पहली भाद्रों २०१५ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
दर भिखार दर दरवेश, आदि पुरख अख्वांयदा। शब्द लिखार नर नरेश, जोती जामा भेख वटांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, मूंड मुंडाए ना कोई रखांयदा। एकँकारा कर वेस, निरगुण धारा आप चलांयदा। आप आपणे विच कर प्रवेश, आप आपणा रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण सेव कमांयदा। दर दरवेश सर्ब गुणवन्ता, जोती नूर अकालया। पूरन पुरख श्री भगवन्ता, आदि शक्त जोत जवाल्या। महिमा जाणे आप अगणता, आप आपणा भेव छुपा ल्या। बणाए आपणी आप बणता, आपणे दर बणे सवाल्या । दर दरवेश होया मंगता, आपणी झोली
अग्गे डाह ल्या। जोत सरूपी भुक्खा नंगता, दोवे हथ्थीं फिरे खाल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण होए सवाल्या। आदि निरँजण हरि हरि सज्जण, हर घट रूप समांयदा। करन आया आपणा मजन, आपणी धूढ़ी आप रमांयदा। आपणा पड़दा आया कज्जण, एका पड़दा नाम पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वांयदा। आदि पुरख हरि अबिनाशा, एका एकँकारया। आपे खेले खेल तमाशा, खेलणहार आप अख्वा रिहा। आपे रोवे आपे जाणे आपणा हासा, आप आपणा रंग रंगा ल्या। आप आपणे अन्दर करया वासा, आप आपणा दर सुहा रिहा। आपे शाह सुल्तान शाहो शाबाशा, दर दरबान आप अख्वा रिहा। आपे मण्डल पावे रासा, आपे गोपी काहन नाम धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख रूप वटा रिहा। रूप अनादि सर्ब गुर देवा, आदि अन्त अख्वा ल्या। पारब्रह्म प्रभ करन आया सेवा, भेखाधारी भेख वटा ल्या। इक्क ल्याया आपणा साचा मेवा, शब्दी शब्द नाउँ रखा ल्या। ना कोई रसना ना कोई जिह्वा, बत्ती दन्द ना कोई गा ल्या। ना कोई मस्तक मणीआ लाए थेवा, जोत निरँजण ना कोए जगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेस वटा ल्या। आदि निरँजण करन योग, एका एक अख्वांयदा। आप आपणा कर संजोग, आप आपणा मेल मिलांयदा। आप आपणा करया भोग, आप आपणा सुत उपजांयदा। आप आपणा करया जोग, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। आदि अन्त ना होए विजोग, गुणवन्ता गुण जणांयदा। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता गम ना कोई रखांयदा। आपणा कर आपे दरस अमोघ, आप आपणी हरस मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण एका चोग, आपणी मुख रखांयदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आदि आदि अख्वाया। आपे वसे हर घट थाँ, थान थनंतर आप सुहाया। आपे बणया पिता माँ, पूत सपूता नाउँ धराया। आपे देवे ठंडी छाँ, थिर घर साचे आसण लाया। आप आपणी पकड़ी बांह, आप आपणा ल्ए उठाया। दर दरवेश आपणे घर आपणी करे हां, सेवक सेवा रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण आपणा लेख आपे आप लिखाया। आदि निरँजण लेख लिखंता, आपे लेख लिखा रिहा। आप बणाए आपणी बणता, आपे पावे सारीआ। आपे नारी आपे कन्ता, आपे खेल प्यारीआ। आपणी चोली आपे रंगता, आपे बणे सच ललारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण खेले खेल अपारीआ। आदि निरँजण हर घट वासा, हरि हरि रूप समाया। आपे उपजे आप आपणा करे विनासा, आप आपणे विच टिकाया। ना कोई पवण ना स्वासा, पंज तत्त ना कोई रखाया। ना कोई पृथ्मी ना आकासा, मण्डल मण्डप ना कोई सुहाया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण, एका एक अख्वाया। एका एक