पुस्तकालयभाग ७

१५ भाद्रों २०१५ बिक्रमी करनैल सिँघ दे घर डोगर बस्ती फरीदकोट शहर

निरगुण जोत हरि निरँकार, जोती नूर करे रुशनाईआ। आदि अन्ता एका एकँकार, एका कल वरताईआ। लोआं पुरीआं पसर पसार, ब्रह्मण्डां खण्डां वंड वंडाईआ। जेरज अंडां पावे सार, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। चौदां लोक हट्ट वपार, एका वणज कराईआ। तिन्नां लोकां पहरेदार, सेवक सेव कमाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर करे ख़बरदार, एका शब्द जणाईआ। सृष्ट सबाई पावे सार, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ । हरि का रूप अगम्म अपार, दिस किसे ना आईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई आकार, पंज तत्त ना मेट मिटाईआ। रंग रूप ना कोई संसार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जुग जुग खेले खेल अपार, जुग करता नाम धराईआ। सतिजुग त्रेता करया पार, द्वापर धार बंधाईआ। कलिजुग अन्तिम

लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका विच संसार, आपणा रिहा लगाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, राज राजानां शाह सुल्तानां दए हुलार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई मारे मार, चारों कुन्टां वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत नूर अल्ला, एका नूर दरसाया। पारब्रह्म प्रभ इक्क अकल्ला, आप आपणा कर्म कमाया। वेख वखाए जलां थलां, जल थल डेरा लाया। आपे वस्सया निहचल धाम अटला, ऊँच अगम्म समाया। करे खेल घड़ी घड़ी पल पल्ला, जोती जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई हरि रघुराई आप भुलाए कर कर वल छला, भेव अभेदा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखाया। निहकलंका हरि मेहरवान, निरगुण रूप अख्वांयदा। शब्द गुर कर प्रधान, लोकमात धरांयदा। चार वरन देवे इक्क ज्ञान, ऊँचां नीचां एह समझांयदा। एका पुरख हरि सुल्तान, दूसर कोई दिस ना आंयदा। आदि जुगादी जीवां जन्तां देवे जिया दान, दाता दानी नाम धरांयदा। मेट मिटाए कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई होई वैरान, चारों कुन्ट धूंआँधार करांयदा। मन्दिर मस्जिद गुर दर मट्ठ सर्ब कुरलान, हरि हरि रूप दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत जगांयदा। निहकलंक कल जामा धार, लोकमात करे रुशनाईआ। राज राजाना दए हुलार, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, हरि साचा रिहा उठाईआ। मनमुखां जीवां मारे मार, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। दर दर घर घर रोवे नारी नार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरमुख विरले करे हरि प्यार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी रिहा जणाईआ। लक्ख चुरासी जगत महल्ला, लोकमात पसारा। हरि वेखणहारा इक्क अकल्ला, जुग जुग ल्ए मात अवतारा। गुरमुखां मेटे दूई द्वैती सल्ला, एका देवे नाम अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखे पार किनारा। कलिजुग तेरा पार किनारा, अन्तिम वेख वखाईआ। चारों कुन्ट हाहाकारा, ना कोई धीर धराईआ। नाता तुटे मुहम्मदी यारा, चार यारी मुख भवाईआ। अञ्जील कुराना आई हारा, ना दीसे कोई सहाईआ। वेद पुराणी करे ख़बरदार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द निशानी इक्क संसार, धुर दरगाही रिहा दिखाईआ। तीर कानी मारे मार, रसना चिल्ला इक्क चढ़ाईआ। दो जहानी करे विचार, जोत सरूपी बेपरवाहीआ। सृष्ट निधान होई गंवार, हरि का भेव

ना जाणे राईआ। सिक्ख हिन्दू ईसाई मुस्लमानी आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि निरँकार, आपणा आप उपांयदा। जीवां जन्तां पावे सार, साधां सन्तां वेख वखांयदा। राउ रंकां पार किनार, ख़ाकी ख़ाक समांयदा। गुरमुख विरला जनका लाए पार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई शब्द हुलार, हरि आपणा आप दवांयदा। कलिजुग वखाए धुँदूकार, धूंआँधार ना कोई मिटांयदा। काया गढ़्ह हउमे हँगता भर भण्डार, कलिजुग मार्ग लांयदा। जूठ झूठ वड सिक्दार, साचे तख्त सुहांयदा। धरत मात करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। पुरख अबिनाशी पावे सार, लोकमात वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप उठांयदा। हरिजन साचा उठ उठ जाग, हरि साचे जोत जगाईआ। लोकमात लग्गा भाग, भारत वज्जी वधाईआ। सृष्ट सबाई वेखे हँस काग, कागों काग रहे कुरलाईआ। दुरमति मैल लग्गा दाग, ना सके कोई धुआईआ। माया डस्से डस्सनी नाग, अट्ठे पहर हलकाईआ। दीपक जोत ना जगे चिराग, मन्दिर अन्दर अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। एका जोत सर्ब गुणवन्ता, हरि हरि आप अख्वाया। हरिजन वेखे साचे सन्तां, सतिगुर पुरख मनाया। देवे वड्याई जीआं जन्तां, जिया दान झोली पाया। आप बणावणहारा बणता, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखावे साचे सन्त, दर घर डेरा लाया। साचा सुत सन्त दुलारा, हरि हरि आप उपांयदा। एका घर नाम भण्डारा, लोकमात वरतांयदा। करे कराए करनेहारा, करता पुरख नाउँ धरांयदा। आवण जावण खेल अपारा, आप आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंका डंक वजांयदा। निहकलंका आदि निरँजण एका एक अख्वाया। भगत सुहेला साचा सज्जण, लोकमात वेख वखाया। हरिजन कराए साचा मजन, धूढ़ी चरन नुहाया। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, जिस जन दर्शन पाया। अनहद ताल तलवाड़े वज्जण, राग अनादी एका गाया। नौ दुआरे जगत तजण, घर साचा वेख वखाया। पारब्रह्म प्रभ मिल्या साचा सज्जण, कलिजुग वेला अन्त सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड रिहा उठाया। नौ खण्ड शब्द जैकारा, एका एक सुणांयदा। वरन बरनां पार किनारा, ज़ात पात ना कोई रखांयदा। इक्क अकल्ला एकँकारा, कायनात समांयदा। जलां थलां वेखे समुंद सागर डूँघी गारा, टिल्ले पर्बत फोल फोलांयदा। लक्ख चुरासी अन्दर कर पसारा, आप आपणा मुख छुपांयदा। गुरमुख

विरला करे प्यारा, आप आपणा पड़दा लांहयदा। जोती नूर कर उज्यारा, मन्दिर अन्दर डगमगांयदा। देवे शब्द सच्ची धुन्कारा, धुन अनादी ताल वजांयदा। सुणे सुणाए सुनणेहारा, जीवां जन्तां दिस ना आंयदा। भगतन मीता कर प्यारा, हरिभगती मेल मिलांयदा। बैठा रहे इक्क अतीता नर निरँकारा, सच सिँघासण आसण लांयदा। अगम्म अगम्मड़ा करे अगम्मड़ी कारा, अलक्ख अलक्खणा नाउँ रखांयदा। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, थिर घर वासी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग जोती जामा वेस वटांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम मूल, हरि साचे आप चुकावणा। लक्ख चुरासी गई भूल, हरि एका मार्ग लावणा। नारी मेला कन्त कन्तूहल, साचा कन्त सुहाग वखावणा। सतिजुग फुलवाड़ी लाए फूल, रुत्त बसन्ती वेख वखावणा। शब्द सिँघासण हरि बिराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, साचा धाम सुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी पूर कराए भावना। कलिजुग तेरी अन्तिम आस, हरि साचा पूर करांयदा। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ प्रभास, घर घर डेरा लांयदा। साधां सन्तां वेखे पवण स्वास, रसना जिह्वा कवण गुण गांयदा। कवण बैरागी होए उदासी, कवण त्यागी नाउँ धरांयदा। कवण सुरत सवाणी सोई जागी, शब्द हाणी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा क्रिया कर्म वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, कूड़ा डंक वजाया। चारों कुन्ट एका नाअरा, एका कूक सुणाया। सृष्ट सबाई होए ख्वारा, वेला नेड़े आया। राणी अल्ला लाए नाअरा, चौदां तबकां दए हिलाया। संग मुहम्मद पार किनारा, ना कोई धीर धराया। पुरख अबिनाशी करे खेल अपारा, खेलणहार सृष्ट सबाया। आदिन अन्ता एका एकँकारा, अकल कला अख्वाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, लोकमात ल्ए अंगड़ाया। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, दहि दिशा रिहा भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करता पुरख आप अख्वाया। चौदां लोक चौदां हट्ट, हरि चौदां वेख वखाईआ। चौदां खेल बाज़ीगर नट, स्वांग स्वांगी वरताईआ। चौदां लोक पए भट्ठ, हरि भठयाला एका ताईआ। अन्तिम करन आया कट्ठ, एका दिवस मनाईआ। झूठ मुनारा जाए ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी कोई ना नहाईआ। सृष्ट सबाई गेड़नहारा उलटी लट्ठ, आपे दाता शब्द सलाहीआ। धूंआँधार चौदां हट्ट, पृथ्मी आकाश ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, वेख वखाणे सृष्ट सबाईआ। अल्ला राणी कर प्यार, कलिजुग रूप दरसाया। नेत्र नैण वेख उग्घाड़, चारों कुन्ट होए दुहाया। ईसा मूसा इक्क अखाड़, एका महल्ला दए वसाया। पुरख अबिनाशी आप चढ़ाए अगम्मी धाड़, दिस किसे

ना आया। लुकया रहिण ना देवे कोई झाड़, दहि दिशा फोल फोलाया। अग्नी लग्गे सतारा हाढ़, ना कोई लेखा मेट मिटाया। सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़, आप आपणा हुक्म सुणाया। धरत मात वेखे इक्क अखाड़, नौ खण्ड रूप वटाया। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़, ख़ुदी ख़ुदाई रहिण ना पाया। गुरमुख साजण वेखे साचे लाड़, चारों कुन्ट फोल फोलाया। शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, आप आपणी दया कमाया। थिर घर साचे देवे वाड़, महल्ल अटल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाया। निहकलंका हरि निरँकारा, एका रूप समांयदा। वेद व्यासा बण लिखारा, आपणी कार कमांयदा। नानक गुर लाया नाअरा, सृष्ट सबाई एह समझांयदा। गुर गोबिन्द बण वणजारा, हरि हरि वणज करांयदा। मंगे मंग अपर अपारा, अकाल पुरख ध्यांअदा। अकाल मूर्त अजूनी रहित दर्द दु:ख भय भंजन प्रभ पावे सारा, दे मति आप समझांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे पार किनारा, प्रभ आपणा राह तकांयदा। निहकलंका ल्ए अवतारा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। सम्बल नगर धाम अपारा, पुरख अबिनाशी डेरा लांयदा। जगे जोत अगम्म अपारा, ज्ञान ज्ञान समांयदा। शब्द धुन वज्जे धुन्कारा, अनहद सेवा लांयदा। राग रागनी ना पायण सारा, वेद पुराण ना भेद चुकांयदा। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी खेल करे न्यारा, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग तेरा दर दुआरा, हरि साचा फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद बिक्रमी आप वडिआंयदा। वीह सद हरि जोत जगा, जोती नूर करे रुशनाईआ। एका एक आप अख्वा, एका नाउँ धराईआ। दूजा दर डेरा ला, द्वार बंक वेख वखाईआ। तीजा नेत्र नैण खुल्हा, आपणा दरस दिखाईआ। चौथे घर गया समा, वीह सौ चार बिक्रमी वज्जी वधाईआ। पंचम मेला सहिज सभा, ब्रह्म रिहा कराईआ। छेवें छप्पर छन्न कोई दिसे ना, हरि बैठा बेपरवाहीआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण आप जपाए आपणा नाँ, आपणे नाम करे वड्याईआ। अट्ठां तत्तां वेखे थाउँ थाँ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध होए सहाईआ। नौ दर कोई जीव जन्त भुल्ले ना, वेला गया हथ्थ ना आईआ। दसवां घर बिन गुर पूरे खुल्ल्हे ना, वीह सौ दस बिक्रमी ख़ुशी मनाईआ। पूरे कंडे साचे तोल कोई तुले ना, ना कोई तोले तोल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वीह सद ग्यारा, एका धारा चार वरनां रिहा चलाईआ। चार वरनां एका रंग, हरि साचे आप रंगाया। अन्दर मन्दिर वजाए सच्चा मृदंग, एका ढोला गाया। अमृत आत्म नुहाए साची गंग, दुरमति मैल रहिण ना पाया। कट्टणहारा भुक्ख नंग, गऊ ग़रीबां होए सहाया। जगत हँकारी भन्ने काची वंग, शब्द हथौड़ा एका लाया। जन भगतां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, वीह सद बारां मूल चुकाया। सुत सुल्तानी आप बणाए आपणे

