१९ सावण २०१५ बिक्रमी नरैण सिँघ दे घर पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
आदि पुरख हरि निरँकार, निरगुण रूप समाया। निरगुण जोती कर उज्यार, निज घर वेस वटाया। आप आपणी बन्न्हे धार, ना कोई दूसर संग रखाया। इक्क अकल्ला कर प्यार, एका एकँकारा नाम धराया। खेले खेल खेलणहार, आपणी रचना रिहा रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस एका कर, एका आपणा रंग रंगाया। निरगुण हरि हरि अवतारा, आपणी जोत जगाईआ। जोती जोत नूर उज्यारा, एका एक रुशनाईआ। ना कोई दूसर होर पसारा, ना कोई थान सुहाईआ। ना कोई दीसे दर दुआरा, दर दरबार ना कोई लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोत सरूपी जोत अकाली, एका जोत जगाईआ। एका जोत बण दलाली, एका वणज कराईआ। एका करे हक्क हलाली, हक्क हलाल हो जाईआ। एका शाह एका कंगाली, शाह कंगाल नाउँ धराईआ। एका धर्म एका धर्मसाली, एका दर वखाईआ। एका खेले खेल निराली, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। अग्नी जोती जोत ज्वाली, आपे रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत नूर निशानी, नूरो नूर समाया। आप आपणा बणाए आदि भवानी, आदि शक्ती नाम धराया। आपणी कर आप कुरबानी, आप आपणा भेंट चढ़ाया। आप आपणा बणया दानी, दाता दानी मंगण आपे आया। आप आपणी मारे कानी, आप आपणा निशान रिहा टिकाया। आप आपणी चढ़या जवानी, आप आपणा जोबन रिहा हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेखणहारा, एका एक एकँकारा। आप आपणा कर पसारा, आपे वेखे सच्ची सरकारा। आप आपणा ला दर दरबारा, आप सुणाए हुक्म अपर अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर एका नूरो नूर होए उज्यारा। जोती नूर हरि उजाला, अचरज खेल खिलाईआ। आपे होया गुर गोपाला, गोबिन्द नाउँ धराईआ। आपणी करे आप प्रितपाला, प्रितपालक नाउँ धराईआ। आपणी अग्नी आपे लाए जोत ज्वाला, आपणा तत्त आप रखाईआ। एका फल वेखे आपणे डाल्हा, आपे ल्ए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस वटाईआ। वेस वटाए इक्क अकल्ला, एका कार कमांयदा। आप आपणा मेटे सल्ला, आप आपणा दु:ख वंडांयदा। आप आपणा करे हल्ला, आप आपणा मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस हरि हरि निरँकारा, एका एक कराया। इक्क अकल्ला पावे सारा, एका दर सुहाया। ना कोई गुरु पीर साध सन्त दिसे अवतारा, ना कोई सगला संग रखाया। खेले खेल खेलणहारा, अकल कला आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। नाउँ धर हरि निरँकार, आपणी करे आप वड्याईआ। आपे कर दर जैकार, आपणा नाअरा लाईआ। आपणा आप करे ख़बरदार, आप आपणा ल्ए उठाईआ। आप आपणा बणे पहरेदार, आप आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेखे वेखणहार आप हो जाईआ। ना कोई दूसर उथे करे सवाल, ना कोई मंगे मंग बण सवाल्या। पंज तत्त ना कोई वज्जे ताल, थिर घर लग्गा इक्क दरबारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप सच सिँघासण बैठा सच सिक्दारीआ। सच सिक्दार हरि निरँकारा, एका एक अख्वाया। खेले खेल अपर अपारा, भेव कोए ना पाया। लोआं पुरीआं ना कोई आकारा, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोई रचाया। रवि ससि ना कोई सतारा, मण्डल मण्डप ना कोई सुहाया। पृथ्मी आकाश ना दिसे पाड़ा, ना कोई वेखण वेख वखाया। त्रैगुण माया ना लाए कोई अखाड़ा, ना कोई संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वस्सया एका घर, आप आपणा कर्म कमाया। निरगुण वेस पुरख अबिनाश, आपणा आप कराया। आपणे चरन करे आप आदेश, आप आपणा सीस झुकाया। आपणी जोती आपे कर प्रवेश, आपे डगमगाया। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाया। ना कोई नानक गोबिन्द बाल जवानी अल्लड़ वरेस, हरि जोती नूरो नूर सवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा थान सुहाया। थान सुहाए पुरख अनादा, एका धार चलाईआ। ना कोई ब्रह्म दिसे ब्रह्मादा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। इक्क अकल्ला आदि जुगादा, आपणी रचना
रिहा रचाईआ। ना कोई मात पित ना कोई भैण भ्रा ना कोई दादी दादा, साक सैण ना कोई रखाईआ। ना कोई सुर ताल वजाए वाजा, ना कोई तार सतार हिलाईआ। ना कोई अन्दर मन्दिर बहि बहि मारे वाजां, उच्ची कूक ना दए दुहाईआ। आपणे घर आपे वस्सया ग़रीब निवाज़ा, आपणी दया कमाईआ। आप आपणी आपे रक्खे लाजा, लाजावन्त आप हो जाईआ। आपणे सीस आपणा रक्खे ताजा, सीस जगदीस इक्क टिकाईआ। आपे शाहो भूप सुल्तान वड राजन राजा, शाह सुल्ताना नाउँ रखाईआ। आपणा रचया आपे काजा, आपे कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस एका हरि, एका नूर करे रुशनाईआ। एका जोती जोत जगा, हरी हरि हरि डगमगाया। आपणा सगन मुख लगा, आपणा बंधन पाया। आपणा तन्दन आप बंधा, बन्दीछोड़ नाम धराया। आपणा चन्दन आप लगा, आपे वेख वखाया। आपणे परमानंदन आपे गया समा, आप आपणा रस वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस एका धर, एका शक्त नाम रखाया। एका शक्त हरि बलवान, आपणी आप कराईआ। अट्ठे पहर नौजवान, ना मरे ना जाईआ। आदि अन्त विच मैदान, रिहा फेरीआं पाईआ। खाणी बाणी ना कर सके कोई पछाण, वड दाता बेपरवाहीआ। आपे जाणे आपणा आवण जाण, ना कोई लेखा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस एका कर, एका नूर करे रुशनाईआ। निरगुण रूप हरि करतारा, आपणा आप उपाया। आपे बैठ सच सच्चे दरबारा, आपणा धुर फ़रमाण जणाया। आपणी करे आपे कारा, एका धन्दे लाया। एका नाम कर प्यारा, आप आपणा ल्ए उपाया। जोती माता सुत दुलारा, शब्दी शब्द जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। निरगुण रूप जोत जगा, शब्दी सुत उपांयदा। आपणा शस्त्र आप घड़ा, आपणे हथ्थ उठांयदा। ना कोई दूसर सके वेख वखा, दिस किसे ना आंयदा। आपणा लेखा आपे रिहा लिखा, लेखा लिख्त विच ना कोई गणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खण्डा कर त्यार, आपे वेखे हरि सिक्दार, आपणे हथ्थ उठांयदा। साचा खण्डा नाम धार, हरि साचे आप उपाईआ। वेखे विगसे करे विचार, आप आपणी दया कमाईआ। सच सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, आप आपणा मता पकाईआ। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, मण्डल मण्डप दए सुहाईआ। शब्द सुत कर प्यार, दे मति रिहा समझाईआ। शब्द सुत गुर करतार, आपणा नाउँ धराईआ। रूप रंग ना करे कोई विचार, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसाईआ। जोती नूर जोत उजागर, हरि आपणा कर्म कमाया। एका शब्द कराए सौदागर, एका वणज रखाया। ब्रह्मण्ड सुहाए साची गागर, आपणा ताल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। आप आपणा रंग रंगा, आप आपणी दया कमाईआ। आप आपणी मंग मंगा, आपणी इच्छया पूर कराईआ। आप आपणा संग रखा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणी रचन रचणहारा, त्रैगुण वेस वटाया। पारब्रह्म पुरख करतारा, रूप अनूप दरसाया। पंज तत्त कर उज्यारा, त्तत्व तत्त बंधाया। निरगुण बैठ विच करे खेल अपर अपारा, दिस किसे ना आया। लोकमात कर पसारा, लक्ख चुरासी वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसाया। पंज तत्त कर त्यार, लक्ख चुरासी रिहा उपाईआ। मानस मानुख देवत सुर ल्ए उभार, गण गंधर्ब वेख वखाईआ। यच्छ किन्नर हो उज्यार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड कर विचार, क्रिया करनी किरत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वंड वंडाईआ। आपणी वंड वंडणहारा, एका एक अख्वाया। आप आपणा डन्नणहारा, वेस अनेका ल्ए वटाया। आपणी कंड वढ्ढणहारा, आपणा खण्डा ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखे खेल सबाया। खेल सबाया वेखणहारा, जुग जुग वेख वखांयदा। लोकमात लै अवतारा, भेखी भेख वटांयदा। जीव जन्त ना पायण सारा, हउमे गढ़्ह भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत धार कर विचार, दोए वेख वखांयदा। जगत धार साची कुक्ख, हरि हरि बणत बणांयदा। मानस देवत करे मनुख, मूर्ख धन्दे लांयदा। आपणी खेल आपे जाणे अबिनाशी अचुत्त, भेव कोई ना पांयदा। आप उपाए साचे सुत्त, सुंभ निसुंभा नाउँ धरांयदा। आपणी नगरी आपे लुट्ट, आपे शोर मचांयदा। आप आपणा कढ्ढे खोट, आप आपणा मुख भवांयदा। आप आपणे नगारे लाए चोट, आप आपणा ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात कर, निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस हरि निरँकार, आपणी जोत जगाईआ। आपणी शक्ती कर प्यार, आपणा हुक्म सुणाईआ। आपणी भगती दे अधार, भगवन्त नाउँ रखाईआ। जोग जुगती कर उज्यार, एका जोत करे रुशनाईआ। ना कोई जाणे नारी नार, नर नरायण वेस वटाईआ। आपणे घर आपणा कर त्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणा खण्डा फड़ दो धारा, आपणे हथ्थ रिहा चमकाईआ। चतुर्भुज भेव न्यारा, चारे भुजां रिहा फड़काईआ। आपणा रूप वटाए विच संसारा, दूजा लेख लिखाईआ। अष्टभुज दे ललकारा, आपणी खेल खिलाईआ। खेले खेल एकँकारा, ना कोई दूसर संग रखाईआ। तीर कटार बरछा फड़ तिक्खा आरा, दो धड़ रिहा चिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल करे रघुराईआ। अष्टभुज इष्ट ज्वाला आपणा नाउँ धराया। प्रगट हो गुर गोपाला, लोकमात उठ धाया। आपणा बणया आप रखवाला, आपणा शस्त्र आप उठाया।
आपणी जोती आप ज्वाला, आपणा नाउँ रखाया। दुर्गा दरगाह वेखे खेल अकाला, काल महांकाल नेड़ ना आया। दो जहानी तोड़ जंजाला, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात कर, आप आपणा इष्ट उपाया । आपणा इष्ट आपणी दृष्ट, आपे आप खुल्हाईआ। भेव ना जाणे जीव सृष्ट, भरमे भुल्ली लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। आप आपणा करया वेसा, आपणा तन शृंगारया। आपणी चरनी कर प्रवेशा, आपे उठ ललकारया। मातलोक वेख्या जगत वेसा, कामी क्रोधी जीव हंकारया। जगत नरिंद झूठ नरेशा, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर करे ख्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमाती जोत धर, आपणी शक्ती आपे वखा रिहा। आदि शक्ती जोत भवानी, लोकमात उठ धाईआ। एका फड़या तीर कानी, शस्त्र आपणे हथ्थ उठाईआ। शब्द दलेर बण रकानी, बैठी आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुरदरगाही बख्शी साची दात, सगली झोली पाईआ। जगत शेर शब्द गुर, हरि हरि आप उपाया। जोत ज्वाला उत्ते गई चढ़, दुर्गा अष्टम्ी नाउँ धराया। सुंभ निसुंभा मारे पहला पौड़, अठवंजा लक्ख पदम दल खपाया। पारब्रह्म अबिनाशी लोकमात आपे जाए बौहड़, आप आपणा वेस वटाया। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेखे दौड़ दौड़, दिवस रैण सेव कमाया। दैंत यक्ख रहिण ना देवे कोई कौड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी शक्ती आपे ल्ए उपाया। आपणी शक्ती नाम धरा, आपणी कल धारीआ। चारों कुन्ट वेख वखा, दहि दिशा पावे सारीआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर ल्ए मना, बख्शे सच सच्ची सिक्दारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप सुहाए आपणा बंक द्वारीआ। बंक दुआरा हरि बराजे, हरि हरि धाम सुहाया। आदि जुगादी रचया काजे, जुग जुग करदा आया। गुर गोबिन्द मारे वाजे, एका शब्द सुणाया। पारब्रह्म प्रभ साजण साजे, नाम खण्डा हथ्थ फड़ाया। एका चढ़या साचे ताजे, एका अस्व रिहा दौड़ाया। अन्तिम लहिणा देणा पूर कराए देस माझे, निहकलंकी जामा पाया। नौ खण्ड पृथ्मी रचया काजे, सत्तां दीपां वेख वखाया । लक्ख चुरासी खोल्हे पाजे, मूर्ख मूढ़्हे दए खपाया। जन भगतां रक्खणहारा लाजे, जुग जुग रक्खदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि आपणा नाउँ रखाया। हरि जोत हरि रूप है, हरि हर विच समाए। हरि जोत चारों कूट है, दहि दिशा डेरा लाए। हरि जोत शाहो भूप है, सच सिक्दार अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगाए। हरि जोत हरि रंग है, रंग रूप अपार। हरि जोत मंगे आपणी मंग है, बण आपणे दर भिखार। हरि जोत वेखे आपणे संग है, प्रगट हो नूरी नूर संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, अगम्म अथाह बेपरवाह, एका एक एकँकार। एका जोत हरि उजाला, आपणी आप करांयदा। सतिजुग साचा बण रखवाला, सनक सनंदन सनातन सन्त कमारा नाउँ धरांयदा। बराह रूप खेल निराला, आपणा वेस वटांयदा। आपणी चले अवल्लड़ी चाला, यज्ञे पुरश अख्वांयदा। जोती जोत नूर गोपाला, हाव गरीव अख्वांयदा। नर नरायण अकल अकाला, आप आपणा वेख वखांयदा। कपल मुन मार ध्यान, धुनी नाद वजांयदा। दत्ता त्रै मेल मिलाउणा, दीपक इक्क टिकांयदा। रिखभ देव कर परवाना, आपणी बूझ बुझांयदा। पृथू मेला गुण निधाना, गुण दायक आप अख्वांयदा। मत्तस खेले खेल निधाना, आप आपणी कल वरतांयदा। कच्छ रूप वड प्रधाना, मिन्दिरा पिठ उठांयदा। धनंतर वैद उठ जवाना, औषध मेट मिटांयदा। बावन भेख कर गुण निधाना, बल राजा छल छलांयदा। हँस बणया खेल परवाना, एका ज्ञान ध्यान दृढ़ांयदा। मोहणी रूप हरि भगवाना, मोहण माधव आप दरसांयदा। नर सिँघ जोत जगत जहानां आपणी आप जगांयदा । हरी हर वड बलवाना, गज बेड़ा पार करांयदा। नर नरायण खेल महाना, बालक ध्रू तरांयदा। वार अठारां जोत जगाना, सतिजुग बेड़ा पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेख वखांयदा। त्रेता तेरी बन्न्हे धार, तेरा रंग रंगाया। परस परसा कर प्यार, कौरू कुशेतर धाम सुहाया। राम रामा पाए सार, आप आपणी जोत जगाया। रावण तोड़े गढ़्ह हँकार, लहिणा देणा मूल चुकाया। प्रगट हो विच संसार, सीता सुरती ल्ए प्रनाया। अकाल मूर्ति कर प्यार, एका इष्ट मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा लहिणा तेरी झोली पाया। द्वापर उठ लग्गा भाग, हरि साचे जोत जगाईआ। वेद व्यासा लग्गा दाग़, आपे रिहा धवाईआ। पुराण अठारां एका वाक्, चार लक्ख हज़ार सतारा सलोक लिखाईआ। कृष्न कृष्ना पूरा करे वाक्, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण आपणे अन्दर आपे वेखे मार झाक, आपणा कुण्डा आपे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वंड आप वंडाईआ। द्वापर तेरी वंडी वंड, हरि साची जोत जगाईआ। काहना कृष्ना खेल ब्रह्मण्ड, त्रिलोकी नाथ अख्वाईआ। आपे करे खण्ड खण्ड, आपे मेट मिटाईआ। आपे वेखे नार दुहागण रंड, गुरमुख आपे ल्ए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस आपे रिहा कराईआ। जुग जुग वेस हरि अवल्ला, बोध ज्ञान दृढ़ाया। कलिजुग बैठा इक्क अकल्ला, परवरदिगार अख्वाया। ईसा मूसा हरि देवे पल्ला, आपणा लड़ फड़ाया। सृष्ट सबाई राणी अल्ला, एका नाअरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस आपणा कर, जिउँ भावे तिउँ रिहा कराया। जिउँ भावे तिउँ करदा आया जग, जुग वड्डी वड्याईआ। लहिणा देणा किसे ना दर, दर आयां ना डन्न लगाया। आपणे
अमृत आपणा ताल आपे सर, सरोवर भरदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस वटाया। आपणा वेस हरि वटा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। बूंद रक्त लेखे ला, माता पिता दए वधाईआ। हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ा, साची बणत बणाईआ। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश गया सुहा, मन मति बुध नाल रलाईआ। मात गर्भों बाहर गया आ, हरि साचा वेख वखाईआ। आपणी धार आप बंधा, आपे बूझ बुझाईआ। मात पिता घर चढ़या चा, नानक नाम धराईआ। हरि का भाणा कोई जाणे ना, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। बाल अञ्याणे कोई पछाणे ना, नेत्र नैणां बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक दित्ता एका वर, शब्द भण्डारा देवे भर, जोती विच टिकाईआ। शब्द भण्डारा हरि भरपूरा, आपणा आप भराया। नानक अग्गे हरि हज़ूरा, हरि हरि नज़री आया। आपे वसे नेड़े दूरा, भाण्डा भरम भन्नाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, लड़ आपणा आप फड़ाया। मनमुख जीव ना जाणे मूर्ख मूढ़ा, हरि का भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक सद्दया आपणे घर, घर साचा आप सुहाया। शब्द सुनेहड़ा हरि हरि घल्ल, नानक दर बुलाया। नानक चढ़या निहचल धाम अटल, दूसर कोई ना राह तकाया। दो जहानां मिटया सल, पुरख अबिनाशी पाया। आदि निरँजण तेरे चरन बैठा मल, विछड़ कदे ना जाया। ना कोई दीसे काया माटी खल, शब्दी शब्द समाया। जोती जोत गई बल, हरि जोती जोत जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक मेल मिलाया। नानक ढहि पए द्वार, घर साचे वज्जी वधाईआ। मेल मिलावा हरि निरँकार, रसना हरि गुण गाईआ। लेखा लिख ना सके कोई विच संसार, भेव अभेद गया छुपाईआ। दर्शन पाया गुर करतार, एका दूजा रिहा मिटाईआ। सोहँ शब्द ल्या उचार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। तेरा मेरा इक्क प्यार, ना कोई दूसर होए सहाईआ। मेरी चोली रंग विच संसार, एका रंगन रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया नानक गुर पाए भिच्छया आत्म झोली रिहा भराईआ। हरि हरि देवे हरि भण्डारा, गुर नानक झोली भरांयदा। एका शब्द आप उचारा, रसना बोल सुणांयदा। सतिनाम कर वरतारा, तेरा मेरा रंग रंगांयदा। कूड़ा नाता तुटे संसारा, जो जन तेरा दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। अलक्ख निरँजण दया कमा, अगम्मड़ा धाम सुहाया। सचखण्ड दुआरा जोत जगा, नानक मेल मिलाया। शब्द गहिणा तन पा, इक्क शृंगार वखाया। प्रेम प्याला जाम प्या, अट्ठे पहर ख़ुमार रखाया। एका सुर ताल दए वजा, नानक निरँकार निरँकार निरँकार गाया। लोकमात उठ आवे धा, आ आपणा रूप वटाया। जीव जन्त कोई जाणे ना, जलधारा फोल फुलाया। हरि का शब्द हरि का रूप बिन हरि
