१४ भाद्रों २०१५ बिक्रमी बीबी गुरचरन कौर दे घर हीरा मंडी दरवाज़ा फिरोज़पुर शहर
आदि पुरख हरि निरँकारा, निरगुण रूप समाया। जोती जोत कर उज्यारा, जोती नूर दरसाया। खेले खेल अगम्म अपारा, भेव कोई ना राया। इक्क दिसाए सच मनारा, थिर घर साचे नाउँ धराया। इक्क अकल्ला बैठ एकँकारा, अकल कला अख्वाया। सति सरूप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। आदि पुरख हरि भगवाना, पारब्रह्म बेअन्ता। खेले खेल दो जहानां, आदि जुगादि जुगा जुगन्ता। रूप रंग ना कोई वखाना, त्तत्व तत्त ना कोई बणंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलंता। आदि पुरख आदि निरँजण, आदि अन्त अख्वाया। आप आपणा बणे सज्जण, साजण मीत नाम धराया। आप आपणा करे मजन, आप आपणे तीर्थ नुहाया। आप आपणा पड़दा आपे कज्जण, आप आपणा पड़दा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख नाउँ धराया। आदि पुरख हरि अकाला, अकल कला अख्वाया। जोती नूर दीन दयाला, दिस किसे ना आया। आपे वेख आपणी धर्म सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचे आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वड वड्आया। आदि पुरख सर्ब गुणवन्ता, एका एक अख्वांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, आपे आपणा वेस वटांयदा।
आप आपणा चाढ़्हे रंग बसन्ता, आप आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख नाउँ धरांयदा। आदि पुरख सर्ब घट वासी, आदि अन्त अख्वाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी, एका नाउँ धराया। थिर घर वासी, थिर घर साचे वेख वखाया। सच तख्त सुल्तान शाहो सबाशी, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वेस धर, दर दुआरा इक्क सुहाया। दर द्वार हरि निरँकारा, आपणा आप सुहांयदा। निरगुण जोती कर उज्यारा, प्रकाश प्रकाश रखांयदा। ना कोई महल्ल अटल उच्च मनारा, चार दिवार दिस ना आंयदा। सच सिँघासण अपर अपारा, आप आपणा आसण लांयदा। उप्पर बैठ सच्ची सरकारा, साचा हुक्म आपणा आप जणांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणे विच्चों प्रगटांयदा। आप आपणी पावे सारा, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। नाउँ धर हरि निरँकारा, आप आपणी अलक्ख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अख्वांयदा। अगम्म अगम्मड़ा बेपरवाह, आदि पुरख अख्वाया। आदि निरँजण वसे आपणे थाँ, भेव किसे ना पाया। थिर घर वासी शाहो शबाशी राह, आपणा आपे दस्सणा लेखा, लेख विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख दित्ता वर, आप आपणी झोली पाया। आदि पुरख बण भिखार, आप आपणी मंग मंगाईआ। आप आपणे खड़ द्वार, आप आपणी झोली भिच्छया पाईआ। आप आपणा भर भण्डार, आप आपणा वेख वखाईआ। थिर घर बैठ दर द्वार, दर द्वार इक्क सुहाईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, निरगुण निरगुण सेज हंढाईआ। निरगुण रूप निरगुण धार, निरगुण विच समाईआ। निरगुण जोत निरगुण आकार, निरगुण वेस वटाईआ। निरगुण खेल अपर अपार, नर निरँकार आप कराईआ। आप सुहाए आपणा बंक द्वार, दर द्वार वेख वखाईआ। आप आपणा खोल्ह किवाड़, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख देवे वर, घर साचे वज्जी वधाईआ। मिल्या वर धुरदरगाह, हरि साचे आप दवाया। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आपणा लेखा आप लिखाया। आप आपणा बणाए मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाया। आपणा मार्ग आपे ल्ए ला, आप आपणा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वस्सया घर, घर साचा इक्क सुहाया। घर वसेरा हरि निरँकार, घर साचे वज्जी वधाईआ। निरगुण जोत होई उज्यार, एका नूर करे रुशनाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणी भिच्छया आपे धार, आपे पूर कराईआ। पाए भिच्छया भर भण्डार, आपणी घड़ी आप सुहाईआ। आपणे घर ल्ए उतार, आप आपणा रूप वटाईआ। जोती माता कर शृंगार, साचे सुत वेख वखाईआ। साचा सुत अपर अपार, एका रंग समाईआ। पुरख
अबिनाशी किरपा धार, साचा सगन मनाईआ। जोती माता करे प्यार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। बालक अञ्याणा कवण गुण लवां पुकार, कवण नाउँ धराईआ। पारब्रह्म रिहा उचार, आपणा गुण आपे गाईआ। शब्द सुत बाल बलकार, एका एक सुहाईआ। ना मरे ना जन्मे ना आवे जावे वारो वार, एका रंग रंगाईआ। गगन पताला आकाश प्रकाश आपे वेखे आप आपणा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दए वड्याईआ। शब्द सुत आप उपा, आपणी दया कमाईआ। आपणे घर दए वसा, आप आपणी दया कमाईआ। आपणी सिख्या दए सिखा, एका सिख्या वड वड्याईआ। आपणी भिच्छया देवे पा, एका भिच्छया झोली पाईआ। दहि दिशा दए दिखा, पड़दा रहे ना राईआ। थिर घर साचा धाम सुहा, सुत शब्द करे कुड़माईआ। साचे सुत सगन मना, हरि पूरन ख़ुशी मनाईआ। पतिपरमेश्वर आप अख्वा, अकाल मूर्त वेख वखाईआ। अकाल मूर्त रंग रंगा, नादि तूरत इक्क वजाईआ। नादि तूरत इक्क सुणा, धुन आपणे हथ्थ रखाईआ। धुन अनादी आप उपा, आपे बन्द कराईआ। थिर घर वासी पारब्रह्म बेअन्त बेपरवाह आपणे घर बैठा डेरा ला, घर साचा बंक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह बेऐब परवरदिगार नाउँ धराईआ। धाम वसेरा इक्क अकल्ला, हरि हरि आप सुहाया। आपे वस्सया सच महल्ला, निज घर डेरा लाया। ना कोई जल ना कोई थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ दिस ना आया। गगन पताल ना कोई मला, आकाश प्रकाश ना कोई वखाया। ना कोई रवि ससि ना सूरज चन्ना, तारा मण्डल ना कोई सुहाया। ना कोई ब्रह्मण्ड खण्ड पाए वंड, उत्भुज सेत्ज ना कोई रखाया। ना कोई ब्रह्मा शिव देवत सुर देवे कंड, ना कोई पूज गणेश मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहाया। थिर घर साचा सच दरबारा, हरि साचे आप दसाया। इक्क अकल्ला बैठ नर निरँकारा, आप आपणी कल वरताया। करे कराए आप पसारा, पसर पसारी नाउँ धराया। निरगुण खेल खेले खेलणहारा, सरगुण रूप दिस ना आया। जोती शब्दी एका धारा, पूत सपूता नाउँ धराया। मात पित इक्क प्यारा, एका नाता जोड़ जुड़ाया। पुरख अकाल होया ख़बरदारा, साचे सुत दए जगाया। आप आपणा दए हुलारा, नाम हुलारा इक्क रखाया। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठ साचे घर, घर साचे मंगल गाया। थिर घर साचा शब्द अनादि, हरि साचे आप वजाया। आपे खोजी खोज करे ब्रह्मादि, पारब्रह्म नाउँ धराया। आपे वेखे आदि जुगादि, जुग जुग वेख वखाया। आपे जाणे आपणा बोध अगाध, बोध अगाधा नाम धराया। आप आपणा ल्या अराध, आप आपणी सेव कमाया। आप आपणा बणया मोहण