फर्ज़ंद, आप आपणी गोद उठाया। तेरां तेरा चाढ़े्ह चन्द, नानक तोला तोल तुलाया। राज राजानां शाह सुल्ताना सुणाए आपणा छन्द, सोहँ साचा मंगल गाया। तीजी चेत्र हरि आए गोबिन्द, कोट फरीद डेरा लाया। भेव ना पायण, राज राजान वड नरिंद, नर हरि साचा दिस ना आया। पारब्रह्म प्रभ जोत जगाई विच हिन्द, निहकलंका नाउँ रखाया। शब्द चलाए धार सागर सिन्ध, मनमुख जीवां दए रुढ़ाया। गुरमुख उपजाए साची बिन्द, आप आपणा हुक्म सुणाया। मनमुख लगाए आपणी निन्द, निन्दक निन्दया मुख टिकाया। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, जुग जुग कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद तेरां तेरी धार चलाया। वीह सद चौदां तेरी धार, एका इक्की पाईआ। गुरमुख साचे कर प्यार, वंडन वंड वंडाईआ। निक्की तिक्खी एका धार, पारब्रह्म कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात मार झात, एका डंका रिहा वजाईआ। शब्द डंका हरि भगवाना, एका एक वजाया। उठया जोधा सूरबीर वड मरदाना, शाह सुल्ताना दए हिलाया। सोहँ चिल्ला रसना तीर कमाना, सस्सा किला इक्क बणाया। हँ हँगता मेट मिटाणा, मेटणहार आप रघुराया। कलिजुग तेरा वेखे कूड़ कुड़यारा प्रधाना, चारों कुन्ट फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा वेस वटाया। वीह सद पन्दरां हरि हरि निरँकारा, आपणी कल वरतांयदा। उठया जोधा सूर बली बलकारा, शब्द खण्डा इक्क चमकांयदा। खण्ड ब्रह्मण्ड देवे हुलारा, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी करे ख्वारा, लेखा लिख्त लिखांयदा। कलिजुग रावण हो त्यारा, आपणा दर सुहांयदा। दिवस रैण मारे ललकारा, मन मति बुध नाल रलांयदा। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। आपे रामां राम अवतारा, लंका गढ़्ह तुड़ांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। चरन छुहाए दिल्ली दरबारा, शाह भबीखन आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत पन्दरां देवे वर, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। लेखा लिख्त हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखांयदा। वेद पुराण अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत ना सके विचार, भेव अभेदा भेव छुपाया। खाणी बाणी पढ़ पढ़ गए हार, पार किनारा दिस ना आया। ज्ञानी ध्यानी रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। वड विद्वानी होइण ख्वार, हरि का रूप दिस ना आया। पंडत पांधे कर विचार, तिलक लिलाटी रहे लगाया। पंडत काशी ना होए अधार, ठग्ग ठगोरी पाया। कलमा अमाम ना कोई यार, नबी रसूला ना कोई सहाया। ऐनलहक ना कोई विचार, मुकामे हक्क ना कोई ख़ुदाया । हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई इक्क दूजे दा राह रहे तक्क, दर द्वार ना कोई खुल्हाया। अन्तिम मेला होणा विच ढक्क, धरत मात रही बुलाया ।

लाड़ी मौत नकेल पाए नक्क, धर्म दुआरा दए दिखाया। कूड़ कुड़यारा फल गया पक्क, प्रभ साचा वेखण आया। महल्ल अटल ना सके कोई रक्ख, राज राजान ना कोई सुहाया। जोगी जतीए अभ्यासी हठीए चढ़ चढ़ पौड़े गए थक्क, हरि का पौड़ा दिस ना आया। ब्रह्मण गौड़े राह रहे तक्क, पूत सपूता फेरा पाया। नीले वाला करे वक्ख, नील धारी पार कराया। सृष्ट सबाई भाण्डे सक्ख, नाम भण्डारा दिस ना आया। पारब्रह्म हो प्रतक्ख, नेत्र लोचण नैणां वेखण आया। वेखे भाग लग्गा कुली कक्ख, कवण गुरमुख डेरा लाया। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए रक्ख, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सम्मत पन्दरां देवणहारा साची वथ्थ, एका नाम झोली पाया। समरथ कल आपे समरथ, जगत निवासी नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद बिक्रमी कर विचार, सृष्ट सबाई दए हुलार, नाम हुलारा एका लाया। सम्मत पन्दरां पन्दरां कत्तक, लंका गढ़्ह चढ़ाईआ। ना कोई जाणे पांधा पंडत, कवण कूटे हरि साचे जोत जगाईआ । ना कोई जाणे जेरज अंडज, पंज तत्त ना कोई रुशनाईआ। ना कोई वखाए साची संगत, हरि हरि रूप दिस ना आईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद बैठे नंगत, तृष्ना झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखे खलक ख़ुदाईआ। ख़लक ख़ुदाई तेरा रूप, हरि साचा वेख वखांयदा। सदी चौधवीं चौथी कूट, लहिंदी दिशा फेरा पांयदा। ज़िमी अस्माना पाड़ा जाए फूट, ना कोई बंधन बंध बंधांयदा। दिन दिहाड़े पए लुट्ट, सम्मत सोलां राह तकांयदा। जगत चोग जाए निखुट, ना कोई आलणिउँ डिगे बोट उठांयदा। आपणी हथ्थीं जड़ देवे पुट्ट, ना कोई बूटा मात धरांयदा। शौह दरयाए दए सुट्ट, लहिंदी धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां सोलां तन शृंगार, निहकलंकी लै अवतार, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर कर उजाला, सम्मत सोला करे रुशनाईआ। प्रगट होए गुर गोपाला, नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे वधाईआ। सत्तां दीपां जगाए दीप माला, जोती नूर डगमगाईआ। ब्रह्मा वेखे मार ध्याना, नेत्र नैण खुल्हाईआ। भोला नाथ होए सवाधाना, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा वेख वखाना, निउँ निउँ सीस झुकाया। लोआं पुरीआं करे पछाना, जोती जोत वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई बन्न्हे गाना, हाढ़ सतारां सगन मनाईआ। राज राजान दर दरबान ना कोई वखाना, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ मिले टिकाना, राज महल्ल ना लेफ तलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां देवे वर, सृष्ट सबाई करे हलकाईआ। सृष्ट सबाई तेरी धार, हरि साचे आप चलाईआ। घर घर रोवे नर नार, नारी नर रिहा कुरलाईआ। जीव जन्त होए गंवार, साध सन्त रसन हलकाईआ। माया

मदि मते भरे भण्डार, नाम वस्त ना कोई रखाईआ। जगत कामना कर शृंगार, सोलां इच्छया पूर कराईआ। पारब्रह्म ना पाए सार, गुर पूरा दिस ना आईआ। हउमे हँगता गढ़्ह हँकार काया तन सजाईआ। निरगुण जोत ना जगे अगम्म अपार, बिन दीवा बाती ना होए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया करया जगत पसार, झूठा बंधन बंध बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां बदले चोला सृष्ट सबाई खेले होला, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। लाल गुलाल रंग चलूल, हरि ख़ाकी ख़ाक रंगांयदा। शिव शंकर सुट्टे हथ्थ त्रिसूल, ब्रह्मा मुख भवांयदा। करोड़ तेतीसा ना बरसे फूल, ना कोई सेज हंढांयदा। सच पंघूड़ा ना कोई ल्ए झूल, नाम हुलारा ना कोई लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सम्मती देवे वर, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। भाणा हथ्थ करतार, भेव कोई ना पाया। जुग जुग लहिणा देणा रिहा कर्ज़ उतार, चारे पग वेख वखाया। कलिजुग आयू लक्ख चार बत्ती हज़ार, पंज पंज विच समाया। पंज पंज मारे मार, पंचम नरायण मेट मिटाया। पंचम पंचम भुल्लया संसार, साचा मार्ग गए भुलाया। भरमे भुल्लया जीव गंवार, जीव धर्म ना कोई धराया। कर्मी कर्म ना करे विचार, कुकर्म लेख लिखाया। हरि दाता बेपरवाह सृष्ट सबाई वेखणहार, वेखणहार दिस ना आया। सेवक सेवा लाए आप आप उपाए धर्म द्वार, चित्रगुप्त संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां दए वड्आया। सम्मत सोला कर विचार, राए धर्म उठ धाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, नेत्र रो रो नीर वहाया। खाली भर मेरे भण्डार, दर साचा दए सुहाया। पारब्रह्म सुण पुकार, दे मति एह समझाया। खोल्ह किवाड़ सतारां हाढ़, सम्मत सोलां दिन मनाया। धरत मात वेख अखाड़, चारों कुन्ट दए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा सगन मनाया। चित्रगुप्त कर विचार, आपणा मता पकांयदा। लेखा वेखे सर्ब संसार, साचे कंडे तोल तुलांयदा। सच सुच्च ना करे कोई वणज वापार, जूठ झूठ झोली भरांयदा। अन्तिम बेड़ा होया त्यार, कलिजुग कूड़ा आप चलांयदा। नाल रलाया मुहम्मदी यार, चार यारी जीव इक्क वखांयदा। संसार सागर ना दीसे पार किनार, पार किनारा ना कोई जणांयदा। सम्मत सतारां हुलारा दए मार, एका धक्का लांयदा। सृष्ट सबाई दो दो धार, वक्ख वक्ख करांयदा। हो प्रतक्ख विच संसार, रूसा चीना चरन छुहांयदा। सम्मत सोलां लाए नाअर, लाहौर शहर वेख वखांयदा। उम्मती उम्मत हो त्यार, पीर दस्तगीरां एह समझांयदा। शाह हकीरां करे ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वजांयदा। सम्मत सतारां सत्त रंग, सति सति आप समाया। भेख वटाए शब्द मलँघ,

गुर गुर रूप दरसाया। सृष्ट सबाई करे नंग, तन कपड़ रहिण ना पाया। सील सन्तोख सति रहिण ना पाए राज राजान शाह सुल्तान दर दर मंगण मंग, दर भिच्छया कोई ना पाया। गुरमुख मिले मेल हरि सूरे सरबंग, पूर्ब लहिणा झोली दए भराया। चरन प्रीती मंगे साची मंग, चरन नाता जोड़ जुड़ाया। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, सोलां कलीआं आसण पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सत सतारां वेख वखाया। सत सतारां वेख पुकार, सति सति जणाईआ। करता पुरख करे कराए आपणी कार, करनी करता नाउँ धराईआ। मरनी मरे ना विच संसार, जन्म मरन विच ना आईआ। आदि जुगादी जुग जुग कार, जन भगतां होए सहाईआ। खोजे खोज शब्द ब्रह्मादी ब्रह्माद डेरा लाईआ। बाण चलाए बोध अगाध, बोध अगाधी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अट्ठ अठारां दए उठाईआ। वीह सद अठारां तेरा लेख, हरि साचे आप लिखाया। ना कोई लाए मस्तक मेख, ना कोई भरम गंवाया। ना कोई सहाई औल्या पीर शेख़, पीर फ़कीर ना कोए दसाया। ना कोई पंडत पांधा नेत्र ल्ए पेख, ज्ञान नेत्र ना कोई खुल्हाया। ना कोई ग्रन्थी पन्थी जाणे धारी केस, दस दस्मेस फेरा पाया। ना कोई विचारे ब्रह्मा विष्न महेष, गणपति गणेश ना कोई दसाया। पारब्रह्म दर दरवेश, लोकमात आपणी अलक्ख रिहा जगाया। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई वंड वंडाया। आदि जुगादि जुग जुग रहे सदा हमेश, आवण जावण चलत चलाया। पारब्रह्म प्रभ सदा आदेश, निरगुण सरगुण विच समाया। सरगुण बणाए रिखी केश, जगत गवर्धन ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद अठारां वेख वखाया। वीह सद अठारां गंगा धार, जल जल रूप समाया। मेघा बरसे कर प्यार, अन्दर अन्दर आसण दए तजाया। खिज़र रोवे ज़ारो ज़ार, खवाजा ख़ुशी मनाया । नौ खण्ड पृथ्मी एका धार, जल धारा दए रुढ़ाया। गुरमुख साचे ल्ए उभार, साचे बेड़े नाम चढ़ाया। सोहँ गाइन रसना जै जैकार, जल चरन छोह मुड़ जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण वेखण आया। सम्मत उनीसा, अकल कल आपणी आप रखांयदा। ना कोई पढ़े कुरान हदीसा, तीस बतीसा ना कोई सुहांयदा। अल्ला राणी खाली खीसा, खाली हथ्थ फिरांयदा । वक्त चुकाए मूसा ईसा, चौदां तबकां मेट मिटांयदा। माया राणी त्रैगुण पीसन पीसा, कलिजुग चक्की आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत उनीसा ना कोई दीसे मुस्लिम सुन्नी, ना कोई चोटी मूंड मुंडांयदा। सम्मत बीस बीस सद धारा, हरि हरि जोत जगाए। वेख वखाए जमन किनारा, आप आपणा चरन छुहाए दिल्ली दरबारा, नौ खण्ड करे रुशनाए। नौ खण्ड ढहि पए दुआरा, प्रभ साचा वेख वखाए। शब्द सुणाए इक्क जैकारा, सो पुरख निरँजण

