पुस्तकालयभाग ७

पहली जेठ २०१५ बिक्रमी दरबार विच बचन होए जेठूवाल

आदि पुरख अनादि, निरगुण निरंकारया। खेले खेल सर्ब ब्रह्मादि, निरगुण पसारया। आपे जाणे आदि जुगादि, जुग जुग खेल अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर करे आकारया। एका नूर हरि निरँकारा, आदि पुरख अख्वाया। जोत सरूपी लै अवतारा, लोकमात उठ धाया। लोआं पुरीआं बन्न्हे धारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जेरज अंड पावे सार, उत्भुज सेत्ज ल्ए तराया। नार दुहागण वेखे रंड, मनमुख दए सजाया। गुरमुखां बन्न्हे पल्ले नाम गंढ्ढ, धुरदरगाही लै के आया। पुरख अगम्मा आपे रिहा वंड, ना कोई

दूसर संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटाया। आदि पुरख एकँकारा, अकल कला कल धारीआ। जोत सरूपी जोत उज्यारा, जोती जोत अपारीआ। निरगुण खेले खेल अपारा, वड वड संसारीआ। आदिन अन्ता इक्क अवतारा, सतिगुर पुरख करतारीआ। ना कोई नारी ना कोई नारा, निरगुण वेस अपर अपारीआ। मात पित ना करे प्यारा, पिता गोद ना कोई उठा रिहा। भाई भैण ना कोई विचारा, साक सैण ना कोई बणा रिहा। आपे जाणे आपणी कारा, जुग जुग आप करा रिहा। सतिजुग त्रेता द्वापर पावे सारा, त्रैगुण वेस वटा रिहा। पंज तत्त करे प्यारा, पंचम मोह चुका रिहा। पंचम करे तन शृंगारा, पंज पंजी मेल मिला रिहा। अट्ठ तत्त वसे बाहरा, फल फलवाड़ी वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरता रिहा। आपणी कल हरि वरतंता, आदि पुरख अबिनाशा। हरिजन मेले साचे सन्ता, देवे चरन भरवासा। मेल मिलाए साचे कन्ता, होए दासी दासा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, देवे शब्द सच्चा भरवासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए पृथ्मी आकाशा। पृथ्मी आकाश हरि हरि डेरा, आपणी कल वरताईआ। प्रगट होए कलिजुग तेरी अन्तिम वेरा, जोती जामा भेख वटाईआ। लोआं पुरीआं पावे घेरा, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर ल्ए उठाईआ। लक्ख चुरासी करे निबेड़ा, हक्क हकीकत फोल फोलाईआ। जन भगतां बन्न्हणहारा बेड़ा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आपे वेखे काया खेड़ा, अन्दर मन्दिर खोज खोजाईआ। काया मन्दिर खुल्हा वेहड़ा, हरि बैठा आसण लाईआ। पंजां चोरां मुक्के झेड़ा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जूठ झूठ दए उखेड़ा, माया ममता मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्मड़ा खेल खिलाईआ। आदि पुरख हरि अगम्मड़ा, एका कल वरतांयदा। आपणा खाली रक्खे पलड़ा, दो जहानी फेरी पांयदा। जन भगतां राह दस्से सुखलड़ा, निज घर आत्म वेख वखांयदा। सच दुआरा आपे मलड़ा, आसण सिँघासण इक्क विछांयदा। जोती शब्दी आपे रलड़ा, पवण स्वास चलांयदा। ज्ञान दीपक आपे बलड़ा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। दूई द्वैती मेटे सलड़ा, हउमे रोग गवांयदा। आदि पुरख इक्क अकलड़ा, हर घट डेरा लांयदा। पावे सार जल थलड़ा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस हरि करतारा, आपणा आप करांयदा। पारब्रह्म गुर ल्ए अवतारा, एका नाउँ धरांयदा। अकाल अकाला दीन दयाला खेल निराला, खेलणहार आप अख्वांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, जुग जुग आप चलांयदा। काल महांकाल होए रखवाला, जन भगतां बेड़ा बन्ने लांयदा। दरस दिखाए काया धर्म सच्ची धर्मसाला, उच्चे टिल्ले मन्दिर वेख वखांयदा।

गुरमुख साजन साचे लाला, लाल अनमुल्लड़े आप तरांयदा। मेल मिलाए गुर गोपाला, गोबिन्द वेस वटांयदा। दरस दिखाए आदि शक्त जोत ज्वाला, रैण दिवस सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। रंग रंगाए हरि अवल्ला, एका रंग रंगाईआ। थिर घर बैठ इक्क अकल्ला, आपणा वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी आपणा घर आपे मल्ला, दिस किसे ना आईआ। आपे करदा आपणा हल्ला, आपे रिहा उठाईआ। आपे होए सहाई जला थला, डूँघी कन्दर पार कराईआ। आपे फड़े हथ्थ विच भल्ला, आपे तीर चलाईआ। आपे मेटे दूई द्वैती सला, आपे होए रथ रथवारीआ। आपे वस्सया निहचल धाम अटला, समरथ पुरख अख्वाईआ। आपे लोकमात हो जाए झल्ला, ख़ाक आपणी आप उडाईआ। आपे खेले खेल घड़ी घड़ी पल पल्ला, खेलणहार दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम ल्ए अंगड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम उठ बल धार, प्रभ साचा आप जगांयदा। प्रगट होया हरि निरँकार, निरगुण वेस वटांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा। चतुर्भुज भुजां रिहा संवार, अष्टम् सेवा लांयदा। भेव गुझ ना जाणे जीव गंवार, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। पढ़ पढ़ वेद रहे विचार, पुराण अठारां लेख लिखांयदा। कादर करते तेरी कार, तेरा कर्म ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लहिणा आपणी झोली आपे पांयदा। आपणा लहिणा हरि निरँकार, आपणी झोली पाईआ। जन भगतां देवां विच संसार, वड्डी वड वड्याईआ। जोत सरूपी जामा धार, आपणा कर्ज़ा लाहीआ। सम्मत वीह सौ चौदां ना किया उधार, पिछला मूल चुकाईआ। सम्मत पन्दरां हो ख़बरदार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलार, सत्तां दीपां ल्ए जगाईआ। साधां सन्तां मारे मार, शब्द डण्डां हथ्थ उठाईआ। राज राजान शाह सुल्तान रोवण ज़ारो ज़ार, सीस ताज ना कोई रखाईआ। गऊ ग़रीबां पावे सार, हरि गोबिन्द जोत जगाईआ। चार वरनां बख्शे इक्क प्यार, ऊँचां नीचां भेव मिटाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका घर वखाईआ। एका रूप आप करतार, करता पुरख अख्वाईआ। राम कृष्न कर प्यार, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। राणी अल्ला वेख विचार, ऐनलहक्क इक्क ख़ुदाईआ। बेऐब परवरदिगार, एका एक नूर अलाहीआ। गुरु गुर गुरू करतार, करनेहार इक्क अख्वाईआ। सति पुरख सति सिरजणहार, साख्यात जोत जगाईआ। अलख निरँजण अलखणा अलख रिहा विचार, आप आपणी बणत बणाईआ। अगम्म अगम्मड़े बन्न्हे अगम्मड़ी धार, भेव कोए ना पाईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वस्सया बाहर, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। एका इक्क सच्चा दरबार, थिर घर बैठा आसण लाईआ। इक्क अकल्ला कर पसार, आप आपणा वेख वखाईआ। निर्मल जोत होए उज्यार, प्रकाश प्रकाश समाईआ। आपे जाणे आपणी

कार, आप आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोती जामा भेख वटाईआ । वेद व्यासा बण लिखार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा लेख लिखाईआ। प्रगट हो विच संसार, उच्चे टिले पर्बत आसण लाईआ। किसे दिस ना आए मीत मुरार, पंडत पांधे रहे राह तकाईआ। नानक गोबिन्द बण लिखार, लेखा गया लिखाईआ। प्रगट होवे हरि करतार, आप आपणा वेस वटाईआ। चार वरन रखाए एका धार, एका शब्द करे कुड़माईआ। अल्ला वाहिगुरू राम प्यार, कृष्ना र्किसना विच समाईआ। खाणी बाणी मीत मुरार, अञ्जील कुराना रिहा जगाईआ। वेद पुराणा करे अधार, कलिजुग अन्तिम मूल चुकाईआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र उग्घाड़, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी केहड़ी करे मात कार, भेव अभेदा भेव ना राईआ। शिव शंकर बाशक तशका गल लाहे हार, इक्क त्रिसूला हथ्थ उठाईआ। निरगुण तेरा रूप अपार, भोले नाथ भुलाईआ। करोड़ तेतीसा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाईआ। गण गंधर्ब होए ख्वार, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। लक्ख चुरासी रही पुकार, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। धर्म राए रिहा ललकार, आप आपणा वेख वखाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, धर्म सपुत्री दर बहाईआ। लक्ख चुरासी वेख नार भतार, कन्त कन्तहूला कवण सजाईआ। नाल रला मुहम्मदी यार, अल्ला राणी कर कुड़माईआ। हथ्थीं मैहन्दी इक्क प्यार, दिशा लहिंदी वेख वखाईआ। ईसा मूसा हो त्यार, हरि साचा रिहा जगाईआ। सम्मत चौदां लेख लिखाया अपर अपार, गुरमुखां लहिणा लहिणे झोली पाईआ। सम्मत पन्दरां पाए धरत मात उत्ते भार, ना सके कोई उठाईआ। धरत मात करे गिरयाज़ार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, खुलड़े केस रही कुरलाईआ। पुरख अगम्मड़े कर विहार, आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत मात उपजाईआ। सम्मत पन्दरां पंचम जेठ, हरि जोती जोत जगांयदा। जन भगतां रक्खे साया हेठ, मनमुखां अग्नी अग्न लगांयदा। ना कोई दीसे वड वड सेठ, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलांयदा। कलिजुग भन्ने कौड़े रेठ, कूड़ी क्रिया मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भाणा साचा राणा धुर फ़रमाणा एका एक सुणांयदा। धुर फ़रमाणा बेपरवाह, आपणा आप सुणाया। बिन गुर पूरे दीसे ना कोई मलाह, ना बेड़ा बन्ने लाया। कलिजुग रोवे मारे धा, ना होवे कोई सहाया। कूड़ कुड़यारा गल पया फाह, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। जूठ झूठ मुख काला शाह, ना सके कोई धवाया। मनमुख रोवण ना देवे कोई ठंडी छाँ, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। जिन्हां दु:खाई धरत माँ, लोकमात रहिण ना पाया। जिन्हां खाधी वढ्ढ वढ्ढ गां, वेले अन्तिम दए सजाया। मक्का मदीना शाह प्रबीना देवे ढाह, आप आपणा फेरा पाया। चार यारी संग मुहम्मद वेख वखा, हू हू

नाअरा एका लाया। आदि पुरख तेरा भुल्लया नाँ, तेरा मेरा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाया। कलिजुग तेरी काली धार, हरि जोत जोत जगांयदा। वेख वखाए सर्ब संसार, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। इक्क अकल्ला इक्क आकार, एका रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार चलांयदा। पंचम धार चलाए जेठा सुत्त, पंचम जेठ वड्डी वड्याईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुत्त, आपणी करनी किरत कमाईआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, आपे वेख वखाईआ। मनमुखां मुख पाए थुक्क, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जन भगतां सन्तां आपणी गोदी ल्ए चुक्क, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। प्रभ का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेट मिटाईआ। सिँघ शेर दलेर रिहा बुक्क, कलिजुग वेख वखाईआ। सम्मत सोलां रिहा ढुक्क, लाड़ी मौत करे कुड़माईआ। आप आपणी लाहे भुक्ख चौथे जुग ख़ुशी मनाईआ। चार जुग चौकड़ी पाए आपणी कुक्ख, आपे ल्ए उपजाईआ। जड़ उखेड़े उलटे रुक्ख, मात गर्भ दए हलाईआ। हरे बूटे जाण सुक्क, ना सके कोई बचाईआ। वेद पुराणी अञ्जील कुरानी खाणी बाणी तेरा पड़दा ना सके कोई चुक्क, जगत विद्या ना कोई चतुराईआ। चरन दुआरे पारब्रह्म अकाल पुरख निहकलंक तेरी मेरी जाए मुक्क, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। शब्द निशाना तीर चल्लया ना जाए रुक, लोआं पुरीआं दए हिलाईआ। जन भगतां पैंडा रिहा मुक्क, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका साचा जाप जपाईआ। एका जाप सोहँ सो, बिन हरि अवर ना दीसे को। जन भगत सन्त दुलारा, काया मन्दिर अन्दर दुरमति मैल ल्ए धो। एका बख्शे चरन प्यारा, जोत निरँजण करे लो। करे खेल अगम्म अपारा, दरस दिखाए अग्गे हो। डूँघी भवरी करे पारा, हड्ड मास नाड़ी चमड़े ना जाए छो। सुखमन तेरा पार किनारा, पंच विकारा रिहा रो। पंचम शब्द सच्ची धुंनकारा, गुरमुख विरला सुणे को। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे एका वर, वेले अन्त सृष्ट सबाई नेत्र दोवें रही रो। नेत्र दोवें नीर, कलिजुग वहाया। ना कोई सहाई पीर फकीर, दस्तगीर ना कोई बचाया। ना कोई चोटी चढ़े अख़ीर, ना कोई साचे मेल मिलाया। ना कोई बजर कपाटी देवे चीर, दूई द्वैती पड़दा दए मिटाया। ना कोई शब्द निराला मारे तीर, अमृत सीर ना कोई प्याया। एका गुर वड दाता सूरबीर, गुरमुख साचे ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेखण आया, आप आपणा वेस वटाया। पंचम जेठ पंचम पूता पारब्रह्म वड्याईआ। आप आपणा मोह चुकाउणा, हरि चरन एका लिव लाईआ। एका दूजा भेव गवाउणा, तीजा नेत्र वेख वखाईआ। चौथे पद इक्क समाउणा, घर साचे मिले वड्याईआ। पंचम

