१८ सावण २०१५ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे घर भलाई पुर
हरि ठाकर अबिनाश, हरि हरि नाम ध्याया। आदि अन्त ना जाए विनास, एका रंग समाया। आप आपणे वस्सया पास, ना कोई दूसर संग रखाया। आप आपणी वेखे रास, आप आपणा मण्डल अग्गे टिकाया। आप आपणे घर करया वास, शाहो भूप नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोती नूर जगाया। जोती नूर हरि करतार, अकल कला समांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अभेव अभेदा भेव छुपांयदा। आदि निरँजण नर निरँकार, वेस अवेसा वेस वटांयदा। पारब्रह्म खेल अपार, खेलणहार दिस ना आंयदा। जुग जुग जाणे आपणी धार, धरनी धार आप चलांयदा। इक्क अकल्ला एकँकार, आपणी कल वरतांयदा। सच घर हो त्यार, सच सिँघासण आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे दर आपणा मंगल आपणी रसना आपे गांयदा। आपणा दर हरि आप सुहा, आप आपणी जोत जगाईआ। आपणा दरस आपे पा, आपे करे सिफ्त सलाहीआ। आपणा तख्त आपणा चरन टिका, आपे बैठे बेपरवाहीआ। आपणा बचन आपे दए सुणा, शब्द शब्दी नाउँ धराईआ। एका गढ़्ह ल्ए रचा, थिर घर वेख वखाईआ। रूप रंग कोई जाणे ना, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल खेलणहार आप अख्वाईआ। खेलणहार सर्ब हरि ठाकर, एका एक अख्वाया। आपणा कर्म आपे करे उजागर, ना कोई दूसर लेख लिखाया। आपणे बणे आप सुदागर, आप आपणा वणज रखाया। आपणी जोत आप जगाए आपणी गागर, आपणा दीपक आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, आप आपणा रूप दरसाया। निरगुण हरि आप आदि निरँजण, आदि पुरख अकाला। आप आपणा बणया दर्द दु:ख भय भञ्जण, करे कराए सदा रखवाला। आप आपणा होया सज्जण, पारब्रह्म प्रभ दीन दयाला। आपणे घर आपे आया पड़दे कज्जण, आप सुहाए सच्ची धर्मसाला।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला। जुग जुग चाल चलणेहारा, हरि हरि आप अख्वाया। लोकमात लै अवतारा, भेखा धारी भेख वटाया। खेले खेल अगम्म अपारा, लेखे लेख ना कोई लिखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग वेला अन्तिम आया। नानक गोबिन्द बण लिखारा, एका मंग मंगाया। मंगी मंग धुर दरबारा, देवणहार हरि रघुराया। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी पावे सारा, धुन अनादी ताल वजाया। बोध अगाधी इक्क जैकारा, आपणा नाम सुणाया। सतिनाम कर प्यारा, लोकमात वरताया। एका शब्द एका धारा, एका मार्ग पाया। भरमे भुल्ला सर्ब संसारा, हरि का भेव दिस ना आया। माया ममता मोह कर प्यारा, हउमे हँगता रोग वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, आप आपणा नाउँ धराया। आप आपणा रक्खया नाउँ, आपणी कल वरताईआ। आपे वस्सया आपणे नगर गराउँ, थिर घर साचा थान सुहाईआ। आप आपणी देवे ठंडी छाउँ, छप्पर छन्न ना कोई जणाईआ। आप आपणा करे न्याउँ, लोकमात फेरा पाईआ। फड़ वरोले हँस काउँ, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। गुर पूरे बलिहार बलिहार सद बलि बलि जाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल सज्जण सुहेल, इक्क अकेल बेपरवाहीआ। खेलणहार जगत खिलारी, पारब्रह्म अख्वाया। कलिजुग अन्तिम लै अवतारी, आपणा नाउँ धराया। शब्द डंका वड संसारी, एका रिहा वजाया। जोती नूर कर उज्यारी, अन्ध अन्धेर दए मिटाया। चार वरन अठारां बरन उठाए वारो वारी, सोया कोई रहिण ना पाया। मन्दिर मस्जिद गुरुद्वार बोले इक्क जैकारी, आपणा नाअरा लाया। पुरख अकाला दीन दयाला कर त्यारी, जोती जामा फेरा पाया। नौ खण्ड सत्त दीप करे सच्ची सिक्दारी, साचा तख्त सुहाया। ब्रह्मा विष्न शिव होए सेवादारी, सेवक सेवा इक्क रखाया। करोड़ तेतीसा कर पनहारी, आप आपणा ल्ए सुहाया। आपणे तन कर सिंगारी, आपणा बस्त्र ल्ए सजाया। एका खण्डा नाउँ निरँकारी, हरि आपणे हथ्थ उठाया। लोआं पुरीआं पावे सारी, लोकमाती उठ उठ धाया। कलिजुग अन्तिम कर ख्वारी, लक्ख चुरासी दए सज़ाया। गुरमुख साचे ल्ए उभारी, जिस जन एका बूझ बुझाया। हउमे हँगता रोग दए निवारी, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। अमृत आत्म देवे ठंडा ठारी, सीतल सति सन्तोख वरताया। काम क्रोध लोभ मोह नेड़ ना आए हँकारी, जूठ झूठ मेट मिटाया। सचखण्ड देवे सच सच्ची सिक्दारी, हरि सच्चा शाह हो आया। खेले खेल वारो वारी, जुग जुग आपणा वेस वटाया। राम कृष्न जोत उज्यारी, कलिजुग रंग रंगाया। वेद व्यासा बण लिखारी, आप आपणा मूल चुकाया। उच्चा टिल्ला गढ़्ह अपारी, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा डेरा लाया। सम्बल नगरी खेल न्यारी, शब्द सिँघासण आसण डाहया। जगे जोत एक एकँकारी, एका रूप दरसाया। चार कुन्ट दहि दिशा
