पुस्तकालयभाग ७

२० सावण २०१५ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे घर नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

हरि पुरख अकाल अगम्मड़ा, पारब्रह्म बेअन्त। ना हड्ड मास नाड़ी चमड़ा, ना रूप साध सन्त। ना मिले कोई दमड़ा, ना कोई धनाड धनवन्त। ना मरे ना कदे जम्मड़ा, हरि एका आदि अन्त। आपे जाणे आपणा कम्मड़ा, महिमा गणत अगणत। आपे अम्मी अंमड़ा, आप बणाए आपणी बणत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल भगवन्त। हरि जोत हरि हरि वस्सया, हरि हरि रूप अपार। हरि घर हरि वस्सया, महल्ल अटल ना कोई चार दिवार। हरि घर हरि प्रकास्सया, रवि ससि ना कोई उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल तमास्सया। खेले खेल हरि भगवान, आपणी कल वरताईआ। दीपक जोती जोत महान, इक्क अकेला रिहा जगाईआ। ना कोई दूसर होर निशान, ना कोई रचन रचाईआ। ना कोई किला कोट मकान, कंचन गढ़्ह ना कोई सुहाईआ। ना कोई राज शाह सुल्तान, दर दरबान ना कोई वखाईआ। ना कोई गोपी ना कोई काहन, मण्डल रास ना कोई नचाईआ। ना कोई मात पिता ना बाल निधान, साक सैण ना कोई जणाईआ। ना कोई कर्म ना कोई धर्म ना कोई ज्ञान, ना कोई सिख्या रिहा सिखाईआ। ना कोई अक्खर ना कोई निशान, ना कोई रसना रिहा अल्हाईआ। ना कोई माया गुण त्रै प्रधान, पंज तत्त ना कोई वड्याईआ। ना कोई बुध मति मन शैतान, रक्त बूंद ना कोए वखाईआ। ना कोई नैण नेत्र नक्क कान, मुख दन्द ना कोई वखाईआ। भुजां शस्त्र ना कोई जवान, सूरबीर ना कोई जणाईआ। चरन कँवल ना कोई ध्यान, ना कोई बैठा सीस झुकाईआ। ना कोई ब्रह्म करे ज्ञान, ना कोई विष्नूं रूप वटाईआ। ना कोई शंकर वेखे मार ध्यान, बाशक तशका गल लटकाईआ। ना कोई इन्द इन्द्रासन बैठ होए प्रधान, करोड़ तेतीसा अमृत जाम ना कोई प्याईआ। चार वेद ना कोई निशान, चार युग ना वंड वंडाईआ। पुराण अठारां ना कोई वखान, वेद व्यास ना कलम चलाईआ। नारद मुन ना कोए जवान, राग छतीस ना कोए अल्हाईआ। रूप रंग ना कोई वखान, आकार साकार ना कोई जणाईआ। राज जोग ना कोई अभिमान, माण मोह ना कोई वधाईआ। र्तिआ सेज ना कोई सुआण, अंगीकार ना कोई कराईआ। पंचम नाता ना कोई जहान, पंचम मोह ना कोई वधाईआ। गुर दाता ना देवे कोई बलीदान, नाम मन्त्र ना कोई जणाईआ। दुर्गा गायत्री ना कोई रकान, अंस बंस ना कोई सरनाईआ। शेष सहँस मुख ना कोई खुल्हान, दोए सहिँस ना जिह्वा हिलाईआ। धरत धवल ना जल टिकान, जलबिम्ब ना रचन रचाईआ। खेले खेल श्री भगवान, खेलणहार आप अख्वाईआ। इक्क अकल्ला हो प्रधान, आप आपणा रंग रंगाईआ। ना कोई गीता ना ज्ञान, ना कोई कृष्ना बंसरी वजाईआ। ना कोई रामा राम प्रधान,

सीता सुरत ना कोई रखाईआ। ना कोई ईसा मूसा करे ज्ञान, मुहम्मद यार ना कोई जणाईआ। अल्ला राणी ना हो प्रधान, नेत्र कज्जल कोई ना पाईआ। अबलीस ना दिसे नाल शैतान, अली शाह ना नाअरा लाईआ। हक्क हकीकत ना कोई गुण निधान, शरअ शरीअत ना कोई वखाईआ। मुकामे हक्क ना कोई सके पछान, ऐनलहक्क ना कोई अल्हाईआ। ना कोई अञ्जील ना कोई कुरान, बंस बंसा ना कोए गाईआ। ना कोई नानक पंज तत्त फिरे विच जहान, नेत्र नैण दरस ना पाईआ। ना गोबिन्द तीर कमान, ना कोई भथ्था पिठ उठाईआ। ना कोई अर्जन करे ज्ञान, बोध अगाध ना शब्द जणाईआ। गुरु ग्रन्थ ना दिसे किसे मकान, ना करे कोई पढ़ाईआ। इक्क अकल्ला एका एकँकार आपणे घर आपे बैठा मेहरवान, दूसर कोई दिस ना आईआ। आपणी करे आप पछान, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणा देवे आप ज्ञान, आपणी करे आप पढ़ाईआ। आप आपणे वस्सया मकान, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। लाल कंचन सूहा चिट्टा ना दिसे कोई निशान, पीला रंग ना कोई वखाईआ। नीली धार ना कोई जहान, काला सूसा दिस ना आईआ। निर्मल जोत जगे महान, घर साचे डगमगाईआ। शाहो भूप सच्चा सुल्तान, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। आपे होए मन्त्री प्रधान, आप आपणी दए सलाहीआ। आपे जोग राज राज जोग करे परवान, आप आपणी कार कमाईआ। आपणा आपे देवे हुक्म फ़रमान, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वस्सया आपणे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि निरँकार, आपणा आप उपाया । आपे बैठ सिरजणहार, साचा तख्त सुहाया। निरगुण जोत जगे अगम्म अपार, नूरो नूर दरसाया। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दर आप सुहाया। आपणा दर आप सुहा, आपणी दया कमाईआ। दर दरवाज़ा ना कोई ल्या लगा, ना कोई उप्पर छन्न टिकाईआ। बन्द किवाड़ ना ल्या रखा, ना कोई कुण्डा लाहीआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा ना लई कोई जणा, दहि दिशा ना वंड वंडाईआ। गगन पताल मण्डल मण्डप ना बैठा मुख छुपा, पड़दा उहला ना कोई रखाईआ । निरगुण दाता बेपरवाह, अलक्ख निरँजण नाउँ धराईआ। आपणे दर आपणी अलक्ख जगा, आप आपणी मंग मंगाईआ। आपणी भिच्छया आपणी झोली आपे पा, देवणहार दातार आप अख्वाईआ। सच भण्डार ल्या उपा, तोट रहे ना राईआ। हरि द्वार हरि आपणे ल्या टिका, दिस किसे ना आईआ। जोती पहरा ल्या लग्गा, जोत हुक्म जणाईआ। शब्द सुत संग रखा, अट्ठे पहर वेख वखाईआ। आपणा लेखा आप गणा, आपे पूर कराईआ। आपणी जननी आपणा आप ल्ए जणा, आप आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साचा धाम सुहाईआ। साचा धाम पुरख अकाल, आपणा

