२१ सावण २०१५ बिक्रमी सेवा सिँघ दे घर पिण्ड गोले वाली पंडोरी ज़िला अमृतसर
हरि सतिगुर पुरख मनाया, आत्म भया अनन्द। गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया, मिटाई सगली चिन्द। गुरमुख साजन बूझ बुझाया, हरिजन बणाई बणत। मनमुखां दिस ना आया, जग माया पाई बेअन्त। हरि जोती नूर उपाया, शब्द मिलावा साचे कन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल आदि अन्त। गुर सतिगुर पूरा सेविआ, नाम निरँजण
देव। गुर पाया अलक्ख अभेविआ, घर लग्गा साचा नेंह। कलिजुग गाया रसना जिहविआ, दर पाया साचा थाउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, घर साचे घनेरा चाउ। हरि सतिगुर साचा पारब्रह्म, आदि पुरख अबिनाशा। आदि जुगादी जाणे कर्म, आवे जावे वेखे खेल तमाशा। लक्ख चुरासी तेरे कर्म, तेरे कर्म बलि बलि जासा। नौ खण्ड वेखे चारे वरन, कवण द्वार दासी दासा। भगतन मेला इक्क प्यार, हरि शब्द सच्चा भरवासा। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, निर्मल जोत ना दीप प्रकाशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखे आपणी रासा। हरि सतिगुर साजन पाया, घर घर वज्जी वधाईआ। गुर पूरे मेल मिलाया, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख साचे मंगल गाया, धुन अनादी इक्क वजाईआ। मनमुख मूढ़्हे जन्म गंवाया, नेत्र नैण दरस ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल हर घट थाँईंआ। पारब्रह्म हरि बेअन्त, गुर पूरे राह साचा दस्सया। मेल मिलावा साचे सन्त, गुरसिख दुआरे आवे नस्सया। भरम भुलेखा जीव जन्त, मनमुख वेखे रैण अन्धेरी मस्सया। मिले मेल ना साचे कन्त, माया ममता बहि बहि हस्सया। झूठ विकारा बणया सन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी महिमा आपे जाणे खेले खेल आदि अन्त। हरि हरि सतिगुर साजन मीता, परम पुरख अख्वाया। गुर गुर भाणा लागा मीठा, धुर फ़रमाणा रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क खुल्हाया। हरि दुआरा साचा दर, हरि साचा आप खुल्हांयदा। सतिगुर पूरा देवणहारा वर, पूरन इच्छया आप करांयदा। गुरू गुर मेला दए कर, विछड़ कदे ना जांयदा। गुरमुख चुकाए आवण जावण डर, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। मनमुख जीव आपणा कीता लैण भर, राए धर्म वेख वखांयदा। चारों कुन्ट आवे डर, दहि दिशा सर्ब कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर तेरा खेल खिलांयदा। हरि सतिगुर हरि पारब्रह्म, हरि हरि पुरख अबिनाशा। गुर करता गुर सच कर्म, गुर खेले खेल तमाशा। गुरसिख साचा ना जन्मे ना मरदा, मिल्या मेल शाहो शबाशा। मनमुख जीव लहिणा देणा आपणा आपे भरदा, ना कोई घटाए तोला मासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल पृथ्मी आकाशा। हरि का खेल हरि अवल्ला, सतिगुर आप कराया। गुर गुर वेखे इक्क अकल्ला, दरस दरसी किसे ना आया। गुरमुख साचे दर घर साचा मल्ला, थिर घर नाउँ रखाया। मनमुख जीव मुख पाया पल्ला, नेत्र नैण ना कोई खुल्हाया। पंच विकारा मारे हल्ला, दिवस रैण रिहा तड़फाया। भाग ना लग्गा काया कुला, अन्ध अन्धेरा छाया। अन्तिम वेले ना पए कोई मुल्ला, राए धर्म दए सज़ाया।
गुरमुख साजण सन्त सुहेला पूरे तोल एका तुला, तोलणहार आप रघुराया। लोकमात फलया फुला, भगत भगती वेख वखाया। मल्लया धाम निहचल इक्क अटला, ऊँचो ऊँच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन वेखे आपणे नेत्र, आपणी दया कमाईआ। भाग लगाए काया खेत्र, दिवस रैण वज्जी वधाईआ। रुत्त बसन्त रहे चेत्र, फल फुलवाड़ी इक्क महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, जोती शब्दी मेल मिलाईआ। जोती शब्द हरि प्यारा, निरगुण रूप समाया। सरगुण मेला विच संसारा, आपणा आप कराया। आपे वेखे परखे परखणहारा, नाम कसवटी इक्क लगाया। गुरमुख साचे रक्खे रक्खणहारा, जुग जुग रक्खदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन तेरा लहिणा देणा मानस देही मूल चुकाया। मानस देही मानुख जित, मन तन होए बैरागया। हरि चरन प्रीती साचा हित, सोया उठे जागया। सतिगुर पूरा साचा मित, दुरमति मैल धोवे दाग़िआ। दरस दिखाए नित नवित्त, सरन सरनाई जो जन लागया। आपे माता आपे पित, आपे नारी कन्त सुहागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, शब्द गुर गुर शब्द शब्द सरूपी