माधव माध, आप आपणा सीस झुकाया। आप आपणी सुण फ़रयाद, आप आपणा रूप वटाया। आप आपणी देवे दाद, नाम दाद झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे एका हरि, एका दर सुहाया। दर दरवाज़ा थिर घर खोल्ह, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। शब्द अगम्मड़ा आपणा बोल, आप आपणा रिहा सुणाईआ। दूसर कोई ना दिसे कोल, ना कोई वेख वखाईआ। घर आपणे तोल्लया आपणा तोल, तोलणहार आप हो जाईआ। आपणा जैकारा आपे बोल, आप आपणी करे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर सचा वेख घर, निरगुण निरगुण करे रुशनाईआ। निरगुण रूप कर उजाला, आपणा आप दरसाया। आपे बणया गुर गोपाला गुर गुर रूप वटाया। आप आपणा बण दीन दयाला, दया निध नाम धराया। थिर घर बणया धर्म सच्ची धर्मसाला, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। आपे चले आपणी अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क चलाया। अकाल मूर्त जोत अकाला, निरगुण नाउँ धराया। आप आपणा बण रखवाला, आप आपणी सेव कमाया। शब्द सुत कर दलाला, आप आपणा बिरध धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेख साचा घर, घर मन्दिर इक्क सुहाया। दर मन्दिर सच अनादी, थिर घर आप सुहांयदा। जगे जोत इक्क निरँकारी, एका रूप दरसांयदा। आप आपणी पावे सारी, आप आपणा भेव चुकांयदा। आप आपणा बणया मीत मुरारी, आप आपणा संग रखांयदा। आप आपणी पैज रिहा संवारी, आप आपणा कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा वेख घर, शब्द सुत देवे वर, वर दाता नाउँ धरांयदा। वर दाता हरि भगवाना, एका एक अख्वाया। शब्द सुत देवे दाना, आप आपणी दया कमाया। एका बन्न्हे साचा गाना, तन्दन तन्द रखाया। मेल मिलाए दो जहानां, दो जहानां वेख वखाया। लोआं पुरीआं कर परवाना, गगन मण्डल आसण लाया। ब्रह्मण्ड खण्ड कर प्रधाना, एका हुक्म जणाया। शब्दी शब्द शब्द धुर फ़रमाणा, धुर दा लेखा रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेख साचा घर, दर दरवाजा पार कराया। दर दरवाजा पार किनारा, शब्द सुत उठ धाया। लोआं पुरीआं पताल आकाश सुहाया। गगन मण्डल रवि ससि सतारा, आपणे बंध बंधाया। ब्रह्मा विष्न शिव कर उज्यारा, रूप अनूप दरसाया। शब्द शब्दी भर भण्डारा, ब्रह्म ब्रह्म उपाया। पारब्रह्म गुर इक्क अवतारा, आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा दर, दर दरवेशा फेरी पाया। दर दरवेशा हरि हरि धार, दर दर अलक्ख जगाईआ। सर्ब रंग अपर अपार, दिस किसे ना आईआ। घट घट करे ख़बरदार, घर घर बैठा आसण लाईआ। ब्रह्मा वेता कर प्यार, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द गुर भर भण्डार, लेख रिहा लिखाईआ। पंज तत्त कर प्यार,
मन मति बुध टिकाईआ। निरगुण रूप हरि करतार, आप आपणा वेख वखाईआ। शब्द डंक अपार अपार, आत्म धुन उपजाईआ। नौ द्वार खोल्ह किवाड़, घर आपणे बैठा मुख छुपाईआ। जगे जोत अगम्म अपार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। करे खेल अपर अपार, आप आपणा पड़दा पाईआ। बजर कपाटी लाए ताल, ना कोई खोल खुल्हाईआ। साची हाटी एका करे वणज वपार, आपणे हट्ट आपे बन्द कराईआ। तीर्थ ताटी अमृत धार, काया मन्दिर इक्क सुहाईआ। जोत लिलाटी अपर अपार, पुरख अबिनाशी आप जगाईआ। औखी घाटी अधविचकार, टेडी बंक सुहाईआ। जीव जन्त कोई ना उतरे पार, खेले खेल आप रघुराईआ। लोकमात कर पसार, लक्ख प्रतक्ख रिहा समाईआ। चार धार पंज प्यार सत उज्यार अट्ठ घर बार, नौ द्वार वड्डी वड्याईआ। दसवें जोत जगे अगम्म अपार, बैठा बेपरवाहीआ। मानस देही सच सिक्दार, लक्ख चुरासी विच बणाईआ। देवत देव ल्ए अधार, सुर नर मुन जन वेख वखाईआ। गण गधंरब बन्न्हे धार, भुल्ल रहे ना राईआ। धर्म राए दए उचार, दर द्वार इक्क सुहाईआ। चित्रगुप्त बणाए साची नार, घर घर वेख वखाईआ। लाड़ी मौत नार मुटयांर, लक्ख चुरासी ल्ए प्रनाईआ। करे खेल प्रभ खेलणहार, दिस किसे ना आईआ। आप आपणी करे कार, करता पुरख नाउँ धराईआ। धरनी धरत जल धार, जल बिम्ब टिकाईआ। करे खेल प्रभ खेलणहार, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा वेख घर, शब्द सुत देवे वर, लोआं पुरीआं ल्ए उसार, मात आकाश धरत धवल लोक परलोक अवण गवण फेरा पाईआ। अवण गवण पुरी आकाश, हरि हरि वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर पाए रास, मण्डल मण्डप दए सुहाया। आपे वस्सया पृथ्मी आकाश, समुंद सागर वेख वखाया। दाता दानी सर्ब गुणतास, गुणवन्ता नाउँ धराया। वेखे खेल दस दस मास, मानस मानुख ल्ए प्रनाया। निज घर आत्म रक्खे वास, निज आत्म नाउँ धराया। परम पुरख प्रभ होया दास, सेवक सेवा रिहा कमाया। आप चलाए पवण स्वास, पवण पवणा विच टिकाया। रक्त बूंद सुहाए हड्ड नाड़ी मास, पंज तत्त सुहाया। मेल मिलाए अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, त्रैगुण रूप वटाया। मन्दिर अन्दर मण्डल मण्डप पावे रास, आप आपणा सांग वरताया। खेले खेल पुरख अबिनाश, पुरख अबिनाशी नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेखण आया। जोत धर पुरख अकाल, आपणी दया कमांयदा। धरत मात साची धर्मसाल, धरत धवल सुहांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, जुग करता नाउँ रखांयदा। नाल रखाए काल महांकाल, आदि अन्त वेस वटांयदा। आदि शक्त रूप अपार, भगत भगौती इक्क चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा ज्ञान कर ध्यान, लोकमात आप दृढ़ांयदा। आपे शब्द आपे ज्ञाना, आपे बूझ बुझाईआ। आपे
