पुस्तकालयभाग ७

१३ भाद्रों २०१५ बिक्रमी महिन्दर सिँघ दे घर पिण्ड बस्ती ख़लील ज़िला फिरोज़पुर

हरि पुरख समरथ, हरि हरि नाउँ धराया। हरि हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, आदि जुगादी सेव कमाया। एका बख्शे नाम वथ्थ, धुरदरगाही झोली पाया। सगल विसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर दुआरे आया। भगत जणाई अकथना अकथ, अकथ कथा सुणाया। शब्द चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही नाउँ धराया। जगत विकारा देवे मथ, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिलाया। हरि पुरख समरथ सर्ब गुर दीना, सारंगधर अख्वाया। गुरसिख मेल मिलाए जिउँ जल मीना, जल धारा मुख चुआया। नेत्र लोचण नैण दरस अमोघ ठांडा सीना, तृष्ना भुक्ख मिटाया। तन चोली पंज तत्त भीन्ना, भिन्नड़ी रैण सुहाया। सर्ब जीआं प्रभ दाता दाना बीना, बीना दाना आप हो आया। वेख वखाए लोकां तीनां, लोक परलोक फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। हरि पुरख समरथ गहर गम्भीर, गुणवन्त गुण दाना। जन भगतां देवे आत्म नीर, चरन धूढ़ सच्चा अशनाना। कट्टणहारा अन्तिम भीड़, देवे नाम गुण निधाना। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच राज राजाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगती खेल खिलाना। भगती मेल हरि निरँकार, हरि हरि आप कराया। भगत वछल्ल सच्ची सरकार, सच सुच्च रिहा वरताया। अछल अछल्ल करे विच संसार, भेव कोई ना राया। हरिजन मेला इक्क द्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर ठांडा वेखण आया। ठांडा घर सच दुआरा, हरि हरि आप उपाया।

आपे वेखे एकँकारा, ओंकारा वेस वटाया। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा थान सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए जगाया। हरिजन साचे आप जगा, आपणी कल वरताईआ। एका राग रिहा सुणा, नादी धुन वजाईआ। लहिणा देणा रिहा चुका, हरि वड्ड वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। हरिजन साचे आप जगा, आपणी कल वरताईआ। एका राग रिहा सुणा, नादी धुन वजाईआ। लहिणा देणा रिहा चुका, हरि वड वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मेला मेल मिलाईआ। घर मेला साजन मीतड़ा, हरि हरि पुरख अपार। घर आया इक्क अतीतड़ा, सोहया बंक द्वार। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठड़ा, देवे नाम अधार। धाम वखाए इक्क अनडीठड़ा, दिस ना आए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन साचा बाल निधान, हरि साचा वेख वखांयदा। दर दुआरा कर परवान, भगत भगवान मेल मिलांयदा। शब्द जणाई इक्क निशान, दो जहानां वेख वखांयदा। साची गोपी मेला साचे काहन, हरि साचा धाम सुहांयदा। निरगुण जोत जगे महान, शब्दी डंक वजांयदा। नारद मुन हो प्रधान, एका दूजा राह वखांयदा। खेले खेल हो मेहरवान, मेहरवाना नाउँ धरांयदा। बाल बाले देवे शब्द ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। बाल अञ्याणा सच संदेश, एका शब्द जणाईआ। निरगुण रूप सदा अदेस, अन्दर मन्दिर सीस झुकाईआ। प्रगट होए कर कर वेस, आप आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवणहारा वर, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। भगतन मेला भगत द्वार, हरि हरि आप करांयदा। आपे खेले खेल खेलणहार, खेल खिलंता नाउँ धरांयदा। सज्जण सुहेला मीत मुरार, आप आपणा वेस वटांयदा। दर सुहाए बंक द्वार, दर दुआरे फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन वेखणहार बेअन्ता, एका एक अख्वाया। गुरमुख उधारे साचे सन्ता, सतिगुर नाम धराया। बैठा रहे इक्क इकन्ता, आदि जुगादी लेख लिखाया। लोकमात होए मंगता, भगत भिखारी नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे आए दर, बाल अञ्याणा गोद उठाया। ध्रू बाला कर प्यार, आपणी दया कमाईआ। देवे दरस दर दिदार, हरि हरी वड्याईआ। बाल प्रहलाद कर उज्यार, निरगुण जोत रिहा दरसाईआ। बल बावन खेल अपार, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। अमरीक करया इक्क प्यार, दुरबाशे मुख भवाईआ। जनक जन ल्या उधार, आप आपणा सिर हथ्थ टिकाईआ। हरी चन्द सोहे द्वार, राणी तारा नाल रलाईआ। बिदर सुदामा उतरया पार, नेत्र नैणां दर्शन पाईआ। द्रोपद लज्जया रक्खे