फिरे भाज्जया। चरन कँवल सच दुआरा, गुरमुख विरला पांयदा। जो जन मंगे बण भिखारा, देवणहार दया कमांयदा। गुर का शब्द अपर अपारा, किसे हट्ट हथ्थ ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा वर, नाम निधाना झोली पांयदा। गुर का चरन जगत भरवासा, गुर पूरा आप दृढ़ांयदा। जो जन तजाए मदिरा मासा, हरि साचा दरस दिखांयदा। काया मन्दिर अन्दर वेखे निर्मल जोती कर प्रकाशा, नूरो नूर डगमगांयदा। शब्द भण्डारा भरे माटी देही कासा, अतोट अतुट रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। सतिगुर साजन मीता, एका एक अख्वाया। अट्ठे पहर परखे नीता, अंग संग हो जाया। ना मरे ना कदे जीता, एका रंग रंगाया। वेखे विगसे हस्त कीटा, ऊँचां नीचां दया कमाया। नाम निधाना जिस जन पीता, गुरचरन चित लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, लक्ख चुरासी बंधन तोड़ तुड़ाया। चरन प्रीती नाता जोड़, हरि शब्दी शब्द सुणांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, लोआं पुरीआं पार करांयदा। धुर दरगाही आपे बौहड़, आप आपणा कर्म कमांयदा। जीव जन्त वेखे मिट्ठा कौड़, आत्म रस इक्क चखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, सोहँ मन्त्र इक्क सुणांयदा। भव सागर जन उतरे पार, मिले हरि मीत। काया गागर डूँघा ताल, गुर बैठा इक्क अतीत। गुरसिख
वरोले मार उछाल, करे पतित पुनीत। सोहँ शब्द सच दलाल, आप चलाए आपणी रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण ल्ए वर, एका घाट उतारे हस्त कीट। कलिजुग सागर पार किनारा, दिस किसे ना आया। मनमुख डुब्बे विच मँझधारा, ना कोई पार चढ़ाया। गुरमुख विरले मिल्या गुर करतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, फड़ बांहों पार कराया।
२१ सावण २०१५ बिक्रमी चरन सिँघ दे घर तरन तारन अमृतसर
निरगुण फूल निरगुण रंग, निरगुण आप रंगाया। निरगुण सेज निरगुण पलँघ, निरगुण आसण लाया। निरगुण वेखे निरगुण संग, निरगुण संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि फूलन रूप समाया। हरि फूलन फुलवाड़ीआ, नाम शब्द अनमोल। पत्त वेखे सच्ची डाल्हीआ, घट घट आपे टोल। कवण शृंगारे साची लाड़ीआ, कवण दुआरे करे चोहल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पड़दा आपे खोल्ह। निरगुण डाल्ही निरगुण पाती, निरगुण फूल महिकाईआ। निरगुण मेला कमलापाती, साचा कन्त मनाईआ। निरगुण मेटे अन्धेरी राती, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निर्मल दीवा निर्मल बाती, निर्मल अमृत प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी पंखड़ी आप समाईआ। आपे फूल आपे फुलाए, निरगुण खेल खिलांयदा। वेखणहारा दिस ना आए, अचरज बणत बणांयदा। आपणा हिस्सा आप वंडाए, आपणी मंग मंगांयदा। दहि दिशा हरि फेरी पाए, चारों कुन्ट फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी महक महिकांयदा। आपणा नूर आप नुराना, आपे डगमगाईआ। आपे खेले खेल दो जहानां, खेलणहार आप अख्वाईआ। आपणा सगन आप मनाणा, आपणे तन्दन तन्द बंधाईआ। आपे बन्न्हे आपणा गाना, आप आपणी खुशी मनाईआ। आपे अन्तर वेखे मार ध्याना, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। निरगुण सरूप सदा नौजवाना, बिरध बाल ना कोई जणाईआ। निरगुण नारी कर परवाना, आपणी सेज वखाईआ। हरि हरि होए मेहरवाना, आपणी किरपा फूलन बरखा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फूल माला तन सुहाया। करया तन शृंगार, कमलापाती इक्क मनाया, ढहि ढहि पए द्वार। अन्दर झाकी इक्क वखाया, खोल्हे बन्द किवाड़। साचा साकी नाम धराया, जाम प्याए अमृत धार। शब्द राकी इक्क दौड़ाया, निरगुण रूप शाह अस्वार। मानस माटी वेख वखाया, वेखे विगसे कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणे रंग समाया। फूलन हार साची मालण, हरि हरि एका एक
उठाईआ। सेवा लग्गी जोत अकालण, आपणी इच्छया पूर कराईआ। गुरमुख साजन चली भालण, आप आपणा वेस वटाईआ। ना कोई रक्खया विच दलालण, ना कोई पुछ पुछाईआ। नूरी जोत इक्क जमालण, अट्ठे पहर डगमगाईआ। साची वेखे इक्क धर्म धर्मसालण, हरि बैठा बेपरवाहीआ। दिवस रैण एक चानण, अन्ध अन्धेर दिस ना आईआ। दर आपणे घर आपणे रंग आपणा मानण, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फूलन खारी इक्क वखाईआ। फूलन खारी साचा · हरि हरि हरि रंग रंगाया। निरगुण रूप कर प्यारा, निरगुण तन छुहाया। निरगुण वेखे अन्दर