आप सुहाया। आपे होया दीन दयाल, आपणा बंधप नाम धराया। आपे शाह आपे कंगाल, राज राजान आप हो जाया। आपे पुरख आप सुल्तान, सच सिक्दार नाम धराया। आपे जोती दीप महान, आपे शब्द ज्ञान दृढ़ाया। आपे बूझे आपे करे परवान, आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर महल्ला दए वसाया। वस्सया घर सच महल्ला, हरि जोती जोत जगाया। अबिनाशी करता बैठा इक्क अकल्ला, पारब्रह्म अख्वाया। आदि पुरख ना जन्मे ना कदे मरता, जोत निरँजण वेस वटाया। आपे आपणा घाड़ण घड़ता, घड़नहार समरथ पुरख आप धराया। आपणे डण्डे आपणे पौड़े आपे चढ़दा, आपे वेख वखाया। आपणी इच्छया आपे लड़दा, आपणा शस्त्र आप उठाया। आपणा अक्खर आपे पढ़दा, ना कोई विद्या होर रखाया। आपणी जोती आपे सड़दा, ना कोई हवन हवन तपाया। घर सच सचखण्ड दुआरे आपे वड़दा, घर बहि बहि मंगल गाया। ना कोई नाता सीस धड़ दा, निरगुण जोत करे रुशनाया।

आपणे अग्गे आपे मेट मिटाया। आपे खेले खेल चोटी जड़ दा, आपे अधविचकार रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा वेख वखाया। घर दर साचा बुरज मुनारा, हरि हरि आप उपाया। एका दीपक कर उज्यारा, प्रकाश प्रकाश रखाया। एका धुन शब्द जैकारा, एका घर अल्हाया। एका सुणे सुनणेहारा, सुनणहार आप अख्वाया। एका गावे गावणहारा, एका ताल वजाया। एका पावे पावणहारा, घर आपणे आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा दए सुहाया। साचा घर सद वड भागा, हरि हरि आप उपांयदा। एका नूर जगे चिराग़ा, ना कोई मेट मिटांयदा। एका राग एका नादा, एका धुन वजांयदा। एका शब्द एका वाजा, एका ताल रखांयदा। एका हरि ग़रीब निवाजा, एका धर्म धरांयदा। एका रक्खणहारा लाजा, लाजावन्त आप हो जांयदा। दर दरवाजा आपे खोल्ह, आपणा मुख वखाया। आपणे मन्दिर आपे बोल, आपणा दु:ख मिटाया। आपणा वजाए आपे ढोल, आपणा मृदंग आप उठाया। आपणे वेखे आपे घोल, आपणा वेस आप वटाया। आपणी शक्ती आपे गया मौल, आदि शक्त नाम धराया। आपणा करे आपे कौल, घर आपणे मता पकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे साचा दर, दर साचा इक्क सुहाया। बंक दुआरा हरि नरायण, एका इक्क खुल्हाया। महिमा कोई ना सके कहिण, वेद कतेब किसे ना जाया। ना कोई लहिण ना कोई देण, हिसाब कताब ना कोई पुछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती शब्दी ल्ए वर, धाम अकट्ठे एका बहिण, घर साचा दए सुहाया। साचा घर हरि हरि एक, एका एक वखाया। आप सुहाए द्वार बंक, बंक द्वारी नाम धराया। ना कोई भगत ना कोई मणक, ना कोई शब्दी सीता जाया। ना कोई रावण मारे डंक, काल

