पुस्तकालयभाग ७

पहली सावण २०१५ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

प्रेम विछाउणा शब्द सिँघासण, गुरमुखां बंक द्वार। आप विछाए पुरख अबिनाशन, सेवक सेवादार। खेले खेल शाहो शबासन, निरगुण रूप निरँकार। भेव ना पाए पृथ्मी आकाशन, गगन पताल रहे विचार। करोड़ तेतीसा दासी दासन, शिव शंकर करन निमस्कार। ब्रह्मा वेता होए उदासन, नेत्र वेखे खोल्ह उग्घाड़। गुरमुख साजन साचे मीत घर सच्चे तेरा आसण, मिल्या पुरख अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेलणहार विच संसार। घर सेजा हरि सुत्तड़ा, नैनण नैण मुँधार। गुरसिख मनाया रुठड़ा, सुहाया बंक द्वार। पारब्रह्म पुरख पुरख अनडिठड़ा, लोकमाती रिहा पैज संवार। लक्ख चुरासी रक्खे एका मुठड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार। लुकया रहिण ना देवे कोई गुठड़ा, लेखा लिख्या धुर दरबार। पारब्रह्म अबिनाशी अचुतड़ा, चेतन्न रूप सच्ची सरकार। कलिजुग अन्त सुहाई रुतड़ा, निहकलंका ल्ए अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला विच संसार। आत्म सेजा हरि सुहौणी, हरि मूर्त अकाला। हरिजन पूर कराए भावनी, पारब्रह्म प्रभ दीन दयाला। नेड़ ना आए कामन कामनी, तोड़ तुड़ाए जगत जंजाला। अन्त मेटे रैण अन्धेरी शामनी, सेवा लाए जोत ज्वाला। धुरदरगाही आप बंधाए आपणी दामनी, काल महांकाल होए रखवाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए दया कमाए, मेल मिलाए सच्ची धर्मसाला। साचा मन्दिर साचा घर, हरि हरि आप सुहाया। गुरमुख साजन मिल्या वर, घर साचे आप दवाया। पुरख परखोतम मिल्या नर, नरायण नर नाउँ धराया। आवण जावण चुक्कया डर, सगला भउ गंवाया। करता करनी रिहा कर, जुग जुग करदा आया। जन भगतां भण्डारे रिहा भर, देवणहार सृष्ट सबाया। इक्क सुहाए साचा सर, चरन धूढ़ी ताल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, घर साचे मेल मिलाया। मेल मिलावा शाहो शबास, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ । पूर कराए घर घर आस, निरास ना कोई रखाईआ। जिस जन गाया स्वास स्वास, दस मास ना फेरा पाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभास, डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। हर घट अन्दर पावे रास, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सदा सुहेला वस्सया पास, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन मेल घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। साचे घर नाद अनादा, हरि हरि आप वजाया। जीउ पिण्ड खोज ब्रह्मादा, गुरमुख मेल मिलाया। हरिजन मेला आदि जुगादा, हरि करता आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर मन्दिर इक्क सुहाया। घर मन्दिर ढोल मृदंगा, हरि साचा आप वजांयदा। रूप अनूप सूरा सरबंगा, सच सितार हिलांयदा।

रूप रेख ना कोई अनरंगा, नाद अनादी वेख वखांयदा। जोती शब्दी सदा हरि संगा, सगला संग निभांयदा। गुरमुख दान एका मंगा, नाम भण्डारा झोली पांयदा। लेखे लाए काया काची वंगा, कंचन गढ़्ह सुहांयदा। मानस जन्म ना होए भंगा, जो जन आए दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला एका घर, घर साचा मेल मिलांयदा। साचा मेला धुरदरगाह, हरि हरि आप कराया। हरि हरि देवे शब्द सलाह, ना कोई दूसर विच रखाया। शब्द गुर गुर बण मलाह, सतिगुर नाम धराया। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांह, घर घर फेरा पाया। गुरसिख करे ना कोई नाह, दाता भिखारी एका आया। वेख वखाए थाउँ थाँ, दिवस रैण सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए वर, घर साचा इक्क दरसाया। साचा घर सच टिकाणा, हरि साचा आप सुहांयदा। शब्द सरूपी इक्क बिबाना, गुरमुखां राह तकांयदा। एका वसे आपणे भाणा, ना दूसर वेख वखांयदा। हरिजन साचा शाह सुल्ताना, दो जहानां माण रखांयदा। दर दरबान फिरे दरबाना, दर दरवेश अख्वांयदा। गुरसिख बन्न्हे हथ्थी गानां, साचा सगन मनांयदा। सोहँ देवे तीर कमाना, गुर गोबिन्द संग रलांयदा। प्रगट होया जोधा सूर बली बलवाना, पुरख अकाला नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी लोआं पुरीआं इक्क निशाना, ना कोई मेट मिटांयदा। हरिभगतन देवे नाम ज्ञाना, ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। हरि हरि शब्द धुर फ़रमाणा, हरि हरि आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला साचे घर, घर साचा इक्क वडिआंयदा। पंज तत्त पंज मकाना, हरि साचे आसण लाया। अन्दर वड़या गुण निधाना, गुणवन्ता नाम धराया। आपे जाणे पीणा खाणा, दाना बीना आप अख्वाया। आपे करे ठांडा सीना, सीतल धार वहाया। आपणा नाम आपे चीना, आपणी रसना आपे गाया। आपणा रंग आपे माणे भीन्ना, भिन्नड़ी रैण सुहाया। आपे मरना आपे जीणा, जीवत मरत नाम धराया। आपे वरते लोकां तीनां, तीना लोकां वेख वखाया। आपे आपणा आप वक्ख कीना, हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, घर साचा वेख वखाया। साचा घर रुत्त बसन्त, फुल फुली फुलवाड़ी आ। गुरमुख नारी हरि हरि मेला साचा कन्त, मिल्या मेल सतारां हाढ़ी आ। मानस लग्गा लेखे जीव जन्त, जिस चरन छुहाई दाढ़ी आ। सोहँ शब्द होया मणीआं मंत, लक्ख चुरासी आर पारी आ। पारब्रह्म आदि पुरख गुरसिख तेरा साचा सन्त, आवे जावे ना विच संसारी आ। चौथे जुग आप बणाई आपणी बणत, जोती जामा निहकलंक नरायण नर अवतारी आ। पूरन जोती जगे भगवन्त, पारब्रह्म सच्चा सिक्दारी आ। खेले खेल आदि अन्त, एका एक एकँकारी आ। जुग जुग महिमा हरि बेअन्त, ना कोई लिखे लेख लिखारी आ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

गुरसिख तेरा वेखे दर द्वारी आ। गुरसिख तेरा ठांडा द्वार, हरि आया बंक द्वारी आ। प्रगट हो नर अवतार, खेले खेल अपर अपारीआ। नानक गोबिन्द पाए सार, निरगुण जोत करी उज्यारीआ। चण्ड चण्डका ख़बरदार, हरि सिँघ करे अस्वारीआ। आदि शक्त वारो वार, खेले खेल न्यारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे घर, कलिजुग आया अन्तिम वारीआ। कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा, हरि साचे आप चुकाया। गुर संगत गल पाया गहिणा, आप खाली तन रखाया। आपणे बन्द कराए नैणा, गुरमुखां नैण खुल्हाया। गुरचरन प्रीती साचा भाणा सहिणा, साची सेव कमाया। पुरख अकाल दी गोदी बहिणा, दूसर धाम ना कोई बणाया। गुर गोबिन्द बणया साचा साक सज्जण सैणा, मात पित आप अख्वाया। पूत सपूते साचे रहिणा, साचा राह वखाया। चारे कुन्टा उच्चे मन्दिर दर दर घर घर ढहिणा, गुरसिख तेरा घर सुहाया। तेरा मन्दिर किला कोट चार जुग लोकमात रहिणा, प्रभ साचे लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरा एका घर, एका धाम सुहाया। गुरसिख तेरा धाम अवल्ला, पंज तत्त मकाना। मिले मेल प्रभ इक्क अकल्ला, ना दूसर कोई निशाना। दूई द्वैती मेटे सल्ला, देवे नाम निधाना। पंज तत्त ना करे हल्ला, मारे तीर कमाना। दीपक जोती एका बल्ला, अज्ञान अन्धेर मिटाना। अमृत आत्म देवे साचा चुला, तृष्ना भुक्ख गंवाना। शब्दी जोती जोती शब्दी गुरसिख रल्ला, मिल्या मेल भगवाना। दर द्वार हरि निरँकार एका मल्ला, विछड़ ना जाए दो जहानां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा साचा घर, करे मात परवाना। घर मन्दिर हरि वस्सया, नाउँ निरँजण रूप। सच सिँघासण बहि बहि हस्सया, शाह सुल्ताना वड्डा भूप। राह सच्चा एका दस्सया, एका परोए धागे सूत। धुरदरगाही आए नस्सया, पकड़ उठाए गोबिन्द पूत सपूत। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी मस्सया, वेख वखाए चारों कूट। माया राणी जगत डस्सया, डंग लगाया जूठ झूठ। कलिजुग मन्दिर अन्तिम ढट्ठया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा घर, एका वेखा साचा सूच। गुरमुख धाम धरत निराला, धरनी धरत सुहाया। मिल्या मेल पुरख अकाला, जुगती जगत तराया। दया कमाए दीन दयाला, भगती नां शक्त वखाए। सच मन्दिर सच्ची धर्मसाला, काया इक्क दरसाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे घर, बैठा आसण लाए। काया साचा मट्ठ, हरि साचे आप बणाया। जगत तत्त ना जाए ढठ्ठ, मनमति ना कोए दृढ़ाया। पंचम विकार करे ना अकट्ठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाया। ना कोई तृष्ना तीर्थ तट्ट, अठसठ ना फेरी पाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई हवन कराया। जिस जन सतिगुर पूरा जाए तुठ, जरम कर्म धर्म लेखे लाया। दरस वखाए दया कमाए धुरदरगाही एका वथ, दूसर हथ्थ

किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मन्दिर वेखे घर, आप आपणा डेरा लाया। मन्दिर डेरा सच सुल्तान, आपणा आप कराया। निरगुण बैठ श्री भगवान, सति सरूप सरूप समाया। दिस ना आए कोई निशान, ना हथ्थ किसे फड़ाया। लिख लिख थक्के वेद पुराण, खाणी बाणी गाया। गुरमुख साचे सद कुरबाण, जिस सतिगुर पूरा पाया। सतिगुर पूरा सद मेहरवान, हरि साचे दए मिलाया। हरि साचा देवे जिया दान, दाता दानी आप अख्वाया। इक्क जणाई धुर फ़रमाण, बोध अगाध शब्द सुणाया। आपे बैठ काया मन्दिर सच मकान, धुंन अनादी नाद वजाया। पंचम शब्द राग इक्क सुणाण, अनहद सेवा लाया। सुरती सुत्ती उठी नौजवान, आप आपणा तन सुहाया। बस्त्र भूषन पाया इक्क महान, तामश तृष्ना मगरों लाहया। नेत्र खोल्हे वड रकान, नैणा कज्जल पाया। परे हटाए पंज शतान, एका डण्डा लाया। सेवा लग्गी पवण मसाण, इक्क सुगंध रखाया। एका जोती जगी महान, जोत निरँजण वेख वखाया। जोत निरँजण हो प्रधान, अग्गे लग्गी वाहो दाहया। इक्क वखाए सच निशान, हरि का शब्द फड़ाया। दोहां मेला सच मकान, काया मन्दिर इक्क सुहाया। काया सुरती कर कुरबान, आपणी भेट चढ़ाया। अग्गे वेखे हरि भगवान, कवण कूटे डेरा लाया। अमृत जल मिल्या पीण खाण, अधविचकारे आप सुहाया। आपणा कीता आप असनान, दुरमति मैल गंवाया। बदलया चोला खेल महान, कागी हँस सुहाया। चुकया डोला गुण निधान, राह आपणा आप चलाया। अग्गे बैठ तख्त सुल्तान, मुख घुँघट आपणा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेख घर, साचा सगन मनाया। घर साचे मंगलाचार, सतिगुर आप करांयदा। गुरमुख नारी कर त्यार, गुर पूरा आप प्रनांयदा। सोला करे तन शृंगार, साचा वेस वटांयदा। हथ्थीं मैहन्दी लाल अपार, चूड़ा प्रेम खड़कांयदा। शब्द भूषन कर त्यार, शब्दी सेहरा सीस लटकांयदा। चिट्टे अस्व हो अस्वार, दक्खण दिशा फेरा पांयदा। पूर्ब पच्छिम बन्द किवाड़, उत्तर वेख वखांयदा। काया वेखे सच अखाड़, राग रागनी इक्क अल्हांयदा । धुरदरगाही साचा लाड़, हरि साचा आप अख्वांयदा। गुरमुख तेरी बजर कपाटी जाए पाट, तेरे अन्दर डेरा लांयदा। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, सतारां हाढ़ी ख़ुशी मनांयदा। आपे होए पिच्छे अगाड़, गुरसिख लाड़ी आप प्रनांयदा। साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, सोहँ डण्डा हथ्थ फड़ांयदा। नाता तोड़े पंज तत्त हड्ड मास नाड़ी नाड़, निरगुण सरगुण विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण घर, लोकमात फेरा पांयदा। वेखण आया गुरसिख डेरा, कवण मकाने लाया। रक्त बूंद पाया घेरा, पंज तत्त महल्ल बणाया। मनुआ बैठा हो दलेरा, आपणा डंक वजाया। बुध वसी नेरा नेरा, निज घर राह तकाया। मति सवाणी ढाहया डेरा, ना बेड़ा कोई उठाया। पंज विकारा

छिड़या झेड़ा, माया मोह वधाया। किसे ना दिसे काया खेड़ा, ना कोई दए वसाया। कलिजुग गेड़े आपणा गेड़ा, वेला अन्तिम आया। पारब्रह्म करे हक्क निबेड़ा, जुग जुग करदा आया गुरसिख तेरी काया मन्दिर तेरा खुल्हा वेहड़ा, हरि साचा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा दए सुहाया। साचा घर सच सलाह, हरि साचे इक्क रखाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, एका नाम जपाईआ। एका पथ्थर दए तुड़ा, एका खण्डा लाईआ। एका सथ्थर दए विछा, एका करे सफाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरा वेखे घर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत कर उजाला, जागरत जोत जगाईआ। दरस दिखाए गुर गोपाला, हरि गोबिन्द मेल मिलाईआ। एका देवे नाम सुखाला, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। तोड़ी आया जगत जंजाला, हँ हँगता दए मिटाईआ । भाग लगाए सच्ची धर्मसाला, धर्म धर्मी रिहा कमाईआ। फल लगाए काया डाला, अमृत मेवा इक्क खवाईआ। शब्द गुर बण दलाला, लोकमात आया कर कर धाईआ। सेव लगाए पुरख अकाला, गुर गोबिन्द लेख लिखाईआ। शक्ती मंगे जोत ज्वाला, आदि शक्त कुरलाईआ । विष्नूं वंसी होए बेहाला, एका करे सुणाईआ। ब्रह्मा वजाए आपणा ताला, आपणा राग अल्हाईआ। भोले नाथ वेखे खेल निराला, बाशक तशक गल लटकाईआ। करोड़ तेतीसा हाल बेहाला, सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। लोकमात अवल्लड़ी चाला, जोती जामा भेख वटाईआ। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदवाला, तीर्थ तट ना दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे तेरे घर, आपे रिहा समाईआ। हरि समाया सहिज सुख सागर, अनन्द अनन्द गुणी गहीरा। भाग लगाए गुरसिख तेरी काया गागर, अमृत भरया नीरा। निर्मल कर्म होए उजागर, सीस बंधाया सोहँ साचा चीरा। नाम कराया वणज सुदागर, कट्टी हउमे पीड़ा। देवे सच रत्ती रत्नागर, लेखे लाए हस्त कीड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे चुक्कण आया बेड़ा। आपणा बेड़ा आपे चुक्क, आपणे कंध उठांयदा। कलिजुग पैंडा रिहा मुक्क, ना कोई धीर धरांयदा। चारों कुन्ट पए थुक्क, सच सुच्च ना कोई वरतांयदा। जूठ झूठ रिहा सुक्क, अमृत सिंच ना हरया कोई करांयदा। भगत ना जननी रक्खे कुक्ख, भगवन्त ना मेल मिलांयदा। उज्जल होवे ना किसे मुख, कलिजुग संग रलांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता आदि निरँजण लोकमात जोती जामा बैठा लुक, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख विरले सन्त सुहेले इक्क अकेले लग्गी भुक्ख, नेत्र लोचन नैण दर्शन पांयदा। दर द्वार दर दरबार हरिजन साचा जाए झुक, बेमुख दर दुरकांयदा। अन्तिम अन्त काल आपणी गोदी ल्ए चुक्क, चतुर्भुज आपणी सेवा लांयदा। गुरसिख भेव रहे ना गुझ, गोबिन्द लेख लिखांयदा। चरन कँवल जो जन जाए

झुक, इक्क प्रीत सिखांयदा। सो जन मेरा मेरा ल्ए बुझ, मेरा तेरा भेव चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरे साचे घर आपणा आप छुपांयदा। आपणा आप हरि छुपा, चोरी चोर कमांयदा। मूर्ख मूढ़्हे धन्दे ला, झूठी क्रिया इक्क वखांयदा। पापी गन्दे दए खपा, धीरन धीर ना कोई रखांयदा। माया धारी आत्म अन्धे दए मुका, राज राजाना ख़ाक मिलांयदा। सद बख़सिंदे नाम धरा, गऊ ग़रीब निमाणे आप उठांयदा। एका अल्फी एका चोली गल देवे पा, एका बस्त्र तन सजांयदा। एका डोली दए सुहा, एका कंध उठांयदा। एका गोली दए बणा, एका घर वसांयदा। हौली हौली आपणी बोली दए समझा, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। गुरसिख चोली रंग रंगा, रंगणहार आप हो जांयदा। मौली मैहन्दी सगन मना, साचा सीस गुंदांयदा। आपणी करवट आप बदला, वेखणहार आप हो जांयदा। आपणी सिक्खी आप बणा, सखा सखाई नाउँ धरांयदा। धुर दी लिखी रेख दए मिटा, जो जन सरनाई आंयदा। नेत्र नैण जाए दर्शन पा, धर्म राए मुख छुपांयदा। चरन कँवल मस्तक ल्ए टिका, ब्रह्मा हौली हौली सीस झुकांयदा। विष्नूं वंसी तक्के राह, गुरसिख तेरा राह तकांयदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, शब्द शब्दी सेवा लांयदा। कलिजुग अन्तिम बणया मलाह, सोहँ नाउँ धरांयदा। साचे पौड़े दए चढ़ा, एका चप्पू रखांयदा। चौथे पद जाए समा, हरिसंगत वड वडिआंयदा। कागों हँस दए बणा, हँसा बंसा आप अख्वांयदा। सोहँ चोग दए चुगा, आप आपणी झोली पांयदा। दरस अमोघ दए वखा, जोती नूर दरसांयदा। जगत रोग दए कटा, आवण जावण फंद कटांयदा। सहिसा रोग दए मिटा, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। लोक परलोक होए सहा, सदा सहायक नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेख घर, सिर आपणा चीर बंधांयदा। आपणे सिर बद्धा चीरा, पंज तत्त सुहाया। गुरसिख साचा वेखण आया वीरा, सरसे जो रुढ़ाया। मेल मिलाया अमृत नीरा, नीर नीर समाया। बहत्तर करोड़ सुटाया साचा हीरा, अरब ख़रब ना कोई लिखाया। गुर गोबिन्द गाया वड पीरन पीरा, पुरख अकाल मनाया। कलिजुग अन्तिम देवे धीरा, तेरी आस तकाया। इक्क रविदासे भेट चढ़ाया कसीरा, कंगन हथ्थ फड़ाया। सरसा तेरी पई वहीरा, तेरा तेरी झोली पाया। लाड़ी मौत ना बन्न्हया कलीरा, ना कोई सगन मनाया। नाल रखाया भथ्था तीरा, तन कटार सजाया। करे अरजोई खवाजा खिजर पीरा, दोए जोड़ सीस निवाया। सुरपति राजा इन्द आए कर कर वहीरा, रो रो नीर वहाया। गुर गोबिन्दा जोधा सूरबीरा, सभ दी आसा पूरी रिहा कराया। आप आपणा कर वहीरा, बेड़ा पार लँघाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण घर, कलिजुग अन्तिम आया। कलिजुग तेरा तेरा मूल, तेरे हथ्थ रखाया। सतिगुर पूरा कदे ना जाए भूल, आवण जावण खेल खिलाया।