मुरार, हरि वड वड्डी वड्याईआ। जै देव करे उधार, पत्त पत्त डाल्ही वेख वखाईआ। कबीर कबीरा सोहे द्वार, चरन कँवल कँवल चरन टेक रखाईआ। सैण नाई होया सांझा यार, राज द्वार सेव कमाईआ। रक्खे पत्त रविदास चुमार, शब्द कंगन इक्क पहनाईआ। नामदेव करया पार, सत्त दो नाल रलाईआ। धन्ना धन्न वडभागा पाया एका यार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, जुग जुग जन भगतां दए आप वड्याईआ। भगतन मीता हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल हरि अपार, जुग जुग वेस वटांयदा। पतित पापी लावे पार, जिस जन दया कमांयदा। गणका अजामल ना होए ख्वार, रसना गोबिन्द गांयदा। पापन पूतना दित्ती तार, आप आपणे भार दबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचा साक सैण, हरि सेण आप तराया। नाता तोड़े भाई भैण, एका नेत्र नाम दृढ़ाया। एका धाम अकट्ठे बहिण, घर साचे मंगल गाया। ना कोई दिवस ना कोई रैण, घड़ी पल ना कोई जणाया । ना कोई मज़्हब ना कोई ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक ना वेख वखाया। जिस जन मिल्या हरि कमलापात, सो जन साचा घर साचे डेरा लाया। अबिनाशी करता आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां पुच्छणहारा वात, लोकमात आवे जावे फेरा पाया। चरन कँवल बंधाए साचा नात, चरन दुआरा इक्क वखाया। आप सुणाए आपणी गाथ, गावणहारा नाम धराया। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, धुर दा लेखा रहिण ना पाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई तीर्थ नहाए अठसठ, ना पलँघ ना कोई वछाउणा ना खाट, ना कोई किनारा तट ना कोई घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप आपणी दया कमाया। भगत अधारी आप हरि, आपणी करनी आपे कर, आपे वेखण आया। आपणी धरनी धरत धरनी उप्पर धर, आपे धरत धवल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वड्आया। हरिजन साचा वड बलकार, हरि हरि आप उपाया। देवे नाम शब्द कटार, साचा खण्डा हथ्थ उठाया। पंचम मारे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, पंचम ल्ए जगाया। पंचम धुन अनादी धार, पंचम राग अल्हाया। पंचम सुन्न समाधी डिगे मूह दे भार, पंचम आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन साचे तेरा लहिणा, जुग जुग आप चुकाया। आपे बस्त्र पाए गहिणा, तन शृंगार आप रखाया। आपे वेखे नेत्र नैणां, नेत्र इक्क खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे धन्दे लाया। धन्दे लाए वड बजवाड़ा, आपणा कर्म कमांयदा। डाका मारे दिन दिहाड़ा, बाल्मीक सदांयदा। मिले मेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, दे मति आप समझांयदा। पंच तत्त नौ दर मन मति बुध इक्क अखाड़ा, धर्म गत ना कोए जणांयदा। बहत्तर नाड़ वज्जे ताड़ा, सारंगी

