पुस्तकालयभाग ७

१८ सावण २०१५ बिक्रमी मंगल सिँघ दे घर पिण्ड धारड़ ज़िला अमृतसर

पुरख अगम्म निरगुण धार, जोती जोत उपांयदा। करता पुरख आप करतार, करनी करता नाम धरांयदा। पारब्रह्म रूप अपार, परम पुरख सदवांयदा। नूरो नूर नूर उज्जयार, आकार आकार समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला इक्क अख्वांयदा। जोती नूर हरि उजाला, हरि हरि नाउँ धरांयदा। दीना बंधप दीन दयाला, भेव कोई ना पांयदा। मूर्त अकाल जोत अकाला, अकल कला अख्वांयदा। आपणी करे आप प्रितपाला, प्रितपालक सदा अख्वांयदा। आपणी शक्ती जोत ज्वाला, आप नाद उठांयदा। आपणा दीपक आपे बाला, प्रकाश प्रकाश आप टिकांयदा। आपणी आप उपा सच्ची धर्मसाला, थिर घर नाउँ धरांयदा। आपणे सर सरोवर मार उछाला, अमृत धार प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण रूप हरि करतार, अभेद भेव रखांयदा। आप आपणी पावे सार, ना कोई लेखा लेख लिखांयदा। इक्क अकल्ला एकँकार, एका घर सुहांयदा। सच महल्ला उच्च मिनार, दिस किसे ना आंयदा। आपणे अन्दर गुप्त ज़ाहर, आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख नाउँ धरांयदा। आदि पुरख आदि अनादि, एका एक अख्वाया। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटाया। बणत बणाए ब्रह्म ब्रह्मादि, बेअन्त बेअन्त नाम धराया। शब्द चलाए बोध अगाध, एका नेत्र नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण रूप वटाया। निरगुण धार हरि अलक्ख, अलक्ख अलक्ख प्रवेस्सया। आप आपणा कर प्रतक्ख, आपणी करे आप अदेस्सया। आप आपणा करणहारा वक्ख, भेव ना जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेस्सया। आप आपणा जाणे पक्ख, आपणा लेखा आपे लेख्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणी देवे आपे सीख्याा। निरगुण सिख्या पुरख अकाल, आपणी आप जणाईआ। प्रगट हो दीन दयाल, दयानिध धार चलाईआ। इक्क उपजाए साचा लाल, जोती माता गोद सुहाईआ। साचा सुत कर दलाल, आप आपणा ल्ए उठाईआ। इक्क बिठाए सच्ची धर्मसाल, चार दिवार ना कोई रखाईआ। छप्पर छन्न ना कोई पसार, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। अगम्म अगम्मड़े

करी एका कार, अगम्मड़ा धाम सुहाईआ। थिर घर तेरा रूप अपार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। चारों कुन्ट बन्द किवाड़, दहि दिशा ना कोई खुल्हाईआ। लोआं पुरीआं ना कोई आकार, धरत धवल ना कोई सहाईआ। आकाश प्रकाश ना कोई विचार, ब्रह्मण्ड खण्ड ना रचन रचाईआ। ब्रह्मा शिव विष्न ना कोई प्यार, देवत सुर ना कोई उपाईआ। गुर पीर ना कोई अवतार, साध सन्त ना कोई रखाईआ। पंज तत्त ना कोई आकार, हड मास नाड़ी रत्त ना कोई रलाईआ। रक्त बूंद ना कोई विहार, नारी कन्त ना कोई हंढाईआ। सूरज चन्न ना कोई पसार, तारा मण्डल दिस ना आईआ । जेरज खाणी ना बन्न्हे धार, उत्भुज सेत्ज ना रचन रचाईआ। इक्क अकल्ला एकँकार, सच महल्ला बैठा आसण लाईआ। साचे सन्त कर प्यार, एका देवे सच सलाहीआ। अमृत प्याए ठंडी ठार, चरनोदक मुख छुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मूर्त अकाल अकाल मूर्त अकल कला समाईआ। मूर्त अकाल दर्द दु:ख भय भंजन, हरि हरि आप अख्वाया। आपणा शब्द बणाया साचा सज्जण, साचा संग रखाया। आपणी धूढ़ी आप कराया मजन, साचा ताल सुहाया। अनहद नाद अनादी वज्जण, ताल तलवाड़ा ना कोई वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप एका धर, थिर घर साचा दए सुहाया। थिर घर साचा हरि सुहाया, निरगुण