जोत कोई पछाणे ना, लेखा लिख्त विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक जोत एका धर, शब्द भण्डार वरताया। शब्द भण्डार हरि वरतंता, आत्म करे जणाईआ। पूरन जोग देवे साचे सन्ता, जिस जन दृष्टी पाईआ। ग़रीब निमाणे मेले हरि हरि साचे कन्ता, साची नारी रूप मनाईआ। आत्म सेजा इक्क सुहंता, बन्द किवाड़ा दए खुल्हाईआ। काया चोली तन रंगता, नाम मजीठी इक्क रंगाईआ। ग़रीब निमाणा हो हो गुरमुखां दर दुआरे फिरे मंगदा, आपणी अग्गे झोली डाहीआ। हउँ सेवक भुक्खा नंगता, दर दरवेश आप अख्वाईआ। माण देवे साची संगता, सतिनाम जो जन रहे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक बूझ बुझाईआ। नानक गुर शब्द जणाई, हरि साचा आप करांयदा। एका धार धुर दरगहि आप रखाई, इक्क सतार हिलांयदा। शब्द सुनेहड़ा देवे बेपरवाही, परा पसन्ती नाम धरांयदा। नानक गाए चाँईं चाँईं, मधम बैखरी वेख वखांयदा। जन भगतां मेल मिलाए थाउँ थाँईं, लुकया कोई रहिण ना पांयदा। फड़ फड़ उठाए बाहीं, दर दर घर घर वेख वखांयदा । चार वरनां देवे ठंडी छाईं, ऊँचां नीचां भेव मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक मेला एका घर, एका घर दरसांयदा। नानक गुर दया कमा, आपणी कार कमाईआ। आपणा गहिणा वेख वखा, आपणा नेत्र रिहा उठाईआ। गुरमुख साचा मेल मिला, आपणे रंग रंगाईआ। अंगद अंग गया समा, जोती जोत टिकाईआ। शब्द गुर बेपरवाह, लोकमात करी कुड़माईआ। नाता तोड़े भैण भ्रा, पुतर धीआं ना कोई दसाईआ। अमरदास हरि सेव कमा, अमरापद पाईआ। रामदास वेख वखा, जोती जोत करे रुशनाईआ। अर्जन गुर दए लिखा, अगाध बोध शब्द चलाईआ। हरिगोबिन्द नाम धरा, मीर पीर आप अख्वाईआ। एका खण्डा ल्ए उठा, दुष्टां करे सफाईआ। दूजा खण्डा हथ्थ चमका, गुरु ग्रन्थ तेरी रच्छया आपणी सेवा लाईआ। हरिराए हरि हो सहा, लेखा लेख मुकाईआ। हरिकृष्न हरि हरि रूप गया समा, बाल बाला वड वड्याईआ। गुर तेगबहादर आपणा आप भेट चढ़ा, गुरमुख साचे गया बचाईआ। गुर गोबिन्द अकाल पुरख इक्क मना, पूत सपूता नाम धराईआ। एका शस्त्र तन ल्या सजा, मिल्या धुरदरगाहीआ। पंचम पंचां जोत जगा, पंचम अग्गे झोली डाहीआ। इष्ट देव गुर आप अख्वा, आपे सेवक रूप हो जाईआ। गुरु ग्रन्थ गुर बणा, सृष्ट सबाई गया समझाईआ। जीव जन्त कोई भुल्ले ना, अकाल पुरख वड वड्याईआ। आदि अन्त करे कदे ना नाह, ना कोई सके डुलाईआ। लोकमात त्रैगुण माया कदी रुले ना, पंज तत्त ना डेरा लाईआ। मात गर्भ कदी फले फुले ना, दस दस मास ना सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गोबिन्द वेख वखाईआ।
पंचम मुख पंचम ताज, पंचम आप सुहाईआ। पंचम देवे साचा राज, पंचम सेव कमाईआ। पंचम रचया आपे काज, पंचम वड वड्याईआ। पंचम रक्खणहारा लाज, गुर गोबिन्द वेस वटाईआ। पंचम साजन रिहा साज, दिल्ली तख्त करे रुशनाईआ। पंचम खेल खेले देस माझ, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। वाली हिन्द उठाया मार अवाज़, अस्सू तिन्न रुत्त सुहाईआ। प्रभ गुरमुखां रक्खण आया लाज, जोती नूर करे रुशनाईआ। किसे सीस ना दिसे कोई ताज, राज राजानां दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम बणाया साचा घर, दर दरबार दिल्ली सुहाईआ। पंचम मुख पंचम ताज, हरि साचे बणत बणाईआ। सत रंग निशाना मारे अवाज़, सत्तां दीपां ल्ए उठाईआ। लक्खण पुष्कर करौच जम्बु आपे भाज, ढहि ढहि होए सरनाईआ। सलमल सान खोल्हे पाज, देवे पड़दा लाहीआ। कुशा तेरा करया काज, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। पंचम निशाना पंचम सीस, हरि साचा आप बंधांयदा। खेले खेल जगत जगदीश, आप आपणी रचन रचांयदा। सच विहारा कराए वीह सौ बीस, बिकर्मी पन्दरां कत्तक रुत्त सुहांयदा। शाह सुल्तानां नौ खण्ड पृथ्मी खाली करे खीस, ख़ाकी ख़ाक उडांयदा। ना कोई पढ़े कुरान अञ्जील हदीस, शरअ शरीअत ना कोई अल्हांयदा। अल्ला राणी जाए पीस, मूसा ईसा संग तुड़ांयदा। ना कोई गाए सपारे तीस, बतीस दन्द ना मुख हिलांयदा। लहिणा देणा चुक्के सम्मत उनीस, हरि साचा आप चुकांयदा। मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ईसाई एका दस्स सच तारीख, ओहला पड़दा भेव चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंच निशाना पंचम सिक्ख पंचम धार चलांयदा। शब्द डण्डा हथ्थ करतार, आपणा आप उठाया। आपे रक्खी तिक्खी धार, चण्ड प्रचण्ड समाया। जोती जामा भेख न्यार, नौ खण्ड पृथ्मी वंड वंडाया। कुला खण्ड तेरी पावे सार, इलाबुत डेरा लाया। केतमाल तेरी सुण पुकार, हरणयमर उठ धाया। किंपुरख रोवे ज़ारो ज़ार, भद्र रिहा कुरलाया। भारत खण्ड तेरे जोत कर उज्यार, निहकलंका नाउँ धराया। गुर गोबिन्द होया ख़बरदार, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। अन्तिम मेला दिल्ली दरबार, सीस गंज थान सुहाया। सच निशाना देवे चाढ़्ह, धर्मी धर्म कमाया। नौ खण्ड पृथ्मी एका सिक्खी एका धार, रक्खे तिक्खी ना कोई मोड़ मुड़ाया। हरि का भेव कोई ना जाणे मुनी रिखी, वेद पुराण शास्त्र सिमरत खाणी बाणी रही गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवे मुख सुहाया। पंचम नाता हरि हरि जोड़, आपणा कर्म कमावणा। गुर गोबिन्द चढ़या शब्द घोड़, सृष्ट सबाई आप उठावणा। पुरीआं लोआं वेखे दौड़ दौड़, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर सर्ब कुरलावणा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, कौड़ा रीठा रहिण ना पावना। धुरदरगाही लाए एका पौड़, गुरसिख साचा आप चढ़ावणा। गुरमुख गुरसिख गुर पूरा अन्तिम कलिजुग जाए बौहड़, शब्द डंक जिस