नगारा ना कोई रखाया। ना कोई राए धर्म पाए शनक, चित्रगुप्त ना कोई जणाया। ना कोई राउ रंक, रघुपति ना कोई मनाया। पारब्रह्म प्रभ बेअन्त, बेअन्त घर बैठा आसण लाया। आपणी करे आपे मन्नत, आप आपणी पूज पुजाया। आपणा बणे आपे सन्त, आपणी सतिआ विच टिकाया। आपे शब्द आपे धर चलंता, आपे ताल वजाया। आपणा आप आपे खोज खोजन्ता, खोजत खोजत आपणा मूल आपे पाया। आपणा माण आपे रखंता, दर आपणा माण रखाया। आपणा घर आप सुहंता, आप आपणा आसण लाया। आपणी जोत आप जगंता, निरगुण नूर करे रुशनाया। आपणा नाउँ आप धराए भगवन्ता, आपणा आप नाउँ सलाहया। आप बणाए आपणी बणता, आपणी इच्छया विच समाया। आपणी भिच्छया पाई भिच्छया आपे बणे नारी आपे कन्ता, आप आपणा मेल मिलाया। आपे दाता आप भिखारी आप आपणी जणता, आपे पूत सपूता जाया। आपे नाम आपे मणीआ आपे मणता, आपे रिहा अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वसेरा साचे घर, घर साचा इक्क सुहाया। सो दर सोहे, जिस हरि सुहाया। सुहाया घर आपणा, दूसर कोई ना भाया। ना कोई पूजा पाठ जपानया, तीर्थ तट ना कोई रखाया। ना कोई पिता पूत बाणी बाणया, ना कोई बालक गोद जणाया। ना कोई त्रैगुण मारे तानया, पंज तत्त ना कोई सताया । ना कोई पाप पुन्न करानया, ना कोई इष्ट दृष्ट मनाया। आपणा प्रगट कीता आपे आनया, आपे पिता आपे माया। आपे देवे वर सराप्या, आपे रिहा भुगताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि घर वस्सया साचा हरि, हरि सज्जण आप अख्वाया। आपे साजन आपे मीता, आपे प्रेम प्यारा। आपे ठांडा आपे सीता, आपे सागर धारा। आपे राग रागनी होए गीता, आपे शब्द हुलारा। आपे देहुरा आपे मन्दिर आपे गुरुदुआरा होए मसीता, आपे आपणा नाम जपाया। आपे मरया आपे जीता, आपे मढ़ी गोर दबाया। आपे हस्त आपे कीटा, ऊँचा नीचां विच समाया। आपे होए कौड़ा रीठा, अमृत रस आप चखाया। आपे सुत्ता दे कर पीठा, आपे मुख भवाया। हरि का रूप सदा अनडीठा, हरि घर बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा मंगल गाया। मंगल गाए अनादी धुन, आपणी तार हिलाईआ। आप आपणा राग रिहा सुण, सुंन समाद खुल्हाईआ। आपणे परखे आपे गुण, अवगुण आपणा वेख वखाईआ। आपणा आप आपे ल्या चुण, आप आपणा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वस्सया एका घर, एका घर वज्जे वधाईआ। साचे घर वज्जे वधाई, पुरख अनादी आप वजांयदा। एका मंगल रिहा गाई, एका राग अल्हांयदा। एका थान रिहा सुहाई, एका रंग रंगांयदा। एका दान झोली रिहा पाई, इक्क भण्डारा आप भरांयदा। देवणहार दातार गोसाँईं, आप आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण रूप बेपरवाही,

बेपरवाह नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वस्सया आपणे घर, आपणी सेवा आपे लांयदा। आपे हुक्म धुर फ़रमाणा, आपे करे जणाईआ। आपे बणे शाह सुल्ताना, आपे रईयत नाम धराईआ। आप आपणा लिख परवाना, आपणी हथ्थीं आप फड़ाईआ। आपणा लिख्या आप सुनाणा, आपे करे शनवाईआ। आपणा कीता आपे जाणा, जानणहार दया कमाईआ। आपणा वरते आपे भाणा, लोआं पुरीआं रचन रचाईआ। रवि ससि कर परवाना, मण्डल मण्डप दए टिकाईआ। एका जोती देवे नूर ध्याना, नूरो नूर चमकाईआ। त्रैगुण माया कर प्रधाना, आपणी शक्त वखाईआ। आपणा रूप कर जुदाना, कँवली कँवल टिकाईआ। काया रंग श्री भगवाना, आपणी वंड वंडाईआ। पारब्रह्म प्रभ दित्ता दाना, ब्रह्म ल्या उपजाईआ। ब्रह्मा देवे इक्क ज्ञाना, शब्दी शब्द कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। आप आपणी रचन रचा, आपणा आप कटाया। निरगुण आपणा अंग कटा, आपणी वंड वंडाईआ। लक्ख चुरासी अन्दर गया समा, दिस किसे ना आया। आवण जावण जाणे आपणा राह, बंधन कोई ना पाया। पंज तत्त आकारा वेख वखा, नौ दर दए सुहाया। निरगुण मति निरगुण बुध, निरगुण मन जोती जोत उपाया। ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई दीन मज़्हब ना कोई दु:ख रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया । निरगुण रूप कर प्रवेश, पंज तत्त संवारया। ब्रह्मा करे हरि आदेस, चरन कँवल निमस्कारया। आदि अन्त हरि रहे हमेश, खेले खेल न्यारया। मात पताल आकाश वेखे देस प्रदेस, लोआं पुरीआं फेरा पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सेवा आदि पुरख अलक्ख अभेव लोकमाती आपे ला रिहा। लोकमात हरि सेवा लाई, आपणा हुक्म जणाया। लक्ख चुरासी रचन रचाई, त्रैगुण बंधन पाया। राजस राज वखाया। तामस तृष्ना फिरे तिसाई, तृखा ना कोई बुझाया। तिन्हां ना मिल्या सच्चा गोसाँईं, आपणा मुख रिहा छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल हरि हरि करतो, आपणे हथ्थ रखाया। हरि करता हरि करनेहारा, अकल कला कल धारीआ। आपणी जोत करे उज्यारा, करे खेल अपारीआ। लोकमात लै अवतारा, नाउँ धराए साध सन्त गुर पीर वड्डा सिक्दारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल सरगुण मेल, खेले खेल अपर अपारीआ। निरगुण मेला पंज तत्त प्यारा, जोती जोत जगांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, आपणा नाउँ धरांयदा। आपे गुरू गुरदेव इष्ट बण विच संसारा, आपे सीस झुकांयदा। आपे करे कराए निमस्कारा, निउँ निउँ मस्तक चरन धूढ़ी आपे लांयदा। आपे मूर्ख मुग्ध मूढ़ होए गंवारा, आपे हँकार विकार नाउँ धरांयदा। आपे शब्द चण्ड होए तेज़ कटारा, आपे खण्डा वांयदा। आपे रण भूमी सुत्ता पैर पसारा, आपे पिठ वढांयदा।

