१९ जेठ २०१५ बिक्रमी अजीत सिँघ दे घर चाह तोती वाला फैज़पुर
निरगुण रूप अपार, निरगुण समाया। निरगुण रूप अधार, निरगुण टिकाया। निरगुण रूप करतार, निरगुण नाउँ धराया। निरगुण कर प्यार, निरगुण वेख वखाया। निरगुण कर उज्यार, निरगुण सेवा लाया। निरगुण पावे सार, निरगुण वेख वखाया। निरगुण बन्न्हे धार, निरगुण मूल चुकाया। निरगुण एका कार, एका एक अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उपाया। आप आपणी बणत बणा, आपणी बणत बणाईआ। आपणा लेखा आप लिखा, आपणी गणत गणाईआ। आपणा वेसा आप वटा, आपणा रूप दरसाईआ। आपणा पेशा आप कमा, आपे वेख वखाईआ। आपणा संदेसा आप सुणा, आपे करे जणाईआ। आपणी रेखा आप उपा, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखाईआ। आप आपणा कर विचार, आपणी कल धारीआ। आप आपणा ल्ए उभार, आप आपणी पावे सारीआ। आप आपणी बणया नार, आप आपणा कन्त भतारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपारीआ। आप आपणा रंग रंगाया, अकल कला कल धारी। आप आपणा संग रखाया, खेले खेल अपर अपारी। आप आपणी मंग मंगाया, आप आपणा बणे भिखारी। आप आपणा नंग कजाया, आप आपणा पड़दा पाए भारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वरते आपणी कारी। आप आपणी दृष्ट खुल्हा, आपणी करे जणाईआ, आप आपणा इष्ट मना, आपे वेख वखाईआ। आप आपणी सृष्ट उपा, आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर कर आकार, आपणा आप उपांयदा। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणा दर सुहांयदा। आप आपणा वेख विचार, सर्बकल समरथ आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निरगुण धार, निरगुण रंग निरगुण विच समांयदा। निरगुण पाया निरगुण जाया, निरगुण जोत जगाईआ। निरगुण दाई निरगुण दाया, निरगुण रिहा उपाईआ। निरगुण पिता निरगुण माया, निरगुण पूत गोद उठाईआ। निरगुण रूप निरगुण माया, निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, आप आपणा वार कराईआ। निरगुण आपणा आप वरया, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। ना कोई दूसर दिसे घरया, ना कोई बणत बणाईआ। आपणा कीता आपे भरया, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी तरनी आपे तरया, तरनहार आप अख्वाईआ। आपणी करनी आपे करया, करता पुरख नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल रंग नवेल करे बेपरवाहीआ। निरगुण खेल हरि खिलंता, आपणा रूप वटाया। आपणा नाम धरे भगवन्ता, भेव कोए ना राया। आपणी करे आपे मन्नता, आप आपणा पूज पुजाया। आपणी करे आप बेनंनता, सुनणहार आप हो जाया। आपणी महिमा जाणे अगणता, लेखा लेख ना कोई लिखाया। आपणा आप वखाए सुहागी कन्ता, नारी रूप आप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल खेलणहार भेव ना राया। निरगुण खेल हरि खिलारा, आपणा आप खिलांयदा। रूप अगम्मा कर उज्यारा, नूरो नूर समांयदा। अगम्म अगम्मड़ी करे कारा, अलख अलक्खणा नाउँ धरांयदा। सति पुरख निरँजण खेल अपारा, सति सतिवादी धाम सुहांयदा। पारब्रह्म भेव न्यारा, परम पुरख अख्वांयदा। जोती जोत कर उज्यारा, जोती जोत जगांयदा। सर्ब गुणां भरे भण्डारा, आपणा दर सुहांयदा। आपणा बणे आप वरतारा, आपणी भिच्छया आपे झोली पांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलांयदा। आप आपणा कर शृंगारा, आप आपणा रूप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच दरसांयदा। निरगुण रूप हरि करतार, आपणा आप उपाया। आप आपणी बन्न्हे धार, आपणा बेड़ा रिहा चलाया। ना कोई दूसर मीत मुरार, ना कोई संग रखाया। इक्क अकल्ला एकँकार, एका कार कमाया। आपे पुरख आपे नार, आप आपणी सेज हंढाया। आदि अनादी हो त्यार, आप आपणा ल्ए अंगड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण ल्ए उपाया। निरगुण रूप जोत जगा, जोती नूर सवाया। एका नूर डगमगा, प्रकाश प्रकाश समाया। आप आपणा सगन मना, आपणे मुख लगाया। आप आपणा लग्न सुधा, आप आपणा साह रखाया। आप आपणा बंधन पा, आप आपणा ल्ए प्रनाया। आप आपणे अंगण लगा, आप आपणा मेल मिलाया। आप आपणा विच टिका, आप आपणा ल्ए उपाया। आप आपणा नाउँ धरा, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण आप अख्वाया। निरगुण रंग हरि करतारा, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। सति सरूपी एका कारा, बिन रंग रूपी आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप एका हरि, जोती जोत समांयदा। जोती जोत कर उजाला, आपणा रंग रंगाया। आपे होया हरि गोपाला, दीन दयाला नाम धराया। आप आपणा तोड़ जंजाला,
आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा बण रखवाला, आपणी सेवा रिहा कमाया। आप बणाए आपणी धर्मसाला, थिर घर नाउँ धराया। जगे जोत इक्क अकाला, ना कोई दूसर संग रखाया। खेले खेल आप निराला, खेलणहार आप रघुराया। आपे चले आपणी चाला, चाल अवल्लड़ी इक्क रखाया। आपणा फल लगाए आपणे डाल्हा, आपे वेख वखाया। आपे शाह आपे कंगाला, दर भिखारी आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप वेस कर, घर साचा इक्क उपाया। थिर घर साचे बणत बणा, निरगुण वड्डी वड्याईआ। आपणी सेवा आप कमा, आपे रिहा उपाईआ। आदि पुरख हरि करनेहारा, करे कराए खेला। आप आपणा भण्डारा भरनेहारा, आप सुहाए आपणा वेला। आप आपणे घर चढ़नेहारा, आपे होए सज्जण सुहेला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस एका घर, घर साचे दए सहारा। थिर घर साचा हरि द्वार, छप्पर छन्न ना कोए रखाया। ना कोई बाढी रिहा उसार, ना कोई सेवक सेव कमाया। इक्क अकल्ला कर प्यार, आप आपणा रिहा उपाया। उच्च महल्ल अटल मुनार, पुरख अबिनाशी दए सहाया । उच्च अगम्म हरि निरँकार, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाया। वेखे विगसे पावे सार, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वस्सया साचे घर, थिर घर नाउँ धराया। थिर घर नाउँ महल्ल अटारी, हरि साची बणत बणाईआ। एका वस्सया एकँकारी, अकल कल अख्वाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यारी, आदि पुरख समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे दए वधाईआ। साचे घर देवे माणा, हरि वड्डी वड्याईआ। आपणा तणया आपे ताणा, आपे वेख वखाईआ। आपे बणया साचा राणा, शाहो भूप आप हो जाईआ। आपे खेले खेल महाना, खेलणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर साचा हरि उपाया, हरि हरि आप बराजे। आप आपणी बणत बणाया, आप रचया आपणा काजे। आलस निन्दरा विच ना आया, हरि साचा साजण साजे। आपणे अन्दर आपणा जन्दर आपे लाया, खेले खेल ग़रीब निवाजे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर महल्ला उच्च अटला, एका एक सुहाया। थिर घर साचा हरि वसेरा, हरि हरी मन भाया। पुरख अबिनाशी नगर खेड़ा, आपणा आप उपाया। आप आपणा रक्खया खुल्हा वेहड़ा, लेखा गणत ना कोई गणाया। आप आपणा देवे गेड़ा, आपे रिहा भवाया। आप आपणा करे निबेड़ा, सालस विच ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर आपणा इक्क सुहाया। आपणे घर बैठ निरँकार, आपणा रंग उपाया। जोत सरूपी कर उज्यार, चारों कुन्ट वेख वखाया। दहि दिशा एका धार, एका रूप नज़री आया। पाए हिस्सा अपर अपार,
