलिजुग झूठी मिटे जगत रुत्त बसन्ता, रैण अन्धेरी रहिण ना पाईआ। धाम अव्वला पारब्रह्म अकल्ला इक्क सुहंता, चार वरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। निरगुण रूप हरि उजाला, एका एक कराया। प्रगट होया गुर गोपाला, हरि गोबिन्द वेस वटाया। तोड़णहारा जगत जंजाला, जागरत जोत जगाया। दरस दिखाए काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाला, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण वेस अनेक
आपणा आप वटाया। निरगुण रूप हरि करतार, करता पुरख अख्वाया। सरगुण मेला विच संसार, जुग जुग आण कराया । चेला गुर इक्क द्वार, एका दर सुहाया। नाम भरया सच भण्डार, भरनहार आप अख्वाया। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआया। मरन जन्म दए संवार, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। कर्म निहकर्मी पावे सार, धर्मी धर्म धराया। वरन अवरनी वस्सया बाहर, ज़ात पात ना कोई रखाया। इक्क अकल्ला एका एकँकार, एका कार कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग प्रगट हो अन्तिम निहकलंक अवतार, जोती जामा भेख वटाया। जोती जामा हरि शाहो भूप, हर घट आप समांयदा। वेख वखाए चारों कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। मेट मिटाए जूठ झूठ, माया ममता वंड वंडांयदा। सन्त सुहेले जो जन जुग जुग गए रूठ, कर किरपा मेल मिलांयदा। दस पंज गया तुठ, बीस बीस नाल रलांयदा। आप बंधाए एका मुठ, एका तोल तुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस दोए धार, दोए जोड़ जुड़ाया। जोती शब्दी कर प्यार, शब्दी जोती मेल मिलाया। निरगुण निरगुण बणे नार, निरगुण निरगुण कन्त हंढाया। निरगुण निरगुण दए अधार, निरगुण निरगुण धीर धराया। निरगुण निरगुण करे कार, निरगुण निरगुण कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोए दोए मेल मिलाया। दोए मेला नर निरँकारा, आपणा आप करांयदा। आप सुहाए सच दुआरा, आपे वेख वखांयदा। आपे भर हरि भण्डारा, आपे आप वरतांयदा। आपे बणे दर भिखारा, आपे भिच्छया पांयदा। आपे बण घर वरतारा, आपणी झोली आप भरांयदा। आपे बणया मीत मुरारा, सखा सुहेला आप अख्वांयदा। साचा मेला सच दुआरा, साचा हरि करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। एका रूप गया समा, दूजे जोत जगाईआ। दूजी जोती आप जगा, एका रंग वटाईआ। एका रंग आप वखा, दूजा वेस कराईआ। दूजा वेस आप करा, एकँकारा समाईआ। एकँकारा नाम धरा, दूजा बोल बुझाईआ। दूजा बोला आप जणा, एका शब्द समाईआ। एका शब्द आप अल्हा, दूजा ढोल वजाईआ। दूजा ढोला आपे गा, एका बूझ बुझाईआ। एका दूजा भउ मिटा, आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वड्डी वड्याईआ। आपे एक एक आकारा, एका एक करांयदा। आपे दूजा पसर पसारा, दो जहानां वेख वखांयदा। आपे एका बन्न्हे धारा, एका धार चलांयदा। आपे खेले दो जहानां खेल न्यारा, खेलणहार आप अख्वांयदा। आपे एका एक कर आकारा, एका रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूआ दूआ एका एका गुण वखांयदा। एका गुण जोती नूर, हरि हरि आप वखाया। दूजा शब्द साची तूर, एका नाद अल्हाया।
