पुस्तकालयभाग ७

१८ हाढ़ २०१५ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

आदि गुर अवतारा, एका एक अख्वाया। एका रूप इक्क पसारा, एका रिहा कराया। एका जोत इक्क उज्यारा, एका वेख वखाया । एका शब्द इक्क धुन्कारा, एका रिहा वजाया। इक्क महल्ला इक्क घर बारा, एका रिहा उपाया। एका दर इक्क दरबारा, एका आसण लाया। एका शाह एका भूप एका सच्ची सरकारा, रिहा बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाया । एका राग एका करतार, एका रिहा अल्हाईआ। एका खेल अपर अपारा, एका रिहा कराईआ। इक्क इकल्ला कर पसार, एका रचन रचाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ। इक्क सिँघासण इक्क अबिनाशन, एका पुरख अख्वाया। एका शाहो एका शाबाश, एका नाम धराया। एका खेल इक्क तमाश, वेखणहार इक्क हो आया। एका मण्डल एका रास, एका रिहा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाया। एका राह एका घर, एका रिहा उपाया। एका नाम एका वर, एका रिहा दवाईआ। एका सर एका दर, एका रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी

दया कमाईआ। एका राग एका नाद, एका रिहा वजाईआ। इक्क शब्द इक्क ब्रह्मादि, एका खोज खुजाईआ। एका आदि एका जुगादि, एका नाम धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक ल्या उपाईआ। एका एक एका धार, एका आप चलाईआ। जोती नूर अपर अपार, आप आपा ल्ए उपाईआ। दोवें मुख वेख विचार, लेखा आपणा रिहा लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकँकारा कर पसार, आपणी कल वरताईआ। इक्क अकल्ला एकँकारी, एका नाम रखाया। एका निरगुण जोत कर उज्यारी, एका रूप वटाया। एका धुन एका धुन्कारी, एका नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक ल्ए प्रनाया। एका एक आप प्रना आपणे अंग लगाया। इक्क सिँघासण ल्ए विछा, एका आसण लाया। इक्क मृदंग ल्ए वजा, एका रिहा सुणाया। एका रंग ल्ए चढ़ा, एका भिच्छया पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला सच महल्ला रिहा वसाया। एका एक इक्क अकाला, आदि पुरख अख्वाया। एका एक दीन दयाला, भेव किसे ना पाया। एका एक चले अवल्लड़ी चाला, चाल आपणी चलदा आया। एका वस्सया धर्म सच्ची धर्मसाला, चार दिवार ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। एका एक कर पसार, एका रूप समाईआ। एका रूप हरि करतार, आपणा आप जणाईआ। एका कूट इक्क पसार, एका रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग एका अंग एका संग एका पलँघ रिहा विछाईआ। इक्क पलँघ एका आसण, एका हरि लगांयदा। एका दासी एका दासन, एका सेव कमांयदा। एका वासी पुरख अबिनाशन, एका धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इक्क विच टिकांयदा। एका रूप इक्क समाया, पारब्रह्म वड्याईआ। दूसर किसे भेव ना राया, ना लेखा कोई जणाईआ। तीजा दर ना कोई सहाया, चौथे घर ना कोई वधाईआ। पंचम मेल ना कोए कराया, छेवें छप्पर छन्न ना कोई छाईआ। सत्तवें सति सतिवाद, आप अख्वाया, सति पुरखा नाउँ धराईआ। अट्ठां तत्त विच ना आया, पंज तत्त ना कोई कुड़माईआ। नौ दर ना कोई सुहाया, दर दसवां ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकँकार, आपे जाणे आपणी धार, जोत सरूपी कर पसार, आपे रिहा विच समाईआ। आप आपणे विच समाया, पारब्रह्म बेअन्ता। ना कोई लेखा लेख लिखाया, ना कोई बणाए बणता। ना कोई भेद भेव चुकाया, ना कोई सुणाए सन्ता। अछल अछेदा आपणा नाउँ धराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आप पछाणे दर आपणे राह वखाणे सिध्धा, इक्क पसार हरि रघुराया। इक्क पसार हरि रघुराया, आपणा आप कराया। दूजा दर दए सुहाया, थिर घर नाउँ

धराया। सच दर मिले वड्याईआ, घर साचे मंगल गाया। चौथे घर मिले वर साची सईआ, साचा मेल मिलाया। पंचम मेला शब्द गुर चेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। आप आपणा नाउँ धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख आप अख्वाईआ। आपणी मरनी आपे मर, आप आपणा ल्ए जणाईआ। आपणी चरनी आपे पड़, आप आपणा सीस झुकाईआ। आपणी बाणी आपे पढ़, आपणा अक्खर वेख वखाईआ। आपणी लाए आपे जड़, ना कोई दूसर संग रखाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, घड़नहार रघुराईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़, बैठा बेपरवाहीआ। आपणे पौड़े आप चढ़, खेले खेल सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ। आपणा मन्दिर कर उसारा, आपे आसण लांयदा। आपे बैठ हरि निरँकारा, आप आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आप आपणा होए चोबदारा, आप आपणा सीस निवांयदा। आप आपणी कर निमस्कारा, आप आपणा आप मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। आप आपणा शब्द जणा, आप आपणा ल्ए उठाईआ। आप आपणा झोली पा, आप आपणा ल्ए मिटाईआ। आप आपणा भाणा सहिणा ल्ए सिखा, भाणे विच आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणा भाणा आपे मन्न, आपणी धार चलाईआ। आप आपणा देवे डन्न, डन्नहार आप अख्वाईआ। आपणा घड़या आपे देवे भन्न, भन्नणहार देर ना लाईआ। आपणी जननी आपे जन, जन जननी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आप आपणा कर लबास आपणा आप हंढाया। आप आपणा करया वास, आप आपणा ल्ए उपाया। आप आपणी जाणे रास, आप आपणी वस्त वेख वखाया। आप आपणा जाणे बरस मास, लेख लेख ना कोई गणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। आप आपणा दर सुहाए, सोहे बंक दुआरा। आप आपणा बंस बणाए, नाउँ धराए हरि निरँकारा। आप आपणी अंस चलाए, शब्द चलाए सुत दुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे कराए सच प्यारा। आपणी अंस आप उपा, आपणा नाउँ धराईआ। आपणा बंस आप सुहा, आपे बैठा आसण लाईआ। आपणा विसा आप कमा, विश्व रूप वटाईआ। जोती जोत जोत जगा, निरगुण वड्डी वड्याईआ। वरन गोत ना कोई रखा, एका बरन बणाईआ। गुर पीर ना कोई रिहा मना, एका इष्ट रिहा समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, थिर घर बैठा आसण लाईआ। शब्द सिँघासण साचा नाँ, आपे लिअ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बंस चलाईआ। आप आपणी

बणत बणा, आपणा रूप वटाया। विष्नूं वंसी नाम धरा, धरनी विच समाया। बंस बंसा आप हो जा, भेव कोई ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेखणहारा, एका एक अख्वांयदा। रूप अनूप कर पसारा, शाहो भूप नाउँ धरांयदा। सति सरूप कर उज्यारा, एका धार वहांयदा। एका रंग अपर अपारा, हरि आपणा आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क आकार कर पसार, निरगुण धार आप चलांयदा। निरगुण धार धुर दरगाह, हरि आपणी आप चलाईआ। आप आपणी दए सलाह, आप आपणा मता पकाईआ। आप आपणा जाणे राह, आप आपणा मार्ग लाईआ। आप आपणी पकड़े बांह, आप आपणा ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा बेपरवाहीआ। एकँकारा आदि निरंजन, एका एक अख्वांयदा। आप आपणा होए दर्द दु:ख भय भंजन, रोग सोग ना कोई रखांयदा। आप आपणा आपणे नेत्र पाए अंजन, आप आपणा ज्ञान दृढ़ांयदा। आप आपणी धूढ़ी करे मजन, आप आपणी मैल गंवांयदा। आप आपणा बणया सज्जण, घर साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग साचा संग सगला संग रखांयदा। आप आपणा कारज कर, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। आप आपणे अग्गे धर, आपे वेख वखाईआ। आप आपणा चुकाए डर, निरभउ नाम धराईआ। आप आपणा दए हरि, निरवैर रूप समाईआ। आप आपणा जेहा ल्ए कर, आप करे वड्याईआ। एका मूर्ति वसे एका घर, अकाल पुरख नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ। इक्क अकाल एका मूर्त, एका रूप अख्वाया। एका नाद एका तूरत, एका नाद वजाया। एका मनसा एका पूरत, परम पुरख पारब्रह्म सदवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंग कटाया। आप आपणा अंग कटा, आपणी बणत बणांयदा। आप आपणी मारे सट्ट, आप आपणा हथ्थ रखांयदा। आप आपणा वेखे घट घट, आप आपणा पड़दा लांहयदा। आप आपणा वेखे हट्ट, आप आपणा फोल फोलांयदा। आप आपणा वेखे तट्ट, तट किनारा आप सुहांयदा। आप आपणा रस ल्ए चट्ट,, रसक रसक विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वर वडिआंयदा। घर वड्याई पारब्रह्म वसे पुरख सुल्तान। एका कर्म एका जरम, एका वरन रखान। ना कोई सहिसा ना कोई भरम, ना कोई चिन्ता ना कोई सोग ना कोई पुरख अंजान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी करे पछान। आपणी आप कर पछान, आपणा मूल चुकाया। आप आपणा कर ध्यान, आप आपणा कन्त कन्तूहल मनाया। आप आपणा कर ज्ञान, आप आपणी भुल्ल बख्शाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। रचन

रचाए हरि भगवन्त, एका धार बंधांयदा। लोकमात बणाए बणत, जुग जुग वेस वटांयदा। मेल मिलावा साचे सन्ता सतिगुर पुरख मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। लोकमात खेल न्यारा, जुग जुग आप कराया। पारब्रह्म गुर ल्ए अवतारा, जोती नूर करे रुशनाईआ। एका शब्द एका धुन्कारा, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग मेला मेलणहारा, आदि पुरख अख्वांयदा। गुर चोला सोहे इक्क दुआरा, आप आपणी दया कमांयदा। भगती भरे नाम भण्डारा, हरि भगवान भगती रूप अख्वांयदा। आपे मंगे मंग दुआरा, विष्न रूप आप करांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, नर नरेशा दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात मार झात, आपणा हिस्सा दहि दिशा चारों कुन्ट आप वडांयदा। चारों कुन्ट दहि दिशा, देवणहारा बाकी। आप वंडाए आपणा हिस्सा, हरि शाहो पाकन पाकी। लोकमात हरि वड्याई, हरि आपणी आप करांयदा। जुग जुग जोत करे रुशनाई, हरि हरि वेख वखांयदा। सन्त सुहेले ल्ए जगाई, सतिगुर दया कमांयदा। भगतन मेले ल्ए मिलाई, मेल विछोड़ा आप कटांयदा। गुरमुख उठाए फड़ फड़ बांही, दर दर फेरी पांयदा। हरिजन वेखे चाँईं चाँईं, घर घर कुण्डा लांहयदा। निथाविआं देवे साचा थाँईं, धुरदरगाह सुहांयदा। दो जहानां देवे ठंडीआं छाईं, सद आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा कर्म कमांयदा। आपणा कर्म कमावणहारा, अकाल मूर्त अजूनी। जुग जुग लोकमात ल्ए अवतारा, खेले खेल गुण गुणी। गुरमुख साजण पावे सारा, लक्ख चुरासी छाणी पुणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए वर एका नाद वजाए हरि शब्द साची धुनी। धुनी शब्द नाद अनादा एका एक वजांयदा। आप सुणाए हरि ब्रह्मादा, पारब्रह्म नाम धरांयदा। करनहारा आदि जुगादा, जगत जुगत बणांयदा। आपे सीता राम कृष्ना राधा, आपे रूप वटांयदा। आप आपणा साधन साधा, सतिजुग त्रेता द्वापर लेखे लांयदा। आपे जाणे बोध अगाधा, ताली ताल वजांयदा। आप सुणाए अनहद वाजा, अनरागी राग अल्हांयदा। आप आपणा रचया काजा, आपे वेख वखांयदा। आपे कलिजुग देवणहारा दाजा, आपे झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी किरपा आपे आप करांयदा। कलिजुग करया साधन जोग, धर्मी धर्म कमाया। कूड़ कुड़यारा करया भोग, माया ममता ल्ए उपाया। लेखा लिख्या धुर संजोग, ना सके कोई तुड़ाया। पंज तत्त विकारा हउमे रोग, काया मन्दिर तन वसाया। मनुआ चुगे झूठी चोग, गुर का ज्ञान हथ्थ ना आया। मति मती दिवस रैण रही सोच, शब्द निशाना ना कोई झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बीज बिजाया। कलिजुग तेरा बूटा ला,

हरि आपणा कर्म कमांयदा। तेरा लहिणा तेरी झोली पा, तेरा दरस सुहांयदा। तेरा बस्त्र तेरा गहिणा तेरे तन दए छुहा, तेरा रूप वटांयदा। तेरा कज्जल तेरे नैणा पा, तेरी धार बन्न्हांयदा। तेरा भाणा गुरमुख सहिणा, दे मति आप समझांयदा। आपे जाणे आपणा कहिणा, आपे हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सूसा तेरे तन पहनांयदा। कलिजुग सूसा तन संगार, हरि साचे आप कराया। लोकमात दे प्यार, धरत मात गोद उठाया। उत्तों पाणी दित्ता वार, तीर्थ तट ना कोई सुहाया। आपे वेखे आपणा दर द्वार, दर दरवाजा ल्ए खुल्हाया। अगम्म अगम्मड़ा करे अगम्मड़ी कार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया आपणी झोली पाए भिच्छया मंगणहार परवरदिगार आपणे दर रिहा अलक्ख जगाया। आपणे दर अलक्ख जगा, हरि आपणी झोली पाईआ। सतिजुग वेखे साचा थाँ, नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रुत्त पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, जुग जुग आप सुहाईआ। त्रेता तेरा कर प्यार, हरि साचे मेल मिलाया। राम रामा कर त्यार, राम रामा विच समाया। द्वापर तेरा तोड़ हँकार, झूठा गढ़ रहिण ना पाया। लेखा लिखे अपर अपार, एका नेत्र ज्ञान दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द निशाना एका तीर चलाया। कलिजुग तेरी कूड़ी रास, हरि साचे वंड वंडाईआ। इक्क वस्त तेरे रक्खे पास, दिस किसे ना आईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी वसे आस पास, भरमी भरम भुलाईआ। जन भगतां देवे इक्क धरवास, एका नाम वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर वेखे दर सच्चा हरि दाता बेपरवाहीआ। घर मरदाना घर मेहरवाना, घर ही निशाना, घर ही आप लगाया। घर परवाना, घर गुण निधाना, घर वेखणहार आप आया। घर जोधा घर सूरा घर बलवाना, घर चिल्ला घर तीर रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका दर एका घर, हरि साचे वेख वखाया। कलिजुग दर चार कुन्ट, दहि दिशा बणत बणाईआ। आपे देवणहारा वर, ईसा मूसा ल्ए उपाईआ। आपणा नूर आपे कर, पंज तत्त करे रुशनाईआ। एका अन्दर एका मन्दिर बैठा वड़, ना कोई लेखा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे तेरी छाहीआ। कलिजुग तेरा साचा शाह, हरि हरि नानक रूप वटाया। नाम सति बण मलाह, बेड़ा रिहा चलाया। होए सहाई बेपरवाह, एका मार्ग लाया। एका चप्पू दए दिखा, निरगुण सरगुण रूप वटाया। साचा दर दए सुहा, आपणा भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क आकार एका रूप वखाया। एका रूप इक्क आकार, इक्क एकँकार अख्वाईआ। एका ऐड़ा अल्ला अलाही यार, एका नाम

धराईआ। ईड़ी इष्ट अपर अपार, ईश जीव भेव ना राईआ। सस्सा किला कर त्यार, गुर नानक बैठा डेरा लाईआ। उप्पर होड़ा रंग करतार, दोवें मुख भवाईआ। एका मुख दस्म दुआर, दूसर सति पुरखे विच समाईआ। शब्द सरूपी चले धार, आर पार सुहाईआ । हरि विचोला सांझा यार, दो जहानां वेख वखाईआ। सुरती शब्द इक्क प्यार, एका रंग रंगाईआ। अकाल मूर्ति पावे सार, कादर करता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका सस्सा सतिगुर पुरख मनाईआ। सस्सा किला चार दिवार, चारों कुन्ट वहाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण कर विचार, एका रंग रंगाईआ। दक्खण दिशा रिहा विचार, हरि आपणा मुख भवाईआ। सस्से मोड़ा देवणहार, एका कुण्डी लाईआ। आपे बैठा गुप्त ज़ाहर, दिस किसे ना आईआ। सो पुरख निरँजण वड सिक्दार, हर घट होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दर दए सुहाईआ। एका दर इक्क दरवाजा, हरि साचे आप रखाया। सस्से मेल ग़रीब निवाज़ा, होड़ा उप्पर लाया। निरगुण रचया आपे काजा, सरगुण मेल मिलाया। सेवा लाए अनहद वाजा, तार सितार हिलाया। धुरदरगाही आया भाजा, आप आपणा राह तकाया। अगम्म अगम्मड़ी मारे वाजा, आप आपणा रूप वटाया। गुर नानक देवे इक्क जहाजा, सृष्ट सबाई ल्ए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा अक्खर ईड़ी वक्ख दए कराया। ईड़ी इष्ट इक्क अकाला, ऐड़ा अक्ख खुल्हाईआ। ऊड़ा वेखे त्रै त्रै काला, त्रैलोकां पार कराईआ। एकँकारा दीन दयाला, जन भगतां राह तकाया। सस्सा दस्से राह सुखाला, घर चौथे बैठा आसण लाईआ। हरि पुरख बणाई सच्ची धर्मसाला, जन भगतां मेल मिलाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, जम दंड ना दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण खोल्ह दुआरा, नानक रूप दरसाया। आप आपणा कर उज्यारा, नूरो नूर उपाया। जोती जोत कर आधारा, जोती जोत लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआर दए दिखाया। सस्सा घर सतिगुर सूरा, सर्बकला अख्वांयदा। आप बणाए सर्बकल भरपूरा, ना कोई मेट मिटांयदा। आपे नेड़े आपे दूरा, नेरन नेर आप हो जांयदा। गुर नानक पाया हाज़र हज़ूरा, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्से तेरा सुहाए दर, उप्पर आपणा आसण लांयदा। सस्सा तेरा साचा घर, साख्यात दरसाया। गुर नानक मिल्या साचा वर, पारब्रह्म सरनाया। दो जहानां चुकया डर, तेरा मेरा भेव ना राया। ना कोई नारी ना कोई नर, करता पुरख भेव ना राया। ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण ना कोई रखाया। सस्से किले जो गया वड़, लोकमात ना फेरा पाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई रखाया। जगत विद्या ना जाए पढ़, ज्ञान ध्यान ना कोए

जणाया। जिस जन फड़ाया आपणा लड़, फड़ बाहों पार कराया। ना कोई गोर ना कोई मढ़, ना कोई जल धार रुड़ाया। पारब्रह्म सतिगुर पूरे सरन सरनाई जाए पड़, प्रभ आपणी गोद उठाया। लहिणा देणा चुकाए बहत्तर नाड़ तिन्न सौ सट्ठ हाडी मेट मिटाया। चित्रगुप्त लाड़ी मौत ना सके अग्गे अड़, गुरसिख बैठे सीस झुकाया। साचे पौड़े जाणा चड़, हरि साचे आप चढ़ाया। साचे अन्दर जाए वड़, सस्सा किला बणाया। पुरख अबिनाशी पहरा देवे अग्गे खड़, निरगुण रूप वटाया। ना कोई चोटी ना कोई जड़, ना कोई आकार दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा सुत्ता दए जगाया। साजन मीत, सतिगुर आप कराया। आपे बैठा रहे अतीत, घर आपणा आप सुहाया। ना कोई मन्दिर ना मसीत, गुरदुआरा शिवदुआला मट्ठ ना कोई बणाया। आदि जुगादी सदा अतीत, नठ्ठ नठ्ठ हथ्थ किसे ना आया। जुग जुग आपे जाणे आपणी रीत, हरिजन साचे इक्क इक्ट्ठ चरन दुआर समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा राह वखाया। सस्सा किला कर त्यार, हाहा बणत बणाईआ। हाहा रूप आप करतार, एका अल्फ रिहा खिचाईआ। अग्गों मोड़ा अध विचकार, ना तोड़ कोई चढ़ाईआ। जोड़ा जोड़े विच संसार, आप आपणा अंग कटाईआ। पंज तत्त कर प्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पावे सार, मन मति बुध नाल रलाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, ब्रह्म ब्रह्म विच समाईआ। ब्रह्म ब्रह्म कर पसार, लक्ख चुरासी ल्ए उपाईआ। अगम्म अगम्म आप करतार, अलक्ख अलक्ख अख्वाईआ। ना मरे ना पए जम्म, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। ना कोई पवण स्वामी ल्ए दम, नेत्र नीर ना कोई वहाईआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई गम, लक्ख चुरासी आप बणाए आपे ल्ए मिटाईआ। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी आपे जाणे आपणा कम्म, ना दस्से किसे सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा अग्गे अक्खर धर, हाहा रूप वटाईआ। हाहा तेरा हरि गुण गा, हरि हरि नाम धराया। आप आपणी वंड वंडा, तेरी झोली पाया। तेरा मेरा भेव ना रा, तेरा मेरे विच समाया। उत्ते टिप्पी देवां ला, आप आपणा बन्द कराया। हेठां मुख खुल्हा दिआं रखा, पंज तत्त होए हलकाया। मन मति नाल रला, झोली दए भराया। गुरमति आपणे शब्द रखा, आपणा मुख ल्ए भवाया। गुरमुख साचे ल्ए जगा, जुग जुग वड्डी वड्याआ। इक्क अकल्ला जाणे आपणे नाँ, दूजा वेख ना कोई पाया। तीजा दर ना दए सुहा, चौथे घर ना मिले वड्याईआ। पंजवें गाए ना साचा नाँ, छेवें वज्जे ना कोई वधाईआ। सत्तवां दर दिसे ना, अट्ठ तत्त रहे कुरलाईआ। नौ नौ हरि वेख वखा, आपणी धार बंधाईआ। दोहां मेला दए मिला आपणी कल वरताईआ। एका अलफ़ दए खिचा, एका कोट वसाईआ। उप्पर मोड़ा देवे पा, अधविचकारे बन्द कराईआ। दो दो ना वेख विच, नौ

