२१ जेठ २०१५ बिक्रमी सिँघ दे घर पिण्ड खहिरा तहसील बटाला ज़िला गुरदास पुर
सर्बकल समरथ, आप सुखदाया। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, त्रैगुण माया नेड़ ना आया। शब्द जणाई अकथना अकथ, धुन अनादी इक्क सुणाया। हउमे हँगता पाए भट्ठ, माया ममता दए जलाया। चरन द्वार इक्क वखाए अठसठ, सर सरोवर इक्क नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला मेल मिलाया। निरगुण मेला हरि निरँकारा, आपणा आप करांयदा। जुग जुग लै मात अवतारा, जोती जामा भेख वटांयदा। भगत जना जन पावे सारा, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। दीपक जोती कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। देवे नाम शब्द सच्ची धुन्कारा, साचा राग अल्हांयदा। काया मन्दिर अन्दर वखाए इक्क सच्चा गुरदुआरा, गुर पूरा आसण लांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणी सेव कमांयदा। नेड़ ना आए पंचम धाड़ा, पंचम मेल मिलांयदा। धर्म वखाए इक्क अखाड़ा, हरि साचा आप लगांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, ताल तलवाड़ा इक्क वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला एका घर, एका घर सुहांयदा। एका घर आदि निरँजण, आदि पुरख उपाया। आपे होया दर्द दु:ख भय भंजन, जन भगतां संग निभाया। नेत्र पाए नाम अंजन, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। दो जहानां साचा सज्जण, लोकमात मेल मिलाया। चरन धूढ़
कराए साचा मजन, दुरमति मैल रहिण ना पाया। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, जो जन सरन सरनाई आया। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे आया पड़दे कज्जण, जोती जामा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला एका घर, गुरमुख साचे ल्ए मलाया। गुरमुख साजन साचे मेला, हरि साचे आप कराया। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द रूप वटाया। आपे वस्सया रंग नवेला, आपे हर घट आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेख साचा घर, थिर घर साचा नाउँ धराया। थिर घर साचा शब्द टिकाणा, हरि जोती नूर जगाईआ। आपे बणया शाह सुल्ताना, ना दूसर कोई दिसाईआ। एका रूप शाहो भूप, सति सरूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला एका घर, अलख निरँजण एका अलख रिहा जगाईआ। इक्क अलख गुरसिख जगा, एका नाम जैकारा। एका मन्दिर दए वखा, दिवस रैण होए उज्यारा। एका अक्खर दए पढ़ा, मिले मेल हरि मीत मुरारा। बजर कपाटी जिंदा दए तुड़ा, शब्द सरूपी लाए पाड़ा। पंचम विकारा सथ्थर दए वछा, नेड़ ना आए झूठी धाड़ा। गुरमुख साजन साचा लाड़ा दए नुहा, देवे नाम सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला इक्क दर, मेल मिलाए इक्क दुआरा। इक्क द्वार ग़रीब निवाज, आपणा आप रखाया। लक्ख चुरासी आपे साज, आप आपणा दरस दिखाया। जन भगतां देवे साचा दाज, धुरदरगाही नाम ल्याया। सीस रखाए साचा ताज, सति सन्तोखी दया कमाया। जुग जुग रचनेहारा काज, आदि जुगादी नाम धराया। खोज खुजाए हरि ब्रह्मादि पारब्रह्म हरि नाउँ धराया। इक्क वजाए साचा नाद, लोआं पुरीआं रिहा सुणाया। सोया कोई ना रहे सन्त साध, जीव जन्त रिहा मिलाया। शब्द जणाई बोध अगाध, गुरमुखां वंड वंडाया। जो जन रसन रहे अराध, नेत्र नैण लोचण दरस दिखाया। मनमुख जीवां इक्क रखाया वाद विवाद, हउमे सैंहसा रोग वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए वर, वर दाता आप हो जाया। आपे दाता शब्द भण्डारा, आपे हरि वरतांयदा। आपे पावणहारा सारा, आपे ज्ञान दृढ़ांयदा। आप कराए सच जैकारा, आपे आप सुणांयदा। आप नुहाए आपणी धारा, आपे मेट मिटांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, आपे कार कमांयदा। आप आपणा कर उसारा, आपे वेखण आंयदा। आप आपणा बण लिखारा, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। आप आपणी मारे मारा, मारनहार आप हो जांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा मित अख्वांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, आप आपणा रूप दरसांयदा। आप आपणा नाउँ धर निरँकारा, नर नरायण वेस वटांयदा। आप आपणा कर पसारा, पसर पसारी आप हो जांयदा। जुग जुग ल्ए मात अवतार, भेव कोई ना पांयदा। ब्रह्मा वेता बण लिखारा, चारे वेदां बोल अल्हांयदा। वेद व्यासा पुराण अठारां,