आप आपणी वंड वंडाया। नेत्र पेखा हरि निरँकार, निज घर वेखे खेल सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचाया। आपणी इच्छया आपे धर, आपे पूर करांयदा। आपणी भिच्छया पाए दर, आपणी झोली आप भरांयदा। आपणी रच्छया आपे कर, आपणा डर चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा दर, घर साचे भाग लगांयदा। साचे घर लग्गे भाग, प्रभ निरगुण जोत करे रुशनाईआ। एका दीप जगे चिराग, एका रंग वखाईआ। ना कोई दूसर दिसे दाग, ना कोई काली शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया आपे रिहा व्याहीआ। आपणी इच्छया आपे कर, आपे बणत बणांयदा। चारे कुन्टां वेखे घर, कवण धाम सुहांयदा। निरगुण रूप आपे खड़, आपणा रूप वटांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई बणत बणांयदा। आपणी इच्छया आपे लई पढ़, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। शब्द सिँघासण डट्ठा थिर घर, घर साचे आपे डांयदा। निरगुण बैठा उप्पर चढ़, सच सिक्दार बणांयदा। आप सुहाया आपणा गढ़्ह, आपणी नगरी भाग लगांयदा। आपणे अन्दर आपे वड़, आपे वेख वखांयदा। आपणी उंगली आपे फड़, चारों कुन्ट फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचे घर शब्द सिँघासण, हरि साचे आप सुहाया। उप्पर चढ़ पुरख अबिनाशन, आपणा मता आप पकाया। आपे होया दासी दासन, चोबदार आप हो जाया। आपणे अन्दर आपे रक्खया वासन, आप आपणा घर सुहाया। नाउँ धराया साबासन, शाह सुल्ताना हरि रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे डेरा लाया। शब्द सिँघासण अपर अपारा, हरि साचा आप सुहांयदा। थिर घर सुहाए महल्ल मुनारा, अन्दर मन्दिर आपे डांयदा। उप्पर बैठ सिरजणहारा, साची बणत बणांयदा। आपणे रंग रवे करतारा, आपणी करनी आप करांयदा। आपणे घाड़ण घड़े घड़णेहारा, समरथ पुरख अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण इक्क सुहांयदा। शब्द सिँघासण साचा मूल, धुर दरगाह टिकाया। ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बंधन पाया। उप्पर बैठ कन्त कन्तूहल, आपणा हुलारा इक्क रखाया। आपणी सेजा आपे चाढ़्हे फूल, आपणी बरखा आपे लाया। आप चुकाए आपणा मूल, लहिणा आपणी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सिँघासण दए सुहाया। शब्द सिँघासण साची रास, थिर घर साचे आप टिकाईआ। करया खेल पुरख अबिनाश, वड वड्डी वड्याईआ। आदि अन्त ना होए विनास, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आपे वस्सया आपणे पास, आप आपणा संग रखाईआ। आपणे अन्दर आपे करया वास, अन्दर बाहर आप हो जाईआ। आपणा देवे आप धरवास, आप आपणी धीर धराईआ। थिर घर बैठ ना होए
कदे निरास, सर्ब गुणा भरपूर वड दाता बेपरवाहीआ। ना कोई पवण ना स्वास, निरगुण जोत इक्क रखाईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मण्डल ना कोए जणाईआ। ना कोई मण्डल मण्डप रास, सूरज चन्न ना कोई चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर साचा सच मुनारा, हरि साचा आप सुहांयदा। साचा घर सच्चा दरबारा, सच सुल्ताना आसण लांयदा। उच्च अटला एकँकारा, अकल कला अख्वांयदा। करे खेल अपर अपारा, पारब्रह्म भेव ना पांयदा। आदि आदि इक्क पसारा, एका एक करांयदा। आप आपणा दए अधारा, आप आपणा विच टिकांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर देवे साचा वर, सच महल्ला शब्द सिँघासण आदि पुरख खेल अबिनाशन, सच घर वास आप रखांयदा। वस्सया घर हरि मेहरवान, वज्जी सच वधाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, आपणी बणत बणाईआ। आप झुलाया आपणा सति निशान, जोती नूर करे रुशनाईआ। सत्तां रंगां वेख वखान, निरगुण वड्डी वड्याईआ। घर बैठा आप आप मेहरवान, आप आपणी दया कमाईआ। करया खेल इक्क महान, आपणी कल वरताईआ। आपणे अन्दर आपणा धर ज्ञान, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द तख्त बैठ सुल्तान, साचा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर करया साचा वेस, आपणी करे आप अदेस, आपे सिफ्त सलाहीआ। सिफ्त सलाह सच्ची सरकार, घर साचे डेरा लाया। आपणा बणया आप मलाह बेऐब परवरदिगार, नाउँ निरँकार नाम धराया। इक्क अकल्ला एकँकार, एका बन्न्हे आपणी धार, एका मार्ग रिहा वखाया। इक्क सिक्दार इक्क प्यार, इक्क विहार एका रिहा दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण साचा मीता, थिर घर चलाए आपणी रीता, आपे बैठा सदा अतीता, सति सन्तोख रखाया। सदा अतीत गहर सुख सागर, घर साचे आसण लांयदा। आपणा करे आप उजागर, आप आपणी दया कमांयदा। आपणा बणे आप सौदागर, आपणा वणज आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा घर आपे वेख वखांयदा। आपणा घर आपे फोल, आपणा गढ़्ह खुल्हाईआ। आपणी हथ्थी लग्गा तोलण तोल, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। आपणा वाक आपे रिहा बोल, एका एक वड्डी वड्याईआ। आप आपणा करया चोल्ह, आप आपणा सखा सखाईआ। आप आपणे अन्दर गया मौल, आप आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। आपणा घर आप बणाया, आपणी दया कमांयदा। दर दरवाजा ना कोई रखाया, ना कोई बन्द करांयदा। आपणा राज आप हो जाया, आप आपणा अदल कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण शाहो भूप साचा नाम धरांयदा। आप आपणा
