पुस्तकालयभाग ७

१२ भाद्रों २०१५ बिक्रमी फूला सिँघ दे घर पिण्ड गंडी विंड ज़िला अमृतसर

आदि पुरख सर्ब गुणवन्ता, एका एकँकारया। पूरन जोत जगे भगवन्ता, पारब्रह्म प्रभ पुरख अपारया। निरगुण नूर इक्क रखंता, आप आपणी धार चला रिहा। साचा धाम हरि सुहंता, थिर घर आसण ला रिहा। सच सिँघासण इक्क रखंता, पावा चूल ना कोई रखा रिहा। खेले खेल नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल सेज हंढा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख नाउँ धरा रिहा। आदि पुरख हरि भगवाना, एका एक अख्वाया। दीपक जोती जगे महाना, भेव कोई ना पाया। खेले खेल दो जहाना, दो जहाना नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरजंण आपणा वेस वटाया। आदि पुरख हरि भगवन्ता, हरि हरि रूप समाया । आपणा खेल आप खिलंता, खेलणहार आप हो जाया। आपणी जोती आप जगंता, जोती जोत करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वस्सया एका घर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर दर दरबारा, हरि एका एक सुहांयदा। इक्क इकल्ला कर पसारा, आप आपणी धार चलांयदा। निरगुण रूप खेल निरँकारा, निरवैर नाउँ धरांयदा। सुहाया बंक सच दुआरा, थिर घर वेख वखांयदा। ऊँच महल्ल अटल मुनारा, आप आपणा आसण लांयदा। गगन मण्डल ना पावे सारा, धरत धवल ना कोई रखांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड ना करे विचारा, रवि ससि दिस ना आंयदा। अलक्ख अगम्म बेपरवाह बेऐब परवरदिगारा, आप आपणा धाम सुहांयदा। नूरो नूर होया उज्यारा, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि ना अन्ता, एका दर सुहांयदा। एका दर हरि दरवेश, आपणी अलक्ख जगाईआ। अलक्ख निरँजण कर कर वेस, आपणी अग्गे झोली डाहीआ। आपे दाता दानी बण नर नरेश, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वेस कर, आप आपणी कल वरताईआ। आपणी कल आपे

धार, अकल कला अख्वाया। मंगी मंग हरि द्वार, हरि हरि भिच्छया पाया। ग़रीब निवाज़ा बण भिखार, दर ठांडा मंगण आया। संवारे काजा आपणी करे कार, काज करता प्रभ नाउँ धराया। शाहो भूप वड राजन राजा, शाह सुल्तान इक्क रघुराया। जोती नूर हाज़र हज़ूरा अगम्म अगम्मड़ी मारे वाजा, भेव कोई ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वेस धर, जोती नूर ल्ए उपाया । जोती जोत दे दे वर, हरि साची बणत बणाईआ। थिर घर वस्सया साचा घर, घर बैठा बेपरवाहीआ। आपणी किरपा आपे कर, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। आपणी झोली आपे भर, आपणा भण्डार रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण एका करता नाउँ धराईआ। करता पुरख करनेहारा, आपणी कार कमांयदा। आपे देवे वड भण्डारा, आपे दर सुहांयदा। आपणी जोती जोत कर प्यारा, जोती मेल मिलांयदा। आपे पुरख आपे नारा, नारी कन्त वेस वटांयदा। सच सिँघासण अपर अपारा, हरि आपणा आपे डांयदा। उप्पर बैठ निरगुण निरँकारा, साचा वेस वटांयदा। करया खेल अपर अपारा, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नारी दित्ता वर, एका सुत उपजांयदा। एका सुत सुत दुलारा, हरि आपणा आप उपाया। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, साचा नाउँ धराया। शब्दी शब्द कर जैकारा, शब्द शब्दी डंक वजाया। देवे वर जोधा सूर बली बलकारा, बली बलवान नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वेस धर, साचा सुत ल्ए उपजाया। शब्द सुत वड बलवाना, एका एक उपाया। पुरख अबिनाशी कर ध्याना, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। एका दूजा एका ज्ञाना, एका सिख्या रिहा सिखाया। एका तीर इक्क निशाना, एका चिल्ला रिहा चढ़ाया। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका घर वसाया। एका दीपक दीप जगे महाना, दिवस रैण डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, घर साचे मेल मिलाया। शब्द सुत घर साचे मेला, हरि साचे आप कराया। पारब्रह्म प्रभ बणया गुर गुर चेल, गुर चेला रूप दरसाया। शब्द चेला मिल्या मेल, विछड़ कदे ना जाया। एका राग एका ताल, एका सुर एका नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वस्सया घर, सुत अनादी एका शब्द जाया। अनादी सुत शब्द गुर पूरा, हरि साचे आप उपाया। आसा मनसा कर कर पूरा, पूरी इच्छया दए कराया। आदि अन्त हाज़र हज़ूरा, हाज़र हज़ूरा नाउँ धराया। सर्ब गुणा आपे भरपूरा, पूरन पुरख अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेखे दर, पूत सपूता लेखे लाया। पूत सपूता साचा मीत, हरि हरि आप उपांयदा। इक्क सुणाए अनादी गीत, सुहागी छन्द अल्हांयदा। एका चेतन्न एका चीत, एका चित वसांयदा। एका नेत्र एका नैण,