एका हरि सर्ब भरपूर, सर्बकल अख्वाया। शब्दी रंग चाढ़्हे गूढ़, एका दूजा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण ल्ए उपाया। निरगुण निरगुण आप उपा, चले चाल निराला। जोती दीपक आप जगा, हर घट होए शब्द गोपाला। आपणा खेल आप खिला, चले चाल निराला। दीपक जोती आप जगा, हर घट होए शब्द गोपाला। पंचम मेला सहिज सुभा, धुन अनादी एका ताला। ब्रह्मादी हरि खोज खुजा, दस्से राह सुखाला। आदि जुगादी आपे चले आपणी चाला, वेखे धर्म सच्ची धर्मसाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे चले आपणी चाला। पंचम मेला पंचम चेला, पंचम रूप वटाया। पंचम खेल आपणा खेला, खेलणहार अख्वाया। पंचम होया सज्जण सुहेला, सगला संग निभाया। पंचम जाणे आपणा वेला, वेला वक्त सुहाया। पंचम वसे रंग नवेला, धाम अवल्लड़े डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम दर इक्क सुहाया। पंचम दर पंचम घर, पंचम हरि हरि पाया। पंचम चुक्के दूजा डर, पंचम भउ मिटाया। पंचम नहाता एका सर, पंचम मैल गंवाया। पंचम पौड़े साचे चढ़, पंचम दर सुहाया। पंचम तोड़ हँकारी गढ़्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि पंचम वेख वखाया। पंचम पाया आदि निरँजण, पंचम मेल मिलांयदा। पंचम मेला दर्द दु:ख भय भंजन, पंचम संग निभांयदा। पंचम चरन धूढ़ कराए साचा मजन, पारब्रह्म प्रभ दया कमांयदा । पंचम आया पड़दे कज्जण, पंचम पड़दा पांयदा। पंचम नगारे घर पंचम वज्जण, पंचम राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा वेखे दर, पंचम दर सुहांयदा। पंचम दर हरि सुहञ्जणा, वड वड्डी वड्याईआ। जगे जोत आदि निरँजणा, आठ पहर रुशनाईआ। ना कोई दूसर दिसे होर सज्जणा, ना को बणत बणाईआ। ना घड़या ना भज्जणा, ना कोई मेट मिटाईआ। ना कोई नगारा वज्जणा, सुर ताल ना कोई रखाईआ। आप आपणे दुआरे बहि बहि हरि आपे सजणा, हरि वड वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम वेखे थाउँ थाँईंआ। पंचम मेला अगम्म अथाह, बेपरवाह समाया। पंचम मेला सहिज सुभा, पंचम ल्ए जगाया। पंचम उठाए फड़ फड़ बांह, पंचम नाम ध्याया। पंचम पिता आपे माँ, पिता पूत आप अख्वाया। पंचम देवे ठंडी छाँ, सिर पंचम हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला मेल मिलाया। पंचम मेला सच दरगाह, साचा आप करांयदा। एकँकारा बण मलाह, बेड़ा पार करांयदा। दूजी देवे शब्द सलाह, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। पंचम जपाए एका नाँ, अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा । निरगुण दया रिहा कमा, दयानिध आप अख्वांयदा। वेद कतेब कोई जाणे ना, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। साध सन्त कोई पछाणे ना, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। आदि अन्त कोई जाणे ना, जानणहार ना कोई अख्वांयदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा मेल दर, पंचम वेख वखांयदा। पंचम मुख पंचम ताजा, पंचम जोत जगाईआ। पंचम हरि ग़रीब निवाज़ा, पंजम वेख वखाईआ। पंचम रक्खणहारा लाजा, पंचम मोह चुकाईआ। पंचम देवे अस्व ताजा, शब्द घोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। पंचम मारे एका वाजा, पंचम धुन अल्हाहीआ। पंचम वजाए सच रबाबा, नानक निरगुण गाईआ। पंचम बौहड़े मक्का काअबा, पंचम वड वड्याईआ। पंचम मेल मिलाए दो दो आबा, पंचम बेपरवाहीआ । पंचम देवे चरन रकाबा, दो जहानां फेरा पाईआ। पंचम मुख रखाए नकाबा, ना कोई पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा मेल कर, पंचम वेख वखाईआ। पंचम हरि राजन राजा, राज जोग अख्वांयदा। पंचम पंचम साजन साजा, पंचम भोग भुगांयदा। पंचम देवे साचा दाजा, पंचम मूल चुकांयदा। पंचम संवारे आपे काजा, पंचम पूर करांयदा। पंचम वेखे देस माझा, कलिजुग अन्तिम जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवणहारा वर, दर दूजा वेखे साचा घर, पंचम चुक्के जगत डर, एका घर सुहांयदा। एका दर एका दाता, जुग जुग आप अख्वाया। दूजी देवे भगत सुगाता, राम नामा झोली पाया। मेट मिटाए ज़ाता पाता, ऊँच नीच ना कोई रखाया। अमृत देवे बूंद स्वांता, गुर गोबिन्द सेवा लाया। अन्दर मन्दिर बहि बहि मारे झाता, दिस किसे ना