नाम धर आपणा वेस वटाया। आपणी करनी आपे कर आपणी क्रिया वेख वखाया। आपणा भाणा आपे जर, आपणे भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठ निरगुण आसण लाया। निरगुण आस आसावंद, एका आस रखाईआ। आपणा होया आप बख्शिंद, आपणी बख़शिश आप कराईआ। आपणा ख़ुशी कराया बन्द बन्द, आपणी आप करे वड्याईआ। आपणा आप सुणाया सुहागी छन्द, साचा नाउँ धराईआ। शब्दी शब्द मुकया पन्ध, जोती जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर देवे माण वड्याईआ। थिर घर नाता पुरख बिधाता, आपणा आप कराया। आपे बणया पिता माता, आप आपणी गोद सुहाया। आपे बख्शे आपणी दाता, आप आपणी झोली पाया। आप रखाए आपणी उत्तम जाता, इक्क अकल्ला नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लहिणा आपणी झोली पाया। आपे जोती आपे नारी, आपे जोग कमांयदा। आपे कन्ता कन्त भतारी, आपे सेज हंढांयदा। आपे मेला अधविचकारी, आपे जोड़ जुड़ांयदा। आप आपणा बण भण्डारी, अतुट्ट नाम रखांयदा। आपणी करे खेल न्यारी, जोग जुगत इक्क जणांयदा। आपणा शब्द आपणी धुन्कारी, आपणी आप अल्हांयदा। जोती माता कर प्यारी, साची गोद बिठांयदा। आदि पुरख पहरेदारी, सेवक सेव कमांयदा। वेखणहारा नर निरँकारी, निरगुण वेस वटांयदा। चोग चुगाए सिरजणहारी, साचा सीर पिलांयदा। आदि शक्त जाए वारी, साचा सगन मनांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहरी, भेव कोई ना पांयदा। थिर घर तेरी सच अटारी, शब्द सिँघासण आप सुहांयदा। शब्द सुत उठाए वड बलकारी, घर साचे जन्म दवांयदा। अमृत देवे ठंडी ठारी, चरनोदक मुख रखांयदा। एका बख्शे सच सिक्दारी, साचे मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या आपणा लेखा आपे लिख्या, शब्द सुत दुलार कर प्यार हरि निरँकार एका झोली पांयदा। शब्द सुत कर दुलारा, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। थिर घर सुहाया सच मुनारा, जोती मात सगन कराईआ। आदि अन्त देवे इक्क प्यारा, एका मुख सलाहीआ। एका रंग रंगे रंगणहारा, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत देवे वर, सार शब्द नाउँ धराईआ। सार शब्द तेरी धार, हरि साचे आप बणाईआ। ना कोई दूसर करे विचार, भेव कोई ना पाईआ। एका दूआ इक्क प्यार, एका घर सुहाईआ। एका पुरख एका नार, एका गोत होई कुड़माईआ। एका पूत होया उज्यार, एका सूत तन्द बंधाईआ। चारे कूट वेख विचार, दहि दिशा फेरी पाईआ। पुरख अबिनाशी गया तुठ, थिर घर सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नाम आपे दए वड्याईआ। शब्द सुत साचा लाड़ा, प्रभ साचे आप बणाया। थिर घर वेखे सच अखाड़ा, पुरख अबिनाशी मंगल गाया।
एका घर एका वर एका हरि एका अन्दर वड़, ना कोई दूजा मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दित्ता साचा वर, साचे सुत शब्द सुल्तान, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणा देवे हरि फ़रमाण, आप आपणी दया कमाया। आपे देवे धुर फ़रमाना, आपे करे जणाईआ। थिर घर बैठ श्री भगवाना, सुत शब्द रिहा सुणाईआ। एका बन्न्हे साचा गाना, साचा सगन मनाईआ। एका राग इक्क तराना, एका रिहा सुणाईआ। एका दाता बीना दाना, एका भिच्छया झोली पाईआ। एका रक्खे ठांडा सीना, सांतक सति वरताईआ। सति पुरख निरँजण एका रंग भीन्ना, एका रूप वखाईआ। आदि जुगादि जुग जुग एका नाउँ रसना चीना, एका होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अगम्म अलख निरँजण सुत सुते हथ्थ वड्याईआ। सति पुरख हरि करनेजोग, करनहार अख्वाया। इक्क वखाए साचा जोग, साचे सुत समझाया। मेरा तेरा धुर संजोग, विछड़ कदे ना जाया। हरि दुआरे दरस अमोघ, दरसी दरसन पाया जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी दित्ता वर, साचा शब्द होए सरनाया। शब्द सुत कर निमस्कार, नेत्र नीर वहांयदा। पुरख अबिनाशी तेरा सच प्यार, एका धार चलांयदा। विछड़ ना जाए रूप करतार, दोए धार ना होर रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, तेरी वंड वंडांयदा। शब्द सुत वंडी वंड, हरि साचे आप वंडाईआ। आपणा रंग आपे करया खण्ड, आपणा आप कटाईआ। आपणी सेजा आपे गया हंढ, आपणा माण धराईआ। आपणी वेखणहारा आपे कंड, आप आपणा मुख भुआईआ। शब्द सुत वस्सया सचखण्ड, सचखण्ड वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड हरि दुआरा, एका एक रघुराया। शब्द सुत कर प्यारा, साची सेवा लाया। एका नाद एका धुंनकारा, एका मंगल गाया। एका सुणे सुनणेहारा, समरथ पुरख नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा भर भण्डारा, आप आपणा रिहा वरताया। भरया नाम हरि भण्डार, शब्द ज्ञान दृढ़ाया। सच ज्ञान कर प्रधान, आपणे अन्दर आप वसाया। आपणी पाए आपे आण, आप आपणा रिहा मनाया। आपणा राग सुणाए आपणे कान, आप आपणी रसना गाया। आप आपणा देवे धुर फ़रमाण, धुर दी बाण रखाया। आप आपणा कर प्रधान, आप आपणा हुक्म चलाया। शब्द सुत उठ बलवान, प्रभ साचा रिहा जगाया। तेरा रूप सच निशान, सति सति अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल आपे कर, करनहार करता आप अख्वाया। सद बलिहार हरि भगवान, भगवन नाउँ धराया। सचखण्ड सच निशान, साचा आप उठाया। सचखण्ड सच ध्यान, हरि साचे आप लगाया। सचखण्ड सच ज्ञान, हरि साचे आप दृढ़ाया। सचखण्ड सच विधान, हरि साचे आप बणाया। सचखण्ड कर परवान, हरि साचे हुक्म सुणाया। सचखण्ड
सच दीबाण, हरि साचा रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला मेल मिलाया। सचखण्ड साचा जोर, हरि साचे विच समाया। सचखण्ड सच घनघोर, हरि साचा रिहा सुणाया। सचखण्ड अवर ना दीसे होर, हरि साचा नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप हरि निरँकार, आपणा रूप समाया। सचखण्ड साची जोत, साचे सच वरताईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई बंधन बंध बंधाईआ। सचखण्ड साची चोट, शब्द नगारे आप लगाईआ। सचखण्ड नाम भण्डार सदा अतोट, हरि साचा रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच वरतंता हरि भगवन्ता, एका एक अख्वाईआ। सचखण्ड सच भण्डारा, हरि साचे आप भराया। सचखण्ड सच वरतारा, सच सच्चा रिहा वरताया। सचखण्ड सच दातारा, सिरजणहार आप अख्वाया। सचखण्ड सच विहारा, साची सेवक सेव कमाया। सचखण्ड रूप अगम्म अपारा, सति सरूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वसाया। सचखण्ड सच प्रकाश, हरि साचा आप करांयदा। आपे जाणे आपणी रास, आपे वेख वखांयदा। सचखण्ड हरि शाहो शबास, सच सिँघासण आसण लांयदा। आदि अन्त ना होए विनास, एका रंग रंगांयदा। सचखण्ड सर्ब गुण तास, सर्बकल धरांयदा। आपे पूरी करे आपणी आस, इच्छा पूरन आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड सच महल्ला आपे वस्सया इक्क अकल्ला आप आपणा संग निभांयदा। इक्क अकल्ला एका धार, एका रंग रंगाईआ। सचखण्ड हरि कर प्यार, सच समग्री रिहा टिकाईआ। सच समग्री अपर अपार, आप आपणी रिहा उपाईआ। आपे वेखे वेखणहार, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण राग आपे रिहा अल्हाईआ। सचखण्ड सच धुन्कारा, हरि साचा नाद वजांयदा। पुरख अबिनाशी सुनणेहारा, इक्क ध्यान जणांयदा। आपणे गुण आपे सुणनेहारा, गुणवन्ता नाउँ धरांयदा। आप आपणा चुणनेहारा, आप आपणी चोण करांयदा। आप आपणा छाण पुण करनेहारा, आप आपणा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपे कढ्ढे भरम भुलेखा आपे लेख लिखांयदा। आपणा लेखा आपे लिख, आपणी रचन रचाईआ। आपणी विद्या आपे सिख, आपे करे पढ़ाईआ। आपणी निध्या आपे पाए भिख, आपे रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा एका घर वसाईआ। आपणी भिख्या आपे पा, आपणा दर सुहाया। आपणा लिख्या वेख वखा, वाह वाह मंगल गाया। आप आपणी रचन रचा, आप आपणे विच टिकाया। आप आपणा गढ़्ह सुहा, आप आपणा आसण लाया। आपे बैठा बेपरवाह, बेअन्त नाम धराया। ऊँच अगम्म अगम्म अथाह, पारब्रह्म बेअन्त रूप वटाया।