बाहरा, गुप्त ज़ाहरा आप हो आया। निरगुण खेल एकँकारा, अकल कला वरताया। निरगुण रूप पारब्रह्म करतारा, करता पुरख नाउँ धराया। निरगुण भरे इक्क भण्डारा, वड भण्डारी नाम धराया। आदिन अन्ता हो वरतारा, जुग जुग वरतौदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर माला वेख वखाया। घर माला फूलन फुलया, वेखे हरि बसन्त। साचे कंडे साचा तुल्या, महिमा गणत अगणत। लक्ख करोड़ी पाए ना कोई मुलया, भेव ना जाणे कोई जीव जन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल भगवन्त। निरगुण हार हरि शब्द शृंगारा, हरि जोती भेट चढ़ाईआ। कली कली पावे सारा, पंखड़ी वेख वखाईआ। कवण कूटे भवर उठे हुलारा, आपणी गूंज गुंजाईआ। आपे वेखे वेखणहारा, निरगुण वड वड्याईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़े धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे लड़ गुंदाईआ । लड़ गुंदाया दया कमाया, एका धार चलांयदा। निरगुण सेवक सेवा लाया, निरगुण सेव कमांयदा। निरगुण नारी नाल प्रनाया, निरगुण कन्त हंढांयदा। निरगुण कजला धार बंधाया, निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण आपणा शब्द चलाया, निरगुण राग अल्हांयदा। निरगुण सेजा दए सुहाया, निरगुण फूल बरसांयदा। निरगुण निरगुण विच दए टिकाया, निरगुण निरगुण आप उपजांयदा। निरगुण दाई निरगुण दाया, निरगुण पूत सपूता नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सेहरा इक्क वखांयदा। साचा सेहरा हरि जगदीश, एका एक सुहाया। आपे करे आपणा आदेश, ना कोई दूसर संग रखाया। आपणा छत्र झुलाए आपणे सीस, आप आपणा छत्र झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उपजाया। साचा सेहरा बन्न्ह डोर, कली कली गुंदाईआ। आपे चढ़या आपणे घोड़, आपणा सगन मनाईआ। आप उठाया आपणा पौड़, आपणे घर दए टिकाईआ। आपणे घर आपे बौहड़, आपणा कुण्डा देवे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे घर बेपरवाहीआ। आपणे घर आपे आ, आपणा राह तकाया । आपणी नारी आपे वेख वखा, आपणा वेख वखाया। जोती जोत लई प्रना, नाता इक्क बंधाया। वरन
गोती गया समा। एका एक अख्वाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सेहरा आपणे हथ्थ उठाया। साचा सेहरा जगत हार, भगती दर सुहांयदा। शब्द विचोला कर प्यार, दोहां मेल मिलांयदा। होया गोला दर दरबार, एका मंग मंगांयदा। काया चोला रंग करतार, दुरमति मैल गंवांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फूलनहार वेख वखांयदा। फुलन माला जोत ज्वाला, आदि शक्त भवानीआ। देवणहारा साचा दाना, वड दाता दानी मेहरवानीआ। जुग जुग करे आप पछाना, आपे वेखे वड निगहबानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपणा कर, खेले खेल आप महानीआ। फूलनहार कवण मुल्ल, कवण तोल तुलाया। कवण दुआरे जाए रुल, कवण करता कीमत पाया । कवण दुआरे जाए भुल्ल, बंधी बंधन तोड़ तुड़ाया। कवण दुआरे फल फुलवाड़ी जाए हुल, पत्त डाल्ही रहिण ना पाया। भाग लगाए कवण दुआरे साची कुल, भगत भगवन्ती मेल मिलाया। कवण दुआरे अमृत आत्म जाए डुल्ल, तृष्ना भुक्ख गंवाया। कवण दुआरा जाए खुल्ह, हरि शब्दी शब्द वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग फूलन वेख वखाया। जग फूलन जग मौलया, जगत खिड़ी गुलज़ार। कवण करे उलटा कँवलया, अमृत भरे भण्डार। जगत वड्याई उप्पर झूठी धवल्या, थिर घर मिले ना कोई दरबार। आपणी सुरती आपणी काया गुर के शब्द कँवल मौलया, कवण चाढ़्हे रंग अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल कवण अपार। फल फलया जग वेख्या, जगत होया उजाला। गुरमति गुर पूरे लिख्या लेख्या, हरि बैठ सच्ची धर्मसाला। लोकमाती भरम भुलेख्या, भेव ना जाणे जोत अकाला। जिस जन नेत्र लोचन नैण आपणे पेख्या, जिस जन मिल्या दीन दयाला। धुरदरगाहों लिखी रेख्या, जन बख्शे फूलन माला। मस्तक लाए मेख्या, सुहाए दर शाह कंगाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे चले अवल्लड़ी चाला। फूलन फल कच्चा तन्द, जोड़ी जोड़ जुड़ांयदा। हरि हरिजन मेला हरि हरि ख़ुशी बन्द बन्द, तृष्ना अग्न बुझांयदा। गा गा थक्के बत्ती दन्द, बत्ती धार ना कोई बख्शांयदा । विसरया जन परमानंद, निजानंद ना कोई दरसांयदा। गगन मण्डल ना चढ़या चन्द, सीतल धार ना कोई समांयदा। अनहद रागी अनादी धुन ना सुणया साचा छन्द, ताल तलवाड़ा ना कोई वजांयदा। दूई द्वैती भरमा कंध, पड़दा कोई ना लांहयदा। जूठ झूठ रसना गन्द, सच सुच्च जाम ना कोई प्यांअदा। गुरमुख विरला मुकाए आपणा पन्ध, घर आपणे राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए वर, आप आपणी दया कमांयदा। गुरमुख साजन घर निज वेखे, निज घर वज्जे वधाईआ। गुर किरपा कढ्ढे भरम भुलेखे, भरमे गढ़्ह तुड़ाईआ। सतिगुर शब्द नेत्र पेखे, स्वच्छ सरूपी उत्तों आईआ। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसे, ना
