पुस्तकालयभाग ७

१७ भाद्रों २०१५ बिक्रमी गुलज़ार सिँघ दे घर पिण्ड साहो ज़िला फीरोज़पुर

आदि जोत हरि निरँकार, पारब्रह्म अख्वाया। नूरो नूर अपर अपार, नूरो नूर समाया। करता पुरख खेल अपार, भेव कोई ना राया। अगम्म अगम्मड़े वस्सया धाम न्यार, धाम अवल्लड़ा इक्क वखाया। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोई पंज तत्त आकार, रूप रंग दिस ना आया। ना कोई साध सन्त गुर पीर अवतार, ना कोई सज्जण वेख वखाया। लक्ख चुरासी ना कोई प्यार, ब्रह्म ब्रह्म ना कोए वंड वंडाया। शिव शंकर ना करे कोई विचार, करोड़ तेतीसा ना दए सुणाया। सर्बकला एका एकँकार, अकल कला अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अपणा रूप उपाया। पारब्रह्म हरि बेपरवाह, एका एक एकँकारया। निरगुण जोत हरि अथाह, भेव कोए ना पा रिहा। आप आपणा जाणे थाँ, थान थनंतर इक्क सुहा रिहा। ना कोई गगन मण्डल करे छाँ, धरत धवल ना कोई रखा रिहा। रवि ससि ना करे कोई छाँ, तारा मण्डल ना कोई दिशा रिहा। पवण हवन ना कोई करा, ना कोई अग्न हवन करा रिहा। दीवा बत्ती ना कोई जगा, ना कोई तेल धार बंधा रिहा। कमलापती आप अख्वा, आप आपणा रूप वटा रिहा। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई बणत बणा रिहा। ना कोई भैण ना भ्रा, साक सज्जण ना कोई अख्वा रिहा। ना कोई नगर ना ग्रां, ना कोई कूचा गली

सुहा रिहा। ना कोई राग धुनी रिहा सुणा, ताल तलवाड़ा ना कोई वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे घर डगमगा रिहा। जोती नूर पुरख अकाला, एका रूप समाया। आप अपरम्पर होए दीन दयाला, दयानिध नाम धराया। पीर पैगम्बर ना कोई सवाला, ना कोई आए सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण पारब्रह्म बेअन्त कन्त आप आपणे दर सुहाया। हरि पुरख हरि भगवान, हरि हरि रूप समाया। आपे जाणे आपणी आण, आप आपणा धर्म धराया। आप बणाए आपणा मकान, आप आपणा आसण लाया। आप झुलाए आपणा इक्क निशान, दूसर दिस किसे ना आया। आपे शाह आपे सुल्तान, ग़रीब निमाणा आप हो जाया। आपे राज आप राजान, आपे ताज सीस टिकाया। आपे तेज़ कोटन भान, आपे नूरो नूर करे रुशनाया। आपे कर्म आपे धर्म आपे दीन मज़्हब ईमान, ज़ात पात ना कोई रखाया। आपे वेद आप पुराण, सिमरत शास्त्र वेखे मार ध्यान, आप आपणा लेख लिखाया। आपे गीता आपे ज्ञान, आपे भगत वछल भगवान, आप आपणा रूप वटाया। आपे अञ्जील आपे कुरान, आपे बेऐब परवरदिगार करे खेल महान, खेलणहार आप हो जाया। आपे खाणी बाणी करे पछाण, गावणहारा नाम धराया। आपे जोधा सूरबीर बली बलवान, दानी दाता आप अख्वाया। आपे तीर आपे कमान, शस्त्र बस्त्र आप समाया। आपे राग आपे कान, आपे नादी नाद वजाया। आपे पारब्रह्म ब्रह्म करे निशान, भेव कोई ना राया। आदि अन्ता हरि भगवन्ता एका एक पुरख सुल्तान, सति सतिवादी नाउँ धराया। जुगा जुगन्त खेले खेल महान, जुग जुग वेस वटाया। जन भगतां देवे नाम दान, आत्म ब्रह्म जणाया। एका दूजा भउ चुकान, तीजा नैण खुल्हाया। चौथे पद कर परवान, आपणा मेल मिलाया। पंचम मेला धुर फ़रमाण, विछड़ कदे ना जाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई मकान, थिर घर साचे डेरा लाया। सत्तवें सति पुरख हो मेहरवान, आप आपणा आसण डाहया। निर्मल जोती जगे महान, नूरो नूर करे रुशनाया। ना कोई गोपी ना काहन, राम रामा दिस ना आया। इक्क अकल्ला खेले खेल महान, एकँकारा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाश, आप आपणा घर सुहाया। पुरख अबिनाश पारब्रह्म, आप आपणा दर सुहांयदा। आपे जाणे आपणा वरन, आप आपणी बणत बणांयदा। आप आपणी लागे सरन, सरनगत आप अख्वांयदा। आप आपणी करनी करन, करता पुरख नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख सदा आदेस, जुग जुग वेस वटांयदा। हरि हरि वेस हरि अवल्ला, एका एक कराया। थिर घर वसाए सच महल्ला, एकँकारा रूप वटाया। एकँकारा खेले खेल अकल्ला, अकल कल अख्वाया। आपे वस्सया जला थला डूँघे सागर डेरा लाया। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़,