मेला आप कराउणा, पंचम वाला साचा माहीआ। छेवां मन्दिर इक्क वसाउणा, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण दरस दिखाउणा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। अट्ठां तत्तां भाग लगाउणा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध साथ रलाईआ। नौ दुआरे बाहर कढाउणा, गुरमुख देवे सच सलाहीआ। दसवें दर आप बहाउणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। धुन अनादी राग सुणाउणा, एका ताल वजाईआ। आत्म सर सरोवर गुरमुख साचे आप नहाउणा, हँस काग बणाईआ। नारी कन्त मेल मिलाउणा, एका सेज विछाईआ। सुहञ्जणी रैण भिन्नड़ी भैण तन शृंगार कराउणा, एका बस्त्र वेख वखाईआ। नैणां कजला निरगुण आप वखाउणा, जगत नेत्र दिस ना आईआ। धाम अगम्मड़े आप बहाउणा, शब्द रंगीला पलँघ वछाईआ। पावा चूल ना कोई रखाउणा, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण ना दिशा कोई जणाईआ। आप आपणे रंग रंगाउणा, एका रंग हरि रघुराईआ। दस्म दुआरी बाहर कढाउणा, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। सुन्न समाधी विच ना सौणा सुन अगम्मी वेख वखाईआ। एका घर आप रखाउणा, गुरमुख साचे संग रखाईआ। सो पुरख निरँजण नज़री आउणा, सतिगुर वड्डी वड्याईआ। हँ हँगता मेट मिटाउणा, हरि का रूप दरसाईआ। हरी हरि हरि आप अख्वाउणा, आप आपणा तत्त हंढाईआ। सोहँ देस प्रभ इक्क समझाउणा, गुरमुख पूरे भुल्ल ना राईआ। पंज तत्त चोला किसे कम्म ना आउणा, सुरत शब्दी शब्द समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड देवे वड्याईआ। सचखण्ड निरगुण धार, सन्तन वर घर पाया। पुरख अबिनाशी मिल्या मीत मुरार, साची नारी वेस वटाया। नारी कन्ता इक्क प्यार, एका सेज हंढाया। एका घर एका घर बार, एका रंग रंगाया। एका महल्ल उच्च मुनार, ना कोई दूसर वेख वखाया। सन्त जना हरि कर प्यार, आप आपणे मार्ग लाया। आप आपणी किरपा धार, आप आपणा चरन उठाया। जिस जन बख्शे सच प्यार, अलख अलखणा एका अलख जगाया। होए प्रतक्ख साचे घर वसणा, आप आपणा रूप दरसाया। आपे रोणा आपे हस्सणा, आप आपणा रिहा चुप्प कराया। आपणा तीर निराला आपे कसणा, आपे रिहा लगाया। आपणे दुआरा आपे वसणा, आपे रिहा वखाया। आपणे घर विच्चों आपे नस्सणा, आपे पार कराया। पुरख अगम्मड़ा घर अगम्मड़े वसणा, वेद कतेब लेख भेव ना किसे लिखाया। ब्रह्मा देवे ना कोई दच्छणा, चार वेद ना कोई जणाया। पुराण अठारां लेखा लेख ना किसे लिखणा, लक्ख चार हज़ार सतारां सलोक गिणाया। आपणा मंगल आपे पा, आपे रिहा सुणाईआ। आपणी सतार आप वजा, आपे राग अल्हाईआ। आपणी धार आप चला, आपे वेख वखाईआ। आपणी कार आप करा, आपे रिहा कराईआ। करता पुरख करनेहारा आप अख्वा, अबिनाशी पुरख नाउँ धराईआ। अगम्म अगोचर भेव ना रा, आदि अन्त इक्क वड्याईआ । अकाल

मूर्त वेख वखा, अनभव प्रकाश कराईआ। आदि शक्त नाम धरा, लाल वेस वेस वटाईआ। सच सिँघासण आसण ला, आपणा आप उपाईआ। चतुर्भुज भुज दया कमा, आपणे विच समाईआ। आपणी सेवा आप कमा, आपणी भिच्छया आपणी झोली पाईआ। आपणा इष्ट आपणी देवी आप मना, आपणा रूप वटाईआ। आपणी सृष्ट आप उपा, आपे वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम दए खपा, ना देवे कोई सलाहीआ। कलिजुग कूड़ा भुल्लया राह, कूड़े धन्दे लाईआ। नौ खण्ड नौ दर नौ नौं नाथ नौ नौं वार ध्यााईआ। सति पुरख सति उपदेश सति सतिवाद ना कोई सके गा, सांतक सति ना कोई कराईआ। चारे जुग चारे वेद चारे खाणी ना कोई सके पढ़ा, ना कोई बूझ बुझाईआ। सिमरत शास्त्र माण अभिमान रहे वधा, मन का मणका ना कोई फेर फिराईआ। पुराण अठारां घर घर दर दर मन्दिर अन्दर बैठे रहे गा, पारब्रह्म ना मेल मिलाईआ। गीता ज्ञान ना कोई जणा, मिले मेल ना बेपरवाहीआ। मुकंद मनोहर लखमी नरायण, तीजे नैण ना कोई दरसाईआ। अञ्जील कुराना रहे गा, अल्ला हू नाअरा रहे ला, ऐनलहक्क ना कोई मलाईआ। नूर अलाही इक्क ख़ुदा, आदि अन्त ना होए जुदा, इक्क लगाए सच सदा, एका रूप दरसाईआ। कलमा कलमी रिहा पढ़ा, साचे पौड़े रिहा चढ़ा, एका लड़ रिहा फड़ा, ख़ुदी ख़ुदाई रहिण ना पाईआ। कलमा अमाम इक्क सुणा, कायनात दए जणा, शरअ शरायत इक्क वखा, इक्क हदीस रिहा पढ़ाईआ। दन्द बतीसा रहे अल्हा, कवण जाणे प्रभ तेरा राह, कलिजुग करया पापा फाह, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल हरि रघुराईआ। खेले खेल खेलणहारा, आदि पुरख अकाला। वेद पुराणा पावे सारा, नाल रलाए राणी अल्ला। खाणी बाणी कर विचारा, वेखे गार डूँघी डल्ला। अर्जन तेरा लेख अपारा, मनमुख भुल्ले होए झल्ला। निहकलंक ल्ए अवतारा, वस्सया सच महल्ला। गुर गोबिन्द तेरा भरे भण्डारा, ना करया वला छला। वेद व्यासा दए सहारा, जोती शब्दी आपे रला। सम्बल नगरी धाम अपारा, दस्म दुआरी उच्चा पर्बत वड टिल्ला। आप आपणा कर उज्यारा, आपणी रसना चाढ़्हे आपणा चिल्ला। फड़े शब्द हथ्थ तीर कटारा, पावे सार जलां थलां। लक्ख चुरासी वेखे मीत मुरारा, दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल्ला। जूठा झूठा तोड़े गढ़्ह हँकारा, उच्चा रहिण ना देवे कोई किला। चरन छुहाए विच दरबारा, राम दास गुर साची तेरी सिला। पंचम जेठ करे विहारा, प्रगट होए छैल छबीला, नौ खण्ड पृथ्मी मगर लगाए झूठी धाड़ा, जोती अग्नी लाए तीला। चारों कुन्ट लग्गे वा तत्ती हाढ़ा, ना दिसे कोई वसीला। कलिजुग अन्तिम ज़िमी अस्माना तुटे पाड़ा, धुरदरगाही ना मिले कोई वकीला। कलिजुग अन्तिम कढ्ढे हाढ़ा, राणी अल्हा दए दलीलां। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क अखाड़ा, आप कराए चढ़के घोड़े नीला। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणा वेस जन भगत दुआरे। दर दुआरे दर दरवेश बण भिखारा, लोकमात उठ धाया । गुरमुख साचे मल दुआरा, आपणा आप छुपाया। जोत सरूपी करे उज्यारा, तीन लोक करे रुशनाया। एका साचा डंक वजाया, अनादी शब्द वज्जे धुन्कारा। अनाद अनादी इक्क अल्हाया, छत्ती राग ना पायण सारा। नारद मुन आप उठाया, ब्रह्मा सुत दए हुलारा। विष्नूं वंसी वेस वटाया, किया खेल अपारा। भगवन जोती जोत जगाया, जोत जगाए विच संसारा। वरन गोती ना कोई रखाया, ना वस्सया किसे मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा। गुरमुख साचे वेख वखाया, प्रभ अबिनाशी डेरा लाया, घर सुहाया दस्म दुआरा। आप आपणा पड़दा लाहया। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया। जोत निरँजण जोत जगाया। आदि शक्त होए सहाया। अकाल पुरख दए वड्आया। महांकाल ना नेड़े आया। दीन दयाला दर्शन पाया। गुर गोपाला भेव चुकाया। जगत जंजाला तोड़ वखाया। काया मन्दिर अन्दर, सच्ची धर्मसाला हरि मन्दिर नाउँ रखाया। दीपक जोती जगे अन्दरे अन्दर, दिस किसे ना आया। मनमुख भौंदे बाहर बन्दर, गुरमुख विरले आत्म घर वसाया। सतिगुर पूरा तोड़णहारा जन्दर, शब्द हथौड़ा दए लगाया। भाग लगाए डूँघी कन्दर, कन्त कन्तूहल होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत विहारा हरि निरँकारा निरगुण निरगुण आप कराया। निरगुण कारी निरगुण धारी, निरगुण आप करांयदा। निरगुण मीत निरगुण मुरारी, निरगुण रूप वटांयदा। निरगुण पुरख निरगुण नारी, निरगुण पूत सपूता आपणी गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस कर अनेका आपणे नेत्र आपे पेखा, ना कोई रूप ना कोई रेखा, जोत सरूपी धारया भेखा, लक्ख चुरासी लिखे लेखा, प्रगट हो दस दस्मेसा, पारब्रह्म प्रभ नर नरेशा, एका धाम हरि अवल्ला उच्च अटला आपणा आप सुहांयदा। सुहाया थान हरि बनवारी, आपणी जोत जगाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारी, भेव अभेदा बैठा भेव छुपाईआ। राम रहीम करीम बेऐब परवरदिगारी, निरँकारी जोती नूर करे रुशनाईआ। रामा कृष्ना मीत मुरारी, संग मुहम्मद वेखे यारी, नानक मेला सहिज सुभाईआ। नानक ढहि पया द्वारी, पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारी, एका देवे शब्द भण्डारी, लोकमात मार झात चार वरन इक्क जमात एका रूप दरसांयदा। शब्द सरूपी देवे दात, पुरख अबिनाशी वड करामात, चरन प्रीती बन्न्हे नात, लहिणा देणा हाथो हाथ, मेल मिलाए हरि समराथ, समरथ पुरख आप अख्वांयदा। मन्त्र नाम सच गाउणा, पुरख अबिनाशी घर में पाउणा, हउमे हँगता रोग गंवाउणा, साची संगता संग रखाउणा, भुक्खा नंगता कल मिटाउणा, एका मार्ग पांयदा। चार वरनां इक्क प्यारा, ऊँचां नीचां दए सहारा, एका नूर हरि अवतारा, सतिगुर पूरा बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

जुग जुग देवणहारा वर, दर दरवाज़े ग़रीब निवाज़े जो जन आए भिच्छया पांयदा। आपे सद्दणहारा दर, आपे मंग मंगांयदा। आपे देवणहारा वर, आपे झोली भरांयदा। आप चुकाए आपणा डर, आपणी बूझ बुझांयदा। आप वखाए आपणा घर, जिस जन दया कमांयदा। एका पुरख हरी हरि, आप हरि अख्वांयदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख नाउँ धरांयदा। साध सन्त गुर पीर ल्ए वर, वर दाता आप हो जांयदा। शब्द भण्डारा देवे भर, इक्क ज्ञान जणांयदा। इक्क वरतारा एका वर, एका वस्त रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर हाज़र हज़ूर सर्बकल भरपूर, निरगुण सरगुण वेस रखांयदा। निरगुण मेला हरि करतार, आपणा आप कराया। आपे होया सज्जण सुहेला, सखा सहाई आप हो आया। आपे गुर गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द वेस वटाया। आपे वस्सया रंग नवेला, दिस किसे ना आया। अचरज खेल पारब्रह्म जग खेला, जुग जुग वेस वटाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी लक्ख चुरासी चाढ़्हे तेला, पंचम जेठी सगन मनाया। मनमुख सखीआं मिल मिल पावण वेलां, झूठी झोली रिहा भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, सरगुण आपे होए सहाया। सरगुण नाम सहारा, हरि जोत जगाईआ। देवे शब्द सच्ची धुन्कारा, राग अनादी ताल वजाईआ। मिल्या मेल कन्त भतारा, भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। आत्म सेजा कर प्यारा, साची ख़ुशी कराईआ। देवे नाम धुर करतारा, धुर वस्त झोली पाईआ। पूरन भरया हरि भण्डारा, तोट रहे ना राईआ। सम्मत वीह सौ चौदां पार किनारा, पन्दरां वेल वधाईआ। पंचम जेठ मीत मुरारा, जन भगतां होए सहाईआ। दरस दिखावे दया कमावे पार कराए नौ दुआरा, निज सरूप सति सरूप शाहो भूप आपणा आप दरसाईआ। मिल मिल सखीआं गाओ वारा, पाया पुरख इक्क अपारा, विछड़ ना जाए विच संसारा, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सरगुण तेरी सच अटारी, निरगुण जोत जगाईआ। जन भगतां करे नाम प्यारी, नाम नामां झोली पाईआ। आओ सन्तो करो वणज वपारी, हरि एका वणज कराईआ। कलिजुग अन्तिम होणा पए ख्वारी, दस्म दुआरी ना कोई दरसाईआ। सारे बैठे अधविचकारी, उच्चे डण्डे राह तकाईआ। पार कन्ढ्ढे ना कोई उतारी, साची वंड ना कोई वंडाईआ। दुहागण नार रंड जीव जन्त निधान संसारी, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। नेत्र पेख जोत निरँकारी, मस्तक रेख दए मिटाईआ। पूरे गुर सदा बलिहारी, सतिगुर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम रिहा जगाईआ। कलिजुग अन्तिम काली रैण, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। ना कोई दिसे साक सज्जण मात पित भाई भैण, झूठा नाता जगत बंधाया। हरि दरस ना पेखे कोई नैण,