एका नित नवित्त दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, आपणी इच्छया पाए भिच्छया आपणा भण्डार आप वरतांयदा। आपणी भिच्छया झोली पा, आपणी दया कमाईआ। शब्द सुत दित्ता समझा, एका बूझ बुझाईआ। लोआं पुरीआं बणत बणा, ब्रह्मण्ड खण्ड विच समाईआ। ब्रह्मा वेता सेवा ला, कँवल कँवला मुख भवाईआ। शिव शंकर लेखा आप गणा अन्ध अन्धेर समाईआ। विष्नूं वंसी वेस वटा, आपणी कल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत सुहाए दर, दर दरवाजा इक्क खुल्हाईआ। शब्द सुत दरवाजा खोल्ह, आपणा कर्म कमाया। ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा बोल, दिस किसे ना आया। त्रैगुण माया गया डोल, भेव अभेदा भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दित्ता वर, वर दाता नाम धराया । वर दाता आदि निरँजण, एका एक अख्वांयदा। शब्द ज्ञान पाया अंजन, नेत्र नित खुल्हांयदा। बणया दाता दर्द दु:ख भय भंजन, सगला संग निभांयदा। आपणी चरन धूढ़ करे साचा मजन, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। दो जहानां साचा सज्जण, सतिगुर पूरा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकाल मूर्त इक्क वजाए साची तूरत, धुन अनादी शब्द ब्रह्मादी आपे आप अख्वांयदा। शब्द ब्रह्मादि डंक वजा, हरि आपणी बणत बणाईआ। अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहा, अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलाईआ। अलक्ख अलक्खणा आपणी अलक्ख जगा, आपणी भिच्छया आपे पाईआ। थिर घर साचा दए वसा, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। जोत सरूपी रिहा डगमगा, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरा सुहाए साचा थाँ, घर साचे बैठा आसण लाईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भाई ना कोई जणाईआ। इक्क अकल्ला आपे जाणे आपणा नाँ, एकँकारा नाउँ धराईआ। शब्द शब्दी खेल खिला, खेलणहार आप हो जाईआ। लोआं पुरीआं डेरा ला, ब्रह्मण्ड खण्ड वेस वटाईआ। त्रैगुण तेल चढ़ा, जोत निरँजण सेवा लाईआ। ब्रह्मा वेता झोली पा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश डेरा ला, मन मति बुध करे पढ़ाईआ। नौ दुआरे खोल्ह खुल्हा, लोकमात वड्डी वड्याईआ। आपणे मन्दिर आपे बैठा आसण ला, बजर कपाटी कुण्डा लाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, कोए भेव ना जाणे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, सुत दुलारा हरि निरँकारा त्रैलोक करे रुशनाईआ। त्रैलोक एका नाअरा, एका शब्द जणाईआ। लोआं पुरीआं दए हुलारा, एका खेल खिलाईआ। चौदां लोक हट्ट पसारा, एका वणज वखाईआ। गगन मण्डल पावे सारा, रवि ससि मेल मिलाईआ। धरत धवल दए सहारा, जल बिम्ब आप टिकाईआ। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। इक्क अकल्ला एकँकारा, अकल कला समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत

दित्ता वर, दर घर साचे इक्क सलाहीआ। शब्द सुत सच सलाह, हरि साचा आप सुणांयदा। लक्ख चुरासी बण मलाह, हर घट डेरा लांयदा। निरगुण नाता जोड़ जुड़ा, पुरख बिधाता सगन मनांयदा। इक्क अकांता बैठा डेरा ला, अन्दर मन्दिर आप सुहांयदा। जोती नूर डगमगा, नूरो नूर अख्वांयदा। अनहद साचा ताल वजा, पंचम राग अल्हांयदा। पंचम सखीआं मंगल गा, साचा दर सुहांयदा। एका रंगन रंग रंगा, रंग रंगीला मोहण माधव काया चोली आप रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, आदि जुगादि जुग जुग वेस वटांयदा। जुग जुग वेस शब्द गुरदेव, हरि हरि वेस वटाया। पारब्रह्म अलक्ख अभेव, भेव कोई ना पाया। आप लगाए आपणी सेव, सेवक सेवादार अख्वाया। अकाल मूर्त सदा निहकेव, निहचल धाम सुहाया। गुण ना जाणे