लेख लिखाए। हँ हँगता दूर किनारा, दूई द्वैती रहिण ना पाए। होए मंगता सत्त दीप विचारा, अग्गे आपणी झोली डाहे। सतिगुर पूरा भरे भण्डारा, नाम भिच्छया इक्क वखाए। इक्क सुणाए सच्ची धुन्कारा, एका ताल वजाए। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई आप ल्याए सच दुआरा, एका कलमा दए पढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा हरि जगदीसा आपणे छत्र झुलाए सीसा, पन्दरां कत्तक वेख वखाए। वीह सद बीस पन्दरां कत्तक पन्दरां सोहे सीस हरि ताजा। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी, नाम धराए ग़रीब निवाजा। ना कोई दीसे मदिरा मासी, सृष्ट सबाई एका काजा। ना कोई बोले पंडत कासी, मक्का मदीना ना कोई हाजी हाजा। गुरमुख वेखे शब्द स्वासी, हरि चढ़या साचे ताजा। जोत जगाए घनक पुर वासी, सतिजुग रक्खे साची लाजा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा साजण साजा। साजण साज गुरू ग़रीब निवाज, गोबिन्द रूप वटाया। प्रगट होया देस माझ, सम्बल नगरी आसण लाया। दो जहानां रचया काज, लोआं पुरीआं वेख वखाया। सतिजुग चलाए सच जहाज़, सोहँ चप्पू एका लाया। चार वरन सुणाए इक्क अवाज़, एका ज्ञान दृढ़ाया। धुरदरगाही देवे साचा दाज, धुरदरगाही लै के आया। ऊँचां नीचां राउ रंकां आप बणाए इक्क समाज, ना कोई वंडन वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद इक्की तेरी रक्खे धार तिक्खी, नौ खण्ड पृथ्मी निक्की सिक्खी ल्ए बणाया। नौ खण्ड पृथ्मी एका सिख्या हरि साचा दए सिखाईआ। सृष्ट सबाई दिसे मिथ्या, थिर कोई कहिण न पाईआ। जुग जुग लेखा लिखणहार प्रभ लिख्या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साची करे पढ़ाईआ। सतिजुग साची सतिगुर धार आपणी आप चलांयदा। चार वरनां इक्क प्यार, एका नाम सुणांयदा। ज़ात पात पार किनार, वरन बरन ना कोई रखांयदा। क्षत्री ब्रह्मण वैश शूद्र ना देवे कोई दुरकार, ना कोई मुख भवांयदा। ना कोई धन धनाड करे हँकार, माया भण्डार ना कोई भरांयदा। जगत विद्या ना करे कोई विचार, ब्रह्म विद्या इक्क सिखांयदा। नाता तोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार, सांतक सति वखांयदा। धीरज यति बन्न्हे विच संसार, सति सन्तोख मोख रखांयदा। देवे मति आप निरँकार, गुरमति एह समझांयदा। द्वैती दूई मेटे फट, डूँघी गार वेख वखांयदा। एका वणज एका हट्ट, दूजा हट्ट ना कोई रखांयदा। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, मन्दिर मस्जिद ना कोई सुहांयदा। प्रभ दरस दिखाए निरगुण जोत हो प्रगट, सरगुण विच समांयदा । दीपक जगे लट लट, जोती जोत उपांयदा। वेख वखाए घट घट, ना कोई पड़दा पांयदा। वीह सद इक्की तेरे नगारे शब्द अगम्मी लग्गे सट्ट, चारों कुन्ट सुणांयदा। शब्द चोट सच नगारे, हरि साचे आप

लगाईआ। करे खेल अगम्म अपारे, भेव कोए ना पाईआ। वेद कतेब लिख लिख थक्के हारे, हरि का रूप ना कोई दरसाईआ। पढ़ पढ़ भरे भण्डारे, नाम भण्डारा दिस ना आईआ। चढ़ चढ़ बैठे उच्च चुबारे, जगत महल्ल सुहाईआ। अन्दर मन्दिर ना कोई मिलावे नर निरँकारे, घर बैठा बेपरवाहीआ। वीह सद इक्की आप खुल्हाए बन्द किवाड़े, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। सतिजुग तेरी साची नींह रक्खे सतारां हाढ़े, कलिजुग लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका गुण वड्डी वड्याईआ।

१६ भाद्रों २०१५ बिक्रमी मकंद सिँघ दे घर
पिण्ड महराज ज़िला बठिंडा

आदि निरँजण जोत सरूप, हरि हरि निरंकारया। राज राजान शाह सुल्तान वड वड भूप, पारब्रह्म बेअन्त परवरदिगारया। ना कोई रंग ना कोई रूप, ना कोई रेख वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा आप उपा रिहा। आदि पुरख हरि भगवाना, एका एकँकारा। एका जोत जगे महाना, रूप रंग अपारा। खेले खेल हरि महाना, ना कोई लेखा लेख विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा करे पसारा। आदि पुरख हरि भगवन्त, एका एक अख्वाया। एका एक आदि अन्त, एका रंग रंगाया । आप बणाए आपणी बणत, आप आपणी रचन रचाया। आपे बणया आपणा कन्त, आप आपणी सेज हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण रूप उपाया। निरगुण रूप साची धार, हरि आपणी आप उपाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा संग रखाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आप आपणा कर पसार, वेखणहारा आप हो जाईआ। आप आपणा नाउँ धर निरँकार, आप आपणा ल्ए बुलाईआ। आप आपणा करे ख़बरदार, आप आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत कर उजाला, हरि आपणा कर्म कमाया। आप आपणा बण दीन दयाला, दया निध नाउँ रखाया। आप आपणी सुहाए धर्मसाला, आप आपणा दर वखाया। आप आपणा तोड़ जंजाला, आप आपणा बन्द कटाया। आप आपणा खेले खेल निराला, खेलणहार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाया। जोती नूर बेपरवाह, एका एक अख्वाया। आपे जाणे आपणा राह, आपे मार्ग लाया। आप आपणा बण मलाह, आपे बेड़ा रिहा चलाया। आप आपणी दए सलाह, सिफ्त सलाह ना

कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटाया। निरगुण जोत पुरख अबिनाश, आपणी कल वरताईआ। आप आपणा होया दास, आप आपणी सेव कमाईआ। आप आपणी पाए रास, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा करे बिलास, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि पुरख गहर गम्भीर, एका एक अख्वाया। आपे दाता जोधा सूरबीर, सूरबीर नाम धराया। आपे आपणे घर चोटी चढ़े अख़ीर, दूसर दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख नाउँ धराया। आदि पुरख दर्द दु:ख भय भंजन, आपणा रोग मिटांयदा। आप आपणा बणया सज्जण, मीत मुरारा आप अख्वांयदा। आपे होया पड़दे कज्जण, आपणा पड़दा आपे पांयदा। आप आपणा करे मजन, आप आपणा ताल सुहांयदा। आप आपणे चढ़े जहाजन, आप आपणा चप्पू लांयदा। आप आपणा बणया राजन, राजन राजान आप अख्वांयदा। आप आपणा रचया काजन, करता पुरख नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर इक्क चमकांयदा। जोती नूर कर आकार, आपणा कर्म कमाया। आप आपणी पाए सार, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणी बणत बणाया। आप आपणा महल्ल ल्ए उसार, आप आपणा आसण लाया। आप सुहाए आपणा दर दरबार, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा खेल कर करतार, करनी करता आप अख्वाया। आप आपणा घाड़न घड़ अपर अपार, आप आपणा बाढी नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वसे आपणे घर, घर साचा इक्क सुहाया। घर महल्ल उच्च अटारी, हरि आपणी आप बणाईआ। जगे जोत इक्क निरँकारी, निरगुण धारा इक, वखाईआ। इक्क अकल्ला एका एकँकारी, एका खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वस्सया घर, आप आपणा मेल मिलाईआ। आदि पुरख हरि हरि मेला, पारब्रह्म कराया। आप आपणा बण सज्जण सुहेला, साजण मीत नाम धराया। आप आपणा जाणे वेला, आप आपणा ल्ए उपाया। अचरज खेल आप आपणी आपे खेला, खेलणहार दिस ना आया। आप आपणे रंग रवे नवेला, रूप रंग ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका दर, एका एका घर सुहाया। घर सुहाया आदि निरँजण, आपणा कर्म कमाया। आपणे नेत्र पाए अंजन, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे भाग लगाया। साचा घर हरि अवल्ला, एका एक उपाया । एका बैठा रहे अकल्ला, एका वेख वखाया। एका जोती आपणी रल्ला, एका जोती नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता आप आपणा देवे वर, आप

आपणी झोली अग्गे डाहया। देवे वर हरि दातारा, आपणा कर्म कमांयदा। आपणे दर बण भिखारा, दर आपणे सगन मनांयदा। आपणी जोती आपे करे निमस्कारा, आपे सीस निवांयदा। आपणा भरे आप भण्डारा, आपे हरि वरतांयदा। आप सुहाए आपणा बंक दुआरा, थिर घर साचा नाउँ रखांयदा। थिर घर साचा सच मुनारा, चार दिवार ना कोई रखांयदा। छप्पर छन्न ना कोई उसारा, ना कोई बाढी बणत बणांयदा। अनभव प्रकाश कर उज्यारा, नूरो नूर समांयदा। अगम्म अगम्मड़ी करे कारा, अगम्म अगम्मड़े धाम टिकांयदा। उप्पर बैठ सच्ची सरकारा, सच तख्त सुल्तान सुहांयदा। नाउँ नरायण नर निरँकारा, अकल कला वरतांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, भेव कोई ना पांयदा। आदि पुरख हो उज्यारा, आपणी धार चलांयदा। अकाल पुरख खेल अपारा, आपणी खेल खिलांयदा। करता करे करनी करनेहारा, कादर करता नाउँ धरांयदा। मरनी मरे ना परवरदिगारा, ना कोई मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा वेख घर, सच सिँघासण आसण लांयदा। थिर घर साचा धुर दरबारा, हरि हरि आप उपाया। उप्पर बैठ पुरख करतारा, आप आपणा वेख वखाया। निरगुण जोती नूर अपारा, नूरो नूर समाया। आपणी इच्छया पाए भिच्छया भर भण्डारा, आपणा लहिणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख साचे हरि, घर साचे आसण लाया। थिर घर साचे जोत जगा, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। सच सिँघासण बैठा बेपरवाह, आप आपणा मता पकाईआ। आप आपणी दए सलाह, आपे बूझ बुझाईआ। आप आपणा नारी रूप वटा, कन्त कन्तूहल आप हो जाईआ। आपणी सेजा आप विछा, आपे रिहा हंढाईआ। निरगुण निरगुण विच दए टिका, निरगुण निरगुण करे कुड़माईआ। निरगुण निरगुण दए उपा, निरगुण दए वधाईआ। निरगुण आपणा नाउँ धरा, आपे रिहा सुणाईआ। निरगुण आपणी सुफल कुक्ख आप करा, आप आपणी दए वधाईआ। शब्द सुत बणत बणा, जोती मात दए वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आपणी करनी रिहा कमाईआ। थिर घर वसाए साचा थाँ, शब्द सरूपी नाअरा लाईआ। शब्द सुत बद्धा नाता, माँ पिता पूत वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख वस्सया घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, एका एक डगमगाईआ। थिर घर साचा धुर दरबारा, थान थनंतर सोहया। आपे वेखे पुरख करतारा, ना कोई दूसर हूआ ना होया। करे खेल अगम्म अपारा, आप आपणा दए ढोआ। शब्द सुत सच दुलारा, आदि जुगादि नवां नरोआ। अबिनाशी करता करे खेल अपारा, एका अमृत मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा दर, दर द्वार ना कोई सुहाईआ। दर द्वार ग़रीब निवाज़, एका एक सुहाया। आप दरबान आपणी मारे आपे आवाज़, आप आपणा ल्ए जगाया। आप आपणा रचे काज, आप आपणी

रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर फ़रमाणा श्री भगवाना, आप आपणा हुक्म सुणाया। साचा सुत हरि उठा, एका राग सुणाया। एका दूजा भेव चुका, एका मार्ग लाया। एका साचा नाउँ रखा, एका डंक वजाया। एका बंक दुआरा दए सुहा, एका धाम वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, थिर घर साचे आसण लाया। शब्द सुत दे हुलारा, आपणा कर्म कमांयदा। शब्द अगम्मी एका धारा, एका आप सुणांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं कर पसारा, आकाश प्रकाश रखांयदा। गगन मण्डल कर त्यारा, रवि ससि उपांयदा। धरनी धर उप्पर जल धारा, शब्दी शब्द बंधांयदा। शब्द सुत वड बलकारा, चार कंट दहि दिशा फेरी पांयदा। आपणा दए आप सहारा, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे अन्दर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहर आप हो जांयदा। आपे करता पुरख हरि करतारा, नर निरँकारा आप अख्वांयदा। आप आपणा वेख पसारा, आपे लेख लिखांयदा। आप आपणे घर बण वणजारा, आप आपणा वणज करांयदा। आपणा देवे नाम अधारा, नाम अधारी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, एका कर्म कमांयदा। एका हरि इक्क वरतंता, एका रिहा कराईआ। एका जोत श्री भगवन्ता, निरगुण रूप समाईआ। एका बैठा रहे इक्क अकन्ता, एका वेख वखाईआ। एका महिमा अगणत अगणता, एका लेखा विच ना आईआ। एका खेले खेल आदिन अन्ता, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। एका जोत हरि भगवन्ता, थिर घर करे रुशनाईआ। थिर घर साचा धाम सुहंता, आप आपणी बणत बणाईआ। बणत बणाए साचा कन्ता, जोती नारी ख़ुशी मनाईआ। पूत सपूता वड धनवन्ता, शब्दी नाउँ धराईआ। अकाल पुरख होए पति पतिवन्ता, पतित पावण नाम धराईआ। जाणे भेव अगम्म अगम्मता, अगम्म पुरख वड्याईआ। अलक्ख अलक्खणा होए मंगता, आप आपणी अलक्ख जगाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड आपे रंगता, कोटन कोट वखाईआ। आपणा दुआरा आपे लँघदा, आपे पार कराईआ। आपणे अस्व आपणा तंग आपे कसदा, शाह अस्वार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मात पताल आकाश रिहा सुहाईआ। मात पताल हरि बणत बणा, शब्दी शब्द कमाया। चौदां हट्ट दए खुल्हा, चोदां लोक जणाया। रवि ससि ल्ए लगा, सेवक सेवा लाया। ब्रह्मा वेता वेख वखा, पारब्रह्म ब्रह्म उपजाया। त्रैगुण माया झोली पा, राजस तामस सांतक सति वरताया। पंज पंजी मेल मिला, किरती किरत कमाया। निरगुण आपणा खेल खिला, मन मति बुध ल्ए प्रनाया। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश ल्ए सुहा, आपे खेल खिलाया। आपणी बाती आपणा दीवा आप जगा, आपे करे रुशनाया। आपणा कमलापाती आप मना, आपणी सेजे आसण लाया। आपणे दर दुआरे ल्ए सुहा, नौ दरवाजे खोल्ह खुल्हाया। आपणा पड़दा आपे ल्ए पा, आप

आपणा बन्द कराया। पंज तत्त हरि वंड वंडा, महल्ल अटल सुहाया। घर विच घर ल्या बणा, हरि साचे डेरा लाया। जोती नूर डगमगा, निरगुण वेस वटाया। अमृत ताल आप सुहा, अन्तर आप भराया। राग अनादी रहे सुणा, धुन अनादी रिहा वजाया। शब्द ब्रह्मादी खोज खुजा, अनहद वेख वखाया। डूँघी भवरी दए भुला, आप आपणी रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेख वखाया। थिर घर सच द्वार दरवाज़ा खोल्ह, हरि आपणी खेल खिलाईआ। शब्द अनादी आपे बोल, ब्रह्मादी गया समाईआ। आदि जुगादी वज्जे ढोल, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव तोले आपणे तोल, कंडा आपणे हथ्थ रखाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द रिहा एका मुख सलाहीआ। लक्ख चुरासी गया मौल, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अमृत भरया साचे कौल, कँवल नाभी मुख भवाईआ। आप सुहाए धवल धौल, धर धरनी वेख वखाईआ। इक्क अतीता रिहा अडोल, डोल कदे ना जाईआ। हर घट अन्दर वस्सया कोल, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेख घर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। लोकमात कर उज्यारा, पंज तत्त सुहाया। निरगुण रूप कर पसारा, सरगुण मेल मिलाया। शब्द विचोला बण करतारा, साचा खेल खिलाया। अन्दर मन्दिर पावे सारा, आपे खोज खोजाया। सृष्ट चलाए आपणी धारा, दो दो मुख भवाया। नौ दस कर प्यारा, ग्यारां बीस वेख वखाया। तीस नूर कर उज्यारा, चार करे कुड़माया। मानस देही खेल अपारा, गगन मण्डल दए सुहाया। अन्दर मन्दिर इक्क चुबारा, हरि साचे आसण लाया। एका पड़दा पाया भारा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। आप आपणा कर उज्यारा, आप आपणा वेख वखाया। सृष्ट सबाई बन्न्हे धारा, मार्ग राह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेख घर घर वसेरा आप कराया। घर वसेरा सर्ब सुख दाता, आदि निरँजण दीना। ज्ञान ध्यान होए ज्ञाता, आपणी रसना आपे चीना। आपे रक्खे उत्तम ज़ाता, आपे मज़्हबी दीना। आपे पुच्छणहारा वाता, आपे अक्खर वक्खर वक्ख कीना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात मार झात खेले खेल वड रीता। खेले खेल नर निरँकारा, आदि जुगादि समाया। शब्द जोत जोत शब्द भेव न्यारा, हथ्थ किसे ना आया। शब्द डंका इक्क नगारा, जन भगतां वंड वंडाया। मेट मिटाए पंज विकारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना नेड़े आया। आसा तृष्ना पार किनारा, हउमे रोग ना कोई सताया। नेत्र नैण लोचन एका हरि हरि दिसना, दूसर दिस कोई ना पाया। त्रैगुण माया कोई ना चाढ़्हे विसना, जगत जंजाल ना कोई बंधाया। सेवक सेव लगाए ब्रह्मा शिव विष्ना, सेवक सेवा रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात जोत करे रुशनाया। लोकमात हरि बणत बणा, जीव जन्त उपाया।

साचे सन्त बूझ बुझा, सति सरूप दरसाया। आपणी महिमा आप जणा, आपणा नाउँ वड्आया। आपणे भाणे आप समा, हरि भाणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात जोत धर भगत भगवन्त मेल मिलाया। भगतन मेला सच द्वार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म लै अवतार, वेखे खेल थाउँ थाँईंआ। निरगुण रूप अपर अपार, सरगुण खेल खिलाईआ। सरगुण बद्धा मोह प्यार, तन्दन तन्द बंधाईआ। शब्द गुर वड बलकार, होए मात सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नाउँ करे रुशनाईआ। आदि पुरख दया कमा, आपणी जोत जगांयदा। साध सन्त सेवा ला, गुर सतिगुर वेस वटांयदा। धर्मी धर्म इक्क कमा, धरत धवल सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा लिख्त भविख्त आपे आप लिखांयदा। आपणा लेखा बण लिखारा, आपे रिहा लिखाया। ब्रह्मा वेता बण लिखारा, चारे वेदां दए जणाया। चारे करे पार किनारा, चारे वंड वंडाया। चार चार दर दरबारा, दर दरबान चार रखाया। चार घर पावे सारा, चार महल्ल करे रुशनाया। चार दीवार दए अधारा, सृष्ट सबाई पड़दा पाया। चार युग कर पसारा, चार यारी इक्क कराया। चारे विद्या कर उज्यारा, एका शब्द पढ़ाया। चारे मुख गायण वारो वारा, अट्ठे नेत्र वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात खोल्ह दर, आप आपणा रंग रंगाया। चार युग वंड वंडा, हरि आपणी बणत बणांयदा। कर्म धर्म पल्ले गंढ्ढ बन्न्हा, साचा भार चुकांयदा। जेरज अंड वेख वखा, उत्भुज सेत्ज फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा रूप वटांयदा। जुग जुग साचे साचा रंग हरि साचे आप चढ़ाया। एका नाम वज्जे मृदंग, ना कोई दूसर होर सुणाया। एका कट्टणहारा भुक्ख नंग, गुर पीर ना कोए मनाया। एका एक दरवाजा बैठा लँघ, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाया। इक्क सुणाए छन्द, अनहद ताल वजाया। नाम रंगीले बैठ पलँघ, साचा सगन मनाया। सन्त सुहेले इक्क अकेले मंगी मंग, हरि नेत्र दर्शन पाया। मानस जन्म ना होए भंग, काची वंग ना कोई तुड़ाया। नाम तन्दन बन्न्हे तन्द एका डोरी पाया। नाड़ बहत्तर ख़ुशी ख़ुशी बन्द बन्द, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाया। आत्म ढाए दूई द्वैती कंध, बजर कपाटी पड़दा लाहया। इक्क उपजाए परमानंद, परम पुरख अख्वाया। भगत सुहेला सदा बख्शंद, लोकमात करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। जोत निरँकार जगत महल्ला, आपे वेख वखाईआ। आपे वस्सया जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत रिहा समाईआ। आपे जाणे निहचल धाम अटला, ऊँच अगम्म अथाह दाता बेपरवाहीआ। आपे दो जहानी करणहारा सच न्याँ, सच तख्त सुल्तान सच सिक्दार अख्वाईआ। आपे जाणे जणाए आपणा नाँ, आप आपणा नाउँ

धराईआ। आपे वेखे थाउँ थाँ, गगन गगनंतर फोल फोलाईआ। लोआं पुरीआं पकड़े बांह, पुरी शिव देवत सुर सोया कोई रहिण ना पाईआ। लोकमात मार झात, जन भगतां वेख वखाईआ। शब्द देवे साची दात, वड दाता बेपरवाहीआ। सुफल कराए कुक्ख धरत मात, आप आपणा वेस वटाईआ। पंज तत्त विछाए साची खाट, उप्पर आपणा आसण लाईआ। मात गर्भ ना आए आन बाट, दस मास ना कोई अटकाईआ। ना कोई दीसे औखा घाट, लक्ख चुरासी ना कोई फिराईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, तट किनारा ना कोई वखाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई रसना रिहा हिलाईआ। आपे जाणे आपणी वाट, घर आपणा वेख वखाईआ। आदि निरँजण जोत सरूप आपणा रस आपे रिहा चाट, घट घट अन्दर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेख घर, जुग जुग वेस वटाईआ। जुग जुग वेस हरि मेहरवाना, आपणा आप कराया। जन भगतां देवे जिया दाना, आत्म ब्रह्म जणाया। मेल मिलाए श्री भगवाना, जगत विछोड़ा दए कटाया। हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना, साचा सगन मनाया। साचा मंगल गाए गाणा, अनहद सेवा लाया। सखीआं मेला कर परवाना, दर दर दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। मातलोक हरि जोत जगा, आपणी कल वरताईआ। सतिजुग साची सिख्या इक्क सिखा, एका करे पढ़ाईआ। एका लहिणा झोली पा, एका मूल चुकाईआ। एका धार अनेक वेस करा, वार अठारां कर रुशनाईआ। जगत मार्ग आपे पा, आपे गया सिखाईआ। राज बणतर जगत बणा, जोग जुगत वड्याईआ। कर्म आसण दए सिखा, अभ्यास त्याग वड्याईआ। नारी कन्त ल्ए मिला, सच सुहाग रघुराईआ। भगतन वेखे साचा थाँ, साचा धाम सुहाईआ। वेले अन्तिम होए सहा, आप आपणी दया कमाईआ। रक्खे लाज आपणे नाँ, नाम नामा झोली पाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जो जन रसना रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा वेख वखाईआ। सतिजुग उतरया आपे घाट, हरि साचे तोल तुलाया। त्रेता रिहा आपणे आन बाट, धरत मात गोद बाहर कढाया। लोकमात राम विकया आपणे हाट, राम रामां नाउँ धराया। दोए दर एका खाट, एका आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरी वेखे धार, तोड़े गढ़्ह जगत हँकार, हउमे रोग रहिण ना पाया। त्रेता सुत्ता पैर पसार, आपणा पल्ला पाया। द्वापर अक्ख रिहा उग्घाड़, नेत्र नैण खुल्हाया। वेख वखाए सृष्ट सबाई जगत उजाड़, कवण आसण हरि सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप जणाया। आपणा लेखा आपे वेख, आपे करे जणाईआ। वेद व्यासा धारे भेख, पिता पूत समझाईआ। पुराण अठारां लिख्या लेख, चार लक्ख सतारा हज़ार सलोक गिणाईआ। नारद मुन रिहा वेख, साचा