उचां टिल्ला फोल फोलाया। आदि जुगदि जुग जुग जन भगतां रक्खे लाज, लोकमात राह चलाया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाया। मेट मिटाए पंचम धाड़, हउमें रोग गंवाया। हउमे हँगता देवे साड़, माया ममता मोह चुकाया। धर्म वखाए इक्क अखाड़, अनहद वाज़ा इक्क वजाया। काया सुहाए गागर ताल, अमृत जल भराया। हरिजन मारे इक्क उछाल, कागों हँस बणाया। मेल मिलावा दीन दयाल, गुर शब्दी मेल मिलाया। पाया गोबिन्द हरि गोपाल, गोबिन्द रूप समाया। वेख धर्म सच्ची धर्मसाल, मन्दिर अन्दर कुण्डा लाहया। जोती नूर जगे महान, अट्ठे पहर डगमगाया। गुरमुख लेखे लग्गे काया माटी खाल, पंज तत्त वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख हरि भगवन्ता, खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग आपणी धार चलाया। हरि निरँकारा खेल अपारा, इक्क आकार कराया। कोटन कोटी कोट ना पावण सारा, कोट कोटी वेख वखाया। चोटी जड़्ह ना वेखे कोई धारा, कवण रूप हरि सहाया। पारब्रह्म बेअन्त बेअन्त आपे गुर आपे अवतारा, आप आपणा लेख लिखाया। अलक्ख अगम्म अगोचर भेव अभेद ना कोई बुज्झे ना किसे विचारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अगम्म अपारा। खेल खिलंता हरि गोबिन्द, हरि हरि रूप समाया। आपे मेटे आपणी चिन्त, चिन्ता चिखा रहिण ना पाया। आप उपजाए आपणी बिन्द, आप आपणा नाउँ उपाया। आपे गहर गम्भीर सागर सिन्ध, डूँघा सागर आप अख्वाया। आपे दाता दानी आप बख्शिंद, आपणी झोली आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त एका एक समाया। आदि अन्त एकँकारा, एका रंग समांयदा। पारब्रह्म प्रभ लै अवतारा, गुर गुर वेस वटांयदा। गुर मूर्त अकाल विच संसारा, पंज तत्त समांयदा। निरगुण जोती शब्द धारा, शब्दी डंक वजांयदा। ब्रह्मा वेद ना पाए सारा, शिव शंकर ना गणत गणांयदा। करोड़ तेतीसा रिहा पुकारा, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। अकाल पुरख दीन दयाल मारे एका नाअरा, लोआं पुरीआं आप जगांयदा। मात पताल आकाश दए सहारा, गगन मण्डल वेख वखांयदा। रवि ससि जोती नूर मण्डल मण्डप दए सहारा, सति पुरख नाउँ धरांयदा। धरनी धरत धवल जल धारा, जल बिम्ब आप उपांयदा। आप आपणा कर प्यारा, पारब्रह्म अख्वांयदा। आप आपणा कर किनारा, आप आपणी वंड वंडांयदा। त्रैगुण माया कर पसारा, पंज तत्त अख्वांयदा। आप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश बन्न्हे धारा, रत बूंद हड्ड मास नाड़ी चम्म बणत बणांयदा। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, जगत वेख वखांयदा। महल्ल अन्दर धर मुनारा, घर विच घर टिकांयदा। उच्च महल्ल अटल चढ़ उच्च मुनारा, आपणा आसण लांयदा। डूँघी भवरी पार किनारा, दिस किसे ना आंयदा। पंचम गायण वारो वारा, साची सेवा लांयदा। जोत निरँजण होए उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अमृत