पावे सारी, रवि ससि होए सरनाया। पृथ्मी आकाश करे निमस्कारी, मण्डल मण्डप सीस झुकाया। गुर पीर अवतार साध सन्त ढहि पए द्वारी, चरन धूढ़ मस्तक लाया। पारब्रह्म बेऐब परवरदिगारी, औल्या पीर शेख़ मुसायक लेखा लिख सके ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल जोत निरँकारीआ। जोत निरँकारी जोत उजाला, जोती जोत जगाईआ। प्रगट होया दीन दयाला, दयानिध अख्वाईआ। सर्ब जीआं करे प्रितपाला, घट घट बैठा आसण लाईआ। आपे आदि शक्त जोती नूर उजाला, आपे आप डगमगाईआ। आपे नाउँ धराए पुरख अकाला, पुरख अकाल नाउँ धराईआ। आपे बैठा आपणी धर्म सच्ची धर्मसाला, चार दिवार ना कोई रखाईआ। जुग जुग आदि जुगादि जन भगतां दस्से राह सुखाला, जगत विद्या ना कोई पढ़ाईआ। नाम पहनाए तन साची माला, अट्ठ अठोतर पार कराईआ। अजप्पा जाप रसन सुखाला, सोहँ रसना गाईआ। कलिजुग आया तोड़न जगत जंजाला, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन लहिणा देणा मूल चुकाईआ। हरिजन लहिणा हरि दर लैणा, हरि साचा आप चुकांयदा। तन पहनाए बस्त्र गहिणा, एका कप्पड़ वेख वखांयदा। हरि हरि भाणा लक्ख चुरासी सिर ते सहिणा पैणा, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। घर घर मन्दिर मस्जिद गुरदर बहि बहि सभ ने कहिणा, पारब्रह्म दिस ना आंयदा। गुरमुख विरला नेत्र लोइण नैण दर्शन पेखे नैणा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। मनमुखां खाए लाड़ी मौत डैणा, धर्म राए हुक्म चलांयदा। गुरसिख गुरमुख धाम अवल्ले एका बहिणा, हरि साचा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि निरँकार, गोबिन्द सेवा लाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, एका हथ्थ फड़ाईआ। लोआं पुरीआं मारे मार, ना सके कोई बचाईआ। ब्रह्मा विष्नूं शिव देवत सुर करोड़ तेतीसा रोवण ज़ारो ज़ार, ना दिसे कोई सहाईआ। नौ खण्ड हाहाकार, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। त्रैगुण माया कर शृंगार, बैठी कजला पाईआ। पंज तत्त करे प्यार, जूठ झूठ कुड़माईआ। माया ममता कर प्यार, हउमे रोग गोद उठाईआ। कलिजुग कूड़े मारे मार, चारों कुन्ट डंक वजाईआ। साध सन्त होए विभचार, हरि हरि दरस कोई ना पाईआ। तीर्थ तट्टां कर विचार, साचा हट्ट ना कोई जणाईआ। हरि का शब्द ना करे कोई विचार, घर घर बैठे करन पढ़ाईआ। ग्रन्थी पन्थी गए हार, नानक गोबिन्द दरस ना पाईआ। इक्क अकल्ला एकँकार, अट्ठे पहर जोती जोत डगमगाईआ। मरे ना जम्मे विच संसार, मढ़ी गोर ना कोई दबाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, धुर दरबारे रिहा वजाईआ। सुणे सुणाए सुनणेहार, समरथ हथ्थ वड्याईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कथनी अकथ कथा आपणी आप करे जणाईआ। कथनी अकथ कथा हरि जणाए, भेव कोई ना पाईआ। सर्बकला समरथ आप अख्वाए, देवी देव ना कोई मनाईआ। सृष्ट सबाई मथ वखाए, आपणी कल वरताईआ। सीआं साढे तिन्न हथ्थ वक्त चुकाए, रविदासे वंड वंडाईआ। लक्ख चुरासी भट्ठ कराए, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि निरँकार, निरगुण जोत जगाईआ। निहकलंका लै अवतार, शब्दी डंक वजाईआ। शब्द डंक अपर अपार, जीवां जन्तां रिहा जगाईआ। साधां सन्तां दए हुलार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। तीर्थ तट्टां पावे सार, सर सरोवर वेख वखाईआ। मनमुख जीवां वेखे नौ द्वार, गुरमुखां आत्म बूझ बुझाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, आपणी हथ्थीं जोत जगाईआ। जोत जगाए नाड़ नाड़, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। दर घर साचे देवे वाड़, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। दस्म दुआरी महल्ल अटल उच्च मुनार, जोती जोत डगमगाईआ। पंचम गायण वारो वार, साची सखीआं एका मंगल सुणाईआ। साची सेजा कर प्यार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। गुरमुख साजन ल्ए उभार, घर साचे मेल मिलाईआ। विछड़ ना जाए संसार, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख मेला सच घर, मनमुखां दए सज़ाईआ। गुरमुख सतिगुर पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। मानस मानुख लेखे लाया, सुरती सुरत प्रनाईआ। भरम भुलेखा दूर कराया, जो जन आए सरनाईआ। मनमुख वेखा वेखी वक्त लँघाया, वेला गया हथ्थ ना आईआ। औल्या पीर शेख़ कुतब गौंस रिहा कुरलाया, पीर दस्तगीर पई लड़ाईआ। पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी मस्तक मेख ना कोई लगाया, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। गुर दस्मेसे जोत जगाया, लोकमात होए रुशनाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव रहे सरनाया, जुग जुग खेल रचाईआ। निरगुण जोत करी कुड़माया, वाह वाह साचा सगन मनाईआ। सम्बल नगरी रुत्त सुहाया, सच सिँघासण आसण डाहीआ। उत्ते बैठा बेपरवाहया, दिस किसे ना आईआ। गुर अर्जन दए गवाहया, हरि पूरा हरि हरिजन हरि मन्दिर एका एक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। गुरमुख साचे उठ उठ जाग, हरि साचे जोत जगाईआ। सम्बल नगरी लग्गा भाग, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। आपणी हथ्थीं पकड़े वाग, गुर चेला रूप दरसाईआ। साचे चेला नारी कन्त सुहाग, आत्म सेजा इक्क विछाईआ। सो पुरख निरँजण दए वैराग, हँगता हँ मेट मिटाईआ। पंज तत्त विकारा बुझे आग, जो रसना हरि हरि गाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, कागों हँस बणाईआ।
दीपक जोती जगे चिराग़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। आप जणाए आपणा भविख्त वाक्, वेद कतेब ना कोई जणाईआ। शब्द घोड़े चढ़या साचे राक, शाह अस्वार नाउँ धराईआ। वेख वखाए ख़ाकी ख़ाक, चौदां लोकां फेरा पाईआ। चौदां तबकां पाकी पाक, नबी रसूलां दए उठाईआ। दर दुआरे बैठा रिहा झाक, दिस किसे ना आईआ। लोकमात कलिजुग अन्तिम खोल्ल्हया आपणा ताक, आपणे घर करे रुशनाईआ। त्रैगुण तेरा चुक्के बाकी बाक, पिछला मूल चुकाईआ। कलिजुग तेरा नाता तोड़े जूठा झूठा साक, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग वेखे अन्तिम राह, कवण दुआरे हरि बेपरवाह बैठा आसण लाईआ। कवण दुआरे हरि हरि बैठ, आपणा रंग रंगाया। वेख वखाणे राज राजान शाह सेठ, लेखा कोए रहिण ना पाया। अन्तिम भन्ने कौड़े रेठ, शब्द हथौड़ा एका लाया। जन भगतां रक्खे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मनमुख जीवां वेखे काया खेत, अमृत फल ना कोई खवाया। घर घर रोणा पए पंचम जेठ, लिख्या लेख ना कोई मिटाया। उठ उठ वेखण धारी केस, गुर गोबिन्दा कवण कूटे बैठा डेरा लाया। जोधा सूरबीर बीरा गुर दस्मेसा, नीला नीली धारों पार ल्ए कराया। बस्त्र शस्त्र करया वेस, आप आपणा रूप वटाया। कलिजुग माया तेरी कोई ना चले पेश, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। तख्त ताज ना बैठे कोई नरेश, सीस मुकट ना कोई सुहाया। आपणे नेत्र आपणी अक्खीं लैणा वेख, प्रभ साचा दए वखाया। भेख पखण्डा मिटे भेख, भेखाधारी कोई दिस ना आया। पुरख अकाल तेरी एका रेख, लक्ख चुरासी दए पढ़ाया। गुरमुखां मस्तक लाए मेख, जोत ललाट करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा बस्त्र गहिणा तेरी झोली पाया। कलिजुग तेरा लहिण चुकाउणा, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग सोया पुत्त उठाउणा, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग तेरा रंग मिटाउणा, काली रेख रहिण ना पाईआ। सतिजुग तेरा साचा चन्द चढ़ाउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। दोहां विचोला शब्द बणाउणा, हरि शब्दी दए गवाहीआ। कलिजुग तेरा भेख पखण्डा, चारों कुन्ट पसारया। साध सन्त आत्म रंडा, तीर्थ तट फिरे हंकारया। ज्ञानी ध्यानी होए घमंडा, जगी जोत ना आत्म अपारया। नज़र ना आया पार कन्ढ्ढा, डुब्बे विच मँझधारया। चौथे पद ना मिल्या डण्डा, ना चढ़े सिखर मुनारया। पारब्रह्म प्रभ लै के खण्डा, लोकमात ल्ए अवतारया। लक्ख चुरासी वढ्ढे कन्ढ्ढां, जो अड़या सो करया पार किनारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेस तेरे दर सुहा रिहा। सतिजुग साचे उठ बल धार, हरि साचा आप जगांयदा। धरत मात दी सुणी पुकार, तेरा राह वखांयदा। भगतां मेला विच संसार, साचा संग निभांयदा। इक्क अकेला पावे सार, नाम मृदंग वजांयदा। गुर चेला