सारंग धार गुरमति गुरमुख दर बहि बहि कढ्ढे हाढ़ा, गुर पूरा सेवा लांयदा। हरिभगत बणाए साचा लाड़ा, सीस सेहरा नाम गुंदांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला एका दर, दर साचा इक्क सुहांयदा। दर साचा हरि दयावान, एका एक अख्वाया। भगत वछल श्री भगवान, भगत भगती वेख वखाया। जीव जन्त ना जाणे जगत निधान, भेव अभेदा भेव रिहा छुपाया। बधक मारे तीर बाण, चरन चरना पार कराया। बांहों पकड़ गुण निधान, आप आपणे गले लगाया। तेरा मेरा मेला दो जहान, जुग जुग करदा आया। द्वापर चुक्कया त्रेता कान, तेरा तेरी झोली पाया। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, मेल मेला ल्ए मिलाया। बाल्मीक चढ़ाए इक्क निशान, रविदास चम्यारा नाल रलाया। बिदर मेला हरि भगवान, बिप्पर सुदामा ल्ए तराया। ध्रू भगत इक्क ज्ञान, प्रहलाद नज़री आया। बल दुआरा कर परवान, वेस वेसी वेस वटाया। गुरमुख आत्म जनक सपुत्री सीता सुरती ल्ए व्याहया। हरी चन्द सच दुकान, गुरमति राणी तारा नाम धराया। जैदेव दे ज्ञान, गुरमुख उठाए बाल निधान, एका सोहँ नाम पढ़ाया। कबीर कबीरा कर परवान, सैण सैण कर जवान, एका घर सुहाया। पूतना मेला विच जहान, हरि जोड़ी जोड़ जुड़ाया। तोता तमां मेट निशान, तोए तल्ब मिटाया। अल्फ एका कर प्रधान, ऐन अक्ख खुल्हाया। गैन गफ्लत सुत्ता सर्ब जहान, गुढ़्ही नींद सर्ब सुआया। गुरमुख उठाए चतुर सुजान, जिस जन आपणी दया कमाया। आपे बख्शे चरन ध्यान, चरन दुआरा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। धुर धुर मेला ग़रीब निवाज़, हरिजन आप कराया। जुग जुग साजन साचा साज, घर साचे डेरा लाया। महल्ल अटल उच्च मुनार, छड्डणे तख्त ताज, ख़ाकी ख़ाक वेख वखाया। भगतन मीता लोकमात रक्खणहारा लाज, लाजावन्त आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख दर, दर दरवेशा फेरी पाया। दर दरबान हरि भगवाना, एका नाम धराया। कलिजुग अन्तिम लै के आया धुर फ़रमाणा, साधां सन्तां रिहा जणाया। हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना, नाम तन्दन तन्द रखाया। खेले खेल जगत महाना, जगत जलन्दा ल्ए तराया। पार कराए ज़िमीं अस्माना, गगन गगनंतर चरना हेठ दबाया। रवि ससि उठ उठ मारन ध्याना, हरिजन तेरा आसण हरि दर पुरख अबिनाशन दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, ग़रीब निमाणे गले लगाया। हरिभगत जग आसरा, पारब्रह्म प्रभ ओट। हरि आपे होए निआसरा, हरिभगती हरिजन फड़ी हथ्थ सोट। वेखण आया जगत तमाशड़ा, भरम भुलाए कोटी कोट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग बख्शणहारा हरि, हरिजन तन नगारे लाए शब्द चोट। शब्द चोट तन नगारा, गुरमुख आप वजाया। महल्ल अटल उच्च मुनारा, हरि

साचा वेख वखाया। एका वस्सया एकँकारा, दूसर कोए ना संग रलाया। राज राजाना शाह सुल्ताना, ना कोई वेखे हरि दुआरा दर घर ना दर्शन पाया। गुरमुख गुरसिख साजन उतरे पारा, प्रभ पूरे पार कराया। थिर घर सोहे सच दुआरा, थिर घर वासी मेल मिलाया। आदि अन्त अन्त आदि हरि नर गुर इक्क अवतारा, एका रूप वटाया। भगतन भगती भरे भण्डारा, अतोट अतुट रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे सोहे दर, दर द्वार इक्क सुहाया। कलिजुग डूँघी धार, वहिंदी वहणया। मनमुख डुब्बे विच संसार, ना लाए कोई बन्न्हया। गुरमुख उधरे पार, जिन हरि हरि भाणा मन्नया। दरस दिखाए दर घर सच्चे दरबार, भाग लगाए छप्पर छन्नया। गुरमुख सोहे बंक द्वार, कलिजुग दिसे जीव ना अन्नया। पंज तत्त सतिगुर पूरे गुरमुखां दित्ता उत्तों वार, जोत सरूपी चाढ़्हे साचा चन्नया। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, दर आया जिउँ क्यारे मोड़े धन्नया। देवे दरस अगम्म अपार, राए धर्म ना देवे डन्नया। जन जननी दोवें उधरे पार, जन भगत जिस जननी जणया । सुणाए राग अपर अपार, बन्द किवाड़ खोल्हे कन्नया। फड़ फड़ बांहों ल्या उभार, आपणा कीता आपे मन्नया। गुरमुखां करे सच प्यार, माटी भाण्डा आपे घड़े आपे भन्नया। भव जल उतरे सागर पार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, लक्ख चुरासी लावे सन्नया। गुरमुख मंग अपार, एका एक रखाईआ। मंगे दरस अगम्म अपार, आत्म तृष्ना तृख वधाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। निरगुण वेखे वेखणहार, वेखणहारा दिस ना आईआ। सरगुण करन आया सच प्यार, लोकमात वड्डी वड्याईआ। जन भगत दुआरे होया पहरेदार, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। आदि जुगादि जुग जुग भरदा रहे भण्डार, नाम भण्डारा आप वरताईआ। देवणहारा सर्ब संसार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप आपे जन भगतां ढहि पए द्वार, सोया भगत आप उठाईआ । जन भगतन मंगण आए द्वार, आप आपणी भिच्छया पाईआ। अन्दर मन्दिर खोल्हे बन्द किवाड़, नाम वस्तू इक्क टिकाईआ। अमृत आत्म उत्तों देवे वार, जोती माता सगन मनाईआ। पंचम सखीआं मंगल गाइन वारो वार, अनहद साची सेवा लाईआ। गुरमुख सुरती करे सच प्यार, गुर का शब्द होए कुड़माईआ। सोहे दर सच्चा द्वार, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाईआ। इक्क अकल्ला बैठ निरँकार, आदि निरँजण वेख वखाईआ । करे कराए आपणी कार, दर्द दु:ख भय भंजन नाउँ धराईआ। गुरमुख आत्म सेजा कर प्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। उप्पर रक्खे फूलनहार, गुरमुखां भेट चढ़ाईआ। करे कराए सांझा इक्क प्यार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत जोग जुगीशर लिख लिख गए हार, हरिजन तेरा लेख ना कोई लिखाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी मेल मिलाया सभ तों बाहर, महल्ल अटल उच्च मुनारा