आत्म रक्खे ठंडी ठारा, एका जल भरांयदा। बजर कपाटी तोड़े ताला, आपणी हथ्थी कुण्डा लांहयदा। दस्म दुआरी बैठा दीन दयाला, जन भगतां राह तकांयदा। गुर शब्द आदि अन्त जुगो जुगन्त होए रखवाला, सदा सद सेव कमांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाला, धर्म राए मुख छुपांयदा। अग्नी साड़े ना जोत ज्वाला, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। जिस जन पाया गुर धुर पुरख अकाला, जोती जोत समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आदि जुगादि आपणी रचन रचांयदा। आदि पुरख सर्ब घट दीना, घट घट आप निवाज्जया। आपे खाणा आपे पीणा, आपे साजन साज्जया। आपे मरना आपे जीना, आपे खोल्हणहारा पाज्जया। आपे जल आपे मीना, आपे रक्खणहारा लाज्जया। आपे चाढ़्हे रंग भीन्ना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस मात धर जन भगतां संवारे काज्जया। भगत वछल करतार, आपणी कल धारीआ। लोकमात लै अवतार, खेले खेल अगम्म अपारीआ। पंज तत्त कर प्यार, निरगुण सरगुण मेल मिला रिहा। सरगुण बन्न्हे साची धार, शब्दी शब्द समा रिहा। शब्दी डंक अपर अपार, लोआं पुरीआं आप हिला रिहा। राम रामा शाह सुल्ताना करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पा रिहा। साधां सन्तां दए आधार, आदि जुगादी कर्म कमा रिहा। ग़रीब निमाणयां पावे सार, खिमा ग़रीबी झोली पा रिहा। जीवां जन्तां कर प्यार, करता कीमत आपणी आप चुका रिहा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे गढ़्ह हँकार, नाम खण्डा इक्क उठा रिहा। वेद व्यासा बण लिखार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा नाम धरा ल्या। उच्चे टिल्ले करे विहार, हरि का पर्बत दिस ना आ रिहा। बजर कपाटी लाई सिला, ना कोई पाड़ पार करा रिहा। रसना एका चढ़या चिल्ला, हरि शब्दी तीर चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चला रिहा। आदि पुरख हरि हरि देवा, एका एक अख्वाया। जन भगतां करे जुग जुग सेवा, आप आपणा वेस वटाया। अमृत आत्म देवे साचा मेवा, निहचल धाम खवाया। जो जन गाए रसना जिह्वा, जन जननी लेखे लाया। कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेवा, जोती जोत करे रुशनाया। मिले मेल पुरख अगम्म अलक्ख अभेवा, अभेद अभेदा विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ करे रुशनाया। नाउँ हरि निरँकार, नानक निरगुण अख्वाईआ। त्रैगुण माया मारे मार, पंज तत्त दुरकाईआ। शब्द खण्डा इक्क कटार, नाम सति रिहा चलाईआ। बीजे बीज सर्ब संसार, काया खेत हल्ल चलाईआ। डाल्ही पत्त लग्गे फुल फुलवाड़, सिंच क्यारी अमृत इक्क भराईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, अग्नी तत्त ना कोई जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर गुर नानक निरगुण रूप नर हरि निरवैर आप अख्वाईआ। निरवैर मूर्त अकाल, दर्द दु:ख भय भंजना। नानक पाया हरि घर सच्ची धर्मसाल, मिल्या मेल साचे सज्जणा।

अकाल पुरख बणाया साचा लाल, आप आपणा पड़दा कजना। दोहां विचोला नाम सति दलाल, ना घड़या ना भज्जणा। लोकमात करे रखवाल, पंचम विकारा जिस जन तजना। आप वखाई अवल्लड़ी चाल, ना कोई मक्का काअबा हाजी हजना। काया तत्त पंच मुनारा भाग लगाए माटी खाल, अनहद शब्द नगारा एका वज्जणा। आप आपणा ल्ए भाल, आप आपणा करे मजना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस नानक धर, दर दरवेश नर नरेश आपे रक्खे आपणी लजना। आपणी लज्जया आपे रक्ख, करनी किरत कमाईआ। नानक रूप हो प्रतक्ख, सृष्ट सबाई डेरा लाईआ। सन्त सुहेले ल्ए रक्ख, मनमुखां दए सज़ाईआ। एका दे समझावे मत, मुस्लिम हिन्दू ना कोई जणाईआ। एका बीज हर घट अन्दर देवे घत, गुर पूरे वड वड्याईआ। पारब्रह्म बंधाए नात, चरन नत ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। लहिणा देणा चुकाए ज़ात पात, ऊँचां नीचां भेव ना राईआ। सर्ब जीआं दा दाता हरि हरि कमलापात, ब्रह्म भिच्छया झोली पाईआ। अन्तिम वेले पुच्छे वात, मात पित भाई भैण साक सज्जण कोए संग ना जाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लहिणे दित्ती एका दात, अंगी अंग समाईआ। वेख वखाए काया नात, काया गढ़्ह महल्ल अटल लाज रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज मार झात, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। गुर नानक बख्शी शब्द दात, जोती सेवा लाईआ। एका शब्द वड करामात, ना दूसर बूझ बुझाईआ। अमर मिलावा कमलापात, कन्त कन्तूहला सेज हंढाईआ। लहिणा चुक्कया तीर्थ अट्ठ साठ, तट किनारा ना कोई वखाईआ। गुर सेव वखाई साची पूजा पाठ, पूरन इच्छया आप कराईआ। काया खुल्हाया साचा हाट, नाम वस्त विच रखाईआ। जोती निकले सच लाट, निरगुण नूर करे रशनाईआ। एका उतरया पूरे घाट, पार किनारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रामदास दास राम हो हो सेव कमाईआ। रामदास जोत निरँजण, आदि निरँजण अख्वाया। नेत्र पाए एका अंजन, एका मन्त्र दृढ़ाया। एका मिल्या साचा सज्जण, वर घर साचा पाया। एका ताल एका मजन, एका नुहावण नुहाया। एक नगारा एका धुन अनाद ब्रह्माद ताल सुहावे वज्जण, ताल तलवाड़ा इक्क वखाया। लक्ख चुरासी भाण्डे घड़े अन्तिम भज्जन, थिर कोई रहिण ना पाया। गुरू गुर गुर आए पर्दे कज्जण, नाम पर्दा एका पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत ल्ए जगाया। जोती जोत अर्जन देव, हरि हरि आप टिकाया। नानक जोत साची सेव, निरगुण रिहा कमाईआ। निरगुण रूप सदा निहकेव, निहचल धाम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए साचा दर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पंचम मेला हरि करतारा, पंचम रूप समाया। पंचम जोती कर उज्यारा, पंचम वेख वखाया। पंचम बन्न्हे साची