सोहे इक्क द्वार, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। सदा सुहेला हरि निरँकार, विछड़ कदे ना जांयदा। साचा मेला अपर अपार, जोती शब्दी आप जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे तेरा दर, सतिजुग उठाए साचे घर, दर साचा आप सुहांयदा। सतिजुग साचे लै अंगड़ाई, दोए जोड़ करे निमस्कारा। पारब्रह्म तेरे घर वज्जदी रहे वधाई, तेरा अन्त ना पारावारा। जन भगतां संग करे कुड़माई, एका सोहे बंक दुआरा। एका घर वसे धी जवाई, सुरती शब्दी कर प्यारा। कलिजुग अन्तिम नेत्र रो, आपणा नीर वहाया। दुरमति मैल कोई ना सके धो, चारों कुन्ट उठ उठ धाया। चार यारी संग मुहम्मद अग्गे हो, आपणा दु:खड़ा रिहा सुणाया। अञ्जील कुराना तुटा मोह, अल्ला राणी नैण शरमाया। जूठा झूठा करया धरो, तेरा संग ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा मूल तेरी झोली पाया। सतिजुग साचा कर शृंगार, आपणा घर सुहांयदा। बस्त्र पाए अपर अपार, सच सुच्च नाउँ धरांयदा। सति सन्तोख कर प्यार, धीरज यति समांयदा। अन्तिम मोख इक्क करतार, तेरा नाम जपांयदा। हरख़ सोग तों वस्सया बाहर, सो पुरख मनांयदा। सो पुरख गुप्त ज़ाहर, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, दर साचा इक्क वखांयदा। कलिजुग तेरी कूड़ी रास, हरि साचा मेट मिटांयदा। सच वस्त ना तेरे पास, ना कोई तक्कड़ तोल तुलांयदा। तेरा संग तेरे संग होणा नास, ना कोई धीर धरांयदा। कूड़ कुड़यारा बण मलँग, चारों कुन्ट नचांयदा। माया ममता मदि पीती भंग, अमृत रस ना कोई चखांयदा। झूठा नुहावण नुहाया गोदावरी गंग, सर सरोवर ना कोई वखांयदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद वजाए झूठे मृदंग, अनहद ताल ना कोई वजांयदा। तत्त रत्त कपड़े रंगे आपणे रंग, रंग मजीठी ना कोए चढ़ांयदा। माया ममता पुत्तर धीआं मंगी मंग, हरि का नाम कोई ना झोली पांयदा। सदा सुहागी मंगी सच मंग, कामनी नार इक्क हंढांयदा। आत्म सेज ना चढ़या सच पलँघ, साचा सज्जण ना कोई वखांयदा। आपणा अन्दर ना आपे वेख्या लँघ, कोटन कोट गुरदुआरे चार द्वारी वेख वखांयदा। शब्द घोड़े ना कस्सया तंग, शाह अस्वार नाउँ धरांयदा। इक्क अकल्ला ना लाया आपणे अंग, लक्ख चुरासी वेस हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा तोड़े गढ़्ह, पुरख अबिनाशी उप्पर चढ़, सोहँ खण्डा हथ्थ फड़, ना कोई मेट मिटांयदा। सोहँ खण्डा हथ्थ प्रभ फड़या, तिक्खी धार रखाईआ। लोआं पुरीआं आपे चढ़या, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। जेरज अंड अन्दर वड़या, उत्भुज सेत्ज विच समाईआ। खण्ड खण्ड प्रभ आपे करया, खण्डणहार आप हो जाईआ। सृष्ट सबाई रंड करया, कन्त सुहागी ना कोई हंढाईआ। गुरमुख साजन आपे फड़या, आप आपणा मेल मिलाईआ। वक्ख कराए
सीस धड़या, पंज तत्त ना कोई सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा घर वेखे थाउँ थाँईंआ। सतिजुग साचा सुत दुलारा, हरि साचे आप उठाया। एका दिसे राह न्यारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। चार वरनां कर इक्क प्यारा, ऊँचां नीचां भेव ना राया। इक्क सुहाउणा बंक दुआरा, एका दर सुहाया। राउ रंक राज राजन शाह सुल्तान ना करे कोई विचारा, एका माण जणाया। एका शब्द इक्क जैकारा, एका नाअरा लाया। एका बस्त्र कर प्यारा, एका तन सजाया। एका कज्जल पाए धारा, नेत्र नैणां नूर सवाया। एका करे सच शृंगारा, सोलां कलीआं वेस वटाया। एका घर एका वर मिले कन्त भतारा, साची सखीआं मेल मिलाया। छुटया जग विछड़या संसारा, घर साचा इक्क सुहाया। सतिजुग साचे तेरी पावे सारा, पतित पावण नाम धराया। लोकमात कर उज्यारा, तेरा रूप तेरी दृष्ट तेरा इष्ट सृष्ट सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचे शब्द सुणाया। सतिजुग साचा सुण सलाह, चरन कँवल बलिहारया। प्रभ अबिनाशी बण मलाह, बेड़ा लोकमात विच तारया। इक्क जपाउणा आपणा नाँ, देणा सच सहारया। वेले अन्तिम पकड़े बांह, लाईं पार किनारया। तूही पिता तूही माँ, हउँ बालक सुत दुलारया। तेरी माणी ठंडी छाँ, समरथ पुरख करतारया। बिन तेरे चरन ना दिसे कोई थाँ, ढहि पए तेरे द्वारया। दीन दयाल सदा कृपाल कदी करीं ना नाह, तेरा तक्कया इक्क सहारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचे देवे वर, आप आपणी किरपा धारया। सतिजुग साचे देवे