वजावणा,। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई ल्ए वर, चरन नाता इक्क वखावणा। पंचम मीता कर प्यार, पंचम मोह चुकांयदा। सृष्ट सबाई बन्न्हे धार, एका मार्ग लांयदा। एका नाम इक्क जैकार, सिख्या इक्क सिखांयदा। एका धर्म इक्क द्वार, इक्क दरबार सजांयदा। चार वरनां कर प्यार, ऊँचां नीचां मेट मिटांयदा। राउ रंकां पावे सार, राज राजानां वेख वखांयदा। गुरसिख साजण कर त्यार, पंचम मस्तक टिक्का आप लगांयदा। साचा बस्त्र तन शृंगार, आत्म खण्डा इक्क पहनांयदा। मारी जाए वारो वार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पांयदा। साचा करे जगत विहार, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। आप आपणा उत्तों वार, गुरमुखां भेट चढ़ांयदा। ख़ाकी तन ना किया कोई प्यार, शब्दी शब्द समांयदा। जोती जोत कर उज्यार, आपणा कर्म कमांयदा। आदि जुगादी एका एकँकार, अकल कला अख्वांयदा। वीह सद पन्दरां गुरमुखां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। पन्दरां कत्तक चरन छुहाए लंका तोड़े गढ़्ह हँकार, वाली हिन्द उठांयदा। सम्मत सोलां पैणी मार, लोकमात ना कोई बचांयदा। सम्मत सतारां हाहाकार, घर घर वेख वखांयदा। सम्मत अठारां वेखे जल धार, जल जल रूप समांयदा। उन्नी उनीसा खेल करतार, संग मुहम्मद वेखे चार यार, चौदां लोकां फेरी पांयदा। बीस बीसा प्रगट हो विच संसार, जगत जगदीशा नाउँ धरांयदा। इक्क इकीसा कर विचार, एका इक्की साची सिक्खी तेरे दर पांयदा। गुर गोबिन्द गया लेख लिखी, ना कोई मेट मिटांयदा। निरगुण धार रक्खी तिक्खी, आदि जुगादि चलांयदा। जिस जन आपणे नेत्र पेखी, सैंहसा रोग मिटांयदा। लोकमात रहिण ना देणा कोई भेखी, पंज तत्त कोई ना सीस निवांयदा। अकाल पुरख गुर हरि करदा इक्क आदेसी, आवण जावण चलत चलांयदा। कोटन कोट दर द्वार मंगण ब्रह्मा विष्न महेषी, लेखा गणत ना कोई गणांयदा। मुख सहँसर गाए शेषी, दोए सहँसर रसन हिलांयदा। सतिगुर पूरा गुर दस दस्मेस भरम ना भुल्ले धारी केसी, हरि साचा वेख वखांयदा। हरिसंगत करे आप आदेशी, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई एका देवे कर, एका ख़ालस शब्द गुर बण सालस पन्थ दए रचाया। शब्द गुर साचा सालस, धुरदरगाही आया। गुरमुख वेखे आत्म ख़ालस, घर घर फोल फोलाया। कवण दुआरे तृष्ना आलस, कवण दुआरे जूठ झूठ डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात कर, गुरमुखां रिहा सेव कमाया। हरि सेवक सेवादार, जुग जुग आप अख्वांयदा। जन भगतां पावणहारा सार, नित नवित्त वेस वटांयदा। जूनी रहित आप करतार, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। निरभउ सर्ब कहित, भय विच ना कोई रखांयदा। अकाल मूर्त तेरी एका सच्ची रहित, तेरा रूप गुर गोबिन्द साचा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, पंचां देवणहारा वर, पंचां राह चलांयदा। पंचम मार्ग साचा लाउणा, साची करी जणाईआ। सच संदेसा इक्क सुणाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जूठा झूठा गढ़्ह तुड़ाउणा, कलिजुग अन्तिम रहिण ना पाईआ। भेखाधारी सन्त खपाउणा, साचे सन्त ल्ए तराईआ। भगत भगवन्त मेल मिलाउणा, सुरती शब्दी कर कुड़माईआ। नौ दुआरे पार कराउणा, डूँघी भवरी फेरा पाईआ । सुखमन तेरा अलामा लौहणा, अग्गे हो हो दरस दिखाईआ। शब्द सरूपी लड़ फड़ाउणा, उच्चे पौड़े दए चढ़ाईआ। बजर कपाटी पथ्थर तुड़ाउणा, शब्द खण्डा एका लाईआ। पंचम नाता मुख भवाउणा, सगला संग ना कोई निभाईआ। अनहद राग इक्क सणाउणा, धुन अनादी ताल वजाईआ। पंचम सखीआं मंगल गाउणा, घर साचे वज्जी वधाईआ। सर सरोवर इक्क नहाउणा, कागों हँस बणाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलाउणा, दस्म दुआरी इक्क सुहाईआ। आत्म सेजा फूलन बरखा लाउणा, निरगुण रूप वड्डी वड्याईआ। नारी कन्ता एका धाम बहाउणा, घर साचे दए सुहाईआ। साचा राग इक्क अल्हाउणा, गीत सुहागी आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम सखीआं देवे वर, आत्म धुन शब्दी शब्द वज्जदी रहे वधाईआ। पंचम सिक्ख कर त्यार, आपणी दया कमांयदा। हउमे हँगता तोड़ हँकार, काया गढ़्ह सुहांयदा। निर्मल जोती कर उज्यार, दीवा बाती आप टिकांयदा। अमृत बूंद देवे स्वांती, निझर धार आप वहांयदा। दरस दिखाए इक्क इकांती, स्वच्छ सरूपी नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम गुरमुखां दरस दिखाए बहु बहु भांती, वेस अनेका आप करांयदा। पकड़ उठाए सुत्तयां रातीं, शब्द हलूणा एका लांयदा। ना कोई जाणे जाति पाती, ऊँचां नीचां एका धार वखांयदा। अट्ठे पहर रक्खे प्रभाती, जो जन चरन ध्यान रखांयदा। अन्तिम वेले पुच्छे वाती, दर आए फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां भण्डारे रिहा भर, भरनहार समरथ जुग जुग महिमा जगत अकथ, कथनी कथा ना कोई कथांयदा। अमृत आत्म गुर गुर दीआ, निझर धार वहाईआ। संगत सारी नाम निधाना पिया, जीअ हरा कराईआ। लहिणा देणा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हथ्थ सीआं, आवण जावण फंद कटाईआ। आत्म अन्तर वस्सया गुर गोबिन्द साचा पिया, गुर चेला एका रूप अख्वाईआ। गुरसिक्खां मेले कर कर आपणा हीआ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सतिजुग साची रक्खे नीआं, पहले काम क्रोध लोभ मोह हँकार गंवाईआ। निर्मल करे हरिजन जिया, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सिख्या आपे रिहा सिखाईआ। हरिसंगत हरि आप समझाए। माया मोह तजाउणा, काम क्रोध नेड़ ना आए। लोभ मोह हँकार दिस ना आउणा, साची सिख्या इक्क सिखाए। गफ्लत नींद किसे ना सौणा धुर दा लेखा आप जणाए। ना कोई मेटे ना किसे मेट मिटाउणा, वीह सौ वीह बिक्रमी