कोई मूंड मुंडाईआ। सो पुरख सदा अदेसे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुरमुखां मेल मिलाए कर कर वेसे, हरि विच वड्डी वड्याईआ। कोटन कोट नचाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशे, दर बैठे अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी माला आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी माला आपणे हथ्थ उठा, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। गुरमुख जो जन दिसे रुट्ठा, फड़ बांहों आप मनांयदा। निरगुण रूप आपे तुठ्ठा, आपे वेख वखांयदा। लुकया कोई ना रहे गुट्ठा, हर घट मन्दिर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फूलणहार विच संसार गुरमुखां कर प्यार, प्यार भेट इक्क चढ़ांयदा।
२१ सावण २०१५ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे घर जंडयाला गुरु ज़िला अमृतसर
हरि हरि रूप आप समा, हरि हरि नाउँ धराया। सतिगुर पूरा जोत जगा, जोती नूर करे रुशनाया। गुर गुर इष्ट इक्क जणा, एका रूप दरसाया। गुरसिख साजण ल्ए जगा, जागरत दिशा वखाया। मूर्ख मूढ़्हे दए भुल्ला, मनमुखता नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल रचाया। हरि सुल्तान तख्त ताजा, धुर दरगाह समाए। सतिगुर साजन ग़रीब निवाजा, आपणी दया कमाए। गुर गुर रक्खणहारा लाजा गुर करणहार कराए। गुरमुख साचे मारे वाजा, सोई सुरत उठाए। मनमुख दर तों जाए भाजा, नेत्र नैण छुपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाए। हरि राजन शाह भूप, सच सच्चा सिक्दारा। सतिगुर पूरा सति सरूप, जोती जोत नूर चमत्कारा। गुर गुर वेखे चारे कूट, दहि दिशा पावे सारा। गुरमुख नाता तोड़े जूठ झूठ, एका शब्द करे प्यारा। मनमुख जीव गए रुट्ठ, विसरया करतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप सुहाए बंक दुआरा। हरि साजन हरि भालया हरि हरि वेख वखाए। सतिगुर पूरा चले नाल नालया, विछड़ कदे ना जाए। गुर गुर शाह कंगालया, शाह कंगाला नाउँ धराए। गुरमुखां देवे नाम धन सच्चा खजानया, सच खज़ाना इक्क खुल्हाए। मनमुख भुल्ले जीव निधानया, माया भरमी भरम भुलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल खिलाए। हरि हरि मीत सच गोबिन्द, रूप अनूप दरसाया। सतिगुर पूरा मेटे सगली चिन्द, हरख सोग रहिण ना पाया। गुर गुर होए सदा बख्शिंद, आपणी बख़शिश हथ्थ रखाया। गुरमुखां मेला गुणी गहिंद, घर साचा साजन पाया। मनमुख लगाए आपणी निन्द, कूड़े धन्दे मोह लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बंधन पाया। हरि बंधन हरि बंध्या, डोरी
नाम करतार। सतिगुर पूरा वेखे साचा चन्दया, नूरो नूर होए उज्यार। गुर गुर एका शब्द गुर साचा मन्नया, आदि अन्त ल्ए अवतार। गुरमुखां कढ्ढे तन जनिआ, देवे नाम अधार। मनमुख जाए दर तों भन्नया, मानस जन्म आई हार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल अपार। हरि साजन हरि खेलया, खेले खेल अगम्म अपार। सतिगुर पूरे मेलन मेलया, हड्ड मास नाड़ी ना चम्म। गुर गुर पाया सज्जण सुहेलया, पवण स्वामी ल्ए ना दम। गुरमुख मेला इक्क इकेलया, आप संवारे आपणा कम्म। मनमुखां दिसे वक्त दुहेलया, नेत्र नीर वहाइन छम्म छम्म। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल भिन्न भिन्न। खेले खेल हरि भगवाना, जुग जुग खेल खिलांयदा। जोती जोत जगे महाना, निरगुण रूप डगमगांयदा। आप आपणा कर पछाना, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा कर प्रधाना, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आप आपणा बण निशाना, आप आपणा आप झुलांयदा। आप आपणा देवे धुर फ़रमाणा, आप आपणा राज कमांयदा। आपे आपणा वेखे तख्त शाह सुल्ताना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि भगवन्त, आपणा आप उपाया। भेव ना जाणे कोई सन्त, दिस किसे ना आया। कलिजुग माया पाए बेअन्त, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। माया भरमे जीव जन्त, हउमे हँगता रोग वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल सृष्ट सबाया। निरगुण खेल खेलणहारा, आदि पुरख अख्वाया। आदि निरँजण पावे सारा, भेव कोई ना राया। अगम्म अगम्मड़ा करे कारा, अगम्मड़ा थान सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती नूर करे रुशनाया। जोती नूर हरि दातार, आपणा आप कराईआ। आपे बैठ सच्चे दरबार, साचा मता पकाईआ। कलिजुग वेखे अन्तिम वार, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। साध सन्त नार होई विभचार, हरि हरि कन्त ना कोई हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात आवे कर कर धाईआ। लोकमात हरि उठ उठ धाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अलक्ख अलक्खणा आपणा लेखा वेख वखाया, दूसर जाणे कोई ना राईआ। सचखण्ड दुआरा फोल फोलाया, साध सन्त कोई नज़र ना आईआ। आपणा राह आप तकाया, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। ब्रह्म बांहों फड़ हिलाया, अट्ठे नेत्र दए खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला आया, हरि वेखे काली शाहीआ। शिव शंकर नेत्र इक्क खुल्हाया, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। बाशक तशका जिस लटकाया, देवे गलों लाहीआ। बार अंका खेल खिलाया, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी नाम धराया, आदि निरँजण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसाईआ। विष्नूं रूप विष्न आकारा, आपणा आप कराया।
आपणा दए आप हुलारा, आपे रिहा जगाया। आपणी पावे आपे सारा, आपणा दर सुहाया। आपणी लाए आपे कारा, करन करावणहार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल थाउँ थाया। करोड़ तेतीसा ल्ए उठा, सुरपति इन्द संग रलाया। एका अक्खर दए पढ़ा, भुल्ल रहे ना राया। एका डण्डा देवे ला, धरत धवल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेखण आया। आप आपणा वेखणहारा, लोकमात उठ धाया। कलिजुग वेखे कूड़ पसारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। नाउँ धराए नर निरँकारा, निरगुण रूप अख्वाया। सरगुण मेला अपर अपारा, भेव अभेदा भेव रखाया। खेले खेल विच संसारा, लेखा लेख ना कोई जणाया। चार वरन हाहाकारा, बरनी बरन रहे कुरलाया। गुरमुख विरला दिसे सन्त दुलारा, जिस हरि हरि रसना गाया। मनमुख जीव रुले जगत पंच विकारा, पंचम मोह वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा वेखे पार किनारा, वेखणहार अकाल पुरख अकाला। जुग जुग वेखे जगत दुआरा, दीपक जोती इक्क ज्वाला। लोआं पुरीआं गगन पतालां दिसे न्यारा, खेले खेल हरि गोपाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे चले चाल निराला। चाल अवल्लड़ी हरि निरँकार, लोकमात चलाईआ। वेद पुराण ना पायण सार, अञ्जील कुरान ना कोई दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत होए ख्वार, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। खाणी बाणी वस्सया बाहर, वड दाता बेपरवाहीआ। आवण जाण खेल महान, आप आपणी रचन रचाईआ। शब्द निधानी कर त्यार, आपणी दया कमाईआ। धुर फ़रमानी ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। आपणी कर आप कुरबानी, हरि आपणा भेट चढ़ाईआ। गुरमुखां वखाए पद निरबानी, मनमुखां दिस ना आईआ। हर घट अन्दर जाण जाणी, बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेटे कूड़ी शाहीआ। कूड़ी शाही कूड़ पसारा, कूड़ो कूड़ कमांयदा। कूड़ राज कूड़ सिक्दारा, कूड़ा कर्म कमांयदा। कूड़ा घर कूड़ दरबारा, कूड़ा हुक्म सुणांयदा। कूड़ो कूड़ कर पसारा, कूड़ी क्रिया विच टिकांयदा। पुरख अबिनाशी पावे सारा, उच्च अगम्मा वेख वखांयदा। लोकमात लै अवतारा, लक्ख चुरासी धार बंधांयदा। निहकलंक नरायण नर जोती नूर कर उज्यारा, शब्दी डंक वजांयदा। आपे जाणे आर पार किनारा, मँझधार आप रुढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर चेले वेख वखांयदा। गुर चेला जग जाणया, हरि साचे मूल पछान। चले चलाए आपणे भाणया, देवे नाम निधान। इक्क सुणाए साचा गाणया, धुन अनादी धुर फ़रमाण। दर दुआरे देवे माणया, निमाणयां देवे माण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर,