धारा, पंचम मोह चुकाया। पंचम राज जोग सच्चा दरबारा, पंचम तख्त सुहाया। पंचम शब्द शब्द धुन्कारा, पंचम शब्दी नाद वजाया। पंचम सुणे सुणाए सुनणेहारा, दिस किसे ना आया। पंचम वसे धाम न्यारा, गुर अर्जन वेख वखाया। पंचम बोले एका नाअरा, वाह वाह गुरू मनाया। एका एक धुर फ़ुरमाणा, पंचम रिहा सुणाया। अबिनाशी करता वड जरवाना, लेखा लेख लिखाया। सच तख्त हरि बैठ सुल्ताना, थिर घर डेरा लाया। खेले खेल दो जहाना, नानक गुर विचोला विच टिकाया। सतिनाम कर प्रधाना, सति सति सति रिहा वरताया। गुर अर्जन देवे धुर फ़रमाणा, एका बूझ बुझाया। आदि पुरख सन्त सतिगुर भगत भगवन्त बणे जगत निशाना, साची रचन रचाया। लिख्या लेख वड महाना, दो जहानां भेव ना राया। गुर नानक गाया इक्क तराना, अकाल पुरख मनाया। गुर अंगद पाया पद निरबाणा, गुर जोती जोत समाया। अमर दास बिरध बाल निधाना, शब्दी डंक इक्क वजाया। अमर दास हो मेहरवाना, राम दास वेख वखाया। राम दासा धुर भरवासा, हरि हरि मेल मिलाया। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, आकाश आकाश प्रकाश समाया। गुर अर्जन देवे हरि दिलासा, तेरा लिख्या लेख ना सके कोई मिटाया। चार वरनां पावे एका रासा, एका राह जणाया। ना कोई खाए मदिरा मासा, माया ममता मोह चुकाया। जो जन होए अमृत आत्म प्यासा, निज नेत्र वेख वखाया। काया मन्दिर अन्दर जोत जगे पुरख अबिनाशा, हरि मन्दिर डेरा लाया। आपे पवण आप स्वासा, आपे रिहा चलाया। आपे सरगुण निरगुण खेल तमाशा, खेलणहार आप अख्वाया। गुर सतिगुर जाए बलि बलि जासा, हरि चरनी सीस झुकाया। आपे वेखे आपणा जगत तमाशा, हरि गोबिन्द रूप वटाया। बस्त्र शस्त्र शाह नवाबा, तन शृंगार कराया। चरन घोड़े दे रकाब, सोलां कल्या आसण लाया। सोलां कलीआं गुरमुखां उठाए मारे वाजां, एका शब्द अल्हाया। वाहिगुरू रक्खणहारा लाजा, जो जन सरनाई आया। अस्व रक्खया साचा ताजा, लोआं पुरीआं रिहा दौड़ाया। लोकमात रचया काजा, नानक रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस कर हरि, हरिराए डेरा लाया। हरिराए हरि हरि जाण, आपणा मूल चुकाया। पारब्रह्म प्रभ कर पछाण, परमानंद समाया। एका जोती एका शब्द एका धुन एका कान, इक्क मकान इक्क ताल वजाया। एका एक रिहा सुण, इक्क बैरागी नाम रखाया। एका एक रिहा चुण, लक्ख चुरासी वेख वखाया। अकाल पुरख दीन दयाल सर्ब घट वासी कवण जाणे हरि तेरे गुण, तेरा तेरे विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत हरि, हरि हरि वेख वखाया। हरि रूप हरि भगवान, हरि हरि रिहा समाईआ। हरि जोत हरि शब्द हरि पद निरबाण, पुरख बैठा आसण लाईआ। हरि गुर हरि अवतार, हरि नाम हरि भण्डार, हरि हरि रिहा वरताईआ। बाल कृष्ना कर प्यार, सेवक सेवा रिहा कमाईआ।