जोत जगाईआ। आपणा दीपक आप टिकाया, तेल बाती ना कोई रखाईआ। आपणे नेत्र आपे वेख वखाया, दूसर दर ना कोई सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस हरि कर, करनी करता आप हो जाईआ। करनेहार हरि करतारा, आदि अन्त अख्वाया। निर्मल जोती नूर कर उज्यारा, नूरो नूर समाया। थिर घर साचे भर भण्डारा, शब्द भण्डारी नाम धराया। आपे बणया हरि वरतारा, ना कोई दूसर संग रलाया। खेले खेल अगम्म अपारा, आप आपणी कल वरताया। निहचल धाम अटल मुनारा, दर साचा आप सुहाया। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन बैठ सच्ची सरकारा, आप आपणा मार्ग लाया। आपणे अन्दर आपे करया वासन, पिता पूत ना कोई रखाया। ना कोई पृथ्मी ना आकाशन, गगन मण्डल ना कोई उपजाया। आपे प्रगट होया हरि शाहो शबाशन, शाह सुल्ताना नाम धराया। आपणे मण्डल आपे पावे रासन, आपे आपणी वेख वखाया। आपणे दर आपे होया दासी दासन, सेवक सेवादार ना कोई रखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका हरि हरी हरि दए उपजाया। हरी हरि हरि नूर, हरि हरि आप उपजांयदा। सर्बकला आपे भरपूर, समरथ पुरख अख्वांयदा। आपे हाज़र सदा हज़ूर, हाज़र हज़ूर नाम धरांयदा। आपणी मनसा आपे पूर, आसा पूरी आप करांयदा। आपणा सहिसा आपे करे दूर, सांतक सति वरतांयदा। आपणे घर आपे वसे नेड़े दूर, दूर नेड़े ना कोई जणांयदा। एका शब्द अनादी वजाए साची तूर, अनहद तार हिलांयदा।

थिर घर तेरा दर घर हरि मन्ज़ूर, आदि जुगादी आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वसांयदा। साचा घर हरि महल्ला, एका एक वसाया। निरगुण रूप बैठ अकल्ला, जोती जोत जगाया। ना कोई दूई द्वैती दिसे सल्ला, एका धार बंधाया। आपे वस्सया उच्च अटला, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह नाउँ धराया। ना कोई जल ना कोई थला, ना कोई सागर सिन्ध रुढ़ाया। ना कोई पंज तत्त विकारा करे हल्ला, मन मति बुध ना दए सज़ाया। निरगुण धार हरि निरँकार इक्क अकल्ला, एकँकारा सति पुरख निरँजण पसर पसार पारब्रह्म रूप वटाया। थिर घर बैठ आप करतार, सच सिँघासण हरि सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाया। जोती जोत हरि उपा, आपणी धार चलाईआ। नाउँ निरँकारा आप रखा, निरगुण वेस वटाईआ। थिर घर दरबारा दए वसा, धुरदरगाही बेपरवाहीआ। शब्द अखाड़ा दए लगा, वज्जे ताल वाहो दाहीआ। आपणी सतार आपे दए हिला, हिलावणहार आप अख्वाईआ। आपणा नाअरा आपे दए ला, आपणे दर अलक्ख जगाईआ। आपणी पुकार आपे ल्ए सुणा, आप आपणा नाउँ उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण धार निरगुण रिहा आप वखाईआ। निरगुण धार करनी करते, आपणी आप चलाईआ। आपणी धरनी धरत आपे धरते, धरत धवल सुहाईआ। आपे चरनी आपणी सरनी आपे पड़ते, आप आपणा सीस झुकाईआ। आपणी विद्या आपणे अक्खर आपे पढ़ते, आपे करे जणाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़ते, घड़णहार आप अख्वाईआ। आपणे सिँघासण आपे चढ़ते, सच सिँघासण इक्क विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी नाउँ धराईआ। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म, एका एकँकारा। ना मरे ना पए जम्म, ना होए किसे सुत दुलारा। ना कोई गगन पताल दिसे थम्म, ना कोई पार किनारा। ना कोई खाए पीए तम, ना कोई रसना रस करे प्यारा। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, ना कोई त्तत्व तत्त आकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर पाए आपणी सारा। आपणी सार आपे पा, आपणा मूल चुकाया। आपणी जोती आप जगा, आप आपणा वेख वखाया। आपणी गोती आप बणा, वरन गोत ना कोई रखाया। आपणी सोई सुरती आप जगा, आपणी आप ल्ए अंगड़ाया। आपणी चोटी आपणे आप ल्ए चढ़ा, आप आपणे अन्तर आसण लाया। आपणा कोट गढ़्ह आपे दए सुहा, थिर घर नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप वेस हरि, हरि सज्जण आप अख्वाया। हरि सज्जण हरि मीतड़ा, एका एक अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी रीतड़ा, भेव कोए ना पांयदा। ना कोई मन्दिर गुरुद्वार मसीतड़ा, शिवदवाला ना कोई रखांयदा। ना कोई राग नाद ना गीतड़ा, ना कोई साज वजांयदा। ना कोई नाम ख़ुमार

मदि प्याला किसे पीतड़ा, ना कोई जोत ज्वाला जगांयदा। निरगुण रूप इक्क अतीतड़ा, थिर घर आसण लांयदा। ना ठंडा ना सीतड़ा, अग्नी अग्ग ना कोई जलांयदा। आपणा आप आपे चीतड़ा, जोधा सूरबीर आप अख्वांयदा। आपणा गुर सतिगुर आपे होया बीठल बीठला, मोहण माधव नाम धरांयदा। आपे वस्सया आपणे चीतला, चितवत ठगौरी आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रंग हरि करतार, करणहार पुरख अख्वांयदा। आदि पुरख हरि करनेहारा, एका एक अख्वाया। एका बैठ सच्चे घर बारा, एका थान सुहाया। एका रूप अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखाया। अलक्ख निरँजण अलक्ख अलक्ख लगाए नाअरा, अलक्ख अलक्खणा नाउँ धराया। थिर घर नर हरि हो प्रतक्ख, आप आपणा रूप दरसाया। जोती शब्दी कीता वक्ख, आपणी धार बंधाया। आपे भरे आपे करे सक्ख, आपे करणहार हो जाया। आप उपाए खपाए ल्ए रक्ख, रक्खणहार हरि रघुराया। थिर घर दुआरा आदि अन्त ना जाए ढठ्ठ, हरि साचे आप बणाया। घर बैठ पुरख समरथ, आपणा रंग रंगाया। आपणे विसूरे घर आपणे गए लथ्थ, आप आपणा दर्शन पाया। आपणे दुआरे आपे गया ढठ्ठ, आपणा सीस आपणे चरन टिकाया। ना कोई मन्दिर दिसे मट्ठ, चार दिवार ना कोई रखाया। ना कोई तीर्थ अठसठ, खाणी बाणी ना वेख वखाया। जोती शब्दी इक्क अकट्ठ, थिर घर साचे दए सुहाया। आपे वेखे नठ्ठ नठ्ठ, आपणा पैंडा आप मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा ल्ए उपाया। सच महल्ल उच्च अटारी, हरि साचे आप बणाईआ। जगे जोत इक्क निरँकारी, हरि साचा वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ लै अवतारी, आप आपणी कल वरताईआ। सति पुरख निरँजण बन्न्हे धारी, आदि अन्त इक्क रघुराईआ। अकाल मूर्त हो न्यारी, साची सूरत ल्ए प्रगटाईआ। जोती करता करे खेल आपणी कारी, करन करावणहार भेव ना राईआ। सच तख्त सच सुल्तान बैठा हरि सिक्दारी, साची सिख्या इक्क जणाईआ। एका शब्द शब्द गुर अपारी, गुर सतिगुर नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप एका हरि, थिर घर बैठा आसण लाईआ। थिर घर साचा शब्द सिँघासण, हरि साचा आप बराज्जया। जगे जोत पुरख अबिनाशन, आपणा रचया आपे काज्जया। खेले खेल शाहो शबाशन, आपणी मारे आपे वाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा साजन आपे साज्जया। आपणा साजन हरि आपे साज, आपणी रचन रचाईआ। आपे करे कराए ग़रीब निवाज़, आपणी दया आप कमाईआ। आप आपणी रक्खे लाज, आप आपणा पड़दा पाईआ। आप आपणा रक्खे ताज, आप आपणे सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे घर आप वजाए शब्द सच्ची वधाईआ। शब्द वधाई हरि घर वाजा, अनहद ताल वजाया।