मति, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। एका नाम एका जप, एका पूजा पाठ सखाईआ। एका त्तत्व एका तत्त, एका अग्न समाईआ। एका रक्खणहारा पत्त, पतिपरमेश्वर नाउँ धराईआ। एका वसे घट घट, बैठा आसण लाईआ। एका खोल्हे चौदां हट्ट, चौदां लोक खुल्हाईआ। एका वस्सया तीर्थ घट, एका घाट नुहाईआ। एका खेले खेल हरि नटूआ नट, स्वांगी स्वांग वरताईआ। एका मन्दिर एका मट्ठ, एका मस्जिद रिहा उपाईआ। हरि का मन्दिर कदे ना जाए ढठ्ठ, इट्ट गारा ना कोई लगाईआ। जोती जोत जगे लट लट, तेल बाती ना कोई रखाईआ। ढोलक ढोल ना मारे कोई सट्ट, अनहद वज्जे वाहो दाहीआ। गुरमुख विरले लाहा लैण खट्ट, सतिजुग तेरा संग निभाईआ। तेरा नाता जोड़े दुरमति मैल पहलों कट्ट, सोहँ साचा जाप जपाईआ। इक्क रखाए साचा हट्ठ, मदिरा मास रसन तजाईआ। कोटन कोट कोट जन्म जन्म करे पूजा पाठ, हरि हरि कोए ना मेल मिलाईआ। सतिजुग एका कन्ढ्ढा एका घाट, एका रिहा चढ़ाईआ। अग्गे नेड़े दिसे वाट, हरि दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, जन भगतां बजर कपाटी जाए पाड़, अट्ठे पहर स्वच्छ सरूप जोती
नूर करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम काला काला सूसा, आपणे हथ्थ उठांयदा। दर घर वेखे ईसा मूसा, काली कफ्नी ना कोई सिर टिकांयदा। चौदां तबकां फिरया रुसा, संग मुहम्मद चार यार ना कोई मनांयदा। अल्ला राणी चढ़या गुस्सा, मुख घुँघट नैण शरमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा भार तेरे सीस आप चुकांयदा। कलिजुग भार लैणा चुक्क, अन्तिम वार आईआ। चारों कुन्ट पया मुख थुक्क, ना दीसे कोई सहाईआ। सृष्ट सबाई बूटा रिहा सुक्क, ना हरया कोई कराईआ। काम क्रोध रिहा बुक्क, घर घर पई लड़ाईआ। गुरमुख कोई घर साचे ना झुक, जगत विद्या करे पढ़ाईआ। साध सन्त जूठे झूठे बैठे लुक, माया पड़दा उप्पर पाईआ। हरि का भाणा कदे ना जाए रुक, नानक गोबिन्द लेख लिखाईआ। प्रभ वेखणहारा मात गर्भ अन्दर कुक्ख, ना कोई सके भेव छुपाईआ। निन्दकां अन्त करे काले मुक्ख, मुख काली शाही लाईआ। गुरमुख गुरसिख जन्म जन्म सुखणा रहे सुख, मिले दाता बेपरवाहीआ। बूटा हरया करे उलटा रुख, लेखा लेखे ल्ए लाईआ। सिँघ गुरमुख दुआरे गया झुक, हरि सच सच्ची सरनाईआ। चतुर्भुज आपणी भुजां ल्ए चुक्क, लोआं पुरीआं पार कराईआ। ना एह मानस ना एह मनुख, ना कोई माता पिता जन्मे कुक्ख, ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, ना किसे मन्दिर गुरदुआरे बैठा लुक, गुरमुख साचे तेरे साचे अन्दर, आपे तोड़या आपणा जन्दर, किसे हथ्थ ना आए मुनी मच्छन्दर, दर साचा इक्क सुहाया। साचा घर इक्क महल्ला, सतिजुग रंग रंगाया। पारब्रह्म चढ़या इक्क अकल्ला, एका आसण लाया। आपे वस्सया जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर समुंद सागर डेरा लाया। जोत जगाए घड़ी घड़ी पल पला, ब्रह्मा विष्न शिव इन्द इन्द्रासन वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम तेरा वेखे खाली पल्ला, सच वस्त ना कोई गंढ्ढ बंधाया। पंज तत्त विकारा करे हल्ला, हरि साचा रिहा उठाया। ना कोई तीर कमान ना शस्त्र फड़या भल्ला, एका खण्डा नाम उठाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मनमुख जीवां दए समझाया। मनमुख जीव जन्म अमोला, मानस मात गंवाया । गुर नानक बणया साचा तोला, नाम कंडा इक्क लगाया। सोहँ रक्खया साचा बोला, नाम सति मन्त्र दृढ़ाया। मनमुख जीवां काया मन्दिर होया पोला, हरि का नाम ना किसे वसाया। कूड़ी क्रिया खेलया होला, काया कपटी रंग चढ़ाया। अन्तिम लाड़ी मौत चुक्के डोला, घर घर फेरी पाया। पारब्रह्म प्रभ बदलया चोला, जोती जामा भेख वटाया। प्रगट होए सम्मत सोलां, सृष्ट सबाई दए उठाया। आपे हटाए आपणा पड़दा ओहला, एका शब्दी डंक वजाया। मनमुख जीव घर घर पावण रौला, अग्गे कोई दिस ना आया। हरि का शब्द झूठ ना होए रत्ती चौला, ना कोई तोला तोल तुलाया। राए धर्म चित्रगुप्त होया गोला, दिवस रैण सीस झुकाया। जन