नौ करे कुड़माईआ। एका चौका संग रला, चारे कुन्टां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नौ नौं कर आकार, हरि चौकां नाल रलाया। नौ नौ सोहे द्वार, द्वार बंका इक्क सुहाया। नौ नौं कर विचार, चार यारी मेल मिलाया। चार यारी सुण पुकार, नौ द्वार फेरा पाया। नौ द्वार हाहाकार, नौ खण्ड होए हलकाया। नौ खण्ड रिहा ललकार निरगुण रूप वटाया। नौ दर मिले ना मीत मुरार, मनमुख होए हलकाया। चौथे जुग पावे सार, एका चौका नाल रलाया। चार नौ एका धार, एका रूप वटाया। नौ दर वस्सया बाहर, दिस किसे ना आया। नौ नौं करे पार, पारब्रह्म रूप अख्वाया। चौथा पद सच्ची सरकार, गुरमुखां रिहा दवाया। आपे बैठा अधविचकार, एका चप्पू नाम लगाया। कलिजुग बेड़ा कर त्यार, आप आपणा रिहा चलाया। हाहा तेरी सुण पुकार, हँगता दए मिटाया। पारब्रह्म रूप करतार, जीव ब्रह्म होए सहाया। आत्म ब्रह्म पावे सार, मेल विछोड़ा दए कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ नौं अग्गे धर, चौका वेख वखाया। नौ सद नौ चार, हरि हरि रूप वटाया। अगाध बोध लेख अपार, लेखा लिख्त विच ना आया। साध सन्त रहे विचार, प्रभ का भेव किसे ना पाया। जुगा जुगन्ता आपे जाणे आपणी कार, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सस्सा हाहा मेल मिलाया। सस्सा सोहे हरि निरँकार, हाहा हँ अख्वाईआ। अंग संग आप करतार, आपणा रंग रंगाईआ। आपणी मंग मंग द्वार, आपणी इच्छया पूर कराईआ। कलिजुग मलँग बणे भिखार, रोवे कूके दए दुहाईआ। काला सूसा तन शृंगार, ईसा मूसा नाल रलाईआ। संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी उठ उठ धाईआ। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, ख़ुलड़े केस सीस लटकाईआ । चार कुन्टां वेखे हरि निरँकार, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक वखाया इक्क घर, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाईआ। नानक गया हरि द्वार, हरि साचे आप बुलाया। पुरख अबिनाशी खोल्ह किवाड़, आपणा दरस दिखाया। लेखा लिख ना सक्कया कोई जीव गंवार, गुर नानक आपणी हथ्थीं ना लेख लिखाया। धन्न सो भाग दिहाड़ सतारां हाढ़, नानक निरगुण रूप समाया। पुरख अबिनाशी आपणे घर ल्या वाड़, आप आपणा भेव खुल्हाया। अग्नी बुझी बहत्तर नाड़, एका तत्त समाया। लहिणा देणा चुक्कया पंचम धाड़, शब्दी शब्द रखाया। सति नाम काया मन्दिर अन्दर देवे वाड़, आपणी हथ्थीं बन्द कराया। प्रभ होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मूल चुकाया। नानक दरस हरि हरि पा, एका गुण अल्हांयदा। तेरा रूप ते वड कोई जाणे ना, ना कोई लेख लिखांयदा। ना नैण ल्ए खुल्हा, नैण नैण समांयदा। बिमल पद एका पा, एका

धार चलांयदा। हद्द बेहद्द बेपरवाह, ब्रहिमद वेख वखांयदा। आदि जुगादि तेरा एका थाँ, एका धाम सुहांयदा। जुग जुग तेरा तेरा नाँ, तेरा जाप जपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नेत्र इक्क ज्ञान, एका चरन इक्क ध्यान एका शब्द इक्क निशान, एका राह चलांयदा। एका शब्द इक्क निशाना, एका गुर पाया। एक हरि धुर फ़रमाणा, एका हरि रखाया। एका राग एका गाणा, एका रिहा सुणाया। इक्क सतार इक्क मरदाना, नानक निरँकार निरँकार समाया। पार कराए दो जहानां, जिस जन दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दए समझाया। नानक सतिगुर कर विचार, जीव जन्त समझांयदा। नाम सति दए अपार, सति सति विच समांयदा। रत्त तत्त कर प्यार, एका मति रखांयदा। रक्खी पत्त अन्तिम वार, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। कमलापत मीत मुरार, कर प्यार गले लगांयदा। शब्द वथ विच संसार, साचा रथ चलांयदा। सृष्ट सबाई दए मथ, चारों कुन्ट फिरांयदा। लहिणा देण चुकाए सीआं साडे तिन्न हथ्थ, आप आपणी वंड वंडांयदा। तेरा नाम तेरी पूजा तेरा पाठ, चार वरनां आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम वेख वखांयदा। तेरा नाम जगत सहारा, हरि साचा आप बणांयदा। सोहँ शब्द होए जैकारा, कलिजुग अन्तिम राह तकांयदा। चार वरनां करे इक्क प्यारा, एका धाम बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वर झोली पांयदा। आपणा शब्द आपे गा, आपणे तन सुहाया। आपणा ढोला आपे अल्हा, आपणा आप सुणाया। आपणा तोला आप अख्वा, आपणा तोल तुलाया। आपणा बोला आप बुला, आप आपणे कन्न सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक दित्ता एका वर, एका शब्द सुणाया। सोहँ शब्द साचा ताल, गुर नानक तन वजांयदा। आपणी घाल आपे घाल, आपे पूर करांयदा। आपणी वस्त आप संभाल, आपणी झोली पांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, धन्न धनाढ आप हो जांयदा। आपे चले आपणी चाल, चाल निराली इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा। सस्सा हाहा कर उज्यारा, सोहँ जोड़ जुड़ाया। सो पुरख निरँजण परवरदिगारा, हं हँगता दए मिटाया। एका दूजा भउ निवारा, साची संगता मेल मिलाया। जो दर आए भुक्खा नंगता, हरि शब्दी शब्द भण्डार भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नेत्र इक्क ज्ञान, इक्क पुरख इक्क ध्यान, एका नाम दृढ़ाया। सोहँ शब्द नानक गुर गा, आपणी अलक्ख जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ लेखे लवे ला, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दए सुणा, सत्तां दीपां करे जणाईआ। ब्रह्मा फड़ फड़ ल्ए उठा, शिव शंकर जाग खुल्हाईआ। सुरपति राजा इन्द जाग दए खुल्हा, करोड़ तेतीसा वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी ल्ए प्रना, एका गानां तन्द

बंधाईआ। एका दूजा दए पढ़ा, साची सिख्या नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द करे वड्याईआ। एका शब्द इक्क जैकारा, एका हरि उपांयदा। एका गुर इक्क अवतारा, एका धार बंधांयदा। एका राग एका तलवाड़ा, एका ताल वजांयदा। एका धरत इक्क अखाड़ा, एका धर्म धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द मात वडिआंयदा। सोहँ शब्द हरि भगवाना, आपणा रूप दरसाया। आप आपणी कर पछाना, आप आपणा वेख वखाया। गुरमुख साचा चतुर सुजाना, वेले अन्तिम ल्ए उठाया। एका मारे तीर निशाना, बजर कपाटी पार कराया। एका बख्शे चरन ध्याना, नाम हाटी सच विकाया। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार सृष्ट सबाया। सृष्ट सबाई करे मान अभिमाना, गढ़ हँकारी रहिण ना पाया। जन भगतां बख्शे जीआं दाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हरि मेहरवाना, मेहरवाना नाम धराया। दीपक जोती जगे महाना, पंज तत्त ना कोई रखाया। गुर गोबिन्दा कर परवाना, शब्द सिँघासण आसण लाया। सम्बल नगरी इक्क टिकाना, पुरख अबिनाशी वेख वखाया। किसे हथ्थ ना आए वड विद्वाना, पढ़ पढ़ थक्के ध्यान लगाया। बहि बहि करन गोझ ज्ञाना, मन का मणका ना कोई भवाया। अट्ठ सट्ठ तीर्थ कर अशनाना, दुरमति मैल ना कोई गंवाया। रागी नादी बहि बहि गाण गाणा, गावणहारा दिस ना आया। साध सन्त होए बेपछाना, साचा दर ना कोई सुहाया। भरमे भुल्ले राजा राणा, भरम गढ़ ना कोई तुड़ाया। जीव जन्त होए हैराना, जीव ब्रह्म ना कोई जणाया। गुरमुख साचा होए निमाणा, प्रभ चरनी सीस निवाया। देवे शब्द धुर फ़रमाणा, सोहँ जाप जपाया। गुर नानक आत्म बद्धा गाना, ना कोई सके तोड़ तुड़ाया। पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, लोकमात वेखण आया। साल बवन्जा मुख छुपाना, उप्पर पड़दा पाया। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा रक्त बूंद कर परवाना, शेर सिँघ नाम धराया। वीह सौ बिक्रमी हो पछाना, आप आपणे घर सिधाया। थिर घर बैठा मल्ल टिकाणा, त्रैगुण विच ना आया। आपे इच्छया आपे दसाना, आप आपणा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। साल बवन्जा काली धार, मुख काली शाहीआ। पारब्रह्म लै अवतार, पंज तत्त करी कुड़माईआ। भरम भुल्लया सर्ब संसार, सोया सुत इक्क जगाईआ। मनी सिँघ ढहि पया चरन द्वार, हरि मूंह दे भार सुटाईआ। उप्पर पाया आपणा भार, अवण गवण परे हटाईआ। जगी जोत इक्क निरँकार, अट्ठे पहर रहे रुशनाईआ। आए शब्द धुर दी बाण, हरि जुग जुग आप कराईआ। खाणी बाणी ना सके कर कोई पछाण, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। सति सतिगुर मिले हाणीआं हाण, शब्द विचोला इक्क बणाईआ। साची सवाणी हो प्रधान, घर मिल्या बेपरवाहीआ। मिल्या कन्त बेपछान, ना सके किसे वखाईआ। अट्ठे पहर

रंग रिहा रंगान, एका सेज हंढाईआ। पुरख अबिनाशी वड बलवान, साची नार करे कुड़माईआ। साची नार हो प्रधान, घर बैठी सेज विछाईआ। आपणे दर आपणा मंगल आपे गाण, एका रीत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दए जणाईआ। साल बवन्जा कलिजुग चोला, पंज तत्त हंढाया। सोहँ शब्द विच विचोला, गुर पूरे आप रखाया। सन्त मनी सिँघ सुणे एका ढोला, एका लिव चित लाया। चरन दुआरे होया गोला, सेवक सेव कमाया। पारब्रह्म प्रभ बणया भोला, जीवां जन्तां विच डेरा लाया। आप आपणा रक्खया उहला, मात पित भाई भैण भ्रा सज्जण साक किसे हथ्थ ना आया। गुरसिख भाग लगाया काया चोला, अन्दर बहि बहि आपे बोला, जिउँ नानक बणया साचा तोला, तेरां तेरां धार चलाया। साची धरती आपे मौला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साल बवन्जा लाए लेखे, भरम भुलेखे धारी केसे वेखे धारी केसा भेव ना राया। सन्त मनी सिँघ कर जणाई, आपणा भेव खुल्हाया। आपणा मुख रिहा छुपाई, सन्तन सेवा लाया। सन्तां देवे इक्क वधाई, एका राग अल्हाया। अट्ठे पहर कलम चलाई, भुल्ल रहे रहे ना राया। आपे देवणहार सजाई, आपे फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा शब्द आपे बन्द कर, बन्दीखाना आपणा आप कटाया। शब्द रखाया खाने बन्द, भेव ना राज राजाना। सन्त मनी सिँघ वेखे चढ़या चन्द, होए रुशनाई दो जहानां। मनमुख जीव भागांमन्द, ना करे कोई पछाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाना। आपणी लिख्त आप लिखा, आपे बन्द कराईआ। सृष्ट सबाई मिथ्या दए जणा, वेला वक्त सुहाईआ। लेखा लिख्या दए पुचा, शाह संगरूर उठाईआ। अन्तिम वेला नेड़े रिहा आ, प्रभ देवणहार सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आपे रिहा खिलाईआ । आपणी खेल आप खिला, आपणी कार कराया। आपणा मेला आप मिला, तोड़ विछोड़ा आप जणाया। सन्त मनी सिँघ लेखे ला, लहिणा लहिण झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे दर सुहाया। साल बवन्जा जगत सिँघासण, पंज तत्त हंढाया। अन्तिम तज्या पुरख अबिनाशन, ब्रह्मण्ड पार कराया। चरना हेठ दबाए पृथ्मी आकाशन, रवि ससि रहे शरमाया। आपणे घर करया वासन, घर साचे होए रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटाया। रूप वटावणहार निरँजण, सदा सदा मेहरवाना। जन भगतां आया पड़दे कज्जन, खेले खेल दो जहानां। जगत नगारे घर घर वज्जण, विछड़या भगवाना। जो घड़े सो अन्तिम भज्जन, हरि मारे तीर निशाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होया जोधा सूरबीर बली बलवाना। जोधा सूरबीर बली बलवान, जोती जामा पांयदा। इक्क ल्याए धुर फ़रमाण, दूजे

दर सुणांयदा। तिन्ना लोकां कर परवाना, चौथे घर गांयदा। पंचम मेला दो जहानां, छेवां दर सुहांयदा। सत्तवें वेखे गोपी काहना, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। अट्ठ त्रै कर प्रधान, पंज तत्त उपांयदा। नौ दर खेले खेल महान, सगली सृष्ट भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस दसवें वेख वखांयदा। वीह सद इक्क इक्क अकल्ला, आपणा रूप वटांयदा। वीह सद दो करे हल्ला, गुरमुख साजन आप उठांयदा। वीह सद तिन्न आपणी जोती आपे रला, अस्सू तिन्न दिवस सुहांयदा। वीह सद चार कर कर हल्ला, आप आपणी बणत बणांयदा। वीह सद पंज इक्क उठाए भल्ला, चारों कुन्ट फिरांयदा। वीह सद छे वेखे निहचल धाम अटला, गुरसिख सोया आप जगांयदा। वीह सत्त आपणी जोती आपे रला, आपे शब्द उपांयदा। वीह अट्ठ पंज तत्त वेखे काया खला, कवण घर सुहांयदा। वीह सद नौ दूई द्वैती मेटे सल्ला, गुरसिख साचे मेल मिलांयदा। वीह दस होए अछल अछल्ला, वल छल धारी नाउँ रखांयदा। वीह सद ग्यारां घर एका मल्ला, एका वंड वंडांयदा। साढे तिन्न हथ्थ तेरा भारा पल्ला, लक्ख चुरासी तोल तुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद ग्यारां तेरा विहारा हरि निरँकारा लोकमात चलांयदा। लोकमात सच विहारा, हरि साचे आप चलाया। वीह सद ग्यारां कर प्यारा, पहला पौड़ा इक्क उठाया। छोटा बाला साचा लाड़ा, साचे पौड़े आप चढ़ाया। वीह सद दस तेरा जगत दिहाड़ा, प्रभ साचे आप मनाया। वीह सद ग्यारां सतारां हाढ़ा, कलिजुग कूड़ा दए उठाया। राए धर्म उठ उठ वेखे लोकमात अखाड़ा, सम्बल नगरी धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा मठ तपाया। कलिजुग तेरा अन्तिम मट्ठ, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाया। हरिसंगत हरि कर अकट्ठ, लहिणा झोली पाया। सिँघ मनजीत आया नठ्ठ, लोकमात वज्जी वधाईआ। जीवां जन्तां साधा सन्तां साढे तिन्न हथ्थ बुरज जाणा ढठ्ठ, अन्त कोई रहिण ना पाया। प्रभ गेड़न आया उलटी लट्ठ, जोती जामा भेख वटाईआ । लेख चुकाउणा तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी ना कोई नुहाईआ। हाढ़ सतारां करी चट्ठ, प्रभ सच घर वज्जी वधाईआ। गुरमुख साजन रक्खणा हठ, प्रभ कट्टण आया जम्म की फाहीआ। शब्द पहनाए तन साचा पट, इक्क दोशाला हथ्थ उठाईआ। चौदां लोकां किसे हथ्थ ना आए हट्ट, त्रैलोक बैठे मुख भवाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर मंगन नठ्ठ नठ्ठ, प्रभ नठ्ठ नठ्ठ मुख छुपाईआ। हरिसंगत तेरा कर अकट्ठ, जग करन आया कुड़माईआ। सृष्ट सबाई तपया मठ, पंज तत्त विकारा अग्नी थल्ले डाहीआ। अन्तिम निकले एका लाट, जोती लम्बू लाईआ। कोई ना उतरे पूरे घाट, धूंआँधार सृष्ट सबाईआ। हरिजन तेरी नेड़े वाट, वेखण आया धुरदरगाहीआ। ज़िमी अस्माना पड़दा गया पाट, जोती नूर करे रुशनाईआ। रवि ससि लेटे आपणी खाट, नेत्र रहे नीर वहाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद ग्यारां दए वड्याईआ। एका साता इक्क प्यार, एका घर बणाया। एका साता कर विहार, एका मेल मिलाया। एका साता हरि निरँकार, पूर्ब लहिणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां वेख वखाया। हाढ़ सतारां धुर दा लेखा, मिले धुरदरगाह । हरि कढ्ढण आया भरम भुलेखा, जन भगतां कटे जम्म का फाह। मस्तक लाए साची मेखा, इक्क जपाए साचा नाँ। ना कोई जाणे धारी केसा, मूंड मुंडाए ना वेख वखा। आपे करया आपणा वेसा, आपे वस्सया आपणे थाँ। आपे होए दस दस्मेसा, दहि दिशा फेरी पा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दए जणा। आप आपणा हरि जणाया, निरगुण जोत करी रुशनाईआ। बारां रासी वेख वखाया, बारां मास फिराईआ। दिवस दिवस हरि लेख लिखाया, रैण रैण जुदाईआ। घड़ी पल ना कोई जणाया, ना कोई गणत गणाईआ। वल छल कर कर खेल खिलाया, हरि वड वड्डी वड्याईआ। नौ अठारां मेल मिलाया, नौ अठारां पार कराईआ। वीह सद बारां ख़ुशी मनाया, घर घर मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी दृष्टी आपणे उप्पर आपे पाईआ। वीह सद बारां बारां रास, हरिसंगत वड वड्याईआ। हरिसंगत हरि वस्सया पास, हरि सज्जण मीत अख्वाईआ। हरि हरि पूरन करनहारा आस, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। लोकमात बुझावण आया प्यास, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, पृथ्मी आकाश वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साची नींह धर, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। वीह सद बारां कर प्यार, हरि आपणा कर्म कमाया। लोकमात दिवस विचार, साचा सगन मनाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मण्ड खण्ड ल्ए जगाया । साधां सन्तां दए हुलार, सोया कोई रहिण ना पाया। राज राजाना शाह सुल्ताना रिहा ललकार, निहकलंका नाउँ धराया। जोती जामा भेख न्यार, शब्द डंका रिहा वजाया। चारों कुन्ट कर पसार, आप आपणा शब्द अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर उपाया। आप आपणा नूर उपा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गोबिन्द लेखा वेख वखा, साल बसाला पूर कराईआ। भरम भुलेखा दए कढा, भुल्ल रहे ना राईआ। एका मार्ग रिहा पा, नौ खण्ड सृष्ट सबाईआ। एका वरन रिहा बणा, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। एका इष्ट रिहा मना, इष्ट देव हरि रघुराईआ। साची सिख्या रिहा सिखा, साख्यात जोत जगाईआ। धुर दा लिख्या झोली देवां पा, पूर्ब कर्मां लेखे लाईआ। भाणा सहिणा देवे हुक्म सुणा, हरिजन भाणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां दए वड्याईआ। हाढ़ सतारां उठणा जाग, हरि साचा आप जगांयदा। लोकमात लग्गा भाग, जोती जामा भेख वटांयदा।

दुरमति मैल धोवे दाग़, जो जन सरनाई आंयदा। मेल मिलावा कन्त सुहाग, शब्दी शब्द प्रनांयदा। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, चारों कुन्ट फिरांयदा। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, दुरमति मैल गंवांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार बुझाए आग, सांतक सति वरतांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ चोग चुगांयदा। दीपक जोती जगे चिराग़, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। शब्द चढ़ाए साचे राक, लोआं पुरीआं पार करांयदा। गुर गोबिन्द तेरा पूरा वाक, भविख्त वेख वखांयदा। गुरमुख लभ्भे सज्जण साक, जो सरसे विच रुढ़ांयदा। घर घर बैठयां खोल्हे ताक, सम्बल नगरी राह तकांयदा। आपे बैठा दूर दुराडा रिहा झाक, आपणी किरत करांयदा। एका शब्द नकेल पाए नाक, दर दुआरे खिच लिआंयदा। कोई ना अग्गे रहे आक, आपणी करनी आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा धर्म धरांयदा। हाढ़ सतारां वज्जी वधाई, त्रैलोक उठ धाया। ब्रह्मा वेता ल्ए अंगड़ाई, लोकमात राह वखाया। शिव शंकर ल्ए इक्क अंगड़ाई, हथ्थ त्रिशूल उठाया। सुरपति राजा इन्द दए दुहाई, छोटे बाल आण बुल्हाया। पारब्रह्म तेरी वड वड्याई, भेव किसे ना पाया। गुर नानक करी इक्क कुड़माई, सो पुरख निरँजण साचा कन्त हंढाया। गुर गोबिन्दे घर वज्जी वधाई, एका मंगल गाया। माछूवाड़े ना होए जुदाई, साची सेज हंढ्ढाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरा गहिणा तेरे तन पहनाया। कलिजुग तेरा काया गहिणा, तेरा तन शृंगारना। पारब्रह्म प्रभ वेखे आपणे नैणा, जग नैण ना कोई चितारना। लक्ख चुरासी किसे ना मन्नया हरि हरि कहिणा, मनमति फिरे हँकारना। अन्तिम भाणा सभ ने सहिणा, हरि शब्द करे ललकारना। कलिजुग वहिण अन्तिम वहिणा, ना किसे पार उतारना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां बख्शे एका चरन प्यारना। चरन प्यार साचा नाता, हरिसंगत आप बंधाया। ना कोई वेखे जाता पातां, ऊँचां नीचां एका रंग रंगाया। एका एक एका साका, दो जहाना जोड़ जुड़ाया। कलिजुग रैण अन्धेरी नार कमजाता, मनमुखां रही प्रनाया। गुरमुखां मिली हाढ़ सतारां भिन्नड़ी रैण देवे सच सुगाता, सोहँ नाम झोली पाया। मल्लया दर द्वार हरि पुरख बिधाता, माता पिता आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेखे घर, कवण सुहञ्जणा घर सुहाया। कलिजुग वेख घर सुहञ्जणा हरि साचे जोत जगाईआ। हरिसंगत द्वार निरँजणा, आदि अन्त विच समाईआ। हरिसंगत हरि करन आया तेरी चरन धूढ़ मजना, पंज तत्त तेरे चरन हेठ दबाईआ। आपणे ताल आपे वज्जणा, तार सितार आप हलाईआ। हरिसंगत तेरा प्यार हरि पी पी रज्जणा, आपणी तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। अन्तिम पड़दा तेरा लोकमात प्रभ कज्जणा, नाम दोशाला उप्पर पाईआ। इक्क चलाए सच जहाजना, एका चप्पू रिहा उठाईआ।

एका शब्द मारे अवाजना, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। हाढ़ सतारां रचया काजना, जन भगतां होई कुड़माईआ। प्रभ करया खेल देस माझना, वीह सद बिक्रमी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अमृत धार चलाईआ। गुर गोबिन्द तेरा अमृत पान, गुर पूरे आप कराया। आपे वेखे पंज निशान, वेखणहार आप हो जाया। आपे करे पंच प्रधान, आपे पंजां विच समाया। आपे पंचां मेल विच जहान, पंच पंचायण इक्क बणाया। गुरसिख तेरी काया बणाए नाम रसायण, सच कुठाली इक्क तपाया। सोहँ शब्द पहन साचा गहिण, प्रभ साचे आप घड़ाया। कलिजुग अन्तिम वेखण आया आपणे नैण, कवण नारी रही हंढ्ढाया। कवण कज्जल पया नैण, कवण धार बंधाया। कवण तज्ज तज्ज आया साक सज्जण सैण, मात पित भाई भैण हरिसंगत मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा राह चलाया। सतिजुग तेरा साचा राह, हरि साचा आप चलाया। शब्द सरूपी बण मलाह, एक मार्ग लाया। एका धाम दए सुहा, एका जाप जपाया। एका पौड़े दए चढ़ा, एका डण्डा हथ्थ फड़ाया। एका गौड़े दए मिला, एका ब्रह्म जणाया। मिट्ठे कौड़े वेखे थाउँ थाँ, लुकया कोई रहिण ना पाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जिस जन आपणी चोग चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरे आत्म दर, आप आपणा भोग कराया। आप आपणा भोगी भोग, आपणी दया कमांयदा। मेल मिलाया लिख्या धुर संजोग, ना कोई मेट मिटांयदा। दर आयां कटे हउमे रोग, चिन्ता सोग गवांयदा। एका बख्शे साचा जोग, गुर मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। दरस दिखाए आप अमोघ, घर घर फेरी पांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत धार एका रिहा वखांयदा। हरिसंगत हरि नाता जोड़, आपणी दया कमाईआ। आपे चढ़या आपणे घोड़, आपे रिहा दौड़ाईआ। आपे आया वागां मोड़, नीले वाला बेपरवाहीआ। सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़, साचा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत धार एका रिहा वखाईआ। अमृत आत्म साची धार, गुरमुखां आप प्यांअदा। निझर रस अपर अपार, निजानंद समांयदा। परमानंद कर आधार, परम पुरख अख्वांयदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भनांयदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, मंगलाचार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत एह समझांयदा। हरिसंगत हरि मेलया, भिन्नड़ी रैण अपार। आपे गुर गुरु गुर चेलया, आप सुहाए बंक द्वार। आपे सज्जण आप सुहेलया, आपे मीत मुरार। आपणा खेल आपे खेलया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखणहारा सर्ब संसार। सर्ब संसार लक्ख चुरासी, हरि हरि फोल फोलांयदा। जन भगतां करे बन्द खुलासी, आप आपणी दया कमांयदा। दर

