पुस्तकालयभाग ७

१८ जेठ २०१५ बिक्रमी गिरधारा सिँघ दे घर शब्द लिखाए बलोवाल ज़िला अमृतसर

सरनगत सर्ब सुख पाया, पारब्रह्म सरनाई। पारब्रह्म गुर इक्क बुझाया, गुर पूरे हथ्थ वड्याई। एका तत्त शब्द जणाया, शब्दी शब्द उपाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम वर, हरिजन मेला एका घर, एका देवे नाम वड्याई। आत्म घर हरि हरि मेला, हरि हरि आप कराया। आपे होए सज्जण सुहेला, जुग जुग वेस वटाया। आदि जुगादी इक्क अकेला, अकल कला अख्वाया। आपणा खेल अबिनाशी करता आपे खेला, ना कोई दूसर संग रलाया।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाया। सुहञ्जणा घर एका हरि, निरगुण वेस वटांयदा। गुरमुख जोती नूर धर, नूरो नूर समांयदा। शब्द सरूपी देवे वर, सति सन्तोख समांयदा। आपे पुरख नारी नर, नर नरायण आप हो जांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, आप आपणी रचन रचांयदा। आपणी किरपा आपे कर, करनी करता आप अख्वांयदा। नाम भण्डारा देवे भर, जो दर मंगण आंयदा। लक्ख चुरासी जाए हर, राए धर्म मुख शरमांयदा। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, चरन चरनोदक इक्क वखांयदा। काया तोड़ हँकारी गढ़्ह, सच महल्ले कुण्डा लांहयदा। सुरत सवाणी आपे फड़, उच्चे टिल्ले आप बहांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, गुरमुख साजण वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर आदि निरँजण, एका एक रखाया। आपे बैठ दर्द दु:ख भय भंजन, सगला संग निभाया। जन भगत कराए एका मजन, तीर्थ तट इक्क वखाया। नेत्र लोचण पाए साचा कज्जल, नाम निधाना आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत वेखे साचे घर, घर साचा इक्क सुहाया। हरि मन्दिर हरि वस्सया, पूरन गुर भगवन्त। जन भगतां राह साचा दस्सया, मेल मिलावा साचे सन्त। दर साचे बहि बहि हस्सया, खेले खेल हरि बेअन्त। मनमुख जाए दर तों नस्सया, दर दुरकाए जीव जन्त। तीर निराला एका कस्सया, खेले खेल जुगा जुगन्त। कलिजुग वेखे रैण अन्धेरी मस्सया, ना कोई मणीआ ना कोई मंत। पंच विकारा घर घर अन्दर वस्सया, माया भुल्ले भरमी सन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां मेला साचे दर, दर मेला एका कन्त। एका कन्त सुहागी मीता, परम पुरख सुल्ताना। जुग जुग चलाए आपणी रीता, जन भगतां देवे नाम निधाना। ना कोई मन्दिर गुरुदुआरा ना कोई मसीता, आत्म जोती आत्म ब्रह्म धुन अनादी शब्द तराना। एका राग सुणाए गीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला एका दर, दर एका ठांडा सीता। ठांडा सीता हरि दरबारा, हरि हरि आप उपाया। आपे बैठा एकँकारा, ओंकारा रूप वटाया। निरगुण नूर जोती धारा, सरगुण भेव ना राया। शब्द अगम्मी करे कारा, लेखा लेख ना कोई लिखाया। थिर घर बैठ आप निरँकारा, निज आपणा वेस वटाया। करे कराए करनेहारा, करता पुरख अख्वाया। रवि ससि ना कोई सतारा, पृथ्मी आकास ना कोई रखाया। ना कोई ब्रह्मा वेद लिखारा, त्रैगुण माया ना वेस वटाया। पंज तत्त ना करे प्यारा, मन मति बुध ना नाल रलाया। खाणी बाणी ना कोए विचारा, गुर पीर