संग समाईआ। ब्रह्मा करे इक्क सलोक, चार बारां वड वड्याईआ। चार सलोक दर दरवेश, तीजे जुग दए सुलाहीआ। तीजा जुग नेत्र पेख, बारां अक्खरी रास बणाईआ। बारां कुण्डल कर अदेश, एका कुण्डली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मण्डल मण्डली वेख वखाईआ। लोकमात जगत द्वापर, हरि साचे रूप दरसाया। मनमुख सवाए माया पड़दा थापड़, गुरमुख ल्ए उठाया। भरम भुलाया भाई बापड़, नाता बिधाता इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत द्वापर वेख घर, आप आपणा काज रचाया। जगत काज एका घाट, हरि साचे बणत बणाईआ। दोहां विचोला त्रिलोकी नाथ, नथ्थ आपणे हथ्थ रखाईआ। दोहां देवे साचा साथ, लहिणा रिहा चुकाईआ। एका मस्तक लेख लिखाए जोत लिलाट, एका लेखा रिहा मिटाईआ। अन्त उतारे आपणे घाट, आपणी करे आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नाम करे वड्याईआ। आपणा नाम भगत ज्ञान, एका एक दृढ़ाया। अठारां ध्याए कर प्रधान, अर्जन मोख रखाया। भगत वछल आप भगवान, भगवान हित नवित्त नित अबिनाशी अचुत्त करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरा वेख घर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाया। द्वापर लहिणा गया चुक्क, अन्तिम वज्जी वधाईआ। लोकमात पैंडा गया मुक्क, घर साचे गया कर कर धाहीआ। कलिजुग भार आपणा रिहा चुक्क, आपणी वंड वंडाईआ। धुर दरगाहों आया रुट्ठ, हरि साचा मुख भवाईआ। जूठ झूठ फड़ाए एका मुठ, एका भिच्छया पाईआ। आत्म विद्या रिहा लुट्ट, जगत विद्या करे पढ़ाईआ। घर घर पौदा जाए फुट्ट, ना दीसे कोई सहाईआ। सति सन्तोख कढ्ढया कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता तेरी जड़्ह आपे देवे पुट्ट, ईसा मूसा संग रलाईआ। एका कलमा अमाम कायनात लगाए चोट, चारों कुन्ट ख़ुदी ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात खेल खिलाईआ। लोकमात हरि अवतारा, जुग जुग करदा आया । कलिजुग वेखे खेल पसारा, आप आपणा रूप वटाया। हक्क मुहम्मदी चार यारा, सगला संग रखाया। अल्ला राणी कर प्यारा, नाता जोड़ जुड़ाया। काला सूसा तन शृंगारा, मुख घुँगट रिहा वखाया। नेत्र नैणां कजला भारा, तामस तृष्ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाम आपे जानणहार होया ख़ुदाया। सच ख़ुदा बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर अलाहीआ। नूरी अल्ला कर प्यार, बिसमल गया समाईआ। जगत मसल्ला कर त्यार, धरत मात उप्पर रिहा विछाईआ। एका कलमा कर त्यार, नबी रसूलां रिहा पढ़ाईआ। जल्वा जलाल हक्क करतार, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। मक्का काअबा चार दिवार, साची दिशा आप टिकाईआ। दो दो आबा मेल विच संसार, शाह नवाबा खोज खोजाईआ। पुन्न सवाबा बन्न्हे धार, इक्क

अहिबाबा वेख वखाईआ। चरन घोड़े दे रकाबा, हरि उठे बेपरवाहीआ। आपे देवणहारा अजाबा, आपे दए सजाईआ। आपे मारनहारा वाजा, आपे रिहा उठाईआ। आपे शाहो भूप वड राजन राजा, राज राजान आप अख्वाईआ। आपे आपणी रक्खे लाजा, लाजावन्त आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। वेस वटाया राणी अल्ला, नूरो नूर समाया। करे खेल इक्क अकल्ला, भेव कोई ना पाया। शाह शमस तबरेज़ तेरी लथ्थी खल्ला, रत्ती रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। वेस अवल्ला परवरदिगार, आपणा रंग रंगाईआ। काया चोला वेख संसार, आपणा बोला रिहा अल्हाईआ। सुणाए ढोला हो त्यार, साचा गोला नाउँ रखाईआ। भोला भाला खेल अपार, दिस किसे ना आईआ। तोलण तोल तोले जगत संसार, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। आपे करनहार आर पार, मँझधार आप रुड़ाईआ। आपे वेखे समुन्दर सागर डूँघी गार, उच्चे टिल्ले फोल फोलाईआ। लहिणा देणा चुकाए मुहम्मदी यार, अनहद राणी ताल रलाईआ। चौदां तबकां रिहा विचार, भुल्ल रहे ना राईआ। चौदां हट्ट ना कराए वणज वपार, जगत वस्त झोली पाईआ। जूठ झूठ भर भण्डार, आत्म वेख वखाईआ। मनमति रलाई नाल कमज़ात नार, दिवस रैण दए सलाहीआ। अल्ला राणी रही पुकार, उच्ची कूके दए सलाहीआ। अञ्जील कुराना आए हार, वेला वक्त दए गवाहीआ। काला सूसा दए उतार, मुख नक़ाब रहिण ना पाईआ। प्रगट होए हक्क जनाब, मरीआ सुत गया लिखाईआ। सृष्ट सबाई जाए हार, लक्ख चुरासी धीर ना कोई धराईआ। ज़िमी अस्माना पाड़ा जाए पाट, करे खेल बेपरवाहीआ। इक्क अकल्ला आप उतारे आपणे घाट, ना दूसर कोई सालाहीआ। पुरख अबिनाशी अग्नी लाए लाट, चारों कुन्ट धूंआँधार रखाईआ। सर सरोवर अमृत जल कोई ना मारे ठाठ, अग्नी तत्त ना कोई बुझाईआ। किसे ना सुझे पूजा पाठ, नेती धोती ना कोई जणाईआ। ना कोई मस्तक तिलक लगाए लिलाट, ना कोई जञ्ञू तन लटकाईआ। ना कोई मसल्ला ना कोई कुरान ना कोई बांग नाअरा लाए इक्क सदा उच्च अवाज़, ना कोई कूक दए सुणाईआ। ना कोई शाह सुल्तान मारे आवाज़, प्रभ बेऐब परवरदिगार धुरदरगाहीआ। लोकमात आवे भाज, भारत वंड वंडाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज वरनां बरनां चलाए इक्क जहाज़, एका चप्पू लाईआ। कलिजुग अन्तिम करन आया आपणा काज, ना दूसर कोई सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी जोती नूर कर अल्हा, बिसमिल्ला बिस्मिल रहे कराईआ। बिस्मिल हक्क हलाल, आप ख़ुदाया। आपे नूरी जल्वा हक्क जलाल, नूरो नूर समाया। आपे वस्सया गगन गगनंतर आपे थाल, दीपक जोत करे रुशनाया। आपे मन्दिर मस्जिद काअबा होए धर्मसाल, आपे आपणा दरस दिखाया।

आपे अर्श फर्श मारे एका छाल, आप आपणा रंग रंगाया। भगत सुहेले कर ल्ए संभाल, दूसर कोई रहिण ना पाया। चारों कुन्ट अग्नी देवे बरस, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाया। मनमुख जीवां नाता तोड़े जगत हरस, अज़राईल जबराईल मेकाईल असराफील सेवा लाया। मिहबान बीदो बी खैर या अल्लाह, एका नाअरा दए सुणाया। पीर दस्तगीर शाह हकीर ना कोई कराए आपणा जल्वा, ना कोई पल्लू रिहा फड़ाया। ख़ुदाई हुक्म अलाही नूर एका बलवा, काया नाता दए कराया। चुल्ले चढ़या रहि जाए हलवा, मुख कोए पाण ना पाया। सिर नीवां कर ना पढ़े कोई कलमा, ना कोई सयद मस्जिद सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। वेस वटा हरि निरँकार, नानक जोत जगाईआ। पंज तत्त किया ख़बरदार, लोकमात वज्जी वधाईआ। मात पिता घर सुत दुलार, भेव कोई ना पाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, एका धार रखाईआ। निरगुण सरगुण साची कार, करता पुरख रिहा कराईआ। एका शब्द विचोला नज़र ना आए विच संसार, नेत्र नैणां दिस ना आईआ। अकाल पुरख हरि मीत मुरार, गुर नानक दए सलाहीआ। उज्जल रूप सच दरबार, मिले मेल साचे माहीआ। मारे गोता अपर अपार, पाया घर बेपरवाहीआ। निरगुण रूप खड़ा दर द्वार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अबिनाशी करता सुणे धुन्कार, कवण दर दरवाज़ा रिहा खड़काईआ। कोई ना आया पहरेदार, ना सोया कोई जगाईआ। करनेहारा आपे होया ख़बरदार, आपणी उठ ल्ए अंगड़ाईआ। निरगुण रूप कर पसार, आपणा ताक खुलाईआ। नानक गुर वेखे नेत्र नैण उग्घाड़, बैठा दाता बेपरवाहीआ। साची नारी पाया कन्त लाड़, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण नूर करे रुशनाईआ। नानक निरगुण दर्शन पा, निरगुण विच समाया। तूही पिता तूही माँ, तेरा पूत अख्वाया। आदि जुगादि पकड़े तूं बांह, तेरा मेरा तेरे हथ्थ फड़ाया । दो जहानी देवे ठंडी छाँ, तेरा तेरी झोली पाया। तेरे चरन कँवलां सद बलि बलि जां, चरन दुआरा इक्क सुहाया। तेरा सिँघासण वेखे साचे थाँ, दूसर ना कोई वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर नानक वखाया घर, आप आपणा रंग रंगाया। अंगीकार नानक कर, नन्हा मुक्ता आप कराईआ। निरगुण विच निरगुण धर, सिहारी रिहा वखाईआ। निरगुण बैठ सरगुण वड़, औकड़ इक्क वधाईआ। तिन्ने नानक गए बण, सच घर मिली वधाईआ। त्रैलोक त्रैगुण माया रही डर, नानक नाम ल्या शरमाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे वर, करता पुरख झोली रिहा भराईआ। सतिनाम भण्डारा दित्ता भर, भुक्ख रहे ना राईआ। सृष्ट सबाई अग्गे धर, एका हुक्म जणाईआ । गुर नानक बोले अग्गे खड़, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। एका वेख्या तेरा दर, सो दर सहिज सुखदाईआ। कवण अक्खर लवां पढ़, शब्दी वज्जे वधाईआ। पुरख

अबिनाशी बोले ना कोई सीस ना कोई धड़, एका शब्द सुणाईआ। सोहँ अक्खर किसे बन्द ना होए किले गढ़्ह, चार दीवारी ना कोई रखाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरद्वार कोई ना सके फड़, निरगुण निरगुण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी भिच्छया आपे रिहा वरताईआ। आप आपणी भिच्छया पा, आपणी दया कमाया। साची सिख्या इक्क समझा, एका मार्ग लाया । दहि दिशा फेरी पा, चारे कूटां वेख वखाया। एका मन्त्र नाम दित्ता दृढ़ा, सति नाम झोली पाया। नाम सति होए सहा, जिस जन रसना गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। हरि जोती हरि निरँकार, लोकमात रचन रचांयदा। पंज तत्त कर प्यार, नानक विच समांयदा। नानक करता गुर करतार, गुर करतार गुर गुर रूप वटांयदा। धरती दब्बी पापां भार, कोई ना भार चुकांयदा। किरपा कर अपर अपार, जीवां जन्तां एह समझांयदा। नाम चप्पू सति नाम नाम सति सति सति करतार, सति सति विच समांयदा। नाता तोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार, साचे पौड़े आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक दित्ता इक्क वर, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे गुर आपे चेला, आपे सतिगुर रूप समाया। आपे निरँकार आपे नानक मेला, आपे रिहा छुपाया। आपे खेल पंज तत्त खेला, आपे पंज तत्त मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर जोती वेस वटाया। हरि जोत गुर उजागर, सतिगुर वड वड्याईआ। चार बणाए घर सच सौदागर, एका वस्त वखाईआ। भाग लगाए काया गागर, जो जन आए सरनाईआ। निरगुण कर्म करे उजागर, दुरमति मैल कटाईआ। देवे नाम रत्ती रत्नागर, काया रंगन इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक जोत निरगुण धार, सतिगुर सति पुरख आप अख्वाईआ। सति पुरख सर्ब गुणवन्ता, सारंगधर अख्वाया। पूरन जोत श्री भगवन्ता, नानक वेस वटाया। जगत विचारे नारी कन्ता, दिस किसे ना आया। नाद वजाया किंगरे किंगरे, इक्क मृदंग वखाया। जीव आत्म कढ्ढी पंज तत्त विकार बध्धी पिंजरे, एका ध्यान रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक निरगुण वेख वखाया। नानक निरगुण धार अवल्ली, लोकमात चलाईआ। निरँकार करे खेल जोत जोत अकल्ली, जोती जोत नाउँ धराईआ। आदि अन्त वली छली, वल्या छल्या भेख वटाईआ। होका देवे गलीओ गली, चारे कुन्टां रिहा उठाईआ। नाम सति अमृत फली, गुरमुखां मुख लगाईआ। आत्म खिड़े साची कली, अट्ठे पंखड़ीआं खोल्ह खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बणया नानक वली, मुल्लां शेख़ पीर मुसायक कुतब गौंस आप समझाईआ। आपे शरअ शरीअत, आपे कर्म कमाया। आपे हक्क हकीकत वेखे कायनात, आपे काअबा फेरी पाया । आपे पुछणहार वात, आपे लेखा

लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक वस्सया साचे घर, पंडत पांधे दए पढ़ाया । पंडत पांधे आत्म ज्ञान, नानक गुर समझाईआ। एका शब्द मारे बान, एका तीर चलाईआ। एका अमृत दिसे पीण खाण, सुच्च संजम इक्क जणाईआ। एका धूप दीप इक्क मकान, एका कृष्न मनाईआ। एका राम पकड़े दाम, सीता राम सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ। एका गीता इक्क ज्ञान, एका अर्जन भगत सबाईआ। एका वेद इक्क पुराण, एका रिहा लिखाईआ। एका करे आप वख्यान, एका करे पढ़ाईआ। जीव जन्त कलिजुग खोल्ह बैठे दुकान, हरि का नाम ना कोई विकाईआ। घर घर मस्तक तिलक सारे लाण, जोत लिलाट ना कोई जगाईआ। दे दे चौका बहिंदे पीण खाण, मन क्रिया ना कोई साफ कराईआ। पढ़ पढ़ करदे रहे जगत ज्ञान, आत्म विद्या ना कोई पढ़ाईआ। फड़ फड़ करौदे अठसठ असनान, दुरमति मैल ना कोई गंवाईआ। दुर्गा मन्त्र सुणौदे कान, दूई द्वैती पड़दा कोई ना लाहीआ। टल्लीआं वजौण विच चार दिवार माटी मकान, काया मन्दिर अन्दर अनहद ताल ना कोई वजाईआ। नानक गुर हो मेहरवान, लोकमात करे शब्द जणाईआ। एका गुर इक्क ध्यान, एका बूझ बुझाईआ। एका दाता श्री भगवान, जीआं दान रिज़क सबाईआ। एका देवे पीण खाण, सेवक सेवा रिहा कराईआ। दीन मज़्हब ना कोई ईमान, ज़ात पात विच ना आईआ। ना कोई हिन्दू ना मुस्लमान, एका ब्रह्म रखाईआ। शूद्र वैश ब्रह्मण क्षत्री ना कोई विधान, एका बणत बणाईआ। हर घट बैठा हो प्रधान, आपणा थान सुहाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना सके पछान, पढ़ पढ़ थक्के सर्ब लोकाईआ। जिस जन होए आप मेहरवान, आप आपणा दरस दिखाईआ। एका मण्डल एका मण्डप एका गोपी एका काहन, एका रास पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात कर, नानक नाउँ रखाईआ। नानक धरया जगत नाँ, निरगुण दिस ना आया। पूत पुकारे पिता माँ, बालक लाड लडाया। हरि का भेव कोई जाणे ना, ना कोई वेख वखाया। नानक निरगुण कोई पछाणे ना, चारों कुन्ट धक्के खाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सेवा आपे रिहा कराया। नानक निरगुण कर प्यारा, चारों कुन्ट उठ धांयदा। पंज तत्त जगत विकारा, माया मोह लोभ हलकांयदा। आसा तृष्ना ना कोई बन्न्हे धारा, जगत जंजाला ना कोई तुड़ांयदा। सतिनाम देवे खण्डा दो धारा, जन भगतां हथ्थ उठांयदा। कलिजुग जीव सुत्ते पैर पसारा, कोई ना अक्ख खुल्हांयदा। नानक गुर कर विचारा, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। प्रभ अबिनाशी तेरी धारा, तेरे अग्गे टिकांयदा। आपणा कर्म आप विचारा, लहिणे झोली पांयदा। अंगद अंग ठंडा किया अंग्यिारा, जगत त्रिष्न गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख दर, तेरा दर हरि सुहांयदा। नानक गुर अगम्मा बोल, हरि हरि आप

सुणाया। जगत तोल्लया आपणे तोल, पूरा तोल ना कोए कराया। त्रैगुण माया पाया घोल, पंज तत्त अखाड़ा लाया। जूठ झूठ वज्जे ढोल, जगत नगारा रिहा सुणाया। सच वस्त ना रक्खे कोई कोल, बैठे मुख भवाया। तेरी करनी कादर करते सृष्ट सबाई करी अनभोल, भुल्ल भुल्ल आपणा मार्ग रहे गंवाया। नानक बुलाया तेरा बोल, चारों कुन्ट सुणाया। मनमति करे जगत मखौल, दोए जोड़ सीस ना कोई झुकाया। तेरा मेरा पूरा होया कौल, तेरा तेरे अग्गे डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर शब्द जणाया। नानक गुर तेरी धार, मेरे विच समाईआ। तेरां तेरां तोल्लया विच संसार, तेरा बोला पूरा दए कराईआ। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी नार होए विभचार, ना कोई कन्त मनाईआ। कुँवार कन्या करन शृंगार, कज्जल धार बंधाईआ। पूत मात सेज भतार, भैणां भईआ संग रखाईआ। सुत दुलारी तक्के नार, पिता नैण शरमाईआ। दुष्ट दुराचारी होए हँकार, चारों कुन्ट गढ़्ह सुहाईआ। वरन बरन हाहाकार, घर घर पए लड़ाईआ। नाता तुटे कन्त भतार, सथ्थर सेज ना कोई हंढाईआ। वेसवा घर बणे मस्जिद मन्दिर गुरुद्वार, मति बुध ना कोई रुशनाईआ। कलिजुग रैण होई अँध्यार, रवि ससि बैठण मुख छुपाईआ। रिखी मुनी जंगल जूह वेख पहाड़, सुन्न समाध ना कोई खुल्हाईआ। अठसठ तीर्थ झूठी धाड़, तन लंगोट ना कोई बंधाईआ। साधां सन्तां अग्नी लग्गे तत्ती हाढ़, सांतक सति ना कोई वरताईआ। जोत ना जगाए कोई बहत्तर नाड़, लिख लिख नाउँ झोली पाईआ। बजर कपाटी कोई ना देवे पाड़, नाम खण्डा ना कोई उठाईआ। ना कोई मेटे पंचम धाड़, जूठे झूठे बैठे धूंणीआँ ताईआ। सर सरोवर लग्गा इक्क अखाड़, नारी पुरश नंगे रहे तारीआं लाईआ। बण मरग ना वेखे कोई उजाड़, पसू प्रेतां मूल चुकाईआ। पंखी पंछी सरवर तरवर होए भाग माढ़, आप आपणे घौसले रहे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द देवे वर, गुर नानक करे जणाईआ। गुर नानक सुण हरि हरि धार, घर घर ख़ुशी मनाईआ। तेरा खेल हरि निरँकार, तेरा तोहे भाईआ। कवण रूप आवें विच संसार, कवण नाउँ धराईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता बोले इक्क जैकार, एका नाउँ उपाईआ। निहकलंका लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां इक्क बणाए बंक द्वार, चार वरन अठारां बरन रहिण ना पाईआ। राज राजान शाह सुल्तानां ऊँचां नीचां वखाए इक्क दरबार, एका थान सुहाईआ। शब्द खण्डा फड़े हथ्थ तेज़ कटार, सोहँ नाउँ धराईआ। मनमुख करे ख्वार, गुरमुखां चोग चुगाईआ। तेरा नाम सति होए उज्यार, सतिजुग साची बणत बणाईआ। एका तत्त करे संसार, त्तत्व तत्त इक्क जणाईआ। एका रत्त भरे अपर अपार, आप आपणे अंग लगाईआ। बीजे नाम साचे वत सच्ची सरकार, फल साचा इक्क उगाईआ। फल लगाए सति सन्तोख धीरज यति हठ तप इक्क वखाईआ। एका

ज्ञान एका मत, गुरमति इक्क बुझाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका करे पढ़ाईआ। एका शब्द एका सोटी एका लाठ, लक्ख चुरासी हथ्थ फड़ाईआ। एका वणज एका हाट, एका हट्ट कराईआ। एका तीर्थ एका ताट, सर सरोवर इक्क वखाईआ। एका रस लैणा चाट, नौ रस रहे शरमाईआ। नौ दुआरे पार घाट, नौ खण्ड वड्डी वड्याईआ। नौ चार मारे ठाठ, नानक लेखा गया लिखाईआ। नौ नौं युग बाकी वाट, चौका दए सलाहीआ। छत्ती युग तेरी नेड़े वाट, नौ सद चुरानवे चौकड़ी आपणा वक्त रही वंडाईआ। ब्रह्मे मनवन्तर ना विके किसे हाट, ना कोई मुल पवाईआ। लहिणा देणा चुक्के भोले नाथ, बाशक तशका गलों लाहीआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द आपणा आपे ल्या चाट, अन्तिम करे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नानक एह बुझाईआ। निरगुण सुण हरि सलाह, वड वड्डा वड्आया। तूं दाता दानी बेपरवाह, तेरा अन्त किसे ना पाया। जुग जुग बणे जगत मलाह, सेवक सेवा रिहा कमाया। निथाविआं देवे साचा थाँ, ग़रीब निमाणयां ल्ए उठाया। भगत जना जन पकड़े बांह, जन जणेंदी ल्ए तराया। आदि जुगादि देवणहार भण्डार, सिर रिहा हथ्थ टिकाया। आपे पिता आपे माँ, सखा सखाई नाम धराया। तेरा मेरा एका थाँ, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक मेला इक्क घर, घर सुहञ्जणा आदि पुरख निरँजणा, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणे विच समा, आपणी खेल खिलांयदा। अंगद अंगी अंग करा, लहिणा लहिणे झोली पाईआ। जोती जोत जोत जगा, शब्दी शब्द उपजांयदा। शब्दी शब्द रचन रचा, शब्दी नाद वजांयदा। शब्द नाद मात प्रगटा, शब्द गहिणा बस्त्र पांयदा। शब्द नेत्र कजला पा, एका धार बंधांयदा। निरगुण नूर दर्शन पा, नानक नानक रसना गांयदा। मिल्या मेल सहिज सुभा, पूरा गुर दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। अंगद जोत अमरदास जगाई, नूरो नूर समाया। शब्द गुर कर कुड़माई, साचा सगन मनाया। बाल बिरध ना कोई जणाई, एका रंग रंगाया। एका मंगल एका गीत सुहागी गाई, एका छन्द अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमर अमरापद वखाया। अमरापद पद निरबाणा, गुरमति गुर आप टिकाया। राम दास धुर निशाना, तीर निशाना इक्क चलाया। सति सन्तोखी बद्धा गाना, आप आपणा ल्या उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रामदास दास राम हो आया। रामदास दास गुर मन्त्र, नानक गुर जणाईआ। सृष्ट सबाई वेखे खेत्र, एका अक्ख खुल्हाईआ। लक्ख चुरासी फुलवाड़ी बसन्त रुत्त महीना चेत्र, फुल डाल्ही महक महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अर्जन वेख वखाईआ। गुर अर्जन इक्क ज्ञाना, एका गुर दृढ़ाया। अट्ठे पहर इक्क ध्याना, एका रूप समाया। एका