पुरानी पुरान जणांयदा। साशतर सिमरत कर विचारा, किरपा करनी आप करांयदा। गीता ज्ञान जगत उधारा, साची सिख्या आप सिखांयदा। अञ्जील कुराना पावे सारा, एका धार चलांयदा। नानक गुर मंगया इक्क दुआरा, एका बूझ बुझांयदा। एका शब्द इक्क प्यारा, चार वरनां आप जणांयदा। एका जोत नर निरँकारा, आपणा वेस वटांयदा। नानक गोबिन्द इक्क अधारा, एका रूप समांयदा। एका लेख लिखणहारा, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। साची सिख्या सिखणहारा, गुर चेला रूप वटांयदा। सृष्ट सबाई मथिआ, मथणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चेला वस्सया साचे घर, घर सुहाया प्रभ मेल मिलाया, विछड़ कदे ना जांयदा। होए विछोड़ा आदि अन्त, जुग जुग आप कराया। जुग जुग वेखे साध सन्त, सतिगुर पूरा दया कमाया। मनमुखां माया पाए बेअन्त, बेअन्ता नाउँ धराया। गुरमुख मेला साची नारी हरि साचे कन्त, सति सुहागण नाउँ धराया। काया फुलवाड़ी दिसे इक्क बसन्त, अमृत आत्म झिरना रिहा झिराया। जुग जुग महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखाया। कलिजुग तेरा वेला अन्त, प्रभ साचे वेस वटाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त, चारों कुन्ट रहे कुरलाया। ना कोई जिह्वा ना कोई मणीआ ना कोई मंत, ना कोई पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर शब्द गुर डेरा, पारब्रह्म उपाया। करे कराए हक्क निबेड़ा, लहिणा देणा मूल चुकाया। वसदा रहे साचा खेड़ा, हरि मन्दिर वेख वखाया। लक्ख चुरासी देवणहारा गेड़ा, पंज तत्त रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला साचे घर, इक्को शब्द वेख वखाया। नानक गोबिन्द बण लिखार, लेखा लेख लिखाया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, प्रभ साचा होए सहाया। निहकलंकी जामा धार, शब्द डंका इक्क वजाया। राउ रंकां करे ख़बरदार, नाम हलूणे रिहा लगाया। भेख पखण्डा मारे मार, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया। मनमुख जीव अन्दर कोई रहिण ना देवे विच संसार, अन्तिम कन्ढ्ढा पार कराया। एका रक्खे तिक्खी धार, नौ खण्डां वेख वखाया। सत्तां दीपां हो उज्यार, एका नाम जपाया। चारे कुन्टां पावे सार, दहि दिशा वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर ल्ए उभार, आप आपणा वेस वटाया। इक्क कराए शब्द जैकार, सो पुरख निरँजण नाम धराया। पावे वंडां अपर अपार, भेव कोए ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर हरिजन मेला आपे कर मेलणहार आप अख्वाया। साचा मेला धुर दरगाह, आदि जुगादि कराया। साचा शब्द सच मलाह, बेड़ा बन्ने लाया। ना कोई दूसर दिसे राह, देवी देव ना कोई सहाया। ना कोई कटे जम्म का फाह, ब्रह्मा शिव बैठे मुख छुपाया। ना कोई जपावे साचा नाँ, साध सन्त होए हलकाया। ना कोई दीसे साचा थाँ, साचा थान ना कोई सहाया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए वर, एका नाता पुरख बिधाता, आपणा आप बंधाया। एका नाता कमलापात, गुरमुख आप बणाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। चार वरनां इक्क जमाइत, एका शब्द पढ़ाईआ। मेट मिटाए अन्धेरी रात, साचा चन्द चढ़ाईआ। दुरमति मैल देवे काट, हउमे रोग गंवाईआ। इक्क वखाए साचा हाट, चौदां हट्ट भवाईआ। तिन्नां लोकां पार वाट, चौथे मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए साचा दर घर सुहञ्जणा, जगे जोत निरँजणा, अट्ठे पहर रहे रुशनाईआ। आठ पहर एका चानण, एका रूप दरसाया। एका शब्द इक्क ज्ञानन, एका जाप जपाया। एका राग एका कानन, एका रिहा सुणाया। एका सतिगुर धुरदरगाही साचा ज़ामन, ना कोई दूसर संग रखाया। मेट मिटाए तृष्ना तामन, तृष्ना भुक्ख रहिण ना पाया। नेड़ ना आए कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए सजाया। दूर कराए अन्धेर शामन, संझ सवेर इक्क कराया। लंका गढ़्ह तोड़े हँकार राम रामा रावण, शाह भबीखन होए सहाया। जन आप फड़ाए आपणा दामन, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख मेला एका हरि, हरि साचा आप कराया हरि साचा हरि सज्जणा, हरि हरि मीत मुरार। जो घड़या सो भज्जणा, अन्तिम विच संसार। बिन गुर पड़दा किसे ना कज्जणा, ना कोई पार उतारनहार। कलिजुग काल नगारा वज्जणा, चार कुन्ट धुँधूंकार। धर्म राए उठ उठ गज्जणा, एका एक रिहा ललकार। लाड़ी मौत घर घर जा जा सजणा, दिवस रैण करे शृंगार। चित्रगुप्त आपणा लेखा कढ्ढणा, पुरख अबिनाशी अग्गे खलार। लोकमात मनमुख जीवां तजणा, तुटे गढ़्ह हँकार। जूठा झूठा डुब्बे जहाजना, कूड़ी क्रिया ना लावे पार। सीस दिसे ना किसे ताजना, राज राजानां करे ख्वार। ना कोई बणीआं शाह दिसे महाजना, ना कोई लेखा मंगे द्वार। ना कोई मुलां शेख़ काज़ी काजना, पीर दस्तगीर ना कोई सहार। ना कोई पंडत पांधा मारे वाजना, ना कोई पत्री रिहा विचार। पन्थी पन्थ ना कोई निवाजना, बिन पूरे हरि करतार। अन्तिम प्रगट होए देस माझना, गुर गोबिन्द रिहा पुकार। सम्बल नगरी साचा राजना, बैठे शाहो भूप सिक्दार। साढे तिन्न हथ्थ सीआं नापना, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। नौ खण्ड पृथ्मी कांपना, सत्तां दीपां हाहाकार। जीवां जन्तां भुल्ले आपो आपणा, ना कोई सके सुरत संभाल। त्रैगुण माया चाढ़्हे तीनो तापना, अट्ठे पहर हँकार बुखार। दूई द्वैती कोए ना काटना, ना कोई बख्शे इक्क प्यार। साचा नाम ना मिले किसे हाटना, घर घर दिसे हट बाजार। काया दिसे ना किसे साचा पटना, ना कोई करे शब्द शृंगार। तन चोला अन्तिम पाटणा, मनमुख जीव जगत विचार। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्टना, गंग गोदावरी गई हार। लहिणा देणा ना चुकाए कोई आन बाटना,