आप सुहाए आपणा थाँ, आप आपणा आसण लाया। सचखण्ड रखाए साचा नाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम उपाया। आप आपणा नाउँ उपाए, आपणी अवाज़ लगाईआ। आप आपणा काम कराए, आपे रिहा सुणाईआ। आप आपणा राज कमाए, आपे बैठा शहनशाहीआ। आप आपणा सीस सुहाए, एका ताज रिहा सुहाईआ। आप आपणी रीझ कराए, आपणा शृंगार आपणे हथ्थ रखाईआ। आप आपणी दर दलीज़ सुहाए, सचखण्ड दुआरा खोल्हे बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर बैठा अलख जगाईआ। सचखण्ड दुआरा अपर अपारा, एका अलख जगांयदा। आपे मंगे बण भिखारा, दर दरवेशा नाउँ धरांयदा। आपे होया देवणहारा, आपे वंड वंडांयदा। आप आपणा सेवणहारा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड पसारा कर निरँकारा, आपणी धारा आप चलांयदा। सचखण्ड साची रुत्त, हरि साचे आप सुहाईआ। आपे वेखे पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। मेल मिलावा साचे सुत्त, सोया पूत उठाईआ। आपे गया घर साचे तुठ, एका वस्त झोली पाईआ। एका नाम एका मुट्ठ, एका रिहा वरताईआ। एक प्याए साचा घुट्ट, अमृत मुख चुआईआ। आदि अन्त नाता ना जाए तुट्ट, हरि जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जोती शब्द मेल ना जाए छुट्ट, करी नाम सच्ची कुड़माईआ। आपणा घर आपे लुट्ट, आपणी खेल कराईआ। आपणे अन्दरों आपे बाहर रिहा सुट्ट, इक्क उछाला लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा साचा बंक, बंक द्वारी आप सुहाईआ। साचा दर हरि हरि बंक, एका एक सुहांयदा। आपे राउ आपे रंक, राज राजान आप अख्वांयदा। आप आपणी लाए तणक, आपे हुक्म सुणांयदा। आपे खेले खेल अनेक अनक, अनक कलधारी आप हो जांयदा। आपे मेटे आपणी शंक, आपणा सहिसा आप चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड वासी पुरख अबिनाशी घर आपणा वेख वखांयदा। साचे घर सच टिकाना, हरि साचे आप सुहाया। शब्द सुत कर प्रधाना, नामा नाम चलाया। आपणी हथ्थीं बद्धा गाना, साचा सगन मनाया। एका दित्ता धुर फ़रमाना, एका राग सुणाया। एका राग साचा गाणा, एका ताल वजाया। एका पद पद निरबाना, एका धाम सुहाया। एका धर्म धुर निशाना, एका रिहा चलाया। एका ज्ञान चरन ध्याना, एका एक लिव लाया। एका एक कर परवाना, एका हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड हरि ल्या वर, सुत साचा सेवा लाया। साचा सुत उठ बलवान, हरि साचे तन शृंगारया। अट्ठे पहर रहिणा नौजवान, गुर पूरा दए सहारया। एका देवे सच बिबान, धुरदरगाही काज संवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपणा कारज आप करा रिहा। सुत शब्द कर परवाना,
एक सीस निवांयदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवाना, एका राह वखांयदा। तेरा मेरा खेल महाना, ना कोई वेख वखांयदा। एका घर इक्क टिकाणा, एका धाम सुहांयदा। एका गुण हरि पछाणा, अवगुण ना कोई जणांयदा। एका दाता बीना दाना, दाना बीना आप अख्वांयदा। एका देवे पीणा खाणा, अमृत जाम प्यांअदा। एका करे ठांडा सीना, एका लिव धरांयदा। एका जल एका मीना, इक्क प्यार समांयदा। एका अक्खर वक्ख कीना, एका विच टिकांयदा। एका नाम एका चीना, एका गुण वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत कर परवान, एका एक राह वखांयदा।
२० जेठ २०१५ बिक्रमी हकीम काशी राम दे घर पिण्ड सनईआ तहसील बटाला ज़िला गुरदासपुर
सचखण्ड सच दुआरा, हरि साचे आप सुहाया। आपे बैठ हरि निरँकारा, आपणा खेल खिलाया। आपे जाणे आपणी धारा, आपे रिहा बंधाया। आप आपणा कर पसारा, आपे वेखण आया। लोकमाती कर उज्यारा, दीवा बाती ना कोई रखाया। चन्द सूरज ना कोई सतारा, गगन मण्डल ना कोई उपाया। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी धारा, अगम्मड़े धाम सुहाया। जोती नूर पुरख करतारा, करनहार अख्वाया। लोकमात लै अवतारा, जुग जुग वेस वटाया। लक्ख चुरासी पावे सारा, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। आत्म सेजा कर प्यारा, शब्द सिँघासण इक्क विछाया। जोत निरँजण सेवादारा, अनहद ताल वजाया। आपणा मंगल गाए आपणी वारा, ना कोई दूसर संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वस्सया साचे घर, घर साचा इक्क सुहाया। सचखण्ड हरि वरतंता, हरि हरि आप अख्वांयदा। आपे जोती नूर भगवन्ता, आपे रूप वटांयदा। आप बणाए आपणी बणता · बणांयदा। आपे वेखे साचे सन्ता, सति सरूप समांयदा। खेले खेल आदिन
अन्ता, जुग जुग वेस वटांयदा। गुरमुख नारी मेला साचे कन्ता, सच सुहाग हंढांयदा। भेव छुपाए जीव जन्ता, माया पड़दा इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा देवे वर, हरि साचा खेल खिलांयदा। खेलणहार सर्ब गुण ठाकर, पारब्रह्म अख्वाया। देवे नाम रत्ती रत्नागर, डूँघा सागर इक्क भराया। निर्मल कर्म करे उजागर, जो जन सरनाई आया। करे वणज सच्चा वपार सौदागर, नाम वस्त इक्क टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, एका मार्ग रिहा वखाया। एका मार्ग एका धार, एकँकार चलांयदा। प्रगट हो विच संसार, आपणा रंग रंगांयदा। गुरमुख साचे कर त्यार, साची सेव कमांयदा। अट्ठे पहर ख़बरदार, दिवस रैण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, दर दरवाजा ग़रीब निवाजा इक्क अकल्ला