माया ममता मोह वधाया। सन्त सन्त सतिगुर सारे कहिण, सतिगुर पद किसे ना पाया। जगत सिँघासण सारे बहिण, शब्द सिँघासण दिस ना आया। सिक्खी सिक्खी सारे वेखण नैण, साचा सिदक ना कोई निभाया। लेखी लिखी सारे देण, लेखा दए ना कोई मिटाया। मनमति लैण ना देवे किसे चैन, गुर दर मन्दिर मस्जिद पंडत पांधे मुलां शेख़ पन्थी ग्रन्थी होए हलकाया । किसे ना मिल्या सज्जण सैण, नूर अलाही बेपरवाही रामा कृष्ना नानक गोबिन्द मेटे चिन्द गुणी गहिंद, दर द्वार ना फेरा पाया। सारे बण बण बहिंदे नादी बिन्द, नादी सुत ना किसे जाया। घर घर वगायण सागर धार सिन्ध, अमृत धार ना कोई मुख चवाया। नौ खण्ड पृथ्मी नौ दुआरे पुरख अबिनाशी बख्शी निन्द, जीव जन्त होए हलकाया। मनमुख जीवां कलिजुग माया नाल रलाई इक्क रखाई साची बिन्द, नाम हट्ठ ना कोई रखाया। सारे मंगदे नौ निध अठारां सिद्ध, नौ नाथ ना कोई सहाया। दो दो ताल पौंदे गिध्ध, ताल तलवाड़ा ना कोई वजाया। जगत विद्या प्रभ मिलण दी दस्सण बिध, आत्म ब्रह्म ज्ञान ना कोई जणाया। किसे हथ्थ ना आया मार्ग सिध्ध, निरगुण रूप भुलाया। पंच विकारा जीवां जन्तां रिहा बिध्ध, जूठे झूठे सन्तां नाल रलाया। पारब्रह्म प्रभ प्रगट होया विच हिन्द, भारत खण्डी भाग लगाया। गुरमुख उपजाए साची बिन्द, लक्ख चुरासी वंड वंडाया। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समाया। पकड़ उठाए सुरपति राजा इन्द, वेला अन्तिम आया। शिव शंकर होए आप बख्शिंद, आपणी जोती ल्ए मिलाया। ब्रह्मा बणाई आपणी बिन्द, कँवली कँवल उपाया। त्रैगुण माया किन्तू किन्द, किंगरा इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मन्दिर आप उपाए, आपणी इच्छया आपे ढाहे, ना कोई दूसर संग रखाया। ना कोई दूसर संगी साथी, ना कोई बणत बणाईआ। इक्क अकल्ला हरि रघुनाथी, आपणा रथ चलाईआ। सर्बकला आपे समराथी, आपणी समरथया विच समाईआ। कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथी, कलिजुग वंड वंडाईआ। चिट्टे अस्व पंचम जेठा पाए काठी, सोलां कलीआं आसण लाईआ। वेख वखाणे तीर्थ ताटी, गंगा गोदावरी फेरा पाईआ। अन्दर मन्दिर वेखे पूजा पाठी, साचा हवन कवण कराईआ। कवण दुआरे अट्ठ साठी, कवण निर्मल निराधार वहाईआ। सर सरोवर मारे कवण ठाठी, इक्क उछाल रखाईआ। बिन गुर पूरे कोए ना देवे अमृत आत्म साची बाटी, भर प्याला मुख ना कोई लगाईआ। चौदां लोक वेखे जीव जन्त हाटी, प्रभ साचा हट्ट खुलाईआ। बजर कपाटी जिस जन पाटी, नेड़े वाटी नज़री आईआ। लहिणा देणा चुक्के आन बाटी, मात गर्भ ना कोए लटकाईआ। एका एक एक दिसाए सच प्रभाती, एका राग अल्हाईआ। साचे सन्तो अन्दर वेखो मार झाती, प्रभ बैठा भुजां उठाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताकी, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। चल के आया धुरदरगाही साचा साथी, नाम

सुराही हथ्थ उठाईआ। ज्ञानी ध्यानी विद्वानी ना करन देवे कोई चलाकी, अछल अछल्ल आप अख्वाईआ। अन्तिम नाता तुटना पंज तत्त खाकी, खाकी खाक मिलाईआ। प्रभ लै के आया एका शब्द राकी, गुरमुख साचे ल्ए चढ़ाईआ। चाल रखाए साची बांकी, निरगुण वागां आपणे हथ्थ उठाईआ। प्रगट होया पाकन पाकी, बेऐब बेगुनाहीआ। लेख लिखाए भविख्त वाक्ी, देवे सच सलाहीआ। पंचम रक्खे जन जन की जा की, जानणहार सृष्ट सबाईआ। आपे तोले साचे टांकी, साचे भार आप तुलाईआ। एका नइया चलाए नाम नां की, एका पार कराईआ। कलिजुग अन्तिम रहिण ना देवे कोई आकी, शब्द खण्डां हथ्थ उठाईआ। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां चढ़े मार पलाकी, चरन आपणा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, हरन फरन दए खुल्हाईआ। चढ़या लाड़ा हरि बलवान, निहकलंक अख्वाया। सोहँ खण्डा तीर कमान, रसना चिल्ले आप उठाया। प्रगट होया वड बली बलवान, महां बीर सदवाया। इक्क मारे सच निशान, दो जहानां वेख वखाया। तिन्नां लोकां खेल महान, त्रिलोकी नाथ अख्वाया। लोकमात वेखे मार ध्यान, लक्ख चुरासी जीव हलकाया। जीव जन्त सर्ब कुरलान, कलिजुग कूड़ा जाल विछाया। कूड़ी क्रिया सर्ब मिट जाण, कूड़ी कूड़े धन्दे लाया। झुलदा जाए धर्म निशान, हरि साचे आप झुलाया। उप्पर लिख्या लेख महान, सो पुरख निरँजण सेवा लाया। सति सतिवादी इक्क ज्ञान, जीवां जन्तां दए समझाया। बीस बीसा कर परवान, जगत जगदीसा होए सहाया। जागरत जोत जगे जहान, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। देवे नाम धुर फ़रमाण, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद पन्दरां वेखे जंगल जूह उजाड़ कन्दर तीर्थ तट्टां फेरा पाया। तीर्थ तट वेख किनारा, सन्तन दए हिलाया। भारत खण्ड खेल अपारा, प्रभ साचे आप रचाया। अयुध्या प्राग पावे सारा, सोया कोई रहे ना राया। काशी पंडत दए हिलाया, एका शब्द ज्ञान दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मार्ग एका राह, आपणा रिहा सिखाया। एका मार्ग हरि हरि लाउणा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। ब्रह्मा वेता शब्द जणाउणा, सोहँ नाम धराईआ। शिव शंकर कंठ माला गल रखाउणा, नील कंठ समझाईआ। सुरपति राजा इन्द उठाउणा, इक्क संदेश पुजाईआ। करोड़ तेतीसा संग रलाउणा, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। लक्ख चुरासी वेख वखाउणा, लोकमात वड्डी वड्याईआ। मनमुख जीव मेट मिटाउणा, धरत मात गोद सुहाईआ। धर्म राए दा दर सुहाउणा, खाली कुण्डां दए भराईआ। चित्रगुप्त दा लेख लिखाउणा, खाता वही पूर कराईआ। लाड़ी मौत दा मन परचाउणा, लक्ख चुरासी एका कन्त बणाईआ। सच सपुत्री पल्ले दाज आप बन्न्हाउणा, जूठी झूठी नाल कुड़माईआ। चार यारी मेट मिटाउणा, सदी चौधवीं

वेख वखाईआ। अल्हा राणी नेत्र रो रो नीर वहाउणा, संग मुहम्मद रही सुणाईआ। कवण दुआरे पुरख अगम्म अपारे तेरा दर्शन पाउणा, कवण दरसाईआ। पारब्रह्म प्रभ एह जणाउणा। मेरा रूप मेरा सिक्ख बनाउणा। पूरन जोती पूरन विच रखाउणा। वरन गोती ना कोई उपजाउणा। पंज तत्त दर लेख मिटाउणा। नाड़ नब्ज़ सभ बन्द कराउणा। आपणा नाच आप वखाउणा। वड करामात शब्द चलाउणा। जन भगतां देवे दात, दूसर किसे हथ्थ ना आउणा। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाउणा। गुर संगत बणाए इक्क बरात, साचे लाड़े सगन मनाउणा। पन्दरां कत्तक पार कराए घाट, लंका गढ़्ह चरन छुहाउणा। राम रामा तेरी वेखे वाट, भेख भबीखण लेख लिखाउणा। दुरमति मैल देवे काट, शब्द ज्ञान इक्क कराउणा। कलिजुग झूठे लुटे जाण हाट, साचा हाट इक्क खल्हाउणा। इक्क जणाए पूजा पाठ, एका इष्ट देव गुर बनाउणा। इक्क वखाए तीर्थ ताट, गुरचरन साचे नहाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा पड़दा आपे लौहणा। आपणा पड़दा आपे लाह, आपणी जोत करे रुशनाईआ। आपणा शब्द आप जणा, तूरत नाद इक्क वजाईआ। आपणा राग आप सुणा, धुन आत्मक रिहा सुणाईआ। आपणी वाग आप उठा, आप आपणा ल्ए दौड़ाईआ। गुरसिख तेरी काया कन्दर डूँघी भवरी पार ल्ए करा, किला कोट ना कोई दिसाईआ। तन चोट नगारे दए लगा, अनहद शब्द ताल वजाईआ। हउमे रोग दए मिटा, सोहँ चोग चुगाईआ। जगत विजोग दए गंवा, धुर संजोग मिलाईआ। दरस अमोघ दए वखा, जोत सरूपी दर दुआरे फेरा पाईआ। एका जोग दए सिखा, एका लिव हरि सरनाईआ। एका भोग दए करा, आत्म सेजा आप सहिज सुखदाईआ। जगत तृष्ना दए मिटा, भगत भगती झोली पाईआ। काहना कृष्ना रूप वटा, मोहण माधव आप अख्वाईआ। राम रामा रंग रंगा, सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ। शब्द मृदंग इक्क वजा, सन्त सुहेले ल्ए जगाईआ। आत्म गंग दए नुहा, आप आपणी दया कमाईआ। काया रंग मजीठी दए चढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। वस्त अनडीठी झोली देवे पा, चोर यार ठग्ग लुट्ट कोई ना जाईआ। फड़ फड़ एका राह दए वखा, नौ दुआरे पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी करता रिहा कमाईआ। करणहार हरि भगवन्ता, जुग जुग करदा आया। देवे माण साचे सन्ता, सतिगुर पुरख अख्वाया। आप बणाए साची बणता, बेड़ा बन्ने लाया। कलिजुग वेखे जीवां जन्तां, जीवां जन्तां विच समाया। आपे पाई हउमे हँगता, माया ममता नाल रलाया। गुरमुख विरले मेल मिलाए साची संगता, साची संगता आप समाया। गुरसिक्खां दर दुआरे होया मंगता, धुरदरगाही मंगण आया। आपे होया भुक्खा नंगता, खाली हथ्थ रखाया । गुरसिख तेरे दर ना जाए संगदा, लोक लाज दए तजाया। गुरसिख लगाए अंग जिउँ नानक

अंगदा, अंगी कार अख्वाया। कलिजुग अन्तिम चोली रंगदा, रंगणहार दिस ना आया। कलिजुग माया मूल ना मंगदा, प्रेम भिच्छया मंगे अग्गे झोली डाहया। वेखो वेला आया कलिजुग करौणी जंग दा, चारों कुन्ट डौरु वाहया। करया खेल प्रभ साचे आपणे ढंग दा, जगत स्यासत भेव ना राया। होणा मेल हीर रांझ दा, कलिजुग कैदो लंङा विच रखाया। कलिजुग जीव मनमुख दा, भरम भुलेखा एका पाया। आपणा दर साचा घर जीव जन्त कोई ना लँघदा, दूजा दर राह तकाया। पारब्रह्म गुर पूरा कोई ना मंगदा, दोए जोड़ ना सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे घोड़े तंग आपे कसदा, चरन रकाब आप टिकाया। आपे देवे चरन रकाबे आपे चरन उठाईआ। वेख वखाए दो दो आबे, दो दो आबा वेख वखाईआ। पकड़ उठाए मक्के काअबे, पीर गौंस कुतब शेख़ मुसायक मुल्लां एका दए हिलाईआ। कूड़ कुड़यारा बणया तुला, थल थला दए रुलाईआ। अन्तिम फल नौ खण्ड तेरा हुल्ला, शब्द हलूणा इक्क लगाईआ। सम्मत पन्दरां जो जन दर आए भुल्ला, बख्शे सरन सच्ची सरनाईआ। सम्मत सोलां दर किसे ना मिला खुल्हा, राज राजान शाह सुल्तान रोवण मारन धाहीआ। किसे सीस ना दिसे पगड़ी कुल्हा, ना कोई धीर धराईआ। घर घर अग्नी बुझी चुल्ला, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम अनमुल्ला, अनमुल्लड़ी दात झोली पाईआ। हरि का नाम सदा अनमुल्ल, गुरमुख हट्ट विकाया। कोई ना दूसर होर तुल, ना कोई तोल तुलाया। चरन प्रीती जो जन गए घुल, प्रभ सचा झोली पाया। माया ममता जीव जन्त गए रुल, नेत्र दरस किसे ना पाया। सिम्मल फल गए हुल्ल, फल हथ्थ किसे ना आया। अमृत आत्म गया डुल्ल, भर भण्डार ना कोई प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सम्मती देवे भेव खुलाया। सम्मत पन्दरां सति करतार, सति सति सति वरतांयदा। राम रामा हरि अवतारा, कृष्ना कृष्न समांयदा। नानक निरगुण इक्क प्यारा, एका राह तकांयदा। पूत सपूता सुत दुलारा, गोबिन्द नाउँ धरांयदा। चारे कूटां पावे सारा, दहि दिशा वेख वखांयदा। जुग जुग विछड़या हरिजन रुठा ल्ए मेल कर प्यार, आप आपणा मार्ग लांयदा। सोहँ देवे शब्द अधार, सो पुरख निरँजण दया कमांयदा। हँगता तोड़े गढ़्ह हँकार, हँ जीव समांयदा। एका दूजा कर प्यार, तीजे दर्शन पांयदा। चौथे घर सच्ची सरकार, पंचम डेरा लांयदा। छेवे साजन मीत मुरार, सति सतिवाद अख्वांयदा। अट्ठ तत्त कर प्यार, नौ दर वेख वखांयदा। दर घर साचा मीत मुरार, दर दसवां इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए साचा दर, दर सुहञ्जणा जगे जोत निरँजणा, दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर काया गागर गुर सतिगुर पार कराईआ।