दुरकाए मदिरा मासी, दर द्वार रहिण ना पांयदा। जो जन करन आए हासी, मनमुखता विच टिकांयदा। जो जन गायण स्वास स्वासी, फड़ फड़ बांहों पार करांयदा। आपे कट्टणहारा जम की फाँसी, राए धर्म आप समझांयदा। चित्रगुप्त हरि लाहे उदासी, लेखा लेख ना कोई वखांयदा। जिस जन दरसन पाया हाढ़ सतारां घनकपुर वासी, मात गर्भ फेर ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जल एका नर, एका धार आपणा रूप समांयदा। हरि का रूप भाण्डा नीर, हरि आपणे हथ्थ उठाया। गुरमुखां कट्टण आया भीड़, भेखी भेख वटाया। मनमुखां लावण आया तीर, नेत्र दिस ना आया। सोहँ चले निराला तीर, सो रसना चिल्ला इक्क उठाया। वेख वखाए पीर फ़कीर, शाह हकीर फोल फोलाया। साधां सन्तां चोटी चढ़े अख़ीर, अन्दर मन्दिर कुंडा वेख वखाया। हरिसंगत तेरी बन्न्हे बीड़, हरि बीड़ा आपणा आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका निर्मल नीर वखाया। निर्मल नीर निझर धार, आत्म अन्तर दरसाईआ। सतिगुर पूरा किरपा धार, गुरमुखां प्यास रिहा बुझाईआ। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग गूढ़ी नींद सवाईआ। सतिजुग साचा हो त्यार, लोकमात आया करके धाईआ। ल्या जन्म विच संसार, धरत मात गोद सुहाईआ। साधां सन्तां करे प्यार, इक्क सनेहुड़ा रिहा घलाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दोए जोड़ पड़े सरनाईआ। हाढ़ सतारां दिवस विचार, हरि साचा मेल मिलाईआ। सतिजुग सोहे बंक द्वार, हरिसंगत वेखे चाँईं चाँईंआ। पुरख अबिनाशी पहरेदार, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ । गुर संगत तेरा साचा रूप, हरि साचे आप दरसाया। सेवादार हरि साचा भूप, जुग जुग करदा आया। होए सहाई चारों कूट, दहि दिशा वेख वखाया। जुग जुग जो गए रूठ, कलिजुग अन्तिम ल्ए मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर आपणा आप सुहाया । सतिगुर तेरा सति सन्तोख, हरिसंगत आप धरांयदा। गुर दर ना मंगणी कदे मोख, गुर करता आपणी किरपा कर आपणी दया कमांयदा । हरि चरन द्वार ना हरख़ ना सोग, आवण जावण विच ना आंयदा। इक्क प्रीती लैणी जगत भोग, मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा रूप तेरे अग्गे धर, तेरा रंग वटांयदा। सतिजुग रंग सत्त सफैद, सच सुच्च वड्याईआ। एका शरअ एका आयत, इक्क हदीस पढ़ाईआ। इक्क सृष्ट इक्क कायनात, इक्क मकान सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ दस ग्यारां बीस तीस चार लक्ख जोड़ जुड़ाईआ। लक्ख चुरासी जुड़या जोड़ा, हरि साचे आप जुड़ाया। कलिजुग वेखे कूड़ कुड़यारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वखाए इक्क घर, मेट मिटाए दुरमति माया। कलिजुग माया दूर किनारा,

दर द्वार दुरकांयदा। हरि हरि शब्द जिस जन गाया, जन जननी लेखे लांयदा। अनन्द अनन्द मंगल इक्क रखाया, अनहद ताल वजांयदा। लक्ख चुरासी संगल दए कटाया, शब्द हथौड़ा एका लांयदा। हरिसंगत तेरा रूप वटाया, चिट्टा दुध्ध सतिजुग बणत बणाईआ। प्रभ मात करे उज्जल बुध्ध, पूरन बूझ बुझाईआ। जगत विकारा भुल्ले सुध्ध, सार रहे ना राईआ। शब्द अस्व चढ़े कुद्द, सोलां कलीआं आसण पाईआ। काम क्रोध ना करे युद्ध, अट्ठे पहर ना तन लड़ाईआ। करे प्रकाश अन्धेरी खुड, निर्मल जोत जगाईआ। गुरमुख आपणे आप ल्ए बुझ, ना कोई दूसर मेल मिलाईआ। चरन प्रीती जो जन रहे झूज, वड भगती भगत रखाईआ। हरिसंगत मेला इक्क दर, भिन्नड़ी रैण वेख वखाईआ । भिन्नड़ी रैण चढ़या चा, पाया हरि दुआरा। संगत हरि मेलया बेपरवाह, प्रगट होया विच संसारा। दोहां मेला एका थाँ, सोहया बंक दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे भरे अमृत घर भण्डारा। साचा अमृत हरि वरताए, अमृत बरखा लाईआ। अमृत नीर आप हो जाए, गुरमुख दुध्ध विच समाईआ। गुरमुख दुध्ध नज़री आए, गुर पूरा नीर दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां हरिसंगत एका रंग रंगाईआ। हरिसंगत हरि रंग राता, आपणी दया कमांयदा। दिवस रैण जणाई इक्क प्रभाता, एका वक्त सुहांयदा। एका नाम एका दाता, एका झोली पांयदा। एका वखाए पूजा पाठा, सोहँ मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। एका अमृत मारे ठाठां, आत्म जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ बारां बिक्रमी तेरी धार, पुरख अबिनाशी कर त्यार, अमृत जल अपर अपार गुरमुख मुख चुआंयदा। अमृत आत्म हरि हरि चो, आपणा बीज बिजाया। हरिसंगत दुरमति मैल धो, निर्मल सरीर कराया। दरस दिखाए अग्गे हो, एका दूजा भउ चुकाया। जगत नाता तोड़े मोह, एका नाता घर बंधाया। हरिजन दूर ना जाणे को, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा मेल दर, दर द्वार दए सुहाया।

हरि पुरख समरथ, सर्बकल समाया। हरि पुरख समरथ, सतिगुर रूप वटाया। हरि पुरख समरथ, रूप अनूप दरसाया। हरि पुरख समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग जीवण दाता नाम धराया। हरि पुरख समरथ, साचा मीतड़ा। हरि पुरख समरथ, हरिजन रंगे काया चोली चीथड़ा। हरि पुरख समरथ, देवे नाम शब्द गुण अनडीठड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम निधाना प्याला एका पीतड़ा। हरि समरथ हरि नाम प्याला, हरिजन आप पिलांयदा। सतिगुर पूरा दीन दयाला, दया निध अख्वांयदा। करे कराए सदा प्रितपाला, प्रितपालक नाम धरांयदा।

आदि पुरख हरि जोत ज्वाला, आदि शक्त वेस वटांयदा। आदि अन्त इक्क अकाला, अकाल पुरख वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। साचा मेल मिलावण योग, जोग जुगीशर इक्क अख्वाया। इक्क चुगावणहारा चोग, एका जोग सिखाया। एका भोगणहारा भोग, एका सेज हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका भाणा आप फ़रमाया। आपणे भाणे हरि भगवन्त, आपणी रचन रचाईआ। आपे होया बेअन्त बेअन्त, बेअन्ता आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपे साजन आपे सन्त, आपे सांतक सति वरताईआ। आपे नार सुहागण होए कन्त, आपे मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वेख वखाईआ। हरिसंगत तेरा काया घाट, हरि साचे वेख विचारया। आपे उतरया आपणे घाट, आपे करे पार किनारया। वेखणहारा तीर्थ ताट, तट किनारा फोल फुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धारा आपणे विच्चों बाहर कढा रिहा। आपणी धार आपे कढ्ढ, आपे रंग रंगाया। आप लडाया आपणा लड, आप आपणी गोद उठाया। ना कोई मास ना कोई हड्ड, ना कोई नाड़ी रक्त रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत हरि वेख घर, घर बार दए सुहाया। घर दुआरा लोकमात, धरत धवल सुहाईआ। लोआं पुरीआं वेखे मार झात, आप आपणी रचन रचाईआ। विष्नूं वंसी लै बरात, आया कर कर धाईआ। गुरसिख लछमी बणे नात, एका भूषन गल पवाईआ। लाल रंग धुर सुगात, घर साचे वेख वखाईआ। मिले मेल कमलापात, कन्त कन्तूहल वड्डी वड्याईआ। अन्दर वेख मार झात, हरि बैठा जोत जगाईआ। अलक्ख निरँजण आप जणाए आपणी वाट, धुर धाम सुहाईआ। सचखण्ड एका हाट, मिले वस्त नाम ख़ुदाईआ। अमृत रस लैणा चाट, दुरमति मैल गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्नूं वेस रिहा वटाईआ। विष्नूं वेस हरि करतार, आपणा आप उपाया। लछमी तेरा सच प्यार, माया मोह चुकाया। लाल रंग अपर अपार, तेरा रंग रंगाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, साचा आसण लाया। ना कोई वेखे विच संसार, दिस किसे ना आया। नेत्र नैण ना सके उग्घाड़, दोए लोचन रहे खुल्हाया। माया अग्नी कलिजुग रही साड़, दिवस रैण रही तपाया। गुरमुखां वंड वंडाई सतारां हाढ़, उज्जल मुखा मात कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहार आप वड्आया। हाढ़ सतारां साची रीता, हरि साचे आप चलाईआ। ना कोई मन्दिर ना कोई मसीता, गुरुद्वार ना कोई बणाईआ। शब्द सिँघासण बैठा इक्क अतीता, निरगुण जोत जगाईआ। अट्ठे पहर ठांडा सीता, हरिसंगत सांतक सति वरताईआ। जिस जन लुकया काया मन्दिर अचिन्ता, देवे दरस बेपरवाहीआ। आपे करे पतित पुनीता, पुण छाण आप कराईआ। गुरमुख साजन लक्ख चुरासी जीता, गुर पूरा सीस

उठाईआ। लेखे लाए हस्त कीटा, जो आए चल सरनाईआ। देवे नाम शब्द अनडीठा, दिस किसे ना आईआ। जन्म जन्म जन भगती पीसन पीठा, फल कलिजुग दए खवाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, जिउँ नानक अंगद अंग लगाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठा, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात आया कर कर धाईआ। लोकमात हरि चरन छुहाया, चार कुन्ट वधाईआ। धरत मात रही कुरलाया, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। कलिजुग कूड़ा उठ उठ धाया, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। जूठ झूठ नाल रलाया, फिरदा वाहो दाहीआ। कर्म धर्म कोई रहिण ना पाया, सति सतिवाद ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद बारां देवे वर, हरिसंगत नाम वधाईआ। वीह सद बारां हरिसंगत लेखे ला, आपणा कर्म कमाया। आपणा लेखा आपणे लहिणे पा, आपणा मूल चुकाया। सम्मत तेरां वेखे थाँ थाँ, साध सन्त रिहा उठाया। राज राजाना दए जणा, घर घर फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सम्मती लेखे लाया। सम्मत तेरां तेरी धार, तेरे हथ्थ रखाईआ। साधां सन्तां मारे मार, जो बैठे मुख भवाईआ। गुरमुख साजन ल्ए उभार, जो जन रसना गाईआ। कोटी कोट डुब्बे मँझधार, कोटी कोट ख़ाक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। सम्मत चौदां वेखे हट्ट, हरि साचे आप खुल्हाया। एका तीर्थ एका तट्ट, एका घाट पार कराया। एका काया एका हट्ट, एका पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए वर, एका इक्की पाया। एका इक्की आपणी पा, आपणा सगन मनांयदा। साची सिक्खी नाम धरा, साचा मार्ग लांयदा। रिखी मुनी कोई जाणे ना, पंडत पांधा ना कोई वेख वखांयदा। ग्रन्थी पन्थी कोई पछाणे ना, प्रभ साचा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां चौदां वेख वखांयदा। चौदां लोक चौदां हट्ट पसारा, चौदां तबकां रिहा उठाईआ। करे खेल अपर अपारा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। जन हरि हरिजन देवे इक्क प्यारा, एका रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद पन्दरां आप आपणा राज कमाईआ। वीह सद पन्दरां हरि पहली चेत्र, चेतन्न रूप हो आया। सृष्ट सबाई वेखे खेतन, लोआं पुरीआं फेरा पाया। शब्द खण्डा हरि नेत नेतन, नित नवित्त वेस वटाया। जन भगतां कर कर हेतन, हाढ़ सतारां वंड वंडाया। आपणे नेत्र आपे आया वेखण, बिधना रेख दए मिटाया। आपे वेखे धारी केसन, धर धरनी इक्क कमाया। आपे होए दस दस्मेसन, दाता दानी नाम धराया। सेव लगाए ब्रह्मा विष्न महेष गनेशन, सेवक सेवा आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदेस आदेस आपणा आप कराया। अमृत वेला अमृत रस, अमृत नाम उपाया। हरिजन

हरि होया वस, जन हरि दुआरे आया। एका रिहा राह दस्स, दूसर दर ना कोई सुहाया। निर्मल जोत करे प्रकाश कोटन रवि ससि, निरगुण जोत करे रुशनाया। जगत अन्धेरा जाए नस्स, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि हरि नाम आप रखाया। हरि अमृत हरि बाणी आ, हरि रूप करतार। हरि शब्द हरि बाणी आ, हरि बोले अपर अपार। हरि कथा अकथ कहाणी आ, कथनी कथ ना सके विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार। नाम वस्त अनमोल गुरमुखां देवे इक्क दुआरा, हरि साचे कंडे तोल। भरया रहे इक्क भण्डारा, भण्डार अतुट अतोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले आपणा होल। गावणहारा गा रिहा, गीत गोबिन्द अपार। पावणहारा पा रिहा, दर सच्चे दरबार। गावणहारा गा रिहा, परम पुरख करतार। पावणहारा पा रिहा, आत्म अन्तर कर विचार। गावणहारा गा रिहा, गाए गुण करतार। पावणहारा पा रिहा, मिले मेल सच्ची सरकार। गावणहारा गा रिहा, हरिसंगत दर भिखार। पावणहार पा रिहा, हउमे रोग निवार। साचा मेला आप मिला रिहा, लोकमाती लै अवतार। गुर चेला रूप वटा रिहा, खेले खेल सर्ब संसार। इक्क अकेला फेरी पा रिहा, निरगुण नूर कर उज्यार। आपणा वेला आप सुहा रिहा, सुहाए बंक द्वार। जन भगतां तेला आप चढ़ा रिहा, जोत निरँजण सेवादार। गीत सुहागी आपे गा रिहा, धुन अनादी वजाए इक्क धुन्कार। ब्रह्मादी खोज खुजा रिहा, आदि जुगादी एका कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण संग निभा रिहा। हरि साजन हरि हरि जाणया, हरि बिन अवर ना कोए। हरि किरपा हरि मन मानया, हरिजन दुरमति मैल धोए। हरि किरपा मिले मेल हरि भगवानया, गुरमुख सोया रहे ना कोए। हरि किरपा मिले नाम दानया, देवणहारा हरि त्रै लोए। एका शब्द धुर फ़रमाणया, सुणे सुणाए ना जग कोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां देवे साचे ढोए। हरि शब्द साचा ढोआ, प्रभ साचा लै के आए। गुरमुख सोया रहे ना कोया, फड़ बांहों आप उठाए। एका अमृत एका आत्म एका अन्तर हरि हरि चोया, एका दूजा भउ मिटाए। तीजा नैण वेख वखाए, चौथे पद आप समाए। आपणा बीज आपे बोया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे भाण्डे काचे, वेखे साचे हाटे, एका ताग एका सूत चारों कुन्ट ल्ए परोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां जग आपे मेले, दूसर अवर ना वेखे कोए। जन भगतां हरिभगती मेलया, भगती भर भण्डारा। सच भगती सज्जण सहेलया, सोहे चरन दुआरा। आपणा खेले आपे खेलया, करया वणज सच्चा वपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम भण्डारा। हरि भण्डार सदा

भरपूर, आदि जुगादि रखाया। देवणहारा ना नेड़े ना दूर, जन जागरत विच समाया। आसा मनसा जुग जुग पूर, पूरन आसा आप कराया। सद सहेला हाज़र हज़ूर, हरि शब्दी शब्द समाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाया। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, नाम चरनोदक रसना मुख चुआया। चतुर बणाए मूर्ख मूढ़्ह, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत दर होए मंगत, एका भिच्छया मंग मंगाया। हरिसंगत हरि वड वड्याई, वेखे दो जहानां। वज्जदी रहे शब्द वधाई, गाए नाम तराना। सखी साजन होए कुड़माई, बन्न्हे साचा गाना। धाम निरंतर दए सहाई, बैठा हरि भगवाना। आत्म अन्तर मेल मिलाई, खेले खेल महाना। जगत बसन्तर दए बुझाई, अग्नी मट्ठ ना कोई तपाना। एका मन्त्र दए पढ़ाई, हरि सोहँ जाप जपाना। लक्ख चुरासी करे लड़ाई, मारे तीर इक्क निशाना। गुरमुख साचे ल्ए तराई, आप आपणा लड़ फड़ाना। दर दर घर घर वेखे चाँईं चाँईं, आप आपणा पन्ध मुकाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, लक्ख चुरासी फंद कटाना। लक्ख चुरासी फंदी फंद, धर्म राए दरवेसा। रसन लगाए मदिरा मास गन्द, ना ओह मूंड ना धारी केसा। शब्द अनादी गाए छन्द, मिले मेल दस दस्मेसा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, करे कराए सच अदेशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा वेसा। कलिजुग जीव उठ जाग, जागण वेला आया। लोकमात लग्गा भाग, हरि साचे खेल रचाया। एका जोती जगे चिराग, दीवा बत्ती ना कोई रखाया। धुरदरगाही निकले एका लाट, लाट लिलाटी दए वखाया। पार कराए औखा घाट, एका पौड़े दए चढ़ाया। सरोवर नुहाए साचा ताट, तट किनारा इक्क सुहाया। वणज कराए साचे हाट, नाम वणजारा नाम धराया। दुरमति मैल देवे काट, धोवणहार सृष्ट सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण ल्ए वड्आया। कलिजुग जीव उठ बल धार, अन्ध अन्धेरी छाईआ। कूड़ी क्रिया रही ललकार, चारों कुन्ट पई दुहाईआ। माया ममता रही मार, दिवस रैण लड़ाईआ। हउमे हँगता रही साड़, बचया कोई रहिण ना पाईआ। पंचम लग्गी मगर धाड़, दिवस रैण सताईआ। कामन अग्नी बहत्तर नाड़, क्रोध लोभ हलकाईआ। दर घर साचे ना देवे कोई वाड़, ना कोई पार कराईआ। कलिजुग जूह होई उजाड़, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। लक्ख चुरासी आप चबावण आया आपणी दाढ़, आपणा मुख खुल्हाईआ। काल महांकाल वेखे इक्क अखाड़, काला वेस वटाईआ। सृष्ट सबाई लहिणा देणा चुकणा सतारां हाढ़, जूठी झूठी गंढ्ढ बंधाईआ। गुरमुख बणौणे साचे लाड़, साचे घोड़े आप चढ़ाईआ। धुरदरगाह देवे वाड़, चाल बेहंगम इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण सहिज सुखदाईआ। सहिज सुख हरि जीवण दाता, जागरत जोत जगांयदा।

कलिजुग मिटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। गुरमुखां पुच्छे एका आपे वाता, एका वतन वखांयदा। लोआं पुरीआं बहि बहि मारे झाका, दिस किसे ना आंयदा। हाढ़ सतारां खोल्हे ताका, गुरमुखां दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका सुरत एका शब्द इक्क दुलार एका शब्द छोटा काका, सोहँ नाम धरांयदा। सोहँ शब्द साचा काका, हरि साचे बाल उपनिआ। निरगुण जोती बणी माता, थिर घर बैठा जणया। पिता बणया पुरख बिधाता, आप आपणा आपे मन्नया। रूप बणाया सांतक सति, ना घड़या ना भन्नया। ना कोई रक्खी ज़ाता पाता, वरन गोत ना कोई जणया। ना कोई वेखे दिवस राता, ना पक्ख रखाए सूरज चन्नया। जन भगतां मेला इक्क इकांता, देवे नाम सच्चा धन धन्नया। अन्तिम देवण आया लहिणा देणा बाका, आपणी ढाई पहलों छप्पर छन्नया। अमृत जाम प्याए बण बण साका, अनहद राग सुणाए कन्नया। आपणा लेखा आपे जाणे भविख्त वाक, वेद पुराण कोई ना मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी देवे डंनिआ। कलिजुग जीव नेत्र खोल्ह, अन्त अन्धेरा छाया। पुरख अबिनाशी रिहा बोल, करता पुरख नाउँ धराया। शब्द अगम्मी वज्जे ढोल, नौ खण्ड रिहा सुणाया। ज़िमीं अस्मानां वेखे पोल, दोहां पड़दा फोल फुलाया । लोआं पुरीआं पया घोल, ना सके कोई छुडाया। लक्ख चुरासी ल्ए वरोल, नाम मधाना एका पाया। सोहँ कंडे रिहा तोल, जन भगत दुआरे आप गडाया। आपे बोले हौले हौल, आप आपणी धार सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण ल्ए वड्आया । कलिजुग जीव अक्ख उग्घाड़, हरि साचा दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई देखे उजाड़, जंगल जूह फिराईआ। जीआं जन्तां लहिणा देण चुकणा सतारां हाढ़, मनमुख कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख बणाए साचे लाड़, सत्त सतारां दए दुहाईआ। हरिसंगत घड़या आपे घाड़, आपे बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त ल्ए उपाईआ। साचा सन्त सो जन पूरा, जिस हरि हरि दरसन पाया । मानस जन्म ना होए अधूरा, जिस घर आपणा वेख वखाईआ। नाता तुटे मोह कूड़ा, हउमें रोग जलाया। मस्तक लाए चरन धूढ़ा, साचा जोग कमाया। काया चोली चाढ़्हे रंग गूढ़ा, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगण रिहा रंगाया। कलिजुग जीव जगत बिलास, माया भरम भुलाईआ। वेले अन्तिम होए उदास, कर्मी कर्म सजाईआ। जन भगतां हरि वस्सया पास, जो जन रसना रहे ध्यााईआ। मेल मिलाए शाहो शबास, शाह सुल्ताना वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखाईआ। सज्जण वेखे ठग्ग चोर, आपणी दया कमांयदा। आपे चढ़या साचे घोड़, चारों कुन्ट फेरी पांयदा। गुरमुखां लभ्भे दौड़ दौड़, दहि दिशा वेख वखांयदा।