उच्च महल्ला, साचा घर सुहांयदा। उच्च महल्ला शब्द सिँघासण, थिर घर आप वसाया। उप्पर बैठ पुरख अबिनाशन, धुर दरगाही राज कमाया। खेले खेल जगत तमाशन, आप आपणा वेस वटाया। गुरमुखां सदा सदा सद बलि बलि जासन, बलिहारी गुर पूरा पाया। आदि अन्त ना कदे विनासन, हरि जोती मेल मिलाया। पाया पुरख शाहो साबासन, विछड़ कदे ना जाया। लेखे लाए रसन स्वासन, वाह वाह सतिगुर पूरा गाया। गुर गोबिन्दा होया दासन, लोकमात फेरा पाया। जन भगतां मिटाए सगली चिन्दा, ब्रह्म ज्ञान दवाया। मनमुख लगाए आपणी निन्दा, निन्दक निन्दया झोली पाया। गुरमुख साचा सुत अनादी नादी बिन्दा, आपणा आप ल्ए उपाया। गहर गम्भीर वड गुणी गहिंदा, दाता दानी नाम धराया। दो जहानी सदा बख्शिंदा, एथे उथे होए सहाया। एका वस्त नाम साची देंदा, चरन प्रीती रिहा सिखाया। बजर कपाटी तोड़े जिंदा, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरे देवे वर, वर एका झोली पाया। एका नाम भर भण्डारा, काया रंग रंगांयदा। लोकमात बण वरतारा, आपणा कर्म करांयदा। साचा धर्म विच संसारा, साची रीत वखांयदा। लक्ख चुरासी इक्क प्यारा, जीव जन्त ना कोई रखांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म हरि पसारा, ब्रह्म ब्रह्म अख्वांयदा। आपे वस्सया एकँकारा, ओंकारा नाउँ धरांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे भगती वर, भगत भण्डारा इक्क वरतांयदा। भगत भगवन्त साचा मेला, जुग जुग आप कराया। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर चेला नाम धराया। आपे होया सज्जण सुहेला, सगला संग निभाया। आपे वस्सया रंग नवेला, आपे हर घट आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण ल्ए जगाया। गुरमुख साजण उठ उठ जाग, प्रभ साचा आप जगांयदा। लोकमात लग्गा भाग, भेव कोई ना पांयदा। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। पूर कराए आपणा वाक्, गोबिन्द लेख लिखांयदा। गुरसिख बणाए सज्जण साक, जग नाता आप रखांयदा। ना कोई जात ना कोई पात, वरन बरन ना कोई बणांयदा। ना कोई दिवस ना कोई रात, ना कोई सूरज चन्न चढ़ांयदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई ध्यान लगांयदा। ना कोई सर सरोवर मारे ठाठ, तीर्थ तट ना कोई जणांयदा। गुरसिख तेरा इक्क रखाए हाठ, बिन गुर पूरे दूजा दर ना कोई सुहांयदा। अमृत रस लैणा चाट, निझर धारा आप वहांयदा। मानस देही लाहा लैणा खाट, माझा देस राह तकांयदा। माझा देस गुर गोबिन्द विछाई खाट, हरि गोबिन्द डेरा लांयदा। बजर कपाटी गई पाट, धाम अवल्ला इक्क सुहांयदा। इक्क खुल्हाया साचा हाट, साचा वणज करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए वर, सोया कोई रहिण ना पांयदा। गुरसिख
जाग सुत दुलारे, हरि साचे शब्द जणाईआ। प्रभ अबिनाशी लै अवतारे, भेखाधारी भेख वटाईआ। जगी जोत अगम्म अपारे, पंज तत्त रही समाईआ। मन मति बुध ना करी कारे, निरगुण वजदी रहे वधाईआ। निरगुण वसे जगत मुनारे, विच बैठा बेपरवाहीआ। गुर गोबिन्दा वाजां मारे, बैठा राह तकाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सारे, दो जहानां रथ रथवाहीआ। आया चल जगत दुआरे, आपणी सेवा रिहा कमाईआ। जन भगतां ढहि पए दुआरे, जिउँ सुदामा कृष्न रघुराईआ। गुरसिख साजन पार उतारे, बेड़ा आपणा आपे रिहा चलाईआ। ना कोई दूसर वंझ मुहाणे, ना कोई दूसर आस रखाईआ। वेख वखाणे दो जहाने, दो जहाना नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक रक्खे सिक, साची सिख्या सिख सिक्ख साख्यात एका रूप दरसाईआ। साची सिख्या साख्यात, पारब्रह्म सरनाया। गुरमुख होए पारज़ात, प्रभ पूरा दया कमाया। अन्तिम वेले पुच्छे वात, धर्म राए ना दए सज़ाया। लाड़ी मौत ना करे नात, देवे दर दुरकाया। चित्रगुप्त ना खोल्हे खात, ना लेखा कोए रखाया। जम्म डण्ड ना करे कोई घाट, गुरसिख नेड़ ना आया। प्रभ एका बख्शे नाम दात, मानस मानुख ल्ए तराया। अन्दर मन्दिर वेख मार झात, बैठा मुख छुपाया। आपणी हथ्थीं खोल्हे ताक, गुरमुखां सम्मत सोलां राह तकाया। मनमुखां उडाए ख़ाकी ख़ाक, चारों कुन्ट दए वहाया। शब्द घोड़े चढ़या साचे राकी राक, सच सिँघासण आसण लाया। राज राजानां शाह सुल्तानां नकेल पाए नाक, शब्द डण्डा इक्क उठाया। वेख वखाए पाकी पाक, पतित पुनीता दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे अंमित आत्म बूंद स्वांत, निझर धारा इक्क चुआया। सचखण्ड सच घर बारा, साचा दर सुहांयदा। गुरमुख विरला पावे सारा, जिस जन दया कमांयदा। भरमे भुल्ले जीव गंवारा, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। माया ममता करे प्यारा, इष्ट देव ना कोई मनांयदा। मिल्या मेल ना मीत मुरारा, हउमे हँगता ना कोई गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, तन शृंगार इक्क करांयदा। तन शृंगार काया रंग, हरि आप करांयदा। गुरमुख मंगे साची मंग, आत्म ब्रह्म जणांयदा। कट्टणहारा भुक्ख नंग, इक्क दुशाला गुर गोपाला दीन दयाला नाम पड़दा उप्पर पांयदा। आपणा दुआरा आपे जाणा लँघ, मिले मेल सूरा सरबंग अट्ठे पहर राह तकांयदा। अमृत नुहाउणा साची गंग, शब्द सुणाउणा सच मृदंग, अनहद ताल वजांयदा। आप वछाया शब्द रंगीला सच पलँघ, गुरमुख तेरा उथे होए संग, ना कोई विछोड़ा सस्से उप्पर लग्गा होड़ा निरगुण सरगुण धार चलांयदा। सस्से तेरा सति सतिवादि, सति पुरख निरँजण आप बणाया। ऊड़ा ओअँ कर, हाहा हरि हरि नाउँ धराया। चौथे घर हो विसमादि, आपणी बणत बणाया। सस्सा किला बणाया आदि जुगादि, विच आपणा आसण लाया। उप्पर बैठ
शब्द गुर ब्रह्मादि, लोआं पुरीआं रिहा रचाया। आपे जाणे आपणी याद, ना कोई भरम भुलाया। जुग जुग सन्त सुहेले कर कर मेले आपे ल्ए लाध, आप आपणा दर सुहाया। दिवस रैण रैण दिवस जो जन रहे अराध, इक्क मति चित होए लिव लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पाए आपणे खात, आपणा लेखा आप जणाया। लेखा लिखणहार बेपरवाहीआ। भगत सुहेला मीत मुरार, जुग जुग देवे सच सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वखाए एका घर, ना कोई दूजा राह तकाईआ। एका घर इक्क टिकाना, एका एक सुहांयदा। दूजा देवे शब्द बिबाना, गुरमुखां आप चढ़ांयदा। तीजे नेत्र इक्क ज्ञाना, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। चौथा पद पद निरबाना, आपणा मेल मिलांयदा। पंचम कर हरि परवाना, एका धार चलांयदा। छेवें घर शब्द तराना, अपणा नाद वजांयदा। सत्तवें जोत नूर महाना, अकल कला अख्वांयदा। अट्ठ तत्तां लोकमात निशाना, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल रलांयदा। नौ दर खेले खेल महाना, भरमी भरम भुलांयदा। जन भगतां बन्हे हथ्थी गाना, साचा सगन मनांयदा। देवे नाम धुर फ़रमाणा, आपणा कर्म कमांयदा। आपे वेखे मार ध्याना, उच्चे टिल्ले डेरा लांयदा। ना कोई पवण ना मसाणा, धूंआँधार ना कोई रखांयदा। निर्मल दीपक जोती इक्क जगाणा, प्रकाश प्रकाश करांयदा। टेडी बंक पार कराणा, एका घाट वखांयदा। आप सुहाए आपणा गाणा, पंचम राग अल्हांयदा। साचा नाद सच तराना, साचे दर सुहांयदा। करे खेल आप भगवाना, आपणे नेत्र आपणा दर खुल्हांयदा। गुरमुख साजन कर परवाना, आपणीआं भुजां उठांयदा। जोधा सूरबीर