पहली जेठ २०१५ बिक्रमी हरिमन्दिर साहिब श्री अमृतसर शब्द भेज्जया दरबार विच्चों
पंज जेठ नूं जाण वास्ते

हरि मन्दिर हरि वस्सया, हरि रूप अगम्म अपार। हरि मन्दिर हरि वस्सया, निरगुण जोत आकार। हरि मन्दिर हरि हस्सया, हरि बैठ सच्ची सरकार। हरि मन्दिर हरि आवे नस्सया, आदि जुगादी साची कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक ल्ए अवतार। निहकलंक हरि अवतारा, निरगुण जोत जगाईआ। प्रगट हो विच संसारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। लेखा लिखे अपर अपारा, भेव अभेदा भेव जणाईआ। ना कोई जाणे जीव गंवारा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। करे खेल हरि निरँकारा, खेलणहार सृष्ट सबाईआ। इक्क अकल्ला एकँकारा, अकल कल वरताईआ। आदि पुरख अन्त आदि गुर अवतारा, जुग जुग वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, निरगुण निर्मल जोती नूर करे रुशनाईआ। निर्मल जोती जोत अकाला, अकल कल अख्वांयदा। प्रगट होए दीन दयाला, दीनां बंधप दया कमांयदा। हरि मन्दिर वेखे धर्म सच्ची धर्मसाला, धरनी धरत सुहांयदा। अमृत वेखे सर सरोवर इक्क उछाला, सर सरोवर वेख वखांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाला, जोती जोत कवण जगांयदा। कवण द्वार फल लग्गे डाल्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरवैर आप अख्वांयदा। हरि मन्दिर हरि आदि निरँजण, आदि पुरख अख्वाया। सर्ब जीआं दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराया। चरन धूढ़ी बख्शे साचा मजन, चरन चरनोदक मुख चुआया। सदा सुहेला इक्क अकेला आपे होया पड़दे कज्जण, गुर चेला रूप वटाया। वेखण आए ठग्ग सज्जण, ठग्ग ठगौरी कलिजुग कलिजुग पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, हरि की पौड़ी चरन छुहाया। हरि की पौड़ी हरि हरि भाए, हरि हरि वेख वखांयदा। दूसर किसे दिस ना आए, मनमुख मुग्ध भुलांयदा। गुरमुख विरले दया कमाए, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। मनमुख झूठे धन्दे लाए, माया ममता मोह वधांयदा। पापी गन्दे दर दुरकाए, निन्दक निन्दया विच रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोती नूर दरसांयदा। हरि का मन्दिर हरि दुआरा, हरि हरि आप बराजे। आवे जावे वारो वारा, संवारे आपणा काजे। सतिगुर पूरा बण लिखारा, शब्द सरूपी मारे वाजे। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, नाउँ धराए ग़रीब निवाजे। सृष्ट सबाई पार किनारा, खेल कराए देस माझे। सम्बल नगरी धाम न्यारा, उच्च मुनारे आपे गाजे। हरि मन्दिर हरि पाए सारा, जुग जुग रक्खणहारा लाजे। मनमुख जीव होए गंवारा, भेव ना पायण वड राजन राजे। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, हरि जी आए हरि हरि घर, पंचम जेठ साचे ताजे। पंचम जेठ पंच प्रधाना, पंचम रूप समाया। पंचम खेले खेल महाना, शाहो भूप अख्वाया। पंचम होए गुण निधाना, रंग रूप ना कोई रखाया। पंचम होए बली बलवाना, अन्ध कूप होए सुहाया। पंचम मेला दो जहानां, आप आपणा ल्ए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप वेस कर, हरि मन्दिर अन्दर वेख वखाया। पंचम जेठ पंचम धुन नादा, शब्दी शब्द जैकारा। परम पुरख घर साचा लाधा, धर्मी धर्म अखाड़ा। मनमुख जीव जाए भाजा, सम्मत सोलां सतारां हाढ़ा। जन भगतां रक्खणहारा लाजा, जोत जगाए बहत्तर नाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर वेखे साचा सर, पंचम जेठ दिन दिहाड़ा। पंचम जेठ साढे दस, साचा वक्त सुहाईआ। जन भगतां हिरदे जाए वस, मनमुखां दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेख अवल्ला इक्क अकल्ला आवे जावे फेरा पाईआ। लिख्या लेख धुर फ़रमाणा दर आए तख्त अकाल। मिले मेल गुण निधाना, लोकमात दीन दयाल। शब्दी शब्द सच निशाना, चले अवल्लड़ी चाल। नानक गोबिन्द कर परवाना, खेले खेल महान। लक्ख चुरासी इक्क निशाना, एका शब्द तीर कमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोआं पुरीआं रिहा लड़, खेले खेल वाली दो जहान। आए दर दर दरवेशा, परम पुरख सुल्ताना। वेख वखाणे धारी केसा, मेहरवान मेहरवाना। मेल मिलाए दस दस्मेसा, चतुर सुघड़ स्याणा। ना कोई रूप ना कोई रेखा, शब्दी शब्द तराना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि देवे धुर फ़रमाना।

पंचम जेठ साढे दस वजे हरिमन्दिर साहिब गए, परंतू किसे ने कोई अग्गों बचन ना कीता पहरे ला दिते के शब्द ना बोलण। ग्यारां मिन्ट रहि के वापस आ गए।

५ जेठ २०१५ बिक्रमी कल्सी लिख्त होई जगत सिँघासण दे नवित्त जो महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दे सरीर करके रिहा सी छिआठ साल तों बाअद मातलोक विच चुक्कया गया

शब्द सिँघासण हरि लोकमात उपाया। साल बवन्जा खेल अपार, खेलणहार सृष्ट सबाया। पंज तत्त वेस निरँकार, निरगुण सरगुण विच समाया। लोआं पुरीआं वेख विचार, धरत मात डेरा लाया। अचरज खेल हरि निरँकार, आपणा आप कराया। वेख वखाणे आपणी धार, जुग जुग वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे

विच टिकाया। शब्द सिँघासण हरि रंग राता, लोकमात वछाया। आपे बैठा इक्क अकाता, अन्दरे अन्दर रखाया। वेखे खेल दिवस राता, दिवस रैण सुहाया। सृष्ट सबाई जगत पित माता, दाता दानी आप अख्वाया। जन भगतां देवे इक्क सुगाता, देवणहार आप अख्वाया। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, घर साचे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन सज्जण वेख वखाया। शब्द सिँघासण अपर अपारा, पंज तत्त करे प्यारया। लोकमात कर विचारा, उप्पर आसण ला रिहा। करे खेल सिरजणहारा, साची कल वरता रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगा रिहा। रंगे रंग हरि भगवन्ता, आपणी धार चलाईआ। खेले खेल आदिन अन्ता, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। सेव लगाए मनी सिँघ सन्ता, सतिगुर पुरख मनाईआ। रसना जिह्वा गाया गुणी गणंता, हरि गोबिन्द वेख वखाईआ। साची नारी पाया एका कन्ता, कन्त सुहाग हंढाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग जीवण दाता आप अख्वाईआ। शब्द सिँघासण हरि बिराजे, पंज तत्त डेरा लाया। आप कराया आपणा काजे, गति मित ना कोए जणाया। खेलया खेल देस माझे, घनकपुर वासी नाउँ धराया। दो जहानी साजन साजे, सतिगुर पूरा भेव ना पाया। लक्ख चुरासी देवणहारा वाजे, कलिजुग पल्ले गंढ्ढ बंधाया। जन भगतां रक्खणहारा लाजे, आप आपणी दया कमाया। चरन प्रीती रक्खे सांझे, साचा कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठा दिवस सुहाया। पंचम जेठा लोकमात, काया तन उपांयदा। आपे वेखे मार झात, आपणा राग सुणांयदा । आपे देवे आपणी दात, आपणी झोली आप भरांयदा। उत्तम करी आपणी ज़ात, जागरत जोत जगांयदा। गुरमुख साजण लै बरात, घर साचे मंगल गांयदा। दूर दुराडी वेखे वाट, नेरन नेरा फेरी पांयदा। आप चढ़ावणहारा औखे घाट, पार किनारा इक्क दिसांयदा। कलिजुग चोली जाए पाट, ना कोई धीर धरांयदा। सच वस्त ना दिसे किसे हाट, वणज वणजारा ना कोई अख्वांयदा। चारों कुन्ट खेल बाजीगर नाट, नट नटूआ सांग वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठा दिवस सुहांयदा। पंचम जेठा हरि वड पाया, गोबिन्द बणत बणाईआ। सन्त मनी सिँघ सेवा लाया, साचा लेख लिखाईआ। देवी देवा भेव ना राया, भरमे भुल्ली लोकाईआ। गुरमुखां आत्म मेवा इक्क खवाया, हरि सोहँ चोग चुगाईआ। रसना जिह्वा जिस जन गाया, साचा जोग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका धार चलाईआ। एका धार हरि निरँकार, पंज तत्त रखांयदा। दूजा कर शब्द प्यार, तीजे दर सुहांयदा। चौथे मेल आपे कर, पंचम संग रलांयदा। छेवें चुक्के जगत डर, प्रभ साचा आप चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। एका खेल हरि करतार, आपणी आप कराईआ। दूजी वारी विच संसार, जोती धार बंधाईआ। तीजा शब्दी पहरेदार, गुरमुखां सेव कमाईआ । चौथे मिल्या मीत मुरार, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। पंचम मेला हरि करतार, करनहार सृष्ट सबाईआ। छेवें कर इक्क विचार, निरगुण रूप समाईआ। छे छे साचा कर प्यार, छे छे (६६) जोड़ जुड़ाईआ। बावन बवन्जा एका कार, चौदस संग रलाईआ। एका चौका (१४) हरि निरँकार, एका पद रखाईआ। पंज दो (५२) कर प्यार, पंज तत्त हंढाईआ। दोहां विचोला सिरजणहार, साची कार कमाईआ। बदलया चोला खेल अपार, जोती जामा भेख वटाईआ। सोहँ ढोला शब्द जैकार, चारों कुन्टा रिहा सुणाईआ। सम्मत पन्दरां कर विचार, बीस सद बिक्रमी नाल रलाईआ। भगत सिँघासण पावे सार, विष्नूं वंसी नाउँ धराईआ। लक्ख चुरासी दुष्ट सँघारे काहना कंसी, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख साजण इक्क वखाए साची बंसी, ब्रह्म ज्ञान जणाईआ। एका धार चलाए तरवर सरवर पंखी पंछी, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई रिहा हिलाईआ। सृष्ट सबाई इक्क हुलारा, देवणहार भगवाना। शब्द सिँघासण अपर अपारा, हरि रक्खे दो जहानां। बवन्जा तेरा करे विचारा, परम पुरख सुल्ताना। चौदां लोकां वसे बाहरा, ना दिसे कोई टिकाना। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा, खेले खेल महाना। कलिजुग सिँघासण आर पारा, करे कराए आप गुण निधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठ शब्द सिँघासण वेखे हरि, जगत सिँघासण अग्गे धर, लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना। जगत सिँघासण जाए उठ, पंज तत्त ना कोई बराजे। साध सन्त लुकया रहे ना किसे गुठ, ना कोई सीस रखाए ताजे। प्रभ लहिणा देण मुकाए जूठ झूठ, प्रगट जोत देस माझे। जन भगत सुहेला आपे जाए तुठ, आप रचाए अपणा काजे। कलिजुग तेरा झूठा दावा, हरि साचे वेख वखाणया। जगत सिँघासण चार पावा, नीचे मुख ध्यानया। दर दर घर घर रोवण पुतरां मावां, प्रभ साचा वरते भाणया। किसे ना माणी ठंडी छावां, ना कोई देवे ठंडा पाणीआ। गुरमुख साजन तेरे दर ते बलि बलि जावां, जिस मिल्या सतिगुर पूरा हाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत सिँघासण देवे वर, लेखा चुक्के चारे खाणीआ। चारे खाणी चारों चूल, चारों कुन्ट बंधाईआ। गुरमुख साजन ना जाणा भूल, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। करे खेल वड दूल्हों दूल्ह, दो जहानां वेख वखाईआ। जन भगतां करे सूलीउँ सूल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेला वक्त ना जाणा भूल, हरि पूरा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठ रुत्त सुहाईआ। जगत सिँघासण मार उडारी, एक रंग समाया। तिन्नां लोकां वस्सया बाहरी, दिस किसे ना आया। घर घर पौंदा जाए

