१९ सावण २०१५ बिक्रमी ऊधम सिँघ दे घर जलालाबाद ज़िला अमृतसर
हरि सज्जण हरि मेलया, हरि हरि किरपा धार। हरि पाया सज्जण सुहेलया, सोहे बंक द्वार। हरि वेखे रंग नवेलया,
करता पुरख करतार। आपणा खेल आपे खेलया, पूर्ब लहिणा कर्म विचार। घर मेला गुरू गुर चेलया, मेल मिलावा सिरजणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे इक्क द्वार। घर द्वार सुहञ्जणा, मेला गोबिन्द राए। जगे जोत आदि निरँजणा, एका दीप करे रुशनाए। वर पाया साचा सज्जणा, विछड़ कदे ना जाए। पी अमृत आत्म रज्जणा, तृष्ना भुक्ख मिटाए। पंज तत्त विकारा पड़दा कज्जणा, शब्द दुशाला उप्पर पाए। अनहद ताल अनादी वज्जणा, हरि साचा रिहा वजाए। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाए। गुरमुख विरले सन्त द्वार गुरचरन दुआरे बहि बहि सज्जणा, पाया परम पुरख करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका बख्शे चरन प्यार। चरन प्यार साचा नाता, गुर पूरा आप बुझांयदा। उत्तम करे हरिजन जाता, ज़ात अजाती मेट मिटांयदा। मिटे रैण अन्धेरी राता, एका साचा चन्द चढ़ांयदा। धुरदरगाही देवण आया नाम अनमुल्ली एका दाता, साची झोली आप भरांयदा। सोहँ शब्द सुणाए साची गाथा, साचे मार्ग लांयदा। लोकमात बणया हरि रघुनाथा, सगला संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन पार करांयदा। गुरमुख साजन बन्न्हया बेड़ा, आपणी दया कमाईआ। भाग लगाया काया खेड़ा, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। हक्क हकीकत लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा खुल्हा वेहड़ा, जन भगतां वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन मेला धुरदरगाह, हरि साचा आप मिलांयदा। खेले खेल अगम्म अथाह, बेपरवाह नाम धरांयदा। फड़ फड़ उठाए आपणी बांह, दिवस रैण सेव कमांयदा। अन्तर आत्म जपाए एका नाँ, अजपा जाप जपांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, एका चोग चुगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजण मेल मिलांयदा। हरिजन साजण सच दुआरा, हरि एका एक सुहाया। जोत सरूपी कर उज्यारा, नूरो नूर दरसाया। अगम्म अगोचर अलक्ख अपारा, अलक्ख अलक्खणा भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत विचोला शब्द अमोला एका नाम चलाया। शब्द अमोला साची धारा, हरि साचे आप चलाईआ। प्रगट हो विच संसारा, आपणी बणत बणाईआ। नाउँ धराया निहकलंक नरायण नर अवतारा, माता पिता ना कोई रखाईआ। आप आपणा बणया सुत दुलारा, आप आपणा गोद उठाईआ। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणी दया कमाईआ। आप आपणा बण वणजारा, आप आपणी वणज कराईआ। आप आपणा भर भण्डारा, आपे रिहा वरताईआ। गुरसिख साजन लोकमात ना होए ख्वारा, प्रभ पूरा रिहा जणाईआ। देवे वस्त थिर घर सच्चे दरबारा, तोट रहे ना राईआ। देवणहार आदि अन्त जुगा जुगन्त हरि सिरजणहारा, साध सन्त रिहा तराईआ। निरगुण सरगुण खेल अपारा,
जोती शब्दी रचन रचाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव अपारा, आदि निरँजण वड वड्याईआ। जोत निरँजण पावे सारा, हरि साजण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए वर, हरि शब्द करे कुड़माईआ। हरि शब्द हरि साचा नाता, हरिजन आप बंधाया। आपे बणया पिता माता, पिता पूत आप अख्वाया। आपे पुच्छणहारा वाता, दिवस रैण वेख वखाया। चार कुन्ट दहि दिशा आकाश प्रकाश फिरे नाठा, गगन पतालां फेरा पाया। सर सरोवर समुंद सागर मारे ठाठा, गहर गम्भीर नाम धराया। वेख वखाए तत्त आठा, नौ दर फोल फोलाया। गुरसिख पल्ले बन्न्हे साची गाठा, चोर यार कोई लुट्ट ना जाया। पिछला पूरा करन आया घाटा, एका जोती जोत समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। गुरसिख साचा आप उठाउणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाउणा, आत्म ब्रह्म करे जणाईआ। एका अक्खर जगत वक्खर हरि शब्द पढ़ाउणा, साची बूझ बुझाईआ। एका मार्ग एका मग्ग एका पन्थ लगाउणा, एका राह वखाईआ। एका पूजा एका पाठा एका ग्रन्थ रखाउणा, ना