आया। अट्ठे पहर इक्क अकांता, अकल कला अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटाया। इक्क अकाल इक्क दयाल, एका रूप समाया। दूजा वज्जे साचा ताल, शब्दी नाद रखाया। पंचम घाल रहे घाल, सेवक सेव कमाया। फल लगाए आत्म डाल्ह, वेखणहार अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द होए सहाया। जोती नूर हरि निरँकार, आपणी धार बंधाईआ। गोबिन्द वेस कर अपार, पूत सपूता नाउँ धराईआ। आपे बैठा अधविचकार, दो जहानां वेख वखाईआ। करता पुरख करनेहार, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। मरे ना जम्मे विच संसार, आवण जावण खेल रचाईआ। आवे जावे वारो वार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, जन भगतां ल्ए तराईआ। एका दूजा भउ निवार, एका रंग रंगाईआ। पंचम सोहे दर दरबार, पंचम वेख वखाईआ। पंचम वखाए सच निशान, पंचम रिहा उठाईआ। पंचम जोधा सूरबीर बली बलवान, पंचम खण्डा रिहा चमकाईआ। पंचम पाए एका आण, ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वेख वखाईआ। पंचम घर दर परवाना, गोबिन्द ख़ुशी मनाईआ। तेरा रूप श्री भगवाना, तेरे विच समाईआ। तेरा नाम धुर फ़रमाणा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। अकाल मूर्त ना करे कोई पछाना, रूप रेख ना कोई वखाईआ। तेरा नाद धुन तराना, अनादी राग अल्हाईआ।
आप आपणा कर कुरबाना, तेरा तेरी झोली पाईआ। तेरा लेखा धुर फ़रमाणा, सेवक सेव कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ बद्धा गाना, साचा सगन मनाईआ। एका खण्डा नाम खिच म्याना, गात्रे तन आप पहनाईआ। दिस ना आए दो जहानां, लोआं पुरीआं ना वेख वखाईआ। ना कोई जाणे जीव निधाना, लक्ख चुरासी भेव ना राईआ। ना कोई लिखे लेख कतेब पुराणा, रसना जिह्वा ना गुण गाईआ। आपणा लेखा आप पछाना, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी तेरा भाणा, तेरे भाणे सद समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ। आप आपणी दया कमा, हरि साचे बूझ बुझाईआ। एका रूप आप अख्वा, दूजे गया समाईआ। पंचम जोती ल्ए जगा, पंचम भेट चढ़ाईआ। पंचम मेला ल्ए मिला, पंचम करे जुदाईआ। पंचम सखीआं मंगल गा, पंचम राग अल्हाईआ। पंचम धुन अनादी रिहा वजा, आत्मक इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवणहारा वर, दूजे चुक्के जगत डर, पंचम वेखे हरि रघुराईआ। पंचम वेखे पद निरबाना, पंचम मेल मिलाया। पंचम चले हरि हरि भाणा, पंचम तेल चढ़ाया। पंचम होया जाणी जाणा, पंचम सज्जण सुहेल बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात कर, एका दूजा वेख वखाया। एका जोती नूर जगा, दूजा वेस वटांयदा। गुर गोबिन्द गया समा, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। पंचम रूप इक्क दरसा, एका वेख वखांयदा। बस्त्र शस्त्र गहिणा पा, तन शृंगार करांयदा। पंचम भाणा सहिणा रिहा जणा, पंचम भेव चुकांयदा। पंचम लहिणा देणा रिहा मुक्का, पंचम मोह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा वेख घर, पंचम संग निभांयदा। पंचम साथ सगला पाया, गुर गोबिन्द वज्जी वधाईआ। आप आपणा सीस झुकाया, हरि वड वड्डी वड्याईआ। तेरा रूप तेरी कुदरत तेरे अन्दर नज़री आया, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। आसा पूरत मेल मिलाया, ममता मोह चुकाईआ। सगला संग दए निभाया, सीस ताज टिकाईआ। अंगी कार अंग लगाया, वड वड्डी वड्याईआ। धरत मात पलँघ विछाया, केस गढ़्ह रुत्त सुहाईआ। आप आपणा मंग मंगाया, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला साचे दर, एका जोती मिले हरि, दूजे शब्द वज्जे वधाईआ। एका जोती सगन मनाए, दूजा शब्द गाए गीत अनादा। पंचम मेला मेल मिलाए, खेले खेल विच ब्रह्मादा। एक भिच्छया झोली पाए, पारब्रह्म आदि जुगादा। जगत रिच्छया लोकमात कराए, धुरदरगाही देवे साची दादा। नाम खण्डा इक्क वखाए, जगत नेत्र दिस ना आए, गुरमुख विरले लाधा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द दित्ता एका वर, पूत सपूता सोहया दर, मेल मिलाया माधव माधा। एका वस्त झोली पा, एका राग सुणाया। दूजा शब्द रिहा जणा, शब्दी