आपे मारे आपणा नाअरा, चारों कुन्ट सुणांयदा। आप आपणा बोल जैकारा, लोआं पुरीआं आप जगांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारा, तिक्खी धार वखांयदा। खेले खेल विच संसारा, आदि जुगादी नाउँ रखांयदा। इक्क अकल्ला एकँकारा, आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। सरगुण मेला हरि करतार, लोकमात कराया। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, सज्जण सुहेला नाउँ धराया। इक्क अकेला खेले खेल अपार, खलक ख़ुदाई वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस वटावणहारा, हरि हरि साजण मीत। आप आपणा रूप दरसावणहारा, आदि जुगादी सदा अतीत। आपणा मार्ग आपे लावणहारा, जुग जुग चलाए रीत। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल खिलावणहारा, खेले खेल सदा अनडीठ। हरि जोती जोत जगावणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणी पीठ। आपणी पीठ आपे लेट, आपे ल्ए अंगड़ाईआ। माया ममता हउमे हँगता दब्बी हेठ, ना सके कोई उठाईआ। राज राजान शाह सुल्तान वड वड सेठ, हरि हरि नामा गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा निहकामा, निहकर्मी रिहा कमाईआ। कलिजुग झूठ जगत पसारा, चारों कुन्ट पसारया। ना कोई मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरा, मनमती जीव फिरे हंकारया। ना कोई राम कृष्न नानक गोबिन्द मेला विच संसारा, नेत्र दर्शन कोई ना पा रिहा। घर घर पूजा अन्दर बाहरा, आत्म धुन ना कोई उपजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा अन्तिम वेख वखा रिहा। चारों कुन्ट झूठा गढ़्ह, कलिजुग आप उपाया। माया राणी वेखे चढ़, तन शृंगार कराया। कज्जल धार हउमे बन्न्ह, लक्ख चुरासी रही भरमाया। कामन चेशटा बद्धा मन, चितवित ठगौरी पाया। सच ना दिसे चड़या चन्न, दहि दिशा अन्धेरा छाया। हरि का राग ना सुणाए कोई कन्न, रागी राग रहे शरमाया। ना कोई मेल मिलावा कराए जन, हरि धन ना पल्ले गंढ्ढ बंधाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा देवे डन्न, वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर तेरे फेरा पाया। कलिजुग भरया इक्क हँकारा, एका चोग चुगाईआ। चारों कुन्ट लाए नाअरा, आपणी अलक्ख जगाईआ। पंडत पांधे कर ख्वारा, तिलक ललाटी दए बुझाईआ। मुल्लां शेख़ ना कोई किनारा, पीर दस्तगीर वेख वखाईआ। ग्रन्थी पन्थी पावे ना सारा, आत्म ब्रह्म ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे थाउँ थाँईंआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई ब्रह्म दृढ़ाया। काम क्रोध मारे ठाठ, गुर मन्दिर इक्क टिकाया। साध सन्त किसे रिहा ना हाठ, तन लंगोट ना कोई बन्न्हाया। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, तट किनारा

दिस ना आया। गंगा गोदावरी रो रो डिगी आपणे खाट, मुख नेत्र नीर वहाया। रामदास तेरा सर सरोवर कलिजुग जीआं ल्या चाट, मुख विष्टा इक्क रखाया । कोई ना उतरया तेरे साचे घाट, धीआं भैणां रिहा तकाया। मस्तक जोत ना जगे किसे ललाट, हैड ग्रन्थी नाम धराया। दुरमति मैल ना आपणी लई काट, दिवस रैण पढ़ पढ़ गुरु ग्रन्थ सुणाया। गुरु नानक तेरा रस ना ल्या चाट, रसना लोभ मोह हँकार होए हलकाया। बजर कपाटी पड़दा ना गया पाट, दूई द्वैती ना गलों लाहया। गुर गोबिन्द तेरा नाम तेरा घर ना ल्या घाट, बस्त्र शस्त्र तन सज़ाया। खेले खेल नटूआं नाट, हरि का स्वांग दिस ना आया। पंचम जेठ नेड़े कीती वाट, मनमुखां दूर कराया। चार वरन चार दरवाजे चारों कुन्ट वेखे मार झात, वेखणहारा आप रघुराया। अन्तिम लहिणा देणा चुकौण आया बाकी बाक, तेग बहादर गया लिखाया। गुरसिक्खां गुर गोबिन्द तेरा बणाया झूठा साक, तेरा झूठा रूप वटाया। अन्दरों होए ना पाकी पाक, निरगुण जोत ना करे रुशनाया। लेखे लग्गा ना तन ख़ाकी ख़ाक, हरि की पौड़ी डेरा लाया। सम्मत सतारां कोई रहिण ना देणा आकी आक, फड़ बाहों बाहर कढाया। मनमुख जीव तेरे उच्च दुआरे सर सरोवर कोई ना सके झाक, जिस मदिरा मास मुख रखाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपणा लिखाए भविख्त वाक्, गुर गोबिन्द गया लिखाया। शब्द सरूपी नकेल पाए नाक, चारों कुन्ट दए फिराया। जोती नूर जोती घर हरि मन्दिर वड़ रहे बराज, जोती जोत करे रुशनाया। हरि का मन्दिर हरि आपे रक्खणहारा लाज, खण्डा तीर कमान कोए ना हथ्थ उठाया। जूठे झूठे जायण भाज, अग्गे ठहिर कोई ना पाया। कलिजुग तेरा रचया काज, दस दस्मेसा सेवा लाया। जन भगतां उठाए मारे आवाज़, जो सरसे गया रुड़ाया। अन्तिम देवण आया शब्द सरूपी साचा राज, थिर घर साचे दए बहाया। आपे रचया आपणा काज, सम्बल नगरी वेख वखाया। करे खेल देस माझ, भेव कोई ना पाया। नाम चलाए सच जहाज़, एका चप्पू लाया। चार युग चौथे घर तेरा चौथा मुकया राज, ना देवे कोई बचाया । अन्तिम पैणी लोकमात भाज, प्रभ साचे खण्डा हथ्थ उठाया। धुरदरगाही लाए इक्क अवाज़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड उत्भुज सेत्ज जेरज अंड दए सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार अक्खर चार युग चार गुर आपणा रूप दरसाया। कलिजुग तेरा वेखण घर, जोती जामा भेख वटानीआ। जोती जामा भेख धर, करे खेल हरि हैरानीआ। पंडत पांधे ल्ए फड़, जो करन जगत शैतानीआ। तीर्थ तट्टां वेखे खड़, पाए फास बेईमानीआ। चौदां हट्टां उखेड़े जड़्ह, ना कोई दीसे जीव शैतानीआ। किला हँकारी तोड़ गढ़्ह, मारे तीर शब्द कानीआ। लक्ख चुरासी अन्दर मन्दिर बैठा आपे रिहा लड़, जोधा सूरबीर बड़ा बलवानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मारे