कोई दूजी होर जणाईआ। आत्म अनादी धुन अनहद साचा संख वजाउणा, ना झूठी करे सुणाईआ। चरन कँवल प्यार रोज़ा बांग कराउणा, ना मसल्ला हेठ विछाईआ। ऐनलहक नाअरा एका लाउणा, मुकामे हक्क मिले ख़ुदाईआ। गुरमुख साचे मेल मिलाउणा, अन्दर मन्दिर करे रसाईआ। साचे मन्दिर आप बहाउणा, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा मूल चुकाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। एका राग एका शब्द रसन गाउणा, गुण गावत रैण विहाईआ। रैण दिवस एका रंग रंगाउणा, अट्ठे पहर करे जणाईआ। गुरमुख साजण आप उठाउणा, हरि साचा आप जगाईआ। सेव लगाए पवण पवणा गुर गोबिन्द वेख वखाईआ। जन भगतां अमृत आत्म मेघ बरखे सवणा, एका धार चलाईआ। हरिजन तेरी महिमा हरि बिन जाणे कवणा, भरमे भुल्ली लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी मरना जम्मणा, जम्मणा मरना खेल रचाईआ। मर मर जम्मे जीव गंवार, जुग जुग खेल रचाया। आवे जावे विच संसारा, लक्ख चुरासी गेड़ भवाया। गुरमुखां मेला सच दरबार, धुर दी बाण तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग विछड़े जग मेल मिलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़या, कलिजुग मेला हरि गोबिन्द। गुरमति साची सिक्ख सिक्खी सिक्खड़या, मिले मेल गुर गोबिन्द। धुर दा लेख ललाट जो हरि लिखड़या, मेट मिटाए सगली चिन्द। राह धुर दा सदा बिखड़या, बिन गुर पूरे पार ना करावे कोई सागर सिन्ध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचे दर, आप मिटाए सगली चिन्द। हरि सज्जण जग मीतड़ा, हरि हरि आप अख्वाया। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, ना कोई वेखे वेख वखाया। करे पवित पतित पुनीतड़ा,
पतित पवित नाम धराया। काया माटी कौड़ा रीठड़ा, पंच तत्त विकार भराया। रस रसना साचा मीठड़ा, हरि हरि शब्द सुणाया। गुरमुख गाए सुहागी गीतड़ा, घर मेला सहिज सुभाया। कलिजुग चली अवल्ली रीतड़ा, वेद पुराण भेद ना राया। ना कोई मन्दिर गुरद्वार मसीतड़ा, शिवदवाला मट्ठ ना कोई रखाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता जोती नूर बैठा अतीतड़ा, दिस किसे ना आया। आपणा खेल आपे कीतड़ा, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण ल्ए मिलाया। हरि सज्जण घर पेख्या, नेत्र नैण उग्घाड़। गुर पूरा पतिपरमेश्वर स्वामी वेख्या, काया जंगल जूह उजाड़। घर मन्दिर बहि बहि लिखे लेख्या, बजर कपाटी सिला पाड़। मनमुख भुल्ले भरम भुलेख्या, वा लग्गे तत्ती हाढ़। किसे हथ्थ ना आए धारी केस्सया, जोती अग्नी नाड़ नाड़। जोती जामा श्री भगवाना मेल मिलावा श्री दस दस्मेस्सया, धरत मात सच अखाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण वेखे हरि, आप बणाए साचे लाड़। गुरमुख साजण साचा लाड़ा, हरि साचे आप सजाया। शब्दी घोड़े आप चाढ़्हा, आपे राह तकाया। लोकमात वेखे धर्म अखाड़ा, कल धर्मी धर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण एका दर, दर दुआरा वेख वखाया।
१९ सावण २०१५ बिक्रमी बलवन्त सिँघ दे घर जलालाबाद
एका इक्की एका कार, एका कर्म कमाया। एका सिक्खी सिक्ख विचार, साची सिख्या दे मति समझाया। लेखा लिख्या धुर करतार, मस्तक लहिणा पूर्ब रिहा चुकाया। ना कोई मेट मिटाए विच संसार, भरम भुलेखा रहे ना राया। दस दस्मेसा कर प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआया। बाली बाला मीत मुरार, गोबिन्द गोपाला वेख वखाया। मति बुध पाए सार, मन मनसा पूर कराया। धर्म युध तत्त विचार, आत्म पड़दा लाहया। कर्म बस्त्र तन शृंगार, साचा वेस वटाया। नाम शस्त्र तेज़ कटार, अंगीकार अख्वाया। नेत्र नैणा दरस अपार, तृष्ना भुक्ख मिटाया। भगत भगवन्त एका धार, एका मार्ग लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन जननी वेख वखाया। जन जननी जन जाणया, जाननहार दातार। घर आपणा आप पछाणया, वेखे दर सच्चा दरबार। अमृत मिले ठंडा पाणीआ, आत्म तृष्ना दए निवार। शब्द मिलावा साचे हाणीआ, एका रंग रंगे करतार। शब्दी शब्द सुणाए साची बाणीआ, अट्ठे पहर रहे ख़ुमार। लेखे जेरज खाणीआं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किरपा करे परवरदिगार। किरपा निध सर्ब जिया दाता, जिया दान बख्शिंद। आत्म ब्रह्म सर्ब ज्ञाता, नाम सखाई सदा बख्शिंद। दो जहानी पिता माता, दाता दानी गुणी गहिंद। मेटे रैण अन्धेरी राता,