रसना आपे जिह्वा आपे काहना, आपे राग अल्हाईआ। आपे दाता आपे दानी गुण निधाना, गुण करता भेव ना राईआ। आपे शब्द आपे गुर आप आपणा बणे हाणी, आप आपणा मेल मिलाईआ। आपे अंडज आपे जेरज आपे उत्भुज सेत्ज खाणी, आपे वेख वखाईआ। आपे परा आपे पसन्ती आपे मधम आपे बैखरी बाणी,, आपे रिहा अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे शब्द दए वड्याईआ। शब्द शाह सुल्तान, हरि हरि आप उपाया। खेले खेल दो जहान, जुग जुग वेस वटाया। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। पारब्रह्म प्रभ मेहरवान, मेहरवान अख्वाया। धुर दा दाता धुर दीबाण, धुरदरगाही झोली पाया। अट्ठे नेत्र वेखे खोल्ह निधान, शब्द सनेहुड़ा इक्क घलाया। आपे लेखा लिखणहार जीव जहान, जीव जन्त ल्ए उपाया। तेरी खोल्हे मात दुकान, तेरा हट्ट चलाया। कराए वणज हरि भगवान, चौदां लोक जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेख साचा घर, लोकमाती राह तकाया। लोकमाती बणत बणा आपणी कल वरतांयदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, नौ दस ग्यारां बीस तीस लक्ख चार वेख वखांयदा। भाण्डा कच्चा नौ दर नचा, नौ नौं खेल खिलांयदा। शब्द अगम्मी अनहद वाजा आप वजा, गुरमुख साचे आप जगांयदा । अस्व घोड़ा रक्खे ताजा, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे कुन्टां फोल फोलांयदा। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाजा, गऊ ग़रीबां गले लगांयदा। धरत धवल मारे वाजां, पतित पापी भार दबांयदा। वेखण आए आपणा काजा, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत वेस कर, लोकमात खेल खिलांयदा। लोकमात खेल खिलारी, हरि हरि आप अख्वाया। आदि अन्त इक्क अवतारी, एका गुर समझाया। जगे जोत अगम्म अपारी, निरगुण वेस वटाया। शब्द खण्डा तेज़ कटारी, जोधा सूरा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग रचन रचाया। जुग नाता जग जोड़या, आपणी किरपा धार, जन भगतां आपे बौहड़या, लोकमात लै अवतार। धुर दरगाही आए दौड़या, करे वेस निरँकार। फल वेखे मिट्ठा कौड़या, धरत धवल लक्ख चुरासी पावे सार। ना कोई जाणे पैंडा लभ्मा चौड़या, आपे वस्सया आर पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बन्न्हे आपणी धार। लोकमात हरि धीर धरा, धीरज वेख वखांयदा । जुग जुग आपणा वेस धरा, अछल अछल्ल छल कमांयदा। सतिजुग लेखा आप लिखा, आपणा मूल चुकांयदा। वार अठारां जोत जगा, जागरत जोत दरसांयदा। नेत्र नैणां दरस दिखा, भगत भगवन्त मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमांयदा। सतिजुग साचे पार किनारा, सच सुच्च कुड़माईआ। त्रेता ल्ए मात अवतारा, राम रामा संग रलाईआ। बरस बरसा कर अधारा, लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। गऊ ग़रीबां पावे सारा, ताल सुहावा
इक्क सुहाईआ। अन्तिम करे पार किनारा, द्वापर जोत जगाईआ। द्वापर तेरा सच मुनारा, वेद व्यासा रिहा लिखाईआ। साँवल सुन्दर रूप अपारा, काहना बंसरी इक्क वजाईआ। गीता ज्ञान भेव न्यारा, अर्जन मुख सालाहीआ। तोड़े गढ़्ह माण हँकारा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। बिदर सुदामा उतरे पारा, द्रोपद लज्जया आप रखाईआ। आपणे दर आपणे घर आपणा किया पार उतारा, आप आपणा ल्ए मनाईआ। कलिजुग खेल करे न्यारा, काली रैण अन्धेरी छाईआ। जूठ झूठ कर पसारा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। माया ममता कर प्यारा, जूठा झूठा बंधन पाईआ। चारों कुंट धूंआँधारा, अज्ञान अन्धेरा छाईआ। ईसा मूसा कर उज्यारा, एका हक्क ख़ुदाईआ। इक्क वखाए साचा नाअरा, साचा दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ । कलिजुग तेरी काली धार, हरि साचे रंग रंगाया। नाल रलाया मुहम्मद यार, साचा मता पकाया। चार यारी करे ख़बरदार, एका राह वखाया। कर्म धर्म जरम दित्ता धक्का मार, बेड़ा रिहा रुढ़ाया। मदीना मक्का कर उज्यार, मक्का काअबा मुख रखाया। खेले खेल अपर अपार, दो दो आबा वेख वखाया। पुन्न सवाबा ना कोई विचार, ऐनहलहक्क नाअरा लाया। मुकामे हक्क ख़ुदाई सांझा यार, दिस किसे ना आया। पीर फ़कीर शाह हकीर कुतब गौंस औलीए गए हार, हरि का भेव किसे ना पाया। अन्दर मन्दिर इक्क द्वार, ना कोई देवे पड़दा लाहया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणा खेल खिलाया। नानक गुर · , मन्त्र नाम
दृढ़ाया। नाम सति कर विचार, लोकमाती झोली पाया। चारों कुन्ट करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाया। एका जोत दस गुर अवतार, गुर गोबिन्द एह समझाया। पूर्ब लहिणा कर्म विचार, पुरख अकाला मूल चुकाया। दीन दयाला करे प्यार, सूलां सथ्थर वेख वखाया। गले लगाए दए आधार, एका धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता जुग जुग आपणा वेस वटाया। वेस वटा पुरख बिधाता, आपणी कल वरतांयदा। मेट मिटाए अन्धेरी राता, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। जन भगतां देवे साची दाता, धुर दा कर्म कमांयदा। आपे पिता आपे माता, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। ना कोई वेखे आउणा जाणा, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजाना शाह सुल्ताना एका धाम सुहांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। अन्तिम कलिजुग पुच्छे वाता, जोती जामा वेस वटांयदा । दरस दिखाए बहु बहु भातां, राम कृष्ना नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग तेरा वेस अवल्ला, हरि हरि आप कराया। खेले खेल इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रलाया। भेव खुलाए जला थला, डूँघी कन्दर वेख वखाया। वेख वखाए उच्च महल्ला,
पर्बत टिल्ले रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। वेस वटा हरि निरँकार आपणी कल वरताईआ। ब्रह्मे कीता ख़बरदार, एका शब्द जणाईआ। मन मनवन्तर गए हार, इकत्तर चौकड़ी वेख वखाईआ। नौ नौं चार पावे सार, नौ नौं दए सुहाईआ। अट्ठ सट्ठ अखाड़, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ । पुरख अगम्मी वेख धाड़, एका नाअरा रही लाईआ। पुरी ब्रह्म होई उजाड़, सुंञ मसाण वखाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे इक्क अखाड़, जोधे सूर वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण टोहे नाड़ नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वेख वखाईआ। चिट्टे अस्व चढ़या साचा लाड़, वड दाता धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म ब्रह्म रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा सुण शब्द जैकारा, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। कवण पुरख बन्न्हे धारा, कवण वेख वखाईआ। कवण अस्व आए अस्वारा, कवण कूटे फेरा पाईआ। कवण मारनहारा नाअरा, थिर कोई रहिण ना पाईआ । सो पुरख निरँजण लै अवतारा, जोती नूर करे रुशनाईआ। सचखण्ड खोल्ह दुआरा, पुरीआं लोआं आया कर कर धाहीआ। ब्रह्म वेता पार किनारा, बीस बीसा एह समझाईआ। जगत जगदीसा खेल किनारा, शिव शंकर दए उठाईआ। बाशक तशका गल विच्चों लाहे हारा, हथ्थ त्रिसूल सुटाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारा, प्रभ आए सीस झुकाईआ। प्रभ का शब्द जैकारा, एका हुक्म सुणाईआ। अन्तिम छड्डणा पया दुआरा, भोले नाथ वड्डी वड्याईआ। गुरमुख सच घर सच्चे होए सिक्दारा, सतिगुर साची बणत बणाईआ। जोती जोत अपर अपारा, जोती जोत ल्ए मिलाईआ। सुरपति राजा इन्द करे ख़बरदारा, करोड़ तेतीसा नाल