थिर घर तेरा साजन साजा, हरि साचे ताल सुहाया। सच सुल्तान वड राजन राजा, राज़िक रहीम आप अख्वाया। पारब्रह्म सुल्तान नबाबा, एका नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा काज रचाया। थिर घर साचे रचया काज, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। आप आपणी मार अवाज़, आप आपणा ल्ए उठाईआ। आप आपणे दर देवण आया दाज, आपणे घर करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख निरजंण थिर घर बैठ ख़ुशी मनाईआ। साचा सगन थिर घर लग्गा, हरि साचे आप लगाया। जोती सुत शब्द दुलारे बद्धा तगा, एका तन्द बंधाया। एक जैकारा एका घर एका वक्त लग्गा, एका रिहा सुणाया। एका रूप शाहो भूप वड सूरा सरबग्गा, एक नाम धराया। एका जोती एका नूर एका शाह सर्बकला भरपूर इक्क अखाड़ा साचा लग्गा, एका नाद सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा दए सुहाया। थिर घर तेरी साची धार, हरि साचे आप चलाईआ। जोती सुत कर प्यार, शब्दी नाउँ धराईआ। शब्द रूप आप करतार, निरगुण वेस वटाईआ। धुन अनादी अपर अपार, आप आपणी रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा अंग आपे रिहा कटाईआ। थिर घर बैठ हरि निरँकार, आपणा आप कटाया। साचा सुत कर त्यार, दूल्हा इक्क सजाया। एका पाए साचा हार, दिस किसे ना आया। सोलां कलीआं तन शृंगार, सति सरूपा आप वखाया। इक्क अकल्ला एकँकार, एका रंगन रंग रंगाया। सीस सेहरा नाम दस्तार, मस्तक ललाटी औखी घाटी थिर घर दरबार, सच महल्ले आप बठाया। जोती माता कर प्यार, अमृत उत्तों वार वखाया। पाया गहिणा हरि शृंगार, नेत्र नैण सुहाया। साचे कन्त कर प्यार, पूत सपुत्री एह समझाया। एका पुरख एका नार, एका घर वसाया। नाता बणया अपर अपार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। सो पुरख निरँजण किरपा धार, आपणा देणा मूल चुकाया। हँ रूप हो निरँकार, शब्द शब्दी विच समाया। सोहँ शब्द अपर अपार, पारब्रह्म आपणा आप उपाया। सो पुरख निरँजण बणया करनेहार, हँ रूप अनूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा एका साचे सुत देवे वर, लोआं पुरीआं रचन रचाया। लोआं पुरीआं कर आकार, हरि साची रचन रचाईआ। शब्द दुलारा ख़बरदार, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। निरगुण वेखे वारो वार, आपणी जाणे वड वड्डी वड्याईआ। आदि अन्त इक्क एकँकार, आपणी कल रखाईआ। साध सन्त ना पावे सार, भेव अभेदा बैठा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस करनेहारा आप, आपणा रिहा कराया। आप आपणा धर धरवास, धीरज धीर दए धराया। त्रैगुण रूप शाहो शबास, आप आपणा ल्ए वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कँवल

कँवला नाम धराया। आप आपणी रचन रचा, आपणी बणत बणाईआ। ब्रह्मा विष्न महेष सेवा ला, खेले खेल बेपरवाहीआ। शब्द संदेसा दए सुणा, बोध ज्ञान इक्क जणाईआ। निरगुण सरगुण मेल मिला, त्रैगुण खेले खेल पंज तत्त करे कुड़माईआ। आकाश प्रकाश गया समा, जल धारा धवल टिकाईआ। सेवक सेवा आप लगा, दे सिख्या मति समझाईआ। महिमा अगणत गणत आप गणा, वेद कतेबा रिहा लिखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म झोली पा, ब्रह्म ब्रह्म दरसाईआ। लक्ख चुरासी वेख वखा, निज बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेल खेलणहारा, आदि अन्त एकँकारा, निरगुण दाता पुरख बिधाता घर घर बैठा सेज वछाईआ। लक्ख चुरासी आसण लाया, पारब्रह्म अनरूपा। गुरमुख विरले दर्शन पाया, जिस मिल्या शाहो भूपा। बजर कपाटी कुण्डा लाहया, पार कराए नौ दुआरे दहि दिशा चारे कूटा। एका साचा दर सुहाया, सतिगुर पूरा आपे तुठा। हरिजन साचे ल्ए मिलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण मेला जोती धार, शब्दी धार चलाईआ। प्रगट हो विच संसार, आदि जुगादी खेल खिलाईआ। इक्क अकल्ला एकँकार, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा वेता ल्ए उभार, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। शिव शंकर बख्शे इक्क प्यार, त्रिसूल हथ्थ फड़ाईआ। विष्नूं वंसी खेल अपार, राजक रिज़क सबाईआ। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट बैठा आसण लाईआ। जोग जुगत जुग जुगन्तर पावे सार, मुन मुनीश्वर बेपरवाहीआ। साध सन्त गुर पीर लै अवतार, आप आपणा नाउँ धराईआ। वेस अनेका करे कराए हरिजन यार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वंडण आप वंडाईआ । निरगुण आपणी वंड वंडा, आपणा रूप दरसाया। लोकमात कन्ढ्ढा वेख वखा, पंज तत्त वसेरा पाया। ब्रह्मण्ड साचे खोज खुजा, जेरज अंड ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जुग जुग लेखा लिखणहारा, साची चलत चलांयदा । सतिजुग साचा कर पसारा, साचा धर्म धरांयदा। त्रेता तेरा खेल न्यारा, र्तिआ वेस वटांयदा। राम रूप राम करतारा, रघुपति नाउँ धरांयदा । तोड़े गढ़्ह लंका हँकारा, एका बाण चलांयदा। द्वापर तेरा खेल न्यारा, धरत धवल सुहांयदा। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण हरि करतारा, मोर मुकट सीस टिकांयदा। ग़रीब निमाणे पावे सारा, जन भगतां पैज रखांयदा। बेमुख मारे पकड़ पछाड़ा, रथ रथवाही नाम धरांयदा। धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, अन्तिम अन्त रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आप वेस वटांयदा। कलिजुग वेस हरि अवल्ला, आपणी खेल वरताईआ। ईसा मूसा वसे महल्ला, वेखे सहिज सुभाईआ। संग मुहम्मद नाल रलाई राणी अल्ला, एका नाअरा लाईआ। जूठ झूठ वल छल्ला,

माया ममता करी कुड़माईआ। लोकमाती फलया फुला, एका मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल खेलणहार, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। जुग जुग खेल हरि खिलंता, खेलणहार अख्वाया। निरगुण जोत श्री भगवन्ता, आप आपणा वेस वटाया। आपे पुरख नारी कन्ता, नानक गोबिन्द रूप सुहाया। नाम सति जणाई जीवां जन्ता, धुर फ़रमाण अल्हाया। गढ़्ह तुड़ाया हउमे हँगता, माया मोह चुकाया। मेल मिलाया साची संगता, दर साचा इक्क सुहाया। अंग लगाया नानक अंगदा, निरगुण जोत जगाया। अमरदास दर एका मंगदा, हरि झोली नाम भराया। रामदास घर साचा लँघदा, निज घर आपणे दर्शन पाया। गुर अर्जन खेल सूरा सरबंग दा, आप आपणा भेव खुल्हाया। हरिगोबिन्द तंग एका कसदा, शस्त्र बस्त्र तन सजाया। हरिराए भुक्ख नंग कट्टदा, जो जन सरनाई आया। हरिकिशन जगत दुआरे मूल ना संगदा, पंज तत्त लेखे लाया। तेग बहादर गुरमुखां काया चोली आपणी रंगदा, सीस आपणा भेट चढ़ाया। गुर गोबिन्द प्यार एका मंगदा, गुर संगत मेल मिलाया। दर द्वार जो जन आए भुक्खा नंगता, दाता दानी नाम दान झोली पाया। खेले खेल जगत जंग दा, जगत विकारा दए मिटाया। कलिजुग अन्तिम मंग एका मंगदा, माछूवाड़े डेरा लाया। तेरा दर्शन हरि पलँघ दा, नेत्र लोचन नज़री आया। खेड़ा छुट्टे लोकमात स्सयाल झंग दा, यार यारड़े मेल मिलाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शब्द सुनेहड़ा एका घलदा, मेरा तेरा तेरा मेरा तेरी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि गुर पीर अवतार सन्त साध नाम धराया। गुर गोबिन्द सच