ख्वारी, प्रभ साचे हुक्म जणाया। वीह सद पन्दरां तेरी वारी, निहकलंका फेरा पाया। चारों कुन्ट फिरे बहारी, धूढ़ चरन रहिण ना पाया। देवत सुर ब्रह्मा विष्न शंकर शिव राह तक्क तक्क रहे हारी, औदां जांदा दिस ना आया। गुर संगत तेरी आई वारी, हरि साचे खेल रचाया। जगत सिँघासण पार किनारी, प्रभ आपणे कंध उठाया। निरगुण जाए उच्च महल्ल अटारी, भेव कोए ना राया। जन भगतां पैज जाए स्वारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आपे पूर कराया। साल बवन्जा माणी सेज, जगत सिँघासण तेरी निमस्कारया। शब्द सुनेहड़ा पुरख अकाला रिहा भेज, कलिजुग अन्तिम वारया। सृष्ट सबाई नौ खण्ड जल धारा वहे नौ नौं नेज, जगत पलँघ ना कोए वछा रिहा। हरि जोती नूर चमके तेज़, दमक दामनी आप वखा रिहा। साध संगत बणी शमस तबरेज़, गुर पूरा चरन धूढ़ सूली इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा सिँघासण पुरख अबिनाशन, लोकमात आप मिटा रिहा। पंज तत्त तेरा सहारा, लोकमात तजाया। पुत्तर धीआं ना किया प्यारा, साक सनबंध ना कोई रखाया। एका दान साध संगत दीआ, दूसर हथ्थ किसे ना आया। आपे करया निर्मल जिया, चरन चरनोदक मुख प्याया। पंचम जेठ कर कर हीआ, आप आपणा कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सिँघासण तेरा दर, तेरे दर बहाया। जगत सिँघासण रिहा पुकार, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। तेरा किया सच प्यार, आपणी छाती उत्ते लिटांयदा। करवट लै क्यों मारे मार, जिध्धर चाहें उधर सीस निवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका बचन आप सुणांयदा। जगत सिँघासण तेरा दु:ख, दिवस रैण मोहे भाया। तेरी सेजा ल्या सुख, बवन्जा साल हंढाया। पहलो छुपाया आपणा मुख, फिर तैनूं लै जावण आया। लक्ख चुरासी पौणी आपणे मुख, तेरा वड्डा मुख रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत सिँघासण दे मति आप समझाया। जगत सिँघासण गया मन्न, दोए जोड़ करे निमस्कारा। प्रभ अबिनाशी तेरा भाणा धन्न, लोकमात करे प्यारा। पंचम जेठ निकलया जन वीह सद पन्दरां लेख लिखारा। सृष्ट सबाई सुण लओ कन्न, चारों कुन्ट होए हुलारा। गुरमुखां सांतक सति वरताए साचे तन, देवे शब्द प्यारा। जूठा झूठा भाण्डा देवे भन्न, आपे वेखणहार ठठयारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त मनी सिँघ तेरा लहिणा देणा रिहा उतारा। सन्त मनी सिँघ चाढ़्ही भाजी, आपणा लेख लिखाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे शाहो सुल्तान चढ़के आवे शब्द घोड़े साचे ताजी, गुर संगत संग रखाया। गुरमुखां रक्खणहारा लाजी, लाजावन्त आप हो जाया। जगत सिँघासण तेरी इक्को लग्गी पुट्ठी बाजी, नौ खण्ड दए उठाया। मेट मिटाए मुला शेख़ मुसायक काजी, हज़रत पीर दस्तगीर शाह हकीर कोए रहिण ना पाया। ना

कोई दीसे जगत निमाज़ी, रोज़ा बांग ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत सिँघासण देवे वर, तेरा वस्सया एका घर, प्रभ साचे आप वसाया। जगत सिँघासण मार उडार, एका राह तकांयदा। पुरख अबिनाशी कर प्यार, मैं तेरा राह तकांयदा। करे कराए करणहार, आपणी क्रिया किरत कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत किनारा दए हुलारा, अन्तिम पार करांयदा। जगत हुलारा देवणहारा, एका एक अख्वाया। जगत सिँघासण शब्द सिँघासण मेल मिलाए अधविचकारा, आप आपणा संग रखाया। शब्द सिँघासण करे प्यारा, लोकमात उठ धाया। जगत सिँघासण हाहाकार, लक्ख चुरासी रिहा सुणाया। पारब्रह्म तेरा खेल न्यारा, भेव किसे ना पाया। नीचे उप्पर दए हुलारा, आवण जावण दिस ना आया। पंचम जेठ वीह सद पन्दरां पार किनारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप पार कराया।

आदि पुरख हरि भगवन्ता, पारब्रह्म अख्वाया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटाया। इक्क अकल्ला आदिन अन्ता, एकँकारा रूप समाया। मेल मिलाए साचे सन्ता, सतिगुर पुरख अख्वाया। वेख वखाए जीवां जन्तां, लक्ख चुरासी विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल करे रघुराया। आदि पुरख हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल दो जहानां, आप आपणी धार बंधांयदा। गुरमुख साचे चतुर सुजाना, आप आपणा मेल मिलांयदा। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना, एका बूझ बुझांयदा। एका रंग श्री भगवाना, ना कोई दूसर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मीत मुरार आप हो जांयदा। आदि पुरख प्रभ बेअन्त, भेव किसे ना पाया। मेल मिलावा साचे सन्त, जुग जुग मेल मिलाया। आपे नारी आपे कन्त, साची सेज हंढाया। देवे नाम खजाना वड धनी धनवन्त, एका पल्लू नाम फड़ाया। दे वड्याई जीव जन्त, जागरत जोत दए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे विच रहाया। आदि पुरख पारब्रह्म पतिपरमेश्वर, जोत निराली अकाल्या। खेले खेल जगत जगतेश्वर, आपणी चले अवल्लड़ी चाल्या। वेख वखाए ब्रह्मा विष्न शिव महेश्वर, साह शहाना वाली दो जहानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे दर होए सवाल्या। आपणा दर मंगणहारा, परम पुरख अख्वाया। आपणी झोली भरनहारा, आपणा भण्डार रिहा वरताया। आपणी किरपा करनहारा, करनी करता नाउँ धराया। आपणा कारज करनहारा, जुग जुग करदा आया। मरे जन्मे जन्मे मरे, जुग जुग आपणा खेल रचाया। जोत सरूप वसे तन तन मे, पंज तत्त रूप बणाया। मात कुक्ख जननी जन्मे, जन जणेदी ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस वटाया। आपणा वेस आदि

निरँजण, जुग जुग आप वटांयदा। सर्ब जीआं दर्द दु:ख भय भंजन, भय भंजन नाम रखांयदा। जन भगतां नेत्र पाए अंजन, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल गंवांयदा। भगत सुहेला आए पड़दे कज्जण, लोकमाती वेस वटांयदा। गढ़्ह हँकारी झूठे भज्जण, कलिजुग तेरा रूप तेरी धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमाती जोत जगांयदा। लोकमात हरि अवतारा, जुग जुग आप कराया। ब्रह्मा वेता लिखे लिखारा, वेद विदांता नाल रलाया। शिव शंकर लाए एका नाअरा, हथ्थ त्रिसूल उठाया। करोड़ तेतीसा मंगे सच वपारा, सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाया। पुरख अबिनाशी देवणहारा, जुग जुग भण्डार भराया। लोकमात पावे सारा, आपणा रूप वटाया। त्रैगुण तेरा इक्क प्यारा, पंचां नाल बंधाया। पंज पंजी वेख विचारा, चौबीसा नाउँ रखाया। हड्ड मास नाड़ी रत्त तन लाए गारा, महल्ल अटल सुहाया। मन मति बुध दए सहारा, हरि साचे संग रलाया। नौ दुआरे लाए तन, मानुस मानुख आप उपाया। पंच विकारा देवे डन्न, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाया। आपे वस्सया बिन छप्परी छन्न, महल्ल अटल ना कोई रखाया। जन भगतां पुकार सुणे आपणे कन्न, दिवस रैण वेख वखाया। सेवा लाए सूरज चन्न, रवि ससि ल्ए तराया। तारा मण्डल बेड़ा बन्न्ह, गगन गगनंतर वेख वखाया। आकाश प्रकाश कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। अपणा वेस आप वटाए, जुग जुग करदा आया। सतिजुग त्रेता पार कराए, द्वापर लेख लिखाया। कलिजुग तेरी धार बंधाए, आप आपणा वेख वखाया। लक्ख चुरासी भेव ना राए, भेव अभेदा अछल अछेदा बैठा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वटाया। आपणा रंग वटावण आया, पारब्रह्म बेअन्ता। गुरमुख साजन साचे सन्ता मेल मिलावण आया, देवे नाम सच सुगाता। काया चोली रंग चढ़ावण आया, वड दाता गुणी गुणंता। सृष्ट सबाई एका मार्ग लावण आया, एका जाप जपाए जीव जन्ता। एका राग सुणावण आया, धुंन अनादी इक्क वजन्ता। एका चोग चुगावण आया, तृष्ना भुक्ख मिटंता। एका भोग भोगावण आया, आत्म सेजा इक्क सुहंता। एका दरस अमोघ दिखावण आया, नाल रखाए साची संगता। कर्म विजोग मिटावण आया, बंक दुआरे एका मंगता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साजन साचे ल्ए वर, आप आपणा रंग रगंता। अपणा रंग रंग करतार, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, आपणी बणत बणाईआ। पंज तत्त कर प्यार, हड्ड मास नाड़ी रत्त चोला इक्क बणाईआ। घनकपुरी हरि पावे सार, आप आपणा वेस वटाईआ। मात पिता घर हो उज्यार, पंचम जेठा रुत्त सुहाईआ। साचा मंगल गाए हरि निरँकार, एका धुन सुणाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर करन विचार, नेत्र

नैण रहे उठाईआ। लोकमात होई उज्यार, आदि शक्त रूप वटाईआ। भगती भगत करे प्यार, भगवन्त नाउँ धराईआ। साची शक्ती आप निरँकार, साख्यात वेख वखाईआ। बूंद रक्ती ल्ए अधार, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। वेला वक्ती कर विचार, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। धरनी धरत करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। कलिजुग कूड़ा चारों कुन्ट फिरे कुड़यार, अट्ठे पहर वाहो दाहीआ। जूठ झूठ करे प्यार, पंजां तत्तां नाल लड़ाईआ। मन मति भरे भण्डार, गुरमति सर्ब भुलाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, जीव आत्म ना कोई वखाईआ। दर दर मंगण बण भिखार, नाम भिच्छया कोई ना झोली पाईआ। पारब्रह्म प्रभ लै अवतार, पुरी घनक भाग लगाईआ। साचे सन्त ल्ए उठाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेख वखाईआ। लोकमात वेखण आया, धुरदरगाही दाता। मानस जन्म जगत धराया, बाल सुहाया पिता माता। शेर सिँघ शेर नाउँ धराया, जन भगतां देवे साचीआं दाता। सन्त मनी सिँघ आप उठाया, मिटे रैण अन्धेरी राता। कलिजुग कूड़ा रहिण ना पाया, देवे नाम सच सुगाता। साचा सन्त सेवा लाया, वेखी उत्तम जाता। एका शब्द ज्ञान दृढ़ाया, दूजा अक्खर ना कोई पछाता । आप आपणे मार्ग लाया, एका बूझ बुझाता। कलिजुग तेरा लेख लिखाया, बैठा रहे इक्क अकांता। बाल अवस्था खेल गंवाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी गाथा। आपणी गाथा आप जणाई, आपे बूझ बुझांयदा। आपणे रथ आप चढ़ाई, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। सगला संग रिहा निभाई, सगला साथ आप रखांयदा। प्रगट होया बेपरवाही, बेऐब परवरदिगार नाउँ धरांयदा। नूरो नूर उजाला नूर अलाही, नूरो नूर समांयदा। कलमा नबी रसूल वेखे इक्क थाँ ख़ुदाई, ख़ुदावंद ख़ुद वेस वटांयदा। लोकमात करे जुदाई, जोधा सूर आप हो जांयदा। हरिजन साचे करे कुड़माई, एका शब्द मुख लगांयदा। आत्म अन्दर काया मन्दिर वज्जदी रहे वधाई, साचा ताल आप वजांयदा। पंचम सखीआं गायण चाँईं चाँईं, एका राग अल्हांयदा। वेख वखाए थांउँ थाँईं, लेखा कोई रहिण ना पांयदा। आप उठाए फड़ फड़ बाहीं, जगत सुहेला आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आप आपणा जामा पा, आपणी बणत बणाईआ। गोद सुहा पिता माँ, सीर मुख रखाईआ। माता सीर दए तजा, साचे सिक्ख समाईआ। जगत सिँघासण ल्ए विछा, उप्पर आसण लाईआ। रैण दिवस डेरा ला, अट्ठे पहर वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई घेरा पा, भरमे भरम भुलाईआ। संझ सवेरा कोई जाणे ना, सच प्रभात ना कोई सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस कराईआ। वेस कराया हरि अवल्ला, एका रंग करतारया। पुरी घनक वस्सया सच महल्ला, हरि साचा डेरा ला रिहा। बेमुख भुलाए कर कर वल