रलाईआ। कलिजुग अन्तिम आए पार किनारा, बल बावन कोई ना सुहाईआ । मात सुलक्खणी ना करे प्यारा, ना रो रो नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी बन्न्हे आपे धारा, हरि दर वड्डी वड्याईआ। जोत सरूप लै अवतारा, निरगुण खेल करे रघुराईआ। ब्रह्मा सुत नारद मुन रोवे ज़ारो ज़ारा, चोटी सीस मुंडाईआ। वेद शास्त्र करन पुकारा, ब्रह्मा एह समझाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, पुराण अठारां लक्ख चार हज़ार सतारा सलोक गया जणाईआ। खेले खेल किष्शन मुरारा, ज्ञान गीता इक्क दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान वेख जहान, बंस बंसा एक गुण वखाईआ। नानक अर्जन कर पछान, बाणी बोध इक्क ज्ञान, राग छतीसा रिहा अल्हाईआ। गुर गोबिन्दे अमृत आत्म दित्ता पीण खाण, बस्त्र शस्त्र इक्क समाईआ। नाम खण्डा तीर किरपान, ब्रह्मण्डां होए सहाईआ। जेरज अंडा वेख वखान झूठ दुकान, चौदां हट्टां वेख वखाईआ। इत्तल वितल सितल हो मेहरावान, तलातल महातल रसातल पताल लोक करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल वरताईआ। चौदां लोक चौदां तबक चौदां हरि हुलारा। चौदां खेल खेल तबरेज़ शमस, चौदां अल्ला राणी नाअरा। चौदां लोक चौदां हट्ट,
चौदां चौदां होए ख्वारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेले खेल सिरजणहारा। ब्रह्मा शिव देवत सुर, प्रभ साचे इक्क समझाया। रिख मुन साध सन्त जो बैठे जुड़, तीर्थ तट्टां ल्ए उठाया। गुरदर मन्दिर शिवदवाले जो रहे रुड़, पार कन्ढ्ढा दए वखाया। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, अन्दर मन्दिर खोज खोजाया। लेख लिखाए पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम जोत अकाली जोत सरूपी लोकमाती आया दौड़ा, शब्द डंका इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। वेस वटाया हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, लोकमात वज्जे वधाईआ। सति सति पार किनार, सति सति वेख वखाईआ। भू लोक ख़बरदार, दूवर करे जणाईआ। स्वर्ग लोक कर प्यार, महरह नाम जपाईआ। जप लोक पार किनार, तप तपसवी इक्क वखाईआ। सति लोक सति पुरख निरँजण सिरजणहार, बैठा बेपरवाहीआ। लोकमात आया सांझा यार, चार वरनां करे जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, कुला खण्ड डेरा लाईआ। इल्लाबुत मारे मार, केतमाल वज्जी वधाईआ। हरणयमह वेख विचार, भद्र खेल खिलाईआ। रमक रोवे ज़ारो ज़ार, हरिवरख फोल फोलाईआ। किं पुरख पावे सार, भारत खण्ड होए जै जैकार, सत्तां दीपां मेला नारी कन्त दर सुहाईआ। लक्खण दीप हो उज्यार, करौच फेरा पाईआ। पुष्कर तेरी बन्न्हे धार, जम्बु दीप आप आपणा रंग वटाईआ। सलमल तेरा इक्क प्यार, भुल्ल रहे ना राईआ। शान तेरी बन्न्हे धार, एका गुण रखाईआ। कुशा वेख सच्ची सरकार, सीस साचा ताज पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ सत दे मति इक्क तत्त रिहा समझाईआ । एका तत्त इक्क ज्ञान, एका नाम दृढ़ाया। एका धीरज एका यति इक्क ध्यान, एका मार्ग लाया। इक्क दुआरा इक्क अस्थान, गुरचरन दुआरा इक्क वखाया। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाया। एका राग सुणाए कान, धुंन अनादी ताल वजाया। एका मारे साचा बाण, बजर कपाटी चीर वखाया। सो पुरख हरि मेहरवान, हँ हँगता दए गंवाया। एका चिल्ला इक्क कमान, एका तीर रिहा उठाया। एका किला एका धर्म निशान, एका दए झुलाया। एका वरन एका गोत एका घर इक्क मकान, एका ब्रह्म दए जणाया। एका नारी एका कमलापात, एका सेज रिहा हंढाया। एका मन्दिर अन्दर रिहा झाक, पड़दा ओहला इक्क रखाया। एका खोल्हणहारा ताक, अन्ध अन्धेरा दए गंवाया। एका सज्जण आपणा साक, एका मीत मुरार बणाया। एका पाकी एका पाक, पतित पापी पुनीत दए कराया। एका जाणे जणाए भविख्त वाक्, ना कोई दूसर लेख लिखाया। जुग जुग जन भगतां पड़दा रिहा ढाक, शब्द दोशाला उप्पर पाया। कोई ना रहे अग्गे आकी आक, शाह
सुल्तानां खाक मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धराया। जोती जामा हरि हरि अवल्लड़ा, हरि हरि जोत जगाईआ। शब्दी डंक वज्जे घर घरा, घर घर विच करे जणाईआ। वेख वखाए दर दर दरा, दर दरवाजा खोल्ह खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ उपाईआ। आप आपणा नाउँ रक्ख, आपणा बिरध रखाया। आप आपणा कर वक्ख, आप आपणा वेखण आया। आप आपणा कर प्रतक्ख, आप आपणा सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। नाउँ धर हरि निहकलंक, शब्द डंक वजांयदा। लोकमात उठाए राउ रंक, रंक राजाना आप जगांयदा। जन भगत सुहाए द्वार बंक, बंक द्वारी नाउँ धरांयदा। दरस दिखाए वार अनक, अनक कल वरतांयदा। प्रगट होया वासी पुरी घनक, सम्बल नगरी डेरा लांयदा। गुरमुख आत्म सीता सपुत्री जनक, घर साचे आप प्रनांयदा। आपे रूप वटाए सनंदन सनक, सनातन सन्त कुमारा वेख वखांयदा। रूप बराह वजाए डंक, यज्ञे पुरश कुरलांयदा। हाव गरीव लाए अंक, नर नरायण धार रखांयदा। कपल मुन लाए तनक, दत्ता र्तै समझांयदा। रिक्खभ देव कढ्ढे शनक, पृथू मथ वखांयदा। मत्तसय लेखा इक्क अकन्त, कच्छप भार उठांयदा। धनंतर उठाया एका धनख, औषद मेट मिटांयदा। बावन हँसा हरी नरायण नर सिँघ रूप इक्क अकन्ता, एका धार बंधांयदा। मोहणी रूप खेल खिलंता, बल राजा दर सुहांयदा। परसरामा वेख वखंता, क्रिया कर्म कमांयदा। वेद व्यासा कृष्न भगवन्ता, मुखी मुख सलांहयदा। बोध बोधा धाम सुहंता, जगत ज्ञान दृढ़ांयदा। अन्तिम कलिजुग निहकलंक वजाए डंका, नानक गोबिन्द लेख लिखांयदा। लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी कढ्ढे शंका, आप आपणी कल वरतांयदा। जिस जन लाए जोती तनका, शब्दी शब्द उठांयदा। आपे फेरनहारा मन का मणका, मन मनुआ मेट मिटांयदा। बुध मति वज्जे डंका, सुर ताल इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर दर घर घर लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त पंज तत्त काया रथ वेख वखांयदा। काया रथ, हरि रथवाही घट घट आप चलांयदा। आपणे हथ्थ रक्खे नथ्थ, चारों कुन्ट फिरांयदा। जन भगतां देवे आपणी वथ, आप आपणी बूझ बुझांयदा। सृष्ट सबाई लथ्थी सथ, पंज विकारा सथ्थर हेठ विछांयदा। जूठा झूठा बुरज जाणा ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पांयदा। नाम शब्द गुरदर मन्दिर मस्जिद ना कोई संग रखांयदा। अकाल पुरख चरन दुआरे इक्क अकट्ठ, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। माण दवाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, जो जन नेत्र दर्शन