गुरसिख सवाए साची सेज ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बस्त्र हेठ विछाया। गुर गोबिन्द एका रसना बरखे फूल, फूलन बरखा एका लाया। अन्तिम प्रगट होए कन्त कन्तूहल, तेरा मेरा लहिणा देणा दए चुकाया। गुरसिक्खां करे सूलीउँ सूल, सिर मेरे भार उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण घर, दूर दुराडा नेड़े आया। गुरसिख तेरा वड्डा भार, हरि मेरे सिर टिकाया। पूत सपूता कर त्यार, मेरा नाउँ धराया। वल्या छल्या आप करतार, वल छल रिहा कराया। सीस बन्न्ह सच्ची दस्तार, शस्त्रधारी नाम धराया। पंज कक्के कर त्यार, करमां वेख वखाया। कक्का करता करणेनहार, भेव किसे ना आया। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, कलिजुग क्रिया दए मिटाया। कूड़ कुड़यारा अन्ध अन्धआर, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, महांसार्थी आप अख्वाया। रथ चलाए अपर अपार, दो जहानां आप चलाया। सर्बकला समरथ प्रगट होवे विच संसार, निहकलंका नाउँ धराया। मेट मिटाए तीर्थ अठसठ, पूजा पाठ ना कोई कराया। एका पल्ले बन्न्हे नाम गट्ठ, गायत्री मन्त्र ना कोई गाया। सतिजुग साची करे चट्ठ, दर दर सतिगुर पूरा होए सहाया। गुरसिख मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, तेरा मेरा झोली पाया। अन्तिम करे हाढ़ सतारा अकट्ठ, साची हाढ़ी आप वढाया। कलिजुग उलटी गेड़े लट्ठ, गेड़णहार आप अख्वाया। लक्ख चुरासी होए भट्ठ, थिर कोई रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेखण घर, जोत अकाला रूप वटाया। गुर गोबिन्द सेवा ला, आपणी रसन अल्हाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा नाँ, तू ही रिहा जपाईआ। तेरा भाणा वरते हरि हरि थाँ, कोई मेट ना सके राईआ। तूही पिता तूही माँ, तूही भैण भ्राता सर्ब सुखदाईआ। तेरी माणा सदा छाँ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, एका बूझ बुझाईआ। एका बोल हरि जैकारा, गुर गोबिन्द आप समझाया। फतिह डंक अपर अपारा, पुरख अकाला रिहा वजाया। वाह वाह गुरु चरन बलिहारा, चरन कँवल चित लाया। करे खेल अपर अपारा, खेलणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द एका कन्न, एका नाद एका धुन, एका राग अल्हाया। एका राग हरि अला, आपणा भेव खुल्हांयदा। गुर गोबिन्द दए सलाह, साचा शब्द जणांयदा। तेरा नाम होए मलाह, जगत विचोला आप करांयदा। इक्क सुहाए साचा थाँ, थान थनंतर वेख वखांयदा। आपे पकड़े तेरी बांह, साचे मन्दिर डेरा लांयदा। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ करे न्याँ निउँ निउँ वेख वखांयदा। वक्ख वक्ख करे हँस काँ, कागों हँस उडांयदा। आपे देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। आप जपाए आपणा नाँ, आपणा नाउँ आप धरांयदा। सो पुरख निरँजण सो सो रिहा जणा, सो सति सति अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, गोबिन्द मेला एका घर, गुरसिख वेख वखांयदा। गुरसिख बोल शब्द जैकारा, गोबिन्द नाम धराया। गोबिन्द पूत सुत दुलारा, साचे घर वसाया। साचे घर मेल अपारा, विछड़ कदे ना जाया। नानक गुर दए हुलारा, इक्क हुलार वखाया। आपे वेखे पार किनारा, दूसर दिस किसे ना आया। एका अक्खर कर विचारा, एका दूजा रिहा पढ़ाया। एका नाम एका धारा, एका रिहा जणाया। लक्ख चुरासी कर विचारा, एका कर्म कमाया। एका कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, आप आपणा ल्ए वटाया। शब्द खण्डा तेज कटारा, शब्द शब्दी ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर गुरमुख मेला सहिज सुभाया। गोबिन्द पाया पारब्रह्म, घर साचे वज्जी वधाईआ। साचे घर गया जम्म, ना मरे ना जाईआ। गगन पताली दित्ता थम्म, ना सके कोई हिलाईआ। लक्ख चुरासी पुरख अकाल दीन दयाल आप जपाए दमा दम, ना दूसर कोई रसना गाईआ। दो जहानी आपणा आपे करे कम्म, ना दूसर वेख वखाईआ। आपणी आपे खाए तम, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, रक्त बूंद ना कोए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख देवे वड वड्याईआ। गुरमुख तेरा दर दरवाजा, हरि हरि आप मुकाया। दर दरवेशा आप ग़रीब निवाजा, निउँ निउँ सीस झुकाया। गुर गोबिन्द साजण साजा, साचा मार्ग लाया। नानक कबीर वजाए अनहद वाजा, राग रागनी रहे अल्हाया। नौ खण्ड पृथ्मी सृष्ट सबाई खोल्हे पाजा, जूठ झूठ रहिण ना पाया। सतिजुग चलाए सच जहाज़ा, चार वरनां ल्ए चढ़ाया। प्रगट होए देस माझा, सम्बल नगरी नाउँ धराया। करता पुरख वड राजन राजा, शाह सुल्तान हो आया। गुरसिक्खां संवारे आपे काजा, जोग अभ्यास ना कोई कराया। राती सुत्तयां घर घर जाए मारे वाजां, रुट्ठयां रिहा मनाया। शब्द अगम्मी चढ़या ताजा, चारे वागां रिहा उठाया। लोआं पुरीआं फिरे भाजा, नौ सत्त फेरा पाया। नाल ल्याया सोहँ दाजा, गुरमुख तेरी झोली पाया। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, अनन्द मंगल इक्क गाया। दर दुआरे जो भुल्ल भुल्ल आए भाजा, प्रभ साचा ल्ए उठाया। चारों कुन्ट गुरसिख गुरमुख उच्ची बांह कर मारो वाजां, पारब्रह्म प्रभ आया। आपे जाणे रोज़ा बांग निमाजा, जगत मसल्ला हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप वेस कर, इक्क अकल्ला गुरमुख तेरा सच महल्ला, धुरदरगाही वेखण आया। धुरदरगाही साचा लाड़ा, पारब्रह्म परमेश्वर। गुरमुख तेरा वेखण आया अखाड़ा, जगत पित जगतेश्वर। देवत सुर मुन जन गण गधंरब लोचण मंगण दिन सतारां हाढ़ा, प्रभ साचे मूल ना भाया। ब्रह्मा शिव गणेश कढ्ढण हाढ़ा, लोकमात राह तकाया। गुर पूरा मेहरवान मेहरवान मेहरवान जन भगतां देवे जिया दान धुर फ़रमाण जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, अन्ध अन्धेर मिटाया। त्रैगुण

माया तेरा तत्त गुरसिख दुआरे आपणी हथ्थीं साड़ा, इक्की जेठ दिवस सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण घर, घर आपणा खोल्ह वखाया। पहला घर आपणा खोल्ह, दूजा गुरमुख राह तकांयदा। पहलों घर आपणे बोल, दूजे गुरमुख फेर सुणांयदा। पहलों आपणे घर तोले तोल, दूजे गुरमुखां फेर तुलांयदा। पहलों घर आपणे बदलया चोल, गुरमुखां चोला फिर बदलांयदा। पहलों घर आपणे आपणी जोती गया मौल, दूजे गुरमुखां जोत जगांयदा। पहलां आपणा घर सुहाए उत्ते धरती धवल, दूजा गुरमुखां घर धरत धवल सुहांयदा। पहलों आपणे घर आपणे कँवल गया आपे फुल, दूजे गुरमुखां घर फुल फुलवाड़ी आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण आया घर, घर सुहञ्जणा इक्क रखांयदा। घर सुहञ्जणा हरि करतारा, एका एक सुहाया। निरगुण जोती नूर उज्यारा, नूरो नूर रखाया। शब्दी धुन शब्दी राग अपर अपारा, शब्दी ताल वजाया। शब्दी गुर सुनणेहारा, सुनणेहार आप हो जाया। गुरमुख साचे सन्त कर प्यारा, क्रिया कर्मां दए मिटाया। रसना नाउँ जिस उचारा, कर किरपा पार कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरा दुआरा, बिन सतिगुर पूरे किसे हथ्थ ना आया। कोटन कोट ब्रह्मा शिव विष्न महेष मंगन दर द्वार, बैठे सीस झुकाया। कोटन कोट राम कृष्न लै अवतार, आवण जावण खेल रचाया। कोटन कोट साध सन्त रहे पुकारा, दिवस रैण रसन अल्हाया। कोटन कोट रिख मुन रहे ध्या, ध्यान विच किसे ना आया। कोटन कोट कर रहे ज्ञान, ज्ञान नाम मन्त्र ना किसे दृढ़ाया। कोटन कोट कर रहे अशनान, हरि चरन अशनान ना कोए वखाया। कोटन कोट रसना रस करन पान, अमृत रस ना किसे चखाया। कोटन कोट जोधे सूर बली बलवान, बीड़ा धर्म कर्म ना किसे उठाया। कोटन कोट झुल्लदे पए निशान, पारब्रह्म तेरा निशान ना किसे झुलाया। नानक गोबिन्द दित्ता इक्क ज्ञान, एका मन्त्र दृढ़ाया। एका एक श्री भगवान, गुर गोबिन्द रिहा सीस झुकाया। आदि जुगादि रहे निशान, दो जहान ना कोई मेटे मेट मिटाया। सद अबिनाश ना बिरध बाल जवान, एका रंग समाया। घट घट अन्दर रक्खे वास, ना मरे ना जाया। गुरमुखां जन भगतां होए दासी दास, सीस आपणा भेट चढ़ाया। मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन रूप वटाया। गुरसिख गुरसिख अन्तिम पूरी करे आस, निहकलंका नाउँ धराया। हउँ सेवक सदा वसां पास, विछड़ कदे ना जाया। सतिगुर सरनाई गुरमुख ना होए कदे निरास, हरि साचा वेख वखाया। सिँघ गोबिन्द सद बलि बलि जास, गुर पूरे मेल मिलाया। अन्तिम आया करन बन्द खलास, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। साची भगत रखाई रसन तजाउणा मदिरा मास, भगत भगती लेखे लाया। निज घर आत्म रखे वास, जगत तृष्ना चाह मिटाया। आपे होया स्वास स्वास, अजपा जाप आप हो जाया। सदा सुहेला