बाली बुध हो उज्यार, पंडत पांधे रिहा पढ़ाईआ। अन्तिम लेखा लिख्या दिल्ली दरबार, हँकारीआं जड़्ह गंवाईआ। मिले मेल सांझा यार, एका गया राह वखाईआ। दो दो धार कर ख्वार, गुर तेग बहादर जोत जगाईआ। चिट्टी चादर कर त्यार, आपणी रत्त नाल रंगाईआ। रत्ती रत्त कर उज्यार, गुरमुखां विच रिहा समाईआ। गुरमुख विरला उतरे पार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। लाई मेख दिल्ली दरबार, सीस आपणा भेट चढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम सोहे बंक दुआर, निहकलंका डंक वजाईआ। चारों कुन्ट होए ख्वार, दहि दिशा दए दुहाईआ। तेरा लहिणा तेरे उत्तों दित्ता वार, आपणा मूल चुकाईआ। तेरा सुत हरि गोबिन्द दुलार, तेरी झोली पाईआ। अकाल पुरख कर प्यार, लोकमात दए वड्याईआ। सिँघ रूप भर भण्डार, शेरा शेरा विच बणाईआ। सिक्ख सिँघ कर त्यार, साची सिख्या गया समझाईआ। पंज तत्त इक्क आकार, पंज करे कुड़माईआ। पंजे कक्के करे खबरदार, पंजां मोह चुकाईआ। भुक्खे नंगिआं कर त्यार, सिर सीस ताज बंधाईआ। मुच्छ दाढ़ी केस अपर अपार, अकाल मूर्त इक्क दरसाईआ। सीस बद्धी इक्क नाम दस्तार, तन गात्रा शब्द इक्क लटकाईआ। कच्छा कड़ा किरपान विच मैदान, गुरमुखां होए सहाईआ। धर्म झलाउणा इक्क निशान, ना दूसर सीस झुकाईआ। धरक हेत मरना विच मैदान, ना सिख्या अवर कोई पढ़ाईआ। अमृत पीणा आत्म पीण खाण, दुरमति मैल गंवाईआ। मेरा रूप तेरी धार, गुरसिख वड्डी वड्याईआ। पंचम नाता जोड़ संसार, गुर नानक जोत करे रुशनाईआ। आपे पंचां ढहि पया दुआर, आप आपणा भेट चढ़ाईआ। बंस सरबंसा दित्ता वार, पूत सपूता सेव कमाईआ। साची सिक्खी कर त्यार, वालों तिक्खी धार चलाईआ। मुनी रिखी ना पायण सार, वेद कतेब ना कोई जणाईआ। गुरु ग्रन्थ सच्चा सिक्दार, दो जहानां आप बणाईआ। अकाल पुरख बिन तेरे चरन गुरसिख ना करे किसे निमस्कार, गुर गोबिन्द सीस ना कोई झुकाईआ। चण्डी चमके अपर अपार, चण्ड प्रचण्ड नाउँ रखाईआ। पाए वंड ब्रह्मण्ड आप करतार, नौ खण्ड भेख पखण्ड दए मिटाईआ। पुरी अनन्द होया अड्ड, सरसे भेट चढ़ाईआ। शब्द दात रक्खी छड्ड, वेले अन्तिम ल्ए कढाईआ। गुरसिक्खां लेखे लाया हड्ड, जो सेव गए कमाईआ। आपणी गोदी आप लडाया लड, साचे पूत बणाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ, एका बख्शी हरि सरनाईआ। धर्म राए दी कोई ना डिगे डूँघी खड्ड, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। लाड़ी मौत ना झोली रही अग्गे अड्ड, ना लछमी शृंगार कराईआ। वाली हिन्दा गुणी गहिंदा फड़ फड़ बाहों बाहर ल्ए कढ्ढ, आपणे अंग लगाईआ। एका लिव हरि करतार, दूजा दर ना रखाईआ। अकाल मूर्त रूप अपार, हर घर बैठा आसण लाईआ। अनभव प्रकाश हरि उज्यार, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। मेरा सांझा इक्क प्यार, एका दूजा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द गोबिन्द विच समाईआ।