पांयदा। उलटी गेड़नहारा लट्ठ, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती अग्नी लाए मट्ठ, त्तत्व तत्त रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी कल वरतांयदा। करन करावन जोग, हरि भगवन्तया। आदि अन्त जुगा जुगन्त ना हरख ना कदे सोग, आप आपणा खेल खिलन्तया। सृष्ट सबाई कलिजुग चुगौणी, जूठी झूठी चोग, मान अभिमान जीव निधान जीव जन्तया। गुरमुख विरले देवे दरस अमोघ, साचा मेला नारी कन्तया। लेखा लिख्या धुर संजोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार चलन्तया। कलिजुग धार हरि निराली, आपणी आप चलाईआ। खेले खेल जोत अकाली, निरगुण रूप वटाईआ। गुरमुखां बणया साचा माली, धुर दा वाली बेपरवाहीआ। दूर दुराडे काया मन्दिर अन्दर बहि बहि जाए भाली, मनमुख जीवां दिस ना आईआ। मनमुख जीव सुरत सवाणी होई बेहाली, दिवस रैण रही कुरलाईआ। मनमति वजाया आपणी ताली, ताल तलवाड़ा ना कोई रखाईआ। अन्तिम फल ना दिसे किसे डाल्ही, सिम्मल बैठा मुख भवाईआ। माया ममता जगत जंजाली, जगत जंजीर बन्न्हाईआ। हउमे हँगता काया ढाली, जूठ झूठ कुठाली ताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेखण आया, आप आपणा रूप वटाया। कवण साध कवण सन्त, कवण जीव कवण जन्त, कवण मणीआ कवण मंत, कवण रसना रस रही पाईआ। कवण रस जगत संसारा, कवण रूप दरसाया। कलिजुग माया मेला हस्स हस्स, घर घर सगन मनाया। मनमति फिरे नस्स नस्स, आप आपणा कर्म कमाया । सच प्रकाश छुपा बैठे रवि ससि, मुख एका पल्लू पाया। धरत मात आपणे अन्दर आपे गई धस, पापां भार झल्लया ना जाया। भाईआं भैणां माणया एका रस, काम क्रोध होए हलकाया। पारब्रह्म अकाल मूर्त जोत निरँजण आदि निरँजण तेरा किसे ना गाया साचा जस, रसना गा गा वाद वधाया। जिह्वा लाया मदिरा मास, गुर का शब्द भुलाया। लेखे लग्गा ना इक्क स्वास, गुर गोबिन्द लेख लिखाया। ना कोई सहाई पृथ्मी आकाश, नानक गुर धक्का लाया। गुर अर्जन ना दए दर धरवास, जिस जन हरि हरि दिस ना आया। बिन सतिगुर पूरे कोए ना करे बन्द खलास, वेद पुराणा एका गाया। जन भगतां पूरी करे आस, जुग जुग जोती जामा भेख वटाया। लहिणा देण चुकाए दस दस मास, मात गर्भ फेर ना आया। निज घर आपणे आप रखाए वास, थिर घर वासी नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण अबिनाशी करता निहकलंक वेस वटाया। निहकलंक अकल कल धार, लोकमात उठ धाया। पंज तत्त ना करया कोई प्यार, शब्दी डंक वजाया। कलिजुग मेटे कूड़ा कूड़ कुड़यार, रैण अध्यारी रहिण ना पाया। सतिजुग साचे साची बन्न्हे धार, आप आपणा मार्ग लाया। प्रगट होए विच संसार, भुल्ल रहे ना राया। वेख वखाए मुहम्मदी यार, अल्ला राणी संग रखाया। ईसा मूसा कर विचार, काला सूसा तन छुहाया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा बिरध धराया। कवण हरि कवण सिँघासण, कवण जोत जगांयदा। कवण पुरख कवण अबिनाशन, कवण मेल मिलांयदा। कवण निवासी घट घट वासन, घट घट धाम सुहांयदा। कवण गुर सद बलि बलि जासन, बलिहारी नाउँ उपांयदा। कवण पृथ्मी कवण आकाशन, कवण खोज खोजांयदा। कवण दास कवण दासी दासन, कवण सेवक सेवा कमांयदा। कवण पूरी करे कराए जन भगतां तृष्ना आसन, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। पारब्रह्म प्रभ शाहो शबाशन, जुग जुग वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन साचा लोकमात, पंज तत्त समाया। सतिगुर पूरा वेखे मार झात, दूसर किसे दिस ना आया। जिस जन मिटाए अन्धेरी रात, अज्ञान अन्धेर गंवाया। दीपक जोती करे प्रकाश, सच महल्ल दरसाया। आप रखाया आपणा वास, जोती जोत डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखणहारा दर, दर दुआरा इक्क सुहाया। दर दुआरा गुरमुख खेड़ा, हरि साचे आप सुहाया। आपे मेटे पंचम झेड़ा, पंचम मोह चुकाया। आपे करे हक्क निबेड़ा, हक्क हकीकत वेख वखाया। आपे बन्न्हणहारा बेड़ा, लाशरीक ख़ुदा अख्वाया। बिन सतिगुर पूरे जाणे केहड़ा, कवण दुआरे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए वर, आप आपणा बंधन पाया। बंधन पाया नाम डोर, शब्दी तन्द बंधाया। मेट मिटाए पंज चोर, पंचम ल्ए जगाया। पंच सुणाए शब्द घनघोर, पंचम सेवा लाया। अनहद वजाए साचा ढोल, मृदंगा आपणे हथ्थ उठाया। आत्मक धुन अनादी बोल, बोध अगाधा दए जणाया। अमृत आत्म देवे साची पौहल, एका अमृत मुख चुआया। उलटा करे नाभ कँवल, निझर धारा रस भराया। मिले वड्याई उप्पर धवल, जिस जन आपणा मोह चुकाया। मेल मिलावा साँवल सँवल, सालस नाम विचोला इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे अन्दर वड़, दर मन्दिर इक्क सुहाया। काया मन्दिर सच दुआरा, हरि हरि वेख वखाया। गुरमुख साजन मीत मुरारा, आप आपणा मेल मिलाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, निझधारा दए चुआया। धर्म वखाए सच अखाड़ा, पंचम सखीआं मंगल गाया। आत्म सेजा कर प्यारा, आप आपणा वेस वटाया। सोलां इच्छया कर शृंगारा, तन्दन तन्द रखाया। पाए भिच्छया अगम्म अपारा, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, सुरत सवाणी ल्ए वर, एका गीत सुहागी गाया। गीत सुहागी साचा ढोला, अनहद राग वजन्ता। सुरत सवाणी बदलया चोला, पाया हरि भगवन्ता। दर दुआरे होया गोला, महिमा अगणत अगणता। दिवस रैण वस्सया कोला, मेल मिलावा साचे सन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
हरिजन आत्म वेख घर साचा इक्क सुहंता। घर वस्सया हरि निरँकार, घर घर विच वज्जी वधाईआ। हरि पाया कन्त भंतार, विछड़ कदे ना जाईआ। साची सईआ मंगलाचार, अनहद राग अल्हाईआ। ताल सुहावा अमृत आत्म ठंडी ठार, गुरमुखां मुख चुआईआ। पार किनारा नौ द्वार, दसवां दर सुहाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, चिट्टी धारा इक्क विछाईआ। शब्द सिँघासण अपर अपार, हरि साचा रिहा तराईआ। पावा चूल ना कोई किनार, ना कोई बाडी बणत बणाईआ। गुरसिख तेरी आत्म अपर अपार, गुर मिल्या सहिज सुभाईआ। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, एका रूप सुहाईआ। शब्दी शब्दी कर प्यार, जोती जोत मिलाईआ। जोत अगम्मी होई बाहर, दस्म दुआरा दए तजाईआ। सुन्न समाधी वेख विचार, निरगुण खेल खलाईआ। सचखण्ड कर आकार, सन्तां भगतां मेल मिलाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, घर साचे अलक्ख जगाईआ। आपणा करे आपे पार किनार, छप्पर छन्न ना कोई जणाईआ। एका शब्द एका धुन्कार, सुनणहार इक्क अख्वाईआ। ना कोई रूप रंग ना कोई पसार, ना कोई तत्त वखाईआ। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी धार, उच्च अगम्मड़ा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण एका वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर साचा दर दरबारा, हरि साचे आप सुहाया। आवण जावण खेल अपारा, नित नवित्त फेरी पाया। कलिजुग तेरा वेख कूड़ पसारा, आप आपणा कर्म कमाया। जोती नूर निरगुण धार निहकलंक नरायण ल्ए अवतारा, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। सम्बल नगरी वेख मुनारा, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाया। हड्ड मास रक्त बूंद चार दिवारा, प्रभ अबिनाशी आप रचाया। आपे अन्दर बैठा वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना किला ना कोई गढ़्ह, राज राजान शाह सुल्तान जीव जन्त ना सके कोई फड़, आप आपणा मुख छुपाया। जन भगतां फड़ाए आपणा लड़, अन्दर मन्दिर मेल मलाया। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाया। ना कोई घाड़न दूजा ल्ए घड़, घड़नहार पुरख समरथ आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण वेस वटाया। नर नरायण श्री भगवाना, बीठलो बीठ अख्वांयदा। भगत सुहेला बन्न्हे गाना, अनडीठला दिस ना आंयदा। नाम वखाए सच निशाना, साची रीतला इक्क चलांयदा। जोधा सूर बली बलवाना, मन्दिर मसीतला आपे ढांयदा। दो जहानां मारे इक्क निशाना, लक्ख चुरासी पार करांयदा। जन भगतां तोड़े बन्दीखाना, राए धर्म नेड़ ना आंयदा। इक्क वखाए पद निरबाणा, परम पुरख सदवांयदा। शब्द सुणाए सच तराना, एका राग अल्हांयदा। एका पीणा एका खाणा, एका मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरे नैणां तेरी झोली पांयदा। कलिजुग
कूड़ा लै अंगड़ाई, रो रो नीर वहांयदा। चारों कुन्ट ख़लक ख़ुदाई, ना कोई धीर धरांयदा। अञ्जील कुराना पई दुहाई, अल्ला राणी मुख शरमांयदा। चार यार करन जुदाई, ना मुहम्मद मूंह वखांयदा। ना कोई कलमा अमाम रिहा पढ़ाई, कायनात ना कोई दिसांयदा। ना कोई जणाए दीन अलाही, रोज़ा बांग ना कोई रखांयदा। सच मसल्ला ना कोई रिहा विछा, ना कोई कूज़ा हथ्थ उठांयदा। ना कोई अजा ना कोई कज़ा, मिटांयदा। पारब्रह्म तेरी इक्क रज़ा, राज़क रहीम आप अख्वांयदा। जुग जुग देवणहारा सज़ा, जुग जुग वेस वटांयदा। जुग जुग जोती जोत जगा, जुग जुग कर्म कमांयदा। जुग जुग वरन गोती ल्ए उपा, जुग जुग वेख वखांयदा। जुग जुग जन्त जीव चोटी ल्ए चढ़ा, जुग जुग आपे ढांयदा। जुग जुग कोट कोट ल्ए भल्ला, कूड़ कूड़े धन्दे लांयदा। जुग जुग वासना खोटी दए भरा, मनमति विकार धरांयदा। जुग जुग गुरमुख साचे सन्त सुहेले इक्क अकेले ल्ए जगा, जागरत दिशा इक्क वखांयदा। सुफन सखोपत ल्ए भुल्ला, तुरीआ मेल मिलांयदा। तुरीआ धाम अगम्म अथाह, लेखा लिख्त ना कोई जणांयदा। पुरख अगम्मा आपे वस्सया आपणे गिरा, नगर खेड़ा आप सुहांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ मोती चोग चुगांयदा। पार कराए फड़ फड़ बांह, अधविचकार ना कोई डुबांयदा। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत तेरा नाँ, हरि हरि साचा आप गांयदा। आदि जुगादि सुहाए तेरा थाँ, तेरी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन वेख घर, हरिसंगत मेल मिलांयदा। हरिसंगत हरि नाता जोड़, आपणा कर्म कमाया। इक्क चढ़ाए शब्द घोड़, लोआं पुरीआं पार कराया। दो जहानी जाए बौहड़, जोती जोत करे रुशनाया। सस्सा किला सति पुरख निरँजण लाया एका होड़, एका पौड़ा निरगुण सरगुण मेल मिलाया। दोहां दर द्वार आया दौड़, हँ हँगता दए मिटाया। लग्गी प्रीत ना सके कोई तोड़, गुर शब्दी डोर रखाया। मनमुख जीव दर दवारिउँ देवे होड़, दर दुआरे रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मनमुख गुरमुख वेख वखाया। गुरमुखां हरि प्यार, आपणा आप कराया। मनमुखां मारे मार, चारों कुन्ट दए सजाया। दोहां विचोला आप निरँकार, आपणी करनी रिहा कमाया। गुरमुखां ढोला सुणाए शब्द धुन्कार, सोए रिहा जगाया। बेमुखा रौला पाया विच संसार, दिवस रैण रिहा कुरलाया। खेले खेल अनभोला अपर अपार, भेव अभेदा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा डंक वजाया।
जरम जरम कर्म प्रभ हथ्थ, हरि वड्याईआ। खेले खेल पुरख समरथ, भेव कोए ना पाईआ। पंज तत्त मानस वथ,
काया मन्दिर इक्क सुहाईआ। जोड़ जुड़ाया हड्ड मास नाड़ी रत्त, बणती बणत बणाईआ। अन्दर वस्सया कमलापत, सच सिँघासण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। पूर्ब लहिणा मानस जग, हरि हरि आप चुकांयदा। जगत विछोड़ा हरि चरन पग, गुरमुख मुख भवांयदा। दर गंवाया उप्पर शाह रग, हरि साचा मूल गवांयदा। आपणी हथ्थीं लाए आपे अग्ग, तग ना कोई तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लिख्या धुर, धुर लेख आपे मस्तक रिहा वेख, लेखा वेख वखाईआ। धुर दा मस्तक लेख लहिणा दर दर होए सुहञ्जणा। पंचम पाया साचा गहिणा, घर खेल साचा सजणा। दरस गंवाया आपणा नैणा, दर आपणा आपे तजणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए पड़दे कज्जणा। ऐड़ा अक्खर अक्खर विचार, रारा राम दुहाईआ। जज्जा जन जग द्वार, ना निउँ लगाईआ। कमाया ध्रो विच संसार, भेव ना जाणे राईआ। तपया मट्ठ इक्क अन्गयार, आपणी हथ्थीं बालण डाहीआ। धूंआं मिटे धूंआँधार, आसमानां मुख छुपाईआ। रसन ना आई सीतल धार, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। आत्म तपया इक्क अन्गयार, हउमे रोग सताईआ। घर मन्दिर वेख महल्ल अटार, होया वड गुमराहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे बेपरवाहीआ। आपणे तन हो बलवान, आपणा हुक्म चलाया। ना कोई लेखा शाही धुर फ़रमाण, ना कोई कलम लिखाया। आपणी क्रिया आपे कर आपणा करे नाम प्रधान, आपणा हुक्म चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा वेखे दर, नेत्र नैणां दिस ना आया। मन हँकार जगत तत्त, हउमें रोग जलाया। आपणी वेख आपे कार, आपणा कर्म कमाया। सच सपुत्री होई मुटयांर, कँवल नाता जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे विच समाया।
जग नाता जग बंध्या, परम पुरख करतार। दिस ना आए आत्म अंध्या, भरमे भुल्ले सर्ब संसार। शब्द धार सुहागी छंदिआ, गावणहार सिरजणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे ल्ए उभार। जग नाता जुग जोड़या, जोग जुगत समरथ। वेखे परखे मिट्ठे कौड़या, पंज तत्त काया जगत रथ। गुरमुख साजन आपे बौहड़या, जिस जन रक्खणहारा दे कर हथ्थ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन साजन ल्ए रक्ख। जग नाता जग फास है, फांदक फंद फंदाए। गुरमुखां पूरन कराए आस है, आस निरासा ना कोई जाए। चिन्ता रोग सोग करे बन्द खुलास है, बन्दी तोड़ नाम धराए। लेखे लाए काया हड्ड नाड़ी चम्म मास है, पंज तत्त होए सुहाए। निज घर आपणे