हरि नरायण निरगुण रूप समांयदा। आपणा वेखे आपे नैण, दोए लोचन ना बणत बणांयदा। आपणा बणे साक सज्जण सैण, बंधन बंध ना कोई पांयदा। आप आपणा बणे मात पित भाई भैण, पिता पूत आप अख्वांयदा। आप आपणा चुकाए लहिण देण, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता करन करावणहारा एका एकँकारा नाउँ धरांयदा। एका एकँकारा इक्क अकल्ला, अकल कला समाया। पारब्रह्म प्रभ बैठ अकल्ला, आप आपणा मता पकाया। निरगुण वसाए सच महल्ला, थिर घर नाउँ रखाया। थान सुहाए उच्च अटला, सिँघासण आसण लाया। ना कोई जल ना कोई थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना नज़री आया। दर दरवेश आपणा द्वार आपे मल्ला, द्वारपाल ना कोई रखाया। आपणी जोती आपे बला, दीपक आपणा आप जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण हरि रघुराया। आदि निरँजण एक ओंकारा, एका एक अख्वाईआ। आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखाईआ । आप आपणी बन्न्हे धारा, निरगुण धार आप चलाईआ। जोत सरूपी कर आकारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द सरूपी इक्क जैकारा, थिर घर लाए बेपरवाहीआ। दहि दिशा पावे सारा, चारों कुन्ट सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण सोहे दर, दर दरवेशा नाउँ धराईआ। दर दरवेशा दीना नाथ, दर्द दु:ख भय भंजना। आप आपणा रक्खया साथ, आप आपणे नेत्र पाए आपणा अंजना। आप आपणी जाणे गाथ, आप कराए आपणा मजना। आप चलाए आपणा राथ, आप बणे साचा सज्जणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण जोत जगाए इक्क निरँजणा। आदि निरँजण जोत जगा, आपणी दया कमाईआ। जोत निरँजण वेस वटा, रूप अनूप समाईआ। सेवक सेवा आपणी ला, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ । आदि पुरख हरि दीन दयाला, दयानिध अख्वाया। खेले खेल जोत अकाला, कलधारी नाउँ धराया। थिर घर वखाए सच्ची धर्मसाला, चार दिवार ना कोई रखाया। जोती नूर इक्क ज्वाला, लाट लिलाट टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण दर सुहाया। दर सुहञ्जणा आदि पुरख, सेवा सेव कमाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्दया चिन्ता रहिण ना पाईआ। आपणी करणहारा आपे परख, ना कोई दूसर संग रखाईआ। आपणे उप्पर आपे करे आपणा तरस, आप आपणी दया कमाईआ। आपणी मेटणहारा आपे हरस, आपणी इच्छया पूर कराईआ। आदि निरँजण जोत सरूप हरि लोकमात आया उत्ते धरती खाक फर्श, निरगुण जोत करे रुशनाईआ । ना कोई अर्श ना कोई कुर्श , पारब्रह्म
वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाईआ। आदि पुरख बेपरवाह, एका नाम धराया। आपे जाणे आपणा राह, आपे वेख वखाया। आपणा बणे आप मलाह, आपणा बेड़ा रिहा चलाया। आपणा चप्पू आपे देवे ला, आपणे हथ्थ फड़ाया। पार किनारा दए वखा, मँझधार ना कोई रुढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वेस कर, वेस अनेका आप अख्वाया। वेस अनेक अकल कलधारी, जोती नूर करे रुशनाईआ। जुग जुग लोकमात लै अवतारी, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। सेवक सेवा करे न्यारी, करणहार आप अख्वाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर निउँ निउँ करन निमस्कारी, दिवस रैण सीस झुकाईआ। रवि ससि आकाश प्रकाश चन्द सतारी, गगन मण्डल दए दुहाईआ। धरत मात नेत्र नीर वहाए वहिंदी धारी, धीरन धीर ना कोई धराईआ। लक्ख चुरासी होए ख्वारी, ना कोई कढ्ढे पीर