जगत मिटाए सगली चिन्द। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, सुत उपजाए साची बिन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलावा नरेश नरिंद। नरेश नरिंद शब्द सुल्ताना, मेहरवान अख्वाया। जुगती भुगती कर परवाना, शक्ती शक्त समाया। एका बन्न्हे साचा गाना, वेला वक्त ना कोई रखाया। पूरन भगती कर परवाना, लहिणा देणा झोली पाया। आत्म मारे तीर निशाना, तीर निराला इक्क लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बाली बाला गोद उठाया। बाली बाला सुत दुलारा, सज्जण सच घर वस्सया। मिल्या मेल पुरख अपारा, नित नवित्त इक्क अदेस्सया। ढहि ढहि पए चरन दुआरा, लेखे लग्गे सीस केस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम शब्द संदेशिआ। नाम संदेशा काया मन्दिर, हरि साचा आप जणांयदा। तोड़े गढ़्ह हँकारी जन्दर, नाम कुण्डा इक्क वखांयदा। भाग लग्गे डूग्घी कन्दर, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। मनमुख जीव भौंदे बन्दर, हरि हरि रूप दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलावा अन्दरे अन्दर, घर साचा बंक सुहांयदा। बंक दुआरा साचा घर, घर घर आप टिकाया। आपे देवणहारा वर, आपे वेख वखाया। गुरमुख मीता साजण फड़, गीत सुहागी इक्क अल्हाया। जोत प्रकाश नाड़ी नड़, आकाश आकाश वखाया। आपे बैठा अन्दर वड़, दिस किसे ना आया। पौड़ी पौड़ी गया चढ़, आपणा पन्ध मुकाया। दरस दिखाए अग्गे खड़, दर दरवाज़ा खोल्ह वखाया। सरन सरनाई सरनगत जो जन गए पड़, चरन प्रीती इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लाल दुलारा कर प्यारा, घर साचे दए सहाया। घर साचा हरि वसंदड़ा, पारब्रह्म करतार। गुरसिख लेखे लाए माटी चम्मड़ा, हड्ड मास नाड़ी रत्त अपार। करया खेल अगम्म अगम्मड़ा, सुरती शब्द मिलावा विच संसार। मनमुख जीव ना जाणे अन्धड़ा, हउमे हँगता डुब्बा विच संसार। जूठा झूठा नाता मात पित भाई भैण साक सैण अम्मी अंमड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम अधार। नाम अधार निझर रस, आत्म मुख चुआया। हरि कन्त मिलावा हस्स हस्स, साची नारी सेज सुहाया। उच्च अटल मुनारा आपणा राह आपे रिहा दस्स, दूसर दिस किसे ना आया। मेल मिलाए नस्स नस्स, आदि जुगादी फेरा पाया। हरिजन हिरदे आपे वस, आप आपणा मुख वखाया। सुफ़ल कराई मात कुक्ख, जन जननी वेख वखाया। उलटा मात गर्भ ना होए रुक्ख, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जगत जीवण जीवण दाता कटे दु:ख, रोग सोग ना कोए मिटाया। अट्ठे पहर बख्शे आपणा दरस, नेत्र लोचण नैण खुल्हाया। आप मिटाए झूठी हरस, तामस तृष्ना रहिण ना पाया। एका मेघ देवे वरस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बाली बुध बुध बिबेक पाया। शब्द शब्द गुर हरि एक , एका नाम दृढ़ाया। नाम शब्द गुर बिबाना,
एका एक रखाया। गुरसिख साचा चतुर सुघड़ स्याणा, गुर पूरे आप बहाया। जाणे जणाए आपणा भाणा, भाणा राणा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग तणया आपणा ताणा, आपे तणदा आया। जुग ताणा आपे तण, तन्दी तन्द बंधाया। सुघड़ स्याणा आपे बण, आपणा राह वखाया। गुरसिख जगाए साचे जन, जन जनका दए कढाया। जोत जगाए निर्मल तन, दीपक बाती इक्क रखाया। फेर फिराए मणका मन, मन मनुआ ल्ए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए तराया। गुरसिख मिलावा हरि हरि कन्त, साची सेज सुहावणी। काया चोली चढ़े रंग बसन्त, प्रभ पूर कराए भावनी। सखा सखाई सदा सुहेला आदि अन्त, धुरदरगाही देवे जामनी। मिल्या मेल थाल निधान बली बलवन्त, सिँघ फड़ाए आपणी दामनी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेटे रैण अन्धेरी शामनी।