बली वड बलवाना, मर्द मरदाना गुर पूरा आप अख्वांयदा। आत्म सेजा साचा धाम सुहाना, सच सिँघासण डेरा लांयदा। नारी कन्त एका रंग रंगाना, सच सन्त आप वखांयदा। दस्म दुआरी तेरा रूप महाना, चारों कुन्ट बन्द कराना, सस्सा किला लोकमात दर, साचा छिला प्रभ साची बणत बणांयदा। सस्सा किला चार दिवार, तीजे अक्खर मात वड्याईआ। तिन्नां लोकां वस्सया बाहर, ना लेखा लेख किसे लिखाईआ। ब्रह्मा वेदा चारे रिहा उचार, चारे जुग रचन रचाईआ। पुराण अठारां कर विस्थार, वेद व्यासा बणत बणाईआ। शास्त्र सिमरत इक्क विचार, एका मनुआ दए दुहाईआ। गीता ज्ञान धुर करतार, एका एक समझाईआ। अञ्जील कुरान कर विचार, बख्शे जल्वा नूर अलाहीआ। मुकामे हक्क साचा यार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। करन आया लोकमात ख़बरदार, नानक निरगुण रूप वटाईआ। पंज तत्त कर प्यार, विच बैठा आसण लाईआ। आपणा मंगण गया आपे द्वार, दर अग्गे अलख जगाईआ। अग्गों उठ सच्ची सरकार, आप आपणा ल्ए उठाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणी करे रुशनाईआ। आपे आपणा खोल्ह किवाड़, नानक रिहा दरसाईआ। नानक गुर कहे तेरा अन्त
ना पारावार, तूं दाता बेपरवाहीअआ। तेरा मेरा नाता विच संसार, एका धार चलाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, सच सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। एका देवे नाम भण्डार, सतिनाम नाम धराईआ। निरगुण देवे निरगुण प्यार, निरगुण निरगुण आप रखाईआ। लोकमात होए अधार, तन काचे रचन रचाईआ। एका शब्द इक्क धुंनकार, एका सेवा लाईआ। एकँकारा कर प्यार, नाम सति रिहा चलाईआ। करता पुरख तेरा रूप अपार, भेव कोई ना पाईआ। निर्भय सच्ची सरकार, भय विच कदी ना आईआ। निरवैर तेरी जुग जुग धार, ना सके कोई बदलाईआ। अकाल मूर्त तेरा इक्क प्यार, एका रिहा दरसाईआ। अजूनी रहित ना फड़े कोई विच संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक मेला इक्क घर, एका ताल एका सुर, एका शब्द देवे धुर, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। नानक वर घर साचा पाया, साची वज्जी वधाईआ। साची नारी तन शृंगार कराया, एका नैणा कज्जल पाईआ। दोए नैणां बन्द कराया, ना कोई वेख वखाईआ। सोलां कलीआं कन्त हंढाया, छैल छबीला साचा माहीआ। रंड रंडेपा दूर कराया, साची मींढी सीस गुंदाईआ। जगत बुड़्हेपा रहिण ना पाया, अट्ठे पहर एका रुत्त सुहाईआ। मात पित जणेपा ना कोई कराया, शब्दी सुत आप उठाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त दया कमाया, भेव अभेदा भेव खुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक मेला सहिज सुभाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, गुर नानक एह समझाया। तेरा मेरा भेव ना रा, हउँ सेवक रघुराया। आपणा रूप तेरे तन रिहा छुपा, सच सिँघासण आसण लाया। बहत्तर नाड़ा तेरी सितार रिहा वजा, ताल तलवाड़ा ना कोई रखाया। साचा शब्द एका गज रिहा हिला, दिस किसे ना आया। नानक आखे मरदाना मन्ने इक्क रज़ा, नानक तूही तूही पाया। मनमुखां देवण आया सजा, गुरमुखां ल्ए तराया। आपे बणया जगत गदा, दर दर फेरी पाया। नाम तेरा सति तेरी सदा इक्क लगा, सोए रिहा जगाया। सचा राह इक्क वखा, चारे वरनां रिहा वखाया। ऊँचां नीचां रिहा समझा, एका ब्रह्म जणाया। एका धर्म रिहा वखा, सच सुच्च दिड़ाया। धीरज यति सति सन्तोख देवे झोली पा, जो जन सरनाई आया। अन्तिम मोख दए करा, मुक्त दाता नाम धराया। हउमे हँगता दु:ख दए मिटा, चिन्ता सोग रहिण ना पाया। आत्म सुख दए उपजा, पंचम पंचां दए सज़ाया। इक्क सलोक शब्द अनादी दए सुणा, सोहँ आपणी रसना गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मेला आपे आप कराया। नानक गुरमति गुर रूपा, सति सतिवादि अख्वांयदा। लोकमात बणया साचा भूपा, सच सिक्दार अख्वांयदा। आपे वेखे चारे कूटा, दहि दिशा फेरी पांयदा। जीव जन्त सुधारे जूठा झूठा, माया लूठा पार करांयदा। शब्द गुर आपे तुठ्ठा, शब्द शब्दी ज्ञान दृढ़ांयदा। लुकया रहिण ना देवे कोई गुट्ठा, अनभव दृष्टी
इक्क खुलांयदा। जो जन जाए राह पुठ्ठा, अन्तिम खण्डा शब्द निशान इक्क लगांयदा। गुरमुख गुरसिख जो जन जगत जुगत जग रुट्ठा, दे मति आप समझांयदा। आपणा आप उठाया सुत्ता, आपणे अंग लगांयदा। अन्त सुहाई साची रुत्ता, सच फुलवाड़ी लोकमात आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी जोती आपे वर, गुरमुख साचे वस्सया घर, दिस किसे ना आंयदा। हर घट आपे वस्सया, खण्ड ब्रह्मण्ड हरि लो। आपणा मार्ग आपे दस्सया, अवर ना जाणे को। जुग जुग आवे नस्सया, जन भगतां वेखे साची सो। गुरमुख विरले बहि बहि हस्सया, मनमुखता रही रो। प्रभ तीर निराला एका कस्सया करे कराए सो अग्गे हो। जगत विकारा चरनां हेठ झस्सया, जन भगतां दुरमति मैल देवे धो। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, करे प्रकाश जोती नूर छब्बी पोह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत द्वार सुण पुकार कर आकार किरपा धार आपे आए वस्सया। गुरसिख तेरी सच सलाह, गुर पूरे एका भाईआ। गुरसिख बणे जगत मलाह, प्रभ बेड़ा रिहा उपाईआ। आपे जपे साचा नाँ, अवरा रिहा जपाईआ। धुरदरगाही देवे साचा थाँ, अटल महल्ल सुहाईआ। करनहारा सच न्याँ, पड़दा उहला रक्खे ना राईआ। कलिजुग अन्तिम पकड़न आया बांह, प्रगट होया बेपरवाहीआ। सदा सुहेला इक्क अकेला गुरू गुर चेला देवे ठंडी छाँ, छंपर छन्न ना कोई रखाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस बणाईआ। सखा सहाई पिता माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। आवण जावण कोई जाणे ना, जानणहार सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, जन्म जन्म दी मेटे लग्गी शाहीआ। जन्म जन्म दा लहिणा चुक्कया, आए हरि द्वार। आवण जावण पैंडा मुक्कया, मंगी मंग बण भिखार। गुरसिख राह विच कदे ना रुकया, कबीरा रिहा उचार। गुर नानक तेरा जाम कदे ना मुकया, भरया रहे भण्डार। हरया बूटा कदे ना सुकया, जिस पाले आप करतार। जो जन चरन दुआरे आए झुकया, गुर पूरा पार उतारनहार। कलिजुग वेला अन्तिम ढुकया, लक्ख चुरासी होए ख्वार। धर्म राए शेर एका बुक्कया, सृष्ट सबाई रिहा ललकार। चित्रगुप्त प्रगट होवे लुकया, लेखा लेख दए वखाल। मौत लाड़ी खण्डा अन्तिम आपणा चुक्कया, आपणे शस्त्र रिहा संभाल। तीर निशाना चल्लया कदे ना उकया, ना कोई जाणे शाह कंगाल। पाणी दिसे ना किसे हुक्कया, अल्ला राणी ना करे संभाल। पीर फकीरां भार जावे ना चुक्कया, जूठा झूठा फल लगाया काया डाल्ह। सतिगुर पूरा पारब्रह्म अबिनाशी करता एका एक आपे तुट्ठया, गुरमुखां पावे सार। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां गुरमुखां करे एका मुट्ठया, एका शब्द नाम जैकार। एका बीज दो जहानी प्रभ साचे आपे सुट्टया, एथे उथे ल्ए संभाल। जगत विकारा फड़ फड़ कुट्टयां, नाम खण्डा इक्क वखाल। साचे खण्डे फड़ी मुट्ठया,