गोबिन्द गुर हरि करतार, करता पुरख अख्वाया। पूत सपूता कर उज्यार, सेवक सेवा रिहा कमाया। हउँ सेवक चाकर गुरमुखां दर, गुर गुर आपणा बचन सुणाया। पारब्रह्म बेऐब परवरदिगार, एका नाम ख़ुदाया। सृष्ट सबाई सांझा यार, ना कोई वंड वंडाया। इक्क इकल्ला खेले खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गोबिन्द एका घर, एका डेरा लाया। एका घर इक्क टिकाणा, एका जोत जगाईआ। एका शब्द इक्क बबाणा, एका रिहा चढ़ाईआ। एका चरन इक्क ध्याना, एका बूझ बुझाईआ। एका गुर इक्क ज्ञाना, एका नाम दृढ़ाईआ। एका राज जोग जगत कमाना, सच सुच्च वड्डी वड्याईआ। एका धीरज यति रखाना, आत्म तृष्ना मेट मिटाईआ। पीर फ़कीर ना कोई मनाणा, ना कोई सीस झुकाईआ। ब्रह्मा विष्न महेष गनेश दर द्वार ना कोई रखाना, ना कोई भिच्छया झोली पाईआ। शब्द राग अनादी धुन सुणा साचा गाणा, हरि अनहद धुन वजाईआ। जोती जोत डगमगाणा, जोती जोत करे रुशनाईआ। अकाल पुरख अजूनी रहित इक्क मनाणा, पंज तत्त ना कोई गुरआईआ। शब्द गुर वड बलवाना, जुग जुग आवे वेस वटाईआ। खेले खेल दो जहानां, दो जहानी खेल खलाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्याना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। सत्तां दीपां मिटे निशाना, नौ खण्ड करे जणाईआ। लक्ख चुरासी भेड़ भिड़ाना, खड़ग खण्डा इक्क उठाईआ। तीर कमान शस्त्र बस्त्र इक्क रखाणा, दिस किसे ना आईआ। एका चिल्ला इक्क उठाणा, इक्क कमन्द खिचाईआ। लोआं पुरीआं वेख वखाणा, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हिलाईआ। चार वरनां देवे इक्क ज्ञाना, बरन अठारां दए मिटाईआ। पंचम घर पंच प्रधाना, पंचम मोख रखाईआ। सृष्ट सबाई बन्न्हे गाना, आप आपणा सगन मनाईआ। भरमे भुल्ले जीव निधाना, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। हरि का भेव किसे ना जाणा, घर घर पए लड़ाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणा, अञ्जील कुराना खोज खुजाईआ। दिस ना आया हरि भगवाना, नूरो नूर ना कोई रुशनाईआ। मक्का काअबा वेख दुकाना, हाजी हज्ज रहे वखाईआ। पंडत पांधे पढ़ सुनौण काना, आत्म ब्रह्म ना कोए जणाईआ। ग्रन्थ पन्थ लायण तराना, नानक गोबिन्द दिस ना आईआ। नानक रूप निरगुण धार सदा मेहरबाना, हर घट बैठा आसण लाईआ। जो जन आपणी करे आप पछाणा, हरि जोती जोत डगमगाईआ। कलिजुग कूड़ा हो प्रधाना, सृष्ट सबाई रिहा भवाईआ। धर्म ना झुलाए कोई निशाना, वंडीआं रहे वंडाईआ। गुर गोबिन्द मारे इक्क ध्याना, सिँघ रूप वटाईआ। सिँघ शेर सूरबीर आप अख्वाणा, सगली चिन्त मिटाईआ। फड़े खण्डा नाम प्रचण्डा तिक्खी धार वखाणा, आर पार आप कराईआ। नाउँ रखाए निहकलंक नरायण नर वाली दो जहान, दिस किसे ना आईआ। जन भगतां गुरमुखां गुरसिक्खां हथ्थीं बन्न्हे गाना, वीह सद सोलां सगन मनाईआ। सोया कोई ना रहे जीव निधाना, हरि

शब्दी डंक उठाईआ । तख्त ताज ना दिसे किसे राज राजाना, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी आपे कर, पंचम देवे राज जोग भगत भगवन्त, अन्त कन्त सन्त वड्डी वड्याईआ।