ना कोई नगर जाणे लभ्मा डूँघा चौड़ा सौड़, आप आपणा पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, जोती जोत नूर रखांयदा। जोती नूर हरि उजाला, आपणा आप रखाया। करया खेल दीन दयाला, दयानिध नाम धराया। शब्द मारे इक्क उछाला, सागर सिन्ध सुकाया। गुरमुख उपजाए साचे लाला, जगत हट्ट ना कोई विकाया। आपे होया सदा रखवाला, सेवक सेवा रिहा कमाया। कलिजुग चली अवल्लड़ी चाला, भेव किसे ना राया। जन भगतां दस्से राह सुखाला, जोग अभ्यास ना कोई कराया। तोड़णहारा जगत जंजाला, दर द्वार निरास ना कोई कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन आस आपे कर, आसा मनसा पूर कराया। निरगुण रूप कर आकार, हरि हरि रचन रचाईआ। धरत धवल कर पसार, धरनी नाउँ धराईआ। एका शस्त्र मारे मार, श्री असकेत नाउँ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा चरन टिकाईआ। भगवन विष्नूं कर आकार, वेसी वेस वटाया। लछमी वेखे चरन द्वार, साची सेवा लाया। समुंद वरोले किरपा धार, बल्ख बुख़ारा फेरी पाया। धरनी धरत अधविचकार, आप आपणा चरन टिकाया। लछमी मंगे इक्क प्यार, चतुर्भुज रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा चरन छुहाया। ब्रह्म ब्रह्मा खेल खेला, खिलाए हरि दातारा। कपाल मोचन मेल मिलाए, सीस सीस अपारा। जगत दर्शन ना कोई मिटाए, रो रो करे पुकारा। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, धर धरनी दिसे धाम न्यारा। ब्रह्मा वेता चल के आए, पाए पुरख अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए सच दुआरा। शिव शंकर मेला जगत नाता, पार्बती कुड़माईआ। भोला नाथ इक्क अकांता, चल आया वाहो दाहीआ। वेखे खेल पुरख अबिनाशा, नेत्र नैण उठाईआ। पार्बती संग मिलाई निभाए सगला साथा, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर धरनी इक्क वखाईआ। राज सुत इन्द्र दुलार, दर दर फेरा पाया। माता अग्गे रोवे कर प्यार, बल राजा छल छिलाया। धर धरनी सोहे बंक द्वार, हरि पूरे लेख लिखाया। आया ध्रू सुत दुलारा, कटया रैण वसेरा। पुरख अबिनाशी दए हुलारा, शब्द अनादी पाया घेरा। भरम चुकाए मेरा तेरा, ढाया भरमां डेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहरा साचा वर, दो जहानां करया निबेड़ा। राम रामा रूप धर, अन्तिम वेख वखाया। आपणे सुत आपे लड़, आपणा बाण चलाया। बाल्मीक वेखे अन्तिम खड़, आपणा चरन टिकाया। सौ सौ कर्म एका घर, एका गढ़्ह सुहाया। जगत कताब लेखा लिख ना सकी ना कोई विद्या मात पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा धाम सुहाया। आपणा धाम सुहाए बनवारी, द्वापर वेख विचारया। अर्जन आए जोधा भारी, खेले

खेल शिकारया। बराट नगरी कर उज्यारी, मुख मुक्खड़ा मुख छुपा रिहा। शब्द सरूपी मिल्या मेल कृष्न मुरारी, साचा धाम सुहा रिहा। एका ज्ञान एका वारी, एका भगत जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धाम अवल्ला इक्क अकाला, आपे वेख वखा रिहा। आया नानक बण दरवेश, आपणी दिशा वखाईआ। हथ्थ खूंडी मोढे भूरी खेस, प्रेम सेज वछाईआ। गटीआं गिणे राह वेखे दस दस्मेस, अन्तिम होए सहाईआ। प्रभ दा भाणा मन्नणा मन्नदा रहे हमेश, जुग जुग वड्डी वड्याईआ । जोधा सूरा नर नरेश, निरगुण नाउँ धराईआ। पंज तत्त वखाए धारी केस, सम्बल नगरी नाउँ उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर धरनी वेख वखाईआ। गुर गोबिन्दा हो उज्यारा, आपणा कर्म कमांयदा। मिल्या मेल हरि करतारा, एका लिव लगांयदा। एका शब्द इक्क धुन्कारा, एका राग अल्हांयदा। एका वणज इक्क वपारा, इक्क वणजारा आप अख्वांयदा। एका वेखे पार किनारा, आप आपणा नैण उठांयदा। पुरख अबिनाशी कहे ललकारा, उच्ची कूक सुणांयदा। तेरा लहिणा रहे अधारा, कलिजुग अन्तिम पूर करांयदा। पार ना करना ब्यास किनारा, एका अक्खर पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर धरनी वेख वखांयदा। गुर गोबिन्दा भाणा मन्न, हरि हरि इक्क ध्यांअदा। आपणा बन्न्ह आपे बन्न्ह, आपणी वंड वंडांयदा। आपणे तन देवे डन्न, आपणे तन धमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रक्त बूंद लेखे लांयदा। रक्त बूंद सुत दुलार, साचे लेखे लाया। ख़ाकी ख़ाक कर प्यार, नैणां विच टिकाया। पथ्थर लाए अपर अपार, ना कोई सके तोड़ तुड़ाया। आपे बैठा अधविचकार, दे मति रिहा समझाया। एका तत्त हरि निरँकार, हरि शब्दी शब्द उपाया । बीजी रत्त खिले फुले फुल फुलवाड़, बाग बगीचा मात लगाया। छोटा बाला हो त्यार, पहलों आपणा सीस कटाया। अग्नी जोत ज्वाला नैणा देवी रही धाहां मार, वेला वक्त ना किसे सुहाया। प्रभ अबिनाशी खेले खेल अपर अपार, छोटा वड्डा मेल मिलाया। दोहां मेला हरि द्वार, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी उखड़े जड़्ह, सतिजुग साची नीह रखाया। साचे सुत आपे वार, आपणी ख़ुशी मनांयदा। पुरख अबिनाशी तेरा इक्क प्यार, तेरा मेरा रूप दरसांयदा। लहिणा देणा दित्ता करज उतार, तेरा तेरी झोली पांयदा। पुरख अबिनाशी कहे पुकार, तेरा बूटा मात लगांयदा। सतिजुग साचे दए हलूणा, चार वरनां इक्क हुलार रखांयदा। डंक वजाए चारे कूटां, पुरीआं लोआं आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर धरनी वेख वखांयदा। धर धरनी हरि जोत जगा, आपणी दया कमाईआ। छे जोजन वंड वंडा, पुरी घनक सुहाईआ। त्रैलोक वेख वखा त्रैलोका वेख वखाईआ। तीजा हिस्सा आप आपणा रिहा वंडा, लोकमात वज्जी वधाईआ। पुरख

अबिनाशी जोत जगा गुर गोबिन्द मिल्या चाँईं चाँईंआ। दोहां मेला होया सहिज सुभा, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर धरनी दए वड्याईआ। गुर गोबिन्दा हरि हरि मेला, आपणा आप कराईआ। पारब्रह्म होया साचा गुर गुर गोबिन्द होया चेला, एका रूप वटाईआ। आपणा सगन आप मनाया आपणी हथ्थी चाढ़्हे तेला, आपे मंगल गाईआ। आपणीआं सख़ीआं आपे बहि बहि पाए वेला, आपणा मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धर धरनी दए सुहाईआ। धर धरनी सुहावणहारा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गुर गोबिन्द कर प्यारा, मेल मिलावा साचे माहीआ। मिल्या मेल सुत दुलारा, घर साचे वज्जी वधाईआ। लौहण आया पिछला कर्ज़ा भारा, बाकी रिहा चुकाईआ। लोकमात ना किया अधारा, हरिसंगत संग रखाईआ। सोलां मग्घर दिवस विचारा छोटा बाला भेट चढ़ाईआ। साडे तिन्न तिन्न हथ्थ बणाया इक्क मुनारा, रविदास चुमारा लेखे लाईआ। नानक सुरंगा वजाए सितारा, निरँकार निरँकार निरँकार गाईआ। जनक करे जगत अधारा, लहिणा देणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी अन्तिम बणत बणाईआ। साडे तिन्न हथ्थ जगत मुनारा, हरि साचे आप कराया। आपणी हथ्थी लाया इट्टां गारा, एका धाम सुहाया। लोआं पुरीआं पावे सारा, करोड़ तेतीसा दए हिलाया। सुरपति राजा इन्द रोवे जारो जारा, ना धीरज धीर कोए धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा धाम सुहाया। धाम सुहाए हरि निरँकार, आपणी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, साधां सन्तां रिहा उठाईआ। जगत जगदीसा देवे वार, जन भगतां भेट चढ़ाईआ। साचा सीसा लेखा लाए नौ दर दरबार, लेखा लिख्त विच लिखाईआ। अग्गे बैठ सच्ची सरकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सम्बल नगर अपर अपार, गुर गोबिन्दा आसण लाईआ। रक्त बूंद नाड़ी मास चम्म बणाई चार द्वार, उप्पर छप्पर छाईआ। आपे कीता आपणा बन्द किवाड़, दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां भेव खुल्हाए सतारां हाढ़, आप आपणी बूझ बुझाईआ। भाग लगाया विच उजाड़, हरिसंगत वड वड्याईआ। शब्द सिँघासण बैठ सच सच्ची सरकार, लक्ख चुरासी दए मिटाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख्वार, दर दर भिच्छया कोई ना पाईआ। साधां सन्तां मारे मार, जूठे झूठे रहे जो धूंणीआँ ताईआ। गुरमुख साजन ल्ए उभार, जो जन हरि हरि नाम रसना रहे उचार, हरि साजन मेल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी करता सृष्ट सबाई सांझा यार, सगला संग निभाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई इक्क वखाए जगत प्यार, जगत नाता इक्क बंधाईआ। आपे होया ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ दातार, चारों कुन्ट रिहा फिराईआ। तीर तुफंग

ना कोई कटार, खाली हथ्थ रिहा वखाईआ। लशकर शाही ना कोई फौज घोड़ा अस्वार, एका शब्द रिहा दौड़ाईआ। तोप तबक ना मारे मार, रसना चिल्ला रिहा चलाईआ। जार जाबर सभ जानणहार, गोबिन्द सीस उठाईआ। मढ़ी गोर भरे द्वार, धरत मात बैठी गोद विछाईआ। उत्तों पावे डाहडा भार, जूठ झूठ सीस टिकाईआ। गुरमुखां रखाए इक्क द्वार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ । गुर पीर ना दिसे कोई अवतार, ना कोई सहाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता सच सच्ची सरकार, दो जहानां इक्क अख्वाईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जन भगतां वंडाई साची वंडा, हरि साचा धाम सुहाईआ। गुरसिख नार होए कदे ना रंडा, साचा कन्त हंढाईआ। प्रभ मेटण आया भेख पखण्डा, धुरदरगाही साचा माहीआ। ना कोई पूजे करीर जंडा, ना कोई मढ़ी मसाणी जाईआ। कलिजुग तेरा पार कन्ढ्ढा, देवी देव ना इष्ट रखाईआ। अञ्जील कुरान वेद पुराण खाणी बाणी ना कोई पाए वंडा, ना कोई बाईबल रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए धुरदरगाही उप्पर लाल रंग दरसाईआ। शब्द निशाना सच वखाउणा, लालन लाल रंगाया। पुरख अबिनाशी दर सुहाउणा, धुर धाम वेख वखाया। एका कारज आप कराउणा, ना विचोला कोए जणाया। सम्बल नगरी धाम उपजाउणा, साचा धाम वेख वखाया। नौ दुआरे दर खुल्हाउणा, गुरमुखां बेड़ा पार कराउणा, सिँघ तारा साडा छोटा एह समझाउणा, वड्डा लेख ना कोई लिखाया । बुध लेखा आपणा पाउणा, जगत मति नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे साचा घर, हरिसंगत आप सुहाया । संगत सुहाए हरि दुआरा, लेखे हरि हरि लग्गा। हरि हरि आप होए भिखारा, जन भगतां फिरे पिच्छे अग्गा। आओ सन्तो करो वणज वपारा, चरन सीस वेखे साचा पग्गो। ना कोई मंगो होर दुआरा, हँस हो कग्गो। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेले साचे घर, दरस दिखाए उप्पर शाह रगो। ओअँ रूप आप करतारा, निरगुण नाम धराया। निरगुण जोती कर उज्यारा, नूरो नूर करे रुशनाया। एका वसे धाम न्यारा, दिस किसे ना आया। उच्च महल्ल अटल अगम्म अपारा, ऊँचो ऊँच रखाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकारा, सच सिँघासण आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ओंकारा नाम धराया। ओंकारा कर आकार, आपणा नाउँ धराईआ। आपणा वेखे आप पसार, वेखणहार दिस ना आईआ। आपे बन्न्हे आपणी धार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, एका नूर समाईआ। सति पुरख निरँजण साची कार, आप आपणी रिहा कमाईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल अपार, अलक्ख अलक्खणा रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ओअँ एका एक अख्वाईआ। इक्क अकल्ला एकँकारा, एका दर सुहाया। इक्क वसाया सच

महल्ला, भेव किसे ना पाया। जोती दीपक एका बला, प्रकाश प्रकाश समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा इक्क सुहाया। ओंकार कर प्रकाशा, आपणा रंग रंगांयदा। खेले खेल पुरख अबिनाशा, परम पुरख अख्वांयदा। जन सन्तां देवे नाम भरवासा, शब्दी शब्द उपांयदा। शब्द धुन हरि शाहो शबासा, अनहद ताल वजांयदा। काया मण्डल वेखे साची रासा, साची सतिआ आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन आत्म अन्तर रक्खे वासा, दिवस रैण एका रंग रंगांयदा। एकँकार सर्ब प्रकासी, सति पुरख अख्वांयदा। हरि सन्तन लाहे जगत उदासी, एका नाम वरतांयदा। मेल मिलावा शाहो शबाशी, घर मंगल साचा गांयदा। निज आत्म कर सच निवासी, निज घर साचा वेख वखांयदा। खेल कराए पृथ्मी आकाशी, पृथ्मी आकाश फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर धरांयदा। जोती नूर सर्ब घट अन्तर, हर घट आप टिकाया। जन सन्तां मेला पुरख निरंतर, निरगुण मेल मिलाया। पंज तत्त बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत आत्म जाम प्याया। आपे बिध जाणे अन्तर, सुरती शब्दी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला एका दर, दर सुहञ्जणा जगे जोत निरँजणा, आदि निरँजण वेख वखाया। आए दर सन्त सुहेले, हरि हरि मंगलाचार। मिले मेल गुर गुर चेले, सोहे बंक द्वार। वसे धाम इक्क अकेले, निरगुण खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलावे सिरजणहार। सन्त कन्त भगवन्त, एका धाम सुहांयदा। भेव ना जाणे कोई जीव जन्त, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। एका सेजा एका नारी एका कन्त, एका सन्त हंढांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जांयदा। रसन जीव नाम रसायण मणीआ मणत, मन मणका फेर वखांयदा। जुग जुग महिमा गणत अगणत, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। धन्न वड्याई हरिजन साचे सन्त, जिन हरि हरि मेल मिलांयदा। कलिजुग माया पाए बेअन्त, मनमुख जीवां दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत भगवन रूप समांयदा। सन्तन घर सच सुहञ्जणा, निर्मल जोत आकारा। मिले मेल पुरख आदि निरँजणा, नाता तुट्टे सर्ब संसारा। आत्म धुन अनादी एका ताल वज्जणा, आप वजाए वजावणहारा। शब्द ब्रह्मादी खोज खुजाए साचे सज्जणा, लोआं पुरीआं पावे सारा। हरिजन हरि द्वार करे कराए साचा मजना, दुरमति मैल पार किनारा। काया भाण्डा जो घड़या सो भज्जणा, गुरमुख विरले मात विचारा। जीउ पिण्ड सभ ने तजणा, मेल मिले घड़न भन्नणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला एका घर, करे कराए एका एकँकारा। एका एकँकार अकल कल धार, अकल कल समाया। खेले खेल अपर अपार, अछल अछल्ल छलाया। वल छल करे विच संसार, गुरमुख विरले बूझ बुझाया।

जो जन आत्म अन्तर काया मन्दिर अन्दर एका गुण रहे उचार, रसना जेहवा ना कोए हिलाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहया। पार कराए नौ द्वार, सुखमन नाड़ी वेख वखाया। जोत निरँजण कर उज्यार, अनहद ताल वजाया। पंचम सखीआं गावण वारो वार, आपणा राग अल्हाया। आपे वेखे वेखणहार, घर मन्दिर बैठा आसण लाया। शब्द सिँघासण अपर अपार, आत्म सेजा आप विछाया । निरगुण जोती कर उज्यार, उत्ते बैठा बेपरवाहया। अमृत आत्म भर भण्डार, निझर धार वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे दर, कागों हँस हँस काग दए बणाया। काग हँस मोती चोग, एका नाम रखांयदा। मेल मिलावा धुर संजोग, हरिजन मेल मिलांयदा। आत्म भोगे साचा भोग, रस रसीआ आप अख्वांयदा। इक्क वखाए साचा जोग, जुगत जगत आपणे हथ्थ रखांयदा। नाम जणाई धुर सलोक, सो पुरख निरँजण आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन वेखे साचा घर, घर साचा कवण सुहांयदा। कवण घर कवण दुआरा, कवण रिहा उपाईआ। कवण रूप हरि करतारा, बैठा आसण लाईआ। कवण मेल मिलाए विच संसारा, सन्त सुहेले वेख वखाईआ। कवण कराए आर पार किनारा, कवण मँझधार रुढ़ाईआ। हरि सन्तन पाया पुरख अपारा, एका दूजा भेव चुकाईआ। तीजा नेत्र कर उज्यारा, आत्म ब्रह्म जणाईआ। चौथे घर पावे सारा, एका पद समझाईआ। पंचम मेला मीत मुरारा, मेलणहारा बेपरवाहीआ। छेवे छप्पर छन्न ना कोई महल्ल उसारा, शब्दी शब्द बणत बणाईआ। अठा तत्तां वसे बाहरा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध ना कोए वड्याईआ। नौ दर ना कोए किवाड़ा, जगत वासना सर्ब तजाईआ। उच्चे टिल्ले बैठा चढ़ पहाड़ा, बजर कपाटी अग्गे डाहीआ। गुरमुख विरला वेखे सच अखाड़ा, हरि साचा रिहा लगाईआ। नेड़ ना आए पंचम धाड़ा, दर द्वार दए दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला विच संसारा, सहिज सहिज गुण गाईआ। सन्तन बोले नाम जैकारा, आत्म धुन उपजाईआ। मेल मिलाए कन्त भतारा, साची नारी ल्ए प्रनाईआ। एका सेजा कर प्यारा, एका रुत्त सुहाईआ। एका वेखे धर्म दुआरा, धर्म धर्मी इक्क जणाईआ। निहकर्मी हरि पावे सारा, कर्म कांड विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन वेखे साचा घर, घर साचे नाम वज्जदी रहे वधाईआ। वज्जे नाम शब्द मृदंगा, सन्तन घर सुहांयदा। जिस जन लगाए आपणे अंगा, अंगीकार आप अख्वांयदा। मानस जन्म ना होए भंगा, जिस जन दया कमांयदा। वड दाता जोधा सूरा सरबंगा, एका इष्ट देव मनांयदा। शब्द सिँघासण बैठ पलँघा, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दर द्वार रहे मंगा, भिख़क भिच्छया एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे एका

घर, धुन अनाद एका एक वजांयदा। नाद धुन वज्जे तलवाड़ा, सन्तन मंगल गाया। आप वजाए बहत्तर नाड़ा, साचा ताल रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला साचे घर, घर साजन वेख वखाया। दर्शन पेखत दरस कर, दरसी दरस दिखाया। दर साचा रूप ना रेखता वेख हरि, निरगुण नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मंगे इक्क घर, दर द्वार इक्क सुहाया।

आदि निरँजण मूर्त अकाल, पारब्रह्म अख्वाया। दर्द दु:ख भय भंजन दीन दयाल, दयानिध नाम धराया। निरगुण रूप सर्ब प्रितपाल, घर सज्जण बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी करे रुशनाया। आदि निरँजण पुरख अबिनाशा, निरगुण नूर समाया। आपणा वेखे आप तमाशा, आप आपणा खेल खिलाया। आप उपाए पृथ्मी आकाशा, रवि ससि सेवा लाया। मण्डल मण्डप पावे रासा, आप आपणा रूप वटाया। खेले खेल शाहो शबाशा, शाह सुल्ताना नाम धराया। हर घट अन्दर रक्खे वासा, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाया। आदि पुरख सर्ब गुर दाता, हर घट आप समाईआ। उत्तम रक्खे आपणी ज़ाता, एका वरन बणाईआ। एका रक्खे नाम सुगाता, आपणी झोली पाईआ। एका पिता एका माता, एका बाल सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच समाईआ। निरगुण नूर कर उजागर, आपणा कर्म कमाया। आप आपणा बण सुदागर, आप आपणा वणज कराया। आप आपणा कर्म करे उजागर, आप आपणा लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटाया। निरगुण वेस शाह निरँकार, सच तख्त सुल्ताना। जोती नूर कर उज्यार, बैठा आप श्री भगवाना। ना कोई मन्दिर चार दिवार, ना कोई दिसे होर निशाना। इक्क अकल्ला एकँकार, खेले खेल महाना। आपणा वेखे आप पसार, आपणी बणत बणाना। आप सुहाए आपणा बंक द्वार, थिर घर साचा इक्क टिकाना। महल्ल अटल उच्च मुनार, हरि साचे वेख वखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे परवाना। निरगुण नूर कर परवान, आपणा मूल चुकाया। आपे वेखे मार ध्यान, आप आपणा वेख वखाया। आपणा वेखे आप निशान, आपणा नेत्र आप खुल्हाया। आपे जाणे जणाए आपणा इक्क ज्ञान, एका ज्ञान दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण साजन वेख वखाया। निरगुण साजन हरि हरि मीता, हरि हरि नाम धरांयदा। आपे वस्सया आपणे चीता, आप आपणा कर्म कमांयदा। आपे बैठा इक्क अतीता, एका रूप समांयदा। आपे ठांडा आपे सीता,

सांतक सति आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणी रीता, आपे धार चलांयदा। ना कोई मन्दिर गुरदुआरा दिसे मसीता, हरि साचा जोत जगांयदा। ना कोई हस्त ना कोई कीटा, शाह सुल्तान ना कोई अख्वांयदा। हरि का धाम सदा अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। आपणे घर आपे बैठा, आपणा आसण आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार इक्क वहांयदा। निरगुण धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। खेले खेल अपर अपार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी इच्छया आपणी भिच्छया आपे मंगे बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। आपे देवणहार दातार, आपणी वंडण रिहा वंडाईआ। साचा शब्द कर त्यार, आपणा घर सुहाईआ। एका नाद वजाए वजावणहार, बोध अगाध जणाईआ। शब्द वधाई वज्जे दर निरँकार, एका रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेखे निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। निरगुण निरगुण आपणा वेख, आपणा रूप वटाया। आप आपणा लिखे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। आप आपणी लाए मेख, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाया। अलक्ख अलक्खणा करे इक्क आदेश, अलक्ख निरँजण नाउँ धराया। थिर घर बैठ करे आदेस, आप आपणा वेस वटाया। सचखण्ड कर प्रवेश, जोती नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे शब्द करे वड्आया। साचे शब्द कर जणाई, हरि आपणा आप उपाया। एका रूप हरि रघुराई, अकल कला अख्वाया। शाहो भूप सहिज सुखदाई, भेव कोई ना राया। जोती जोत कर रुशनाई, अन्ध अन्धेर ना कोई दिसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंग कटाया। आप आपणा अंग कटा, आपणा रूप वटांयदा। आप आपणी सेवा आपे ला, सेवक सेवा नाम धरांयदा। आपणा इष्ट आप मना, आपे सीस झुकांयदा। आपणी दृष्ट आप खुल्हा, आपे दर सुहांयदा। आपणा वेस आप वटा, विष्नूं वंसी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द मिलावा साचे घर, साचा दर सुहांयदा। शब्द सुत वड बलवाना, हरि एका एक उपाया। एका देवे धुर माणा, एका सेवा लाया। खेले खेल दो जहानां, भेव किसे ना पाया। पारब्रह्म ब्रह्म आप पछाना, ब्रह्म ब्रह्म समाया। त्रैगुण माया कर प्रधाना, एका तत्त वखाया। पंज तत्त मिटाए हरि निशाना, सेवक सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे शब्द देवे वर, लोआं पुरीआं रचन रचाया। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, आपणी बणत बणाईआ। शब्द सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। ब्रह्मा वेता कर त्यार, कँवल कँवला मुख भवाईआ। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। एका दाता दानी दान, एका झोली रिहा भराईआ। एका घर एका मन्दिर एका दिसे सच मकान, एका बैठा आसण लाईआ। एका राग एका कान, एका मंगल एका गाण, एका रिहा