जन हरि करे परवान। हरिसंगत हरि मेलया, हरिजन रूप करतार। पूर कराए लेखा गुर गुर चेलया, चेला गुर इक्क द्वार। हरि होए सज्जण सुहेलया, दर ठांडे दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेले विच संसार। हरिसंगत हरि वेख्या, नेत्र लोचन खोल्ह। हरिसंगत हरि पेख्या, आप आपणा वेख्या कौल। हरिसंगत लिखे लेख्या, आदि अन्त ना जाए डोल। हरिसंगत हरि लाए मेख्या, जड़्ह लगाए उप्पर धौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत जोती जाए मौल। हरिसंगत हरि पाया, सागर गहर गम्भीर। हरिसंगत हरि गाया, ठांडा तन सरीर। हरिसंगत दर सुहाया, कढ्ढे हउमे पीड़। हरिसंगत दर मनाया, शाह सुल्ताना पीरन पीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साची धीर। हरिसंगत धीरज जत, एका एक अख्वाया। हरिसंगत देवणहारा मत, एका बूझ बुझाया। हरिसंगत वेखे एका तत्त, एका धार चलाया। हरिसंगत लेखे लाए रत्त, दस पंज मेल मिलाया। पंज दस बीजे वत, आप आपणा हल चलाया। वेखे फल फुलवाड़ी पत्त, डाल्ही डाल्ही वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत ल्ए तराया। हरिसंगत हरि तारना, तरन तारन समरथ। एका बख्शे चरन प्यारना, सदा रक्खे दे कर हथ्थ। मूर्ख मुग्ध पार उतारना, जिस जन जणाए आपणी गाथ। घर साचा इक्क संवारना, लहिणा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हथ्थ। कर किरपा पार उतराना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साची वथ्थ। साची वथ्थ साची वक्खर, नाम ज्ञान दृढ़ाईआ। बजर कपाटी पाड़े पथ्थर, एका चोट लगाईआ। पंच विकारा करे सथ्थर, पंचां मोह वधाईआ। गुरमुख नेत्र नीर ना विरोले अथ्थर, रोग सोग ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमति रिहा समझाईआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, हरिसंगत विच विआपया। एका मांगे दरस अमोघ, हरि रसना जिह्वा जापया। शब्द चुगे साची चोग, आप आपणा थापन थापया। नाता तोड़े तीनो लोक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत करे वड प्रतापया। हरिसंगत हरि तेरा मूल, कलिजुग अन्तिम चुकावणा। मातलोक ना जाणा भूल, लिख्या लेख ना किसे मिटावणा। सम्मत पन्दरां सावन सुरती करे सूलीउँ सूल, एका इक्की पावणा। एका इक्की पावा चूल, शब्द सिँघासण आप टिकावणा। उप्पर बैठ कन्त कन्तूहल, साची सखीआं मेल मिलावणा। साची सखीआं बरखन फूल, नेत्र नीर माणक मोती आप वखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा मूल, चुकावणा। हरिसंगत तेरा सच प्यारा, हरि साचा आप निभांयदा। एका इक्की कर त्यारा, साची सिक्खी नाउँ धरांयदा। धारों तिक्खी विच संसारा, निक्की निक्की दिस ना पांयदा। लेख लिखी धुर दरबारा, ना कोई मेट मिटांयदा। नेत्र पेखी हरि गिरधारा, आप आपणा
रंग रंगांयदा। मरे ना जन्मे विच संसारा, जल धारा ना कोई रुढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवणहारा वर, एका बेड़े पार करांयदा। एका बेड़ा कर त्यार, हरिसंगत ल्ए चढ़ाईआ। जगत खेड़ा कर ख्वार, उच्चे मन्दिर देवे ढाहीआ। करे निबेड़ा सिरजणहार, दो जहानां बण मलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे सच सलाहीआ। सच सलाही देवणहारा, आपणा कर्म कमांयदा। वेखे विगसे करे विचारा, भुल्ल विच कदे ना आंयदा। भाणा वरते अपर अपारा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। सतिजुग बेड़ा कर त्यारा, गुरमुख साचे आप चढ़ांयदा। आपे लाए पार किनारा, एका चप्पू वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वेख वखांयदा। हरिसंगत वेखणहार दयाला, एका एक अख्वाया। आदि जुगादि सदा रखवाला, सच सच सेव कमाया। नाम पाए गल साची माला, अजप्पा जाप जपाया। धुन अनादी वज्जे ताला, ताल तलवाड़ा रिहा वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वेखे साचा दर, दर साचा हरि सुहाया।