छला, कूकर सूकर वेख वखा रिहा। आपे वस्सया निहचल धाम अटला, गुरमुख सोए आप उठा रिहा। जगत जगदीश दीपक एका बला, अज्ञान अन्धेर गंवा रिहा। आपे होया रिहा झल्ला, जगत हलूणा आप लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत सिँघासण आसण ला रिहा। जगत सिँघासण हरि बिराजे, पंज तत्त हंढाया। वेस वटाया देस माझे, माझा भरम भुलाया। लोआं पुरीआं रचया काजे। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाया। आपे चढ़या आपणे ताजे, एका अस्व रिहा दौड़ाया। सन्त सुहेला जुग जुग रक्खण आए लाजे, राम कृष्ना रूप वटाया। सुन्न अगम्मी अनहद बाणी मारे अवाज़े, एका शब्द ताल रखाया। नाम चढ़ाए सच जहाज़े, एका चप्पू आपणा रखाया। पकड़ उठाए राजन राजे, शाह सुल्ताना दए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण इक्क सुहाया। शब्द सिँघासण जगत दूर, जगत सिँघासण आप हंढाया। आपे बणया कलिजुग चोर, दिस किसे ना आया। लुकया रिहा अन्ध घोर, पंज तत्त दिवार बणाया। किसे भेत ना पाया गहर गौर, गहर गम्भीर समाया। मनमुख जीव आपणे नाल रिहा तोर, दिवस रैण संग रखाया। गुरमुखां देवे एका नाम शब्द साची तूर, राग नाद कन्न सुणाया। सर्बकला आपे भरपूर, भेव किसे ना पाया। सन्त मनी सिँघ सद हज़ूर, प्रभ आपणी बूझ बुझाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची जोड़ी जोड़ जुड़ाया। मस्तक लाई चरन धूढ़, आत्म ब्रह्म जणाया। चतुर सुघड़ मूर्ख मूढ़, जन्म जन्मा लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार कर प्यार विच संसार, आपे रिहा वखाया। सन्त मनी सिँघ उठया जाग, हरि साचे आप जगाया। काया कुले लग्गा भाग, निर्मल जोत करे रुशनाया। दीपक जोती जगे चिराग, इक्क प्रकाश रखाया। फड़ फड़ हँस बणाए काग, कागी हँस बणाया। दो जहानां पकड़े वाग, वाली दो जहानां आप अख्वाया। आपे धोवणहारा दाग़, अमृत जाम आप प्याया। साची नारी मेला कन्त सुहाग, पुरख अबिनाशी एका पाया। एका मंगल एका राग, एका धुंन उपजाया। एका शब्द एका वाज, एका रिहा लगाया। एका करनी एका काज, एका करता आप अख्वाया। एका धरनी साजन साज, धरत धवल सुहाया। भाग लगाए देस माझ, पुरी घनक नाउँ धराया। सिँघ शेर शेर दलेर सोया गया जाग, जागणहारा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंज तत्त देवे वर, काया मन्दिर इक्क सुहाया। पंज तत्त कर प्यारा, आपणा तन संवारया। कपड़ बस्त्र अपर अपारा, तन जोड़ा इक्क छुहा रिहा। जगत घोड़े हो अस्वारा, आपे आप दौड़ा रिहा। जन भगतां करे ख़बरदारा मनमुखां गूढ़ी नींद सुआ रिहा। जो जन जननी जणया चल आए दुआरा, जन जनका रूप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मन मनका आप फिरा रिहा। जगत सिँघासण इक्क वणजारा, कलिजुग

अन्तिम आया। अट्ठे पहर ख़बरदारा, आपणी सेवा रिहा लगाया। दिवस रैण करे प्यारा, एका धार वखाया। ना कोए जाणे मीत मुरारा, साक सैण ना कोई समझाया। सन्त मनी सिँघ सुत दुलारा, एका बूझ बुझाया। लेखे लग्गे अगम्म अपारा, भेव किसे ना पाया। अन्तिम प्रगट होया जोत सरूपी निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जामा भेख वटाया। शब्द सिँघासण साचा राज, लोकमात कमाया। जगत सिँघासण आप बराज, भरम भुलेखा पाया। अगम्म अगम्मड़ी मारे वाज, तन चमड़ी वेस वटाया। आप आपणा साजन साज, साचे तत्त समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण, आदि शक्त रूप वटाया। आदि पुरख हरि अबिनाशी, परम पुरख सुल्ताना। प्रगट होए घनक पुर वासी, खेले खेल दो जहानां। निरगुण जोत हरि शाहो शबासी, हर घट वेख वखाना। भगत दुआरे दासन दासी, सेवक सेव कमाना। पूर कराए दर दर घर घर आसी, जो जन आस रखाया। गेड़ चुकाए दस दस मासी, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा तन हंढाया। जगत तन जगत हंढा, उलटी कल वरताईआ। बवन्जा साल वंड वंडा, बवन्जा देशां करे कुड़माईआ। बवन्जा अक्खर धार चला, बावन रूप रघुराईआ। बावण लेखा आप गणा, वाक भविख्त जणाईआ। आदि शक्ती रूप वटा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। भगतां भगती दए सुहा, भगवन वड वड्डी वड्याईआ। जगत जुगती दए बणा, एका जोग सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण एका धार चलाईआ। निरगुण रूप हरि निरँकार, आदि अन्त रखाया। जुग जुग लै मात अवतार, जुग जुग वेस वटाया। सतिजुग साचे कर प्यार, परम पुरख उठ धाया। त्रेता तेरा कर्म विचार, राम रामा रूप वटाया। द्वापर तेरी बन्न्हे धार, साँवल सुन्दर मुख रखाया। कलिजुग तेरी कर विचार, ईसा मूसा ल्ए उपाया। नानक गुर कर प्यार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। गोबिन्द गुर वेख विचार, पूत सपूता सेवा लाया। लिख्या लेख अपर अपार, ना कोई मेट मिटाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, जोती जामा वेस वटाया। साल बवन्जा काया तन कर लोकमात प्यारा, अन्तिम आपणा भाणा आपे मन्न, करया पार उतारा। आप आपणा बेड़ा बन्न्ह, आपे लाए पार किनारा। आपणी वड्याई आपे जाणे धन्न धन्न धन्न, ना कोई लिखे लेख लिखारा। आपणा राग सुणे आपणे कन्न, आपे गावणहारा। आपणी जननी आपे जाया आपणा जन, मात पित ना कोई अधारा। किसे ना दिसे छप्परी छन्न, ना कोई मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरा। जोत सरूप हरि निरँकार निरगुण धार आपे जाणे आपणा जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा करे आप पसार। आपणा पसारा आप कराए, आपे मेट मिटांयदा। लोकमात जन्म धर, पंज तत्त हंढांयदा। अन्तिम अग्नी गया सड़, एका

हवन वखांयदा। काया कोट ढठ्ठा किला गढ़्ह, त्रैगुण मूल चुकांयदा। साचे पौड़े आपे चढ़, सच सिँघासण वेख वखांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई बणत बणांयदा। आपणे अन्दर आपे बैठा वड़, पुरख अबिनाशी पुरख मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत सिँघासण साल बवन्जा, लोकमात हंढांयदा। जगत सिँघासण कलिजुग धार, प्रभ साचे चरना हेठ दबाईआ। जीवां जन्तां करे ख्वार, गुरमुखां दए वड्याईआ। मूर्ख मुग्ध लाए पार, जो जन रसना रहे गाईआ। एका दूजा भेव निवार, एका दूजा भेव गंवाईआ। जोती जामा भेख न्यार, दिस किसे ना आईआ। शब्द डंका अपर अपार, हरि निरँकार आपणा रिहा वजाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, लेखा गया लिखाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आपे जाणे लभ्मा चौड़ा ना जाणे कोई घर बार, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। मिट्ठा कौड़ा ना करे विचार, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। धुरदरगाही आया दौड़ा बेऐब परवरदिगार, जोती नूर करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। एका अक्खर दए विचार, धुरदरगाही साचा माहीआ। बजर कपाटी पाड़े पथ्थर, दूई द्वैती परे हटाईआ। पंच विकारा होए सथ्थर, गूढ़ी नींद सवाईआ। सन्त सुहेले करे वक्खर, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। जुग जुग भेख करनेहारा, आपणी कल वरतांयदा। चारे वेदां पावे सारा, पुराण अठारां फोल फोलांयदा। खाणी बाणी अन्दर बाहरा, गुप्त ज़ाहरा आप अख्वांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलारा, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। रवि ससि करे निमस्कारा, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। गगन गगनंतर अधविचकारा, तारा मण्डल आप अख्वांयदा। अगम्म अगम्मड़ा दस्से अगम्मड़ी धारा, अगम्मड़ी धार आप चलांयदा। अलख निरँजण लेख लिख ना सके कोई जीव जन्त विचारा, भेव अभेदा भेव कोए ना पांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, अछल अछेदा आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, दो धारा आप चलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी करे ख़बरदारा, राज राजानां आप उठांयदा। सम्मत पन्दरां इक्क विचारा, वीह सद बिक्रमी नाल रलांयदा। पंचम जेठ दिन दिहाड़ा, ख़ुशीआं नाल रलांयदा। जगत सिँघासण हरि अखाड़ा, दहि दिशा फोल फोलांयदा। पंज तत्त तजाया पंज तत्त मगर लगाई धाड़ा, अग्नी धार वहांयदा। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, लक्ख चुरासी जीव कुरलांयदा। लेख लिखाए सतारां हाढ़ा, वाली हिन्द उठांयदा। साध सन्त पकड़ उठाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघे कन्दर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलांयदा। त्रैगुण माया तेरा तत्त अग्नी साड़ा, आपणा मूल चुकांयदा। सुत शब्द साचा लाड़ा, पारब्रह्म प्रभ आप मिटांयदा। सोहँ शब्द सीस बन्न्हे दस्तारा, सच्चा नाम तिलक लगांयदा।

चार वरनां करे इक्क प्यारा, ऊँचां नीचां मेट मिटांयदा। लोकमात वखाए इक्क दुआरा, वरन गोत ना कोई मिटांयदा। नूर अलाही पावे सारा, ऐनलहक्क जणांयदा। मुकामे हक्क ख़ुदी ख़ुदाई ना कोई लाए नाअरा, ना कोई दूजा भेव रखांयदा। एका एक हरि करतारा, एका रूप दरसांयदा। अल्ला राणी तेरा नाअरा, हू हू आप वखांयदा। तूं तूं होए पार किनारा, पारब्रह्म प्रभ आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, पंचम जेठा एका दिवस सुहांयदा। पंचम जेठ हरि वड्याई, पारब्रह्म जणाईआ। लक्ख चुरासी करे कुड़माई, लाड़ी मौत करे कुड़माईआ। एका मैहन्दी हथ्थीं लाई, लाल चूड़ा तन पहनाईआ। हाढ़ सतारा वेखे चाँईं चाँईं, लहिंदी दिशा फेरी पाईआ। उम्मत नबी रसूल उठाए थाउँ थाँईं, सोया कोए रहिण ना पाईआ। अञ्जील कुरान दर दुआरा अग्गे हो हो कहिंदी, अमाम मैहन्दी जोत जगाईआ। लोकमात भाणा एका सहिंदी, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अन्तिम वेले एका गाहे गहिंदी, ना दीसे कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठ दिशा लहिंदी मुख भवाईआ। लहिंदी दिशा नेत्र खोल्ह, हरि आपणा कर्म कमाया। मुहम्मद तेरा कीता कौल, पूरा रिहा कराया। सदी चौधवीं वज्जा ढोल, इक्क नगार वजाया। ना कोई जाणे पंडत पांधा रोल, मुलां शेख़ भेव ना राया। प्रगट होया हरि कला सोल, जोती जामा भेख वटाया। चरन धरे उप्पर धौल, धरत मात ख़ुशी मनाया। चरन धूढ़ी मुख लगाए साची पौहल, सांतक सति कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोलां कलीआं शब्द सिँघासण वल्या छल्या पुरख अबिनाश वेखे खेल जगत तमाश, चारों कुन्ट उठ उठ धाया। दहि दिशा काली रैण, चारों कुन्ट रैण अन्धेरी छाया। दिशा लहिंदी वेखे लाड़ी मौत डैण, तन शृंगार कराया। नाता तोड़े भाई भैण, साक सज्जण सैण इक्क प्यार रखाया। लुकया कोई ना देवे रहिण, पीर फकीर शाह हकीर दस्तगीर कुतब गौंस ना कोई सहाया। किसे हथ्थ ना आए नीर, बस्त्र चीर ना कोए हंढाया। चिट्टे उप्पर खिची जाए लकीर, कोई ना मेटे मेट मिटाया। उम्मत नबी रसूल तेरी कोई ना बन्न्हे धीर, तीर निराला इक्क चलाया। वीह सद उन्नी होए अख़ीर, रोज़ा बांग ना कोई रखाया। हक्क हकीकत वेखे फेर, बगल कुरान ना कोई उठाया। शरअ शरीअत साचे लोइण, जगत मसला दए चुकाया। सच सिँघासण कोए ना सोइण, पुरख अबिनाशी आपणा आसण दए उठाया। जो उपजे सो होए विनासन, थिर कोए रहिण ना पाया। ना कोई दीसे मदिरा मासन, घनक पुर वासन डंक वजाया। प्रगट होए शाहो शबासन, राज राजाना दए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग हरि करतार, सृष्ट सबाई वेख विचार, आपणे आप उपाया। आपणा रंग हरि उपा, आपणी रचन रचाईआ। आपणी जोती आप जगा, आपे करे रुशनाईआ। आपणी