दुष्ट जगत दुरानीआ। जगत दुष्ट पंच दुरानी, पंचम तीर चलांयदा। मनूआं रलया नाल ईरानी, साचा संग रखांयदा। अल्ला राणी देवे पाणी, जगत कटोरा इक्क वखांयदा। मदीना मक्का कर पछानी, साचा राह तकांयदा। मनका तसबी पाए गानी, मौला मुसल्ला हथ्थ उठांयदा । शरअ शरीअत अञ्जील कुरानी, नूर अलाही आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमाती फेरा पांयदा। लोकमात हरि हरि आ, आपणा वेस वटाया। जो जन पढ़ पढ़ बहि बहि रहे गा, दिस किसे ना आया। जो जन लड़ लड़ मंगण थाँ, भेव कोई ना पाया। जो जन विचोला रक्खे सूर गां, पार ना कोए कराया। जो जन पछाणे एका हरि हरि नाँ, हरि साचा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणे ल्ए जगाया। आपणे आप जगावण आया, हरि साचा सच सलाही। मनमुख जीआं सवावण आया, ना सके कोई उठाई। कलिजुग तेरा अन्त करावण आया, लक्ख चुरासी पकड़ साध सन्त जीव जगत गुनाही। गुर साजण मेल मिलावण आया, अन्तर बुझे चाँईं चाँईं। कूड़ी क्रिया मेट मिटावण आया, सच सुच्च रिहा वरताई, चार वरनां एका राह वखावण आया, आप बणाए भैणां भाई। एका साचा नाम जपावण आया, अक्खर वक्खर रिहा लिखाई। सो पुरख निरँजण दया कमावण आया, लोकमात करके धाई। हँ हँगता मेट मिटावण आया, एका दूजा भउ चुकाई। बरन अठारां साची संगता आप बणावण आया, नौ खण्ड पृथ्मी बहाए एका थाँईं। एका नाम वंड वंडावण आया, जन भगतां झोली रिहा भराई। भेख पखण्डा मिटावण आया, लोकमात कोई दीसे नाही। एका नाम चण्ड प्रचण्ड चमकावण आया, दुर्गा अष्टभुज वेख वखाई। कलिजुग सुंभ निसुंभ आप खपावण आया, आपणीआं भुजां आप उठाई। गुरमुख गुरसिख किसे नाल ना लड़ावण आया, दे मति रिहा समझाया। साची सिख्या इक्क सखावण आया, एका रंगण रंग रंगाईआ। धुर दा लिख्या लेखा आप वरतावन आया, ना कोई दूजा संग रलाईआ। सोहँ शब्द हरि साचा आपणा आप जपावण आया, सतिजुग साची करे कुड़माईआ। जूठ झूठ कलिजुग हँकारी मारन आया, राम रामा रूप वटाईआ। दर्योध्न कंसा केसी पकड़ गिरावण आया, काहना कृष्ना बेपरवाहीआ। कलिजुग जीवां जिया दान दे समझावण आया, नानक निरगुण नूर अलाहीआ। गोबिन्द बस्त्र तन सजावण आया, चार वरनां बणे मलाहीआ। एका रूप सर्ब दरसावण आया, एका इष्ट अकाल मनाईआ। ज़ोरू ज़र ग़रीब निमाणयां आप बचावण आया, बल रक्खया आपणी बाहींआ। जगत जुल्म आप मिटावण आया, बलीदान आपणा आप कराईआ। दे मति गुरमति आप समझावण आया, एका धर्म एका जरम एका कर्म साचा वरन हरि सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चारों कुन्ट फेरीआं पाईआ।