पराईआ। जूठी झूठी लग्गी यारी, माया ममता मोह वधाईआ। हउमे हँगता वड सिक्दारी, चारों कुन्ट डौरु वाहीआ। ना कोई पुरख ना कोई नारी, नारी पुरख ना कोई सेज हंढाईआ। जीव जन्त साध सन्त होए विभचारी, क्रिया कर्म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वेखे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचे घर सर्ब गुण ज्ञाता, जोत सरूप समाया। आपणा बन्न्हे आपे नाता, आपे तोड़ तुड़ाया। आप आपणी देवणहारा दाता, देवणहार नाउँ धराया । जुग जुग वेखे अन्धेरी राता, लोकमात अन्धेरा छाया। पुरख अकाल उच्च अगम्मा अलक्ख अलक्खणा वेखे मार झाता, दिस किसे ना आया। ना मरया ना कदे जम्मा जन भगतां पुच्छे सदा वाता, आवण जावण खेल बणाया। खेले खेल बहु बहु भांता, वेद कतेब भेव ना राया। निरगुण रूप ना कोई ज़ात ना कोई पाता, वरन गोत ना कोई उपाया। आपे बैठ इक्क अकल्ला एकँकारा सदा अकांता, एका धार चलाया। ना कोई जुमला ना जमाता, शरअ शरायत ना कोई जणाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ना कोई हवन कराया। ना कोई तट तीर्थ सरोवर मारे ठाठा, जल धार ना कोई वहाया। निरगुण जोती जोत जगाए गुरसिख तेरे मस्तक माथा, जोत निरँजण सेवा लाया। अनहद शब्द सुणाए साची गाथा, अन्दर मन्दिर ताल वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण खेल खिलाया। आदि निरँजण खेल निराला, आपणा आप करांयदा। आपे जोती जोत ज्वाला, आदि शक्त नाउँ धरांयदा। आपे पुरख अकाल अकाला, अकल कला समांयदा। आपे आपणा दीन दयाला, दीना बंधप आप अख्वांयदा। आपे वस्सया धर्म सच्ची धर्मसाला, धर धरनी आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आपणी करनी आप करांयदा। करनी करता हरि करतारा, एका एक अख्वाया। जुग जुग लोकमात लै अवतारा, नाम नामा ल्ए वटाया। भेखी
भेख करे न्यारा, भेव अभेदा भेव छुपाया। लक्ख चुरासी वसे बाहरा, लक्ख चुरासी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, हरि नाम धराया। हरि सागर गुण गहर गम्भीर, करता कर्म कमांयदा। पंज तत्त वसेरा तन सरीर, त्रैगुण बस्त्र तन पहनांयदा। आपणे अन्दर मन्दिर आपे चढ़े घत्त वहीर, उच्चे टिल्ले फोल फोलांयदा। गुरमुख बजर आपे चीर, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। अमृत आत्म बख्शे सीर, एका जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वेस धर, जुग जुग सेव कमांयदा। जुग जुग सेवा करनहार, लोकमात उठ धाया। कलिजुग वेख कूड़ पसार, कूड़ कूड़ा दए मिटाया। चारों कुन्ट धूंआँधार, जगत अन्धेरा छाया। ना कोई साजन मीत मुरार, ना कोई सगला संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वेस कर, आप आपणा रूप वटाया। रूप वटाया कादर करता, करनी किरत कमाईआ। आपणे दर आपणे घर आपणा अक्खर एका पढ़दा, एका करे पढ़ाईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़दा, मढ़ी गोर ना कोई दबाईआ। उच्च महल्ले आपे चढ़दा, निहचल धाम सुहाईआ। तोड़े किला हँकार गढ़्ह दा, नाम खण्डा इक्क उठाईआ। लक्ख चुरासी आपे लड़दा, आपे फड़ फड़ाईआ। गुरमुख साजन तेरे मन्दिर अन्दर वड़दा, तेरी सेवा रिहा कमाईआ। लेखा चुकाए चोटी जड़ दा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। लहिणा देणा मुकाए बहत्तर नड़ दा, रक्त बूंद लेखे लाईआ। अग्गे कोई ना दिसे अड़दा, प्रभ मारे मार बेपरवाहीआ। कलिजुग विकार आपणी अग्नी आपे सड़दा, चारो कुन्ट पए दुहाईआ। खेले