रसना जिह्व, बत्ती दन्द ना कोए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म चलाया। साचा हुक्म धुर फ़रमाण, हरि साचा आप चलांयदा। कर्मी कर्म करे परवान, कर्म कर्मां वेख वखांयदा। गुर गुर मूर्त इक्क ध्यान, गुर गुर इष्ट मनांयदा। शब्द शब्दी शब्द ज्ञान, शब्दी शब्द पढ़ांयदा। आदि जुगादि हरि भगवान, हरिभगतन मेल मिलांयदा। होए विचोला दो जहान, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे वस्सया घर, शब्द शब्दी नाउँ धरांयदा। शब्द सुत सतिगुर पूरा, अकाल पुरख उपाया। अजूनी रहित सर्ब गुण भरपूरा, ना मरे ना जाया। आपे वसे दूर नेड़ा, नेड़े दूर इक्क रखाया। हरिजन नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, सच साचे मार्ग लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण आदि पुरख अबिनाशी करता आपणा खेल रिहा खिलाया। खेल खिलावणहार दातारा, एक एक अख्वांयदा। जुग जुग ल्ए मात अवतारा, आप आपणा वेस वटांयदा। नित नवित्त साची कारा, साचा धर्म धरांयदा। शब्दी शब्द लगाए सच जैकारा, साचा खण्डा हथ्थ उठांयदा। रूप रंग हरि वस्सया बाहरा, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। कोटन कोट कोट लिख लिख थक्के विच संसारा, हरि का भेव कोई ना पांयदा। ब्रह्मा वेता रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैण उठांयदा। शिव शंकर बाशक तशका गल पाया हारा, कंठ माला इक्क लटकांयदा। करोड़ तेतीसा करे प्यारा, सुरपति राजा इन्द कुरलांयदा। विष्नूं वंसी खेल न्यारा, जुग जुग खेल खिलांयदा। चतुर्भुज भेव अपारा, आपणा रूप वटांयदा। आदि शक्त दए ललकारा, आपणा तेज़ रखांयदा। सति सतिवाद थिर घर वेखे धुर दर दरबारा, बोध अगाध शब्द जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेस वटांयदा। आदि अन्त हरि अवतारा, एका एक अख्वाया। निरगुण रूप कर उज्यारा, सरगुण विच समाया। शब्द बोले सच जैकारा, एका नाअरा लाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड ल्ए वखाया।

वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर, समुंद सागर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे आपणे मन्दिर, हरि मन्दिर नाउँ धराया। हरि मन्दिर शब्द सिँघासण, हरि साचा शब्द वैरागीआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, लोआं पुरीआं बण त्यागीआ। वेख वखाणे पृथ्मी आकाश, लक्ख चुरासी सुणे सुणाए साचा रागीआ। घट घट अन्दर रक्खे वास, आप आपणा साजन साजिया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लोकमात मार झात, प्रगट होए स्वांग स्वांगीआ। लोकमात तेरी धार, हरि साचे आप चलाईआ। सतिजुग साचा वेख विचार, सति पुरखा नाउँ धराईआ। एका एक एकँकार इक्क आकार, अट्ठां तत्तां बंध बंधाईआ। बंधन पावे अपर अपार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। मानस मानुख कर प्यार, भगवन भगती दए जणाईआ। नाम शक्ती अपर अपार, हरिजन विच टिकाईआ। अमृत आत्म ठंडी धार, भर प्याला रिहा प्याईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। नानक जोती गुरमुख विचार, हँस चोग चुगाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोती, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। भरमी भरम भुलाए कोटन कोटी, कोटी कोट रिहा फिराईआ। बिन गुर पूरे ना कोए चढ़े उप्पर चोटी, घर मन्दिर ना कोई दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। सतिजुग साचे पार किनारा, वार अठारां बरन अठारां तराईआ। चार वरनां खेल न्यारा, ऊँच नीच वड्याईआ। राउ रंक राज राजन शाह सुल्तान भर भण्डारा, भरमी भरम भुलाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हँकारा, घड़न भन्नणहार समरथ पुरख अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। सतिजुग साचे पार किनारा, त्रेते वज्जी वधाईआ। राम रमईआ खेल न्यारा, हरि खेले बेपरवाहीआ। लंका गढ़्ह तोड़े हँकारा, दुष्ट हँकारी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाईआ। त्रेते तेरा पूरा वेस, हरि पूरे आप कराया। ब्रह्मा विष्न शिव करे आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाया। रिख मुन खुल्हड़े केस, केसी चवर