अवतार साध सन्त ना कोई उपाया। सच महल्ला उच्च अटला आपे बैठ सिरजणहारा, आप आपणा वेख वखाया। निर्मल जोती जोत उज्यारा, प्रकाश प्रकाश समाया। ना कोई पवण पाणी ना जल धारा, अप तेज़ वाए ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगतन मेला एका घर, घर साचा इक्क बणाया। साचा घर हरि उपा, निरगुण जोत जगाईआ। जोत सरूपी डगमगा, अट्ठे पहर रहे रुशनाईआ। ना कोई दूसर वेख वखा, ना कोई तीजा दर खुल्हाईआ। चौथा पद ना ल्ए गिणा, पंचम मेल ना कोई मिलाईआ। छप्पर छन्न ना ल्या कोई उपा, छेवां घर ना कोई सुहाईआ। सत्तवें सति सतिवादी आप अख्वा, घर साचे बैठा आसण लाईआ। अट्ठां तत्तां भेव ना रा, ना कोई गणत गणाईआ। नौ दर ना ल्ए खुल्हा, तृष्ना तामस ना कोए वधाईआ। दस दस लेखा आप जणा, आपणी रचना आप रचाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। वेद कतेब कोई जाणे ना, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे हरि, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर ग़रीब निवाज़ा, एका एक उपाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा ना कोई जाणे दर दरवाजा, नदरी नदर ना कोई दिसाईआ। सच महल्ले साजण साजा, सिरजणहार वड्डी वड्याईआ। आपे रचया आपणा काजा, आप आपणी बणत बणाईआ। कलिजुग खेल भगतन मेल जोत जगाए देस माझा, पुरख अगम्म अगम्मड़ी धार चलाईआ। शब्द अनादी मारे वाजां, नादी सुत उठाईआ। भगत सुहेला रंग नवेला आपे रक्खणहारा लाजा, लाजावन्त हरि रघुराईआ। इक्क रखाए अस्व ताजा, सोलां कलीआं आसण पाईआ। धुरदरगाही बेपरवाह नूर अलाही लोकमात आया भाजा, परवरदिगार आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे दर, दर साचा इक्क वखाईआ। साचा घर हरि वखाउणा, आपणी कल कल धारीआ। गुरमुख सोया मात आप उठाउणा, लोइना लोइन खुल्हारीआ। पूर्ब लहिणा झोली पाउणा, पिछला कर्ज़ उतारीआ। साचा मार्ग इक्क वखाउणा, निरगुण मेला जोत निरँकारीआ। सरगुण भरम भुलेखा मात मिटाउणा, सति पुरख वड वड्डा सिक्दारीआ। कूड़ कुड़यारा जगत जंजाला गलो कटाउणा, देवे नाम शब्द सच्ची ख़ुमारीआ। एका दीपक जोत निरँजण आप जगाउणा, करे प्रकाश महल्ल अटारीआ। अन्ध अन्धेरा मेट मिटाउणा, आप आपणी किरपा धारीआ। साचे मन्दिर कुण्डा आपे लौहणा, बजर कपाटी सिला पाड़ीआ। पंजां दुष्टां मार मुकाउणा, नेड़ ना आए काम क्रोध लोभ मोह हँकारीआ। साचा लड़ इक्क फड़ाउणा, डूँघी भवरे वेख वखाए पार किनारीआ। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाउणा, आप आपणी कल धारीआ। अन्दरे अन्दर हरिजन साचे मेल मिलाउणा, ना दिसे कोई चार दिवारीआ। सुरती शब्दी नाता इक्क जुड़ाउणा, ना कोई तोड़े जीव संसारीआ।

गुर पूरे सगन आपणी हथ्थी आप खुल्हाउणा, रसना रस ना जाणे सच द्वारीआ । अमृत आत्म इक्क पिआउणा, हउमे रोग बिमारीआ। तीजा लोचण इक्क खुल्हाउणा, दोए नेत्र बन्द किवाड़ीआ। अग्गे पिछे आप आपणा दरस दखाउणा, वा लग्गे ना तत्ती हाढ़ीआ। अट्ठे पहर दिवस रैण सेवादार साची सेव कमाउणा, गुर पूरा वड सिक्दारीआ। दस्म दुआरी गुरमुख साचे तेरा घर सुहाउणा, जोती नूर कर उज्यारीआ। आपणी हथ्थी कुण्डा आपे लौहणा, खोल्हे ताक उलटी बारीआ। आत्म सेजा शब्द सिँघासण इक्क विछाउणा, फूलन बरखा अपर अपारीआ। रुत्त बसन्ती इक्क खिड़ाउणा, खिड़ी रहे सच्ची गुलज़ारीआ। जोत निरँजण तेल चढ़ाउणा, साचा वेला आप सुहारीआ। पंचम सईआं मंगल गाउणा, धुन अनादी ताल वजाल्या। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा आप प्रगटाउणा, आत्म ब्रह्म वेख वखाल्या। पारब्रह्म प्रभ विच समाउणा, एका दूजा भेव चुकाल्या। तीजे लोचण दर्शन पाउणा, घर चौथे हरि सवाल्या। पंचम मीता आप अख्वाउणा, जोती नूर इक्क अकाल्या। गुरसिख साजण तेरा घर सुहाउणा, दर आया बण सवाल्या। पंज तत्त तेरा लेखे लाउणा, फल लग्गे काया डाल्हीआ। एका मति हरि समझाउणा, जुग चले अवल्लड़ी चाल्या। चरन प्रीती साचा हठ रखाउणा, सच्चा जोग अभ्यास वड घालण घाल्या। रसन स्वास लेखे लाउणा, जिह्वा जप जप होई बेहाल्या। नौ दुआरे पार कराउणा, कर किरपा गुण निधानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, साचा घर मिल्या हरि चुकया डर, दीपक जगे मस्तक साची थाल्या। हरि सन्तन घर वस्सया सतिगुर पुरख सुजान। राह आपणा आपे दस्सया, गुर पूरे हो मेहरवान। घट भीतर आपे वस्सया, देवे शब्द धुर फ़रमाण। होए प्रकाश कोटन कोट रवि सस्सया, सूरज चन्न सर्ब शरमान। अगम्म अगम्मड़ा दर दुआरे आवे नस्सया, जन भगतां दर दरबान। भगत भगवन्त जुगा जुगन्त आदि अन्त एका घर वस्सया, विछड़ कदे ना जाण। आपे रोवे आपे हस्सया, खेले खेल जी जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, घर सन्त करे परवान। सन्तन घर सतिगुर मीता, सति सतिवाद समाया। लक्ख चुरासी आपे परखणहारा नीता, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। आपे जाणे हस्त कीटा, राज राजाना शाह सुल्ताना वेख वखाया। जिस जन हरि हरि नाम लागा मीठा, रसना जिह्वा गाया। देवे शब्द जगत इक्क अनडीठा, लेखा लिख्त विच ना आया। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठा, अनरस एका मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे दर, दर द्वार हरि भिखार, एका अलख जगाया। एका अलख अलख निरँजण, अगम्म अगम्मड़े धाम जगाईआ। आपणा दर आपे आया मंगण, दर दरवेश आप अख्वाईआ। आपणी चोली आपे चाढ़्हे रंगण, ना कोई दूसर रिहा रंगाईआ। आपणे घोड़े आपे कस्सया तंगण,

आपे बैठा बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं आपे रिहा लँघण, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर रहे नैण उठाईआ। जन भगतां तन पहनाए एका कंगण, लोकमात वड्डी वड्याईआ। आप रखाया आपणे अंगन, एका गोद सुहाईआ। आकाश प्रकाश वेखे गगन, गगन गगनंतर फोल दिखाईआ। गुरमुख दीपक आत्म जोती जगण, निरगुण बाती एका लाईआ। मनमुख जीव फिरदे नग्न, कलिजुग कूड़ा दए दुहाईआ। गुरमुख विरले नाम लगाया साचा सगन, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। मानस जन्म ना होया भंगण, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। गुरसिख गुरमुख सन्त सुहेले इक्क अकेले दर द्वार घर साचा मंगण, मिले मेल प्रभ साचे माहीआ। साचा माही बेपरवाह, दीनां नाथ अनाथा। आपे बख्शे सिफ्त सलाह, सदा सहाई सगला साथा। लोकमात जगत मलाह, खेले खेल त्रिलोकी नाथा। हरिजन वखाए साचा राह, नाम जणाई साची गाथा। लेखे लाए पवण स्वासी साह, सर्बकला समराथा। इक्क वखाए साचा थाँ, लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा। आपे