खेल सीस धड़ दा, मनमति करे चढ़ाईआ। क्रोध हँकारी आपे फड़दा, लोभ मोह नाल रलाईआ। कामी क्रिया आपणी करदा, त्रिया वेस वटाईआ। हरिजन अक्खर एका पढ़दा, दो जहान मिले वड्याईआ। सो पुरख निरँजण घाड़न घड़दा, ना कोई दूसर संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख किरपा कर, सोहँ शब्द करे जणाईआ। सोहँ शब्द सति सरूप, सति सति समाया। ना कोई रंग ना कोई रूप, ना कोई वेस वटाया। पारब्रह्म जाणे महिमा अनूप, नानक रसना गाया। आत्म सुगंधी देवे साचा धूप, इच्छया हवन भराया। करे जणाई चारे कूट, कवण कवण लेख लिखाया। हरि का नूर हरि मन्दिर आपे गया फूट, एका दूजा वेख वखाया। तीजे नेत्र पई लूट, तीजा दर सुहाया। चौथे घर सुहाई साची कूट, एका पद रखाया। गुरमुख काया मन्दिर जगत अन्धेरे पहु गई फूट, हरि साचा चन्द चढ़ाया। लहिणा देणा मुकाए जूठ झूठ, एका नेत्र ज्ञान दृढ़ाया। सतिगुर पूरा सति पुरख आपे जाए तुठ, आप आपणा दए जणाया। लक्ख चुरासी जगत दलाल रक्खे एका मुट्ठ, आप आपणे हथ्थ उठाया। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं उत्भुज सेत्ज जेरज अंड देवे तोल, कंडा आपणे हथ्थ रखाया। शब्द गुर हरि
सेवा लाई सोहँ वजाए साचा ढोल, सोया कोई रहिण ना पाया। जन भगतां वसे सदा कोल, बेमुखां गूढ़ी नींद रिहा सवाया। जोत जगाई उप्पर धवल, त्रैलोक करे रुशनाया। गुरसिख तेरा उलटा करे नाभ कँवल, अमृत धारा मुख चुआया। दरस दिखाए साँवल सँवल, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण नर नरायण रूप वटाया। लक्ख चुरासी रिहा मौल, मौला मौला विच समाया। साध सन्त रहे अनभोल, माया ममता रही भुलाया। गुर गोबिन्द करया कौल, हरि पूरा दए कराया। नानक आपणा आप गया फोल, आपणी जोती जोत जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका दर, दर दरवेसा रिहा सुहाया। दर दरवेश हरि निरँकारा लोकमात अख्वांयदा। जोती जामा भेख न्यारा, शब्दी डंक वजांयदा। अकाल मूर्त नूर अपारा, नूरो नूर दरसांयदा। धुंन अनादी अनहद धारा, ताल तलवाड़ा इक्क वजांयदा। शब्द अगम्मी सच जैकारा, एका नाअरा लांयदा। खेले खेल अपर अपारा, परवरदिगार नाउँ धरांयदा। हक्क हकीकत पावे सारा, लाशरीक इक्क अख्वांयदा। अज़मतो कसमतो पार किनारा, अतोल अतुल तुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख चुकाए डर, ना दूसर कोई डरांयदा। आपणा डर आप चुका, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। आपणा पैंडा आप मुका, आपे बैठा साचा राहीआ। आपणा राह आपे रिहा तका, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर कर उज्यार, निरगुण कर्म कमाया। पारब्रह्म लै अवतार, लोकमात डेरा लाया। गुर शब्द पहरेदार, सेवक सेवा रिहा कमाया। जन भगतां करे ख़बरदार, जुग जुग विछड़े ल्ए मिलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर मिल्या सांझा यार, विछड़ कदे ना जाया। आए दर बण भिखार, दर दरवेशा नाउँ धराया। गुरमुखां चरनी ढहि ढहि मंगे इक्क प्यार, पिया प्रीतम अग्गे झोली डाहीआ। सखा सुहेला बणया साची नार, गल फूलन माला पाया। नाता जोड़े विच संसार, गुरमुख साचे दर वेखण आया। जोत निरँजण होई मुटयांर, हरि शब्द ल्ए प्रनाया। दोहां विचोला आप करतार, कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाया। सोहँ ढोला सिरजणहार, घर साचे आप गाया। बदलया चोला खेल अपार, दिस किसे ना आया। लभ्भदे फिरदे कलां सोला, अकल कला कलधारी