कराया। पूज पुजाए गणपति गणेश, राम सीता नाम ध्याया। द्वापर होए दर दरवेश, आप आपणी अलक्ख जगाया। वेख वखाणे नर नरेश, हउमे गढ़्ह तुड़ाया। प्रगट होए रिखी केश, गवर्धन धारी नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा करया वेस, नाम बंसरी इक्क वजाया। नाम बंसरी साची फूक, हरि साचे आप सुणाईआ। लोआं पुरीआं सुणाए साची कूक, एका नाम वड्याईआ। मूर्ख मुग्ध सुत्ते घूक, गूढ़ी नींद ना कोए उठाईआ। द्वापर खेल गई चूक, हरिभगत निशाना लाईआ। एका शब्द रिहा फूक, गीता ज्ञान वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल वड दाता बेपरवाहीआ। द्वापर अन्तिम

गया रुट्ठ, वेला वक्त चुकाया। राज राजना शाह सुल्ताना खाली ठूठ, दर मंगन भिख ना पाया। हँकारी विकारी टंगे पुठ, राए धर्म दए सज़ाया। आपणा दुआरा आपे लुट्ट, काहना कृष्ना मुख छुपाया। गुरमुख विरले अमृत आत्म पीता घुट्ट, जिस जन दया कमाया। आवण जावण गया छुट्ट, लक्ख चुरासी विच ना आया। कलिजुग कूड़ कुड़यारी पौह गई फुट्ट, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। नाल ल्याया जूठ झूठ, मोह विकारा बंध बंधाया। पुरख अबिनाशी गया तुठ, हउमे हँगता गढ़्ह सुहाया। सच वस्त ना दित्ती इक्क मुट्ठ, खाली हथ्थ भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत भण्डार इक्क भराया। जगत भण्डारा माया मोह, हरि साचा आप भरांयदा। कलिजुग कूड़ा घर घर मन्दिर अन्दर रिहा छोह, आप आपणा तन कटांयदा। साध सन्त जीव जन्त बचया रहे ना को, दहि दिशा फेरी पांयदा। चारों कुन्ट दहि दिशा गुरमुख आत्म पंच विकारा रही रो, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता तुध बिन कोई ना सुणे सो, सो पुरख निरँजण आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल कलिजुग आप वरतांयदा। कलिजुग कूड़ा हो जवान, चार कुन्ट उठ धाया। जूठ झूठ फड़ निशान, एका झण्डा रिहा झुलाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंज शैतान, सगला संग निभाया। माया ममता खोल्ह दुकान, जीवां जन्तां रिहा वखाया। तोला बैठा बेईमान, पूरा तोल ना कोई तुलाया। काला चोला विच जहान, एका बस्त्र तन छुहाया। पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्यान, हरि साचा ख़ुशी मनाया। कलिजुग मिल्या धुर फ़रमाण, लोकमात पूरा कर्म रिहा कराया। पंडत पांधे मिले ना मेल श्री भगवान, जूठा झूठा मस्तक तिलक लगाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, वेद पुराणी दिस ना आया। पारब्रह्म प्रभ हो मेहरवान, आप आपणा रूप वटाया। शब्द सुत कर बलवान, एका हुक्म सुणाया। लोकमात नौजवान, आप आपणा दरसाया। पंज तत्त कर परवान, ईसा मूसा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत हदीसा एका रिहा पढ़ाया। इक्क हदीसा एका राग, एका रिहा अल्हाईआ। एका सीसा एका ताज, एका रिहा हंढाईआ। एका करता एका काज, एका रिहा कराईआ। एका मारनहारा वाज, आप आपणी वाज सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सदा वाहिद ख़ुदा आपणी आप अल्हाईआ। आपणी सदा आप लगा, आपणा दर खुल्हाया। आपणा गदा आप अख्वा, घर आपणा वेख वखाया। आपणा मता आप पका, आपणा हुक्म चलाया। लोकमात वेखे आपणा राह, आप आपणा मार्ग लाया। शब्द सरूपी बण मलाह, इक्क मुहम्मद ल्या उठाया। एका अल्फ ल्या पढ़ा, एका दर खुल्हाया। एका नाअरा ल्या सुणा, एका आइत पढ़ाया। कायनात सारी वेख वखा, कलमी कलमा इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, शब्द शब्दी वेस वटाया। शब्द अमाम कलमा एक, एक नूर अलाहीआ। एका नेत्र रिहा वेख, एका दीन सलाहीआ। एका औल्या एका पीर शेख़, दस्तगीर इक्क अख्वाईआ। एका मुल्लां इक्क मुसायक एका धारे भेख, परवरदिगार इक्क अख्वाईआ। एका लावणहारा मेख, एका दाता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी दए वड्याईआ। शब्दी शब्द कर पसारा, शब्दी वेस वटाया। महिबान बीदो बी खैर या अल्ला एकँकारा, एका करनी रिहा कराया। आदि शक्त सेवादारा, आदि निरँजण संग रखाया। जोत निरँजण मेला कन्त भतारा, नारी पुरखा रूप वटाया। खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। हक्क हकीकत वेख किनारा, लाशरीक आप ख़ुदाया। ऐनलहक्क