रूप श्री भगवाना, एका मंग मंगाया। एका शब्द इक्क तराना, एका मंगल गाया। एका लेखा लिखे धुर महाना, चौथे अंक रलाया। चारे घर होए प्रधाना, गुर अर्जन मेल मिलाया। पंचम मेल गुणी निधाना, हरि हरि वेख वखाया। हरि हरि खेले खेल महाना, आपणा हुक्म जणाया। बोध अगाधा इक्क ज्ञाना, एका मार्ग लाया। लेखा लिख्त जगत जहानां, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाया। सन्त भगत भगवन्त बैठण इक्क मकाना, गुरु ग्रन्थ बणाया। जगत विद्या होई निधाना, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेखा आप लिखाया। हरि का लेखा अगम्म अपार, नानक गुर वड्याईआ। अंगद गुर बन्न्हे धार, नानक रसना गाईआ। अमरदास ढहि पया द्वार, काया महल्ल अटल इक्क सुहाईआ। वेखे उच्च अटल मिनार, जोत जगे बेपरवाहीआ। लेख लिखाया अपर अपार, आप आपणी दए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग दरसाईआ। रामदास, अन्दर मन्दिर लेख लिखाया। रामदास रसन स्वास, हरि हरि साचा गाया। पुरख अबिनाश वस्सया पास, दिवस रैण सेव कमाया। हरि मन्दिर लोकमात कर प्रकाश, भेद अभेद अभेव खुल्हाया। सर सरोवर इक्क बणाया चारे कूंटां खोल्ह किवाड़ करे बन्द खलास, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण एका रंग रंगाया । ना कोई हड्ड नाड़ी मास, चम्म दृष्टी ना कोई रखाया। इट्टां गारा जगत तमाश, दे मति रिहा समझाया। अन्दर वेख मार ध्यान हरि बैठा शाहो शबाश, निरगुण जोत करे रुशनाया। गुरसिख रामदास तेरा होए दासी दास, जो जन काग हँस बण जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ताल वखाया। हरि मन्दिर हरि द्वार हरि साचा ताल सुहाया। निरगुण जोती कर उज्यार, गुर अर्जन वेख वखाया। अट्ठे पहर रंग करतार, अन्ध अन्धेर दिस ना आया। दिवस रैण शब्द धुन्नकार, धुन अनादी रिहा वजाया। चरन कँवल हरि कर प्यार, गुर नानक नज़री आया। नानक बोले कर प्यार, अर्जन वेख वखाया। आए दान धुर फ़रमाण, लेखा एह समझाया । चिट्टे उत्ते लिख काला निशान, ना कोई सके मेट मिटाया। कलिजुग मेटे झूठ दुकान, भेख पखण्ड रहिण ना पाया। गुर का ज्ञान ना कोई वेचे विच दुकान, ना हट्टो हट्ट फिराया। दो जहान कीमत कोई ना सके चुकान, ना कोई मुल्ल पवाया। धुर दी बाणी धुर दीबाण, धुर करता रिहा लिखाया। अकाल पुरख होया मेहरवान, गुर अर्जन सेवा लाया। शब्द गुर आया विच मैदान, आपणा पड़दा लाहया। गुरमुख विरला करे ध्यान, जिस जन बूझ बुझाया। जगत ज्ञान ना सके पछान, पढ़ पढ़ वादि वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अर्जन दित्ता एका वर, एका गुर वखाया। एका गुर इक्क ग्रन्थ, एका रूप दरसांयदा। एका सिक्ख एका सिख्या एका पन्थ, एका मार्ग लांयदा। सृष्ट सबाई दीसे मिथ्या ना कोई रहे अन्त, अस्थिल कोई रहिण

ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुर जणाई लोकमात वज्जे वधाई धाम सुहाए इक्क अनडीठया। गुरु ग्रन्थ शब्द चोट, एका तन लगाईआ। मनमुखां कढ्ढे काया खोट, जो जन हिरदे रिहा वसाईआ। ग्रन्थी पन्थी माया भरे ना कोई पोट, ना कोई विष्टा वढ्ढी लै लै खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा शब्द धर, शब्द गुर रिहा सलाहीआ। शब्द गुर गुर दीनां, शब्दी लेख लिखाया। शब्दी शब्द शब्द रस भीन्ना, शब्दी रंग चढ़ाया। शब्द जल शब्द मीना, शब्द शब्द विच समाया। शब्द बन्न्हे लोक तीनां, आकाश प्रकाश शब्द टिकाया। शब्द दाना शब्द बीना, दाना बीना शब्द अख्वाया। शब्द खाणा शब्द पीणा, शब्द तृष्ना तृप्त कराया। शब्द मरना शब्द जीणा, शब्द शब्द ल्ए उपाया। शब्द जोधा शब्द प्रबीना, शब्द डंक वजाया। शब्द पंचम नीचो नीच शब्द हीणा, शब्द निउँ निउँ सीस झुकाया। शब्द राज शब्द राजाना, शब्द शाह सुल्तान अख्वाया। शब्द काज शब्द साज, शब्द बंध बंधाया। शब्द सीस शब्द ताज, शब्द रिहा टिकाया। शब्द मन्त्री शब्द जोग राज, शब्द रयीअत रिहा अख्वाया। शब्द रक्खे जगत सांझ, शब्द नाता दए तुड़ाया। शब्द गुर आए लोकमात भाज, शब्द गुर रूप वटाया। शब्द गुर रक्खे लाज, शब्द गुर होए सहाया। नानक सुणाई नौ खण्ड पृथ्मी इक्क अवाज़, गुर अर्जन लेख लिखाया। गुर अर्जन मारे इक्क अवाज़, हरि मन्दिर दए सुहाया। हरि जू संवारे आपणा काज, गुर अर्जन एह समझाया। कलिजुग अन्तिम आवे भाज, जोती जामा भेख वटाया। भाग लगाए देस माझ, छे योजन वंड वंडाया। छे शास्त्र खोल्हे पाज, चार वेद फोल फोलाया। कलिजुग रावण गढ़्ह हँकारी तोड़े जगत समाज, कूड़ी क्रिया दए मिटाया। सज्जा चरन छुहाए दिल्ली दिहलीज, आर पार आप हो जाया। गुरु ग्रन्थ उप्पर बाणी कलिजुग जीवां इक्क नक़ाब, पड़दा इक्क रखाया। अकाल तख्त अकाल मूर्त निरगुण सुणाए ना कोई अवाज़, ढड्ड सारंगे रहे वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अर्जन वेखे तेरा दर, हरि मन्दिर सोहे साचा घर, गुरु ग्रन्थ मिले वर, भेव चुकाए नारी नर, हरि साचा ढाडी दो जहानी बणे गाडी, दूई द्वैती जाए वाडी, एका दर रखाया। गुर गोबिन्द हरि भगवन्त, आपणी दया कमांयदा। अकट्ठे कराए साचे सन्त, वाग अर्जन हथ्थ फड़ांयदा। मेल मिलावा नारी कन्त, लोकमात काज रचांयदा। दे मति समझावे जीव जन्त, ज्ञान गुर मन्त्र दृढ़ांयदा। कलिजुग माया नाल रलाए बेअन्त, सगला संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा घर सुहांयदा। हरिजू हरि मन्दिर फेरा पा, आपणा मूल चुकावणा। चारों कुन्टां दए हिला, एका डंक वजावणा। रसना चिल्ला ल्ए चढ़ा, एका तीर उठावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अर्जन वेख्या साचा घर, घर साचा इक्क सुहावणा। साचा घर हरि सुहाए, हरि गोबिन्द वज्जे वधाईआ।

पीर फकीर आप हो जाए, बस्त्र चीर बंधाईआ। शाह फकीर इक्क बणाए, हउमे गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नाम करे वड्याईआ। हरि गोबिन्दा जोधा बलवाना, खण्डा खड़ग खड़कांयदा। धर्मी धर्म रक्खे निशाना, धरत धवल सुहांयदा। पकड़ पछाड़े बेईमाना, हँकारी गढ़्ह तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए हरि हरिराए, राए राम समाया। अकथना अकथ कथा सुणा, अकथ कथा समझाया। समरथ पुरख सिर हथ्थ टिका, साचा मेल मिलाया। नानक जोती एका राह, ना सके कोई उलटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया । वेस कराए हरिकृष्ना, बाल निधाना नाउँ धराईआ। जोती जगे नूर महानां, ज्ञानीआं ज्ञान जणाईआ। गुरमुख कर परवाना, पूरन बूझ बुझाईआ। अन्तिम लेख चुकाया जगत जहानां, एका राह वखाईआ। लुक लुक बैठा करे पछाना, कवण सेवक सेवा रिहा कमाईआ। सतिगुर सतिगुर कवण अख्वाना, कवण गुर नाम धराईआ। घर घर बैठे हो प्रधाना, बैठे आसण लाईआ। बिन सतिगुर पूरे ना कोई चुक्के वंझ मुहाणा, ना कोई पार कराईआ। इक्क अकल्ला गुरसिख मक्खण होए शाह लबाना, एका वणज कराईआ। अन्तिम मन्ने तेरा भाणा, तेरे भाणे विच टिकाईआ। तेरा सीस हरि जगदीस तेरी भेटा आप चढ़ाईआ। तेरा गुर तेरे घर कर प्रधाना, तेरे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। अकाल मूर्त रूप पछाना, गुर गोबिन्द विच समाईआ। सति दुआरा कर प्यारा हरि मेहरवाना, एका बूझ बुझाईआ। एका वसे धाम न्यारा, हवन पवन इक्क जणाईआ। एका अग्नी एका जोत ज्वाला, एका दरगहि वेख वखाईआ। एका काल एका महांकाला, एका क्रिया रिहा कराईआ। एका तख्त इक्क धर्मसाला, एका बैठा आसण लाईआ। एका बस्त्र इक्क दोशाला, एका तन पहनाईआ। एका खण्डा होए रखवाला, एका करे सहाईआ। एका कड़ा कर निशाना, हँकारी गढ़्ह तुड़ाईआ। एका कच्छ कर प्रधाना, तन ढकन को पति आप अख्वाईआ। एका केस दस दस्मेश, साची सूरत इक्क वखाईआ। प्रगट होए दरस दिखाया अकाल पुरख नर नरेश, आप आपणा वेस वटाईआ। गुर गोबिन्द आपणे नेत्र पेख, लोकमात राह चलाईआ। नानक गुर मोढे उठाई भूरी खेस, तेरे हथ्थ कटार फड़ाईआ। तेरे दर भिखार होए अकाल पुरख दर दरवेश, तेरी सेव कमाईआ। दूर दुराडे तक्कण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। राम कृष्न ना कोई आदेश, गुर पीर ना कोई मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ नज़री आए हमेश, अट्ठे पहर वेख वखाईआ। तेरा रूप मुच्छ दाढ़ी केस, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाईआ। धुरदरगाही रिहा वेख, दूसर कोई भेव ना पाईआ। ब्रह्मा लिख लिख थक्का वेद, हरि का लेख ना लिख्या जाईआ। जुग जुग आपे जाणे आपणी कतेब, आपे करे पढ़ाईआ। ना कोई इष्ट ना कोई तेरा देव, ना कोई