लक्ख चुरासी मारे मार। अग्गे नेड़े आई वाटना, कलिजुग कूड़ा रिहा पुकार। गुरमुख विरले लाहा खाटना, मंगे मंग दर भिखार। अमृत आत्म एका चाटना, नौ रस एका धार। बजर कपाटी पड़दा पाटना, मेल मिलावा दस्म दुआर। उप्पर बैठ सच सिँघासना, आत्म सेजा कर प्यार। प्रगट हो पुरख अबिनाशना, गुरमुख साचे ल्ए उभार। आपे होया दासी दासना, सेवक सेवा करे अपार। वेख वखाए पृथ्मी आकाशना, चन्न सूरज वेख अवतार। मण्डल मण्डप पावे रासना, खेले खेल अपर अपार। आपे जाणे आपणी वासना, करे कराए करनेहार। दो जहानी शाहो शबाशना, सच तख्त सच्ची सरकार। कलिजुग वेखे इक्क तमाशना, डूँघी भवरी चुभ्भी मार। जीव जन्त मदिरा मासना, करया इक्क प्यार। आत्म छड्डी साची वासना, पारब्रह्म ना कोई वापार। ब्रह्म विद्या ना होए प्रकाशना, जगत विद्या होई नार। गुरमुख साचे बलि बलि जासना, जिस पाया पुरख अगम्म अपार। एका जपया साचा जापना, जम दंड ना खाए मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले ल्ए वर, इक्क सुहाए बंक द्वार। बंक द्वार हरि सुहाउणा, आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग कूड़ा मेट मिटाउणा, सतिजुग साचा नाउँ रखाईआ। भिन्नड़ी रैण मेल मिलाउणा, साचा संग रखाईआ। इक्क अनादी ताल वजाउणा, शब्द करे जणाईआ। बोध अगाधी भेव खुल्हाउणा, भेव अभेदा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, कर किरपा पार कराईआ।
पहली हाढ़ २०१५ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
निरगुण रूप आदि निरँजण, एका नूर समाया। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, आसा पूर अख्वाया। दो जहानी साचा सज्जण, लोक परलोक सुहाया। लोकमात आवे जावे पड़दे कज्जण, एका पड़दा उप्पर पाया। शब्द अनादी ताल साचे घर एका वज्जण, वजावणहार दिस ना आया। जो घड़े सो अन्तिम भज्जन, थिर कोोई रहिण ना पाया। पंज तत्त पसारा सारे तजन, बिन हरि कोए ना होए सहाया। जुग जुग चलाए सच जहाजन, एका चप्पू नाम लगाया। आपे रचनहारा काजन, करता पुरख अख्वाया। शाहो भूप हरि ग़रीब निवाजन, दयानिध हो आया। शब्द अस्व साचा ताजन, एका रिहा दौड़ाया। नाम अमाम हाजी हाजन, काया काअबा वेख वखाया। दो दो आबा पुन्न सवाबन, सच रबाबा नाम धराया। इक्क वजाए हरि रबाबन आत्म तार हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल रचाया। आदि पुरख शब्द अनादी, पारब्रह्म अख्वांयदा। एका कलमा बोध अगाधी, नाम अमाम उपांयदा। सृष्ट सबाई रिहा साधी,
आप आपणी धार वहांयदा। प्रगट होया माधव माधी, मोहणी रूप वटांयदा। शब्दी शब्द सदा विस्मादी, गहर गम्भीर समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ हरि बेअन्ता, गहर गम्भीर समाया। आपे वेखे साचे सन्तां, बेऐब परवरदिगार नाम धराया। मेल मिलाए नारी कन्ता, सच सुहञ्जणी सेज हंढाया। चाढ़्हे रंग इक्क बसन्ता, उतर कदे ना जाया। दूसर दर ना होए मंगता, आप आपणी झोली अग्गे डाहया। आपणा दर आपे लँघदा, दर दरवाजा वेख वखाया। नूर अलाही कदे ना संगदा, एका नाद तूर वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण रूप हरि अलाह, बेपरवाह अख्वाया। आपे बणे जगत मलाह, आप आपणा वेस वटाया। एका देवे शब्द सलाह, एका कलमा रिहा पढ़ाया। नबी रसूलां ल्ए जगा, पीर दस्तगीर नाम धराया। ऐनलहक्क नाअरा ला, हक्क हकीकत वेख वखाया। लाशरीक इक्क ख़ुदा, ख़ुदी ख़ुदाई दए मिटाया । इक्क शरीयत दए वखा, चार वरनां इक्क सरनाया। एका दूजा भउ चुका, तीजे नेत्र ज्ञान दृढ़ाया। चौथा दर दए सुहा, पंचम मेला सहिज सुभाया। इक्क अकेला फेरी पा, अकल कला अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदिन अन्ता, एका गुण रखाया। एका गुण हरि निरँकारा, एका धार चलाईआ। एका शब्द एका नाअरा, एका रिहा लाईआ। एका घर इक्क दरबारा, एक धाम वखाईआ। एका रूप कर प्यारा, एका मेल मिलाईआ। एका होए परवरदिगारा, आप आपणी दए सलाहीआ। साचा मेला विच संसारा, आप आपणा ल्ए मलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलारा, पुरीआं लोआं ल्ए जगाईआ। थिर घर बैठा करे विचारा, एका सिख्या रिहा सिखाईआ। एका मण्डल एका नाअरा, एका रूप दरसाईआ। डूँघी कन्दर पावे सारा, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले रिहा मिलाईआ। शब्द सरूपी इक्क अखाड़ा, हरि साचा रिहा कराईआ। चौदां लोक चौदां तबक एका लाड़ा, एका धाड़ रिहा उठाईआ। वेख वखाए नाड़ बहत्तर नाड़ा, पंज तत्त फोल फुलाईआ। मुलां शेख़ मसायक पीर होए दस्तगीर, आप आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर करे रुशनाईआ। एका नूर हरि सुल्तान, सतिगुर पुरख अख्वाया। प्रगट हो विच जहान, आप आपणा नाउँ धराया। जोधा सूरबीर बली बलवान, एका खण्डा रिहा उठाया। ना कोई चिल्ला ना कोई तीर कमान, शस्त्र बस्त्र ना कोई रखाया। ना कोई हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई शाह अगफान, नमरूद फरून ना कोई जणाया। लेखा लिखे इक्क इरान, इक्क अकल्ला फेरी पाया। मेट मिटाए जीव शैतान, शरअ शरीअत इक्क लिखाया। एका आइत दे कुरान, इक्क हदीस पढ़ाया। एका कलमा इक्क ज़बान, एका नबी रिहा वखाया। एका घर कर प्रधान,