कर प्यारा, मुकामे हक्क मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी दित्ता वर, शब्द शब्दी रिहा चलाया। शब्द डोर हथ्थ करतार, आपणी आप रखाईआ। वेख वखाणे चार यार, संग मुहम्मद दए सलाहीआ। अल्ला राणी इक्क प्यार, सिर बस्त्र एका पाईआ। वेख वखाणे हरि परवरदिगार, चौदां तबकां फोल फोलाईआ। चौदां हट्टां वणज वापार, एका रिहा कराईआ। तोला तोल तोले अपर अपार, नाम वटा एका पाईआ। बोली बोला बोले शब्द जैकार, एका नाअरा लाईआ। कलिजुग वेखे तेरा कूड़ पसार, कूड़ी क्रिया किरत कमाईआ। मिल्या मेल मीत मुरार, मुहम्मद मुहम्मदी संग रखाईआ। अन्तिम अहिमदी पार किनार, चौदां चौदां दए दुहाईआ। चौदां चौदां रोवण ज़ारो ज़ार, सति सति पुरख वड्डी वड्याईआ। एका शरअ शरायत कर त्यार, शाह शहाना दए जणाईआ। तीस बतीसा सेवादार, रसना जिह्वा रिहा हिलाईआ। कुरान हदीसा अपर अपार, बीस बीसा आप गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, संग मुहम्मद वेख वखाईआ। संग मुहम्मद चार यार, चार यारी वड वड्याईआ। चारों कुन्ट हाहाकार, जीव जन्त रहे कुरलाईआ। धरत मात करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। साधां सन्तां हाहाकार, अट्ठे पहर धुन उपजाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द गुर वड वड ज्ञाता, हरि आपणा आप उपाया। उत्तम रक्खणी एका जाता, वरन बरन विच ना आया। आदि शक्त बणी साची माता, अकाल पुरख पिता नाउँ धराया। जुग जुग लोकमात मिटे अन्धेरी राता, एका साचा चन्द चढ़ाया। धुरदरगाही देवे साची दाता, साची भिच्छया झोली पाया। गऊ ग़रीबां पुच्छे वाता, आवे जावे खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धरत मात दित्ता वर, एका धीरज धीर बंधाया। धरत मात सुण पुकार, हरि साचे नैण उग्घाड़या। नेत्र नीर ना वहाउणा ज़ारो ज़ार, प्रभ पावणहारा सारया। लोकमात करे विचार, आप आपणा

खेल खिला रिहा। आपणा अंग करे भंग, चाढ़्हे रंग सृष्ट सबाई अपर अपारया। अनाथ अनाथां कटे भुक्ख नंग, देवे नाम शब्द सहारया। इक्क वजाए सच्चा मृदंग, ताल आपणा आप वखा रिहा। शब्द गुर लोआं पुरीआं आपे लँघ, लोकमात धरत सुहा रिहा। नानक आत्म सेज वछाई सच पलँघ, हरि साचा आसण ला रिहा। निरगुण रूप लाया आपणे अंग, निरगुण निरगुण विच समा रिहा। सरगुण होया सूरा सरबंग, हरि साचे दर्शन पा रिहा। दोए जोड़ एका दात लई मंग, खिमा ग़रीबी तेरे चरन द्वारया। मन मति लक्ख चुरासी लग्गा जंग, नाम शस्त्र शब्द खण्डा दे अपर अपारया। पारब्रह्म दर दरवेश ना गया संग, रसना बोले निरँकार निरँकार निरंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, साचा दर वखा ल्या। दर दरवेश दर परवाना, नानक निरगुण रूप वटाया। ना कोई दीसे पंज तत्त निशाना, घर साचे आसण लाया। मिल्या मेल श्री भगवाना, थिर घर साचा वेख वखाया। एका खेल खेल महाना, निरगुण नूर होए रुशनाया। एका शब्द इक्क तराना, एका गाणा रिहा गाया। छत्ती राग ना कोई परवाना, राग रागनी ना कोई सुणाया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवाना, आप आपणा नाद रिहा वजाया। नानक निरगुण सुणे काना, एका कान रखाया। पाया पद हरि निरबाना, हरि हरि विच समाया। मिल्या नाम धुर फ़रमाना, नाम सति वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे रक्खणहारा पत्त दो जहाना होए सहाया। नानक दर घर साचा पा, दोए जोड़ करे निमस्कारा। प्रभ अबिनाशी बेपरवाह, देवे शब्द हुलारा। दोहां विचोला एका थाँ, ना कोई दूसर पार किनारा। एका अक्खर एका नाँ, चौथे जुग आप विचारा। चौथे जुग दिसे राह, चार अक्खर कर प्यारा। चार अक्खर रक्खे वक्खर, सति नाम अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार अक्खर खोल्हे किवाड़ा। ऊड़ा ओंकार, हरि रघुराया। ऐड़ा अक्ख उग्घाड़, हरि हरि दर्शन पाया। ईड़ी इष्ट अपार, नानक गुर इक्क मनाया। सस्सा सतिगुर पुरख अपार, सति सरूप समाया। तिन्न तत्त ना करे आकार, ना कोई आकार रखाया। नन्ना निरगुण वेस अपर अपार, निझधारा रिहा चलाया। मम्मा मेला विच संसार, नानक नामे नाम मिलाया। गुर चेला सोहे इक्क दुआरा, चेला गुर वेख वखाया। नाम सति कर प्रधान, चार कुन्टां चक्र चलाया। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका मन्त्र दृढ़ाया। एका आत्म एका हरि हरि एका ध्यान, पारब्रह्म इक्क अख्वाया। भरमे भुल्ले जीव निधान, माया बंधन बंध बंधाया। एका कलमा इक्क ईमान, एका पूजा पाठ वेद पुराण, एका इष्ट देव गुर मनाया। एका जोत श्री भगवान, एका शब्द करे जणाया। जुग जुग खेले खेल महान, आप आपणी खेल खिलाया। कलिजुग कूड़ा कर परवान, कूड़ कूड़े निहों लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका

वस्त हरिजन झोली पाईआ। नानक गुर वस्त अनमोल, चार वरनां रिहा वंडाईआ। तेरां तेरां तोले तोल, कलिजुग कंडा हथ्थ उठाईआ। मनमुख जीव रहे अनभोल, भेव कोई ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम वज्जण ढोल, चारों कुन्ट होए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक एह समझाईआ। नानक गुर कर विचार, सतिगुर पुरख मनाया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, सदा सदा चित लाया। सदा सुहेला दो जहान, नित नवित्त वेख वखाया। वेख वखाए गोपी काहन, रास मण्डल डेरा लाया। कलिजुग तेरी कूड़ दुकान, सृष्ट सबाई फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुर दित्ता वर, तीर निशाना इक्क सिखाया। तीर निशाना मारे मार, शब्द गुर वड्याईआ। नानक गुर आर पार, अंगद अंग तुड़ाईआ। अंगद होया ख़बरदार, अमरदासे ल्ए जगाईआ। अमरदास मीत मुरार, अर्जन सेव कमाईआ। अर्जन होया ठांडा दरबार, हरिगोबिन्द ल्ए अंगड़ाईआ। हरिगोबिन्द जोधा सूरबीर बली धीर बलवान, हरि हरि दए बूझ बुझाईआ। हरिराए हरि पाए सार, हरिकृष्ना दए वड्याईआ। हरिकृष्ना बाल निधान, बाल बाला रूप वटाईआ। तेग बहादर हो मेहरवान, आप आपणा भेट चढ़ाईआ। गुर गोबिन्द कर निशान, पंचम पंचां करे पढ़ाईआ। पंचम मेला दो जहान, दर दुआरे रिहा कराईआ। मन्दिर वेखे सच मकान, काया खोज खोजाईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, एका नाम पढ़ाईआ। ऊँचां नीचां इक्क ज्ञान, वरन गोत इक्क रखाईआ। अमृत साचा पीण खाण, लोकमात वंड वंडाईआ। शब्द खण्डा तीर कृपान, तन गात्रे रिहा लटकाईआ। केस सीस हरि जगदीस, मेल मेला सहिज सबाईआ। धीरज यति सति सन्तोखी कच्छ गुरमुख तन पहनाईआ। नाम कड़ा तोड़ हँकारी गढ़ा, एका तन्दन हथ्थ बंधाईआ। सच कंघा आपणे नाम रंगा, दुरमति मैल दए गंवाईआ। रणजीत नगारा वज्जे मृदंगा, अनहद ढोल सेवा लाईआ। अन्दर मन्दिर मिले मेल सूरा सरबंगा, ना मरे ना जाईआ। गुरमुख तेरी आत्म सेजा शब्द रंगीले बैठ पलँघा, दिवस रैण नैण उठाईआ। सर सरोवर वखाए गोदावरी कन्ढ्ढा, नादेर देर लाईआ। गुरमुखां वंडाई आपणी वंडा, आप आपणा भेट चढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखणहारा कोटन कोट कोट ब्रह्मण्डा, ब्रह्मण्ड खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रिहा जणाईआ। गुर गोबिन्द जगत जणा, आपणा रूप वटाया। पुरख अबिनाशी दए सलाह, साचा मार्ग लाया। शब्दी शब्द बण मलाह, हरिजन ल्ए उठाया। जो खोजे सो लेवे पा, आपणा बोल अल्हाया। मनमुख भुल्ले कोई जाणे ना, राह खैहिड़ा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा राह दसाया। गुर गोबिन्द हरि करतार, एका रंग रंगाया। दोहां मेला इक्क द्वार, एका घर सुहाया। एका मंगे बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहया। एका बणे

दाता दानी वड दातार, आपणी भिच्छया देवे झोली पाया। सुणाए शब्द अपर अपार, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। जुग जुग खेल हरि निरँकार, लोकमाती वेस वटाया। आवण जावण जगत प्यार, गुरमुखां ल्ए तराया। गुर गोबिन्द बोले ललकार, तेरा भाणा मोहे भाया। सथ्थर विछाया तेरा यार, सूला सेज हंढाया। खंजर प्याला कर त्यार, गुरमुखां लहू चुआया। तेरे दर दित्ता वार, तेरा तेरी झोली पाया। तेरा मेरा रिहा आधार, मेरा कर्ज़ा तेरे सिर रखाया। अग्गों बोले नर निरँकार, गुर गोबिन्द आप मनाया। गुर गोबिन्द तेरा बोला होए जैकार, जै जैकारा नाउँ धराया। निरगुण जोत जगे अगम्म अपार, दिस किसे ना आया। गुरसिख उठाए जिउँ आलणिउं डिगे बोट, आप आपणी गोद उठाया। तेरे तन शब्द नगारे लग्गे चोट, दो जहानां दए सुणाया। लक्ख चुरासी कढ्ढे खोट, भुल्ल रहे ना राया। भेख पखण्डी साध सन्त पकड़ उठाए