इक्क वखाईआ। सिँघ पाल मंगी मंग द्वार, प्रभ देवे सच वड्याईआ। मिले मेल हरि कन्त भतार, थिर घर बैठा आसण लाईआ। चतुर्भुज आपणीआं भुजां रिहा पसार, गुरमुखां गलवकड़ी रिहा पाईआ। जोती जोत करे प्यार, जोत निरँजण आदि निरँजण विच टिकाईआ। वरन गोती पार किनार, वरन बरन ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखणहारा दर, जन भगतां दर सुहाईआ। भगत भगवन्त साचा नाता, हरि हरि आप बंधाया। कलिजुग वेख अन्धेरी राता, पारब्रह्म उठ धाया। चार कुन्ट दहि दिशा लक्ख चुरासी भरम भुलाए जाता पाता, हरि हरि रूप दिस ना आया। मनमुख मनमति नार होई कमज़ाता, घर घर वेस वटाया। धुर दीबाण ना देवे कोई सच सुगाता, शब्द निशान ना कोई झुलाया। कूड़ कुड़यारा पिता माता, भाई भैण बंधप बंध बंधाया। लहिणा मुकाए अठसठ तीर्थ ताटा, गंगा गोदावरी फेरा पाया। दूई द्वैती पड़दा किसे ना पाटा, माया ममता मोह वधाया। कर कर थक्के पूजा पाठा, अमृत आत्म रस किसे हथ्थ ना आया। साध सन्त चारों कुन्ट उठ उठ नाठा, धीरज धीर ना कोए धराया। उच्चे पर्बत वेखे जोत लिलाटा, जगत ज्वाला रहे मनाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद एका घाटा, हरि का शब्द ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवण आया नाम वर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाया।

कुली कक्ख रैण सुहञ्जणी, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। जगे जोत दरस दिखाए हो प्रतक्ख जोत आदि निरँजणी, लोकमात वड्डी वड्याईआ । मिल्या साक सैण हरि सज्जणी, साध संगत वज्जी वधाईआ। चरन धूढ़ कराया साचा मजनी, दुरमति मैल गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सुहाए एका दर, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। भगत दुआरा आपे खोल्ह, आपणा बिरध रखाया। शब्द अनादी आपे बोल, आपणा रूप वटाया। पारब्रह्म ब्रह्मादी आपणे कंडे तोल, नाम तोला तोल तुलाया। सोहँ ढोला साचा बोल, गुरमुखां आख सुणाया। पंज तत्त बदलया चोला, गुर शब्दी वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई खेलण आया होला, गुरमुखां लाल गुलाल गूढ़ी रंगन रंग रंगाया। गूढ़ा रंग लाल अनमुल्लड़ा, हरि साचे रंग रतया। दर पावन आया मुलड़ा, तोले नाम साचे वट्टया। सद दुआरा रक्खे खुल्हड़ा, वेख वखाए एका हट्टया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे घर, घर मेला एका रक्खया। धन्न सुभागी रैण वड वड्डी वड्याईआ। जन वेखे आपणे नैण, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। आपणी रसना गुण आपणा कहिण, गुणवन्ता गुण वधाईआ। जग चुकया जुग लहिणा देण, हरि जागरत जोत जगाईआ। साध संगत नाता