चारों कुन्ट पाए फेरा, खेले खेल निराला। साध सन्त करन हेरा फेरा, हथ्थ फड़ी अठोतर माला। ना कोई गुरु ना कोई चेला, ना कोई होए किसे रखवाला। तीर्थ तट्टां गुर दर मन्दिर लग्गा मेला, धर्म ना जाणे कोई सच्ची धर्मसाला। हर घट हरि मन्दिर हरि अन्दर वस्सया इक्क अकेला, आपे चले आपणी चाला। ना कोई सज्जण ना कोई मीत ना कोई सहेला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल आप निराला। खेल निराली जोत अकाली, चारों कुन्ट उठ धाईआ। पुरीआं लोआं वेखे खाली, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। लोकमात ना देवे कोई धुर दलाली, ब्रह्मा शिव देवत सुर रहे मुख छुपाईआ। किसे नज़र ना आए जोत ज्वाली, दुर्गा अष्टम्ी काली रहे मनाईआ। किसे ना दिसे गऊआं रखवाला पाली, घर घर धन्ने बण बण बैठे ध्यान लगाईआ। सुरती गाँ ना मरी किसे ज्वाली, कोटन कोट नाम देव रहे अख्वाईआ। किसे ना मिल्या धुर दा वाली, आप आपणे बूटे बैठे लाईआ। कलिजुग होए सर्ब बेहाली, ना सच सुच्च देवे किसे गवाहीआ। कलिजुग गुरुआं सदी चौधवीं मस्तक लग्गी शाही, ना सके कोई धुआईआ। आपणी आत्म होई अन्धी, जीवां जन्तां गुरु ज्ञान दृढ़ाईआ। साध सन्त जगत पान्धी भुल्ले राही, दूसरिआं रहे राह बताईआ। आपणी सवाणी किसे ना बांधी, पंचां नाल रंग रलीआं रही मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वेखण आया चारों कुन्ट झूठी शाहीआ। चारों कुन्ट झूठी शाह, सलतनत रखाईआ। साध सन्त चलावण आपणा राह, जगत वंड वंडाईआ। बेपरवाह ना सके कोई मिला, बैठे धूणीअँ ताईआ। वेले अन्तिम सारे कर जाण ना, राए धर्म दए सजाईआ। बिन गुर पूरे कोई ना पकड़े बांह, फड़ बांहों ना पार कराईआ। गद्दीदार बणे हँस काँ, काग अवस्था ना अज्जे तजाईआ। सच दुआरे ना मिले किसे थाँ, अट्ठे पहर रहे राह तकाईआ। जोग अभ्यास आसण सिद्ध निओली कर्म रहे रखा, साची क्रिया ना कर्म कमाईआ। नौ निधां अठारां सिद्धां रहे मना, रूप अनूप ना कोई दरसाईआ। मनमुख जीव ना देवे कोई समझा, गुर मन्त्र ना कोई पढ़ाईआ। गुरदर मन्दिर हरि द्वार तट वसेरा वसेरा घर ल्या बणा, चोर यार वड्डी चतुराईआ। जगत कूड़यार हिस्से बैठे पा, मस्तक झूठे तिलक लगाईआ। साचे सर आत्म सरोवर अमृत सर ना सके कोई नहा, रामदास दास राम ना दर्शन पाईआ। काग हँस दुरमति मैल धो चिट्टा रंग ना सके वखा, नित नवित्त तारीआं लाईआ। आपणा आप ना सके बणा, घर बैठे सेज वछाईआ। सतिगुर पूरा पारब्रह्म निरगुण जोत गुर अर्जन घर वेखण आए हो के नेरा, अग्गों पहरे देवण लाईआ। सतिगुर पूरा करे अन्त निबेड़ा, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। वीह सौ पन्दरां प्रभ छेड़णहारा छेड़ा, सोए रिहा जगाईआ। सम्मत सतारां देवे गेड़ा, उलटी लट्ठ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग

तेरा वेखे सर, कवण सर कवण हरि कवण दर कवण घर कवण नर रिहा नुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सेवा आपे रिहा कमाईआ।

२१ सावण २०१५ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे घर पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

हरि जोत गुर नुरानया, शब्द भूप गुर देव। पारब्रह्म प्रभ खेल महानया, आदि अन्त अलक्ख अभेव। सतिगुर पुरख गुण निधानयां, जुगा जुगन्त सदा निहकेव। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी सेव। जोत धार गुर प्यार, शब्दी तन्द बंधाया । रंग रूप अगम्म अपार, वेस अनेक कराया। खेल खिलंता सिरजणहार, नर नरेश अख्वाया। जुगा जुगन्ता विच संसार, जगत जुगत आप बंधाया। भेव खुलंता गुर करतार, सरगुण मेल मिलाया। ताल वजन्ता धुन सतार, नादी राग इक्क अल्हाया। बोल बुलंता इक्क जैकार, अनहद मंगल गाया। धाम सुहंता अपर अपार, नूरो नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा नाउँ धराया। जोती नूर सतिगुर धार, गुर गुर दए उपाईआ। हरि हरि खेल अपर अपार, शब्दी शब्द जणाईआ। शब्द गुर अन्त ना पारावार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। भेव अभेदा जाणे आपणी सार, आपणी कीमत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सतिगुर वेस वटाईआ। सतिगुर रूप हरि अबिनाशा, गुरु गुर नाम धराया। निरगुण खेले खेल तमाशा, सरगुण कारे लाया। जोत सरूपी पावे रासा, काया मण्डल दए सुहाया। आदि अन्त एका नूर प्रकाशा, परम पुरख अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा नाम धराया। सतिगुर साचा साचा सुख सागर, गुर गुर ताल भराया। हरि हरि कर्म करे उजागर, धर्मी धर्म धराया। सतिगुर द्वार गुर सुदागर, हरि हरि नामा वणज कराया। नामा नाम रत्ती रत्नागार, कर करते झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा शब्द उपाया। हरि का शब्द सतिगुर धार, गुर विच आप टिकाईआ। गुर का शब्द जगत प्यार, गुरमुखां ल्ए जगाईआ। गुरमुख मेला मीत मुरार, आत्म बूझ बुझाईआ। मनमुख डुब्बे वहिंदी धार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। कलिजुग कपड़ कूड़ कुड़यार, तन बैठा बस्त्र पाईआ। झूठी शाही मस्तक छार, एका टिक्का लाईआ। नार दुहागण जगत विभचार, कूड़ी क्रिया रही कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीअ। हरि डंक नाम अपारा, सतिगुर पुरख मनांयदा। सतिगुर पुरख रूप अपारा, गुर गुर वेख वखांयदा। गुर गुर सोहे बंक दुआरा, गुरमुखां पड़दा लांहयदा। गुरमुख साजण पावे सारा, जिस