शब्द उपाया। पंचम बस्त्र तन छुहा, एका रंग रंगाया। एका अमृत जाम पया, एका धार वहाया। एका सर सरोवर दए नुहा, अठसठ तीर्थ मूल चुकाया। जगत द्वारी घेरा पा, गुर गोबिन्द पड़दा पाया। हेरा फेरी कर कर गया भुला, भेव किसे ना आया। पंचम लेखा आपणी हथ्थी आप लिखा, दो अक्खर मुख रखाया। सो पुरख निरँजण अन्तिम होए सहा, सतिगुर रूप वटाया। हँ हँगता दए मिटा, हा हा हरि हरि वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मूल चुकाया। गुर गोबिन्दा अन्दर वड़, वेखे हरि हरि भाणा। सच महल्ले उप्पर चढ़, मिल्या मेल शाह सुल्ताना। ना कोई सीस ना कोई धड़, साचे तख्त आप सुहाना। दूसर दर ना कोई रिहा खड़, इक्क अकल्ला श्री भगवाना। ना कोई अक्खर रिहा पढ़, ना कोई होए कुरबाना। गुर गोबिन्द सरनी गया पड़, पारब्रह्म होए मेहरवाना। लोकमात लगाई तेरी जड़्ह, तेरा मेरा रूप वटाना। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाना। ना कोई पीवे हुक्का नड़, मदिरा मास ना मुख लगाना। अमृत आत्म हँकारी तोड़े गढ़्ह, शब्द शब्दी बख्शे सच कृपाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा वेख घर, पंचम देवे साचा दाना। पंचम दाना हरि घर पाया, गोबिन्द वड वड्याईआ। पप्पा पुरख सुल्ताना इक्क ध्याया, अकाल पुरख मनाईआ। ओते टिप्पी इक्क बंधाया, हँगता बन्द कराईआ। थथ्था थित वार इक्क रखाया, साची रुत्त सुहाईआ। वावा विष्नूं रूप वटाया, सिहारी करे कुड़माईआ। शशा शंकर गलो लाहया, भोले नाथ ना कोई सहाईआ। नन्ना निरगुण खेल कराया, दोए औंकड़ वेख वखाईआ। दो जहानी फेरा पाया, हरि वड वड्डी वड्याईआ। वावा वेला अन्तिम आया, हरि साची जोत करे रुशनाईआ। सस्सा सतिगुर पूरा पाया, पूरन ब्रह्म जणाईआ। ऐड़ा कन्ना इक्क वखाया, ख़ालसा ख़ालस भेव ना राईआ। खक्खा खेल रिहा कराया, कलिजुग वड्डी वड्याईआ। विसाख दिहाड़ा इक्क मनाया, गुर गोबिन्द ढहि पया सरनाईआ। पहला पौड़ा मात लगाया, ना कोई वेख वखाईआ। धुरदरगाही आया दौड़ा, जोती जोत करे रुशनाईआ। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सिख्या पाई भिच्छया गुर गोबिन्दे लेखा लिख्या ना कोई मेट मिटाईआ। लिख्या लेख हरि गोबिन्द, हरि हरि धुर फ़रमाणा। सृष्ट सबाई मेटे चिन्द, भेव चुकाए राजा राणा। गहर गम्भीर गवर सागर सिन्ध, जल नीर ना कोई बुझाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप उपजाए आपणी बिन्द, आप आपणा नाउँ धराना। आपणा लेख आप लिखा, आपणी कल वरताईआ। मूंड मुंडाए वेस वटा, रूप अनूप समाईआ। केसाधारी बणत बणा, केस गढ़्ह सुहाईआ। ग़रीब निमाणे गले लगा, चार वरन सरनाईआ। एका अक्खर रिहा जणा, दूजा भउ चुकाईआ। ग़रीब निमाणे
गले लगा, चार वरन सरनाईआ। अकाल पुरख प्रभ लैणा मना, ना दूसर सिर झुकाईआ। वेले अन्तिम होए सहा, हरि वड वड्डी वड्याईआ। आवे जावे वेस वटा, वेस अनेका आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला साचे घर, घर सच वज्जी वधाईआ। पंचम मंगल साचा गाया, एका हरि लिव लाईआ। दूजा गुर मेल मिलाया, कुदरत रूप वटाईआ। एका अक्खर जाप जपाया, निरगुण सच्ची सरनाईआ। सतिगुर पूरा होए सहाया, आवे जावे ना मरे ना जाईआ। रसना जिह्वा जो जन ध्यावे, दिवस रैण वेख वखाईआ। परमानंद गुरसिख समावे, निजानंद