भगतां अन्दर जोत सरूपी आपे मौला, आप आपणी बूझ बुझाया। अमृत भरे नाभ कँवला, उलटा कँवला मुख भवाया। देवे वड्याई उप्पर धवला, गुरमुख पाल नाम धराया। प्रगट होया साँवल सँवला, काहना कृष्ना रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा तेरे दर तेरा पूर कराया। कलिजुग कूड़ा कर निमस्कार, ढहि पए सरनाईआ। झूठे दिसे मीत मुरार, ना सके कोई बचाईआ। वेद कतेब रहे विचार, मस्तक तिलक लगाईआ। थक्के मांदे विच संसार, अगला पन्ध ना कोई मुकाईआ। अञ्जील कुराना आई हार, सच मसल्ला ना कोई विछाईआ। अल्ला राणी करे पुकार, नेत्र रोवे नीर वहाईआ। संग मुहम्मद चार यार, चौदां तबकां करे दुहाईआ। अजराईल जबराईल पावे सार, मेकाईल असराफील वेख वखाईआ। हक्क हकीकत ना कोई विचार, शरअ शरीअत ना कोई समझाईआ। मुकामे हक्क जगत दलील ना बुझे गंवार, ऐनलहक नाअरा कोई ना लाईआ। सदी चौधवीं उम्मत रसूल गई थक्क, ना सके कदम उठाईआ। मनमुखता फल गया पक्क, प्रभ साचा झाड़न आईआ। सिँघ शेर शेर दलेर बुक्के विच लोकमात ढक, चारों कुन्ट रिहा कुरलाईआ। जप तप कोई ना सके किसे रक्ख, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी उडने कक्ख, जोती अग्नी अग्ग लगाईआ। जोत अकाल सर्ब प्रितपालण प्रगट होए प्रतक्ख, गोबिन्द संग रखाईआ। गुरसिक्खां गुरमुखां जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, समरथ पुरख हथ्थ वड्याईआ। सम्मत वीह सौ पन्दरां करन आया वक्ख, गुर गोबिन्द जोड़ जुड़ाईआ। कीमत करता कोई ना पाए तेरी करोड़ी लक्ख, ना कोई लोकमात चुकाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना घर घर भाण्डे दिसण सक्ख, तृष्ना भुक्ख ना कोई मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा नाता पुरख बिधाता आपे जोड़े आपे तोड़े आपे बंधन लाहीआ। कलिजुग तेरा बंधन तोड़, हरि साचा आप अख्वाया। पन्थ ख़ालसा हिले जोड़, जोड़ ना कोई जुड़ाया। नीले वाला चढ़या नीले घोड़, दिस किसे ना आया। आपे मारे पहला पौड़, लहिंदी दिशा वेख वखाया। सम्बल नगरी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, दो जहान वेख वखाया। शब्दी दाता धुरदरगाही आया दौड़, औदां जांदा दिस ना आया। गुरमुखां अन्दर आपे बौहड़, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी रास तेरे रक्खे पास, ना दूसर कोई चुराया। कलिजुग तेरी झूठी रास, तेरी झोली पाईआ। जिस जन खाया मदिरा मास, लोकमात रहिण ना पाईआ। नानक गुर ना पुच्छे वात, दर द्वार दए दुरकाईआ। गुर अर्जन ना वेखे मार झात, हरि मन्दिर जो बैठे सेज विछाईआ। गुर गोबिन्द ना मेला होए नीले राक, जो खण्डे रिहा चमकाईआ। सो जन मिले जिस मेले आप, मेल विछोड़ा
आपणे हथ्थ रखाईआ। राम दास तेरा घर जोत बाकी बाक, पतित पावन आप कराईआ। सम्मत सतरां सिक्ख सिखाया नाता तोड़े साक, रावण हँकारी दए मिटाईआ। गुर गोबिन्द तेरा पूर कराए भविख्त वाक्, आप आपणा संग निभाईआ। जिस जन खोल्हे आपणा ताक, धारी केस सेव कमाईआ। पंज तत्त मलाउणा ख़ाकी ख़ाक, शब्द शहीदी कोई ना पाईआ । कलिजुग तेरा लहिणा देणा चुकया बाकी बाक, प्रभ साचा आप चुकाईआ। सतिजुग साचा सुत दुलारा, घर साचे आपे वस्सया। एका मंगे मंग भिखारा, दर दुआरे फिरे नस्सया। मिले मेल विच संसारा, गुरमुख साचे किले सस्सया। हँ हँगता तोड़े गढ़्ह हँकारा, तीर निराला एका कस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, तेरे अन्दर तेरा रूप आपे हरि हरि वस्सया। सतिजुग साचे मिल्या वर, लोकमात वज्जी वधाईआ। धरत मात तेरा सुहाए साचा घर, नौ नंख इक्क रखाईआ। सत्त सरोवर मिटाए एका गढ़्ह, समुंद सागर आप प्रनाईआ। आपे अन्दर बैठे वड़, वेखे सृष्ट सबाईआ। आपणी चोटी आपे चढ़, आपे अधविचकार टिकाईआ। आपे बणया बहत्तर नड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाईआ। रक्त बूंद हड्ड मास नाड़ी घाड़न घड़, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त रखाईआ। अग्नी पवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, आपणी मोख मुक्त रखाईआ। आपणे दुआरे आपे चढ़, आपणा बंक सुहाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, निरगुण जोत वड्डी वड्याईआ। सतिजुग फड़या आपणा लड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। सोहँ शब्द सृष्ट सबाई जाए पढ़, वीह सौ वीह बिक्रमी पन्दरां कत्तक दए वड्याईआ। ना कोई पीवे हुक्का नड़, मदिरा मास ना रसन लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, शब्द विचोला विच रखाईआ। हरि का शब्द बण विचोला, लोकमात उठ धाया। कलिजुग सतिजुग सुणाए आपणा ढोला, आपणा राग अल्हाया। इक्क जैकारा एका बोला, दो जहानां रिहा सुणाया। दोहां बणया आपे तोला, एका खण्डा हथ्थ उठाया। कलिजुग कूड़ा होया