जन दया कमांयदा। मनमुख सुत्ते पैर पसारा, गूढ़ी नींदे सवांयदा। संग रलाया काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, माया ममता पड़दा पांयदा। जूठा झूठा वणज वापारा, पंज तत्त करांयदा। मन मति दए सहारा, आपणा राह वखांयदा। बुध बिबेकी कर किनारा, आपणा मुख भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि आपणा शब्द चलांयदा। शब्द गुर धुन शब्द अनादि, हरि हरि आप जणाईआ। गुर का शब्द बोध अगाध, गुरमुखां बूझ बुझाईआ। गुरमुख साचे रहे अराध, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। मनमुखां वंड वंडाई वाद विवाद, रसना रसक होई हलकाईआ। रसना ला ना सके स्वाद, अमृत जाम ना कोई प्याईआ। मिल्या मेल ना माधव माध, मन इच्छया पूर ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे सृष्ट सबाईआ। हरि जोत हरि शब्द, सतिगुर नाम अधारया। गुर शब्द सदा आदेस, गुरमुख करे निमस्कारया। गुरमुख साचा जाणे वेस, जन खोल्हे बन्द किवाड़या। मनमुख भुल्ले जगत नरेश, भरम भुलेखा जीव गंवारया। किसे हथ्थ ना आए धारी केस, फड़ सके ना मूंड मुंडा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगा रिहा। जोती हरि सतिगुर दाता, पारब्रह्म अख्वांयदा। गुरु का रूप नाम ज्ञाता, ज्ञान ध्यान दृढ़ांयदा। गुरमुख विरले साजण मात पछाता, जिस जन भेव चुकांयदा। मनमुख सुत्ते अन्धेरी राता, काला घुँघट मुख रखांयदा। मात पित बद्धा नाता, भाई भैण कुटम्ब अख्वांयदा। उत्तम होई ना मात ज़ाता, वरनां बरनां वंड वंडांयदा। ना कोई निभाए सगला साथा, सगला संग ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। हरि अगम्म पुरख सुल्तान, आदि निरँजण नाम धराया। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, गुर गुर ल्ए तराया। गुर गुर देवणहारा दान, एका नाम झोली पाया। गुरमुख साचा कर परवान, आप आपणे रंग रंगाया। मनमुख भुल्ले जीव निधान, सच दाता दिस ना आया। कूड़ी क्रिया जगत ज्ञान, जागरत जोत ना कोई जगाया। सुण सुण थक्के रागी कान, अनहद राग ना कोई अल्हाया। दए सुनेहड़ा पवण मसाण, गुर का शब्द ना कोई अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेस वटाया। निरँकार शब्द गुर दीना, सति सरूप समाया। सतिगुर पुरख सदा प्रबीना, परम पुरख अख्वाया। गुर मूर्त अकाल चीना, निरगुण वेख वखाया। गुरमुख साजण ठाडां सीना, स्वच्छ सरूपी दर्शन पाया। मनमुख तड़फे जिउँ जल मीना, अमृत नीर ना कोई प्याया। मिले वड्याई ना लोक तीनां, सचखण्ड ना कोई सुहाया। लेखा चुक्के ना मरना जीणा, राए धर्म दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। हरि नूर प्रकाश, हरि हरि आप करांयदा। सतिगुर नाउँ पुरख अबिनाश, आपणा आप धरांयदा।