नाउँ धराया। सृष्ट सबाई खेलण आया होला, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। जगत भुलाया सिँघ पूरन बणाया भोला, पंज तत्त करी कुड़माया। प्रभ चुक्की फिरदा आपणी कंधी डोला, सेवक सेव रिहा कमाया। गुरसिक्खां आपणी हथ्थीं बन्न्हे तन्द मौली मौला, साचा सगन मनाया । मनमुखां सिर गुरसिख तेरी पाहनी मारन आया पौला, कबीर कबीरा वेख वखाया। धरनी धरत सिर होया धौला, अन्त बुढेपा आया। नौ खण्ड पृथ्मी ल्ए झकोला, ना सके भार उठाया। सत्तां दीपां प्या रौला, राम रौला ना कोए हटाया। गुर गोबिन्द पूरा करन आया कोला,
कँवल कौल इकरार जो आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख ल्ए वर, वर दाता नाम रखाया। वर मंगया पारब्रह्म, गुरमुख वज्जी वधाईआ। पूर्ब होया मानस कर्म, कर्मगति जणाईआ। लेखे लग्गा पंज तत्त जन्म, त्रैगुण संग रखाईआ। चरन दुआरे साचा धर्म, धर्मी धर्म कमाईआ। गुरमुख उत्तम तेरा वरन, जोत निरँजण वेख वखाईआ। जोत निरँजण आई चरन, आदि पुरख ल्ए उठाईआ। आदि पुरख प्रभ करनी करन, जुग जग वड्डी वड्याईआ। हरिजन सीस निवाया साचे चरन, चरन कँवल इक्क सरनाईआ। आवण जावण चुक्के मरन डरन, मात गर्भ फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका नाअरा नर नरायण आप लगाईआ। नर नरायण एका नाअरा, एका तत्त सुहागीआ। लक्ख चुरासी ल्ए वर, वड दाता वड वड भागीआ। आपणी करनी आपे कर, आपे बणे वैरागीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन हँस बणाए कागीआ। हँस सरोवर माणक मोती, गुरमुख ताल सुहाया। निरगुण जोत जगाए जोती, जोती जोत जगाया। शब्द फड़ाए साची सोटी, नाम सहारा इक्क रखाया। आप चढ़ाए एका चोटी, एका दर सुहाया। गुरमुख लभ्भे विच्चों कोटन कोटी, कोट कोटी फोल फुलाया। कोटन कोट बन्न्ही फिरन लंगोटी, तट तीर्थ फेरा पाया। कोटन कोट तन कटायण बोटी बोटी, कीमिआ कबाब बणाया। बिन गुर पूरे कोई ना कढ्ढे वासना खोटी, दुरमति मैल ना कोई धुआया। कोटन कोटी साध सन्त मंगदे फिरन रोटी, पेट कारन ताल वजाया। कोटन कोट मदि प्याले भंग पीती घोटी, आत्म रस ना कोई प्याया। कोटन कोटी छप्पर छन्न बणाई बैठे छोटी, मन छोटा ना किसे कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। आदि निरँजण वड बलकारा, सति पुरख अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंक नाउँ धरांयदा। वेद व्यासा बण लिखारा, भेव अभेद खुल्हांयदा। नानक गुर कर प्यारा, एका राह तकांयदा। गुर गोबिन्द मंग सहारा, अकाल पुरख मनांयदा। अकाल पुरख पावे सारा, शब्दी शब्द जणांयदा। एका चोट लग्गे नगारा, एका डंक वजांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर आप उठांयदा। लक्ख चुरासी तोड़े गढ़्ह हँकारा, मन मति दर दुरकांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, निरगुण आप चमकांयदा। आदि शक्त संग सुत दुलारा, जोड़ी जोड़ जुड़ांयदा। अष्टभुज दए ललकारा, सिँघ शेर नाउँ रखांयदा। चौथे जुग पावे सारा, अष्टभुज शस्त्र इक्क वखांयदा। रावण तोड़ गढ़्ह हँकारा, लंका गढ़्ह तुड़ांयदा। शाह भबीखण कर प्यारा, आपणे अंग लगांयदा । दुर्योध्न तेरा पार किनारा, ना कोई धीर धरांयदा। अर्जन तेरा बण लिखारा, गीता ज्ञान जणांयदा। अठारां ध्याए एका धारा, एका