पंचम मेला दए मिलाया। पंडत पांधे जगत निधान, कलिजुग अन्तिम दए उठाया। वेख वखाए हरि भगवान, आप आपणी दया कमाया। सर्ब जीआं होए जाणी जाण, भेद अभेदा अछल अछेदा भेव कोई ना पाया। आपे वाचे अञ्जील कुरान, वेद पुराण फोल फुलाया। ग्रन्थ पन्थ होए हैरान, प्रभ का भेव किसे ना पाया। प्रगट होया विच जहान, मुस्लिम सुन्नी ना कोए जणाया। किसे हथ्थ ना आए गोपी काहन, चारों कुन्ट होए हलकाया। जोती नूर हरि महान, एका नूर करे रुशनाया। मेट मिटाए झूठ दुकान, लोकमात रहिण ना पाया। इक्क ख़ुदा इक्क ईमान, एका कलमा दए पढ़ाया। एका मंगल सारे गाण, एका शब्द रिहा जणाया। एका सीता एका राम, एका कृष्ना दए वखाया। चार यारी कर पछान, संग मुहम्मद मेल मिलाया। अहिमद नाम कर प्रधान, आप आपणा करे रुशनाया। मेट मिटाए जीव शैतान, शंकर बरन ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। वेस वटाया नूरी अल्ला, अल्ला हू अल्हांयदा। मुकामे हक्क इक्क अकल्ला, आपणा आसण लांयदा। दो जहानां पए तरथल्ला, आप आपणा तीर चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाया हरि भगवाना, आपणी कल कल धारीआ। ना कोई जीव जाणे निधाना, ना कोई लिखे लेख लिखारीआ। गुरमुख विरला पाए पद निरबाना, जिस मिल्या शाह अस्वारीआ। एका बख्शे चरन ध्याना, पूजा पाठ ना कोई विचारीआ। एका अक्खर जगत वक्खर आप पढ़ाना, साची सिख्या वड संसारीआ। दीन मज़्हब ना कोई रखाना, जात पात पार किनारीआ। एका घर जगत सुहाना, चार वरन सच्चा यारीआ। चारे कुन्टां फोल फोलाना, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण आपणी वारीआ। दहि दिशा हरि फेरी पाणा, ज़िमी अस्माना पार किनारीआ। एका राग एक तराना, लोआं पुरीआं आप सुणा रिहा। प्रगट होए जोधा सूर मरदाना, आप आपणा नाम धरा रिहा। खेले खेल दो जहानां, आप आपणी कल वरता रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंका नाउँ धरा रिहा। निहकलंक निरगुण धार, हरि साचे आप उपाईआ। जोत सरूपी कर आकार, पंज तत्त समाईआ। शब्द शब्दी रिहा विचार, एका जोग कमाईआ। इक्क अकल्ला एकँकार, वड वड्डी वड्याईआ। ना कोई जाणे जीव गंवार, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। खलक ख़ुदाए गई हार, ना दीसे कोई सहाईआ। चारों कुन्ट धूंआँधार, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाईआ। जोती नूर ना कोई उज्यार, आकाश प्रकाश ना कोई समाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरुद्वार कर प्यार, शिवदवाला वंड वंडाईआ। हरि हरि वस्सया सभ तों बाहर, हथ्थ किसे ना आईआ। ग्रन्थी पन्थी रोंदे धाहां मार, पंडत पांधे रहे कुरलाईआ। मुल्लां शेख़ रहे पुकार, गल माला तसबीआं पाईआ। ऐनलहक्क तेरा इक्क दिदार, मुकामे हक्क मिले ख़ुदाईआ। साचा
सालस विच संसार, एका एक अख्वाईआ। तालब तल्ब रक्खे तेरी परवरदिगार, एका अल्फ रिहा पढ़ाईआ। एका नुक्ता कर प्यार, एका हमज़ा रिहा समझाईआ। ऐन अक्ख रिहा उग्घाड़, गैन गनीमत भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ एका नूर सिफ्त सलाह, हरि हरि आप उपाया। लक्ख चुरासी बण मलाह, कलिजुग अन्तिम आया। जात पात दए मिटा, एका दूजा भेव चुकाया। एका लेखा दए लिखा, चार वरन इक्क सरनाया। धुर दा लेखा दए पढ़ा, ना सके कोई मिटाया। मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ईसाई एका धाम बहा, एका मार्ग दए लगाया। दूई द्वैती दए मिटा, आत्म पड़दा दए मिटाया। आत्म ब्रह्म शब्द जणा, पारब्रह्म समझाया। एका घाटी दए चढ़ा, बजर कपाटी कुण्डा लाहया। एका तीर्थ ताटी दए वखा, अठसठ मेट मिटाया। जोत लिलाटी दए जगा, गगन गगनंतर करे रुशनाईआ। लहिणा देणा बाकी दए चुका, जो जन रहे सरनाया। साचा साकी जाम पया, आब हयात मुख चुआया। एका राकी तंग कसा, सोलां कलीआं आसण पाया। शाह खाकी डेरा ला, ख़ाकी ख़ाक दए सुआया। आकी कोई रहिण ना पा, एका खण्डा हथ्थ उठाया। राज राजाना शाह सुल्ताना, तख्त ताज दए गंवा, दर दर मंगण भिच्छया कोए ना पाया। ग़रीब निमाणे दए उठा, एका सिख्या आप समझाया। दर दरवाजा दए खुल्हा, ग़रीब निवाजा खेल रचाया। अनहद वाजा इक्क वजा, धुन नाद अल्हाया। पुन्न सवाबा इक्क करा, एका वेख वखाया। दए अज़ाबा जगत सजा, जीव शैताना रहिण ना पाया। साचा हाजी हज्ज दए करा, काया काअबा खोल्ह वखाया। शाह नवाबा दरस दिखा, आप आपणा ल्ए वड्आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाया। निरगुण तेरा रूप अगम्म, आदि अन्त अख्वाया। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण विच ना आया। ना कोई पवण स्वासी ल्ए दम, ना नेत्र नीर वहाया। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्म, मढ़ी गोर ना कोई दबाया। आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। कलिजुग अन्तिम ढोल नगारा, कूड़ कुड़यारा वज्जया। चारों कुन्ट धुंधूकारा, पंच शैताना फिरे भज्जया। हक्क ना दिसे किसे किनारा, ना कोई रक्खे लज्जया। एका दूजा लाया नाअरा, तीजा दर ना किसे वस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात आवे नस्सया। लोकमात हरि उजाला, एका एक अख्वाईआ। प्रगट होया दीन दयाला, दया निध नाम धराईआ। आपे चले आपणी चाला, चाल अवल्लड़ी इक्क रखाईआ। हरिजन वेखे काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, हरि बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग करता आप अख्वाईआ। करनहार हरि समरथा, जुग जुग करदा आया।
आप चलाए आपणा रथा, रथ रथवाही नाम धराया। आप उपाए आपणी गाथा, आपे रिहा सुणाया। आपे हो त्रिलोकी नाथा, लोकमात फेरी पाया। आपे रामा घर दसराथा, आप आपणा वेस वटाया। ईसा मूसा सगला साथा, हरि साचा आप निभाया। आपे वेखे काया बाटा, नौ अट्ठ वेख वखाया। चौदां लोक साचा हाटा, चौदां तबक खुल्हाया। इक्क जणाए पूजा पाठा, एका नाम उपाया। इक्क सरोवर एका ठाठा, एका धीर धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उपाया। आप आपणा कर उज्यार, आपणी दया कमाईआ। वीह सौ बिक्रमी हो त्यार, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। ब्रह्मा वेखे नीर वहाए ज़ारो ज़ार, अट्ठे नेत्र खोल्ह वखाईआ। शिव शंकर ना कोई धीर धराई सुरपति इन्द गया हार, करोड़ तेतीसा रिहा शरमाईआ। पारब्रह्म प्रभ लै अवतार, लोकमात करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जूठा झूठा जगत पसार, माया बंधन दए तुड़ाईआ। त्रैगुण माया तेरा अन्त विहार, आपणी हथ्थीं दए कराईआ। साची सखीआं मीत मुरार, हरि मेला सहिज सुभाईआ। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, आदि निरँजण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराईआ। आप आपणा नाउँ धरा, निहकलंक अख्वाया। जोती जामा भेख वटा, शब्द डंका इक्क लगाया। राउ रंकां रिहा उठा, सोया कोई रहिण ना पाया। द्वार बंका दए सुहा, आप आपणी दया कमाया। एका अक्खर दए पढ़ा, दोए दोए जाप जपाया। तीजा नेत्र दए खुल्हा, अज्ञान अन्धेर मिटाया। चौथे घर रिहा समा, विरले गुरमुख पाया। पंचम मंगल एका गा, परम पुरख मनाया। छेवें छप्पर छन्न कोई दिसे ना, हरि साचे आसण लाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण साचे थाँ, आप आपणा आसण लाया। अट्ठां तत्तां रंग जाणे ना, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना सुहाया। नौ दर कोई पछाने ना, जीव जन्त होए हलकाया। दसवें घर पाया हरि, हरि वरते आपणे भाणया, जागरत जोत जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडाया। दस घर दस दस बीस, दस दस आप सिखाईआ। आपे जाणे आपणी हदीस, आपे रिहा पढ़ाईआ। आपे जाणे अपणी रीस, आपे रिहा कराईआ। भेव ना पाए राग छतीस, तीस बतीस ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नाम करे वड्याईआ। आप आपणा नाम धर, आपणा कर्म कमाया। वीह सद ग्यारां वस्सया घर, साढे तिन्न हथ्थ लेख चुकाया। वीह सौ बारां गया सड़, अग्नी मठ तपाया। नौ दुआरे जगत अग्गे खड़, आप आपणा भेव छुपाया। उच्च महल्ले बैठा चड़, दिस किसे ना आया। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई त्तत्व तत्त जणाया। ना कोई विद्या अक्खर गया पढ़, ना कोई वेद पुराण अल्हाया। ना किसे वस्सया किले गढ़्ह, चार दिवार ना कोई रखाया।
ना कोई नारी ना कोई नर, रक्त बूंद ना कोई उपाया। आपणा घाड़न आपे घड़, आपणे दर सुहाया। खलक ख़ुदाई रिहा लड़, हरि ख़ालक दिस ना आया। आप उखेड़े सभ दी जड़, चौदां चौदां वेख वखाया। वीह सद बारां फड़ाया आपणा लड़, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि, जोत धर निहकलंक नरायण नर, साध संगत मेल मिलाया। सम्मत वीह सद तेरां तेरी धार, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ। साधां सन्तां करे ख़बरदार, राज राजाना आप उठाईआ। आपे होया चोबदार, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। दर दरवेशा बण भिखार, मंगे भिच्छया बेपरवाहीआ। एका अलख जगाए हरि निरँकार, अलख नाउँ धराईआ। अगम्म अगम्मड़ा करे अगम्मड़ी कार, भेव कोई ना पाईआ। पैसा धेला दमड़ी ना कोई विचार, खाली हथ्थ रखाईआ। मात पित भैण भाई ना अम्मी अमड़ा, सज्जण सैण ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद तेरां तेरी धार, नानक गाई विच संसार, बैठा तोला बेपरवाहीआ। सम्मत चौदां चौदां हट्ट, हरि चौदां लोक खुल्हाया। शब्द नगारे मारे सट्ट आप आपणा सांग वरताया। जन भगतां दुरमति मैल देवे कट्ट, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। दीपक जोती जगाए लट लट, अन्ध अन्धेर मिटाया । हउमे हँगता मट्ठ जाए ढठ्ठ, साची संगता मेल मिलाया। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अठसठ, जगत नहावण कोई ना नहाया। ना कोई पूजा शिवदवाला मट्ठ, गुर दर मस्जिद वेख वखाया। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, आप आपणी कार कमाया। वरते सांग नटूआ नट, स्वांगी स्वांग रिहा रचाया। लोकमात खेड़ा भट्ठ, गुरमुख साचे मूल ना भाया। तामस तृष्ना जीवां जन्तां रही चट्ट,, काम क्रोध लोभ मोह हँकार वधाया। कोई ना पार उतारे साचे घाट, नाम जहाज ना कोई चढ़ाया। जूठी झूठी चोली गई पाट, सच शब्द ना कोई तन पहनाया। कलिजुग नेड़े आई वाट, ना दीसे कोए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद चौदां देवे वर, एका इक्की रिहा पाया। एका इक्की एकँकारा आपणी आप पाईआ। साची सिक्खी कर त्यार, नौ खण्ड करे जणाईआ। सत्तां दीपां इक्क आकार, एका मार्ग लाईआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। सम्मत पन्दरां हो त्यार, वीह सद बिक्रमी नाल रलाईआ। जोत सरूपी कर आकार, गोबिन्द गुर वेस वटाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, बैठा आसण लाईआ। जोती जोड़ा शब्दी घोड़ा अपर अपार, दिवस रैण रिहा दौड़ाईआ। कल्गी तोड़ा इक्क करतार, नाम नामा सीस टिकाईआ। सस्सा उप्पर होड़ा करे विचार, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। हँ हँगता दए मार, एका एका टिप्पी रिहा गाईआ। दोहां विचोला आप करतार, भेव कोई ना पाईआ। साचा ढोला अपर अपार, ब्रह्मे रिहा सुणाईआ। गुरमुख साचा सच दुलार, शिव शंकर रिहा उठाईआ। बाल अञ्याणा मीत मुरार, इन्द इन्द्रासन
दए हिलाईआ। सृष्ट सबाई हो उज्यार, एका डंका शब्द वजाईआ। लक्ख चुरासी ख़बरदार, पंखी पंछी रिहा उठाईआ। सम्मत पन्दरां हरि निरँकार, आप आपणी रचन रचाईआ। पन्थ ख़ालसा हो त्यार, प्रभ साचे जोत जगाईआ। लेखा लिखे अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लंका गढ़्ह सुहाए बंक द्वार, राम रामा नाउँ धराईआ। शाह भबीखन रहिणा ख़बरदार, लोकमात वज्जी वधाईआ। राष्ट्रपति जीव नादान, हरि जागरत रिहा जगाईआ। लिख्या आवे धुर फ़रमाण, साल बसाला वेख वखाईआ। रूसा चीना इक्क ज्ञान, शाह इराना संग रलाईआ। खेले खेल हरि अफगान, भेव कोए ना पाईआ। बूरा कक्का विच मैदान, आपे वेख वखाईआ। मदीना मक्का धुर फ़रमाण, आपे दए अल्हाहीआ। भैण भाई सका ना सके कोई पछान, ना कोई जाणे दीन अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ पन्दरां तेरी वंड वंडाईआ। वीह सद सोलां सोलां कल धार, एका धर्म जैकारा। खेले खेल अगम्म अपार, करे भेव न्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संग रखाए पंज प्यारा। पंज प्यारा शब्द लिखारी, नर नरायण अख्वाया। पहली चेत्र कर त्यारी, लाहौर शहर डेरा लाया। किला शाही जोत उज्यारी, नूर अलाही आप कराया। दीन इस्लाम पावे सारी, एका रूप वटाया। अमाम मैहन्दी बण पुजारी, मुख नकाब रखाया। लहिंदी दिशा कर त्यारी, खेले खेल हर घट थांया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका लेखा दए चुकाया। सम्मत सोलां लेख चुकाउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। उम्मत उम्मती आप उठाउणा, नबी रसूला वेख वखाईआ। पीर पैगम्बर संग रलाउणा, रोड़ी सक्खर चरन छुहाईआ। शाह मलंग आप उठाउणा, फकीर फकीर मनाईआ। एका मृदंग सच वजाउणा, एका ताल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका कलमा दए जणाईआ। एका कलमा हरि कायनात, आपणा आप उपाया। आपे वेखे मार झात, ना कोई दूसर संग रखाया। एका राकी साचा राक, एका रिहा दौड़ाया। एका लेखा एका वाक्, एका पूर कराया। एका पाकी एका पाक, पाकी पाक आप अख्वाया। वेखणहारा ख़ाकी ख़ाक, खलक खालक आप ख़ुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां देवे वर, नूरी अल्ला नूर समाया। नूरी अल्ला नूरो नूर, हरि नूरो नूर उपांयदा। सच महल्ला कर त्यार, आपणा आसण लांयदा। इक्क अकल्ला परवरदिगार, दिस किसे ना आंयदा। साचा मीता सच प्यार, साचे घर वखांयदा। साची रचना विच संसार, एका मार्ग लांयदा। इक्क ज्ञान एका गीता, एका धार वहांयदा। एका मन्दिर इक्क मसीता, एका गुरुद्वार वखांयदा। एका हस्त एका कीटा, उचां नीचां एका रंग रंगांयदा। एका भाणे लागे