गाईआ। इक्क अनादी धुर फ़रमाण, ब्रह्मादी खोज खोजाईआ। आदि जुगादी हरि भगवान, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण, आप आपणी कल वरताईआ। आपणी कल आप वरतंता, पारब्रह्म अबिनाशी। खेले खेल जुगा जुगन्ता, निरगुण जोत करे प्रकाशी। त्रैगुण माया बणत बणंता, पंज तत्त पवण स्वासी। मन मति बुध संग रखंता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी रासी। आपणी रासी आप उपा, आपे वंड वंडाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सेवा ला, सेवक सेवा लगाईआ। विष्नूं वंसी नाम धरा, देवे रिज़क सबाईआ। एका लहिणा दए चुका, धूंआँधार समाईआ। भोला नाथ ल्ए उपा, एका दर सुहाईआ। एका सेवा दए ला, अन्त विछोड़ा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण तेरा साचा घर, त्रै देसां वंड वंडाईआ। त्रैगुण तेरा साचा रूप, हरि साचे आपे उपाया। आप वरताए चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाया। आप आपणा आपे गया तुठ, आप आपणा ल्ए मनाया। आप आपणा आपे ल्या लुट्ट, आप आपणा घर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी बणत बणाया। लक्ख चुरासी तेरी धार, हरि साचे मात चलाईआ। लोआं पुरीआं कर विचार, ब्रह्मा विष्न शिव सेवक सेवा रिहा कमाईआ। पंज तत्त कर प्यार, त्रैगुण रंग रंगाईआ। पंझी मेला विच संसार, पंचम मोह वधाईआ। पंज दस एका घर, पंज दस रिहा दसाईआ। वड दाता सूरा सरबंग, आप आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण जोती चाढ़्हे रंग, नूरो नूर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी रिहा उपाईआ। लक्ख चुरासी तेरा नाता, हरि साचे आप बंधाया। अन्दर बैठा इक्क इकांता, दिस किसे ना आया। अट्ठे नेत्र मारे झाता, अन्दर मन्दिर इक्क सुहाया। दिवस रैण पुच्छे वाता, आप आपणा कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट मेला सहिज सुभाया। हर घट मेला हरि निरँकार, आपणा आप कराया। आप सुहाया बंक द्वार, थंक दुआरा नाम धराया। आप आपणा कर पसार, पसर पसारा वेख वखाया। आपणा महल्ल ल्ए उसार, आपे अन्तिम ढाहया। भेव ना पाए जीव संसार, लेखा लिख्त विच ना आया। ब्रह्मा वेता कर विचार, प्रभ चरनी सीस झुकाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, एका शब्द जणाया। एका शब्द गुण विचार, एका कर्म कमाया। पुरख अबिनासी तेरा सोहे दर दरबार, दर दुआरा इक्क सुहाया। ग़रीब निवाज़ा बेऐब परवरदिगार, एका नाम अल्हाया। मेरा रूप तेरा साजन साजा, सगला संग रखाया। एका बख्श अनहद वाजा, अन्दर मन्दिर सितार वजाया। शब्द गुर दर आए भाजा, तेरा धुर फ़रमाण सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, वर साचा झोली पाया। शब्द गुर कर त्यार, ब्रह्मे शब्द जणाईआ।

ब्रह्मा ब्रह्म रिहा विचार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। वेखे विगसे करे विचार, नेत्र नैण खुल्हाईआ। भेव ना पाए हरि निरँकार, दोवें नैण रहे शरमाईआ। अन्तिम ढहि पया द्वार, मस्तक टिक्का लाए चरन धूढ़ साची छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बख्शे नूर अलाहीआ। नूर अलाही निरगुण जोत, ब्रह्मे ब्रह्म उपाया। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोई जणाया। ना कोई किल्ला ना कोई गढ़ ना कोई कोट, ना कोई मन्दिर मस्जिद दए सुहाया। शब्द निराली मारे चोट, दिवस रैण रहे जगाया। दए भण्डारा इक्क अतोट, हरि साचे घर भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहार आप अख्वाया। देवे नाम शब्द भण्डारा, घर साचे वज्जी वधाईआ। ब्रह्मा मेला हरि निरँकारा, शब्द शब्दी रिहा मिलाईआ। धुन अनादी दए धुन्कारा, अनहद ताल वजाईआ। सच सुणाए सुनणेहारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। लेख लिखाए अपर अपारा, आप आपणा गुण जणाईआ। आपणा वरते आप वरतारा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। खेले खेल विच संसारा, आपणी विद्या आप चलाईआ। ब्रह्मे बख्शे नाम प्यारा, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। तेरा रूप इक्क अपारा, मेरा अंग कटाईआ। निरगुण सरगुण दोवें धारा, दोहां विच समाईआ। सस्सा पुरख आप करतारा, हाहा हँ ब्रह्म समाईआ। हँ ब्रह्म आप अख्वा, सतिगुर पुरख अख्वाया। पारब्रह्म प्रभ भेव ना रा, वेद कतेब ना कोई जणाया। चारे वेदां रिहा लिखा, सोहँ मूल मन्त्र अख्वाया। लेखा कोई ना सके गिणा, बेअन्त हरि बेपरवाहया। आपे वसे आपणे थाँ, पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ा धाम सुहाया। ना कोई पिता ना कोई माँ, भाई भैण ना कोई जणाया। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा कोई दिसे ना, पंज तत्त ना डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस साचे हरि, शब्द शब्दी शब्द उपाया। शब्दी ढोला धुर दरगाह, आपणा आप वजाया। आप उपाए आपणा बोला, आपे रिहा सुणाया। आपणा नाम आपे तोला, आपणा कंडा आपे रिहा उठाया। ना कोई दूसर विच पाए रौला, विच विचोला ना कोई जणाया। आपणी शक्ती आपे मौला, आदि शक्त नाम धराया। ब्रह्मा कँवला आपे खोल्हा, आपे मुख भवाया। आप उपाए जगत धवला, धर धरनी नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मार्ग लाया। आपणा मार्ग आपे ला, आपे वेख वखाईआ। आपणा दर आप सुहा, आपे दए वड्याईआ। आपणा मन्दिर आप बणा, आपे ल्ए ढाहीआ। लोकमात रचन रचा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी गया समा, दिस किसे ना आईआ। मानस मानुख लेखे ला, आपणा कर्म कमाईआ। एका शब्द ज्ञान दवा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। एका विद्या सति पढ़ा, सांतक सति समाईआ। एका तत्त आप अख्वा, मितगत आप जणाईआ। एका रत्त दए सुहा, एका बूंद टिकाईआ। एका हट्ट दए विका, एका खोल्ह खोल्हाईआ।

एका तीर्थ तट दए नुहा, सर सरोवर इक्क जणाईआ। एका पट तन दए पहना, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। दीपक जोती लट लट दए जगा, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। शब्द अगम्मी सट्ट दए लगा, आप आपणा कर्म कमाईआ। दुरमति मैल कट्ट दए वखा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। अमृत आत्म चट्ट, सच प्याला दए पिला, हरि साकी बेपरवाहीआ। दीन दयाला दया कमा, देवे दरस हर घट थाईंआ। जोत अकाला नाम धरा, अकल कला गुण गाईआ। आदि निरँजण सेवक ला, सेवा रिहा कमाईआ। आदि शक्त रही मना, एका इष्ट बेपरवाहीआ। पुरख पुरखोतम आप अख्वा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नर नरायण नाम धरा, नर नरायण आप हो जाईआ। शब्द गहिणा तन सजा, आप आपणा तन सुहाईआ। नाम नैणा कजल पा, नेत्र धार बंधाईआ। साचा सज्जण वेख हरि चढ़या चा, ब्रह्मे ख़ुशी मनाईआ। चरन धूढ़ी करया मजन बेपरवाह, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात करी कुड़माईआ। लोकमात कर कुड़माई, लक्ख चुरासी आप प्रनाया। घर घर वज्जदी रहे वधाई, दिवस रैण मंगल गाया। जीव जन्त ना सुणे लुकाई, माया संगल इक्क बंधाया। प्रभ अबिनाशी आपणी डोरी आपणे हथ्थ रखाई, दूसर लड़ ना कोई फड़ाया। आपणा नूर आपे कर रुशनाई, आप आपणा नाउँ धराया। हरि भगवन्त वड्डी वड्याई, सन्तन अन्दर डेरा लाया। साचा सन्त रहे सरनाई, हरि साचे मेल मिलाया। एका दूजा भउ चुकाई, तीजा लोइण आप खुल्हाया। चौथे पद दए समझाई, एका धाम रखाया। पंचम मेला चाँईं चाँईं, हरि एका राग अल्हाया। छेवें मेल मिलाए दया कमाए छप्पर छन्न कोई दिसे नाही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला साचे घर, आपे वेखे सभनी थाईं। लक्ख चुरासी जीव जन्त उपा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपणी जोती आपे रिहा समझा, आप आपणा वेस वटाईआ। आपणा नाम आपे ल्ए धरा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। शब्दी शब्द शब्द जाए समा, शब्दी धुन अल्हाहीआ। साचा सुत आप हो जा, हरि सन्तन आप हो जाईआ। नारी कन्त आप अख्वा, आप आपणी सेज हंढाईआ। आपणी जोती रंग दए चढ़ा, रंगणहारा आप हो जाईआ। आपणा लड़ आपे ल्ए फड़ा, आप आपणा ल्ए प्रनाईआ। आपणी सेजा आपे रिहा हंढा, वड दाता बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले मेल मिला अगम्म अथाह, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। मेल मिलावे धुर संजोगी, सच संजोग धराया। पारब्रह्म प्रभ होया भोगी, एका भोग वखाया। जन भगतां देवे नाम चोगी, माणक मोती मुख रखाया। आपे देवे दरस अमोघी, अन्दर मन्दिर फेरा पाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त जन होए रोगी, ना कोई देवे रोग कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखे आपणा घर, लोकमात फेरा पाया। लोकमात हरि का द्वार, सरगुण कर्म कमाया। सरगुण रूप कर करतार, जुग

जुग वेस वटाया। ब्रह्मा लिखे बण लिखार, चारे वेदां गया गणाया। चारे वेद अपर अपार, दे मति रिहा समझाया। वंडे वंड विच संसार, एका पक्ख तकाया। रवि ससि ल्ए अवतार, हो प्रतक्ख रूप वटाया। गगन पतालां बन्न्ह धार, धरत धवल टिकाया। जल बिम्ब हरि कर प्यार, उप्पर आसण लाया। लक्ख चुरासी पावे सार, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समाया। रंग समाए लाल गुलाला, आदि शक्त बनवारा। आपे होए जगत दलाला, करे कराए वणज वापारा। फल लगाए काया डाला, अमृत आत्म इक्क अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा करे उज्यारा। आपणा आप आप करा, आपे चोज वडानया। आपणी महिमा आप जणा, आपे वरते आपणे भाणया। आपणा तख्त आप सुहा, आपे वेखे राजे राणया। आपणा डंक आप वजा, लोआं पुरीआं आप उठानया। राउ रंक आप बणा, राउ रंकां करे पछानया। ब्रह्मा शिव सेवा ला, सेवक सेव करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे प्रगट करे नाम निशानया। नाम निशाना मात धर, धरत धवल सुहांयदा। मानस मानुख जोग कर, एका जोग वखांयदा। इक्क संजोग साचे घर, साचा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वंड वंडांयदा । लोकमात वंडे वंड, वंडणहार दातार। सतिजुग साची बन्न्ही गंढ्ढ, मिल्या नाम आधारा। त्रेता मंगे एका ठंड, सीतल सीतल धारा। द्वापर तोड़े आप घमंड, खेले खेल अपारा। कलिजुग नार दुहागण रंड, चारों कुन्ट हाहाकारा। घर घर वेखे भेख पखण्ड, ना मिल्या मीत मुरारा। जूठ झूठ चुक्की पंड, मनमुख जीव होवे गंवारा। आपे सुत्ता दे कर कंड, ना दिसे कोई किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग ल्ए मात अवतारा। सतिजुग साचे लै अवतार, आपणा कर्म कमाया। वार अठारां कर प्यार, निरगुण जोत करे रुशनाया। त्रेता तेरा रूप अपार, हरि करतार विच समाया। दोए दोए वेखे एका धार, एका धार बंधाया। द्वापर तेरा खेल न्यार, खेलणहार आप हो जाया। एका दूजा कर प्यार, दूजा एका लेख लिखाया। पुराण अठारां बन्न्हे धार, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक गिणाया। गीता देवे इक्क ज्ञान, भगतन भगती लाया। कलिजुग वेखे मार ध्यान, दूर दुराडा राह तकाया। जूठ झूठ होण प्रधान, प्रभ साचा दया कमाया। काला सूसा बेपहचान, तन चोली इक्क रखाया। ईसा मूसा कर प्रधान, अल्ला राणी नाल प्रनाया। इक्क मुहम्मद इक्क ज्ञान, इक्क अल्लाह एका नाअरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका आइत इक्क शरायत एका शब्द सुणाया। एका शब्द शरअ हदीस, एका कलमा रिहा पढ़ाईआ। एका गाए दन्द बतीस, एका रिहा सुणाईआ। इक्क उपाए सपारे तीस, एका लिव टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, जुग जुग आपणी वंड वंडाईआ। कलिजुग वंड वंडावणहारा, एका एक अख्वाया। कलिजुग मंगे मंग दुआरा, देवणहार हरि रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मार्ग रिहा वखाया। कलिजुग मंगे दानी दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। नाल रला पंज शैतान, मन मति मेल मिलाईआ। जूठ झूठ होए प्रधान, माया ममता मोह वधाईआ। वरन बरन होए ज्ञान, साची सरन ना कोए तकाईआ। आपणा आपणा राह चलाण, नबी रसूलां राह पाईआ। धुरदरगाही ना वखाए कोई सच निशान, दीन अलाही रहे भुलाईआ। मक्का काअबा वेख कुरान, काया कुरा दए समझाईआ। दो दो आबा हरि निगहबान, पुन सवाबा वेख वखाईआ। तन रबाब ना वजाए कोई अहिबाबा, ना कोई राग अल्हाईआ। ना कोई मारे साची वाजा, ना कोई साची सदा सुणाईआ। ना कोई चले तेरी रज़ा हरि साचे राजा, कलिजुग मंगे खलक ख़ुदाईआ। देवे वर ग़रीब निवाजा, भुल्ल रहे ना राईआ। एका देवे झूठा जूठा ताजा, कलिजुग उप्पर रिहा चढ़ाईआ। लोकमात फिरे भाजा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां पैरां हेठ दबाईआ। चौदां लोकां साजन साजा चौदां तबकां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग झोली इक्क भराईआ। कलिजुग काले चढ़या चा, मिल्या दर अपार। इक्क मुहम्मद बणे मलाह, कल बेड़ा रिहा तार। अल्ला राणी दए सलाह, साचा कर प्यार। कलमा अमाम एका राह, कायनात करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दए नाम अधार। एका नाम जगत अधारा, हरि साचे आप रखाया। जो जन मंगे मंग दुआरा, देवणहारा नाउँ धराया। खेले खेल अपर अपारा, सृष्ट सबाई वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नबी इक्क रसूल, एका हज्ज कर कबूल हाजन हाजी आप कराया। एका हाजी एका हज्ज, एका रिहा कराईआ। एका ताजी एका तज्ज, एका रिहा दौड़ाईआ। एका मारे साची वाजा, एका रिहा सुणाईआ। नीर उछाले खिजर खवाजा, खैर ख़ुदी ख़ुदाईआ। बी पहर मैहबान महिबान राजा, निरमान नाम धराईआ। रचनहारा आपे काजा, इक्क निशान झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वंड वंडाईआ। कलिजुग वंड एका धार, एका नाअरा लाया। विसरया नाम राम मुरार, कृष्ना कोए ना गाया। एका अल्ला कर प्यार, बिस्मिल रूप समाया । एका छिला कटया साचे यार, एका हीला रिहा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा रिहा पढ़ाया। एका कलमा ऐनलहक्क, मुकामे हक्क ख़ुदाईआ। कुतब गौंस पीर फकीर शाह हकीर राह रहे तक्क, दस्तगीर हथ्थ ना आईआ। खेले खेल बेनज़ीर, तकदीर तकसीर ना कोई मिटाईआ। कलिजुग काले चिट्टे उत्ते काली खिची जाए लकीर, ना किसे कोई मिटाईआ। संग मुहम्मद वज्झणा अन्त जंजीर, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। अल्ला राणी वहाए

नीर, रो रो रही कुरलाईआ। ना कोई सहायक पीर फकीर, मुस्लिम सुन्नी ना कोए बचाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एका मारन आया तीर, रसना चिल्ले आप चढ़ाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ चोटी वेखे इक्क अख़ीर, डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। चौदां तबकां आब हयात वरोले साचा नीर, नीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क मुहम्मद एका राह वखाईआ। इक्क मुहम्मद इक्क अल्ला, अलाही नूर समाया। पारब्रह्म प्रभ दए सलाह, तेरा तेरी झोली पाया। तेरा लहिणा दए चुका, मूल रहे ना राया। अन्तिम बूटा रिहा सुका, ना सके कोई जल प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वंड वंडाया। अल्ला राणी वंडी वंड, कलमा नबी रसूल्या। आपणी हथ्थी दित्ती गंढ्ढ, शरअ शरायत इक्क कबूल्या । वेखे खेल जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज दूल्हो दूल्या। रचन रचाए हरि ब्रह्मण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेट मिटाए जगत बेअसूल्या। जगत नाता जुग जुग जोड़ा, आपणा कर्म कमांयदा। आपे आए मात दौड़ा, आपणा रूप वटांयदा। धुरदरगाही लाए पौड़ा, एका डण्डा हथ्थ रखांयदा। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, लेखा लिख्त ना कोई जणांयदा। करया भेख ब्रह्मण गौड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारे वरन फेरा पांयदा। चारे वरनां फेरा पा, ब्रह्मण ब्रह्म जणाईआ। वैश क्षत्री दए समझा एका वणज कराईआ। शूद्र लहिणा देवे पा, कूड़ी क्रिया रिहा मेट मिटाईआ। चार वरना इक्क समझौणी, हरि एका बणत बणाईआ । एका विद्या मात पढ़ौणी, एका रूप दरसाईआ। साचा ब्रह्म इक्क सनौणी, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। क्षत्री तेग इक्क उठौणी, रसना नाम हरि हरि गाईआ। वैश खेती इक्क बिजौणी, साचा वणज वापार कराईआ। शूद्र सिख्या इक्क दवौणी, दुरमति मैल गंवाईआ। चार वरनां एका जोत जगौणी, एका धाम करे कुड़माईआ। सतारां हाढ़ी साची नींह रखौणी, सतिजुग तेरी वड वड्याईआ। कलिजुग तेरी कूड़ी क्रिया आप मिटौणी, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। भिन्नड़ी रैण नाल रलौणी, हरिसंगत संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम वंड वंडाईआ। वंडे वंड शब्द ज्ञान, पारब्रह्म बेअन्ता। पंज तत्त कर प्रधान, नानक गुर बणाए बणता। शब्द गुर हो प्रधान, मेल मिलावे साचे सन्ता। शब्द जणाई धुर फ़रमाण, वेखे खेल आदिन अन्ता। मिल्या मेल गोपी काहन, सुहाई रुत्त बसन्ता। सुणया राग साचे कान, भेव ना पावे जीव जन्ता। काया पिण्ड जाता फनाह मकान, सरन सरनाई हरि बेअन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा राग नाद इक्क वजन्ता। राग नाद सुण तलवाड़ा, नानक गुर गाया। गाया शब्द सतारा हाढ़ा, सोहँ नाम अल्हाया। धुरदरगाही गाया साचा लाड़ा, पारब्रह्म बुलाया। जोती नूर वेखे इक्क अखाड़ा, सति सरूप समाया। ना

कोई दीसे पंज तत्त हड्ड मास नाड़ी नाड़ा, पवण स्वास ना कोई चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर मिल्या हरि, घर मन्दिर वेख वखाया। वेखे मन्दिर हरि द्वार, नानक वज्जी वधाईआ। तज्या नाता नौ द्वार, मिल्या बेपरवाहीआ। इक्क आकातां पावे सार, अमृत प्याला प्याए सच सुराहीआ। इक्क वजाए नाम सतार, नाम सति आप चलाईआ। इक्क कराए वणज वापार, एका वस्त झोली पाईआ। गुणवन्ता हरि गुण निरँकार, निरगुण गुण करे वड्याईआ। सरगुण मेला विच संसार, अट्ठे पहर रखाईआ। नानक गुर गुर ढहि पया द्वार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नाम सति कर प्यार, सति सति विच समाईआ। सति सति कर उज्यार, सति सति करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक वंड वंडाईआ। नानक गुर वंड वंडाई, मिल्या नाम सति नामा। लोकमात आया करके धाई, लै कर धुर पैगामा। ग़रीब निमाणयां रिहा जणाई, मेटे रैण अन्धेरी शामा। काया तन नगारा वजाए इक्क दमामा अट्ठे पहर रहे रुशनाई, आपे होया अन्तरजामा। गुर नानक सेव कमाई, चार वरनां देवे इक्क ज्ञाना। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई रिहा समझाई, एका शब्द इक्क तराना। एका हरि लिव लाई, एका राग एका गाणा। एका रिहा सुणाई, इक्क वखाए पद निरबाना। घर चौथा मेल मिलाई, पंचम हरि हो प्रधाना। वेख वखाए थाउँ थाँईं, जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे गाना। आप आपणा सगन मनाई, मेल मिलावा गोपी काहना। काहना गोपी आप हो जाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर दित्ता वर, लोकमात वज्जी वधाईआ। लोकमात मंगलाचार, गुर पूरे आप कराया। चारे कूटां दहि दिशा मारे इक्क अवाज़, शब्द घोड़ा रिहा उडाया। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाया। रसना खिच्चे वार वार, हथ्थ ना कोई लाया। नेत्र बन्द कर ना मारे मार, ना कोई निशान तकाया। अन्दरे अन्दर कर रिहा विचार, दिस किसे ना आया। डूँघी कन्दर पावे सार, बैठा आसण लाया। जन भगतां दस्से चरन प्यार, साचा राह इक्क वखाया। ऊँचां नीचां भेव निवार, रंक राजानां शाह सुल्तानां एका धाम सिखाया। एका ब्रह्म पारब्रह्म करे पुकार, पूरन गुण आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक दित्ता नाम वर, सरगुण निरगुण मेल मिलाया। निरगुण सरगुण साचा मेला, लोकमात करांयदा। सुरत शब्द गुरु गुर चेला, साचा धाम सुहांयदा। अकाल मूर्त होए सज्जण सुहेला, अनभव प्रकाश करांयदा। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, जोती शब्द नाउँ धरांयदा। शब्द सुत छैल छबीला, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। जन भगत बणाए लोकमात इक्क कबीला, साची गोती इक्क रखांयदा। आओ सन्तो चल द्वार जोती नूर अग्नी नाम लाओ तीला, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी

वंड वंडांयदा। वंडे वंड वड संसारा, सिक्दार आप अख्वाया। लक्ख चुरासी भरमे भुल्ले जीव गंवारा, हरि का भेव किसे ना आया। चारों कुन्ट मार उडारा, गुर नानक रिहा समझाया। पंडत पाधां शेख मुसायक पीर तीर्थ तट किनारा, आर पार फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर दित्ता नाम वर, मेरा तेरा रूप वटाया। नानक गुर कर्म कमा, अन्तर हरि लिव लाईआ। जीवां जन्तां रिहा समझा, भरमे भुल्ली लोकाईआ। भरम गढ़्ह ना सके कोई तुड़ा, कलिजुग वंड वंडाईआ। गुरमुख विरले जोड़ी दए जुड़ा, जोड़ी जोड़े हरि रघुराईआ। साची पौड़ी दए चढ़ा, एका सगन मनाईआ। एका पौड़ा दए लगा, थिर घर धाम सुहाईआ। कौड़ी वेल मिट्ठी दए बणा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। लहिणा लहिणा दए चुका, अंगद अंग लगाईआ। अंगद लेखा आप समझा, पंज तीस करे रुशनाईआ। पैंतीस अक्खर रिहा बणा, गुर मूर्त नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आपे रिहा छुपाईआ। पैंतीस अक्खर कर उज्यार, पंज तत्त सुहाया। त्रैगुण माया वंड वंडे करतार, त्रैलोकां वेख वखाया। पुरीआं लोआं बन्न्हे धार, ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलाया। भगत जनां सुणे पुकार, भगत भगती वेख वखाया। साधां सन्तां कर प्यार, सति सन्तोखी नाम दवाया। कलिजुग गुण आप विचार, गुर पूरा पूरा कर्म कमाया। प्रभ अबिनाशी भेव न्यार, अभेद अभेदा आपणा रिहा छुपाया। बवन्जा अक्खर निरगुण धार, ईश जीव आप अख्वाया। पुरख अबिनाशी ल्ए उचार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। पहली हाढ़ी पावे सार, सतारां हाढ़ी पूर कराया। सतारां अक्खर जगत वक्खर कर पसार, जगत विद्या ना कोए लिखाया। वेद कतेब गए हार, पुराण अञ्जील कुरान दिस ना आया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट आपे आसण लाया। वंडी वंड हरि निरँकार, कलिजुग लहिणा झोली पाया। अंगी अंग लाए करतार, नानक अंगद रूप समाया। निरगुण जोत कर उज्यार, शब्दी शब्द धार बंधाया। मूर्ख मूढ़्हा काया चोली चढ़या रंग गूढ़ा, मस्तक लाई गुर नानक चरन धूढ़ा, दुरमति मैल नाता तोड़या कूड़ो कूड़ा, घर मन्दिर एका पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार बंधाया। अंगद लहिणा गया चुक्क, हरि साचे आप चुकाया। अन्तिम पैंडा गया मुक्क, घर साचा इक्क सुहाया। अमरू निथावां ना गया सुक्क, अमृत सिंच हरया आप कराया। आपणी काया आपे ल्या भिंच, सर सरोवर इक्क नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती देवे वर, एका मंगल गाया। एका जोती नूर अपार, अमर अमर करांयदा। अमरापद विच संसार, गुर पूरा धाम सुहांयदा। सेवक सेवा करे अपार, बंस बंसी वेख वखांयदा। वेदी सोढी कर उज्यार, तिलक ललाट इक्क लगांयदा। औखी घाटी पार किनार, हरि करता आप करांयदा। नेड़े वाटी हरि करतार,

राह भीड़ा पन्ध वखांयदा। जोत ललाटी अपर अपार, हरि मस्तक आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर किरपा मेल मिलांयदा। गुर किरपा गुर मेलया, गुर ढहि ढहि पया द्वार। गुर होया सज्जण सुहेलया, फड़ बांहों लाए पार। गुर होया साचा चेलया, चेला रूप गुर करतार। आपे वस्सया रंग नवेलया, निरगुण खेल करे अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए सज्जण सुहेलया, रामदास हरि दरस दिखा, एका एका अख्वाया। मिल्या मेल पुरख अबिनाशा, एका दर सुहाया। लेखे लग्गे रसन स्वासा, स्वास स्वासा रिहा ध्याया। नाम कंडे तुला ना रत्ती ना तोला मासा, ना कोई भार गिणाया। एका एक मिल्या धुर भरवासा, हउमे रोग जलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका घर एका वर एका हरि एका सर नुहाया। राम दास पाई वंड, एका वंड वंडांयदा। मनमुख जीवां सिर चुक्की पंड, चार वरनां वेख वखांयदा। सर सरोवर वखाए एका कुण्ड, अमृत ताल सुहांयदा। भट्ठ कराए भेख पखण्ड, त्तत्व तत्त जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क उछाल लगांयदा। इक्क उछाला शब्द जणाई, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। अर्जन गुर सेवा लाई, एका बूझ बुझाया। पुरख अबिनाशी मेल मिलाई, हउमे गढ़्ह तुड़ाया। काया मन्दिर वज्जी वधाई, निर्भय पद पाया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, आप आपणा लहिणा लैण लेवणहार आप अख्वाया। अर्जन गुर कर प्रकाश, हरि जोती जोत जगाईआ। शब्दी शब्द चले स्वास, रसना रस वखाईआ। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवणहारा वर, नाम शब्द बोध अगाधा, हरि हरि आप उपाया। गुर पूरे हरि साचा लाधा, हरि मन्दिर नाम धराया। पंज तत्त विकारा एका बाधा, एका सेवा लाया। कारज करे सन्तां साधां, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। सीस उठाया इट्टां गारा, दिस किसे ना आया। अर्जन गुर ढहि पया दुआरा, हउँ सेवक रघुराया। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, आपणे गले लगाया। तेरा मेरा रूप अपारा, एका रूप दरसाया। अर्जन गुर मंगे मंग भिखारा, तेरे दर होए रुशनाया। कवण दिवस कवण वेला कवण गुर वेखे धुर, कवण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द ज्ञान दृढ़ाया। अर्जन गुर शब्द जणाई, आपणी बूझ बुझांयदा। एका अन्तर एका लिव एका जोत करे रुशनाई, एका गुण जणांयदा। एका शब्द इक्क कुड़माई, एका ढोल वजांयदा। एका दाता बेपरवाही, एका मंगल गांयदा। अर्जन गुर तेरा थाँ वेखे चाँईं चाँईं, आपणा वेस वटांयदा। सिर रखाए ठंडीआं छाँईं, तन अग्नी तत्त जलांयदा। हरि का भाणा ना सके कोई मिटाई, अर्जन गुर लोहां उप्पर बैठ ख़ुशी मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। अर्जन गुर वेख

विचार, हरि हरि सीस झुकाया। प्रभ अबिनाशी तेरी धार, भेव ना कोई राया। जुग जुग होवे सांझा यार, वरन बरन ना कोई रखाया। कवण सु वेला पायण सार, देवें दरस हरि घट थांया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणा बचन अल्हाया। कलिजुग अन्तिम होए धूंआँधार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। गुर दर मन्दिर होए वेसवा दरबार, धीआं भैणां रहे तकाया। मदिरा मास करन अहार, लोभी लोभ होए हलकाया। मनमति होए विभचार, गुरमति साची दए गंवाया। नानक शब्द भुल्ले संसार, निरगुण भेव चुकाया। प्रगट होए आप निरँकार, जोती जामा भेख वटाया। अर्जन तेरे आए द्वार, पंचम जेठा रुत्त सुहाया। एका चरन अन्दर बाहर, अग्गा पिछा वेख वखाया। मूर्ख मुग्ध ना पायण सार, हउमे हँगता रोग वधाया। साची सिक्खी कर त्यार, एका इक्की मेल मिलाया। धारों तिक्खी विच संसार, ना कोई वेखे सृष्ट सबाया। धुर दा लेख आपणी हथ्थीं हरि साचा रिहा लिखी, ना कोई सके मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अर्जन एह समझाया। गुर अर्जन सुण शब्द अमोला, हरि हरि हरि रंग रतड़ा। आपणा पड़दा आपे खोल्हा, आपे चढ़या आपणे तक्कड़ा। आदि अन्त कदे ना डोला, मेरा माधो आप आपणी मति मतड़ा। पंज तत्त काया होए चोला, हरि मन्दिर आवे नठ्ठड़ा। मनमुख जीव होए गोला, हरि सुत्ता दे कर पिठड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप आपे जाणे, आपणा आप हरि पछाणे, चलाए शब्द इक्क अनडिठड़ा। जोती जामा हरि हरि पा, हरि मन्दिर दर सुहावणा। नानक अंगद अमर रामदास मेल मिला, गुर अर्जन गुर उठावणा। मनमुखां ना दिसे कोई थाँ, अन्तिम दंड लगावणा। घर घर उडने झूठे काँ, हँस पंखी कोई दिस ना आवणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटावणा। जोती जामा भेख अपार, हरि करतार आप करांयदा। निरगुण रूप सच्ची सरकार, सरगुण विच समांयदा। सरगुण वेखे सच उधार, सच समग्री इक्क वखांयदा। जोत अकगरी इक्क आकार, एका रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर वेख वखांयदा। हरि जू हरि मन्दिर आया, दिस किसे ना आंयदा। मनमुख जीवां भरम भुलाया, नेत्र नैण दरस कोई ना पांयदा। कूड़ा कूड़े धन्दे लाया, कूड़ा मोह रखांयदा। काया चोली रंग गूढ़ा ना किसे चढ़ाया, ना कोई लालन लाल वखांयदा। ना कोई बणी साची मालण, फूलन खारी ना सीस उठांयदा। मन मति विकारा कढ्ढे गालन, वाहवा हरि रंग उठांयदा। आपणा कीता आपे पालण, दर द्वार दुरकांयदा। धर्म राए दर घाल घालण, ना कोई अन्त छुडांयदा। ना होए सहाई धर्मसालण, इट्टां गारा जो सेव कमांयदा। आई दर जोत अकालण, गुर अर्जन मंग मंगांयदा। साची वस्त ना कोई संभालण, माया मोह रखांयदा। पंच विकारा बहि बहि हरि हरि भालण, गुर

गुर रसना गांयदा। जूठ झूठ रक्खया विच दलालण, तख्त अकाल ना कोई सुहांयदा। माया राणी तणया तानण, हरि साचा जाल विछांयदा। कूड़ी क्रिया करया पालण, पंज तत्त जलांयदा। काल नगारा वज्जे तालण, महांकाल डौरु वांयदा। आपणी सुरत ना सकण संभालण, खण्डा खिच ना कोई ढांयदा। वाहो दाही नठ्ठन जगत चालण, ना कोई संग निभांयदा। गुर का शब्द ना कोई पालण, मनमती राह चलांयदा। रामदास गुर ना बणे अन्त दलालण, आपणा मुख भवांयदा। आदि निरँजण जोत अकालण, काली धार वखांयदा। फल ना किसे दिसे डालण, सिम्मल रुक्ख हिलांयदा। खाली खारी वेखे मालण, कलीआं हार गुंद ना कोई लटकांयदा। कलिजुग आपणी चली चालण, वाह वाह आपणा ताल वजांयदा। गुरमुखां चढ़या प्रभ आपे भालण, जुग विछड़े जग मिलांयदा। इक्क रखाई अवल्लड़ी चालण, शब्दी घोड़ा आप दौड़ांयदा। चरन प्रीती साची घालण, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। देवे नाम सच्चा धन धन मालण, सोहँ झोली पांयदा। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञानण, एका ब्रह्म वखांयदा। नेड़ ना आए कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मिटांयदा। मेट मिटाए अन्धेरी शामन, साचा चन्द चढ़ांयदा। जन भगतां फड़ाए आपणा दामन, सतारां हाढ़ी थित सुहांयदा। धुरदरगाही बणया जामन, दो जहानां वेख वखांयदा। आपे होया कृष्ना रामन, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। सीता सुरती देवे चानन, एका घर सुहांयदा। राधा मिले गोपी कानन, हरि साचा काहन आप हो जांयदा। एका मारे तीर बानन, रावण गढ़्ह तुड़ांयदा। रथ रथवाही चाल निरालण, आप आपणी कल वरतांयदा। नानक गुर शाह सुल्तानन, एका पुरख मनांयदा। अंगद अमर रामदास सहिज सुख भानन, दूसर दर ना कोई वखांयदा। गुर अर्जन बद्धा मात बानन, गुरु ग्रन्थ साचा पन्थ इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस रिहा कर, निराहार निराकार इक्क आकार करांयदा। अर्जन गुर वड वड्या, हरि हरि लेखा लिखाया। एका घर मार्ग दोए ला, दोहां वेख वखाया। तीजा बणया बेपरवाह, बेअन्त नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द दए सुहाया। हरि गोबिन्द मेला हरि करतार, दोवें रंग रंगाईआ। आप आपणी किरपा धार, आपणा रंग वखाईआ। खड़ग खण्डा फड़ कटार, दूतां दुष्टां दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे वड वड्याईआ। हरिराए हरि हरि पाए, हरि हरि मूल चुकाया। हरि हरिकृष्ना हरि वेख वखाए, आप आपणे लेखे लाए, बिरध बाल जवानी ना कोए जणाए, तेग़ बहादर तेग उठाए, एका खण्डा वाहया। सति सन्तोखी ढाल जणाए, जालम जुल्म रोक रुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वार चलाया। तेग बहादर नाम तेग, एका हथ्थ उठाईआ। मिल्या मेल खेल शमस तबरेज़, तबरेज़ सेवा रिहा कमाईआ। लिख्या लेखा

फरंगी अंग्रेज़, भारत खण्डी फेरा पाईआ। शब्द सुनेहड़ा हरि हरि साचा रिहा भेज, गुर तेग बहादर रिहा सुणाईआ। गुर पूरे विछाई आत्म सेज, उत्ते सुत्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे रिहा जणाईआ। तेग बहादर बण लिखारा, लिख्या लेख शाह फरंगी। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, करे कटार नंगी। मूर्ख मुग्धां पावे सारा, दो धड़ कराए जंगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम वर, गुर तेग बहादर अन्तिम मंग मंगी। गुर तेग बहादर मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी तेरा रंग, काया चोली तन रंगाईआ। सदा वसणा साचे संग, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। मेरा लहिणा ना होवे भंग, बिन तेरे ना सके मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सरूपी दए गवाहीआ। तेग बहादर रक्खणा याद, हरि साचे लेख लिखाया। तेरी अन्तिम सुणे फ़रयाद, शाह फरंगी दए कढाया। एका ढईआ रक्ख मनिआद, साचा सईआ वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लहिणा आपणे हथ्थ रखाया। अन्तिम कलिजुग फेरा पाउणा, पुरी घनक वसेरा। तेरा लिख्या मूल चुकाउणा, शाह फरंगी लाए डेरा। सन्त मनी सिँघ संग रलाउणा, करे हक्क निबेड़ा। आपणे उप्पर पड़दा पाउणा, छुपाउणा काया खेड़ा। सोया सुत इक्क जगाउणा, पंजां तत्तां चुक्के झेड़ा। राज राजाना आप समझाउणा, वखाए खुल्हा वेहड़ा। भरम भुलेखे आप भुलाउणा, देवे उलटा गेड़ा। अन्तिम जोती जामा भेस वटाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम रखाउणा। आपणा नाम आपे रक्ख, आप अवाज़ लगाईआ। ना कोई वेखे रूप प्रतक्ख, साख्यात ना कोई जणाईआ। ना कोई कीमत पाए करोड़ी लक्ख, ना लक्खो कक्ख वखाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे दुआरे सक्ख, जगत भण्डार ना कोई वरताईआ। प्रभ शब्द चलाए इक्क अकथ, चार वरनां करे जणाईआ। सर्बकला आपे होवे समरथ, ना कोई दूसर होर रखाईआ। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, जोग अभ्यास ना कोई जणाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी करे भट्ठ, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी कोई ना नहाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, एका चरन सरन सरनाईआ। गुरसिख तेरा रक्खणहारा हठ, अन्दर बैठा रथ रथवाहीआ। आपे मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, घर घर फेरा पाईआ। हाढ़ सतारां कर इक्ट्ठ, आपणा सीस गुर संगत तेरे पैरां हेठ दबाईआ। तेरे चरन आपणे सिर ल्ए रक्ख, लै के जाए धुरदरगाहीआ। राए धर्म नेत्र रो रो नीर वहाए अथ्थ, चित्रगुप्त मारे धाईआ। इन्द्र पुरी होए भट्ठ, करोड़ तेतीसा रहे कुरलाईआ। शिव शंकर खोल्हे माला कंठ गट्ठ, बाशक तशका गलों लाहीआ। ब्रह्मा नेत्र अट्ठे खोल्हे आत्म अन्तर आपणे बोले दिस ना आए हरि समरथ, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। हरिसंगत

तेरा कर इक्ट्ठ, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। लक्ख चुरासी पैणी भट्ठ, कलिजुग रिहा आप तपाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां दो जहानां ना कोई सके रक्ख, गुर पीर ना कोई सहाईआ। त्रैगुण माया तेरे उडणे कक्ख, पल्ले गंढ्ढ ना कोई कराईआ। हरिसंगत हरि करे वक्ख, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दरस दिखाए हो प्रगट, हो प्रतक्ख पंज तत्त डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर तेग बहादर तेरा वर, अन्तिम पूर कराईआ। गुर तेग बहादर झोली डाह, एका आस रखाईआ। प्रभ अबिनाशी तेरा राह, नित नवित्ता रिहा तकाईआ। कलिजुग अन्तिम बण मलाह, मेरा बेड़ा बन्ने लाईआ। जूठी झूठी लग्गी ढाह, ना दिसे कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपे मेल मिलाईआ। देवे वर मेल मिलाया, पाया पुरख अपारा। शब्द शब्दी रंग रंगाया, छुट्ट गया संसारा। साचा दर इक्क सुहाया, सोहे बंक दुआरा। राग अनादी इक्क वजाया, छत्ती रागां वसे बाहरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे विहारा। सगला संग सर्ब निभाउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। पूत सपूता इक्क उपजाउणा, गुर गोबिन्द जणाईआ। एका मार्ग जगत लाउणा, एका राह चलाईआ। एका सिख्या दे समझाउणा, एका करे पढ़ाईआ। एका शब्द तन पहनाउँणा, इक्क दस्तार सजाईआ। एका रूप हरि दरसाउणा, ना कोई मूंड मुंडाईआ। धीरज यति दा बंधन पाउणा, दोए बन्द कराईआ। साचा नीर इक्क वखाउणा, निर्मल नीर धराईआ। आप आपणा विच टिकाउणा, दिस किसे ना आईआ। शब्द अनादी एका गाउणा, अर्जन गुर जणाईआ। भगत प्यार विच पाउणा, मिट्ठा रस वखाईआ। नाम खण्डा विच फिराउणा, लुहार तरखाण ना कोई घड़ाईआ। साची संगत हरि समझाउणा, आप आपणी रसन अल्हाईआ। सतिगुर साचा जिस जन पाउणा, दर आउणा हो गुमराहीआ। आप आपणा भेट चढ़ाउणा, गुरमति एह वखाईआ। एका शब्द इक्क रसन इक्क अलौ्हणा, एका आउणा करे धाईआ। पंचम मेला आप मिलाउणा, पंचम डेरा लाईआ। पंचम राग आप सुणाउणा, पंचम खोज खोजाईआ। हरि दरस आप दिखाउणा, प्रतक्ख दरस गुसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सिख्या रिहा समझाईआ। गुर गोबिन्द खेल अपार, नैणा हवन कराया। एका इष्ट रक्ख करतार, देवी देव मनाया। सृष्ट सबाई ना पावे सार, ना कोई लेखा लेख लिखाया। पुरख अबिनाशी हो त्यार, लोकमात उठ धाया। केशो पंडत गया हार, आपणा मुख भवाया। जोत अकाला पावे सार, दीन दयाला नाम धराया। नाम खण्डा खिच कटार, गुर गोबिन्द तन छुहाया। हरि साचा करे इक्क प्यार, साची सिख्या दे समझाया। साचा शस्त्र साचा बस्त्र विच संसार, साचा अस्त्र नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आपे देवणहारा वर, आपे वेख वखाया।

नाम खण्डा अपर अपारा, हरि साचे तन पहनाया। सतिगुर पूरा कर प्यारा, तन शृंगार वखाया। एका अमृत ठंडी ठारा, धुरदरगाही जाम प्याया। मेल मिलाए पंचम प्यारा, पंचम होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन वेख वखाया। एका साता कर प्यार, गुर गोबिन्द वेख वखाया। एका साता कर उज्यार, सगली चिन्द मिटाया। एका साता बन्न्हे धार, गुणी गहिंद वड वड्आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका सत्त मुख रखाया। एका साता सत सतारा, सतिगुर रूप समाया। सतिगुर खेले खेल न्यारा, भेव कोई ना राया। पंचम मीता पंचम कर प्यारा, एका पांचा अग्गे लाया। छेवां घर सोहे बंक दुआरा, चौथा मुख उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका साता पांचा छीका एका डोर बंधाया। इक्क इकल्ला एकँकार, साता सति पुरख अख्वाया। एका साता बण सतार, सतारां, नाउँ धराईआ। पंचम प्यारे कर प्यार, पंचम मोह चुकाईआ। छेवां वेखे सच दरबार, गुर गोबिन्द बैठा लाईआ। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी कर विहार, पन्थ पन्था दए उपजाईआ। गुरु ग्रन्थ रक्ख संसार, दे मति गया समझाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि पंज तत्त बदले चोला, ना कोई सके बन्द कराईआ। धुरदरगाही शब्द सरूपी गाए ढोला, आप आपणा नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी साची नींह लोकमात धराईआ। एका ढईआ लाए ढाह, कलिजुग पार किनारा। सतिगुर पूरा बण मलाह, लोकमात ल्ए अवतारा। खाणी बाणी कोई जाणे ना, वेद पुराण ना जानण सारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वड मृगिन्द, एका देवे नाम सहारा। गुर गोबिन्द नाम वटा, सिँघ रूप अख्वाया। सिँघ गुर आप हो आ, गोबिन्द सिँघ मूल चुकाया। सच सिँघासण वेख वखा, निरगुण आसण लाया। पावा चूल ना कोई लई बणा, ना कोई बाडी बणत बणाया। किसे मन्दिर गुरद्वार मस्जिद मट्ठ शिवदवाले ना बैठा डाह, हथ्थ किसे ना आया। गुरसिख तेरा दिवस रैण काया मन्दिर अन्दर बैठा तक्के राह, इक्क ध्यान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवणहारा वर, एका मार्ग लाया। चार वरन मार्ग ला, इक्क दस्तार बंधाईआ। एका अमृत जाम पया, एका गुण जणाईआ। एका बस्त्र तन छुहा, ऊँचां नीचां भेव चुकाईआ। एका गहिणा हथ्थ पा, नाम कंगण वंड वंडाईआ। धीरज यति सति सन्तोख रिहा वखा, एका बंधन पाईआ। मुच्छ दाढ़ी केस ल्ए वधा, साचा रूप दरसाईआ। आप आपणा विच ल्या टिका, आप आपणा भेव चुकाईआ। पंचम मीता नाम धरा, पंचम रिहा सेव कमाईआ। पंचम अग्गे झोली डाह, मंगे मंग सच निआईआ । मेरा बख्शो जगत गुनाह, एका सिख्या रिहा पढ़ाईआ। अमृत पीणा साचे थाँ, दूई द्वैती दए गंवाईआ। एका पिता एका माँ, एका गुर सहाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मार्ग लाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे बूझ बुझाया। आपे हिरदे रिहा वस, आपे दरस दिखाया। आपे तीर निराला रिहा कस, आपे बाण उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमति एह समझाया। तीर निराला वज्जे बाणा, गुर शब्दी बचन अल्हाया। हरि का साधो मन्नणा भाणा, हरि साचा विच समाया। धुरदरगाही साचा राणा, एका एक अख्वाया। अकाल पुरख एका गाणा, ना कोई दूसर गुरु मनाया। गुरु ग्रन्थ ज़ामन विच इक्क टिकाणा, दे मति रिहा समझाया। भुल्ल रुल्ल ना वक्त गंवाणा, कलिजुग कूड़ अन्धेरा छाया। शब्द खोज वेख पद निरबाना, हरि शब्दी खोज खोजाया। खेले खेल दो जहानां, भेव कोई ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। गुर गोबिन्द सिँघ रूप, सतिगुर नां धराया। मंगे मंग शाह भूप, भिख्या भिखक पाया। कलिजुग कूड़ पसारा जूठ झूठ, ठग्ग चोर यार होए हलकाया। पारब्रह्म प्रभ आपे जाए तुठ, लोकमात वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर सतिगुर बचन अल्हाया। सुणया शब्द गुर गोबिन्द, आत्म वज्जी वधाईआ। प्रभ आप उपजाई साची बिन्द, पूत सपूता नाउँ धराईआ। वड दाता शाह गुणी गहिंद, तेरी ओट तकाईआ। अन्तिम मिटौणी कलिजुग चिन्द तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। तेरा तेरी करे निन्द, तेरा मेरा भेव ना जाणे कोई राईआ। तूं सदा दाता बख्शिंद, सृष्ट सबाई होए सदा गुनाहीआ। जन भगतां मेटी सगली चिन्द, जो बैठे राह तकाईआ। लहिणा देणा चुकाउणा सुरपति राजे इन्द, करोड़ तेतीसे मेटे शाहीआ। शिव शंकर मिटौणी सगली चिन्द, अन्तिम लेखा पूर कराईआ। ब्रह्मे मिलाउणा आप आपणी बिन्द, आप आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल करनहारा आप हो जाईआ। पुरख अबिनाशी दए सलाह, गुर गोबिन्द हरि समझाया। तेरा बेड़ा हरि मलाह, कलिजुग अन्तिम दए चलाया। शब्द विचोला करे सलाह, दो जहानां फेरी पाया। एका ढोला लैणा गा, सोहँ नाम धराया। सो पुरख निरँजण हरि आप अख्वा, हँ तेरा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूआ दूआ एका एका रंग रंगाया। मेरी धार तेरा रंग, शब्द वज्जे वधाईआ। तेरा नाम मेरा मृदंग, लोआं पुरीआं करे जणाईआ। तेरी सेज मेरा पलँघ, बैठा आसण लाईआ। शब्द सुनेहड़ा आपे भेज पूरी करे तेरी मंग, अन्तिम मेल मिलाईआ। चरन धूढ़ नुहाए साची गंग, सरोवर इक्क वखाईआ। साचे अस्व कसे तंग, नीला नीली धारों पार कराईआ। अन्तिम मंगणा साची मंग, प्रभ पूरी दए कराईआ। दाता जोधा सूरा सरबंग, सर्बकल अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा संग निभाईआ। गुर गोबिन्द मिल्या वर, रसना शब्द अल्हाया। इक्क वसाउणा साचा घर, सम्बल नगरी धाम सुहाया।