पूज पुजाईआ। इक्क अकला अकाल पुरख सदा निहकेव, तेरे संग समाईआ। बिरथा जाए ना तेरी सेव, प्रभ साचा रिहा करवाईआ। तेरे काया फल लग्गा साचा मेव, सृष्ट सबाई दए खुआईआ। एका कौस्तक मणीआ मस्तक लाउणा थेव, एका करे रुशनाईआ। दाता दानी अलक्ख अभेव, तेरी झोली रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द खण्डा विच ब्रह्मण्डा नाउँ प्रचण्डा रिहा चमकाईआ। नाम प्रचण्डा खिच कटार, नैणां रूप वटाया। पाया पुरख अगम्म अपार, हरि साचे दरस दिखाया। केशो पंडत गया हार, साचा हवन ना कोई कराया। गुर गोबिन्द तेरी कोई ना पाए सार, तेरा भेव तेरे विच छुपाया। अकाल पुरख तेरा पहरेदार, अट्ठे पहर रिहा जगाया। दिवस रैण होया ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आया। बन बिन्दरा ना कोई प्यार, मकंद मनोहर लक्खमी नरायण घर साचे वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, आप आपणा रूप दरसाया। आप आपणा रूप वटा, गोबिन्द गुर दरसांयदा। मुच्छ दाढ़ी केस ल्या लगा, तन चोला इक्क वखांयदा। तन गात्रे खण्डा ल्या लटका, मुट्ठ आपणे हथ्थ रखांयदा। एका कंगन रिहा पहना, दो जहानां पार करांयदा। धीरज यति रिहा सिखा, माँ भैण सर्ब जणांयदा। एका नारी कन्त ल्ए हंढा, सो सिक्ख मेरा अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द एह समझांयदा। गुर गोबिन्द वर घर पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। आपणा बाणा आप रंगाया, आपणी चोली वेख वखाईआ। आपणा वेला आप सुहाया, आपणी आप करे कुड़माईआ। आपणा डेरा आपे लाया, आपे वेख वखाईआ। आपणी संगत आप बणाया, आपे विच रिहा समाईआ। आपे मंगत दर दरवेशा बण के आया, दर दुआरे झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द सूरा दाता, हथ्थ खड़ग उठांयदा। गुरमुखां करन आया पछाना, आपे पुच्छ पुछांयदा। चार वरन बणाए इक्क जमाता, ऊँचां नीचां मेट मिटांयदा। लोकमात धुर दी देवण आया साची दाता, जो जन सीस भेट चढ़ांयदा। आपणे सिक्ख आपे करे ज्ञाना, आपे फड़ उठांयदा। आपणे अन्दर आपे मारे झाता, ना कोई दूसर वेख वखांयदा। पंज प्यारे फड़ फड़ अन्दर मन्दिर खोल्हे ताका, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। वाहिगुरू शब्द चढ़ाए साचे राका, वाह वाह गुर पूरा दया कमांयदा। कलिजुग तेरा लहिणा देणा चुकाउणा बाका, आप आपणी बणत बणांयदा। किसे हथ्थ ना आउणा ख़ाकी ख़ाका, तन माटी खेह रखांयदा। हरिसंगत बणाउणा साचा साका, साक सज्जण आप समझांयदा। ऊँचां नीचां अमृत प्याया एका बाटा, भाण्डा भरम भनांयदा। एका अमृत आत्म मारे ठाठा, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। गुर गोबिन्द गुरसिख तेरे घर आए नाठा, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, पंच प्यारे पंच प्यार पंचम मोह चुकाया। पंचम गुर पंच शृंगार, पंचम तन सजाया। पंचम बन्न्ह सीस दस्तार, आपणा रूप दरसाया। पंचम तन रक्ख कटार, शस्त्र हथ्थ फड़ाया। पंचम पंचम रक्ख दर दरबार, पंचां ताज सुहाया। पंचम मीता होया ख़बरदार, सोए रिहा जगाया। ऊँचां नीचां इक्क प्यार, चार वरनां रिहा समझाया। सांझी वंड करे करतार, ना कोई हिस्सा वंड वंडाया। आपे गुरु रूप हो करतार, गुरमुख साचे ल्ए सजाया। गुरमुखां करे इक्क प्यार, गुरसिख नाउँ धराया। सिँघ शेर शेर कहे ललकार, एका बुरका तन पहनाया। तेरा रूप वेख करतार, पंचम तन सजाया। आपे पंचां ढहि पया द्वार, गुरसिख आप अख्वाया। मंगे मंग बण भिखार, आप आपणा अग्गे डाहया। गुरसिक्खां उत्तों पहलां आपणा आप दित्ता वार, सीस चरनां हेठ दबाया। साची सिक्खी कर प्यार, साची सेवा रिहा कमाया। धारों तिक्खी करे विचार, आपणे तन पार कराया। किसे कलम ना लिख्या विच संसार, ना कोई लेखा दए जणाया। करे खेल जोत दस दस्मेसी, गुर नानक वेस वटाया। दर दुआरे आए तरसण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, अमृत चुलू ना कोई प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गुर रूप वटाया। गुर चेला गुर गुर करतार, गुर गुरमुख विच समाईआ। गुर सज्जण सुहेला हरि निरँकार, गुर सेवक सेव कमाईआ। गुर मेला अपर अपार, गुर खेले खेल खिलाईआ। वक्त दुहेला आपे जाणे निरँकार, ना दूसर कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकाल पुरख दित्ता वर, गुर गोबिन्द संग निभाईआ। अकाल पुरख अकाल मूर्त, अकल कला अख्वाया । अजूनी रहित गुर गोबिन्द वखाल आपणी मूर्त, आपणा रूप वटाया। नाद वजाया साचा तूरत, वाहिगुरू फतिह गजाया। आसा मनसा जुग जुग पूरत, जग जीवण दाता नाम धराया। सदा हज़ूर ना नेड़े दूरत, दूर नेड़े ना कोई रखाया। कलिजुग अन्तिम नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, कूड़ी क्रिया दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, एका मार्ग लाया। एका मार्ग हरि निशान, पंज तत्त सजाया। पंज तत्त कर प्रधान, पंचम मेल मिलाया। पंचम जोधा सूरबीर बलवान, पंचम वेख वखाया। पंचम वेखे धर्म निशान, पंचम रिहा उठाया। पंचम पाए एका आण, एका तन्द बंधाया। पंचम गीत एका गाण, पंचम राग अल्हाया। पंचम बैठ इक्क मकान, एका थान सुहाया। लोकमात कर ध्यान, गुर पूरे हो मेहरवान, आप आपणा निशान तुड़ाया। पन्थ ख़ालसा कर प्रधान, आपणा हुक्म जणाया। अमृत आत्म पीण खाण, ना कोई दूसर वस्त तकाया। धी भैण ना कोई ध्यान, ठग्ग चोर यार ना कोई अख्वाया। काया कप्पड़ ना कोई शृंगार, रूप वेसवा ना कोई बणाया। गुरमुख साचे सोहे गुरु द्वार, गुरचरन ध्यान रखाया। पंचम मारे पंचां मार, पंचम कटारा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, एका कर्म कमाया। आपणा कर्म आप कमा, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। अनन्द अनन्द गया समा, पूरी बणत बणाईआ। गढ़्ह केस डेरा ला, गढ़्ही दए वड्याईआ। सीस धड़ लेखे ला, गुरमुखां ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम लेखा दए चुका, भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी भेटा आपे रिहा सुटा, सरसे विच टिकाईआ। गुरमुख साचे सन्त सुहेले सेवा ला, शब्दी शब्द समाईआ। आपे वेखे आपणा थाँ, जाए अठसठ धाईआ। कच्ची गढ़्ही डेरा ला, पूर्ब लहिणा भार चुकाईआ । चारे चार घर दए सहा, सुंञा कोई रहिण ना पाईआ। आपे सुत्ता बेपरवाह, सूलां सथ्थर हेठ विछाईआ। एका सुणावे साचा राह, तेरा राह तकाईआ। तेरा लहिणा तेरी झोली दित्ता पा, तेरा तेरे विच टिकाईआ। दोवें हथ्थ चारे कानीआं खाली रिहा वखा, पल्ले गंढ्ढ ना कोई बणाईआ । गुरसिक्खां गया एह समझा, वंड खाणा रीत चलाईआ। गुरु ग्रन्थ लैणा मना, एका गुर बुझाईआ। घर घर दर दर एहदी कीमत ना देणी पा, एहदी मोख ना कोई चुकाईआ। एका मोख गया समझा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। कलिजुग जीव अन्तिम भुल्लणा मेरा नाउँ, हट्टो हट्ट विकाईआ। करन आवां सच न्याँ, भुल्ल रहे ना राईआ। फड़ दाढ़ी दिआं हिला, जो मेरा अंग कटाईआ। दो जहानां ना देवा थाँ, जो रहे वणज कराईआ। विच विचोला कोई दिसे ना, ना विद्या कोई सिखाईआ। धुर दा गोला आप अख्वा, गुरमुखां सेव कमाईआ। साचा तोला तोल तुला, एका तोल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, होया मेला एका घर, एका दर सुहाईआ। सथ्थर सूलां जगत विछाउणा, गोबिन्द आप विछाया। नेत्र नैणां दर्शन पाउणा, एका राह तकाया। धाम अकट्ठे एका बहिणा, मेरा दु:ख तेरी वंड वंडाया। तेरी सुफल होणी कुक्ख, पूत सपूता गोबिन्द जाया। अकाल पुरख मेरी उतरी भुक्ख, तेरा दर्शन पाया। सृष्टी वेखे मैनूं मनुख, मैं तेरी नार अख्वाया। माता गुजरी गर्भ ना होया उलटा रुख, बाहर आया जोत जगाया। गुर तेग बहादर मंगी मंग सुखणा सुख, घर साचे मेल मिलाया। दुष्ट दमन बूटा ना जाए सुक्क, हेम कुन्ट तप तपाया। कलिजुग पैंडा अज्जे ना गया मुक्क, प्रभ तेरा राह तकाया । लक्ख चुरासी चार कुन्ट मुख पैणा थुक्क, कोए ना होए सहाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता जोत सरूप निरगुण धार गुर गोबिन्दे आपणी गोदी ल्ए चुक्क, आपणे धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म चलाया। उठ गुर गोबिन्द हो बलवान, तेरा रंग रंगाया। चारों कुन्ट इक्क निशान, तेरा रिहा झुलाया। गोदावरी वेख मार ध्यान, कन्ढ्ढा रिहा तरसाया। गुर नानक लाया इक्क निशान, तेरा लहिणा तेरे हेठ दबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वर दाता आप अख्वाया। आपे दाता दर भण्डारा, आपे देवणहारा। आपे वसे धाम न्यारा, आपे

देवे शब्द हुलारा। आपे करे जोती नूर उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द देवे प्यारा। गुर गोबिन्द उठ उठ धा, आपणा कर्म कमाया। आपणी बणत आप बणा, आप आपणा वेख वखाया। देस मालवे चरन टिका, राह नदेड़ रिहा तकाया। बन्दा बन्दीखानिउँ दित्ता छुडा, आपणा बन्दा आप बणाया। एका अमृत जाम पया, दे मति समझाया। गोदावरी कन्ढ्ढा चरन छुहा, एका घाट उपाया। एका तीर ल्या चला, इक्क कमान कसाया। एका दिशा ल्या उठा, एका तन्द खिचाया। छे छे छिआठ गया लगा, अठसठ मेट मिटाया। एका मट्ठ ल्या तपा, साचा धाम सुहाया। नीले घोड़े तंग कसा, उत्ते आसण लाया। चरनी जोड़ा इक्क छुहा, चरन कँवल मनाया। जगत किनाता रिहा वखा, अग्नी हवन तपाया। आप आपणा विच ल्या टिका, औदां जांदा दिस ना आया। गुरसिक्खां एह गया समझा, मेरा पड़दा कोई ना लाहया। गुरसिख कलिजुग माया करे गुमराह, गुर का हुक्म भुलाया। आपणी हथ्थीं फोली जगत स्वाह, सिर आपणे रहे पवाया। सतिगुर पूरा कदे ना होवे दाह, ना मरे ना जाया । शब्द सरूपी गुर गोबिन्द अग्गों रिहा सुणा, मनमुखां दवां सज़ाया। मेरा मेरे जो गए भुला, मैं मेरा विच समाया। हउमे डेरा देवे ढाह, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाया। सम्बल नगरी वेखां साचा थाँ, आप आपणा आसण लाया। अकाल पुरख लवां मना, साचा संग निभाया। दोहां मेला होवे एका थाँ, सुधा सर डेरा लाया। सुधा सर वखाए अमृत आत्म साढे तिन्न हथ्थ बणत बणा, उच्च महल्ले आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, साचा घर आप सुहाया। गुर गोबिन्द कहे ललकार, कलिजुग होए कुड़माईआ। पारब्रह्म प्रभ ल्ए अवतार, गुर गोबिन्द विच समाईआ। दोहां मेला होए संसार, भेव कोई ना पाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, बैठे आसण लाईआ। नौ खुल्हाए जगत किवाड़, बेमुखां दए सज़ाईआ। दस्में जोत जगे अगम्म अपार, हरि दाता बैठा आसण लाईआ। गुरसिख आए दर द्वार, नौ दर करे पार, अग्गे जाणा सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्तिम लाए पार, फड़ बांहों ल्ए तराईआ। शब्द खण्डा फड़, तेज़ कटार, दिवस रैण सेव कमाईआ। गुरसिख लड़ ना मरे विच संसार, चरन प्रीती घोल घुमाईआ। शब्द युद्ध करे गुर करतार, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ । मन मति बुध ना कोई विहार, ना कोई जगत करे पढ़ाईआ। कारज सिद्ध आप करे निरँकार, कलिजुग अन्तिम मेट मिटाईआ। निहकलंका लै अवतार, गुर गोबिन्द करे प्यार, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। सम्मत सम्मती मारे मार, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। खेले खेल गुरू रूप गुर करतार, करता पुरख वड वड्याईआ। धर्मी धर्म धर्म करे जैकार, कर्मां गत ना वेख वखाईआ। नौ खण्ड सत दीप एका धार, एका रिहा बंधाईआ। जगत निशाना, कर त्यार, सत रंगा रंग रंगाईआ। सृष्ट दब्बी आपणे भार, ना

कोई सके पिठ उठाईआ। घर घर दर दर रौंदे ज़ारो ज़ार, गुर गोबिन्द दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां रिहा सेव कमाईआ।