गोती आप बणा, आपे नाउँ धराईआ। कोटी कोट रहे ध्या, गुरमुख सन्त सुहेले विरले बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नाउँ धराईआ। एका नाउँ शब्द जैकारा, चार कुन्ट कराया। देस प्रदेसा पावे सारा, नौ सति वेख वखाया। लोआं पुरीआं दए हुलारा, एका रंग रंगाया। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, सगला संग आप निभाया। नाम मृदंग अपर अपारा, हरि हरि रिहा वजाया। सच दुआरे आपे लँघ सच वणजारा, साचा वणज रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण करे रुशनाया। निरगुण नूर जोत अकाला, आदि अन्त अख्वाया। प्रगट होए दीन दयाला, दया निध समाया। सन्त सुहेला सदा रखवाला, आदि जुगादी फेरा पाया। नेड़ ना आए काल महांकाला, सच दुआरा दए सुहाया। काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाला, प्रभ अबिनाशी डेरा लाया। तोड़नहारा जगत जंजाला, माया ममता मोह चुकाया। चार वरनां एका दस्से शब्द सुखाला, सो पुरख निरँजण आप अल्हाया। हउमे हँगता करे कराए जगत मुख काला, साची संगता मेल मिलाया। भुक्खा नंगता शाह कंगाला, एका रंग रंगाया। एका जोती हरि ज्वाला, एका नूर सवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जगत सिँघासण वक्त चुकाया। जगत सिँघासण आप उठाया, आपणी कल वरतारया। औदां जांदा नज़र ना आया, वेखे सर्ब संसारीआ। साचा हिस्सा इक्क वंडाया, पवण पवणी दए हुलारया। दहि दिशा फेरा एका पाया, करे आपणी कारीआ। सन्त मनी सिँघ तेरा लेखा पूर वखाया, बवन्जा चौदां जोड़ करारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भार आप उठा रिहा। आपणा भार आप उठाए, दो जहानां वाली। सन्त सुहेले संग रखाए, चले चाल निराली। आपणा तिलक आपणा सीस धराए, गुरमुख करे रखवाली। आपणी चाली आपे पाए, दो हथ्थां दिसे खाली। आपणा पाली आप हो जाए, ना कोई संग रखाए लेफ निहाली। चौदां लोक चौदां हट्ट चौदां तबकां पार कराए, इक्क मुहम्मद मंगे विच दलाली। तीर्थ तट वेख वखाए, किसे पत्त ना दिसे ना डाल्ही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे चले चाल निराली। शब्द सिँघासण हरि उपा, जगत सिँघासण मात तजाया। शब्द सिँघासण जोत जगा, जगत सिँघासण दए बुझाया। शब्द सिँघासण रंग रंगा, जगत सिँघासण दए मिटाया। शब्द सिँघासण मृदंग वजा, जगत सिँघासण सुन कराया। शब्द सिँघासण अंग लगा, जगत सिँघासण मूल ना भाया। आपणा भाणा आप वरता, आपणे भाणे विच समाया। पंचम जेठी जामा पा, पंचम रुत्त सुहाया। पंचम जेठ जोत जगा, पंचम ल्ए उपाया। वरन गोत मेट मिटा, एका सरन धराया। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, जगत पूजा दए मिटाया। जगत पूजा मिटे भेव, हरि साचे आप मिटावणा। लेखा जाणे चारे वेद, ना भेव किसे छुपावणा। आपे जाणे जगत कतेब, वेद व्यास संग रखावना। अञ्जील कुरान ना करे फरेब, ईसा मूसा आप जगावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठा पंचम मीता पंचम मोह चुकावणा। पंचम नाता जगत तोड़, एका घर सुहांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, साचा दर दिखांयदा। धुरदरगाही आया दौड़, दाता दानी आप अख्वांयदा। दो जहानी लाए एका पौड़, डूँघी भवरी पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत पन्दरां वेख वखांयदा। सम्मत पन्दरां हरि ललकारा, चार कुन्ट उठ धाया। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर वहाया। शिव शंकर वेखे इक्क दुआरा, हथ्थ त्रिशूल उठाया। करोड़ तेतीसा कढ्ढे हाढ़ा, वेला अन्तिम आया। नौ खण्ड पृथ्मी मारे धाड़ा, नौ दर फोल फोलाया। सत्तां दीपां इक्क अखाड़ा, प्रभ साचा रिहा बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत पन्दरां तेरी पाए वंड, वेख वखाणे हरि ब्रह्मण्ड, लक्ख चुरासी जेरज खाणी उत्भुज सेत्ज अंड वंड वंडाईआ। पंचम जेठा शब्द खण्डा दो धारा, मनमुखां कंड वढाईआ। मगर लग्गे अगम्मी धाड़ा, प्रभ हथ्थ चण्ड प्रचण्ड उठाईआ। प्रगट होया साचा लाड़ा, भेख पखण्ड दए मिटाईआ। इक्क अकल्ला एकँकारा, दोहागण नार रंड सर्ब वखाईआ। ना कोई सोए पैर पसारा, जन भगतां एका वंड वंडाईआ। रसना हरि हरि नाउँ उचारा, बेमुख बैठे कंड वढाईआ। अग्गे डिगे मूहे दे भारा, सिर बांहीआ हेठ दबाईआ। दु:ख लग्गा अन्तिम भारा, काम क्रोध लोभ मोह हलकाईआ। पंज तत्त चल्लया मात विकारा, मात जगत प्रनाईआ। ना किया सच वपारा, जूठ झूठ होई कुड़माईआ। कलिजुग माया कन्त भतारा, रैण अन्धेरा एका छाईआ। दीपक होए ना कोए उज्यारा, ना कोई साचा मार्ग लाईआ। ना कोई दीसे पार किनारा, भरम भरमी रहे भुलाईआ। भरम भरमे गढ़्ह हँकारा, एका दूजा देवे ना कोई मिटाईआ। तीजे नेत्र ना दरस दिखाए हरि निरँकारा, चौथे घर ना कोई समाईआ। चौथा पद ना दए सहारा, पंचम मेला ना कोई मलाईआ। मिले मेल ना गुर अवतारा, छेवां घर ना कोई सहाईआ। उपजे शब्द सच्ची धुन्कारा, सत्तवें सति पुरख निरँजण ना मेल मिलाईआ। एका वेखे धुर दरबारा, थिर घर थाउँ ना कोई बहाईआ। निरगुण निरगुण ना रंग करतारा, प्रभ आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, शब्द डंका रिहा वजाईआ। खेले खेल अपर अपारा, घर साचे वज्जदी रहे वधाईआ। मिल्या मेल मीत मुरारा, आत्म सेजा आए चाँईं चाँईंआ। कन्त कन्तूहला हरि भतारा, आपे फड़े उठ उठ बांहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोती वेस कर, मिल्या दर इक्क दुआरा। एका

मिल्या हरि दरवाज़ा, एका घर सुहांयदा। एका हरि ग़रीब निवाज़ा, एका दर वखांयदा। एका रक्खे अस्व ताजा, एका आप दौड़ांयदा। एका एक फिरे भाजा, वेस अनेका आप करांयदा । प्रगट होए देस माझा, पुरी घनक धाम सुहांयदा। भगत जनां प्रभ मारे वाजां, अन्दर मन्दिर खोज खुजांयदा। लोकमात रचया काजा, कलिजुग अन्तिम फेरी पांयदा। इक्क चलाए सच जहाजा, सोहँ नाउँ धरांयदा। दुरमति मैल धोवे दागा, निर्मल नीर प्यांअदा। शब्द जणाई बोध अगाधा, धुन आत्मक आप सुणांयदा। रसना जिह्वा जिस जन अराधा, हरि गुण वेख वखांयदा। मेल मिलावे मोहण माधव माधा, विछड़ कदे ना जांयदा। सन्त सुहेला साधन साधा, सिदक सबूरी इक्क रखांयदा। पंचम वजाए साचा नादा, अनहद ताल वजांयदा। अनहद वजाए साचा वाजा, राग रागनी सच कमांयदा। वेख वखाए दो दो आबा, आब हयात आप प्यांअदा। भाग लगाए मक्का काया साचा काअबा, साचा हज्ज करांयदा। सुरत सवाणी देवे दाजा, साचा सगन मनांयदा। शब्द मिलावा धुरदरगाही साचा दाअवा, शाहो भूप वड राजन राजा, आप आपणा संग रखांयदा। आपणा संग हरि रखंदड़ा, ना कोई तोड़ तुड़ाए। बजर कपाटी तोड़े जंदड़ा, जो बैठा आप लगाए। दूई द्वैती ढाहे कंधड़ा, भाण्डा भरम भनाए। आपे होए सदा बख्शिंदड़ा, बख्शणहार हरि हरि राए। मनमुख जीव माया अन्धड़ा, भेव ना जाणे राए। मदिरा मासी गन्दड़ा, नौ दर फिरे हलकाए। गुरमुख विरला आत्म धुन सुणे सुणाए सुहागी राग छन्दड़ा, सतिगुर पूरा आपे गाए। जोती जोत प्रकाश आप रखदंड़ा, अज्ञान अन्धेर मिटाए। इक्क वखाए दया कमाए परमानंदड़ा, परमानंद समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंचम जेठा हरि भगवाना, जोत सरूपी पहरे बाना, जीवां जन्तां देवे माणा, साधां सन्तां देवे दाना, एका रंग रंगाए। एका रंगण रंग रंगाए, रंगणहार करतारा। दूसर दर ना मंगण जाए, भरया रहे भण्डारा। जुगां जुगन्तर फेरी पाए, आदिन अन्ता एकँकारा। साधां सन्तां ल्ए जगाए, देवे नाम अधारा। मनमुख दर तों दए दुरकाए, भेव ना पायण गुर करतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत सिँघासण पुरख अबिनाशन खेल कराए दया कमाए पार किनारा। पार किनारा आप कराए, एका एक वखाया। इक्क किनारा एका तट्ट, एका दर सुहाया। एका वस्सया घट घट, एका रूप समाया। एका खेल बाज़ीगर नट, नट नटूआं सांग वरताया। एका वेखे साचा हट्ट, चौदां लोकां फोल फोलाया। शब्द वरोले साचा पट, तन्दन नाम बंधाया। हरिजन जन हरि साचे वेख वखाए काया मट, साचा मन्दिर सुहाया। पंज तत्त तन जन जाणा ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाया। कलिजुग तपाया एका मट्ठ, जुग चौथा खेल वखाया। सम्मत सोलां करे अकट्ठ, हरि साचा शब्द जणाया। किसे ना मुकणा पैंडा नठ्ठ नठ्ठ, चारों कुन्ट वाहो

दाहया। राज राजाना शाह सुल्तानां कोई ना रक्खे हठ, ना कोई धीर धराया। पंचम जेठ करे चट्ठ, तीर निशाना एक लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्बकल आपे समरथ, समरथ पुरख अख्वाया। सर्बकला आपे समराथा, हरि वड वड्डी वड्याईआ। प्रगट हो त्रिलोकी नाथा, आपणी रचन रचाईआ। एका शब्द एका गाथा, एका करे पढ़ाईआ। एका जोती एका नूर हाज़र हज़ूर कौस्तक मणीआ मस्तक टिक्का लाए माथा, एका जोत करे रुशनाईआ। प्रगट होए जिउँ रामा घर दसरत्था, लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। आपे वेखण जाए तमाशा, पन्दरां कत्तक रुत्त सुहाईआ। शाह भबीखन होए उदासा, राजइन्द्र परशादि आप उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खाली कासा, घर घर बैठे करन सलाहीआ। लक्ख चुरासी हारी बैठी पासा, धर्म धीर ना कोई धराईआ। मुख लगाया मदिरा मासा, ईसा मूसा पहले मिटाईआ। चीना रूसा वेख खुलासा, प्रभ साचा आप खुल्हाईआ। लाड़ी मौत करे हासा, उठ उठ वेखे चाँईं चाँईंआ। केहड़ी कूटे पहले जासा, राए धर्म लड़ फड़ाईआ। राए धर्म दए भरवासा, फड़ाए आपणी बाहींआ। जगत अधार कीआं वेले अन्त ना छुटे तोला मासा, अठाई कुण्डां दए भराईआ। प्रगट होया हरि शाहो शाबाशा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। बवन्जा साल रक्खया घनक पुर वासा, जगत सिँघासण सेज विछाईआ। वीह सौ बिक्रमी अन्त विनासा, पंज तत्त तन देह तजाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाशा, गुरमुख साचे विच गया समाईआ। आपे होया दासी दासा, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। वेख वखाणे पृथ्मी आकाशा, गगन पताला फेरा पाईआ। साचे मण्डल पावे साची रासा, गोपीआं काहन आप नचाईआ। आपणी कुदरत आपे बलि बलि जासा, आपे वेख वखाईआ। आपणी सुरती दए आप दलासा, लक्ख चुरासी विच टिकाईआ। कलिजुग बख्शे चरन कँवल इक्क भरवासा, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नाउँ धराईआ। नाउँ धराए हरि निरँकार, निहचल धाम सुहाया। निहचल धाम अपर अपार, दीपक जोती इक्क जगाया। अट्ठे पहर होए उज्यार, दिवस रैण ना कोए बणाया। ना कोई मन्दिर चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई सुहाया। इक्क अकल्ला इक्क एकँकार, बैठा डेरा लाया। जुग जुग लोकमात लै अवतार, सनक सनंदन नाम धराया। सनातन सन्त कुमार, एका रूप वटाया। बराह तेरा रूप अपार, आपणा वेस कराया। यज्ञे पुरश तेरी सति सति धार, सति सति वरताया। हाव गरीव कर दातार, ब्रह्मे माण दवाया। नर नरायण कर विचार, बदरी नरायण वेख वखाया। कपल मुन दत्तात्रै बन्न्हे धार, यदू बंसी इक्क धराया। रिखभ देव पावे सार, जैनी रूप वटाया। पृथू तेरी इक्क विचार, धरत मात रिड़क वखाया। कच्छ वेखे इक्क संसार, मुख मच्छ वटाया। धनंतर वैद वड धुन्कार, सृष्ट सबाई रिहा सुणाया।