रूप दरसांयदा। एका जोत दस अवतारा, पंज तत्त प्रनांयदा। गुर रूप विच संसारा, ज्ञान गुर दृढ़ांयदा। शब्द शब्द शब्द कर प्यारा, शब्दी शब्द वजांयदा। सति सति सति कर वरतारा, सति सति सति वणज करांयदा। मित गति जाणे जीव जन्त गंवारा, साध सन्त मार्ग लांयदा। मात पित इक्क करतारा, एका इष्ट वखांयदा। अठसठ तट किनारा, धुर दरबारा आप जणांयदा। मस्जिद मठ मन्दिर गुरदुआरा, गुरचरन इक्क सुहांयदा। निरगुण जोत दीप कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। साचे मन्दिर बहि न्यारा, आप आपणा रंग रंगांयदा । डूँघी भवरी पार किनारा, जोती सेवा लांयदा। शब्द धुन अनादी आत्मक गाए वारो वारा, गावणहार आप अख्वांयदा। सुर ताल वज्जे तलवाड़ा, राग छत्ती भेव ना पांयदा। जोत जगे बहत्तर नाड़ा, बत्ती दन्द ना लेख लिखांयदा। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़ा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। पंच विकारा चबाए आपणी दाढ़ा, गुरमुख मेल मिलांयदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश पाड़े पाड़ा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। भगतन मीता सदा अतीता निरगुण रूप गुरमुखां अग्गे कढ्ढे हाढ़ा, वेला गया हथ्थ ना आंयदा। अछल अछल्ल पारब्रह्म लक्ख चुरासी लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, दिस किसे ना आंयदा। नौ खण्ड पृथ्मी लोआं पुरीआं वेखे इक्क अखाड़ा, आप आपणी रचन रचांयदा। मनमुखां करे बन्द किवाड़ा, माया पड़दा एका पांयदा। फिराए दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, ख़ुदी ख़ुदाई मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण सेवक सेवादार आप अख्वांयदा। सेवादार हरि भगवान, पारब्रह्म अतीत। गुरमुखां वखाए सच निशान, दिस ना आए किसे मन्दिर मसीत। प्रगट होया वाली दो जहान, लक्ख चुरासी जाए जीत। एका राग सुणाए कान, मेट मिटाए हस्त कीट। चरन धूढ़ बख्शे सच्चा अशनान, आत्म रस चखाए मीठ। गुरमुखां देवे इक्क ज्ञान, चरन प्रीत अनडीठ। मनमुख जीव सर्ब पछतान, सुत्ते दे कर पीठ। राए धर्म मंगे धुर फ़रमाण, बनास्पत तपाए अंगीठ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण जन भगतां वस्सया चीत। चेतन्न चित वसंदड़ा, सदा सदा कृपाल। गुरमुख साजन मेल मलंदड़ा, दीना बंधप दीन दयाल। चरन प्रीती इक्क रखंदड़ा, काया गढ़्ह सच्ची धर्मसाल। मनमुख जीव भागां मन्दड़ा, दो जहान रहे कंगाल। माया ममता आत्म अन्धड़ा, फल दिसे ना किसे डाल। दूई द्वैती होई कंधड़ा, आप आपणा ना सके भाल। मदिरा मासी गन्दड़ा, अन्तिम शौह दरयाए मारे छाल। जन भगतां हरि भगवान आप बख्शंदड़ा, बख्शणहार सदा मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण सोहे दर बंक द्वार इक्क परवान। बंक दुआरा हरि भगवन्ता, भरमी गढ़्ह तुड़ाया। मेल मिलाया साचे सन्ता, सतिगुर पुरख मिलाया। सुहावी सेज नारी कन्ता, कन्त कन्तूहला पाया। चोली रंगे रंग बसन्ता, रंग मजीठी इक्क चढ़ाया। आप बणाए
साची बणता, बेड़ा बन्न्हणहार आप अख्वाया। गुरमुख लगाए आपणे अंगा, अंगीकार नाउँ धराया। हरिसंगत तेरी चरन धूढ़ी हरि साचा मंगदा, कलिजुग उलटा वहिण वहाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश प्रकाश लोक परलोक गगन मण्डल आपे लँघदा, हरिजन मन्दिर डेरा लाया। जोती नूर हाज़र हज़ूर निहकलंक शब्द गुर कदे ना संगदा, भगत दुआरे आवे जावे फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रिखी केश गवर्धन धार, जोत सरूपी कर आकार, नानक गोबिन्द इक्क विहार, गुरमुख मेला विच संसार, आप आपणा रिहा कराया।