साची सिक्खी अमृत इक्क पिआउणा, साची रीत जणाए। रसना जूठ झूठ ना किसे मुख लगाउणा, जो अमृत मुख लगाए। अट्ठे पहर हरि गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रसना गाउणा, दूसर राग ना कोई कढाए। वड्डी खोर ना कोई पन्थ रखाउणा, दूई द्वैती मेट मिटाए। अकाल पुरख तेरा धुन अनादी एका संख वजाउणा, लोआं पुरीआं दए वखाए। गुरमुखां अन्दर गुरु दुआरा सच वखाउणा, गुर गोबिन्द नज़री आए। अमृत प्याला भर पिआउणा, आपणी हथ्थीं अग्गे डाहे। साचा रस इक्क रसाउणा, रस रसीआ नाम धराए। चार वरनां एका मार्ग पाउणा, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोई जणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वेला रिहा बताए।
पूत सपूता कर प्रधान, मातलोक उपाया। दुष्ट दमन नौजवान, सेवक सेवा लाया। अकाल पुरख दे ज्ञान, एका नाम दृढ़ाया । अट्ठे पहर बख्श ध्यान, आपणा दरस दिखाया। आपे होया जाणी जाण, गुर चेला नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंज तत्त करे कुड़माया। गुर गोबिन्द साचा सूर, हरि हरि आप उपाया। आपे बख्शे आपणा नूर, आपणी जोत जगाया। आपणी कल करे भरपूर, आपणा रंग रंगाया। आपे वसे नेड़े दूर, हाज़र हज़ूर आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाया। आप आपणा बोल जैकारा, आपणी दया कमाईआ। आप आपणा कर प्यारा, लेखा रिहा लिखाईआ। आप आपणा कर उज्यारा, आपणा नूर रिहा दरसाईआ। आप आपणा कर शृंगारा, आप आपणा दरस दिखाईआ। अमृत देवे ठंडी धारा, साचा जल प्याईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, एका भगौती रिहा चमकाईआ। गुर गोबिन्दा कर प्यारा, पूरन बूझ बुझाईआ। लोकमात बन्न्हे धारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुर गोबिन्द दरस दिखा, हरि आपणा दरस दिखाया। मुच्छ दाढ़ी केस ल्ए वधा, शब्द घोड़ा हेठ रखाया। नीला नीली धारों पार करा, लोकमात वेख वखाया। कल्गी तोड़ा सीस टिका, शब्दी चीरा इक्क बंधाया। नाम तीरा तन सजा, रसन कमान हिलाया। दो जहान वहीरां दए पा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। शाह कंगाल फकीर दए मना, राज राजानां ख़ाक रुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। शब्द सुनेहड़ा हरि करतार, गोबिन्द रिहा घलाईआ। तेरा रूप मेरा संसार, लोकमात वेख वखाईआ। करना खेल अपर अपार, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। इक्क लगाए साचा नाअर, वाहिगुरू फतिह गजाईआ। वाहिगुरू ख़ालसा कर त्यार, चार वरनां फोल फुलाईआ। ऊँचां नीचां बण प्यार, नानक गया समझाईआ । बन्न्ह सीस सेहरा
दस्तार, रूप अनूप दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे घर, गुर गोबिन्द बूझ बुझाईआ। गोबिन्द सुणया हरि हरि राग, आत्म वज्जी वधाईआ। लोकमात जगे चिराग़, ख़ालस ख़ालसा दए बणाईआ। साचा साजण देवे साज, साची रचन रचाईआ। इक्क पंज दो छे, चौदां लोकां फिरे दुहाईआ। इक्क सत्त पंज छे, उन्नी उनीसा अल्ला राणी दए मिटाईआ। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी लग्गा नेंह, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द सिँघ रहे शरनाईआ। सिँघ गोबिन्द गोबिन्द सिँघ, गुरू गुर नाम धराया। आपणी मेटे आपे चिन्द, आपणा मोह चुकाया। गुरसिक्खां बणाए उपजाए साची बिन्द, सीस सीस लेखे लाया। प्रगट हो गुणी गहिंद, एका खण्डा हथ्थ उठाया। आपे दाता दानी होया बख्शिंद, आप आपणे गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाया। साची मति शब्द गुर मन्त्र, एका एक दृढ़ाया। सच बसन्तर लग्गी बसन्तर, ना सके कोई बचाया। हरि बिन कोई ना जाणे अन्तर, गुर पूरा होए सहाया। वेस वटाए जुगा जुगन्तर, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए साचा शस्त्र, शस्त्र धारी नाम धराया। शस्त्रधारी साचा खण्डा, पंज तत्त शृंगारया। पहले वंडाई आपणी वंडा, पंचम मोह चुका रिहा। दूजे मेट भेख पखण्डा, साची सिख्या इक्क समझा रिहा। तीजे गुरसिख नेत्र होए ना अन्धा, अट्ठे पहर दरस दिखा रिहा। चौथे वेखे विच ब्रह्मण्डा, आपणा नाम धरा रिहा। पंजवें बणया आपे खण्डा, गुरमति एह जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महीना चेत्र पहली विसाखी रुत्त सुहा रिहा। गुरमुख तेरी साची मत, गुर पूरे आप बंधाईआ। तुट ना जाए तेरा जत, कोटन कोट पदमनी नाच कराईआ। तेरी काया तन ना उब्बल रत्त, नौ अठारां वेख वखाईआ। तेरी धीरज मेरा चरन हठ, ना किसे कोई तुड़ाईआ। धुरदरगाही करां अकट्ठ, राह विच ना कोई अटकाईआ। मानस जन्म ना होए भट्ठ, गुर गोबिन्द जो रिहा ध्यााईआ। मेल मिलावा नठ्ठ नठ्ठ, चार वरनां कर कुड़माईआ। लहिणा देणा चुकावां तीर्थ अट्ठ सट्ठ, अमृत आत्म ताल भराईआ। एका पूजा एका पाठ, वाहिगुरू फतहि गजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। हथ्थी कंगन तन शृंगार, गुर पूरे आप बंधाया। बंधन पाए अपर अपार, जीव जन्त ना कोई तुड़ाया। गुरसिख ना होए ठग्ग चोर यार, दूसर धन ना कोए चुराया। दो हथ्थां रक्खे साझां यार, एका वंड वंडाया। ग़रीब निमाणयां पावे सार, साचा खण्डा ल्ए चमकाया। जो जन ढहि पए द्वार, फड़ बांहों गले ल्ए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता साचा वर, गुर संगत रिहा सुणाया। साचे केस दस दस्मेस, धुर दी धार पार कराईआ।