हरि खेल अभेदा, हरि हरि आप खुल्हांयदा। भेव ना पायण चारे वेदा, ना कोई वेख वखांयदा। भेव ना पाए वेद कतेबा, ना कोई पढ़ पढ़ बूझ बुझांयदा। भेव ना पाए रसना जिह्वा, मन मति बुध ना कोई जणांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता जुग जुग जाणे आपणा वेसा, आपे वेस वटांयदा। हरि अवतारा हरि हरि रूप, हरि हरि आप करांयदा। खेले खेल सति सरूप, सति पुरख अख्वांयदा। दाता दातार शाहो भूप, शाह सहाना आप अख्वांयदा। वेख वखाए खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप आपणी बणत बणांयदा। निरगुण धार आपे जाणे आपणी वंड, आप आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटांयदा। निरगुण जोत निरगुण धार, लोकमात करे कुड़माईआ। पंज तत्त कर प्यार, नूरो नूर करे रुशनाईआ। वरते वरतावे विच संसार, आपणी बूझ बुझाईआ। ज्ञान गोझ देवे भेव निवार, अन्तर राग समझाईआ। गुर रूप अपर अपार, बेअन्त आप हो जाईआ। सन्त साजण ल्ए उभार, हरि पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अवतार आप अख्वाईआ। गुर अवतारा हरि निरँकारा, शब्दी शब्द डंक वजाया। वेखे विगसे सर्ब संसारा, हर घट फोल फुलाया। आदि जुगादी एका कारा, एका कर्म कमाया। नित नवित्त बन्न्हे धारा, वार थित आपणे हथ्थ रखाया। कदी नाउँ रखाए मात पित, पिता पूत आप हो जाया। कदे आपे करे आपणा हित्त, शब्दी शब्द करे जणाया। आपे होए आपणे घर उत्पत, आप आपणा वेस वटाया। ना कोई बूंद ना कोई रित, मात गर्भ ना फेरा पाया। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। हरि अवतार सुधार, गुर गुर मार्ग लाईआ। साधां सन्तां कर प्यार, एका बूझ बुझाईआ। मूर्ख मुग्ध बाल अञ्याणे करे पार, आप आपणी दया कमाईआ। डूँघा सागर वेख संसार, सतिगुर वेस वटाईआ। भव सागर जल करे पार, वहिंदी धार ना कोई रुढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर करता आप अख्वाईआ। गुर करता कादर करीम, करनेहार अख्वाया। आपे होया ख़ुदी ख़ुदाई गनीम, ग़फ्लत विच रहिण ना पाया। आपे ऐन अक्ख मुक्ता डण्डा बणया मीम, आपे अलफ़ अलफ़ी पाया। आपे मुख रखाए तिन्नो सीन, सहिसा रोग गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग मार्ग वेख वखाया। जुग मार्ग जग रचन, हरि हरि आप रचांयदा। आप जणाए आपणा बचन, आपणा नाउँ

धरांयदा। आप साचो साच होए सज्जण, सच सुच्च आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गुर रूप हरि अवतार, पारब्रह्म वेस वटांयदा। गुर अवतारा हरि निरँकारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। हरि का भेव रहे न्यारा, भेव कोई ना पाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जिस जन बुझाए सो जन बूझे, अवर भेव ना राईआ। सृष्ट सबाई ओट रखाई एका दूजे, पढ़ पढ़ रहे सुणाईआ। भेव ना पायण दर्शन ना नैण तीजे, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। राग नाद ना हरि हरि भीजे, पारब्रह्म बेअन्त आप समझाईआ। आदि जुगादी आपणी खेल आपे कीजे, आपणा बिरद धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सतिगुर नाउँ रखाईआ। सन्त सतिगुर जगत मलाह, एका मार्ग लाया। भगत भगवन्त बण मलाह, आपणा वेस वटाया। थित वार कोई जाणे ना, नित नित हित्त कराया। बेअन्त बेपरवाह अथाह, वेस अनेका ल्ए कराया। आप उपाए आप मिटाए जुग जुग चलाए आपणा नाँ, जुग जुग वेस वटाया। अकाल पुरख अकाल मूर्त अजूनी रहित प्रगट हो, जोत सरूप हरिभगतन ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। भगतन मीता इक्क अतीता, अकल कला कल धारीआ। ध्रू प्रहलाद करे ठंडा सीता, निरगुण जोत करे उज्यारीआ। किसे ना वस्सया मन्दिर मसीता, गुरदुआर बन्द ना चार दिवारीआ। प्रगट होया पतित पुनीता, हरि साजण पार कराए भव सागर पार उतारीआ। आप चलाए आपणी रीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात आवे जावे खेले खेल अपर अपारीआ। खेले खेल हरि भगवाना, वड वड्डा सिक्दारा। आपे जाणे आपणा धुर निशाना, धुर बैठ साचे दरबारा। गुर सन्त सुणाए सच तराना, लिखे लेख विच संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी बणत, कवण रूप ल्ए अवतारा। दो धार दो जहान, दोए दोए रूप समाईआ। निरगुण सरगुण कर पछाण, सतिगुर वड्डी वड्याईआ। शब्द देवे धुर फ़रमाण, लोकमात करे कुड़माईआ। दुष्ट दुराचार भेख पखण्ड करे कुरबान, आप आपणा खण्डा वाहीआ। सन्त साजण गुरसिख गुरमुख मेल विच जहान, आप आपणा मेल मिलाईआ। करे कराए करनेहार निगहबान, करनी करता नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जुग जगत आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ।