दरसाईआ। जोती जोत जोत उपावे, जागरत जोत वखाईआ। साचा सिक्ख सिक्ख मोहे भावे, सिक्खी सिख्या इक्क सिखाईआ। लेखा लिख्या ना कोई मिटावे, लिखणहार हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता साचा वर, शब्द शब्दी करे जणाईआ। गुर गोबिन्द तेरा मेला, एका एकँकारया। दूजी वेरा बणे चेला, सोहे बंक द्वारया। पंचम होए सखा सुहेला, अमृत आत्म देवे ठंडी ठारया। आपणा खेल पारब्रह्म प्रभ आपे खेला, बाहर वसे नौ द्वारया। गुरमुखां होए सज्जण सुहेला, शब्दी शब्द करे प्यारया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, साची सेवा आप लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क निशाना धुर फ़रमाणा, गुर गोबिन्द आप जणा रिहा। गुर गोबिन्द सुण धुर फ़रमाणा, दोए जोड़ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी तेरा रूप महाना, लेखा लेख ना कोई लिखाया। आदि जुगादी तेरा भाणा, मोहे मस्तक मंग लगाया। सति सरूपी बद्धा गाना, सति सन्तोख समाया। आवण जावण तेरे नाला, तेरा संग रखाया। नेड़ ना आए काल महांकाला, किशन बिशन ना कोई ध्याया। ना कोई हवन जोत ज्वाला, आदि शक्त इक्क मनाया। वरन गोत ना कोई रखवाला, बिन हरि तेरे ना कोई होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, लहिणा लहिणा झोली पाया। अन्तिम वेला हरि निरँकार, आपणा वेस वटाए। निहकलंका जामा धार, जोती जोत जगाए। शब्दी डंका अपर अपार, आदि पुरख वजाए। राउ रंकां करे ख़बरदार, साध सन्त उठाए। माया ममता मलेश दर दए दुरकार, जूठ झूठ रहिण ना पाए। गुरमुख साचे कर प्यार, धारी केस वेखे मूंड मुंडाए। चार वरनां इक्क प्यारा, एका दूजा भउ चुकाए। पंचम मेला सच दरबार, दर दुआरा इक्क सुहाए। आप आपणी किरपा धार, आपणी बणत बणाए। नारी कन्त इक्क प्यार, सति सरूप समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाए। गुर गोबिन्द सुण तराना, नेत्र रो रो नीर वहाया। पुरख अबिनाशी तेरा भाणा, तेरे दर सुहाया। तेरा मेरा आवण जाणा, विछोड़ा घोड़ा जोड़ा ना वेख वखाया। पुरख अबिनाशी कर परवाना, देवे माण सवाया। तेरा मन्दिर सच टिकाना,
हरि साचा आसण लाया। शब्द सरूपी बणे बिबाणा, हरि भगवाना, डेरा लाया। राग अनादी इक्क तराना, पारब्रह्म सुणाया। आदि जुगादी खेले खेल महाना, आप आपणी कल वरताया। कलिजुग जीव होए निधाना, पंच तत्त हलकाया। मन मति करे वैराना, पंज शैताना संग रलाया। गुर दर मन्दिर ना कोई वेखे हरि भगवाना, बेईमानां डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा वेखे साचा दर हरि मन्दिर इक्क सुहाया। हरि मन्दिर हरि सच दुआरा, एका एक उपाया। नौ दुआरे वस्सया बाहरा, पंज तत्त ना बणत बणाया। हड्ड मास नाड़ी रत ना लाया कोई गारा, रक्त बूंद ना कोए उपाया। महल्ल अटल अचल्ल उच्च मुनारा, प्रभ साचे आप सुहाया। आपे बैठ परवरदिगारा, नूर अलाही वेख वखाया। मुकामे हक्क पाए सारा, हक्क हकीकत दए दुहाया। लाशरीक इक्क ख़ुदाया, शरअ शरायत ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दित्ता साचा वर, दर साचा इक्क सुहाया। साचा घर हरि सुहाउणा, हरि वड्डी वड्याईआ। जोती जामा भेख वटाउणा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गुर गोबिन्द आप उपजाउणा, शब्दी शब्द नाउँ धराईआ । कल्गी तोड़ा सीस लगाउणा, जोती जोड़ा मेल मिलाईआ। चिट्टा अस्व इक्क दड़ाउणा, नीला नीली धार पार कराईआ। पारब्रह्म प्रभ फेरा पाउणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। ब्रह्मा वेता आप उठाउणा, अट्ठे नेत्र दए खुल्हाईआ। शिव शंकर जाग आप खुल्हाउणा, भोले नाथ भरम गंवाईआ। करोड़ तेतीसा फड़ हिलाउणा, सुरपति राजा इन्द आप उठाईआ। लक्ख चुरासी आप