कोटी कोट, तीर्थ तट्टां फेरा पाया। कलिजुग काला काली बन्न्ही फिरे लंगोट, चारों कुन्ट उठ उठ धाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा ल्ए वड्आया। गुर गोबिन्द हरि दर पा, नेत्र नैण उग्घाड़या। तेरा तेरे लहिणे दित्ता पा, तेरा कारज तेरे आप संवारया। तेरा भाणा सहिणा तेरे दर रिहा सुणा, मेरा तेरा इक्क किनारया । वंझ मुहाना एका चप्पू ला, एका बेड़ा अपर अपारया। एका खेवट खेट नाम धरा, एका धक्का ला रिहा। पिता पूत मात पित बेटा गोद उठा, पिछला मूल चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आपणा वेस वटा रिहा। इक्क अकल्ला पुरख अगम्म अपारा । आपे वस्सया जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा। आपणी जोती दीपक आपे बला, आपणा आप किया उज्यारा। आपणा घर आपणा दर हरि आपे मल्ला, आपे करे पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणा आप ल्या अवतारा। हरि अवतार जोत सरूप, जोती जामा पाया। राज राजन शाह भूप, वड सिक्दार अख्वाया। डंक वजाए चारों कुन्ट, निहकलंका नाउँ धराया। मेट मिटाए जूठ झूठ पखण्ड, सच सुच्च दए वरताया। जन भगतां आपे जाए तुठ, आप आपणा मेल मिलाया। अन्तिम करे एका मुठ, पंचम पंचम गंढ्ढ बंधाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाया। निहकलंक हरि नरायण, निरगुण जोत जगाईआ। रसना किसे ना सके कहिण, वेद पुराण ना कोई अल्हाईआ। अञ्जील कुरान पावे वैण, अन्तिम रो रो दए दुहाईआ। कलिजुग कूड़ा नाता साक सज्जण सैण, प्रभ साचा रिहा तुड़ाईआ। लाड़ी मौत करे शृंगार धर्म सपुत्री डैण, चारों कुन्ट नैण उठाईआ । राए धर्म चुकाए लहिण देण, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। चित्रगुप्त किसे ना देवे बहिण, लिख्या लेखा अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग

तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका एक अख्वाईआ। एका एक अकल कल धारी, आदि पुरख अख्वाया। जोती जामा भेखा न्यारी, एका डंक वजाया। शब्द खण्डा तेज़ कटारी, सो पुरख निरँजण हथ्थ उठाया। हँ हँगता करे ख्वारी, पंज तत्त करे जणाया। मति बुध होए पनहारी, मन मनुआ दए सजाया। सुरत सुरती कर प्यारी, शब्द शब्दी मेल मिलाया। खिची जाए वारो वारी, एका दूजा पन्ध मुकाया। तीजा नैण रिहा उग्घाड़ी, अन्ध अन्धेर मिटाया। चौथा पद इक्क निरबानी, परम पुरख समाया। पंचम मेला साचे हाणी, सतिगुर घर सुहाया। छेवे छप्पर छन्न ना कोए वखानी, मन्दिर मस्जिद गुरुद्वार दिस ना आया। सत्तवें मेला पुरख सुल्तानी, सति पुरखा वेख वखाया। अठवें अट्ठां तत्तां कर कुरबानी, आप आपणा भेट चढ़ाया। नौवें नौ दर होए खाली, दर साचा एका भाया। दसवें मेला हरि शब्द पाली, जोती जोत ल्ए मिलाया। अमृत नीर सुहाए साचे ताली, सर सरोवर इक्क वखाया। अमृत फल लग्गे काया डाल्ही, रस मिट्ठा इक्क चखाया। पारब्रह्म पुरख परखोतम मूर्त अकाली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द एका दर एका हरि एका घर एका दए सुहाया। एका दर हरि सुहाउणा, घर साचे वज्जी वधाईआ। कलिजुग अन्तिम मेट मिटाउणा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, चार वरनां करे कुड़माईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां, राज राजना शाह सुल्ताना एका धाम बहाउणा, एका दर सुहाईआ। एका राग सृष्ट सबाई गाउणा, मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ईसाई इक्क पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण साचा जाप जपाउणा, हँ हँगता दए मिटाईआ। धर्म निशाना इक्क झलाउणा, सत्तां दीपां दए रखाईआ। नौ खण्ड एका मार्ग लाउणा, नौ दर वेख वखाईआ। कोटन कोट काया गढ़्ह बंक द्वार सुहाउणा, आप आपणी जोत करे रुशनाईआ। सच सुच्च सति सन्तोख सति वरताउणा, सांतक सति समाईआ। कलिजुग जीव काग फड़ फड़ हँस बणाउणा, सोहँ चोग चुगाईआ। चरन दुआरे आप रखाउणा, सचखण्ड वड्डी वड्याईआ। लक्ख चुरासी फंद कटाउणा, मात गर्भ फेर ना आईआ। राए धर्म दर बन्द कराउणा, लाड़ी मौत ना करे कुड़माईआ। सतिगुर पूरे हाज़र हज़ूरे एका सगन मुख लगाउणा, एका गीत सुहागी गाईआ। धाम अवल्लड़े मेल मिलाउणा, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। पंचम सखीआं मिल मिल मंगल गाउणा, अनहद ढोल वजाईआ। निरगुण रूप सति सांतक जिस जन पाउणा, निहकलंक सच्ची सरनाईआ। गोबिन्द गोबिन्द सिँघ हरि दरस दिखाउणा, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। मुकंद मनोहर हरि नज़री आउणा, काहना बंसरी इक्क वजाईआ। राम रामा वेस वटाउणा, चिल्ला तीर कमान चढ़ाईआ। अष्टभुज हरि संग रखाउणा, सिँघ शेर वड्डी वड्याईआ। आदि शक्त हरि खेल खिलाउणा, खेले खेल हर घट थाँईंआ। आदि निरँजण आपणा कर्म कमाउणा, आदि पुरख आप अख्वाईआ। अकाल मूर्त