बिन हरि होर ना कोई सके घड़, ना कोई बाढी बणत बणाया। बिन हरि होर ना सके कोई चढ़, ना पौड़ा दिस दिसाया। बिन हरि कोई ना सके अन्दर वड़, ना कोई कुण्डा कोई लाहया। अन्तिम तेरा लड़ ल्ए फड़, ना सके कोई तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाया। कलिजुग अन्तिम हरि हरि आउणा, आपणा वेस वटा। जोती नूर खेल खिलाउणा, निहकलंका नाम धरा। शब्द डंका इक्क वजाउँणा, चोट तन नगारे ला। राज राजानां शाह सुल्तानां जगत उठाउणा, देवे शब्द सुणा। साधा सन्तां मूल चुकाउणा, जूठी झूठी ढेरी ढाह। आत्म गन्द मेट मिटाउणा, कलिजुग अन्तिम दिसे ना। जेरज अंडां फोल फुलाउणा, उत्भुज सेत्ज छड्डे ना। ब्रह्मण्डां हरि फेरा पाउणा, नौ खण्ड पृथ्मी वेखां थाँ। सत्तां दीपां आप हलाउणा, आप जणाए आपणा नाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां देवे ठंडी छाँ। निहकलंक नाम धर, शब्दी डंक वजावणा। वेखणहारा साचा घर, ना भेव छुपावणा। लक्ख चुरासी जाए हर, अन्तिम मुख भवावणा। गुरमुख विरला जाए तर, जिस चरनी सीस निवावणा। दरस दिखाए अग्गे खड़, पूर कराए भावना। ना कोई सीस ना कोई धड़, तोड़े लंका गढ़्ह रावणा। ना कोई विद्या अक्खर गया पढ़, भेखाधारी धरे भेख बावना। जगत अग्नी गया सड़, अमृत बरखे सीतल सावना। पंच विकारा वगे हड़, मनमुख जीव सर्ब रुड़ावणा। गुरमुख विरला साचे पौड़े जाए चढ़, पूरन ब्रह्म करे पछानणा। साचे अन्दर जाए वड़, ना छुट्टे हरि का दामना। हरि सुहाए कंचन गढ़्ह, धुरदरगाही होए ज़ामना। कोई ना सके अग्गे अड़, प्रभ मारे तीर निशानना। कलिजुग उखेड़े लग्गी जड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वावणा।

निरगुण रूप जोत उजाला, आदि निरँजण दाता। पारब्रह्म प्रभ पुरख गोपाला, सर्ब जीआं पित माता। लक्ख चुरासी होए रखवाला, आत्म बंधाए नाता। चले चाल इक्क निराला, पूरन पत पुरख बिधाता। जोती नूर इक्क ज्वाला, आदि शक्त इक्क अकाता। थिर घर रक्ख सच्ची धर्मसाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी दाता। निरगुण रूप पुरख अकाल, आदि अन्त अख्वाया। सति सरूप सदा दयाल, नारी कन्त समाया। आपणी सुरत आप संभाल, आपणा मंत चलाया। आपणे अन्तर आपे मारे छाल, आपणा रस चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूरो नूर अख्वाया। नूरो नूर हरि निरँकार, निरगुण धार चलाईआ। इक्क अकल्ला कर पसार, अकल कला अख्वाईआ। खेले खेल अपर अपार, खेलणहार आपे बेपरवाहीआ। आदि अनादी बेऐब परवरदिगार, पारब्रह्म पुरख

अख्वाईआ। सति सरूप सच्ची सरकार, सति सतिवाद अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि प्रकाश, परम पुरख अख्वाया। आदि जुगादि ना जाए विनास, आदिन अन्ता नाम धराया। खेले खेल पृथ्मी आकाश, लोआं पुरीआं फेरा पाया। मण्डल मण्डप पावे रास, रवि ससि सेवा लाया। लक्ख चुरासी वसे पास, दिस किसे ना आया। पवण चलाए इक्क स्वास, आप आपणी दया कराया। हर घट आपे रक्खया वास, घर घर मन्दिर डेरा लाया। पारब्रह्म प्रभ होया दास, पंज तत्त समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग धारे भेस अवल्ला, पारब्रह्म बेअन्ता। आपे वस्सया इक्क अकल्ला, मेल मिलावा साचे सन्ता। वेख वखाए जल थलां, डूँघी कन्दर फोल फोलंता। करे कराए एका हल्ला, एका काम करंता। आपणे फल आपे फला, आपे तोड़ तुड़ंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण साचा धाम सुहंता। साचा धाम हरि बनवारी, एका एक सुहांयदा। निर्मल जोती कर उज्यारी, आकाश प्रकाश चलांयदा। शब्द सिँघासण एका भारी, थिर घर डेरा लांयदा। तख्त बैठा सच्चा सिक्दारी, सच्चा शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। उठया शब्द पहरेदारी, दर दरबान अख्वांयदा। अट्ठे पहर ख़बरदारी, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। हरि हरि करता देवे हुक्म वारो वारी, लोकमाती राह तकांयदा। जुग जुग खेले खेल न्यारी, खेलणहार वेस वटांयदा। आदिन अन्ता एका एकँकारी, ओंकारा नाम धरांयदा। जन भगतां पैज रिहा संवारी, एका आत्म ब्रह्म जणांयदा। वजाए धुन सच्ची धुन्कारी, अनहद साचा ताल रखांयदा। जोत निरँजण कर उज्यारी, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। बजर कपाटी देवे पाड़ी, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। नौ दुआरे पार किनारी, घर दसवां वेख वखांयदा। आत्म सेजा कर प्यारी, सच सिँघासण वेख वखांयदा। निरगुण जोत कर उज्यारी, चिट्टी धार वहांयदा। अट्ठे पहर रिहा विचारी, हरिजन सुरती राह तकांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यारी, अकाल मूर्ति मेल मिलांयदा। आपे पुरख आपे नारी, नारी कन्ता आप हो जांयदा। सरगुण मेला वड संसारी, हरि सागर गहर गम्भीर समांयदा। वेखणहारा वारो वारी, जुग जुग वेस वटांयदा। लोकमात कर त्यारी, पंज तत्त समांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए आधारी, एका धीर धरांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहरी, भेव कोए ना पांयदा। करे खेल अपार अपारी, जोती नूर टिकांयदा। सतिजुग साचे दए अधारी, अट्ठ अठारां मूल चुकांयदा त्रेता तेरा भर भण्डारी, दोए दोए वेख वखांयदा। द्वापर तेरा मीत मुरारी, लहिणा देणा झोली पांयदा। कलिजुग तेरी खेल खिलारी, हरि आपणी वंड वंडांयदा। पाए हिस्सा हरि गिरधारी, वरन बरनी राह चलांयदा। एका दूजा कर सिक्दारी, तीजा राह वखांयदा। चौथे दर हाहाकारी, ना कोई पंचम मेल मिलांयदा।

छेवां मन्दिर होए उजाड़ी, सत्तवे सति पुरख निरँजण ना कोई ध्यांअदा। अट्ठां तत्तां मगर लगाए पंचम धाड़ी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग रलांयदा। नौ दर वेखे अग्ग लग्गी बहत्तर नाड़ी, ना कोई मात बुझांयदा। दसवें बैठ जोत निरँकारी, आप आपणा बन्द करांयदा । माया पड़दा पाए भारी, जीव जन्त ना कोए लांहयदा। काया गढ़्ह बणा हँकारी, उप्पर चढ़ वेख वखांयदा। महल्ल अटल उच्च मुनारी, दर साचा आप सुहांयदा। शब्द डंका मारे वारो वारी, लक्ख चुरासी आप उठांयदा। ईसा मूसा कर त्यारी, हरि जोती नूर रखांयदा। संग मुहम्मद चार यारी, एका मता पकांयदा। अल्ला राणी कर प्यारी, नाता जोड़ जुड़ांयदा। कलमा अमाम शाह सवारी, आपणा आप सुणांयदा। अज़मतो कसमतो खेल न्यारी, अहिबाब रबाब वजांयदा। दो दो आबा पैज संवारी, पुन्न सवाब ना कोई रखांयदा। कँवल नाभा अमृत धारी, आपणा मुख उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वंड वंडांयदा। शब्द वंड करे बलवाना, पारब्रह्म अख्वांयदा। खेले खेल दो जहानां, भेव कोई ना पांयदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया कर प्रधाना, जूठ झूठ संग रलांयदा। माया ममता बद्धा गाना, हउमे हँगता मेल मिलांयदा। पंज रलाए नाल शैताना, अट्ठे पहर उठांयदा। मनमति कर प्रधाना, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। बुध बाली होए नादाना, ज्ञान गोहझ ना कोई जणांयदा। खेले खेल श्री भगवाना, श्री धर नाम धरांयदा। जन भगतां देवे नाम निधाना, अन्तर आत्म वेख वखांयदा। शब्द वखाए सच निशाना, धुरदरगाही आप चलांयदा। उप्पर लिखे लेख महाना, सोहँ नाउँ रखांयदा। मारे तीर इक्क निशाना, एका चिल्ला आप उठांयदा। खेले खेल गोपी काहना, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। सीता सुरती कर परवाना, राम रामा घर प्रनांयदा। अर्जन देवे इक्क ज्ञाना, एका शब्द अल्हांयदा। कलिजुग रक्खया नौजवाना, हरि साचा वेख वखांयदा। एका शरअ इक्क शरायत दए धुर फ़रमाणा, एका कलमा आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि निरगुण खेल खिलांयदा। निरगुण खेल हरि खिलंता, अकल कला कल धारीआ। कलिजुग आपणा वेस वटंता, संग मुहम्मद चार यारीआ। अल्ला राणी मेल मिलंता, सुहाए बंक द्वारीआ। एका नाअरा आप सुणंता, हू हू तेरी वारीआ। एका साचा धाम सुहंता, मकामे हक्क मेला साचे यारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल परवरदिगारीआ। निरगुण रूप परवरदिगार, एका नाम ख़ुदाईआ। ख़लक ख़लक ख़ुदाई कर पसार, दीन अलाहीआ। दीन अलाही कर विचार, इक्क शरायत सुणाईआ। इक्क शरायत बन्न्हे धार, एका आइत अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वंडन वंड वंडाईआ। निरगुण आपणा कर पसारा, जुग जुग खेल खिलांयदा। कलिजुग खेले खेल न्यारा, वेद कतेब ना कोई रखांयदा। पुराण अठारां पाए सारा, हरि साचा

मुख भवांयदा। अञ्जील कुराना कर न्यारा, आपणा राह वखांयदा। मुख छुपाया कृष्न मुरारा, रामा राम ना कोई ध्यांअदा। गणपति गणेशा गया हारा, शिव शंकर ना त्रिशूल उठांयदा। ब्रह्मा वेखे ना नैण उग्घाड़ा, अट्ठे नेत्र बन्द करांयदा। करोड़ तेतीसा ना कोई ललकारा, सुरपति राजा इन्द मुख छुपांयदा। पुरख अबिनाशी एका शब्द कर त्यारा, लोकमात रखांयदा। पंज तत्त कर प्यारा, नानक नाम रखांयदा। जोत सरूपी कर आकारा, निरगुण वेस वटांयदा। शब्द शस्त्र इक्क प्यारा, तन गात्रे आप लटकांयदा। मनमति मारे वारो वारा, गुरमति इक्क प्रनांयदा। जीवां जन्तां कर प्यारा, साधां सन्तां समझांयदा। दाता दानी खेल न्यारा, खेलणहार दिस ना आंयदा। मात पिता ना पावे सारा, ना कोई भेव जणांयदा। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, आपणे दर मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणी वंड वंडांयदा। आपणे दर आपे सद्द, आपे दया कमाईआ। नाम प्याए साची मदि, इक्क ख़ुमार रखाईआ। भाग लगाए शब्दी पद, विष्नूं वंसी आप अख्वाईआ। इक्क जणाई बोध अगाधा, धुर दी धार समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आत्म अन्तर इक्क वजाए साचा नादा, अनहद सेवा लाईआ। रसना गाए ना कोई सदा, बत्ती दन्द ना कोई जणाईआ। अजप्पा जाप मिले माधव माधा, एका सच पढ़ाईआ। मेट मिटाए वाद विवादा, जिस घर बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणी वंड वंडाईआ। वंडे वंड नाम सति, लोकमात जैकारा। लेखे लाए पंज तत्त, जिस जन देवे कर प्यारा। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त, पंज चोर ना करे ख्वारा। आत्म बीजे साचे वत, बीजणहार आप करतारा। फुल फुलवाड़ी वेख पत्त, फल अमृत लग्गे डाला। सति सन्तोखी देवे धीरज जत, काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला। हरि का मन्दिर कदे ना जाए ढठ्ठ, दीपक जगदी रहे ज्वाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल निराला। नाम सति पाई वंडी, हरि साचा वंड वंडांयदा। खेले खेल विच वरभण्डी, पाखण्डी मेट मिटांयदा। गुर नानक हथ्थ फड़ाई कंडी, एका तोल तुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दित्ता साचा बोला, सोहँ रसना गांयदा। नानक सोहँ रसना गा, आपणा मूल चुकाया। तेरा मेरा भेव ना रा, निरगुण सरगुण इक्क अख्वाया। सरगुण तेरा साचा थाँ, निरगुण डेरा लाया। निरगुण तेरा साचा नाँ, सरगुण साचा दए जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडाया। नाम सति वंड वंडा, अल्ला हू विचारया। ऐनलहक्क वेख वखा, मेल मिलाए दस्म दुआरया। मुकामे हक्क इक्क ख़ुदा, सचखण्ड मेल मिला रिहा। दोहां विचोला बेपरवाह, भेव कोई ना पा रिहा। सति पुरख निरँजण आप अख्वा, नूरो नूर आप उपजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोती नूर हरि, शब्दी

नाद ताल वजा रिहा। शब्दी नाद ताल वज्जे तलवाड़ा, घर साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे इक्क अखाड़ा, धुरदरगाही बैठा लाईआ। सच सिँघासण बैठ सच्चा लाड़ा, आप आपणा रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर धर जुग जुग वेखे आपणा घर, लोकमात खेल कर, कलिजुग करे कन्त कुड़माईआ। कलिजुग करी हरि कुड़माई, काम क्रोध प्रनाया। लोभ मोह करे लड़ाई, हथ्थ हँकार उठाया। माया ममता धी जवाई, ना सके कोई बचाया। मनमति नेत्र नैण कजला रही पाई, मनमुख जीव करे हलकाया। जूठ झूठ वज्जी वधाई, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। धरत मात नेत्र रो रो नीर रही वहाई, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। कलिजुग पकड़ पछाड़े दोवें बांही, उप्पर आपणा भार उठाया। जीव जन्त ग़रीब निमाणे रहे कुरलाई, क्रिया कर्म ना कोई जणाया। साधां सन्तां मिल्या मेल ना हरि साचे माही, जूठे झूठे बैठे धूणीआँ ताया। कोटी कोट बन्न्ह लंगोट फिरदे थाँईं थाँईं, यति सति ना कोई रखाया। कोई ना देवे सिर ठंडीआं छाँईं, गुरदर मन्दिर मस्जिद डेरा लाया। शिवदवाला मट्ठ पई दुहाई, पंडत पांधे रहे कुरलाया। मुल्लां शेख़ करन लड़ाई, कुतब गौंस ना कोई सहाया। पीर फकीर ना करे जणाई, दस्तगीर नज़र ना आया। अमृत सर सरोवर हँस बणाए फड़ फड़ काईं, भर प्याला ना किसे प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर दित्ता वर, एका शब्द अग्गे धर, एका राह वखाया। नानक गुर परउपकारा, चार वरन प्रनांयदा। चारे कुन्टां पावे सारा, दहि दिशा उठ धांयदा। जीवां जन्तां साधां सन्तां वेखे वारो वारा, मूर्ख मुग्ध गढ़्ह हँकार तुड़ांयदा। एका कंडा हथ्थ दो धारा, शब्दी नाउँ धरांयदा। उच्चे टिल्ले पावे सारा, गोरख मच्छन्दर फोल फोलांयदा। मुल्लां शेख़ मसायक काज़ी इक्क सुणाए साचा नाअरा, हक्क हकीकत इक्क सुणांयदा। पंडत पांधे ज्ञान ध्यान कर उज्यारा, एका ब्रह्म वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, अगम्म अगम्मड़ा रूप वटांयदा। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोई करे कल आकारा, दिस किसे ना आंयदा। जुग जुग आपणा लै अवतारा, जोती जामा भेख वटांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, ईसा मूसा कर त्यारा, नाल रलाए संग मुहम्मद चार यारा, लोकमाती वेख वखांयदा। नानक गुर कर प्यारा, एका देवे शब्द अधारा, जोती नूर कर पसारा, पंज तत्त समांयदा। इक्क ज्ञान इक्क ध्यान, इक्क चरन इक्क अशनान, इक्क धूढ़ एका मस्तक एका टिक्का इक्क ललाट एका घाट पार करांयदा। गुरमुखां दिसे नेड़े वाट, मनमुखां दर दुरकांयदा। चौदां लोक वखाए साचा हाट, चौदां तबकां फोल फोलांयदा। ज़िमीं अस्माना पाड़ा जाए पाट, गुर पूरा नेत्र आपणा आप उठांयदा। कदे ना सुत्ता ख़ाकी ख़ाक खाट, नूर विछाउणा इक्क विछांयदा। विच ना आए आन बाट, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। एका जोती नूर ललाट, आपणी आप रुशनांयदा। अन्तिम काया चोली

जाए पाट, थिर कोई रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप खेल कर, जुग जुग आपणी वंड वंडांयदा। नानक चोला हरि घर पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। एका ढोला नाम रखाया, दिवस रैण रिहा गाईआ। सोहँ ढोला साचा गाया, एका दूजा भउ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप वखाए साचा घर, घर साचा आदि निरँजण बैठा बेपरवाहीआ। आदि निरँजण हरि बेअन्त, परम पुरख अपारा। खेले खेल जुगा जुगन्त, लोकमात अवतारा। गुरमुख उठाए साचे सन्त, जन भगतां मीत मुरारा। जिह्वा रसना जपाए मणीआ मंत, शब्दी शब्द अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर होए अवतारा। एका गुर इक्क अवतारा, एका रूप वटाईआ। एका शक्ती भर भण्डारा, आदि शक्त नाम वड्याईआ। इक्क विअकती पुरख अगम्म अगम्म अपारा, अगम्मड़ी धार चलाईआ। ना मरे ना पए जम्म विच संसारा, आवण जावण रचन रचाईआ। आप आपणा कर उज्यारा, आपे ल्ए मिटाईआ। आपे वस्सया धूंआँधारा, धुंधूकार वखाईआ। सगल सृष्टी कर पसारा, बैठा आसण लाईआ। इक्क अकल्ला एकँकारा, करता पुरख नाउँ धराईआ। निरगुण रूप सच्ची सरकारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। शब्द सरूपी मारे एका नाअरा, घर घर अवाज़ लगाईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यारा, आया भेस वटाईआ। एका तत्त इक्क प्यारा, एका बूझ बुझाईआ। त्रैगुण माया पार किनारा, त्तत्व तत्त अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। निरगुण रूप अवर ना दोआ, गुरू गुरु गुर देवा। आलस निन्दर विच कदे ना सोया, पारब्रह्म प्रभ अलक्ख अभेवा। उपाए खपाए ना कदे हस्से ना कदे रोया, आदि अन्त नूरो नूरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लोकमात आपणा शब्द लै के आवे साचा ढोआ। नाम सति शब्द चला, हरि नामे वणज कराया। एका मति गया समझा, एका रूप दरसाया। एका पति गया रखा, पतिपरमेश्वर होए सहाया। एका यति गया बणा, धीरज धीर धराया। एका सति गया वखा, सति सन्तोख नाम उपाया। एका वत एका बीज गया बिजा, बिन अंगद फल किसे ना खाया। सृष्ट सबाई होई नंगत, ना पड़दा कोई पाया। नौ द्वार घर घर फिरदी मंगत, तृष्ना भुक्ख ना कोई मिटाया। मिल्या धाम ना साची संगत, बिन गुर पूरे कोई ना साचा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत वेस वटाया। जोती शब्दी वेस वटा, पंज तत्त समांयदा। अंगद गहिणा देवे पा, दिस किसे ना आंयदा। लहिणा देणा मूल चुका, काया तृप्त करांयदा। मनमुखता दए मिटा, अगम्म अगम्मता शब्द पढ़ांयदा। भुक्खा नंगता लेखे ला, शाह सुल्तान बणांयदा। नाम धन सच ख़जाना झोली पा, अतुट भण्डार चलांयदा। आपणा अक्खर आप सिखा, आपे लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा कर विहार, तीजा नेत्र आप खुल्हांयदा। तीजा नेत्र अमरपद, गुर पूरे एका पाया। राम दास वज्जी सद, साचा नाम सुणाया। पार कराया कोट ब्रह्मद, पारब्रह्म मिलाया। आपे वेखे आपणी यद्द, आपणा रूप वटाया। गुर अर्जन शब्द डोरी बंध, एका चरन दिसाया। जोत सरूपी चाढ़्हे चन्न, लोकमात करे रुशनाया। रवि ससि देवत सुर ब्रह्मा शिव करन धन्न धन्न, गण गंधर्ब फुल बरसाया। पुरख अबिनाशी एका गया मन्न, गुर नानक राह वखाया। एका शब्द सुणाए कन्न, ताल तलवाड़ा इक्क वजाया। लेखे लाया जननी जन, जन जनका आप बणाया। भाग लगाया काया तन, पंज तत्त करे रुशनाया। सृष्ट सबाई बेड़ा बन्न्ह, हरि का भेव खुल्हाया। जीवां जन्तां कढ्ढे जन, एका शब्द अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मन्त्र इक्क ज्ञान, इक्क ध्यान एका शब्द दृढ़ाया। एका ज्ञान दीआ गुर नेत्र, हरि वड वड्डी वड्याईआ। खेले खेल काया खेत्र, फुल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। रुत्त बसन्ती महीना चेत्र, सद ही रंग रंगाईआ। शब्दी शब्द बणया हेतड़, साचा हित कमाईआ। सन्त दुलारा जेठी जेठड़, जेठ अग्नी रिहा बुझाईआ। बोध अगाधा शब्दी लेखड़, गुरु ग्रन्थ उपाईआ। गुर तेग बहादर लाए पल्लेथड़, उप्पर पोच पुचाईआ। साधा सन्तां गुरमुखां भगतां रक्खे छाया हेठड़, मनमुखां दए दुरकाईआ। मस्तक टिक्का लाए रत्ती केसर, साचे किले सगन मनाईआ। कलिजुग अन्तिम मेला होए थनेसर, काहना कृष्ना गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रिहा वंड वंडाईआ। निरगुण साची वंड वंडौणी, हरि गोबिन्द हरि दाता। हरिराए हरि खेल खिलौणी, हरिकृष्ना मेल मिलाता। तेग बहादर एह समझौणी, सीस धड़ तोड़े नाता। गुर गोबिन्द इक्क कमान तीर उठौणी, मेटे रैण अन्धेरी राता। चार वरनां एका धार बणौणी, एका होए पिता माता। दुरमति मैल कट्ट वखौणी, उत्तम होए ज़ाता। अमृत धार मुख चुऔणी, वरन बरन कराए एका जाता। एका सिख्या सिक्ख समझौणी, अमृत आत्म बूंद स्वांता। आपणी लाज आप रखौणी, ना कोई दूसर भैण भ्राता। सच सुच्च संजम तेरा हथ्थ उठौणी, ज़ोरू ज़र जुल्म नेड़ ना आए कमज़ाता। पल्ले नाम गंढ्ढ बन्न्हौणी धुरदरगाही साची दाता। अकाल मूर्त इक्क धिऔणी, गुर पीर ना होर पछाता। इष्ट देव देवा इक्क वखौणी, निर्मल जोत जगे अकाता। आपणी पछाण आप समझौणी, इक्क ज्ञान इक्क जमाता। शब्द सुर ताल इक्क खड़कौणी, राग रंग ना कोई पछाता। निरगुण आपणी वंड आप वंडौणी, कलिजुग अन्तिम नाता तोड़े पित माता । शब्द कटार हथ्थ उठौणी, लोआं पुरीआं मारे झाका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम लहिणा देण चुकाए बाका। कलिजुग अन्तिम जोत जगा, हरि नूर करे रुशनाईआ। निहकलंका नाउँ रक्खा, आपणा कर्म कमाईआ। शब्द डंका दए वज्जा, नौ