मीठा, एका दर सुहांयदा। देवे कलमा इक्क अनडीठा, लिखण पढ़ण विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, दीन इस्लाम आप उठांयदा। आप उठाए हरि सुल्ताना, आपणा रंग रंगाया। अमाम मैहन्दी खेल महाना, खेलणहार आप अख्वाया। मौली मैहन्दी सच्चा गाना, तन्दन तन्द बंधाया। एका तीर इक्क निशाना, बत्ती दन्दन लाया। तीस बतीस कर परवाना, इक्क हदीस सुणाया। वेख अबलीस भए हैराना, भेव कोए ना पाया। यामबीन बी महिरवान, एका नाम धराया। अज़मतो कस्मतो अज़िबवा, अतिलहे तेरा नाम ध्याया। महिबान बीदो इक्क ख़ुदा, तेरा नूर सवाया। सच नबी ना होए जुदा, एका रंग रंगाया। मुलां शेख़ मुसायक गौंस कुतब होए फिदा, घर एका एक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां वंड वंडाया। सम्मत सोलां वंड वंडा, आपणी कल धारीआ। उर्दू फारसी अरबी ल्ए पढ़ा, खेले खेल अपर अपारीआ। गज़नी आपणा चरन टिका, चरन चरनोदक आप वरतारीआ। एका रक्ती बूंद उपा, साची शक्ती करे उज्यारीआ। बल्ख बखारा धाम सुहा, नूरो नूर समारीआ। अहिमद मुहम्मद इक्क वखा, एका रंग रंगे करतारीआ। चार यारी भेव चुका, हरि खेले खेल अपारीआ। पंडत पांधे दए समझा, वेद पुराणा बन्न्हे धारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां करे खेल नर हरि निरँकारीआ। सोलां कलीआं सोलां तन शृंगारा, हरि हरि आप कराउणा। इक्क दलाल एका ऐली एका अल्ला, एका रूप एका नाअरा लाउणा। इक्क अकल्ला वसे काया खल्ला, उच्च महल्ला आप आपणा मुख छुपाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां सच विहारा लोकमात कराउणा। लोकमात जगत विहारा, हरि साचा आप करांयदा। सम्मत सोलां सतारां हाढ़ा, जगत अखाड़ा इक्क वखांयदा। सृष्ट सबाई अग्न लग्गे बहत्तर नाड़ा, ना कोई मात बुझांयदा। पीर फकीर पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी फिरन विच उजाड़ा, ना कोई धीर धरांयदा। मगर लगाए अगम्मी धाड़ा, हथ्थ नीर किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत सरूपी जामा धार, बस्त्र काला चीर तन छुहांयदा। काला चीर काला सूसा, पंज तत्त सुहाया। वेखे खेल ईसा मूसा, जगत जगदीस अख्वाया। चरन छुहाए चीना रूसा, सत सतारां फेरी पाया। नाल रलाए शाह अबनूसा, कोह तूरा नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नूर जल्वा जलाल, कादर करता कर्म करीम अख्वाया। आपणी विद्या आपे पढ़, आपणा सबक आप सिखांयदा। आपणे शस्त्र आपे लड़, दर आपे वेख वखांयदा। आपणे घोड़े आपे चड़, आपणा ताजी आप दौड़ांयदा। आपणे काअबे आपे वड़, ना कोई दूसर चरन टिकांयदा। आपणा लेखा जाणे सीस धड़ दा, ना कोई मूल मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सतरां वीह सौ प्यार, सृष्ट सबाई मारे मार, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। मारे मार लाशरीक, भेव कोई ना राया।
इक्क वखाए सच तारीख, लेखा लेख लिखाया। आपणा वक्त आपे करे नजीक, चौदां चौदां होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सतरां सति सतिवादि सति सरूप हरि करतार, सत जिमी सत अस्मान, चौदां तबकां इक्क ज्ञान, एका नेत्र कर प्रधान, एका कलमा धुर फ़रमाण, एका आइत हक्क कुरान, लाशरीक निगहबान, सृष्ट सबाई दए जणाया। अट्ठ अठारां एका बल धार, आपणी कार कमांयदा । खवाजा खिजर कर प्यार, राजा इन्द्र मेल मिलांयदा। दो जहानां मेला अधविचकार, आपे वेख वखांयदा। खेले खेल अपर अपार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार चलांयदा। एका धार आप उपाए, एका कर्म कमाया। एका मेघन मेघ बरसाए, एका वेख वखाया। एका तेगन तेग उठाए, समस तबरेजन नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी होए लबरेज़ ना दीसे कोई सहाया। एका धार आप वहा, आपणी कार कमांयदा। पंज शैताना दए रुड़ा, दिस किसे ना आंयदा। नौ नौ नेजे वेख वखा, नीरो नीर समांयदा। आपे आसण डेरा आपे ला, आपणा कर्म कमांयदा। भगत भगवन्ती मेल मिला, सन्त सुहेले आप उठांयदा। शेख मसायक ल्ए रला, जिस जन एका राह वखांयदा। एका नूरो नूर समा, एका दर खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अट्ठ अठारां पार करांयदा। एका अलफ़ एका अल्ला, एका नूर अलाहीआ। एका राह दस्से सुखल्ला, एका ख़लक ख़ुदाईआ। एका वस्सया निहचल धाम अटला, उच्च मुनारा डेरा लाईआ। एका करे वल छल्ला, भेव कोई ना पाईआ। एका करनहारा हल्ला, एका दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर रिहा पढ़ाईआ। एका अल्ला अलाही नूर, अलफी अल्फ़ उपाया। अट्ठे पहर हाज़र हज़ूर, बन्द ना किसे कराया। तामस तृष्ना करे पूर, आलस निन्दरा विच ना आया। हउमें सहिसा चूरो चूर, जन का जिन्दरा दए तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नौ ल्ए मिलाया। एका नाया नौ दर, पंज तत्त वंड वंडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रही