प्रभ होया आप दलाल। जीव जन्त दर घर मुग्ध आपे कुट्ठया, आपे वेखे हक्क हलाल। शौह दरयाए आपे सूट्टिआ, आपे पाया जगत जंजाल। कलिजुग जीव दिन दिहाड़े जाए लुट्टया, ना कोई संभाले धन माल। प्रभ दित्ता ख़जाना काया मन्दिर इक्क अतुट्टया, गुरमुख वेखे राह सुखाल। आपे चढ़े आपणी चोटीआ, सुरती शब्दी हो कृपाल। किसे हथ्थ ना आए तीर्थ तटयां, कोटी कोट कोट धूंणीआँ रहे बाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, गुरमुख साजण आपे ल्ए भाल। दिवस रैण वेखणहारा, अट्ठे पहर सवाधाना। करे खेल अगम्म अपारा, गुणवन्ता गुण निधाना। गुरमुखां दर दुआरे देवे पहरा, नेड़ ना आए पंज शैताना। साचे मन्दिर करे मेहरा, बैठा आप वड्डा विद्वाना। मेल मिलाए ना लाए देरा, जिस जन बख्शे चरन ध्याना। मनमुख भुलाए कर कर हेरा फेरा, ना दिसे सच निशाना। पंजां तत्तां लाया झेड़ा, भरमे भुल्ले जीव निधाना। जन भगतां बन्न्हे आपे बेड़ा, देवे नाम धुर फ़रमाणा। गुरसिख तेरा काया नगर दिसे खेड़ा, एका दीप जोत जगे महाना। अग्गे पैंडा आया नेड़ा, मेला होए गोपी काहना। करन आया हक्क निबेड़ा, शाहो भूप सच सुल्ताना। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा, चारों कुन्ट होए वैराना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मारे शब्द तीर रुक ना जाए हरि निशाना। शब्द निशाना तीर चला, एका चिल्ला रिहा उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी किला देवे ढाह, बंक द्वारी रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ दए मिटा, खाली ठूठ वखाईआ। हँकार विकार दए सजा, वड दाता बेगुनाहीआ। सच सुच्च दए वरता, साची जोत करे रुशनाईआ। एका बाती एका दीपक लक्ख चुरासी दए जगा, एका दए बुझाईआ। गुरमुखां शाह रग उप्पर डेरा ला, आपणा राह जणाईआ। चार वरन परा इक्क रखा, नाम दस्तार सीस बंधाईआ। साचा सगन इक्क मना, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साचा सगन इक्क लगा, एका शब्द करे कुड़माईआ। वाहिगुरू अल्ला राम कृष्न एका दए वखा, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। सम्बल नगरी डेरा ला, डेरा डेरे विच टिकाईआ। लोआं पुरीआं घेरा पा, ब्रह्मा वेता ल्ए उठाईआ। ब्रह्मा वेखे अट्ठे नेत्र उठा, लोकमाती राह तकाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, केहड़ी कूटे आसण लाईआ। पुरख अबिनाशी दए जणा, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणत आप बणा, विच लुकया दिस ना आईआ। विष्नूं गणता रिहा गणा, घर घर फेरा पाईआ। राज़क रहीम करीम दया कमा, एका भिच्छया रिहा वरताईआ। सोए सिक्ख रिहा जगा, दिवस रैण सेव कमाईआ। पूरन इच्छया रिहा करा, भगवान वेस वटाईआ। गुर गोबिन्दे लिख्या ना सके कोई मिटा, प्रभ पूरा वेखण आईआ। कलिजुग जीवां जगत नेत्र मात ना दिस्सया, बैठे राह तकाईआ। नीले वाला नीला, नीली धारों पार कराईआ। कल्गी तोड़ा शब्द आपणे सीस टिका, जोती जोड़ा मेल मिलाईआ। आपणा
घोड़ा आप दौड़ा, चारे वागां रिहा उठाईआ। मिट्ठा कौड़ा वेख वखा, लक्ख चुरासी परखे भेव ना राईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा ला, बजर कपाटी सिला अग्गे रखाईआ। सस्सा किला रिहा बणा, विच बैठा आसण लाईआ। शब्द चिल्ला रिहा उठा, इक्क कमान खिचाईआ। बूरा बिला कक्का दए हिला, ईसा मूसा कर कुड़माईआ। अञ्जील कुराना मता पका, एका दए सलाहीआ। आपणे वत्ते आपणा बीज दए बिजा, चार यारी हल चलाईआ। मुहम्मद तेरी सेवा ला, अहिमद संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भगतन मीता इक्क अतीता सदा सरजीता, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण रूप हरि करतार, सरगुण विच समाया। सरगुण साचा कर प्यार, निरगुण मेल मिलाया। निरगुण मेला अपर अपार, दिस किसे ना आया। सरगुण वेखे सर्ब संसार, पंज तत्त अख्वाया। आपे बैठा अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहर भेव ना राया। गुरमुखां जन भगतां जुग जुग बणया साचा यार, साचा सथ्थर हेठ विछाया। प्रगट हो राम रामा अवतार, राम रूप अख्वाया। करे कामा अपर अपार, ना कोई वेखे ना कोई पेखे ना कोई सके गणत गणाया। मीत मुरार रिहा पुकार, इक्क ध्यान लगाया। सुणे सुणाए सुनणेहार, आलस निन्दरा विच ना आया। अट्ठे पहर ख़बरदार, जोधा सूरबीर आप हो आया। आपणे करे तन शृंगार, शस्त्र बस्त्र इक्क सुहाया। शब्द खण्डा हथ्थ कटार, तन गात्रे विच लटकाया। आपे खिच्चे आपणी वार, गुर गोबिन्द सेवा लाया। वाली हिन्द रहिणा ख़बरदार, सम्मत पन्दरां रिहा जगाया। तिनका तोड़े गढ़्ह हँकार, पुरख अबिनाशी फेरा पाया। लहिण देण चुकाए भबीखन यार, कलिजुग वेला दए सुहाया। लक्ख चुरासी खड़ी कन्ढ्ढे मँझधार, प्रभ साचा वेखण आया। साधां सन्तां करे ख़बरदार, तीर्थ तट्टां फेरा पाया। जुग जुग जाणे आपणी धार, धार अवल्लड़ी इक्क चलाया। नानक गुर तोला बण संसार, तेरां तेरां बोल सुणाया। प्रगट होवे अन्तिम निहकलंक अवतार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। भोला भाला ना कोई पावे सार, भेखी बैठा भेव छुपाया। गुरदर मन्दिर मस्जिद पया रौला, निहकलंकी कवण अख्वाया। याद कराए सम्मत सोलां, सोया कोई रहिण ना पाया। धरत मात खिलाए होला, कलिजुग हरनाक्ष दैत आप बणाया। लाड़ी मौत चुक्के डोला, चार कहारां नाल रलाया। चार यारी बदले चोला, पंचम मुख सुहाया। पारब्रह्म प्रभ बणया तोला, रत्ती माशा ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचे घर, घर साचा इक्क बणाया। साचा घर हरि बणा, साचे धाम सुहाया। साचे सन्तां दए जणा, सच ज्ञान दृढ़ाया। साचा राहे दए पा, पल्ला नाम फड़ाया। जम का कट्टणहारा फाह, लक्ख चुरासी मेट मिटाया। दम दमा लेखे लाए साह, स्वास स्वास ध्याया। जिस जन जपया एका नाँ, एका मेल मिलाया। सुणे पुकार भगत गां, लोकमात रही कुरलाया। धरत मात