नाउँ धराउणा, अकल कला समाईआ। अज़ूनी रहित इक्क सुत उपजाउणा, हरि शब्दी नाउँ धराईआ। पारब्रह्म अबिनाशी आपणी गोद उठाउणा, आपे रिहा हिलाईआ। जिस जन आपणा आप आपणे मन्दिर आपे पाउणा, आए चल सच्ची सरनाईआ। परखणहारा अवणा गवणा, अवण गवण पार कराईआ। जुग जुग पूरन भगवन्त भगत पूरी करनहारा भावना, जो भावनी मन रखाईआ। भेस वटाए जिउँ बल दुआरे बावना, कलिजुग शुकर परोहत आपणी अक्ख कढाईआ। गुरसिख पकड़न आया दामना, गुर गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर पूरा बणया ज़ामना, ना सके कोए लड़ छुड़ाईआ। नेड़ ना आए तृष्ना कामना, तामस तृष्ना दए जलाईआ। मोह चुकाए कामन कामना, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मिटे रैण अन्धेरी शामना, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। गुरसिक्खां लहिणा देणा चुक्के आहमणो साम्हणा, घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी मेटण आया काली शाहीआ। कलिजुग कूड़ा लग्गा दाग़, ना कोए मात धुआया । जीव जन्त बणे काग, जूठ झूठ विष्टा मुख रखाया। कोए ना सुणे आत्म अन्तर अनहद राग, घर घर वाजे रिहा वजाया। सुरत सवाणी ना गई जाग, पंच विकारा रिहा जगाया। घर साजन साचे ना लाया भाग, तन मुनारा खाली इक्क दिसाया। दीपक जोत ना जगे चिराग़, दीवा बत्ती ना कोए टिकाया। नहावण नहाए ना मजन माघ, सर सरोवर ना वेख वखाया। कलिजुग जीव होए काग, दिवस रैण रहे कुरलाया। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरे गा गा थक्के आपणा राग, नादी राग किसे ना गाया। घर घर नारी सेज हंढाए जगत सुहाग, साचा कन्त ना किसे हंढाया। घर घर चुल्ले अग्नी मिले आग, अग्न तत्त ना किसे जलाया। मात पित पुत्तर धीआं होया वैराग, बिरहों वैराग ना कोई सताया। आपणी करनी आपे गए लाग, आप आपणा कर्म कमाया। आपणा मन्दिर महल्ल अटल ना वेख्या भाग, चारों कुन्ट उठ उठ धाया। सतिगुर पूरे चरनी गया ना लाग, मूर्ख मूढ़्हे जन्म गंवाया। काया माटी झूठी देह मलम्मा पाज, जगत कुठाली दए तपाया । गुरमुख नाम सवरन उत्ते लग्गे सुहाग, कंचन रूप वटाया। सति सन्तोख तन बद्धा किसे ना ताग, मावां पुत्रां तन तड़ाग रखाया। अन्तिम किसे ना पकड़ी वाग, बेमुहारा उठ उठ धाया। मनुआ मन ना ल्या साध, मन का मणका ना फेर फिराया। मति मतवाली ना सुणया राग, आप आपणा मता पकाया। बुध सोई ना गई जाग, कलिजुग पड़दा पाया। नाता जोड़या जगत सज्जण साक, हरि सज्जण दिस ना आया । गुर दर मन्दिर धीआं भैणां रहे झाक, आपणे अन्दर झाक ना कोई लगाया। रैण सबाई मूर्ख झूठे धन्दे खोल्हण ताक, आपणा ताक ना कोई खुल्हाया। हउमे हँगता माया ममता चढ़े राक, शब्द अस्व ना कोई दौड़ाया। साध सन्त जीव जन्त बण बण बैठे पाकी पाक, पतित पावन ना कोई मनाया। दूर दुरेडे देस प्रदेस लिख

लिख भेजण डाक, आपणा सुनेहड़ा गुर गोबिन्द ना किसे घलाया। घर घर बैठे करोड़ी लक्ख, नाम वणज ना कोई रखाया। रुत्त बसन्त वेखे फुल्ल फल डाल्ही पत, आपणा सिम्मल ना किसे लहराया। भैण भ्रावां पुच्छदे फिरदे वात, आपणी सूझ ना कोई कराया। शाह बाणीआ लेखा कढ्ढी फिरदे बाकी बाक, आपणी बाकी ना कोई जणाया। भर भर प्याले मदि पयावण बण बण साक, साचा साकी दिस ना आया। मन मति बुध कर कर वेस होए चलाक, गुरमति भेव ना राया। कर कर थक्के पूजा पाठ, इष्ट देव दिस ना आया। नहा नहा थक्के तीर्थ ताट, दुरमति मैल ना कोई गंवाया। वणज कर कर अक्के हाटो हाट, नाम हट्ट ना कोई खलाया। काया बस्त्र अन्तिम जाणा पाट, थिर कोई रहिण ना पाया। गुरसिख गुरचरन दुआरा औखा घाट, गुरमुख विरले पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका घर एका दर एका हरि सुहाया।