जगाउणा, एका डंक वजाईआ। राजा राणा तख्तों लौहणा, सीस ताज ना कोई रखाईआ। मावा पुत्तरां नाता जगत तड़ाउणा, कलिजुग वड्डी वड्याईआ। भाईआं भैणां संग रखाउणा, मस्तक टिक्का काली शाहीआ। साची सिख्या ना कोई सखाउणा, मनमति जगत पढ़ाईआ। गुरमति विद्या हथ्थ ना आउणा, साचा धर्म ना कोई धराईआ। गुरु ग्रन्थ घर घर वकाउणा, जगत हट्ट इक्क चलाईआ। शब्द खोज गुरु किसे ना पाउणा, ग्रन्थी पन्थी रसन हलकाईआ। अकाल तख्त अकाल पुरख ना किसे मनाउणा, अकाल मूर्त ना नज़री आईआ। रामदास सर सरोवर किसे ना नहाउणा, दुरमति मैल ना कोई गंवाईआ। कलिजुग जीवां वेसवा घर बणाउणा, धीआं भैणां पति गंवाईआ। आपणा कीता अन्तिम आपे पाउणा, वेखणहार सृष्ट सबाईआ। लिख्या लेख ना किसे मिटाउणा, गुर गोबिन्द हुक्म चलाईआ। आपणा लेखा आप छुपाउणा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। अन्तिम सरसे भेट चढ़ाउणा, कलिजुग जीव नेत्र दरस ना सके पाईआ। निहकलंक प्रगट हो फेर लिखाउणा, गुर गोबिन्द सेवा लाईआ। साचा नगर इक्क वसाउणा, सम्बल नाउँ धराईआ। सस्सा सतिगुर इक्क रखाउणा, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। बब्बा बोध ज्ञान इक्क कराउणा, अकाल मूर्त सच्ची सरनाईआ। लल्ला लेख फिर लिखाउणा, सतिजुग
साची बणत बणाईआ। पंचम मीता पंचम दर सुहाउणा, पंचम राग अल्हाईआ। एका रूपा दूजा वेस वटाउणा, जोती शब्दी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन आप रचाईआ। अपणी रचन आप रचा, आपणा कर्म कमाया। आपणा लेखा आप लिखा, आपे रिहा पूर कराया । भरम भुलेखे जगत भुल्ला, भरमी भरम भुलाया। धारी केसा कोई जाणे ना, गुर गोबिन्द फेरा पाया। दस दस्मेसा आया रूप वटा, शब्दी शब्द समाया। इक्क अदेसा रिहा करा, पारब्रह्म सरनाया। गणपति गणेश ना कोई ल्ए मना, ना कोई दूसर सीस झुकाया। धुर संदेसा रिहा सुणा, एका जाप जपाया। ब्रह्मा विष्न महेषा दए मिटा, आप आपणा लेखा पूर कराया। दर दरवेशा एका अलख रिहा जगा, अलख निरँजण आप अख्वाया। एका भिच्छया रिहा पा, एका ब्रह्म जणाया। सच दुआरा रिहा सुहा, हरि साचे डेरा लाया। अगम्म अगम्मड़ा खेल करा, अगम्मड़ी धार चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा वेस कर, हरि पंचम रंग रंगाया। पंचम रंग हरि हरि रत्ता, राग रत्न उपाया। एका सिख्या एका मता, एका बूझ बुझाया। एका सरूप एका सता, एका चेतन्न रिहा कराया। एका जोग एका जता, एका धीरज रिहा धराया। एका साधन एका हट्ठा, एका तट रिहा वखाया। एका पूजा एका पाठा, एका इष्ट देव मनाया। एका तीर्थ अट्ठ साठा, इक्क अशनान कराया। एका नाम पल्ले बन्न्हे गाठा, दो जहानां संग रखाया। ना कोई फेरे माला इक्क सौ आठा, अट्ठ अठोतरी ना कोए बणाया। सतिगुर पूरा पुरख अकाला आपे तुठा, दे दर्शन पार कराया। गुरसिख गुरमुख अन्तिम करे एका मुट्ठा, लुकया कोई रहिण ना पाया। ना कोई दीसे जूठा झूठा, कलिजुग अन्तिम दए रुढ़ाया। माया राणी वखाए खाली ठूठा, दर दर फिरे हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आप वसाया साचा घर, आपे वेखण आया। साचा घर हरि वसाए, कलिजुग अन्त निशानी। कलिजुग तेरी वंड वडाए, साढे तिन्न हथ्थ कुरबानी। भेख पखण्डा दए मिटाए, मारे तीर निशानी। नार दुहागण रंडा ना कोई दिसाए, ना कोई दीसे जीव अभिमानी। कलिजुग कन्ढ्ढा पार कराए, हरि शाहो भूप सुल्तानी। जेरज अंडा वेख वखाए, उत्भुज सेत्ज करे पछानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी बाणी। आपणा दर आप सुहाउणा, आपणी बणत बणांयदा । नौ द्वार जगत वखाउणा, नौ दर वेख वखांयदा। शब्द सिँघासण इक्क विछाउणा, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी संग रलाउणा, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी आप हलाउणा, इक्क हुलार दवांयदा। मनमुख जीवां आप भुलाउणा, मनमति पड़दा पांयदा। मलेछ दरवेश आप कराउणा, करनी किरत ना कोए करांयदा। कर ख्वार फेर मिलाउणा, वीह सौ वीह बिक्रमी राह तकांयदा। उन्नी