मारे एका हाअ, रो रो नेत्र नीर वहाया। कलिजुग कूड़े चढ़या चा, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। मूर्ख मूढ़े नाल रला, कलिजुग जीवां रिहा भरमाया। कूड़ा कूड़े धन्दे रिहा ला, कूड़ी कार कराया। मदिरा मासी गन्दे नाम धरा, बेमुख नाम धराया। आत्म जिंदे ल्ए लगा, ना कोई कुण्डा लाहया। ख़ाकी बन्दे ख़ाक मिला, ख़ाकी ख़ाक दए सज़ाया। आत्म झाकी ना सके कोई पा, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाया। भविख्त वाक्ी सारे रहे गा, पढ़ पढ़ रसना होई हलकाया। गुर पूरा फेरा रिहा पा, दिस किसे ना आया। हेरा फेरा जगत करा, वल छल धारी नाम धराया। गुरमुख विरले तेरा मेरा दए मुका, एका रंग रंगाया। दरस अमोघ दए वखा, तृष्ना भुक्ख मिटाया। धुर संजोगी मेला दए मिला, विछड़ कदे ना जाया। रसना चोगी नाम चुगा, माणक मोती दए खवाया। आत्म भोगी एका भोग करा, आत्म सेजा दए सुहाया। जगत विजोगी दए कटा, जो जन सरनाई आया। साचा जोगी एका जोग दए सिखा, गुरचरन ध्यान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन सन्त बैठ अकन्त हरि भगवन्त एका वेख वखाया। इक्क अकल्ला हरि भगवन्ता, भगत रक्खे वड्याईआ। देवे माण साचे सन्ता, सति सति करे जणाईआ। आप बणाए साची बणता, लोकमात तराईआ। जगत महिमा गणत अगणता, जगत जोग ना कोई जणाईआ। जिस जन तोड़े हउमे हँगता, माया ममता रहिण ना पाईआ। आपे मेले साची संगता, काया चोली रंग रंगाईआ। दर दुआरे होए मंगता, भगत दुआरा इक्क सलाहीआ। गुरमुख उधारे जिउँ नानक अंगदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन हरि सरनाईआ। हरि साजन जग जाणया, जन्म मरन भउ कट्ट। घर सच करे परवानया, सर्बकला समरथ। देवे नाम हरि महानया, पारब्रह्म अलखना अलक्ख। गुरसिख साचा होए बलवानया, पंच विकारा जाए मथ। नेड़ ना आए पंज शैतानया, लहिणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ। अनहद सुणे साची बाणीआ, अट्ठे पहर अकथना अकथ। पावे पुरख हरि सुल्तानीआ, सिर रक्खे दे कर हथ्थ। आवण जावण चुक्के काणीआ, लक्ख चुरासी होए भट्ठ। पाया पद इक्क निरबाणीआ, काया मन्दिर जाए ढठ्ठ। मिले जोत श्री भगवानीआ, घर साचे सदा अकट्ठ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवणहारा वर, काया तपे ना अग्नी मट्ठ। काया अग्न तन तन्दूर, अट्ठे पहर तपाया। गुर का शब्द हाज़र हज़ूर, हिरदे आप टिकाया। मनमुख जानण दूरन दूर, गुरमुखां नेरन नेर बसाया। जगत नाता कूड़ो कूड़, थिर कोई रहिण ना पाया। भरमे भुल्ले मूर्ख मूढ़, माया मोह वधाया। गुरमुख विरला मांगे चरन धूढ़, चरन सरन सच्ची सरनाया। काया चोली रंगण चाढ़्हे गूढ़, रंग मजीठी इक्क चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे वस्त अनडीठी, जुग जुग झोली पाया। जुग जुग देवणहारा दातारा, जुग जुग जोत
जगांयदा। जुग जुग लै मात अवतारा, जुग जुग भगत तरांयदा। वेखे विगसे खेल न्यारा, जुग जुग वेस वटांयदा। जुग जुग बन्न्हे आपणी धारा, जुग जुग नाउँ धरांयदा। जुग जुग बणे आप सहारा, जुग जुग मुख भवांयदा। जुग जुग करे पार किनारा, जुग जुग आपे लांयदा। कलिजुग अन्तिम वेख किनारा, प्रभ साचा रूप दरसांयदा। चारों कुन्ट अन्ध अँध्यारा, सच सुच्च ना कोई वरतांयदा। साधां सन्तां खाली दुआरा, नाम भिच्छया ना कोई पांयदा। राज राजान होए विभचारा, सच सुहाग ना कोई हंढांयदा। जूठ झूठ कर पसारा, कलिजुग डंक वजांयदा। कलिजुग जोधा सूरबीर बलकारा, आपणा तेज रखांयदा। नाल रलाए मुहम्मदी यारा, चौदां चौदां वेख वखांयदा। जोत सरूपी हरि निरँकारा, साची बणत बणांयदा। सत्तां दीपां पावे सारा, आप आपणी खेल खिलांयदा। लक्खण दीप हो उज्यारा, जोती जोत उपांयदा। पुष्कर तेरी बन्न्हे धारा, दिस किसे ना आंयदा। करौच खेले खेल अपारा, आपणा कर्म कमांयदा। जम्बु दीप लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। सलमल डोबे अधविचकारा, ना कोई पार करांयदा। सान रोवे ज़ारो ज़ारा, वेला गया हथ्थ ना आंयदा। कुशा करे अन्त पुकारा, एका नाअरा लांयदा। पुरख अबिनाशी आपे वेखे सुनणेहारा, सुन्न समाध समांयदा। नौ खण्ड हरि हो उज्यारा, आपणी वंड वंडांयदा। कुला खण्ड प्रभ हो त्यारा, शब्द प्रचण्ड चमकांयदा। इल्लाबुत हरि खेल खिलारा, साची खेल खिलांयदा। केतमाल लाए ताड़ा, एका राग अल्हांयदा। हरणयमह तेरी सुण पुकारा, भेखी भेख रखांयदा। किं पुरख जोत निरँकारा, जोती नूर डगमगांयदा। हरि वरख डोबे अधविचकारा, प्रभ आपणी रचन रचांयदा। भद्र रोवे ज़ारो ज़ारा, ना कोई धीर धरांयदा। भारत खण्ड प्रभ कर प्यारा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। वीह सद पन्दरां खेल न्यारा, सृष्ट सबाई आप हिलांयदा। लेखा लिखे धुर करतारा, ना कोई मेट मिटांयदा। लहिणा देणा चुक्के नौ दुआरा, सच सिँघासण इक्क विछांयदा। साढे तिन्न हथ्थ तेरा पार किनारा, रविदास चुमारा आप करांयदा। अन्तिम मेला मीत मुरारा, साची सेव लगांयदा। आपे बोले शब्द जैकारा, रविदास चुमारा चिट्टे उप्पर लिखे काला भेव कोई ना पांयदा। लक्ख चुरासी तेरा कढ्ढण आया अन्त दवाला, भेखा धारी भेख वटांयदा। गुरमुख तेरी काया वेखे सच्ची पाठशाला, हरि मन्दिर डेरा लांयदा। अन्दरे अन्दर मेला गुर गोपाला, जोत ज्वाला सेव लगांयदा। आदि निरँजण हो रखवाला, अन्तिम फेरा पांयदा। शब्द बणाया विच दलाला, दो जहानां राह तकांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाला, गुर गोबिन्दा दर दुरकांयदा। जन भगतां होए आप रखवाला, भगत वछल नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन वेख वखांयदा। गुरमुख साजन साची सिक्ख, सिख्या गुर वीचार। जगत मिटे तृष्ना भुक्ख, देवे नाम अधार। मात गर्भ ना होए उलटा रुक्ख, दस दस मास ना खाए
मार। उज्जल करे हरि जी मुख, जो जन मंगे हरि द्वार। वाह वाह अन्दर बैठा लुक, गुरु रूप आप करतार। नीवां होके वेखे झुक, मिले मेल परवरदिगार। साध संगत विच बहिणा ढुक, लोकमात ना होए ख्वार। प्रभ का भाणा ना जाए रुक, सृष्ट दब्बी पापां भार। कलिजुग जीवां भार सके ना कोई चुक्क, धौल धर्म रिहा पुकार। ज्ञान गुरु पैंडा गया मुक्क, ज्ञान ध्यान डिगे मूह दे भार। कर्मां बूटा गया सुक्क, फल दिसे ना किसे डाल्ह। शरम बेड़ा गया डुब्ब, सति सतिवन्त ना कोई जहान। सचखण्ड खड़े ना कोई चुक्क, कलिजुग जीव होए विभचार। गुरसिख साचे भगत सुहेले सुखना रहे सुख, कद होसी तेरा इक्क दिदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा शब्द देवे वर, जुग जुग जाणे आपणी कार। कार करावण आया करता, करन करावण जोग। जन भगतां जग माया हरता, देवे नाम सच्चा जोग। अबिनाशी पुरख ना जन्मे ना कदे मरदा, खेले खेल रोज़ रोज़। आपणे भाणे आपे करदा, आपे रक्खे आपणा गोहझ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवे इक्क वर, वर दाता चोजी चोज। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां मगर आपे लग्गा, धुरदरगाही कढ्ढण आया खोज।