पारब्रह्म गुर अवतारा, हरि हरि आप अख्वांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी कार कमांयदा। अलक्ख निरँजण जोत उज्यारा, जोती नूर दरसांयदा। जोत निरँजण कर पसारा, हर घट आप जगांयदा। एकँकारा बन्न्हे धारा, अकल कला अख्वांयदा। आदि पुरख हरि करतारा, करनी करता नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी खेल न्यारा, आपे खेल खिलांयदा। लोआं पुरीआं पावे सारा, ब्रह्मण्ड खण्ड रहांयदा। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड कर अधारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। आपे वसे सभ तों बाहरा, हर घट आप टिकांयदा। पंज तत्त कर प्यारा, त्रैगुण मेल मिलांयदा। मन मति बुध बन्न्हे धारा, नौ दर सुहांयदा। अंग संग हरि करतारा, निज घर आसण लांयदा। मन्दिर अन्दर उच्च मुनारा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा कर्म कमांयदा। काया मन्दिर सच द्वार, हरि साचा आप सुहांयदा। अन्दर बैठ सच्ची सरकार, साचा तख्त सुहांयदा। निरगुण जोती कर उज्यार, नूरो नूर उपांयदा। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। आपे वेखे खोल्ह बन्द किवाड़, आपे मुख भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर दरसांयदा। पंज तत्त कर प्यारा, जोती जोत धराया। शब्द धुन अनाद अनादी धारा, आपे रिहा सुणाया। जीउ पिण्ड खोज निरँकारा, आपणा वेख वखाया। वसे घर सच दुआरा, दर दरवाजा दिस ना आया। भरे नाम सच्चा भण्डारा, शब्द भण्डारी आप हो आया। वरते वरतावे विच संसारा, अतोट अतुट रखाया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर दए सुहाया। काया मन्दिर साचा गढ़्ह, हरि जोत करे रुशनाईआ। आपे वेखे उप्पर चढ़, वड दाता बेपरवाहीआ। करे प्रकाश बहत्तर नड़, अट्ठे पहर डगमगाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। पंजां चोरां नाल रिहा लड़, आप आपणी करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगतन मेल मिलाईआ। हरिभगत हरि भगवानना, हरि हरि रूप समाया। सतिगुर करे पछानना, अकाल मूर्त वेख वखाया। आदि शक्त देवे चानना, अन्ध अन्धेर गंवाया। गुर का शब्द हरि हरि ज्ञानना, गुरमुख विरले पाया। जोती नूर तेज़ कोटन भानना, रवि ससि रहे शरमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि साचे ल्ए उठाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशा शाह सुल्तान, घट घट अन्दर रक्खे वासा। ना दीसे कोई निशान, साचे मण्डल पावे रासा। आपे गोपी आपे काहन, सीता सुरती ना होए उदासा। मेल मिले रमईआ राम, निज घर आत्म रक्खे वासा। लेखे लाए काया माटी चाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा नाम। साचा नाम धुरदरगाही रंग, हरि साचा आप रंगांयदा। जो जन आत्म मंगे मंग, पूरन इच्छया आप करांयदा। मानस जन्म ना होए भंग, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। रसना गाए बत्ती दन्द, दुरमति मैल धवांयदा। आत्म उपजाए परमानंद, परम पुरख अख्वांयदा। जो जन तजाए मदिरा मास गन्द, हरि साचा दरस दिखांयदा। सोहँ शब्द सुहागी छन्द, जन भगतां झोली पांयदा। बजर कपाटी तोड़े जंद, आप आपणी दया कमांयदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, वरन बरन ना कोई रखांयदा। दाता दानी सदा बख्शंद, बख्शणहार नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा कर्म कमांयदा। हरि नाम हरि रंग राता, हरि हरि करे जणाईआ। हरि का शब्द पिता माता, गुर गुर रूप वटाईआ। गुरमुख होए उत्तम जाता, जिस जन बूझ बुझाईआ। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, साँवल सुत्ता आप अख्वाईआ। दरस दिखाए इक्क अकांता, आप आपणा वेख वखाईआ। अन्दर बहि बहि मारे झाता, लुकया बेपरवाहीआ। आत्म सेज सुहाई साची खाटा, पावा चूल ना कोई रखाईआ। ना कोई ताणा ना कोई पेटा, आर पार ना कोई जणाईआ। शब्द रंगीले पट लपेटा, सच सिँघासण इक्क विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम हरि मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। नाम मन्त्र शब्द ज्ञान, गुरमुख विरले पाया। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, चरन चरनोदक मुख छुहाया। अन्ध अन्धेर सर्ब मिट जाण, भरमी भरम गढ़्ह तुड़ाया। धर्म रखाए इक्क निशान, जात पात ना कोए वड्आया। चार वरनां इक्क भगवान, ऊँचां नीचां विच समाया। जीआं दाता देवे दान, दाता दानी नाम धराया। सो पुरख निरँजण राग सुणाए कान, अनहद ताल वजाया। काया मन्दिर