लड़, ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ। जेरज अंड रही झड़, उत्भुज सेत्ज रही खलाईआ। मन मति अग्नी रही सड़, सीतल सीत ना कोई कराईआ। बुध डूँघी कुन्दर वेखण वड़, ना कोई बाहर कढाईआ। मनुआ अग्गे बैठा खड़, शाह शैताना नाउँ धराईआ। आप उखेड़नहारा जड़, आपणी बणत बणाईआ। हरिजन विरला एका अक्खर जाए पढ़, एका अलफ़ सिखाईआ। नौ दर झूठे देवे तज, एका नाया मेल मिलाईआ। जो घड़या सो रिहा भज्ज, वेला वक्त दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पड़दे रिहा कज्ज, एका पड़दा उप्पर पाईआ। एका नाया एका उनी, एका धार बंधांयदा। एका मुस्लिम एका सुन्नी, एका सिक्ख समांयदा। एका पंडत
एका गुनी, एका गुण जणांयदा। एका राम एका कृष्न एका रिखी एका मुनी, एका रूप दरसांयदा। एका नानक गोबिन्द सुणी, इक्क पुकार अल्हांयदा। सर्ब पुकार हरि दातार परवरदिगार आपे सुणी, सुणनहार आप अख्वांयदा। वेद पुराण अञ्जील कुरान ग्रन्थ पन्थ हरि देवे चुन्नी, एका पड़दा पांयदा। घर घर मन्दिर घर घर अन्दर वज्जे नाद धुनी, साची धुनी साचा नाम सुणांयदा। सृष्ट सबाई छाणी पुणी, एका मार्ग लांयदा। ना कोई जाणे हरि पछाणे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क ख़ुदाए सृष्ट सरनाए कायनात आबे हयात कलमा अमाम साचा नाम धुर फ़रमाण, जिया जहान, आत्म ज्ञान, इक्क ध्यान, एका रूप शाहो भूप चारे कूट एका धार चार यार सच मुहम्मद एका मुहम्मद एक नार एका ऐहमद एका अल्ला इक्क महल्ला एका धार एका राम इक्क संसार एका कृष्ना जिया अधार, एका नानक सोहे द्वार, एका गोबिन्द रिहा विचार, पारब्रह्म प्रभ परमेश्वर सच ख़ुदा सांझा यार, हक्को हक्क हक्क हकीकत लाशरीक वेख वखा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत उन्नी सृष्ट सबाई चोटी रिहा मुन्नी, भेव कोई ना पांयदा। एका कलमा दस दस बीस, एका एक वड्याईआ। एका शब्द इक्क हदीस, एका करे पढ़ाईआ। एका छत्र एका सीस, एका रिहा झुलाईआ। एका पीसन एका रिहा पीस, एका नाम जपाईआ। एका जगत इक्क जगदीस, जागरत जोत वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड करे रुशनाईआ। नौ खण्ड इक्क ज्ञान, एका शब्द दृढ़ाया। कुला खण्ड मार ध्यान, इल्लाबुत इक्क मकान, केतमाल वेख वखाया। हरणयमह हो प्रधान, नूरो नूर करे रुशनाया। रमक तेरा जाणी जाण, हरि साचा आप ख़ुदाया। भद्र देवे धुर फ़रमाण, भुल्ल रहे ना राया। भारत खण्ड जोत सरूपी हरि भगवान, अमाम मैहन्दी नाउँ धराया। निहकलंका विच जहान, जोती जामा भेख वटाया। चौदां लोकां वेखे मार ध्यान, इत्तल वितल सित्तल फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रसातल तलातल महातल पताल वेख वखाया। सत्त लोक चरन दबा आपणी दया कमाईआ। जोत सरूपी भेख वटा, नूरी नूर दरसाईआ। नूरी अल्ला नूर अलाह, आलम आलमां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नैण उठाईआ। आप आपणा नैण उठा, भूअ लोक हरि भउ चुका, आपणा कर्म कमाउँणा। दूवर लोक हरि भरम गंवा, धर्म जैकार रखाउणा। स्वर्ग लोक इक्क जणा, इक्क धार चलाउणा। जप लोक जाप जपा, जम पुर मेट मिटाउणा। तप लोक तख्त सुहा धीरज धीर धराउणा। सत्त लोक हरि फेरी पा, सत्त अस्माना आपणे सीस उठाउणा। आप आपणा मुख भवा, अगम्म अगम्म अखाउणा। एका चरन ल्ए उठा, दिस किसे ना आउणा। साची सिख्या रिहा सिखा, दिस किसे ना आउणा। कलिजुग लेखा लिख्या दए मिटा, तकदीर तकसीर मेट मिटाउणा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह हकीर उच्च फकीर नीचो नीच ऊँचो ऊँच इक्क धाम बहाउणा। एका वरन एका गोत, एका धाम सुहांयदा। एका रूप एका जोत, एका नूर दरसांयदा। एका शब्द एका चोट, एका ताल वजांयदा। एका कलमा एका कोट, एका तन सुहांयदा। एका पिंजर एका पोट, एका तन टिकांयदा। लभ्भदे फिरदे कोटी कोट, नूर अलाही हथ्थ किसे ना आंयदा। अन्न पाणी पंज तत्त भरी ना पोट, तृष्ना भुक्ख ना कोई मिटांयदा। माया ममता करी ना छोट, तन लंगोट ना कोई रखांयदा। इक्क ख़ुदा ना रक्खी ओट, इक्क राम ना कोई मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका लेखा धुर दरगाह शब्द सरूपी बण मलाह, लोकमात आप चुकांयदा। शब्द मिलावा सच घर, साचे मेल मिलाया। इक्क वखाए साचा दर, सच सुहञ्जणा डेरा लाया। इक्क सरोवर एका सर एका नहावन रिहा नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा दए वडआया। बीस बीसा हरि जगदीसा सृष्ट सबाई होए कुड़माईआ। खेले खेल इक्क इकीसा, हरि साचा सगन मनाईआ। लेखे लाए करोड़ तेतीसा, ब्रह्मा शिव वेख वखाईआ। रसना गाए दन्द बतीसा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपे जाणे आपणी हदीसा, चारे यार संग समाईआ। अल्ला राणी इक्क इकीसा, एका अक्खर रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए राग छत्तीसा, भेव रहे ना राईआ।