गुर गुर करता होया वास, सेवक सेव कमांयदा। गुरमुखां अन्दर रक्खे वास, दिस किसे ना आंयदा । मनमुख जीव सदा निरास, निज घर ताड़ी कोए ना लांयदा। काया जंगल जूह उजाड़ होई प्रभास, चन्दन निम्म ना कोई महिकांयदा। बिन हरि नामे खाली दिसन स्वास, रसना जिह्वा कोई ना गांयदा। अन्तिम पूरी कोई ना करे आस, ना कोई बंधन बंधांयदा। राए धर्म गल पाए फास, अठाई कुण्डा आप फिरांयदा। जिस जन खाया मदिरा मास, लक्ख चुरासी विच रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा राह चलांयदा। हरि का नूर जोत उजाला, जोती जोत समाया। सतिगुर पूरा दीन दयाला, दयानिध नाम धराया। गुर गुर रूप होए अकाला, अकाल पुरख मनाया। गुरमुखां होए सदा रखवाला, दिवस रैण सेव कमाया। मनमुखां मुख करे काला, मुख काली शाही लाया। किसे हथ्थ ना आए सच्ची धर्म धर्मसाला, ना कोई अन्दर मन्दिर कुण्डा लाहया। उच्चे टिल्ले किसे हथ्थ ना आए जोत ज्वाला, हवण पवण ना कोई समाया। सर सरोवर अमृत आत्म कोई ना नुहाए साचा नाला, काग हँस ना कोई बणाया। फल ना दिसे किसे डाल्हा, कलिजुग जीव सिम्मल रहे लहराया। अन्तिम होए हाल बेहाला, जिस जन हरि हरि इक्क भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा संग रखाया। हरि अलक्ख अलक्खणा रूप, अगम्म अथाह अख्वाया। सतिगुर पूरा सच्चा भूप, सच सुल्तान उपाया। गुर गुर वेखे चारों कुन्ट, दहि दिशा वेख वखाया। गुरमुखां आपे जाए तुठ, आप आपणा मेल मिलाया। मनमुख जीव गए रुट्ठ, बैठे मुख भवाया। खाली दिसण हथ्थ विच ठूठ, नाम वस्त कोई ना पाया। काया भण्डारा अज्ञान जूठ झूठ, माया ममता रही वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। हरि भगवाना धुर फ़रमाणा, एका एक जणाईआ। सतिगुर पूरा हो मेहरवाना, आपे रिहा सुणाईआ। गुर गुर गुर कर परवाना, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुरमुखां देवे सति निशाना, सति सतिवाद वेख वखाईआ। मनमुखां ना दिसे कोई टिकाणा, चारों कुन्ट रहे कुरलाईआ। आपणा आप ना किसे पछाणा, ब्रह्म ब्रह्मे रहे अख्वाईआ। जगत विकारा तणया ताणा, पंज तत्त रहे बंधाईआ। वेले अन्त ना किसे छुडाणा, गुरमति जिन्हां भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखण आया आपणी जगत लोकाईआ। हरि आदेस निमस्कार, दर करे परवानया। सतिगुर पूरा हो ख़बरदार, खेले खेल दो जहानया। गुर गुर मंगे मंग भिखार, शब्द भण्डार भरे खज़ानया। गुरमुखां देवे बण वरतार, आप आपणी दया कमानया। मनमुख जीव झक्ख रहे मार, ना टिके कोई किसे टिकानया। चारों कुन्ट रैण अध्यार, साचा चन्न ना कोई वखानया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी करे पछानया। हरि रंग रतड़ा हरि रंग, हरि हरि रंग अमोल। सतिगुर पूरा सदा संग, सद तोलणहारा तोल। गुर गुर मंगे एका मंग, अनादी धुन एका बोल। गुरमुखां काया चोली चाढ़्हे रंग, अन्दर मन्दिर जाए मौल। मनमुख जीव फिरन नंग, चारों कुन्ट रहे डोल। कलिजुग कूड़ा बण मलँघ, फेरा पाए उप्पर धौल। चरन छुहाए गोदावरी गंग, अट्ठ सट्ठ तीर्थ करे मखौल। कूड़ी क्रिया चढ़ी कंग, आप रुढ़ाए पंडत पांधे रौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पूरा करन आया कौल। हरि इन्द मृगिन्द, शाहो शबाशिआ। सतिगुर पूरा सागर सिन्ध, पूरन भरवास्सया। गुर गुर सदा बख्शिंद, होए सहाई पृथ्मी अकास्सया। गुरमुखां लाहे आपे चिन्द, दो जहान देवे दलास्सया। मनमुख लगाए आपणी निन्द, हरि वेखे खेल तमास्सया। धर्म राए कढ्ढे जिंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरे मन्दिर करया वास्सया। हरि नरायण एका एकया, एका एकँकार। सतिगुर पूरा एका वेख्या, पारब्रह्म रूप अपार। गुर गुर करता लिखे लेख्या, लिखणहार सर्ब संसार। गुरमुख विरले नेत्र पेख्या, जिस खोल्हे बन्द किवाड़। मनमुख जीव रहे भरम भुलेख्या, वा लग्गी तत्ती हाढ़। मातलोक फिरया देस पर्देस्सया, नज़री आई जंगल जूह उजाड़ पहाड़। मिल्या मेल ना गुर दस दस्मेस्सया, जोत जगी ना नाड़ नाड़। पाया दरस ना इक्क विषेशिआ, शब्द डंक ना वज्जा काड़ काड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखण आया तेरी धाड़। हरि बेअन्त बेपरवाह, बेपरवाह अख्वाया। सतिगुर पूरा इक्क मलाह, जुग जुग बणदा आया। गुर गुर देवे साचा नाँ, नाम मन्त्र इक्क दृढ़ाया। गुरमुखां वखाए साचा थाँ, थिर घर नाउँ रखाया। मनमुख जीव दर दर उडदे काँ, विष्टा मुख चुगाया। वेले अन्त ना पकड़े कोई बांह, सहिसा दु:ख वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मानस मानुख वेख वखाया। हरि राजन वड राज, शाह राजानया। सतिगुर पूरा सीस रक्खे एका ताज, सिक्दार दो जहानया। गुर गुर रक्खणहारा लाज, सेवक सेव कमानया। गुरमुखां मार उठाए आपणी वाज, देवे धुर फ़रमानया। मनमुख जीव दर तों जाए भाज, मारे तीर तिक्खी कानीआ। कलिजुग कुड़यारे चढ़े जहाज़, सच मलाह ना कोई पछानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरीआं वेखण आया जगत निशानीआं। हरि साचा सिक्दार, साचे तख्त सुहांयदा। सतिगुर पूरा पहरेदार, आप अख्वांयदा। गुर गुर मारे मार, हुक्म चलांयदा। गुरमुख साचे ल्ए उभार, कर्म कमांयदा। मनमुख डोबे अधविचकार, ना बन्न्हे कोई लांयदा। करे खेल अगम्म अपार, भेव कोई ना पांयदा। मरे ना जन्मे विच संसार, आवण जावण चलत चलांयदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवणहारा वर, जुग जुग मेल मिलांयदा। गुरमुख चेला गुरमुख मेला, गुर गुर आप कराया। गुर गुर साचा सज्जण सुहेला, गुर गुर ल्ए तराया। गुर गुर वेखे इक्क अकेला, गुर गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे वेख वखाया। गुर मिलाया सतिगुर पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। आवण जावण गेड़ कटाया, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। थिर घर साचे मंगल गाया, मिल्या मेल साचे माहीआ। साची नारी साचा कन्त हंढाया, नाता जुड़या बेपरवाहीआ। आपणी सेज पलँघ रंगीले ल्ए सवाया, ऊपर फूलन बरखा लाईआ । ज़िमी अस्मानां चरना हेठ दबाया, गुर पूरे वड वड्याईआ। गुरसिख जोती जोत मिलाया, एका दूजा भउ चुकाईआ। आपणी गोती आप रखाया, अकाल मूर्त विच समाईआ। साची चोटी आप चढ़ाया, उतर कदे ना जाईआ। हरि हरि कोटन कोटी वेख वखाया, गुरमुख तेरे तुल ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां लहिणा देणा नेत्र नैणां रिहा चुकाईआ। लहिणा देणा मूल चुकाउणा, सिर हथ्थ रक्खी वड्याईआ। सतिगुर पूरे भेव खुलाउणा, पूरन ब्रह्म जणाईआ। गुर गुर मेला इक्क वखाउणा, एका धाम सुहाईआ। गुरसिख चोली रंग रंगाउणा, उतर कदे ना जाईआ। ब्रह्मा शिव देवत तेरा नां गाउणा, रसना जिह्वा हिलाईआ। विष्नूं तेरा दर्शन पाउणा, धन्न तेरी वड्याईआ। पवण मसाना तेरी चरन धूढ़ी सीस झुकाउणा, उँणंजा पवण सेव कमाईआ। हरि हरि हरि निरगुण रूप तेरा पहरेदार अख्वाउणा, हथ्थ शस्त्र ना कोई उठाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाउणा, गुरमुखां वंड वंडाईआ। कोटन ब्रह्मण्ड गुरमुख तेरी भेट चढ़ाउणा, आपणी दया कमाईआ। तेरा रंग आपणा रूप वखाउणा, जोती नूर नूर समाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म इक्क वखाउणा, पंज तत्त ना कोई जणाईआ। दरगहि साची साचा धाम सुहाउणा, अचल अटल महल्ल इक्क वखाईआ। हरि गोदी गूढ़ी नींद सवाउणा, चार युग ना सके कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां देवण आया, लोकमात सच्ची वधाईआ।