उनीसा खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक विच समांयदा। अट्ठ अठारां धार चलाउणा, धरनी धरन धरांयदा। सति सतारां हुक्म चलाउणा, राज राजानां वेख वखांयदा। सम्मत सोलां हरि सति करौना, भेव कोई ना पांयदा। पन्थ ख़ालसा दर दर रलाउणा, ना कोई किसे बचांयदा। सम्मत पन्दरां लेख लिखाउणा, ना कोई मेट मिटांयदा। नौ दुआरे धाम सुहाउणा, हरिसंगत मेल मिलांयदा। दसवें जोती जोत जगाउणा, शब्दी शब्द गुर अख्वांयदा। दो पंज इक्क धाम बहाउणा, नौ नौं लेख लिखांयदा। नौ पंज कर्म कराउणा, दोए धार मिटांयदा। दोए धार वक्त सुहाउणा, पंज नौ उठांयदा। पंच नौ रचन रचाउणा, दो दो वेख वखांयदा । दो पंज नौ साचा सगन मनाउणा, थित वार आप गणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप उपाए होए सहाए, आपे वेख वखांयदा। दो सौ उनाठ बरस, बरसी बरस कमाया। पुरख अबिनाशी कर तरस, जोती जामा भेख वटाया। गुर गोबिन्द मेटी हरस, कलिजुग वेला अन्तिम आया। पहली विसाख वीह सौ पन्दरां गुरमुखां अमृत आत्म देवे बरस, निझर धार वहाया। वेखणहारा अरस कुर्श , नूरो नूर समाया। सुभाग दिहाड़ा हरिसंगत हरि पाया दरस, गुर गोबिन्द बूटा लाया। निरगुण जोत लोकमात धरत ओते आई फर्श, गुरसिक्खां धूढ़ मस्तक लाया। लौहण आया पिछला कर्ज़, दस दस्मेस वेस वटाया। हरिसंगत हरि करे अर्ज़, मन मति मरज़ रहिण ना पाया। एका गुर शब्द आदि जुगादी देवे धुर दी तर्ज़, अनहद सेवा लाया। कलिजुग अन्तिम आपणा पूरा करन आया फर्ज़, सेवक सेवा रिहा कमाया। सतिगुर पूरे रही सदा सदा इक्क गरज़, गुरसिख प्रेम भिच्छया देवे झोली पाया। कलिजुग माया जीवां जन्तां रही वरज, नौ दुआरे कोई ना पार कराया। साधां सन्तां होए हर्ज, नेत्र नैण पारब्रह्म ना दर्शन पाया। सतिगुर पूरा सदा सदा शब्द सरूपी रिहा गर्ज़, गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका जोती नूर धर, दूजा शब्द ल्या वर, पंचम मेला आपे कर, वेखणहारा नौ द्वार, दर दसवां इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर किरपा मेल मिलाया।
हरिसंगत हरि पाया, हरि दर वज्जी वधाईआ। हरिसंगत मंगल गाया, हरि हरि रूप समाईआ। हरिसंगत हरि वेख वखाया, भिनंड़ी रैण संग रलाईआ। हरिसंगत हरि रंग चढ़ाया, नेत्र नैण वेख वखाईआ। हरिसंगत हरि मंगण आया, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम वड्डी वड्याईआ। भिनड़ी रैनड़ीए तेरा सच द्वार, हरिसंगत मेल मिलाया। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, आपणी कल वरताया। सखा सुहेला मीत मुरार, लोकमात वेख वखाया। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, एका घर सुहाया। इक्क अकेला पावे सार, एकँकारा रूप वटाया। पारब्रह्म गुर
लै अवतार, शब्दी शब्द समाया। शब्द गुर परउपकार, परउपकारी आप अख्वाया। चार वरन सुहाए इक्क द्वार, सो पुरख निरँजण दया कमाया। ऊँचां नीचां भेव निवार, राउ रंकां रंग रंगाया। साधां सन्तां दए सहार, जीवां जन्तां मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमति देवे साचा वर, आत्म झोली आप भराया। गुरमति साची आत्म धर, शब्द करे कुड़माईआ। इक्क नुहाए साचे सर, दुरमति मैल गंवाईआ। आप खुल्हाए बन्द किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ उखेड़े जड़, माया ममता मोह चुकाईआ। हउमे हँगता जाए सड़, एका अग्नी अग्ग लगाईआ। दरस दिखावे अग्गे खड़, आप आपणा रूप वटाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, सच महल्ला फेरी पाईआ। हर घट अन्दर बैठा वड़, आप आपणा अंग कटाईआ। जोत निरँजण नाम धर, आदि निरँजण वड वड्याईआ । साध सन्त ल्ए फड़, शब्द विचोला इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे वर, एका ढोला गीत सुणाईआ । नाम वैरागी साचा ढोला हरि हरि आप अल्हाया। चार वरन जैकारा एका बोला, एका गोबिन्द पाया। पंज तत्त विकारा जगत तोला, तोलणहार आप अख्वाया। लक्ख चुरासी आपे मवला, मौला रूप हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, वर दाता आप अख्वाया। वड दाता हरि हरि निरँकारा, हरि हरि आप अख्वांयदा। आपे देवणहारा जगत भण्डारा, आपे भिच्छया पांयदा। आपे करे कराए नाम वणजारा, एका वणज करांयदा। आप उपजाए धुन धुन्कारा, धुन अनादी आप सुणांयदा। आपे दीपक जोती कर उज्यारा, निर्मल नूर दरसांयदा। आपे बोले शब्द जैकारा, अनहद राग अल्हांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, हर घट आप समांयदा। आपे वेखे काया मन्दिर डूँघी कन्दर बजर कपाटी उच्चे टिल्ले पर्बत फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे नाम वर, एका मन्त्र नाम ज्ञान दृढ़ांयदा। नाम मन्त्र सर्ब गुर देवा, आदि शक्त समाया। अलख निरँजण अलख अभेवा, आदि जुगादि अख्वाया। आदि निरँजण साची सेवा, जुग जुग करदा आया। आपे वस्सया रसना जेहवा, आप आपणा नाम जपाया। जन भगतां कौस्तक मणीआ लाए थेवा, तिलक लिलाटी वेख वखाया। नमो देव सर्ब गुर देवा, निरगुण रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे एका वर, एका मार्ग लाया। एका शब्द नाम ज्ञानन, ज्ञान बोध प्रचण्डा। चरन कँवल बख्शे ध्यानन, खोज खोजाए ब्रह्मण्डा। एका देवे शब्द निशानन, लेख चुकाए जेरज अंडा। एका मारे तीर निशानन, पार कराए साचा कन्ढ्ढा। दर दुआरे देवे मानन, गुरमुख वंडाई साची वंडा। एका राग सुणाए कानन, मेट मिटाए भेख पखण्डा। गुर मूर्त गुर नेत्र गुर
नैनण बख्शे चानण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे नाम वर, तन पहनाए दया कमाए एका नाम खण्डा। नाम वस्त सच भिबूती, तन शृंगार कराया। चरन प्रीती इक्क अहूती, एका हवन सिखाया। वेख वखाए दहि दिशा चारे कूटी, हरि पवणी पवण समाया। शब्द उठाए साचा दूती, दूर दुराडा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेल मिलाया। शब्द गुर आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म जणाईआ। इक्क सिखाए साचा धर्म, धर्मी धर्म धराईआ। ना कोई गोत ना कोई वरन ज़ात पात ना कोई रखाईआ। अबिनाशी करता एका सरन, सरनगत आप हो जाईआ। आप चुकाए मरन डरन, जिस जन दया कमाईआ। कादर करता तरनी तरन, तारनहार सृष्ट सबाईआ। जन भगतां खोल्हे नेत्र हरन फरन, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे नाम वर, हरि नाम वड्डी वड्याईआ। हरि नाम हरि हरि रूप, हरि हरि उपाया। हरि नाम शाहो भूप, शाह सुल्तान अख्वाया। हरि नाम सति सरूप, सति सरूप वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम वर, एका तत्त जणाया। एका नाम एका तत्त, एका बूझ बुझाईआ। एका शब्द एका रथ, एका रिहा चलाईआ। एका भगत एका वथ, एका झोली पाईआ। एका जगत एका अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्बकल आपे समरथ, अकल कला अख्वाईआ। भिन्नड़ी रैण मिले वधाई, हरिसंगत हरि हरि पाया। नेत्र लोचण नैण ख़ुशी मनाई, दरसी दरस दिखाया। उठ उठ वेखे चाँईं चाँईं, गुरमुख साजण मेल मिलाया। गुर सतिगुर पकड़नहारा बांहीं, जगत विछोड़ा दए कटाया। सदा सुहेला देवे ठंडीआ छाईं, जोती शब्दी जोड़ा जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर जगत वक्खर नाम जोग, जुगत जग सिखाया।