पोला, हौले भार तुलाया। सतिजुग साचा उतरया कला सोला, सोलां रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग वेखे दर, दर आपणा इक्क सुहाया। साचे कंडे तोले तोल, कलिजुग आप तुलाया। चौथे जुग चारे अक्खर एका रसना बोल, वाहिगुरु जाप जपाया। वाह वाह गुर देवे साची पौल्ह, पुरख अकाल मनाया। आदि अन्त ना जाए डोल, अडोल अडुल नाम धराया। आपे आपणा पूरा करे कौल, कीता कौल पूर कराया। कलिजुग अन्तिम चार अक्खर गुरसिख हिरदे गया मौल, अन्तिम लहिण लहिण चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा गेड़ा लोकमात चुक्के झेड़ा, लक्ख चुरासी होए निबेड़ा, आपणी हथ्थीं रिहा कराया। सतिजुग साचा
साची धार, एका रिहा चलाईआ। दूजी रक्खी शब्द कटार, आपणे तन सज़ाईआ। आपे वेखे वेखणहार, आपणी दया कमाईआ। लेखे लाए विच संसार, वड दाते वड्डी वड्याईआ। बेऐब होया परवरदिगार, ख़ुदी ख़ुदाई नेड़ ना आईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। राम कृष्न नानक गोबिन्द वाहिगुरु अल्ला कर प्यार, एका धाम बहाईआ। चौथे जुग तेरा लहिणा कर्ज़ दए उतार, चौथे अक्खर विच टिकाईआ। प्रगट होए हरि करतार, आपणी खेल खिलाईआ। पहले पंज तत्त कर प्यार, सिँघ शेर नाउँ धराईआ। दूजी वारी जोत निरँकार, आपणा वेस वटाईआ। गुर चेले कर इक्क प्यार, एका रंग रंगाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। निर्मल जोती नूर उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। सतिजुग साची करे विचार, साची धार चलाईआ। दोए रूप आप करतार, दोए अक्खर ल्ए उपजाईआ। सो पुरख निरँजण किरपा धार, अकाल पुरख आप अख्वाईआ। अकाल मूर्त निराकार, निरवैर आप हो जाईआ। अजूनी रहित सिरजणहार, वरन गोत ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर ल्ए उपाईआ। एका अक्खर शब्द उजाला, हरि साचे आप कराया। सेवा लाई जोत ज्वाला, आदि शक्त नाल रलाया। ओंकारा गल पाए माला, एकँकारा वेख वखाया। पारब्रह्म प्रभ लै अवतार, निरगुण वेस वटाया। निरगुण वेस हरि करतार, करनी रिहा कमाया। आदि निरँजण भेव न्यार, जोत निरँजण जोत जगाया। सज्जण मीत मुरार, थिर घर साचे वेख वखाया। एका जोधा सूरबीर बली बलकार, लोकमात उठ धाया। एका रंग रंगाए सचखण्ड सच्ची सरकार, पूरन पूरन तत्त समाया। पंच तत्त कर प्यार, गुर गोबिन्द वेस वटाया। माझा देस करे ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जोत सरूपी कर प्रवेश, सोहँ साचा डंक वजाया। सति पुरख को सदा आदेस, नानक निरगुण आप कराया। आदि जुगादि खेले खेल भेस, ना कोई बंधन बंध बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो अक्खर दोआ जाप, मेट मिटाए तीनो ताप, गुरमुख पछाणे आपणा आप, एका दूजा भेव चुकाया। एका दूजा भउ चुकाउणा, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। गुरमुख साजण मेल मिलाउणा, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। जन्म जन्म दा लेखा लेखे पाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। शाह सुल्ताना घर दर मन्दिर किसे ना मिले सौणा जंगल जूह ना लेफ तलाईआ। गुरमुखां मेटे अवणा गवणा, पूरी भवना आप कराईआ। अमृत आत्म मेघ बरसे सवना, सांतक सति कराईआ। कलिजुग दुष्ट हँकारी मारे रावना, एका चिल्ला नाम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वखाए साचा किला सस्सा सतिगुर नाम धराईआ। ऊड़ा, एकँकारा त्रै भवनी, त्रैभवन त्रैभवन सुहाया। ऐड़ा आपणी अक्ख आप उग्घाड़, आप आपणा वेख वखाया। ईड़ी इष्ट रूप करतार, निरगुण जोत करे
रुशनाया। सस्सा, सतिगुर हो त्यार, चार दिवारी किला इक्क बणाया। शब्द गुर पहरेदार, चौथे घर वेख वखाया। चौथा अक्खर हरि निरँकार, थिर घर नाम धराया। हाहा, हरि हरि विच संसार, पंचम अक्खर पंचम मीता पंचम मेल मिलाया। निरगुण रूप हरि दातार, त्रैगुण माया विच टिकाया। लक्ख चुरासी कर पसार, जोती जोत करे रुशनाया। आप उपाए आप खपाए आपे पावणहारा सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग वेखे साचा घर, अन्तिम चुकया जगत डर, जग नाता तोड़ तुड़ाया। जगत नाता जाए तुट्ट, सम्मती सम्मत नेड़े आया। दीनां मज़्हबां बंधन जाए छुट्ट अल्ला वाहिगुरु राम कृष्न ना कोई ध्याया। सतिजुग साचा लक्ख चुरासी चार वरन अठारां बरन एका लाहा लैण लुट्ट, सोहँ जाप जपाया। पंजां चोरां अन्दरों कढ्ढे कुट्ट, मनमति