सीस बैठ हरि जगदीस, तेरा पड़दा पाईआ। तेरी करे ना कोई रीस, तेरा लेख ना कोई लिखाईआ। तेरी कीमत पाए बीस बीस, दूर दुराडा बैठा राह तकाईआ। तेरे छत्र झुलाए सीस, आपणे हथ्थ आप उठाईआ। जगत विकारा जाए पीस, गुरमुखां रिहा समझाईआ। गुरसिक्खां नाता छड्डना राग छतीस, मन काविआ करे पढ़ाईआ। बुध बणाए आपणी हदीस, गुरमति दए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, गुरमति गुर रिहा सुणाईआ। साचा कंघा बत्ती दन्द, मक्खू मुख लगाया। सीस जगदीस चढ़या चन्द, आपणे हथ्थ टिकाया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, दुरमति मैल गंवाया। आत्म उपजे परमानंद, जिस जन आपणी केसी वाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म जणाया। पंचम धार नाता, पंचम रिहा जणाईआ। तन रखाए बस्त्र छाता, बस्त्र शस्त्र आप सजाईआ। धीरज यति पाए काछा, कामन नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दिसे साचा घर, साची सिख्या इक्क सिखाईआ। साची रीत गुर दस्तार, शब्दी चीर बंधाया। पाई तन हरि कटार, गुर गोबिन्द वेख वखाया। कंघा केस कर प्यार, दोए मेल मिलाया। दस दस्मेसा ख़बरदार, सोए रिहा जगाया। गणपति गणेशा ना कोई पूजे गुरमुख विचार, पुरख अकाल इक्क मनाया। आपणा आप कर त्यार, गुरसिख साचा त्यार कराया। आपणी रक्खया कर विच संसार, दे मति आप समझाया। आपे ढहि पया द्वार, गुरमुखां अग्गे झोली डाया। पंचम सेवक होया सेवादार, मुख अमृत आप चवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत वेला रिहा सुहाया। जिउँ भावी तिउँ भावना, हरि करन करावण जोग। दूती दुष्ट खपाए जिउँ रामा रावणा, गुरमुख मेला धुर संजोग। नेत्र बख्शे साचा चानणा, आत्म रस साचा भोग। गुरसिख तेरा ब्रह्म ज्ञानणा, एका पढ़ना सच सलोक। मेरा तेरा रूप एका जानणा, मेरी तेरी इक्क दुआरे मोख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपे जाणे आपणा हरख़ सोग।
एका दर हरि भगवान, मांगण कोटी कोट। देवणहार जिया दान, आदि अन्त अतोट। जिस जन बख्शे चरन धूढ़ सच्चा अशनान, जगत तृष्ना भरी पोट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेल आपणे दर, जन्म जन्मांतर कढ्ढे खोट। मम्मा मूल पछान, मन बैरागया । सतिगुर पूरा हो मेहरवान, मानस जन्म धोवे दाग़िआ। देवे दरस दरस महान, फड़ फड़ हँस बणाए कागया। आत्म अन्तर बख्शे ब्रह्म ज्ञान, हथ्थ आपणे पकड़े वागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम शब्द सुभागया। मम्मा मेला मेल कर, मिल्या पुरख अगम्म। गुरमुख सज्जण सुहेल दर, ना मरे ना पए जम्म। आप आपणे जेहा कर, लक्ख चुरासी तोड़े बंधन बन्न्ह। इक्क नुहाए साचे सर, थिर घर
बहाए ना कोई रखाए छप्पर छन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखे लाए काया तन। तन खाकी चमड़ा, पंज तत्त सजाया। धन्न जणेंदी अम्मी अंमड़ा, पूत सपूता कुक्ख रखाया। मेल मिलावा अगम्म अगम्मड़ा, अगम्मड़ा थान सुहाया। हरि हरि गुरमुख दर ना कोई लाए पैसा दमड़ा, कीमत करता ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आसा मनसा पूरन दए कराया । मन मनसा मन मानया, आत्म भया अनन्द। गुर पूरा हो मेहरवानया, शब्द सुहागी सुणाए छन्द। जोती नूर प्रकाश करे कोटन कोट भानया, मेट मिटाए अन्धेरा अन्ध। इक्क वखाए धुर फ़रमाणया, तन मन्दिर अन्दर निजा नंद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दूई द्वैती ढाहे दूजी कंध, मात पित पिता पूत बंधी बंध। एका तागा एका सूत, एका तन्द रखाया। जुड़या जोड़ा शब्द घोड़ा, हरि साचे आप जुड़ाया। दहि दिशा उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेख वखाए चारे कूट, खण्ड ब्रह्मण्ड उत्भुज सेत्ज होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर जगत वक्खर सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाया। सो पुरख हरि करनेहारा, सतिगुरु रूप समांयदा। जन भगतां देवे नाम भण्डारा, धुर दरबारा आप सुहांयदा। खेले खेल अपर अपारा, दिस किसे ना आंयदा। नन्ना निरगुण रूप अपारा, निज घर बैठा आसण लांयदा। जोत सरूपी जोत उज्यारा, शब्दी शब्द चलांयदा। पारब्रह्म गुर अवतारा, आदि अन्त अख्वांयदा। ना कोई रूप नारी नारा, ना कोई तत्त उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोहां विचोला एका गुण, शब्दी नाउँ रखांयदा। निरगुण रूप निरगुण धार, निरगुण रंग रंगाया। निरगुण चेला निरगुण गुर, निरगुण सोहे बंक द्वार, सच दुआरा इक्क खुल्हाया। निरगुण मेला विच संसार, विछड़ कदे ना जाया। माता पिता सुत प्यार, पूत सपूता धर्मी जाया। बूंद रक्त कर अधार, नाड़ी चमड़ी वेख वखाया। मन मति बुध दए सुधार, नाम बिबेकी आप रखाया। शब्द टेकी इक्क निरँकार, ना कोई दूसर सीस झुकाया। आपणी करनी आपे वेखी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। मोख मुक्त ना गुरमुख मंगे, सोहे बंक द्वारया। काया चोली आपणी रंगे, उतर ना जाए विच संसारया। दुरमति मैल धोवे दाग़े, घर पावे साचे सारया। जगत तृष्ना बुझे आगे, दर्शन पाए गुर करतारया। चरन कँवल कँवल चरन प्रीती साची लागे, दो जहानी हो उज्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, आप आपणी दया कमा रिहा। सतिगुर मेहरवान, साख्यात उठ धाया। गुरुमुख साचे कर पछान, पारजात ल्ए बणाया। एके देवे धुर फ़रमान, वेद कतेब ना किसे जणाया। शब्दी शब्द ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म समाया। जगत नेत्र बन्द करान, दोए लोचन ना वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपे लिखा,