भाई भैण, पुरख बिधाता आप बणाईआ। चार वरन सज्जण सैण, बरन अठारां मेट मिटाईआ। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान ऊँच नीच धाम अकट्ठे बहिण, धर्म द्वार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि हरि हरि वेख वखाईआ। चार वरन शब्द उपदेश, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। पारब्रह्म सच संदेश, अनादी नाद सुणाया। जोत सरूपी कर प्रवेश, ब्रह्मादी खोज खुजाया। आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाया। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाया। आपणी बख़शिश आपे करे दस दस दस्मेस, दस दुआरे वेख वखाया। आपणी रखशिश आपे करे नर नरेश, आपणा खण्डा तीर कमान चिल्ला आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमाती फेरा पाया। लोकमात तेरी धार, तेरा रंग रंगाया। पुरख अबिनाशी कर प्यार, गुरमुखां वेख वखाया। गुरमुख साजन लाए पार, आप आपणे कंध उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगती भगत लेखे लाया।

लेखा लिख्या धुर दरगहि, बणया धुर लिखारा। लोकमात बण मलाह, बेड़ा लाए पार किनारा। चार वरनां देवे इक्क सलाह, सोहँ शब्द सच्चा जैकारा। कलिजुग अन्तिम रैण अन्धेरी किसे ना दिसे कोई राह, चारों कुन्ट धुंधूकारा। जरम कर्म धर्म गल पाई बैठे फाह, ना करे कोई अधारा। बिन हरि साचे कोई ना पकड़े बांह, नानक गोबिन्द हरि ढहि पया दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां बणे पिता माँ, आए दर वेखे घर सुहाए बंक दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे जिया दान, जी आत्म भरया रहे भण्डारा। जीव आत्म भर भण्डार, आपणी बूझ बुझाईआ। धर्म सनातन ना करे विचार, सन्यास वैराग ना बूझ बुझाईआ। हरि का भेव बातन ना जाणे कोई जमाल, नूरो नूर ना कोई दरसाईआ। अन्धेरी रातन कल खेल कमाल, गुरमुख सोए रिहा उठाईआ। कक्खा कुली रक्खे अनमुल्लड़े लाल, जगत जवाहिरी कीमत कोई ना पाईआ। ना कोई रक्खया विच दलाल, भगत विचोला आप हो जाईआ। वेखे छप्परी काया धर्म सच्ची धर्मसाल, अन्दर मन्दिर खोज खोजाईआ। फल लगाए साचे डाल्ह, फल फुलवाड़ी इक्क महिकाईआ। सुहाया अमृत साचा ताल, कागों हँस बणाईआ। गुरसिख मारी इक्क उछाल, त्रै लोकां पार कराईआ। आपे मेल मिलावा दीन दयाल, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। चले चलाए आपणी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। गुरसिख दर द्वार दुरकाए काल महांकाल, दोए बैठे नेत्र नीर वहाईआ। अन्तिम अन्त गुरमुख साजण सन्त आप आपणे ल्ए भाल, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। थिर घर वासी थिर घर साचे रक्खे संभाल, घर साचा इक्क वखाईआ। जिस जन हरिसंगत सेवा हरि चरन प्रीती

लई घाल, ना मरे ना जाईआ। सतिगुर पूरा आपे चले नाल नाल। आप आपणा लड़ फड़ाईआ। देवे नाम सच्चा धन माल, चोर यार ठग्ग लुट्ट कोई ना जाईआ। गुरसिख सच्चा ना शाह कंगाल, गुरचरनां ओट रखाईआ। करणहार सदा प्रितपाल, हरि सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा देवे वर, दर दुआरा एका एक सुहाईआ। कुली कक्ख कर वक्ख, जगत महल्ल तजाया। जगत महल्ल होण सक्ख, कक्ख कक्खों लक्ख बणाया। राज राजानां शाह सुल्तानां कोई ना सके रक्ख, चारों कुन्ट देण दुहाया। गुरमुखां दरस दिखाए हो प्रतक्ख, घर घर फेरा पाया। लक्ख चुरासी छाछ वरोले गुरमुख कढ्ढे मक्ख, नाम मधाणा एका पाया। आदि जुगादि जन भगतां करदा आया पक्ख, मनमुखां दए सजाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा मारे झक्ख, निन्दक निन्दया रिहा लगाया। सृष्ट सबाई लौदे भक्ख, हरि अंग्यिारा इक्क तपाया। जन भगतां मीता इक्क अतीता पड़दे ल्ए ढक, आप आपणा पड़दा पाया। भगत भगती फल गया पक्क, अन्तिम झोली दए भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे साचा मेला एका दर, दर दुआरा दए सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण जोत सरगुण सोए रिहा उठाया।