सलाह, हरि साचे शब्द जणाईआ। कलिजुग अन्तिम बण मलाह, प्रभ बेड़ा बन्ने लाईआ। ईसा मूसा रहिणा ना, संग मुहम्मद दए दुहाईआ। सदी चौधवीं लग्गे ढाह, कलिजुग वेखे बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे हा, सत्तां दीपां इक्क दुहाईआ। लक्ख चुरासी पत्त कोई रक्खे ना, राज राजानां मेट मिटाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता जन भगतां पकड़े अन्तिम बांह, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द सुहेला इक्क इकेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। आपे बणे पिता माँ, आप आपणी गोदी ल्ए उठाईआ। हरि हरि भेव कोई जाणे ना, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। निहकलंकी जोती जामा कोई पछाणे ना, सम्बल नगरी इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द दित्ता साचा वर, कलिजुग मेला सहिज सुभाईआ। गुर गोबिन्द सुनणेहारा, सुणया नाम अमोला। प्रभ अबिनाशी बोलणहारा, ना कोई वस्सया पंज तत्त चोला। पूरे तोल तोलणहारा, नानक बणया दर घर गोला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होवे वीह सौ बिक्रमी सोलां। सम्मत सोलां तेरी धार, हरि गोबिन्द मात रखाईआ। प्रगट

होए हरि निरँकार, चारों कुन्ट वज्जे वधाईआ। शब्द डंका अपर अपार, राउ रंकां रिहा सुणाईआ। साधां सन्तां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। तोड़े गढ़्ह लंका हँकार, पन्दरां कत्तक फेरा पाईआ। वाली हिन्द रिहा विचार, ना दीसे कोई सहाईआ। लहिंदी दिशा पावे सार, लेखा लिखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा गोबिन्द पूर कराईआ। गुर गोबिन्द सतिगुर साचा, धुर फ़रमाण सुणाया। जीउ पिण्ड तन जीव काचा, थिर रहिण ना पाया। पंज तत्त नौ दुआरे नाचा, हरि का शब्द दिस ना आया। नाम सति ना हिरदे वाचा, माया मोह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका फतिह वजाया। फतिह डंक हरि निरँकार, आपणा आप वजांयदा। खेले खेल अपर अपार, सृष्ट सबाई दिस ना आंयदा। गुरमुख साचे कर प्यार, आप आपणी बूझ बुझांयदा। निर्मल जोती कर उज्यार, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। सच धर्म इक्क जैकार, सो पुरख निरँजण नाअरा लांयदा। हँ हँगता दए मार, एका खण्डा चलांयदा। साची संगता कर विचार, सतिगुर सिख्या इक्क बुझांयदा। काया चोली रंग करतार, नाम मजन इक्क रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखांयदा। आप आपणी कल वरता, आपणे रूप समाया। सृष्ट सबाई ल्ए उठा, चारों कुन्ट फेरा पाया। शब्द खण्डा इक्क चमका, आदि शक्त वेस वटाया। नाम भगौती दए रखा, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी भरम भुलाया। लक्ख चुरासी भरमे भुल्ला, हरि हरि मूल ना भांयदा। माया ममता जूठा झूठा रुला, सच सुच्च ना कोई दृढ़ांयदा। भाग लगाया ना काया कुला, बुध बिबेक ना कोई रखांयदा। मन मति ना होई सुलह, गुरमति ना कोई दरसांयदा। पाणी प्या झूठी चुला, अमृत धार ना कोई प्यांअदा। काम क्रोधी देस भुल्ला, हरि का नाम ना कोई ध्यांअदा। चारों कुन्ट अन्धेरा झुल्ला, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम फलया फुला, सिम्मल रुक्ख हुलार रखांयदा। आपणे कंडे आपे तुला, सतिगुर नानक तेरां तेरी धार चलांयदा। पारब्रह्म दर द्वार जो जन आए भुल्ला, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। पुरख अकाल दर द्वार तेरा सदा खुल्हा, ना कोई बन्द करांयदा। कलिजुग अन्तिम फल हुला, फुल्ल कोई दिस ना आंयदा। सम्मत सम्मती पैणा मुल्ला, परखे परखणहार नाम सोटी इक्क लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जामा जोती नूर दरसांयदा। निहकलंक जोती नूर, शब्दी डंक वजाया। शब्द अनादी वज्जे तूर, धुर फ़रमाणा रिहा सुणाया। कलिजुग मिटे पसारा कूड़, कूड़ी