पिता आपे माँ, आपे लेखा लिखाए मस्तक माथा। आपे देवणहारा ठंडी छाँ, आप चढ़ाए साचा राथा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला एका घर, घर मिल्या पुरख समराथा। समरथ पुरख सर्ब गुरदेवा, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। लेखा जाणे रसना जिह्वा, अन्तर मन्त्र इक्क रखाया। कौस्तक मणीआं मस्तक लाए थेवा, ललाट लिलाट समाया। मेल मिलावा अलख अभेवा, भेद अभेदा भेव लिखाया। बिरथा जाए ना हरिजन सेवा, सेवक सेवा पूर कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे साचा घर, घर मन्दिर काया अन्दर इक्क सुहाया। काया मन्दिर हरि घर वसेरा, घर घर आप समाए। आपे दूर आपे नेड़ा, हाज़र हज़ूर आप हो जाए। जिस जन चुकाए मेरा तेरा, तेरा मेरा नज़र ना आए। आपे ढाहे भरमां डेरा, भरमी भरम गढ़्ह तुड़ाए। करे कराए हक्क निबेड़ा, हक्क हकीकत वेख वखाए। हरिजन हरि हरि वसे काया खेड़ा, मन्दिर अन्दर अन्दर मन्दिर वेख वखाए। बिन गुर पूरे वखाए केहड़ा, ना कोई पार कराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर घर विच रिहा टिकाए। घर विच घर घर विच दीवा घर विच बाती, घर विच जोत निरँजण जोती, आदि निरँजण आप जगा मिल्या मेल हरि सज्जण प्रभ कमलापाती, नार सुहागण सोभावन्ती तन शृंगार सोला कल्या इक्क हंढाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, घर महल्ल अटल उच्च मुनारा, आपणा आप वसाए। उच्च मुनारा उच्चा मन्दिर, हरि हरि आप उपाया। आपे चढ़या अन्दरे अन्दर, दिस किसे ना आया। उच्चे टिल्ले फिर फिर थक्के गोरख मच्छन्दर, हथ्थ किसे ना आया। कलिजुग अन्तिम चार कुन्ट दहि दिशा लक्ख चुरासी माया ममता वज्जा जन्दर, साध सन्त ना कोई तुड़ाया। अठसठ

तीर्थ भेख पखण्डी फिरदे बन्दर, बण बण विच डेरा लाया। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी भगत सुहेला इक्क बख्शंदड़, जुग जुग वेस वटाया। जिस जन दरसाए परम पुरख प्रभ परमानंदन, निज घर वेख वखाए। काया होए सच साची चन्दन, निम वास रहिण ना पाए। सतिगुर पूरा तोड़नहारा जगत जंजाला बंधन, बन्दी तोड़ आप अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, घर दीपक इक्क जगाए। घर दीपक प्रकाश, अन्धेर विनास्सया। मिल्या मेल पुरख अबिनाश, हरि पाया शाहो साबास्सया। हउमे दु:खड़ा होया नास, मानस जन्म होया रास्सया। मेल मिलाए पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशा आप निवास्सया। लहिणा देणा चुकाए मात गर्भ दस दस मास, रक्त बूंद ना लग्गे तोला मास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे साचा घर, घर साचा गुरचरन भरवास्सया। गुरचरन रंग महल्ला, प्रभ साचा इक्क वसा ल्या। आपे वेखे इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रला ल्या। आप वखाणे जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा डूँघी कन्दर डेरा ला ल्या। गुरसिख तेरी काया मन्दिर सच्चा दुआरा एका मल्ला, एका दर खुल्हा ल्या। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पला, चारे कुन्ट दहि दिशा उठ उठ तेरा राह तका ल्या। आप फड़ाया आपणा पल्ला, पौड़ी पौड़ी आप चढ़ा ल्या। सो पुरख निरँजण अग्गे खला, हँ हँगता मेट मिटा ल्या। जोती शब्दी आपे रल्ला, सोहँ साचा जाप जपा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला इक्क घर, घर साचा जीउ पिण्ड काचा थिर कोई रहिण ना पा ल्या। काया तन जगत जग नाता, थिर रहिण ना पाया। ना कोई पिता ना कोई माता, भैण भाई साक सैण कोई दिस ना आया। ना कोई ज़ात ना कोई पाता, दीन ईमान ना कोई रखाया। ना कोई दिवस ना कोई राता, रवि ससि ना कोई सुहाया। एका शब्द धुरदरगाही साची दाता, गुर पूरा झोली पाया। इक्क वखाए चौदां लोक साचा हाटा, हरि साचे आप खुल्हाया। वेख वखाए दया कमाए काया बाटा, कंचन गढ़्ह इक्क सुहाया। आप लेपेटे काया आन बाटा, आपे फंद कटाया। कलिजुग अन्तिम नेड़े आई वाटा, रिहा पन्ध मुकाया। मनमुखां मानस मानुख पया घाटा, ना कोई पल्ले गंढ्ढ बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जन जन हरि गुरमुख गुरसिख सदा एका घर घर बारा, हरि निरँकारा आपणा आप वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नर सेवा रिहा कमाया।

हरि साजन जग मीतड़ा, पारब्रह्म करतार। काया चोली रंगे चीथड़ा, चाढ़्हे रंगण नाम अपार। देवे नाम सदा अनडीठड़ा, दिस ना आए विच संसार। जुग जुग जाणे आपणी रीतड़ा, आप आपणी कर विचार। सन्त सहाई साचा मीतड़ा, जोत

सरूपी खेल अपार। इक्क सुणाए सुहागी गीतड़ा, सो पुरख निरँजण किरपा धार। गुरमुख विरला मानस देही जीतड़ा, जिस पाया सिरजणहार। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पापी दए उधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल अपर अपार। हरि साजन जग मीत है, आदि अन्त अख्वाया। पुरख अबिनाशी इक्क अचुत है, रूप रंग रेख ना राया। आपे माता पित आपे सुत है, आपणी गोदी आप उठाया। आप सुहाए आपणी रुत्त है, दर आपणा वेख वखाया। घर आपणा आपे रिहा लुट्ट है, आपे आप भण्डार भराया। जुगा जुगन्त ना जाए निखुट है, नाम धन ख़जाना इक्क वरताया। आपणी जड़्ह आपे देवे पुट्ट है, आपे रिहा लगाया। आप आपणा आपे रिहा कुट्ट है, हरि आपे दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस वेस वटाया। हरि साजन जन संगीआ, सगला संग निभाए। खेले खेल बहु बहु रंगीआ, भेव अभेदा भेव ना राए। सखा सुहेला अंगी संगीआ, सगला संग निभाए। बैठा शब्द रंगीले सच पलँघीआ, नेत्र नैणां दिस ना आए। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले एका मंगण मंगीआ, नैणी नैण दर्शन पाए। मेल मिलावा दाता सूरा सरबग्गीआ, सर्बकल अख्वाए। अमृत धार नुहाए साची गंगीआ, सर सरोवर इक्क वखाए। अनहद वजाए सच मृदंगीआ, राग अनादी इक्क सुणाए। लेखे लाए बत्ती दन्दीआ, जो जन रसना रहे गाए। मेटे रैण अन्धेरी अन्धीआ, अन्ध अन्धेरा दए मिटाए। लक्ख चुरासी पार कराए पन्धीआ, आवण जावण फंद कटाए। धर्म राए तोड़े बन्दीआ, बन्दीखाना ना कोोई सजाए। गुरमुख विरले प्रभ चरन द्वार एका मंग मंगीआ, पूरन इच्छया आप कराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण निराधार अख्वाए। हरि साजन जग पेख्या, परम पुरख सुल्तान। ना कोई रूप ना कोई रेख्या, ना कोई सूरत विच जहान, आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी जुग जुग धारे आपणा भेख्या, आपणी कल आप वरतान। सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशिआ, दर दरवेशा आप कहाए। शाहो भूप नर नरेशिआ, सच सिँघासण आसण लाए। इक्क सुणाए नाम संदेशिआ, गुरमुख साजण ल्ए जगाए। आत्म ब्रह्म करे परवेशिआ, पारब्रह्म सरनाए। वेख वखाए धारी केस्सया, मूंड मुंडाए गणत गणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल रंग नवेल एका दर सुहाए। हरि साजण हरि मानया, सतिगुर दीन दयाल। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणया, ना कोई परखे पारखू लाल। किसे हथ्थ ना आए राजे राणया, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल। जन हरि हरिजन आपणा आपे आप पछाणया, देवे नाम सच्चा धन माल। तोड़णहारा जगत जंजालया, आपे शाह आपे कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल काया मन्दिर सच धर्म सच्ची धर्मसाल। हरि साजण घर वस्सया, उच्च महल्ल मुनार। राह आपणा आपे दस्सया, आप आपणी

कर विचार। शब्द सरूपी फिरे नस्सया, दिवस रैण एका धार। आपणा तीर निराला आपे कस्सया, आपणीआं भुजां रिहा संवार। गुरमुख मेटे रेण अन्धेरी मस्सया, पंच विकारा देवे मार। कोटन कोट करे प्रकाश रवि सस्सया, सूरज चन्न करे निमस्कार। हर घट अन्दर आपे वस्सया, रूप अगम्म अगम्मड़ी कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल अपर अपार। हरि साजन हरि रूप है, एका रंग समाए। वेख वखाणे चारे कूट है, दहि दिशा संग निभाए। तीर निराला रिहा छूट है, इक्क निशाना रिहा लगाए। मेट मिटाए जूठ झूठ है, माया ममता मोह मिटाए। अलख निरँजण आपे रिहा तूठ है, आपणी आप अलख जगाए। मनमुखां हथ्थ फड़ाए खाली ठूठ है, नाम भिच्छया कोई ना पाए। धुरदरगाही गया रूठ है, बैठा मुख भवाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार अपर अपार, निज घर आपणी रिहा चलाए। हरि साजन हरि पाया, घर मेल सुहागी कन्ता। आप आपणा मोह चुकाया, मिल्या मेल श्री भगवन्ता। एका दूजा भउ गंवाया, एका शब्द मणीआ मंता। तीजा लोचण आप खुल्हाया, धन्न सुभागी साचा सन्ता। चौथे आप समाया, मिल्या मेल इक्क इकन्ता। पंचम मेल सहिज सुभाया, मेलणहार आदिन अन्ता। छेवे छप्पर छन्न ना कोई रखाया, बैठा आपे इक्क इकन्ता। सत्तवें सति सतिवादी डेरा लाया, ना कोई जाणे जीव जन्ता। अट्ठां तत्तां भेव ना राया, ना कोई बणाए बणता। नौ दर आपे रिहा तजाया, आप आपणी छड्ड सुगन्दता। दर साचा वेख वखाया, फल फुलवाड़ी इक्क बसन्ता। जन हरि हरि जन दर घर साचा पाया, मेट मिटाए सगली चिन्ता। चिन्ता रोग रहिण ना पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला विच संसार, पारब्रह्म गुर हरि करतार, करता पुरख रूप वटंता। हरि साजण हरि धन्न है, हरि हरि रंग समाए। हरिजन बेड़ा देवे बन्न्ह है, आप आपणी दया कमाए। निर्मल दीप जोत जगाए तन है, आकाश प्रकाश समाए। धुन अनादी राग सुणाए कन्न है, ताल तलवाड़ा इक्क वजाए। भरम भुलेखा कढ्ढे जन है, जन जननी वेख वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेल सच घर घर सुहञ्जणा, जगे जोत आदि निरँजणा दीवा बाती ना कोई रखाए। हरि साजण हरि साथ है, सर्बकला समरथ। आपे रक्खे दे कर हथ्थ है, सगल विसूरे देवे मथ। एका नाम चलाए साची गाथ है, दो जहानी साचा रथ। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ है, प्रगट हो त्रिलोकी नाथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला एका दर, गुरमुख साजण साचे घर, आप कराए हरि रघुनाथ। हरि साजन हरि मेल है, मेला धुर दरगाह। आपे सज्जण सुहेल है, देवे सच सलाह। आपे गुरू गुरु गुर चेल है, आपे जगत मलाह। आपे वस्सया रंग नवेल है, आपे दस्सणहारा राह। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, निरगुण मेला एका दर, इक्क वखाए साचा नाँ। हरि साजन सच जोग है, जोगी जोग कमाए। आत्म रस साचा भोग है, भोगी भोग वखाए। पूरन गुर धुर संजोग है, धुर संजोगी मेल मिलाए। कट्टणहारा हउमे रोग है, हउमे हँगता रोग गंवाए। देवे दरस इक्क अमोघ है, अगम्म अगम्मड़ा रूप वटाए। नाम चुगाए साची चोग है, तृष्ना भुक्ख गंवाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सेवा सेवादार लक्ख चुरासी डेरा लाए। लक्ख चुरासी डेरा ला, आपणा मुख छुपाया। आपे होया बेपरवाह, भेव कोई ना राया। आपे जाणे आपणा नाँ, ना कोई लेखा लेख लिखाया। आपे जाणे आपणा थाँ, घर आपणे डेरा लाया। आपे जाणे आपणी माँ, पिता पूत आप जणाया। आपे माणे आपणी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। दूसर कोई वखाणे ना, भेव अभेदा अछल अछेदा भेव कोई ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप, दिस किसे ना आया। शाहो भूप हरि सुल्ताना, पारब्रह्म भगवन्ता। आपे वस्सया सच टिकाना, आपे जाणे आदिन अन्ता। आपे चढ़े नाम बिबाना, वेख वखाणे साचे सन्ता। आपे देवे जिया दाना, नाम नामा मणीआ मंता। आपे वेखे गोपी काहना, आप आपणा वेस वटंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल आपे खेले जुगा जुगन्ता। जुग जुग खेल खेलणहारा, अकल कल अख्वाया। सतिजुग साचे पावे सारा, आप आपणा वेस वटाया। त्रेता तेरा मीत मुरारा, तेरा रंग रंगाया। द्वापर तेरा पार किनारा, विच संसार रहिण ना पाया। कलिजुग अन्तिम आई वारा, हरि साचा वेख वखाया। नानक गोबिन्द बण लिखारा, लेखा गया लिखाया। वेद व्यासा पावे सारा, पूरन ब्रह्म जणाया। पूत सपूता उच्च मुनारा, ऊँचे टिल्ले आसण लाया। सम्बल नगरी धाम न्यारा, धरनी धवल सुहाया। प्रगट होए एकँकारा, एका कल वरताया। जीव जन्त ना पाए सारा, लेखा लेख ना कोए जणाया। आपे जाणे आपणी कारा, करता कादर आप हो आया। खेले खेल अपर अपारा, खेलणहार सृष्ट सबाया। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, आप आपणा रिहा उठाया। दो जहानां पावे सारा, लोआं पुरीआं रिहा हिलाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड वंडाया। इक्क अकल्ला एकँकारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड एका वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल आपे कर, आपणा खेल वेखण आया। आपणी खेल खेलणहारा, आपे खेल खिलांयदा। आपणा मेल मेलणहारा, आपे मेल मिलांयदा। गुरु गुर चेले वेखे इक्क दुआरा, एका घर सुहांयदा। पंचम मीता कर प्यारा, पंचम मोह चुकांयदा। चौथे दर पावे सारा, साचा दर सुहांयदा। तीजे लोइण खेल अपारा, निरगुण रूप समांयदा। दोए मेला इक्क घर बारा, सुरती शब्दी घर बहांयदा। एका घड़न भन्नणहारा, समरथ पुरख नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण खेल रिहा कर, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि साचे वेख वखाईआ। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यार, दहि दिशा अन्धेरा छाईआ। ना कोई दीसे मीत मुरार, सगला संग ना कोई निभाईआ। माया भुल्ले जीव गंवार, माया ममता मोह रखाईआ। हउमे रुले विच संसार, हँ हँगता करी कुड़माईआ। फले फुल्ले सिम्मल धार, फल कोई दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, आप आपणा रूप वटाईआ। निरगुण वेस हरि अवल्ला, आपणा आप कराया। आपे बैठा सच महल्ला, सच सिँघासण आसण लाया। वेख वखाणे जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाया। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल्ला, एका रंगण नाम रंगाया। शब्द फड़ाए साचा पल्ला, सो पुरख निरँजण दया कमाया। मनमुख भुलाए कर कर वल छल्ला, वल छल धारी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस रिहा कर, वेस अनेका आप हो जाया। वेस अनेका हरि गिरधारा, अकल कल अख्वाया। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, जोती जामा भेख वटाया। पंज तत्त ना करे प्यारा, मन मति बुध ना कोई रखाया। ना कोई बस्त्र तन शृंगारा, ना कोई शस्त्र तन सजांयदा। इक्क अकल्ला करनेहारा, करता पुरख आप अख्वांयदा। इक्क अकल्ला शब्द घोड़ा चिट्टा अस्व हो अस्वारा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। उप्पर चाढ़्हे साचा लाड़ा, दो जहानां वेखे एका अखाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारा, सत्तां दीपां वेख वखांयदा। आप उठाए आपणी अगम्मी धाड़ा, अग्न लगाए बहत्तर नाड़ा, लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, मनमुख जीवां दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण धार हरि करतार विच संसार, आपणी आप चलांयदा। निरगुण धार हरि करतार, आपणी आप चलाईआ। आपणी जोती कर उज्यार, आपे वेख वखाईआ। शब्द सरूपी जै जै जैकार, जै जैकारा रिहा कराईआ। लक्ख चुरासी सांझा यार, सगला संग निभाईआ। आपे वेखे अन्दर बाहर, गुप्त जाहर भेव ना राईआ। परखणहारा परखे कलिजुग तेरी अन्तिम वार, नाम कसवटी इक्क उठाईआ। सो पुरख निरँजण दया धार, दया निध दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल कर, निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। निरगुण वेस हरि वटाया, अचरज बणत बणाईआ। गोबिन्द मेला इक्क कराया, घर मेला सहिज सभाईआ। घर विच घर रिहा सुहाया, घर बैठा आसण लाईआ। घर विच जोती रिहा टिकाया, घर घर करे रुशनाईआ। घर विच घर चोटी चढ़ वखाया, एका डण्डा उप्पर लाईआ। कोटी कोट फड़ वखाया, फड़णहारा दिस ना आईआ। आपणा घाड़न घड़ जगत घड़ाया, भन्नणहार आप हो जाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लक्ख चुरासी लड़न समरथ पुरख आप

आईआ। खण्डा तीर कटार, बस्त्र शस्त्र ना कोई उठाईआ। शब्द सरूपी मारे मार, आपे जाणे आपणी कार, करे कराए करनेहार, कारज करता आप अख्वाईआ। गुरमुख सुहागण होए नार, मिले मेल हरि कन्त भतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रंग निरगुण संग निरगुण रूप निरगुण विच समाईआ।