आत्म रक्खे वास है, आत्म ब्रह्म जणाए। जन गाया रसन स्वास है, लहिणा देणा मूल चुकाए। किसे हथ्थ ना आए पृथ्मी आकास है, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर वेख वखाए। हरिजन मेला शाहो शाबाश है, घर साचे ल्ए मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम धराए। जग नाता जग पेख्या, पेखत पेखत मीत। प्रभ लिखणहारा लेख्या, जुग जुग चलाए रीत। नेत्र लोचण नैण गुरमुख विरले पेख्या, चरन कँवल वखाई सच प्रीत। मनमुख भुल्ले भरम भुलेख्या, हरि दिस ना आया सदा अतीत। लेखे लग्गा ना मुच्छ दाढ़ी केस्सया, पाया गोबिन्द ना हरि हरि मीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, आत्म अन्दर परखे नीत। जग नाता जग वेस है, वेस अनेक कराए। हरिजन साचा घर साचे करे इक्क आदेश है, आदि जुगादी लेखे लाए। जन हरि बाल अञ्याणा अलड़ वरेस है, हरि भोले भाउ मिलाए। जगत भुलाए नर नरेश है, नर नरायण दिस ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन जुग जुग वेख वखाए। जगत नाता जगत दु:ख, जगत जीव विहाज्जया। उज्जल होया ना मात मुख, कूड़ा लाए पाज्जया। सुफल ना करे मात कुक्ख, फिरे भटके नौ दरवाज्जया। सतिगुर पूरा गुरमुख साचे आप आपणी गोदी ल्ए चुक्क, कर किरपा ग़रीब निवाज्जया। मनमुखां मुख पाए थुक्क, अन्तिम पड़दा किसे ना काज्जया। काया बूटा जाए सुक्क, दिस ना आए जिस साजन साज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप निवाज्जया। जगत दु:ख काया अग्ग, तृखा तृष्ना रही तिहाईआ। मानस हँस होया कग, जूठ झूठ चोग चुगाईआ। पंच तत्त विकारा सरनी गया लग्ग, ढहि ढहि पिठ वढाईआ। दीपक जोती ना गई जग, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाईआ। मिल्या मेल ना सूरे सरबग्ग, सरनगत ना कोई वड्याईआ। दरस ना पाया उप्पर शाह रग, शहनशाह बेपरवाहीआ। सति सन्तोख नाम सूत ना बद्धा तग, धीरज धीर ना कोई रखाईआ। खण्डा शब्द ना फड़या खड़ग खग, चण्ड प्रचण्ड ना कोई उठाईआ। जीव जन्त होए नंग, कलिजुग कूड़ी क्रिया छाईआ। मनुआ फिरे दर मलँघ, अट्ठे पहर अलक्ख जगाईआ। मनमति मंगी मंग, गुरमति रही शरमाईआ। बुध्धी देवे ना कोई संग, नेत्र नीर वहाईआ। पंच विकारा लग्गा जंग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त रहे लड़ाईआ। मानस जन्म होया भंग, लक्ख चुरासी ना कोई छुडाईआ। हरि चरन दुआरा जो जन वेखे लँघ, मिले मेल बेपरवाहीआ। सुहाए थान आत्म सेजा पलँघ, थान थनंतर वड वड्याईआ। अमृत धार वहाए साची गंग, गंगा गोदावरी मुख भवाईआ। नाम रंगण चाढ़्हे रंग, काया चोली इक्क रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण मेला ल्ए कराईआ। दु:ख भुक्ख जगत संताप, हउमे रोग चलाया। ना
कोई जाणे आपणा आप, आपणा आप ना खोज खोजाया। नाता बद्धा माई बाप, भैण भाई कटुम्ब रचाया। हरि हरि मिल्या ना साक, सज्जण सैण दिस ना आया। जगत वासना सुंघे नाक, सच सुगंध ना कोई सुंघाया। रसना रस ना पाया पाक, पतित पवित ना कोई कराया। दोए लोचण रहे झाक, तीजा लोइण ना कोए खुल्हाया। बत्ती दन्द कढ्ढण वाक्, काया मुख सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचा दर दर आपणा वेख वखाया। जगत नाता जगत दु:ख जगत सुहेला, जुग जुग आप कराया। खेले खेल इक्क अकेला, आप आपणा वेस वटाया। आपे गुर आपे चेला, चेला गुर नाम धराया। सदा वसे रंग नवेला, लक्ख चुरासी आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे साचा दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। पंज तत्त नाड़ी रत्त, अग्नी तत्त जलाया। पंचम विकारा जगत प्यारा बीजे वत, सति सन्तोख ना कोई उपजाया। पंचम करया इक्क अकट्ठ, उलटी गेड़े आपे लट्ठ, धर्म कर्म ना कोई जणाया। फिर फिर थक्के अठसठ, गुर मन्दिर वेखे नठ्ठ नठ्ठ, आत्म हट्ठ ना कोई रखाया। झूठा बुरज जाणा ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे एह समझाया। हरिजन साचे शब्द जणा, आपणी बूझ बुझांयदा। नेत्र नैणा नाम कजला पा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। शब्द सुहागी गीत सुणा, अनहद ताल वजांयदा। राग अनादी इक्क उपा, आपणे दर सुहांयदा। सेज सुहञ्जणी दए विछा, उप्पर आसण लांयदा। जोत निरँजण सेवा ला, हरि साचा कर्म कमांयदा। दु:ख दर्द भय भंजन नाम धरा, जन भगतां दु:ख कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्दर मन्दिर वेख वखांयदा। अन्दर मन्दिर डूँघा आसण, हरि साचे आप विछाया। उप्पर बैठ पुरख अबिनाश, आपणा डेरा लाया। हरिजन मेला शाहो शबाश, शाह सुल्ताना वेख वखाया। निज घर आत्म रक्खे वास, निज घर वासी नाउँ धराया। आपणे मण्डल पावे रास, काहना गोपी रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मन्दिर दए सुहाया। हरिजन मन्दिर हरि दुआरा, हरि हरि जोत जगाईआ। आपे वेखे नर निरँकारा, निरगुण रूप वटाईआ। शब्द अगम्मी साची धारा, अनादी नाद वजाईआ। सुणे सुणाए सुनणेहारा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर डेरा लाईआ। हरि मन्दिर गुरमुख तेरा काया गढ़्ह, हरि साचे आप सुहाया। निरगुण बैठा अन्दर वड़, दिस किसे ना आया। आपणे पौड़े आपे गया चढ़, ना डण्डा कोई रखाया। जोत सरूपी अग्गे खड़, नूरो नूर करे रुशनाया। गुरमुख साचे ल्ए फड़, आप आपणी गोद उठाया। पंच विकारा जाए झड़, आलस तृष्ना हउमे रोग नेड़ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे
दर दर अन्दर मन्दिर खोज खुजाया। अन्दर मन्दिर सच दरबारा, हरि साचे इक्क सुहाया। इक्क अकल्ला कर पसारा, बैठा आसण लाया। दीपक जोती कर उज्यारा, अज्ञान ज्ञान समाया। शब्द सरूपी बन्न्हे धारा, शब्दी ताल वजाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी कुण्डा लाहया। शाहो भूप हरि साचा लाड़ा, आत्म सेजा नज़री आया। आपे वेखे सच अखाड़ा, आप आपणा धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरे साचे घर, घर साचा आप सुहाया। हरिजन तेरा काया घर, अन्दर अन्दर जोत जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ दित्ता वर, आपणी आप करे रुशनाईआ। ना उह नारी ना उह नर, निरगुण वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरे काया मन्दिर बैठा डगमगाईआ। डगमगाई निरगुण जोत, नर नरायण निरँकारा। ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई बरन पसारा। ना कोई नगारा ना कोई चोट, ना कोई गावे गावणहारा। ना कोई तन भिबूती बन्न्हे लंगोट, ना पाणी वेखे जल जल धारा। ना कोई पर्बत चढ़े चोट, ना कोई वेखे महल्ल मुनारा। ना कोई दर्शन पाए कोटी कोट, कोटी कोट ना कोई उज्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेख घर, घर साचा करे पसारा। साचे घर हरि पसारा, अचरज बणत बणाईआ। पारब्रह्म हरि करनेहारा, करनी रिहा कमाईआ। दस्म दुआरी खोल्ह दुआरा, आप आपणा वेख वखाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनारा, चार दिवारा ना कोए जणाईआ। शब्द रंगीला पलँघ निवारा, हरि बैठा आपे डाहीआ। गुरमुखां करे सच प्यारा, अट्ठे पहर राह तकाईआ। मेल मिलावा वारो वारा, कलिजुग जीवां दिस ना आईआ। भरमे भुल्ले भरम संसारा, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। गुरमुख विरला पावे सारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए इक्क गुरुदुआरा, गुर बैठा आसण लाईआ। अट्ठे पहर रहे उज्यारा, दीवा बत्ती ना कोई टिकाईआ। अनादी धुन अनहद वजाए सच्ची धुन्कारा, ढोलक छैणा ना कोई खड़काईआ। बोध अगाधी शब्द अपारा, ना कोई ग्रन्थी रिहा पढ़ाईआ। गुरमुखां करे आप प्यारा, आप आपणा मेल मिलाईआ। नाता तोड़े जगत संसारा, जगत प्रीती रहिण ना पाईआ। ना कोई नारी ना कोई कन्त भतारा, पुत्तर धीआं ना धी कोई जवाईआ। जिस जन मिल्या हरि मीत मुरारा, विसर गई दात पराईआ। चरन कँवल ढहि पया चरन दुआरा, प्रभ साचे लाज रखाईआ। मंगे मंग बण भिखारा, आत्म झोली दए भराईआ। सुहाए हरि बंक दुआरा, द्वार बंक आप सुहाईआ। निरगुण रूप निरवैर निरँकारा, निशअक्खर वक्खर डेरा लाईआ। जन भगतां करे लोकमात प्यारा, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे परखे जन जन हरि हरि साचे ल्ए उठाईआ।
जंगल जूह उजाड़ प्रभाश, हरि हरि रंग रंगाया। जगे जोत पुरख अबिनाश, साचा थान सुहाया। हर घट सतिगुर पूरा रक्खे वास, महल्ल अटल ना कोई जणाया। हरिजन साचे सद वसे पास, दूर नेड़ा ना वेख वखाया। खेले खेल पृथ्मी आकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खोजाया। सन्त सुहेला होया दासी दास, दासन दास नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन साजन वेख वखाया । जंगल जूह जगत पहाड़ा, हरि हरि आसण लाया। हरिभगत वखाए सच अखाड़ा, धरनी धरत सुहाया। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, हउमे रोग जलाया। नाड़ बहत्तर वज्जे ताड़ा, अनहद राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख कर्मी कर्म कमाया। जल थल जंगल जूह, हरि हरि जोत जगांयदा। गुरमुखां लोकमात धवाए मुखड़ा मूंह, अमृत नीर बरसांयदा। करे मेहर नदर आए तूहे तूं, तूही तूं गीत अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थल जल वेख वखांयदा। जगत थल तिनका घास, फूलन सेज विछाईआ । पुरख अगम्मा शाहो शबास, बैठा आसण लाईआ। आपणे मण्डल आपणी पावे रास, गोपी काहन आप नचाईआ। हरिजन लेखे लाए रसन स्वास, जिह्वा हरि गुण गाईआ। लहिणा देणा चुक्के दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाईआ। निज दाता निज घर रक्खे वास, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। गुरमुख साजण मीत मुरार, जगत जग ना होए उदास, गुर साचा धीर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थल थल रिहा सुहाईआ। जगत थल जगत खेत हरि साचा बीज बिजांयदा। हरिजन वेखे नेतन नेत, नेत्र ज्ञान दृढ़ांयदा। बुध बिबेकी चेतन्न चेत, चात्रिक तृखा मिटांयदा। भेव अभेदा खोल्ह भेत, अनभव प्रकाश वखांयदा। रुत्त बसन्ती रहे चेत, फूलन बरखा एका लांयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्त हरिजन करदा आया हेत, नित नवित्त वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत थल दीपक जोती रिहा बल, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। जगत थल जगत अस्गाह, हरि हरि आसण लाया। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, गुरमुख ल्ए तराया। सज्जण सुहेला पकड़े बांह, आप आपणी दया कमाया। थिर घर वास जपाए एका नाँ, एका मन्त्र ज्ञान दृढ़ाया। इक्क सुहाए साचा थाँ, थान साचा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जूह पार कराया। जगत जूह डूँघी कन्दर, हरिजन पार कराईआ। आपे तोड़े लग्गा जन्दर, तन हाटी वेख वखाईआ। मनमुख जीव भौदे बन्दर, हरि रूप दिस ना आईआ। उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ बैठे गोरख मच्छन्दर, गुर ज्ञान ना कोई दृढ़ाईआ। माया ममता भागां मन्दड़, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मदिरा मासी जीव गन्दड़, रस रसना गए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जूह वेख वखाईआ। जगत जूह डूँघा सागर, गहर गम्भीर समाया। काया
वेखे हरिजन गागर, अमृत ताल भराया। वणज कराए ना सुदागर, एका वस्त झोली पाया। निर्मल कर्म करे उजागर, जो जन आए सरनाया। देवे नाम रत्ती रत्नागर, रत्ती रत्त रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जूह डेरा लाया। जगत जूह काची धार, रैण अन्धेरा छाया। चारों कुन्ट धूंआँधार, रवि ससि रहे सजाया। दीवा बाती ना कोई उज्यार, मण्डल मण्डप ना कोई सुहाया। कमलापाती ना मिल्या मीत मुरार, नारी कन्त ना कोई हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। जगत टिल्ला उच्च मुनारा, हरि हरि जोत जगाईआ। उप्पर बैठ बेऐब परवरदिगारा, बेपरवाह नाउँ धराईआ। हरिजन साजन पाए सारा, मीत मुरारा सहिज सुखदाईआ। एका देवे नाम अधारा, वस्त अनमोल झोली पाईआ। जोती नूर कर उज्यारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। वरन गोती पार किनारा, बरन बरना ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ । साचा मेला जगत रुक्ख, उलटी जड़्ह लगाईआ। लेखे लग्गा मानुस मनुख, माया भरम गंवाईआ। सफल कराए मात कुक्ख, जन जननी लेखे लाईआ । रोग निवारे हउमे दु:ख, चिन्ता सोग रहिण ना पाईआ। जगत मिटाए तृष्ना भुक्ख, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए सताईआ। हरिजन बूटा ना जाए सुक्क, अमृत आत्म मुख चुआईआ। मनमुखां मुख पाए थुक्क, जो जन बैठे हरि भुलाईआ। सन्त सुहेले इक्क अकेले जुग जुग सुखणा रहे सुख, मिले मेल सहिज सुखदाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता जन भगतां आपणी गोदी आपे ल्ए चुक्क, देवे मात वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जरम कर्म धर्म गुरमुख उत्तम जाती नाम वरन बरन शंकर ना कोई जणाईआ।