बैठ मकान, हरि मन्दिर दए सुहाया। दीपक जोती जगे महान, दिवस रैण डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, नाम निधाना झोली पाया। नाम निधाना हरिजन अतुट, एका एक वखाईआ। जगत जिज्ञासू खोल्हे दृष्ट, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। भरमे भुल्ली सर्ब सृष्ट, हरि का भेव कोई ना पाईआ। आपे रामा आपे गुर वशिसट, आपे सिख्या रिहा सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां करे आपणी आप पढ़ाईआ। हरि का शब्द शाह सुल्तान, शाहो भूप अख्वाया। खेले खेल दो जहान, दिस किसे ना आया। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, लोकमात उठ उठ धाया। निरगुण निरगुण कर पछाण, निरगुण खेल करे रघुराया। सरगुण मेला विच जहान, आप आपणा ल्ए कराया। काया मन्दिर अन्दर बैठ मकान, दस्म दुआरी डेरा लाया। धुन अनादी देवे धुर फ़रमाण, अनहद सेवा लाया। जोत निरँजण जगे महान, अन्ध अन्धेरा दए मिटाया। नेड़ ना आयण पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन एका नाम दृढ़ाया। नाम जपत जगत सुख सागर, गहर गम्भीर अख्वांयदा। भाग लगाए काया गागर, निर्मल नीर वहांयदा। जो जन बणे सच सौदागर, हरि माणक झोली पांयदा। निर्मल कर्म होए उजागर, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। मिले नाम रत्ती रत्नागर, काया चोली रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमांयदा। काया कंचन नाम सुहागा, गुर पूरे आप लगाया। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, हउमे रोग जलाया। इक्क सुणाए साचा रागा, तार सितार आप हिलाया। अगम्म अगम्मी मारे वाजा, शब्दी शब्द उठाया। लोकमात रक्खे लाजा, जिस जन आपणे अंग लगाया। करे कराए साचा काजा, करते कारज आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द नाम जगत अनमोल, पुरख अबिनाशी आपणे कंडे आपे तोल, मासा तोला रत्ती ना कोई रखाया। ना कोई मासा ना कोई तोला, ना रत्ती रत्त वखाईआ। आपे कंडे रिहा चढ़ाईआ। जन भगत दुआरे होया गोला, दर दरवेशा फेरी पाईआ। सोहँ शब्द सुणाए साचा ढोला, हँ हँगता दए मिटाईआ। साचे मन्दिर साचा बोला, सच जैकारा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, वर भिच्छया झोली पाईआ। भिच्छया पा हरि हरि नामा, नामा वणज कराया। करे कराए पूरन कामा, जिस जन रसना गाया। कोई ना लग्गे हरि घर दामा, ना कोई मूल चुकाया। घट घट अन्तरजामा, घट घट वेख वखाया। कलिजुग बसन्तर पंज शैताना, जीवां जन्तां रहे सताया। गुर पूरा मारे तीर निशाना, शब्द चिल्ला इक्क उठाया। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, साचा सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका
देवे साचा वर, नाम मन्त्र धुर फ़रमाण, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया। टेक एक रघुनाथ, त्रिलोकी नाथिआ। करे बुध बिबेक, सगला साथिआ। काया तन ना लागे सेक, लेखा लिखे मस्तक माथिआ। आपणे लोचन नैणां वेख, सोहँ गौणी साची गाथिआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, जोती नूर पुरख समराथिआ। मूंड मुंडाए ना कदे हमेश, शब्द सरूपी चढ़या साचे राथिआ। जुग जुग करे आपणा वेस, दो जहानां फिरे नाठया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे पूजा पाठया। एका टेक सगला संग, हरि चरन वड्डी वड्याईआ। काया चोली चढ़े रंग, उतर कदे ना जाईआ। अमृत आत्म नहाउणा साची गंग, साची सुरसती वेख वखाईआ। मन्दिर बैठ दर पलँघ, सीतल सेजा इक्क विछाईआ। आपणा दुआरा आपे जाणे लँघ, अग्गे मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन मेटे काली शाहीआ। इक्क टेक चरन द्वार, हरिजन आप रखाईआ। मंगे मंग बण भिखार, अग्गे झोली आपणी डाहीआ। देवे नाम शब्द भण्डार, कृपानिध दया कमाईआ। सोलां कराए तन शृंगार, सोलां इच्छया पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पिछला लिख्या अग्गे वेख वखाईआ। लेखा लिखणहार निरँजण, आदि पुरख अख्वाया। भगत सुहेला सदा दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराया। नेत्र पाए एका अंजन, नाम नामा आप रखाया। साचा बणे हरि हरि सज्जण, सच सुनेहड़ा रिहा घलाया। शब्द नगारे भगत दुआरे वज्जण, साचा ताल वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप नुहाए आपणे मजन, तीर्थ तट किनारा इक्क वखाया। चरन टेक साचा टिक्का, धुर दीबाण रखाईआ। रसना रस तजाउणा फिका, आत्म रस वखाईआ। ना कोई वड्डा वड्डा निक्का, नाम नामा तोल तुलाईआ। तोला बणया जी जी का, जीवण दाता नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच्चा देवे नाम वर, सच्ची सिख्या इक्क सिखाईआ।