रहिण ना पाया। अमृत सोमा पया फुट्ट, निझर धार वहाया। भर प्याला पीणा घुट्ट, गुर पूरे हथ्थ फड़ाया। मनमुख जीवां भाग गए नखुट, वेला गया हथ्थ ना आया। पंजां चोरां पौणी लुट्ट, बन्द कोठड़ी वेख वखाया। अन्तिम शौह दरयाए देवे सुट, बेड़ा कोई ना बन्ने लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचे वस्सया घर, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। गुरमुख साचे नेत्र खोल्ह, जगत अन्धेरा छाया। अगम्म अगम्मड़ा रिहा बोल, अगम्मड़ा धाम सुहाया। हड्ड मास नाड़ी अन्दर वज्जे ढोल, अनहद मृदंग सुणाया। आपणा पड़दा आपणे मन्दिर अन्दर आपे खोल्ह, क्यों बैठा नैण शरमाया। सच वस्त हरि साचे कोल, आदि जुगादी जन भगतां देंदा आया। जो जन मंगे रसना बोल, रस रसना दए चखाया। पुरी अनन्द कीता कौल, सम्बल नगरी पूर कराया। शब्दी गुर गुरमुखां अन्दर आपे गया मौल, जोती नूर दरसाया। भेव ना पाए कोई पंडत पांधा रौल, ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी वेख ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी काया गुरमुखां उत्तों आपे घोल, घोली घोल घुमाया। मनमुख जीवां कलिजुग अन्तिम विआवण आया बोली, जो बैठे हरि भुलाईआ। नाल रलाए लाड़ी मौत गोली, फड़ उंगली राह वखाईआ। लाल रंगाए हथ्थ बंधे सिर अट्टी मौली, सोहणा सीस गुंदाईआ। राह वखाए हौली हौली, आपणा पड़दा आपे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम करया वेस, पारब्रह्म दर दरवेश, गुरमुख साचा नर नरेश, जिस दर बैठा आसण लाईआ। गुरमुख तेरा सच दुआरा, हरि हरि साचा वस्सया। भरया रहे शब्द भण्डारा, कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी मस्सया। निरगुण रूप बण वरतारा, लोकमात आवे नस्सया। करे कराए करनेहारा, जुग जुग राह साचा आपे दस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए वर, हरि हिरदे अन्दर वस्सया। काया मन्दिर हरि वसेरा, गुरमुख खोज खोजाया।
जूठा झूठा ढाहया भरमा डेरा, सच सुच्च समाया। दर्शन पाया नेरन नेरा, निज घर वेख वखाया। हरिसंगत चढ़या चाउ घनेरा, प्रभ अबिनाशी फेरा पाया। आप चुकाए मेरा तेरा, तेरा मेरा रहिण ना पाया। गुरमुख तेरा वसदा रहे साचा खेड़ा, हरि साचे आप तराया। आपणा बद्धा आपे बेड़ा, सगला भार उठाया। करे कराए हक्क निबेड़ा, दाता दानी एका आया। कलिजुग अन्तिम देवे गेड़ा, चरन धूढ़ अशनानी ल्ए बचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई चुकाए डर, निरभउ निरवैर रूप आप हो आया। निरवैर पुरख अकाल, अकाल पुरख अख्वाया। गुरमुख बिठाए सच धर्म सच्ची धर्मसाल, दूजा तत्त ना कोई वखाया। नेड़ ना आए काल महांकाल, आप आपणी गोद रखाया। सर्ब सुख दाता सदा सदा करे प्रितपाल, प्रितपालक नाम धराया। गुरसिख दुलारे साचे लाल, माणक मोती आप उपाया। आपे रक्खे आपणे थाल, गगन गगनंतर उप्पर टिकाया। रवि ससि सूरज चन्न करन निमस्कार, तारा मण्डल सीस झुकाया। ब्रह्मा वेखे नेत्र नैण उग्घाड़, गुरसिख तेरा राह तकाया। विष्नूं होवे सेवादार, तेरी सेवा रिहा कमाया। शिव शंकर तेरा कर प्यार, बासक तशका गलों देवे लाहया। करोड़ तेतीसा करे निमस्कार, सुरपति राजा इन्द नाल रलाया। नौ खण्ड तेरे नाम जैकार, भगत भगवन्ती मेल मिलाया। सत्तां दीपां एका धार, साध सन्त वेख वखाया। गुरमुख तेरा इक्क प्यार, ब्रह्मण्ड विच होर ना कोई रखाया। जेरज अंड उत्भुज सेत्ज ना कोई पाए वंड, खाणी बाणी ना लेख लिखाया। गुरमुख ब्रह्म ज्ञान ज्ञान ब्रह्म बध्धी पंड, पारब्रह्म रिहा उठाया। सतिगुर पूरा निरगुण रूप सुत्ता दे कर ना कदी कंड, हाज़र हज़ूर आप अख्वाया। सदा सुहागण शब्द वैरागण गुरमुख नारी होए कदे ना रंड, कन्त कन्तूहला सच सुहाग हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन हरि हरि सुहाए साचा दर, दर दरवाज़ा वेख वखाया। दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा, गुरमुख वेख वखांयदा। आप आपणा साजन साजा, साजणहार नाम धरांयदा। जुग जुग रक्खण आया लाजा, बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। पुरख अगम्मड़ा धुन अनादी शब्द शब्दी मारे वाजा, जोती जोत जगांयदा। नाम जणाई बोध अगाधा, सच वस्त झोली पांयदा। गुरमुख दर दुआरे बणया पांधा, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख नाउँ सुहागी छंत, गीत गोबिन्द एका गांयदा।