क्रिया रहिण ना पाया। कामी क्रोधी माया ममता ना दिसे मूढ़्ह, विकार हँकार रहिण ना पाया। पारब्रह्म जो जन मांगे तेरी धूढ़, सो जन रहे सरनाया। सतिगुर पूरा काया चोली रंगन चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, एका शब्द डंक वजाया। शब्द डंक धुर दरगाह, हरि साचे सच जणाईआ। सतिगुर पूरा बण मलाह, जन बेड़ा बन्ने लाईआ। सचखण्ड दुआरा एका राह, एका मार्ग रिहा वखाईआ। चार वरनां पकड़े बांह, ऊँचां नीचां भेव ना राईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई छिंटो बणाए भैण भ्रा, फारसी यूनानी करे कुड़माईआ। एका नाता दए सिखा, ब्रह्म जोती ब्रह्म धी जवाईआ। पुरख बिधाता दया कमा, साचा सगन रिहा मनाईआ। कलिजुग अन्धेरी राता दए मिटा, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाईआ। एका गाथा दए सुणा, एका कर्म कमाईआ। एका राथा दए चला, रथ रथवाही बेपरवाहीआ । सगला साथा दए निभा, जो मिल्या विछड़ ना जाईआ। लहिणा देणा मस्तक माथा दए चुका, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। राए धर्म लेखा दए मुका, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। लाड़ी मौत ना ल्ए प्रना, जिस मिली हरि सरनाईआ। थिर घर बहाए साचे थाँ, हरि जोती जोत मिलाईआ। नाता तोड़े पिता माँ, साक सज्जण ना भैण भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच सुच्च दए वरताईआ। सच सुच्च हरि वरतारा, घर साचे हरि पाया। जोती जामा लै अवतारा, निहकलंका नाउँ धराया। चार वरनां पावे सारा ऊँचां नीचां मेल मिलाया। राउ रंक वखाए इक्क दुआरा, एका धाम सुहाया। एका जाप एका अक्खर आपे आप, एका नाउँ उपाया। मेट मिटाए तीनो ताप, त्रैगुण रंग रंगाया। राजस तामस तेरा प्रताप, कलिजुग झोली पाया। सांतक सति कर वरतांत, सतिजुग साचे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका दर साचे हरि लोकमात आप खलाया। लोकमात खुल्हया दर, हरि साचे जोत जगाईआ। चार वरनां मिले वर, वर दाता इक्क अख्वाईआ। आवण जावण चुक्के डर, मात गर्भ फंद कटाईआ। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, दुरमति मैल गंवाईआ। आप खुल्हाए बन्द किवाड़, बजर कपाटी सिला तुड़ाईआ। अन्दर मन्दिर वेखे आपे चढ़, दर साचे फेरा पाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, गुर पूरे वड वड्याईआ। पंचां चोरां आपे लड़, आपे करे सफाईआ। हवन मढ़ी गोर ना जाए सड़, अग्नी अग्ग ना अग्ग जलाईआ। गुरमुख साचे ल्ए फड़, दिस किसे ना आईआ। उच्चे टिल्ले वेखे चढ़, एका दर खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, पुरख अबिनाशी घट घट वासी हर घट

बैठा आसण लाईआ। हर घट हरि सज्जण वस्सया, पारब्रह्म बेअन्त। जन भगतां दर दुआरे फिरे नस्सया, मेल मिलावा साचे सन्त। शब्द निराला तीर कस्सया, रसना जिह्वा मणीआ मंत। काया चोली मन्दिर अन्दर बहि बहि हस्सया, गुरमुख विरली नारी पाया हरि साचा कन्त। मिटे रैण अन्धेरी मस्सया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोत जगाता हरि रघुराता, गुरसिख साचे वज्जी वधाई, घर पाया वर पाया हरि हरि हरि बेअन्ता।