सहाई पृथ्मी आकाश, तिन्नां लोकां पार कराया। सच दुआरे कर निवास, गुरमुख साचे ल्ए तराया। जोती जोत करे प्रकाश, अन्तिम जोती मेल मिलाया। करणहार सर्ब गुण तास, आपणी करनी रिहा कराया। जुग जुग पूरन करदा आस, कलिजुग अन्तिम दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण घर, पौड़ी पौड़ी चढ़दा आया। पहले पौड़े आपे चढ़, आपणा राह तकाया। दूजे पौड़े गुरमुख सुरती ल्ए फड़, चरन द्वार वखाया। तीजे पौड़े अग्गे खड़, हरिसंगत मेल मिलाया। चौथे पौड़े फड़ाया लड़, विछड़ कदे ना जाया। आपणा घाड़न आपे घड़, आपणा रंग रंगाया। आपणी लड़ाई आपे लड़, आपणा सत्तरू आप मिटाया। आपणी पढ़ाई आपे पढ़, आपणा नाउँ रिहा अल्हाया। आपणी जोती आपणी अग्नी आपणे हवन आपे सड़, आपे धूंआँधार मिटाया। आपणा सीस आपणा धड़, आपे ल्ए कटाया। आपे चोटी आपे जड़, अधविचकार आप समाया। आपे गुरसिख वस्सया तेरी काया गढ़्ह, पंज तत्त डेरा लाया। पंच विकार दर द्वार ना सके अड़, एका खण्डा रिहा वखाया। कलिजुग वहिण वहाए हड़, मनमुख माया दए रुढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण घर, निराकार उठ उठ धाया। निरँकार शब्द अडोल, सतिगुर रूप समांयदा। करन आया पूरा कीता कौल, पूरन कर्म कमांयदा। जोती जामा उप्पर धवल, पंज तत्त समांयदा। सृष्ट सबाई करे मखौल, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुखां अन्दर वज्जे मृदंगा ढोल, प्रभ साचा आप वजांयदा। हौली हौली आपे रिहा बोल, आप आपणा नाम जपांयदा। तोलणहारा साचा तोल, तोला माशा ना कोई घटांयदा। किसे हथ्थ ना आए पंडत पांधे रौल, जगत विद्या भेव ना पांयदा। हरिजन काया गया मौल, मौला रूप अख्वांयदा। साँवल सुन्दर होए सँवल, मोहण माधव लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा बंक दुआरा, हरि वस्सया एकँकारा, घाड़न भन्नणहारा समरथ पुरख आप अख्वांयदा। समरथ पुरख सर्ब गुणवन्ता, ज्ञान बोध ज्ञाता। मेल मिलाए गुरमुख साचे सन्ता, देवे नाम सच्ची सुगाता। सेज सुहाई नारी कन्ता, मिटी अन्धेरी राता। धी जवाई बणाए बणता, सुरती शब्दी नाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल पुरख बिधाता। खेले खेल सर्ब घट अन्तर, करन करावण जोग। सोहँ शब्द सच्चा गुर मन्त्र, अमृत आत्म रसना भोग। इन्द्र रोवे वेख मनवन्तर, शिव ब्रह्मा पया सोग। हरि हरि खेल जुगां जुगन्तर, खेले खेल सदा त्रैलोक। सर्ब थान आप निरंतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचा घर, देवे दरस अमोघ। दरस अमोघ अजूनी रहिणा, निर्भय रूप समाया। आपणी बाणी आपे कहिणा, आपणा नाम धराया। आपणा भाणा आपे सहिणा, सहिण जोग आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेखण घर,

कलिजुग रैण अन्धेरा रिहा मिटाया। कलिजुग मेट अन्धेरी राता, सतिजुग चन्द चढ़ांयदा। गुरमुखां देवे साची दाता, धुरदरगाही वंड वंडांयदा। नादी दरस इक्क अकांता, नादी सुत्त रूप वटांयदा। खेले खेल बहु बिध भांता, भरमी भरम भुलांयदा। कूड़ी क्रिया ज़ात पाता, ज़ात जाति वेख वखांयदा। मन मति नार कमज़ाता, घर घर ताल वजांयदा। गुरमुख विरले मात पछाता, जिस जन आपणी बुझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां दस्से साचा घर घर साचा इक्क वखांयदा। साचा घर इक्क अपार, एका एक सुहाया। ना कोई दीसे चार द्वार, छंपर छन्न ना कोई जणाया। रवि ससि ना कोई चमत्कार, तारा मण्डल ना कोई दिसाया। गगन पताल ना कोई आकार, पुरी लोअ ना कोई दिसाया। ब्रह्मा शिव ना कोई सहार, विष्नूं वेस ना कोए वटाया। त्रैगुण माया ना कोई भण्डार, राजस ताजस सांतक ना मेल मिलाया। नाभी कँवल ना कोई उज्यार, पारब्रह्म ना ब्रह्म उपाया। धरत धवल ना कोई पसार, जल बिम्ब ना कोई उपाया। लक्ख चुरासी ना कोई धार, ना कोई रूप दरसाया। इक्क अकल्ला एकँकार, एक घर वसाया। जुग जुग आपणी धार, शब्दी शब्द ल्ए उपाया। शब्द वंड सिरजणहार, ब्रह्मण्ड खण्ड उपाया। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख विचार, आपणी रचन रचाया। सेवक सेवा लाए सेवादार, जोती जोत करे रुशनाया। अलक्ख अगम्म अथाह सिरजणहार, सिर सिर देवे रिज़क सबाया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट आप समाया। लोकमाती लै अवतार, जुग जुग वेख वखाया। सन्त सुहेले लाए पार, आपणा नाम दृढ़ाया। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, गुरसिख साचे ल्ए जगाया। एका बख्शे चरन प्यार, चरन प्रीती इक्क सिखाया। दूई द्वैती घुँघट दए उतार, मस्तक काली शाही टिक्का दए गंवाया। नूरो नूर नूर जोत चमत्कार, मस्तक मस्तक भाग लगाया। मस्तक फोड़ खोल्ह किवाड़, बिन्दराबन दरसाया। गोकल मथरा कर विचार, काहना बंसरी इक्क वजाया। नाम बंसरी अपर अपार, धुन आत्मक रिहा उपजाया। उपजे धुन सुणे सुनणेहार, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। गुरसिख साजन गुण अवगुण ना रिहा विचार, जो जन सरनाई आया छाण पुण वेख सृष्ट सबाई संसार, हीरा लाल अमोलक गुरसिख इक्क साचे हट्ट विकाया। घर घर वज्जदे ढोलक छैणे, अनहद ताल ना कोई वजाया। गुरदर मन्दिर गुरु ग्रन्थ अग्गे रक्खी गोलक, सच भण्डार ना किसे भराया। गुर अर्जन दित्ता नाम अमोलक, धुर खज़ाना नानक हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख वेखण आया घर, जगत विछोड़ा दए तजाया। जगत विछोड़ा दित्ता तज, हरि साचे शब्द जणाईआ। गुर संगत हरिसंगत घर आपणे आउणा भज्ज, घर बैठा रिहा राह तकाईआ। लोक लज्जया सिँघ नरायण देणी तज, प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। दो जहानां पड़दे रिहा कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। झूठा

ताल रिहा वज्ज, जूठ झूठ डंका लाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सूरा हाज़र हज़ूरा गुरसिख मन्दिर अन्दर बैठा सज, दिस किसे ना आईआ। घर घर सुत्तयां अमृत आत्म प्याए रज रज, शब्द कृपान सीस जगदीश तन गात्रे आप लटकाईआ। एका शब्द इक्क हदीस, पुरख अकाल मनाईआ। गा गा थक्के राग छत्तीस, भेव कोई ना पाईआ। प्रगट होया शाहो शबीस, गुर गोबिन्द संग रलाईआ। खेले खेल बीस इकीस, सिर आपणे छत्र झुलाईआ। मूर्ख मुग्ध अजाण नादान गुर गोबिन्द तेरी करन रीस, हथ्थ आपणे शस्त्र उठाईआ। अन्तिम माया ममता जाण पीस, कलिजुग चक्की रिहा चलाईआ। साध सन्त होए जिन खवीस, पूजा धान बेड़ा रिहा डुबाईआ। गुर की सेवा हरि की पौड़ी किसे ना रक्खी सीस, ना कोई सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख तेरा वेखण घर, चोरी चोरी आईआ। चोरी चोर करे नित चाकर, जुग जुग करदा आया। कलिजुग अन्तिम साचे घोड़े पाए पाखर, नीला नीली धारों पार कराया। खेले खेल कलिजुग तेरी अन्त आखर, ना कोई मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण घर, आपणा कुण्डा रिहा खुल्हाया। आपणा कुण्डा खोल्ह ताकी, हरि नेत्र नैण उग्घाड़या। गुरमुखां दित्ती लोकमात बाकी, लहिणा चुकया सतारां हाढ़या। लेखे लाउणा जन्म ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक पार उतारया। अमृत प्याला देवे बण बण साकी, आत्म अन्तर पंज प्यारया। पैज रक्खे जन जीव जां की, जिस दित्ता नाम अधारया। जुग जुग चाल रक्खी बांकी, हरि सच्चा शाह अस्वारया। कलिजुग अन्तिम साचे अस्व एका चढ़या मार पलाकी, सोलां कलीआं आसण पा रिहा। आपणा जाणे आपे भविख्त वाकी, आपे लेखा लिखा रिहा। आपणा पड़दा आपे रिहा ढाकी, आपे मुख छुपा रिहा। धुरदरगाही अछल अछेद कलिजुग अन्तिम करन आया इक्क चलाकी, बेमुखां दिस ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेख घर, सोया सुत उठा रिहा। सोया सुत आप उठाया, दित्ता धुर फ़रमाणा। फड़के बांहों राहे पाया, मारया तीर निशाना। जोधा सूरा लड़ने आया, रामदास तेरे विच मैदाना। साचा खण्डा हथ्थ फड़के आया, कढ्ढया बाहर म्याना। एका अक्खर पढ़ के आया, बोले नौजवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेखण घर, खेले खेल महाना। एका अक्खर रसना बोल, जगत हँकारा छाया। तेरा खोल्हण आया पोल, हरि मन्दिर वेख वखाया। गुर बाणी गुर करे मखौल, गुर का भेव ना पाया। हरि हरि अग्गों कहिंदा बोल, हरि हरि शब्द सुणाया। हरि पूरा तोलण आया तोल, अगम्म अथाह बेपरवाह नाम धराया। आदि अन्त ना जाए कदे डोल, डोलणहार सृष्ट सबाया। सिँघ संगत तेरा पूरा करन आया कीता पिछला कौल, गढ़्ही चमकौर जो कराया। आपणा ताज तेरा सीस

उप्पर धौल, मेरा तेरा रूप वटाया। हौली हौली पड़दा देवे खोल्ह, पिछला जन्म दए दरसाया। तेरे अन्दर तेरा आपे पए बोल, तेरा तेरी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखण घर, हरि बाल अञ्याणा ल्ए धुर फ़रमाणा, हस्सदा खिडंदा वेखदा विखंदा लोकमात आया।