लिखणहार नाम धराया। घग्गा घर विचार, घर घर वेख्या। घर घर पावे सार, घर घर लिखे लेख्या। घर घर महल्ल उसार, घर घर बैठा देवे आपणी सीख्याा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आया करन सच्ची प्रीख्या। लक्ख चुरासी परखणहारा, पारब्रह्म बेअन्ता। गुरमुख साचे जगत जलन्दा रक्खणहारा, पार उतारे साचे सन्ता। एका मार्ग जोत निराली शब्द दुआरा दस्सणहारा, खेले खेल आदिन अन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, मेल मिलावा साचे कन्ता। मान सिँघ मन लाई चोट, हरि साचे वड वड्याईआ। दुरमति मैल कढ्ढया खोट, निज आत्म करे जणाईआ। शब्द भण्डारा भरे अतोट, तोट रहे ना राईआ। कलिजुग जीव भरमे भुल्ले कोटी कोट, कोटी कोट फिरन हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन्म जन्म लेखे लाईआ। मानस जन्म साचा लहिणा, घर साचे इक्क वसांयदा। दर्शन पाए नेत्र नैणा, आवण जावण फंद कटांयदा। थिर घर साजन साचे बहिणा, जोती जोत समांयदा। अकाल मूर्त गुर एका कहिणा, निरगुण निरगुण रंग रंगांयदा। शब्दी भाणा हरि हरि सहिणा, हरि साचा लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन देवे वर, पंज तत्त विकारा मेट मिटांयदा। पंज तत्त विकारा काया गढ़्ह, हरि साचे आप वसाया। अन्दरे अन्दर ल्ए फड़, दिस किसे ना आया। आपणे अन्दर आपे जाए चढ़, एका पौड़ा रिहा रखाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई विद्या अक्खर गया पढ़, गुर पीर ना कोई मनाया। ना कोई अग्नी हवन गया सड़, जल धार ना कोई चढ़ाया। नाड़ बहत्तर घाड़न घाड़, आप आपणा तन्द बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण ल्ए जगाया। गुरमुख साजन आप जगाया, आपणी दया कमाईआ। हउमे हँगता रोग गंवाया, ममता नेड़ ना आईआ। जिउँ नानक अंगद अंग लगाया, अंगीकार आप अख्वाईआ। साची संगता मेल मिलाया, सगला संग निभाया । भगत दुआरे पुरख अबिनाशी जोत सरूपी मंगता मंगण आया, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। चरन प्रीती साची रीती आत्म अतीती एका मार्ग दिस ना आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। गुरमुख साजन मन चाउ घनेरा, हरि हरि दर्शन पाया। दूर दुराडा वसे नेड़ा, निज घर बैठा आसण लाया। आत्म सेजा एका वेखे संझ सवेरा, दिवस रैण ना कोई जणाया। लेखा चुक्के मेरा तेरा, तेरा मेरा रूप दरसाया। आपे बन्न्हणहारा बेड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाया। गुरसिख तेरा वसे काया खेड़ा, हरि साचे भाग लगाया। बिन गुर पूरे अवर ना कोई जाणे केहड़ा, कवण द्वार होए रुशनाया। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी करे हक्क निबेड़ा, लहिणा देणा मूल चुकाया। सिँघ मान मन लैणा जित, मनमति जगत तजाईआ।
हरि साजन करे साचा हित, आवे जावे फेरा पाईआ। ना कोई जणाई वार थित, अट्ठे पहर रंग रंगाईआ। आपे माता आपे पित, आपणी गोद ल्ए उठाईआ। पंच विकारा लैणा जित, हरि सच सच्ची सरनाईआ। खेले खेल बूंद रत्त, मात कुक्ख सुफ़ल कराईआ। मेल मिलावा नित नवित्त, आदि जुगादी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखाईआ। जुग जुग आवे जोत जगा, हरि सच वड्डी वड्याईआ। भगत सुहेले नाल रला लोकमात करे कुड़माईआ। मानस मानस ल्ए उपजा, मानस जोत जगाईआ। चरन कँवल प्रीती नाता ल्ए बंधा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। सृष्ट सबाई मूर्ख मूढ़ मुग्ध जीव जन्त दए समझा, हरि सन्तन दए वड्याईआ। जूठ झूठ कूड़ो कूड़ दए खपा, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग आए दया कमाए भगत सुहेला संग निभाए, सगला संग निभाईआ। मात पिता घर जम्मया लाल, लोकमात वज्जी वधाईआ। गुर पूरे हाज़र हज़ूरे आपे ल्या भाल, जगत विचोला ना कोई बणाईआ। काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाल, जोती नूर डगमगाईआ। साचा दीपक साचे थाल, गगन मण्डल आप टिकाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, दर दुआरे रिहा दुरकाईआ। एका मारे सच उछाल, सच दुआरा वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण रूप चले नाल नाल, गुरमुख वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम बणया आप दलाल, भेखाधारी भेख वटाईआ। गुरमुख बणाया सच्चा शाह दर बणया आप कंगाल, प्रेम भिच्छया मंगे वाहो दाहीआ। गुरसिख तेरी जगत अवल्लड़ी चले चाल, मिल्या मेल बेपरवाहीआ। मात पित घालना लई घाल, अन्तिम लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुण बिनंती इक्क इकन्ती, एका वेख वखाईआ। गुरसिख साजन कर बिनंती, आपणा आप दरसाया। पूरन जोत श्री भगवन्ती, भगवन वेस वटाया। ना कोई जाणे साधन सन्ती, लक्ख चुरासी ना वेख वखाया। हरिजन नारी वर पाया साचा कन्ती, घर मन्दिर इक्क सुहाया। साचा वेस रंग बसन्ती, कंचन रूप वटाया। लाल भूषन रंग रगंती, साचा सगन मनाया। सूहा वेस इक्क वखंती, आपणा मंगल गाया। चिट्टी धारी धार बधंती, बंधणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा तेरे दर, तेरा लहिणा झोली पाया। जगत नाता जगत बंस, जगत मोह रखाया। गुरमुख साजन साचा हँस, सति सरूप समाया। सतिगुर पूरा बणाए आपणी अंस, सहँस सहँसी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिँघ मान बाल निधान, बाली बुध ल्ए तराया ।