खण्ड दए सुणाईआ। राउ रंकां दए उठा, साधां सन्तां हिलाईआ। द्वार बंका दए सुहा, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। जन जनका मेला ल्ए मिला, हरिभगत वड्डी वड्याईआ। जोती तनका दए लगा, खिची जाए वाहो दाहीआ। वासी पुरी घनका दया कमा, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका वंडी रिहा वंडाईआ। शब्द सरूपी वंडे वंड, पारब्रह्म करतारा। वेख वखाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पावे सारा। मेट मिटाए भेख पखण्ड, ना कोई दिसे दुहागण नारा। शब्द फड़े चण्ड प्रचण्ड, सोहँ बोले सच जैकारा। लक्ख चुरासी वढ्ढे कंड, लोआं पुरीआं दए हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक ल्ए अवतारा। निहकलंक कल जामा धार, निरगुण जोत जगाईआ। साल बवन्जा कर प्यार, पंज तत्त हंढाईआ। वीह सद बिक्रमी कर उज्यार, पोह छब्बी रुत्त सुहाईआ। जोती जोत मेल सच्ची सरकार, आप आपणा मूल चुकाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, लोकमात कर कर आया धाईआ। साचे मन्दिर कर प्यार, अन्दर वड़या बेपरवाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ महल्ल उसार, सम्बल नगरी नाउँ धराईआ। गोबिन्द खेड़ा कर उज्यार, हरि बैठा मुख छुपाईआ । कलिजुग झगढ़ा चार यार, चारों कुन्ट दुहाईआ। लक्ख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ार, सृष्ट सबाई रही कुरलाईआ। धरत धवल करे पुकार, गल पल्ला बैठी पाईआ। धर्म राए रिहा ललकार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा रिहा विचार, वही खाता फोल फोलाईआ। लाड़ी मौत नार मुटयांर, सीस आपणा रही गुंदाईआ। बस्त्र पाए तन शृंगार, सोहणी बणत बणाईआ। नैणा कज्जल तिक्खी धार, आपणा रही मटकाईआ। पढ़ी लिखी अपर अपार, लहिणा देणा ल्ए चुकाईआ। उठ उठ वेखे दर द्वार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। कलिजुग कूड़ा रिहा ललकार, अग्गों भुजां उठाईआ। जूठ झूठ खण्डा दो धार, आपणा रिहा चमकाईआ। माया ममता कर हँकार, भुल्लया बेपरवाहीआ। नार दुहागण वेख संसार, रंग रलीआं रही मनाईआ। तृष्ना अग्न रही साड़, पंज तत्त विकारा लम्बू लाईआ। गटीआं गिण गिण वेखे सतारा हाढ़, कवण कूट होए रुशनाईआ। वाहो दाही फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले फेरा पाईआ। उब्बल रत्त नाड़ नाड़, इक्क उबाला रिहा लगाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप लग्गे इक्क उखाड़, हरि साचे रचन रचाईआ। कलिजुग जोधा अन्दर देवे वाड़, आपणीआं भुजां रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वंड वंडाईआ। वंडी वंड धर्म दुआरे, हरि साचे धर्म कमाया। राए धर्म मारे ललकारे, उठ उठ बोल सुणाया। चित्रगुप्त पया पुकारे, लेखा लेख ना कोई लिखाया। धर्म सपुर्ती सच दुलारे, साचा मुख दिखाया। लाड़ी मौत कर प्यारे, तेरा राह चलाया। कलिजुग अन्तिम वेख लक्ख चुरासी जीव कुँवारे, हरि साचा कन्त ना किसे व्याहया।

नानक गोबिन्द बण लिखारे, जग लेखा एह लिखाया। वेद व्यासा वाजां मारे, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले साचे पर्बत करे जोत उज्यारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल करे करतारे। कल जोधा रिहा ललकार, चारों कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। मिल्या मेल मुहम्मद यार, एका मता पकाईआ। अल्ला राणी करे विचार, सिर आपणी चुन्नी लाहीआ। अञ्जील कुरान रही ललकार, एका अलफ़ ख़ुदाईआ। साचा हल्फ़ उठाए सच्ची सरकार, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। प्रगट होए विच संसार, हरि नूरो नूर अलाहीआ। बेऐब इक्क परवरदिगार, जगत नक़ाब मुख रखाईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, सच अमाम इक्क उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाईआ। वंडे वंड हरि बेअन्त, कारज करता आप अख्वाया। वेख वखाए साचे सन्त, धरनी धरत धवल सुहाया। आपणी विद्या आपे पढ़दा, आपणा मन्त्र रिहा चलाया। आपणे घोड़े आपे चढ़दा, आपे रिहा दौड़ाया। आपणी सृष्टी आपे लड़दा, ना कोई दूसर संग रलाया। आपणे घाड़न आपे घड़दा, आपे दए मिटाया। लक्ख चुरासी अन्दर आपे वड़दा, आपे बाहर हो जाया। आपणी अग्नी आपे सड़दा, आपे तेज़ वधाया। आपे लहिणा देण चुकाए सीस धड़ दा, आपे ल्ए कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाया। वंडे वंड लोकमात, कलिजुग वेख वखाईआ। रैण अन्धेरा अन्धेरी रात, रवि ससि ना कोई रुशनाईआ। भरम भुलेखा ज़ात पात, वरन बरन पई लड़ाईआ। साची वस्त ना दिसे किसे हाट, साचा वणज ना कोई कराईआ। पढ़ पढ़ थक्के पूजा पाठ, प्रभ का रूप दिस ना आईआ। नहा नहा थक्के तीर्थ ताट, दुरमति मैल ना कोए गंवाईआ। अमृत रस ना सके चाट, निझर झिरना ना कोई झिराईआ। नेड़ ना दिसे किसे वाट, दूरो दूर तड़फाईआ। जोत ना जगे काया माट, डूँघी कन्दर ना होए रुशनाईआ। दूई द्वैती पड़दा गया ना पाट, एका दूजा भउ ना कोई हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका वंड वंडाईआ। निहकलंका निरगुण रूप, शब्दी शब्द तराना। सृष्ट सबाई साचा भूप, पारब्रह्म श्री भगवाना। वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाना। मेट मिटाए जूठ झूठ, मारे तीर निशाना। भगत वछल जाए तूठ, जन भगतां देवे जिया दाना। एका भिच्छया पाए नाम मुठ, शब्द संदेशा देवे धुर फ़रमाणा। जगत विकारा देवे कुट्ठ, आत्म अन्तर बख्शे ब्रह्म ज्ञाना। पंज तत्त विकारा कढ्ढे कुट्ट, जोधा सूरबीर बली बलवाना। हरि का तीर निराला गया छुट्ट, सोहँ रसना चिल्ला तीर कमाना। सृष्ट सबाई पाए फुट्ट, घर घर होए वैराना। कलिजुग अन्तिम ल्ए लुट्ट, होए मात प्रधाना। कच्चा फल जाए टुट्ट, डाल्ह फेर ना किसे लगाना। पुरख अबिनाशी शब्द नगारे लाए एका चोट, लोआं पुरीआं आप सुनाणा। नौ खण्ड

पृथ्मी सत्तां दीपां कढ्ढे खोट, मनमुख कोई रहिण ना पाणा। जीव जन्त आलणिओ डिग्गे बोट, फड़ बाहों ना किसे उठाना । बिन सतिगुर पूरे कोए ना देवे भण्डारा अतोट, अतुट भण्डार ना किसे रखाना। दर दर घर घर मन्दिर मस्जिद गुरदुआरे लभ्भदे फिरदे कोटी कोट, कोटी कोट ब्रह्मण्डां मालक हथ्थ किसे ना आणा। कोटी कोट बन्न्ही फिरदे तन लंगोट, तन बस्त्र ना कोई छुहाना। कोटी कोट छड्डी फिरदे रोट, बिन अन्न जल ना मिले भगवाना। कोटी कोट माया ममता भरी फिरदे पोट, नाल रलाए पंज शैताना। गुरमुख विरले पारब्रह्म सरन सरनाई चरन कँवल जन एका ओट, मेल मिलाए दो जहानां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल महाना। खेलणहार जगत खिलारी, जुग जुग खेल खिलांयदा। निहकलंका नर अवतारी, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द खण्डा तेज कटारी, आपणे हथ्थ रखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर रिहा उभारी, सोया कोई रहिण ना पांयदा। नौवां खण्डां सत्तां दीपां वेखे वारो वारी, चिट्टे अस्व शब्द घोड़े सोलां कलीआं आसण लांयदा। निरगुण जोत जगे निरँकारी, पुरख अबिनाशी नाउँ धरांयदा। जन भगतां पैज रिहा संवारी, दासन दासी सेव कमांयदा। अन्दर मन्दिर गुप्त ज़ाहरी, जोत अकाला दीन दयाला सर्ब प्रितपाला आप अख्वांयदा। गुरमुख साचे मार उछाला, काया मन्दिर अन्दर वेख इक्क सच्ची धर्मसाला, धर्म आत्म ब्रह्म पुरख परमात्म उत्तम ज़ातम इक्क वखांयदा। उत्तम ज़ाता हरि करतारा, एका वरन रखाया। एका पिता एका माता, एका गोद उठाया। एका नाम एका दाता, एका झोली पाया। एका दिवस एका राता, एका वेख वखाया। एका पुरख एका नाता, एका तन्द बंधाया। एका पुच्छणहारा वाता, जुग जुग वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप एका कर, एका रंग रंगाया। एकँकार इक्क अकल्ला, एका कल वरताईआ। इक्क वखाए सच महल्ला, एका धाम सुहाईआ। एका वस्सया जला थला, डूंगी कन्दर आप टिकाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एका मल्ला, थिर घर नाउँ रखाईआ। लोकमात आवे जावे घड़ी घड़ी पल पल्ला, नित नवित्त बणत बणाईआ। भगतां सन्तां दूई द्वैती मेटे सल्ला, एका शब्द करे कुड़माईआ। दीपक जोती एका बल्ला, एका नूर करे रुशनाईआ। पंज तत्त विकार ना करे हल्ला, बैठे मुख शरमाईआ। गुरसिख तेरा फड़या पल्ला, चल आया धुरदरगाहीआ। हरिसंगत वेख्या निहचल धाम अटला, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती शब्दी आपे रल्ला, आपणी बणत बणाईआ। हरिसंगत तेरे दर दुआरे खल्ला, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म शब्द सुनेहड़ा पंज तत्त आपणी हथ्थीं घल्ला, सोहँ ढोला एका गाईआ। होए सहाई जला थला, दो जहानां पार कराईआ। चरन दुआरा जिस जन मल्ला, धर्म राए ना दए सजाईआ।

लाड़ी मौत नेत्र मुख पाए पल्ला, गुरसिख तेरे दर ना आईआ। अन्तिम अन्त अन्त काल पारब्रह्म निरगुण रूप तेरे दर दुआरे खला, पूरन पंज तत्त दरसाईआ। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वला छला, वाह वाह वड्डी वड्याईआ। गुर गोबिन्द दुआरा एका मल्ला, ढहि प्या सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वीह सद बिक्रमी करे रुशनाईआ। वीह सद कर उज्यारा, एका रूप दरसाया। एका दूआ खेल न्यारा, तीजे वेस वटाया। चौथे सोहे बंक दुआरा, पंचम पार कराया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई सहारा, सत्त सत्तवें आप दरसाया। अट्ठां तत्तां कर किनारा, नौ दर धक्का लाया। दसवें मेला पुरख अपारा, आपणा आप कराया। गुरमुख साचे कर विचारा, वीह सद अधार बंधाया। छोटा बाला कर प्यारा, प्रभ साचे अग्गे लाया। हरिसंगत तेरा चुक्कया भारा, प्रभ साचे गोद उठाया। निर्धना देवे इक्क सहारा, निउँ निउँ सीस झुकाया। साढे तिन्न हथ्थ बणाया मन्दिर दुआरा, लोकमात निशान गडाया। रवि ससि करन निमस्कारा, दोए जोड़ सीस झुकाया। सतिजुग धाम बणे न्यारा, लक्ख चुरासी होए सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा लहिणा तेरे अग्गे धर, साढे तिन्न हथ्थ तेरी झोली पाया। तेरा लहिणा साढे तिन्न हथ्थ, तेरी वंड वंडाईआ। प्रगट हो हरि समरथ, गुरमुखां गंढ्ढ घलाईआ। सोलां मग्घर कर अकट्ठ, वाह वाह वंड वंडाईआ। एका मन्दिर गया ढठ्ठ, हरिसंगत संग गया निभाईआ। पारब्रह्म आप बणाया आपणी हथ्थीं मट्ठ, जोती लम्बू लाईआ। उत्ते चढ़या आपे नठ्ठ, सज्जा चरन टिकाईआ। बाल अञ्याणा गोदी वड़या फट, आपणा मूल चुकाईआ। सचखण्ड दुआरा वेख्या साचा हट्ट, प्रभ बैठा बेपरवाहीआ। बणया खेल नटूआ नट, कलिजुग सांग वरताईआ। कलिजुग काया होए भट्ठ, अन्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वीह सद बिक्रमी ग्यारां धार नाल रलाईआ। एका जोत इक्क प्यार, एका रंग रंगाया। मिल्या मेल मीत मुरार, मनजीता मेल मिलाया। बैठा आप सच्चे दरबार, सतिजुग साची रीत वखाया। काया सीत विच संसार, मात पित ना होइ कोई हलकाया। अक्खीं मींट तज गया घर बार, घर अनडीठ एका पाया। जांदी वारी कहि गया पुकार, हरिसंगत एह समझाया। हरि का सिक्ख छड्डे संसार, हरि हरि रूप समाया। मात पिता ना नेत्र वहाए कोई धार, घर सथ्थर ना कोई विछाया। गाओ गीत गोबिन्द करतार, जिस दा लहिणा उस दी झोली पाया। रीत चलाई विच संसार, गुर गोबिन्द राह वखाया। भरमे भुल्ले जीव गंवार, पन्थ ख़ालसे भेव ना आया। अन्तिम जोती जामा ल्ए अवतार, आपणी कार कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा मार्ग लाया। सतिजुग साचा मार्ग ला, हरिसंगत एह समझांयदा। मात पित भाई भैण साक सज्जण झूठा

हित, साचा संग ना कोई निभांयदा। बिन हरि वैराग ना होए किसे जित, आवण जावण खेल खिलांयदा। गुरमुखां दरस दिखाए ना कोई वेखे वार थित, घर घर फेरी पांयदा। मानस जन्म जन ल्ए जित, जो जन बचनी बचन कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा राह चलांयदा। साचा राह जोत अकालण, एका एक चलाईआ। गुरसिख तेरीआं हड्डीआं ना जाए कोई उठालण, जल धार ना कोई रुढ़ाईआ। तेरी करे आप प्रितपालण, जिस दित्ती बणत बणाईआ। दूजे दर क्यों होए सवालण, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। पुरख अबिनाशी साची मालण, धुरदरगाही लै के आवे खारी सिर उठाईआ। गुरमुखां करे आप संभालण, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मार्ग रिहा लगाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, चार वरन जणाया। मढ़ी गौर ना किसे दबाउणा, ना कोई ख़ाक ख़ाक दबाया। एका मट्ठ हरि तपाउणा, लहिणा देणा बाकी दए चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ ग्यारा नींह धर, सतारा हाढ़ी दिवस सुहाया। साढे तिन्न हथ्थ तेरा मूल चुका, आपणी बणत बणाईआ। पहली चेत्र लेख लिखा, गुरसिक्खां दर पुजाईआ। पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार कमा, दे मति रिहा समझाईआ। हाढ़ सतारा चढ़या चा, वीह सौ बारां बिक्रमी दए दुहाईआ। प्रगट होया बेपरवाह, साधां सन्तां रिहा हिलाईआ। वीह सौ दस ग्यारा एका राह, बारां मूल चुकाईआ। नौ दर सुहाए साचा थाँ, एका इक्की सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल हरि रघुराईआ। वीह सद बारां कर प्यार, हरिसंगत मेल मिलाया। लंगर चलाया विच संसार, हरि मन्दिर फड़ फड़ाया। उन्नी हाढ़ वेख विचार, साचा समां सुहाया। गुरमुख बणाए साचे लाड़, साचे घोड़े दए चढ़ाया। साचे मन्दिर देवे वाड़, एका कुण्डा लाहया। अग्ग ना लग्गे तत्ती हाढ़, सीतल सति वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म जाम प्याया। गुरसिक्खां अमृत जाम पया, आपणी दया कमांयदा। साधां सन्तां रिहा उठा, वीह सद तेरां वेख वखांयदा। पहली चेत्र चरन उठा, राज राजाना आप ठुकरांयदा। दस चेत्र मुड़के आ, दहि दिशा भोग भुगांयदा। दसवां घर कोई जाणे ना, साध सन्त राह विच सर्ब तड़फांयदा। हरि कन्त सच्चा रंग कोई जाणे ना, मोहण माधव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। पहली अस्सू कर त्यारी, रावण गढ़्ह तुड़ांयदा। दूजी अस्सू नर निरँकारी, भेख पखण्डा मुख भवांयदा। तीजी अस्सू खेल न्यारी, आपणी बणत बणांयदा। शाह सुल्ताना करे ख़बरदारी, राष्ट्रपति आप उठांयदा। पंज निशाना देवे जोधा सूरबीर बली बलकारी, दे मति आप समझांयदा। भुल्ल ना जाणा जीव गंवारी, हरि साचा खेल खिलांयदा। निरगुण जोती इक्क उज्यारी, भारत खण्डी

डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा। सम्मत चौदां हरि भगवन्त, वीह सद खेल खिलाया। गुरमुख वेखे साचे सन्तां, एका इक्की पाया। आप बणाए साची बणता, तिक्खी धार धराया। भेव ना पाए जीव जन्ता, मुनी रिखी बैठे मुख छुपाया। मेल मिलावा नारी कन्ता, घर साचे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इक्की इक्की वार एका सिक्खी कर त्यार, चार वरनां अठारां बरनां एका राह चलाया। वीह सद पन्दरां हरि निरँकार, आपणी बणत बणांयदा। पहली चेत्र हो त्यार, सचखण्ड उठ धांयदा। त्रै त्रै वंडे वंड अपार, ब्रह्मलोक शिवलोक इन्दलोक वेख वखांयदा। चौदां लोकां दए हुलार, सत्त सत्त मूल चुकांयदा। अन्तिम वेखे सतारां हाढ़, हरिसंगत दर सुहांयदा। लहिणा देणा चुक्के उन्नी हाढ़, लहिणा देणा झोली पांयदा। खेले खेल हरि गिरधार, नवां सत्तां वेख वखांयदा। भारत खण्ड कर प्यार, पहली कत्तक चरन टिकांयदा। पटना निवासी कर विचार, पट पटना वेख वखांयदा। पप्पा पुरख अपार, टैंका टुट्टी गंढ्ढ बंधांयदा। नन्ना निरगुण खेल अपर अपार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका साता भारत वंड आपणी धार बंधांयदा। अट्ठ कत्तक हरि निरँकार, आपणी धार चलांयदा। शब्द सरूपी हो त्यार, गुरमुख संग रखांयदा। खेले खेल अपर अपार, आपे वेख वखांयदा। लंका वेखे सच सच्चा घर बार, गढ़ हँकारी तोड़ तुड़ांयदा। तीर्थ तट्टां पावे सार, छत्ती जुगां मूल चुकांयदा। सोलां कलीआं तन शृंगार, हरि साचा आप लगांयदा। गुरमुख वेखे सच द्वार, साची वंड करांयदा। सोलां खोल्हे बन्द किवाड़, गुरमुख आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां मग्घर मुख धर, उन्नी मग्घर लेख चुकांयदा। उन्नी मग्घर लेखा चुक्के, पंचम पंच समाया। छेवें दर लाए लेखे, पांचा एका इक्क बणाया। इक्क इकवंजा रिखी केशे, गवर्धन धार उठाया। दस लगाए आपणे लेखे, वीह मग्घर कर रुशनाया। उँणंती मग्घर दस दस्मेसे, गुरमुखां दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत पन्दरां तेरी धार आपे रिहा चलाया। छत्ती जुग छत्ती राग, छत्ती दिन वड्याईआ। छत्ती मील हीरा घाट, साचा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सोलां दिवस सोलां रात, सोलां प्रभात सोलां प्रविष्टे वेख वखांयदा। गुरमुखां अन्दर वेखे मार झात, दृष्ट दृष्ट आप खुल्हांयदा । आपे बैठा इक्क अकांत, एका इष्ट समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी आप करांयदा।