मोहणी रूप कर अपर अपार, महांदेव भुलाया। करोड़ तेतीसा वेख विचार, सुर असुर लेखे लाया। बावन भेखा इक्क अपार, बल दुआरे मंगण आया। हँसा रूप वेख विचार, शब्दी शब्द उपाया। नर सिँघ ना तत्त कोई प्यार, बालक लेखे लाया। हरी हरि हरि अपर अपार, गज तन्दन तोड़ तुड़ाया। नारद मुन तेरी सुण पुकार, नर नरायण उठ उठ धाया। बालक ध्रू दए प्यार, साचे धाम बहाया। सतिजुग तेरा पार किनार, त्रेता वेस वटाया। परसराम रूप अपार, आपणी बणत बणाया। कौरू कुशेतर धाम न्यार, पिता सीस कटाया। जगत जगदीस पावे सार, आत्म तत्त जणाया। आत्म तत्त कर विचार, क्षत्री वेख वखाया। राम रामा लै अवतार, घर साचे भाग लगाया। लंका गढ़्ह दए हुलार, रावण रावण विच समाया। एका दूजा कर किनार, शाह भबीखन ल्ए तराया। शाह भबीखन रोवे ज़ारो ज़ार, अन्तिम नीर वहाया। राज ताज ना मोहे प्यार, तोहे चरनन प्रीत इक्क रखाया। रघुपत बोले मुखों उचार, वेला वक्त अजे ना आया। कलिजुग वरते विच संसार, तेरा लेखा दए चुकाया। मातलोक आउणा जन्म धार, भारत खण्ड भाग लगाया। पावे वंड गुर करतार, ना कोई मेटे मेट मिटाया। निरगुण करे इक्क प्यार, तेरा मेरा रूप वटाया। मरे ना जन्मे विच संसार, आवण जावण खेल रचाया। जगत भबीखन कर विचार, एका तिलक लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा रूप वटाया। त्रेता बेड़ा होया दूर, हरि साचे कल वरताईआ। द्वापर आए हाज़र हज़ूर, आपणा भेख वटाईआ। वेद व्यासा ना काया तन तपया तन्दूर, ना रोग सोग जणाईआ। एका नाद एका तूर, एका शब्द जणाईआ। नारद मुन करे भरपूर, चार सलोक जणाईआ। बारा अक्खर हाज़र हज़ूर, निशअक्खर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बूझ आपणे अन्दर आपे आप टिकाईआ। आप आपणा भेव खुल्हा, आपणा राग सुणाया। नारद मुन संग रला, साचा मार्ग लाया। चारे वेदां हिस्से दए वंडा, लेखा लेख आप कराया। पुराण अठारां दए लिखा, लक्ख चार हज़ार सतारां सलोक गिणाया। आपणी करनी आप कमा, आपणा भेख वटाया। साँवल सुन्दर रूप वटा, मोर मुकट कँवल नैण आप हो आया। अर्जन मीता साचा सज्जण आप अख्वा, एका गीता ज्ञान दृढ़ाया। दुष्ट हँकारी रहिण ना पायण, बण काहना कंसा मेट मिटाया। सहँस सहँसा सरबंस सरबंसा खाए लाड़ी मौत डाइन, आप आपणा हुक्म चलाया। सन्त भगत जटा जूट एका धाम अकट्ठे रहिण, विछड़ कदे ना जाया। बिप्पर सुदामे चुकाए लहिण देण, द्रोपद लज्जया पड़दा पाया। हरि हरि भेव कोए ना सके रसना कहिण, ना कोई लेखा लेख लिखाया। कलिजुग वेखे काली रैण, आपणा रंग रंगाया। ज्ञान बोधा बोध वखाए एका नैण, एका धार वहाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा भाणा आपे वेखे आपणे नैण, ना कोई दूसर संग रखाया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आपणी धार वहाईआ। ईसा मूसा कर प्यारा, आपणी कल वरताईआ। इक्क अथर्बण कर प्यारा, ऐड़ा अथर्बण इक्क वड्याईआ। अल्हा राणी नूर उज्यारा, नूर अलाही रिहा कराईआ। संग मुहम्मद चार यारा, चार यारी इक्क दिखाईआ। अल्हा राणी कर प्यारा, आपे रिहा प्रनाईआ। एका देवे जगत प्यारा, जूठ झूठ करे कुड़माईआ। वेले अन्तिम दए हुलारा, आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे लेखा लिखणहारा आपे मेटे छाहीआ। आपे लेख लिखावण आया, आपे लिखणहारा। आपे भेख वटावण आया, खेले खेल न्यारा। आपे दर दरवेशी नाम धरावण आया, मंगे भगत दुआरा। आपे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश राह तकावण आया, आपे भरे भण्डारा। आपे खूंडी मोढ्ढे भूरी उठावन आया, नानक नाउँ धराया। आपे दर दुआरा मंगण आया, ढहि ढहि पए चरन दुआरा। नाम सति कर उज्यारा, लोकमात रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर मिल्या धुर धुर संजोग मिलाया। मिल्या धुर संजोग, हरि भगवानया। जीवां जन्तां कटे रोग, देवे नाम निशानया। धुरदरगाही देवे साचा जोग, हरि दाता वड मेहरबानया। दरस दिखाए इक्क अमोघ, आप आपणा रूप वटानया। इक्क सुणाए साचा जोग, सोहँ सो साची बाणीआ। सृष्ट सबाई कलिजुग अन्तिम होए विजोग, चारों कुन्ट रोए जेरज खाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द जणाई आप जणाए, धुरदरगाही बैठा बेपरवाही धुन अनादी सुन्न समाधी अनहद साची बाणीआ। अनहद बाणी आप वखाणी, रसना हरि हरि गाईआ । परा पसन्ती पुणी छाणी, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। मधम बैखरी होए निताणी, जीवां जन्तां रही समझाईआ। आत्म अन्तर एका पाणी, अमृत आत्म रही प्याईआ। पाउणा पद इक्क निरबानी, परम पुरख मिलाईआ। गुर शब्द मिले साचा हाणी, साची सेज सुहाईआ। आवण जावण चुक्के काणी, राए धर्म ना दए सजाईआ। चरन कँवल इक्क ध्यानी, नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक दित्ता एका वर, निर्मल जोती आत्म घर, दिवस रैण अट्ठे पहर रहे रुशनाईआ। नानक नाम सति वरताया। चार कुन्ट उठ धाया। दहि दिशा जीव जन्तां समझाया। एका मार्ग लाया। साध सन्त एका हुक्म जणाया। एका अक्खर वेख वखाया। पूरन भगवन्त जोत करे रुशनाया। कलिजुग वेला दए सुहाया। आप आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, एका दूजा भउ चुकाया। तीजा लोइण खोल्ह वखाया। चौथा घर इक्क सुहाया। पंचम मेला सहिज सुभाया। छेवां छप्पर छन्न तजाया। सत्तवें जोत प्रकाश समाया। अठवें अट्ठां तत्तां विच ना आया। नौवें नौ दर फेरा ना पाया। दसवें बैठा आसण लाया। गुरमुख विरले दर्शन पाया, जिस

जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दसवें गुर लेखा धुर शब्दी सुत उपाया। शब्दी सुत गुर गोबिन्द, गोबिन्द रूप समाया। आपे मेटणहारा सगली चिन्द, चिन्ता रोग विच ना आया। आपे बख्शे गुणी गहिंद, दाता दानी आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपे जाणे, भरम भुलेखा वेख वखाणे, धारी केसा मूंड मुडाया भेव ना राया। गुर गोबिन्द बण लिखारा, आपणा लेख लिखांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, नर नरायण जोत जगांयदा। चार वरनां करे इक्क प्यारा, वरन गोत मेट मिटांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई सोहिण इक्क दुआरा, बीस बीसा राह तकांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां ऊँचां नीचां भरे नाम भण्डारा, आपणी वस्त आप वरतांयदा। सम्मत सोलां कर ख्वारा, मनमुख जीआं आप उठांयदा। सम्मत सतारां मारे मारा, ना कोई धीर धरांयदा। अट्ठ अठारां वहिंदी धारा, जल जल आप समांयदा। उन्नी उनीसा पार किनारा, ईसा मूसा आप कुरलांयदा। बीस बीसा नर अवतारा, छत्र सीस आप झुलांयदा। खेले खेल दिल्ली दरबारा, सच सिँघासण इक्क विछांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी बन्न्हे साची धारा, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। सतिजुग सोहे तेरा धर्म जैकारा, दहि दिशा आप लगांयदा। भगत वछल आप गिरधारा, गिरवर रूप वटांयदा। कलिजुग तेरा पार किनारा, लोकमात पार करांयदा। सतिजुग साचा लै अवतारा, धरत मात गोद सुहांयदा। भगत जनां करे प्यारा, एका कर्म कमांयदा। एका भरे नाम भण्डारा, बरन अठारां वेख वखांयदा। तरनी तरन सच्ची सरकारा, साची धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम जेठा गुरमुखां रक्खे साया हेठा, नाम छत्र सीस झुलांयदा। पंचम जेठा जगत सिँघासण, हरि साचे मूल चुकाया। पार किनारा पृथ्मी आकाशन, आपणा आप वखाया। आप उठाए शाहो भूप हरि शाह शबाशन, शाहां शाह हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठा दित्ता वर, हरिसंगत मेल मिलाया । संगत मेला हरि हरि नाता, सतिगुर पुरख जुड़ाया। मिले मेल हरि पुरख बिधाता, पारब्रह्म सरनाया। उत्तम होए सतिजुग ज़ाता, वरन गोत ना कोई रखाया। अकाल पुरख होए साचा पिता आदि शक्त होए साची माता, गुरमुख साचे गोद उठाया। घर चौथे देवे सोहँ दाता, साचा नाम जपाया। इक्क चलाए साचा राथा, रथ रथवाही बणके आया। आपे होए त्रिलोकी नाथा, त्रैभवण समीप समाया। आपे जाणे पूजा पाठा, हवण अहूती आप कराया। आपे अमृत सर सरोवर मारे ठाठा, आपे ताल भराया। आपे चारे कुन्ट दहि दिशा लोआं पुरीआं गगन पतालां फिरे नाठा, चारों कुन्ट फेरा पाया। आपे जाणे आपणी वाटा, आपे पन्ध मुकाया। आपे चढ़े आपणे घाटा, आपे राह वखाया। आपे जोती नूर उपाए एका लाटा, आपे अग्नी तत्त जलाया।

आपे आपणा रस आपणे अन्दर आपे चाटा, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। आपणा लाहा आपे खाटा, दिस किसे ना आया। आपे आपणा जुग जुग पूर कराए घाटा, सन्त सुहेले संग रलाया। लेखा लिखे मस्तक जोती नूर लिलाटा, लहिणा देणा मूल चुकाया। आप खुल्हाए साचा हाटा, आपे हट्टो हट्ट विकाया। गुर संगत तेरा साचा नाता, हरि साचे आप बंधाया। कलिजुग रैण अन्धेरी राता, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। मनमति नार होई कमज़ाता, मनमुख जीवां ल्ए प्रनाया। वेले अन्त ना पुच्छे कोई वाता, राए धर्म दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत माण दवाया। हरिसंगत हरि साचा माण, एका दर द्वारया। इक्क जणाई धुर फ़रमाण, आपणी आप जणा रिहा। साचा ढोला सारे गाण, काया मन्दिर आप वसा ल्या। आपणा गुर आपे पाण, आपे घर छुपा ल्या। आपणा पड़दा आपे लाहण, मुख घुँघट ना कोई रखा ल्या। दूई द्वैती पड़दा पड़ायण, बजर कपाटी किला तुड़ा ल्या। अनहद सुणे साचा गाण, पंचम सेवा ला ल्या। दस्म दुआरी सच मकान, प्रभ साचे आप बणा ल्या। नेड़ ना आयण पंज शैतान, ना कोई मोह वखा ल्या। गुरमुख विरले लोकमात पायण, जिस जन चरन ध्यान लगा ल्या। आत्म अमृत अन्तर देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम जेठा गुण निधाना, हरिसंगत करे दर परवाना, एका देवे नाम निशाना, ना दूसर कोई वेख वखा ल्या। शब्द गुर सर्ब देवा, देव देवा अख्वाया। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेवा, भेव किसे ना पाया। जन भगतां देवे अमृत आत्म साचा मेवा, एका फल खुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग मेला आप मिलाया। मेला मेलणहार बनवारी, निर्मल नूर नुराना। भगत वछल शब्द गिरधारी, देवे राग तराना। दर दुआरे बैठा पैज जाए संवारी, वेख वखाए गुणी निधाना। हरिसंगत हरि लगे प्यारी, बिरध बाल ना जाणे हरि नौजवाना। एका रंग रंगे करतारी, लोकमात उतर ना जाणा। जो जन ढहि पया द्वारी, दो जहानी पार कराणा। तोड़ विछोड़ा आपणी करे कारी, हरि का भेव किसे ना जाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वखाए एका घर ना कोई दूसर महल्ल अटारी। एका हरि एका दर, एका घर सुहाया। एका देवणहारा वर, एका झोली नाम भराया। एका चुकाए जगत डर, धर्म राए ना दए सजाया। एका खेल रिहा कर, करनहार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इक्की साची सिक्खी साची धार बंधाया। एका इक्की कर आकार, आपणा रूप दरसांयदा। निरगुण रूप वस घर बार, वेद कतेब ना कोई जणांयदा। नौ द्वार विच संसार, पंज तत्त सुहांयदा। दसवां महल्ल इक्क उसार, काया मन्दिर डेरा लांयदा। अटल महल्ल उच्च मिनार, आप आपणा वेख वखांयदा।

गुरसिख ना लाए कोई किसे सल, ताहना मेहणा ना कोई धरांयदा। पुरख अबिनाशी जिस होया वल, फड़ बांहों पार करांयदा। जगत बुड़्हेपा फल लगा डाल्ह, अमृत मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म देवे साचा सुख सुफल कराए मात कुक्ख, मानस मनुख लेखे लांयदा। हरिसंगत हरि नाता जोड़, एका मार्ग लाया। क्या कोई करे तोड़ विछोड़, प्रभ साचे आप जुड़ाया। चढ़या रहिणा शब्द घोड़, प्रभ साचे आप चढ़ाया। दर दुआरा वेखे दौड़ दौड़, दिवस रैण सेव कमाया। पंचां तत्तां मारे पहला पौड़, पंचम चोर दए मिटाया। गुरमुख आत्म लग्गी औड़, अमृत मेघ दए बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे एका वर, जगत सिँघासण मूल चुकाया। जगत सिँघासण गया तज, आपणा मोह चुकाया। शब्द सिँघासण चढ़या भज्ज, निरगुण वेस वटाया। जगत सिँघासण पड़दा कज्ज, अग्नी तत्त जलाया। शब्द सिँघासण बैठा सज, निहकलंकी जामा पाया। जगत सिँघासण ताल गया वज्ज, शब्द सिँघासण वेला आया। जो घड़या सो गया भज्ज, थिर कोई रहिण ना पाया। गुरसिक्खां सम्मत पन्दरां कलिजुग तेरी पार कराए पंचम जेठी हद्द, औखा घाट वेख वखाया। घर घर आप सुणाए अनहद वाजा साचा नाद, नाद अनादी धुन उपजाया। खोज खुजाए हरि ब्रह्मादि, पारब्रह्म अख्वाया। आपे बैठा विच अद्ध, गुरमुख साजण राह तकाया। विष्नूं वंसी वेखे साची यद्द, बंसा बंस सुहाया। गुरमुख वखाए एक पद, चौथा दर सुहाया। शब्द निशाना ल्ए गड्ड, झण्डा धर्म झुलाया। मनमति विकारा बणे डूँघी खड, उप्पर पड़दा पाया। निर्मल करे तन मास नाड़ी रत्त हड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे इक्क वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचा दया कमाया। घर सज्जया शब्द सिँघासण, जग तज्या पुरख अबिनाशन, प्रगट होया घनक पुर वासन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन देवे एका वर, एका घर शाहो शाबासन।