निहकलंक हरि रूप है, निरगुण जोत समाए। शब्द सरूपी डंक है, ना कोई दूसर ताल वजाए। हर घट वस्सया राउ रंक है, घट घट बैठा आसण लाए। पारब्रह्म बेअन्त, हरि ठाकर कल ना लख्या जाए। गुरमुख वेखे साचे सन्त, निरगुण

धार चलाए। कलिजुग माया पाए आपणी बेअन्त, नेत्र नैण ना कोई खुल्हाए। आदि जुगादि जुग जुग महिंमा अगणत, अगणत ना लेखा कोई लिखाए। गा गा थक्के साध सन्त, खाणी बाणी रहे सुणाए। नानक गाया हरि बेअन्त, सो निहकलंक अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक जोती विच टिकाए। गुर ब्रह्म पारब्रह्म, एका एक अख्वाया। ना मरे ना पए जम्म, जूनां विच कदे ना आया। ना कोई तृष्ना भुक्ख ना कोई तम, आलस निन्दरा ना कोई रखाया। नेत्र नीर वहाए ना कोई छम्म छम्म, माता गोद ना कोई उठाया। पवण स्वासी ल्ए ना दम, रसना जिह्वा ना कोई जपाया। आपणे घर प्रभ आपे पए जम्म, जोती माता शब्द सुत बणाया। दो जहानां रक्खे एका थम्म, नाम सहारा दए लगाया। वेद व्यासा लिख्या लेख प्रभ अन्तिम पूरा करे कम्म, भविख्त पुराण नौ हज़ार सलोक जणाया। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, रक्त बूंद ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा ब्रह्म ल्ए उपाया। ब्रह्म रूप आप जगत सहारा, पारब्रह्म अख्वाया। शब्दी शब्द पए जम्म, शब्दी शब्द डंक वजाया। जोती नूर हाज़र हज़ूर जाणे आपणा कम्म, कादर करता आप अख्वाया। आदि जुगादि ना ख़ुशी ना गम, ना कोई जगत तृष्ना भुक्ख ना रहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गौड़ ब्रह्मण पूत सपूता उच्चा टिल्ला साचा पर्बत एका रिहा वखाया। उच्चा टिल्ला जगत पहाड़, दिस किसे ना आंयदा। पंज तत्त जोड़ जुड़ाया बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वेख वखांयदा। नाउँ धराए नौ द्वार, सरगुण वेस वटांयदा। बज़र कपाटी लाए ताल, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। ब्रह्म सरूप आप निराधार, आपणा रूप छुपांयदा। आपणी जाणे कार, आप आपणा रंग रंगांयदा। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, ब्रह्म पारब्रह्म समांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म होए उज्यार, शब्दी धार चलांयदा। डंका वज्जे विच संसार, नौ खण्ड आप उठांयदा। सत्तां दीपां दए हुलार, एका नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप सति सरूप हरि मेहरवान, गौड़ ब्रह्मण पारब्रह्म एका एक अख्वांयदा। थान थनंतर वस्सया, पारब्रह्म ब्रह्म गौड़। घर आपणा आपे दस्सया, ना कोई जाणे लभ्मा चौड़। साढे तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़ अन्दर मन्दिर फिरे नस्सया, धुरदरगाही आया दौड़। तीर निराला एका कस्सया, लोआं पुरीआं गगन पताला खण्डा ब्रह्मण्डां एका लाया सच्चा पौड़। त्रैगुण माया नागनी जगत डस्सया, सृष्ट सबाई होई कौड़। कलिजुग रैण अन्धेरी मस्सया, कोई ना सके किसे होड़, सुरती सुरत शब्द राह किसे ना दस्सया, सुरत सवाणी होई प्यासी हउमे लग्गी औड़। पारब्रह्म ब्रह्म अन्दर निरगुण रूप हो हो अन्दर धस्सया, जुड़या जोड़ा जोड़ी जोड़। कोटन कोट ब्रह्मण्ड प्रकाश करे रवि सस्सया, शब्द सरूपी चढ़या साचे घोड़। जन भगतां पूरन सन्तां राह पूरा दस्सया, कलिजुग

माया अग्गों ना सके मोड़। साध संगत हरि रंगत, नाम मंगत आई दौड़। हरि जोती नूर हाज़र हज़ूर, हरिसंगत करे निमस्कार।

गुर गोबिन्द लेख लिखाया, लोकमात वधाईआ। भरम भुलेखा सर्ब कढाया, भुल्ल रहे ना राईआ। सृष्ट सबाई एह समझाया, दे मति गया समझाईआ। राउ रंकां आख जणाया, हरि वड वड्डी वड्याईआ। एका जोती नूर करे रुशनाया, जोती जोत डगमगाईआ। सगला मेरा संग रखाया, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग वेला अन्त दसाया, निहकलंक वज्जे जगत वधाईआ। गुर गोबिन्दा सेवा लाया, प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। नानक गुर वेखण आया, नेत्र नैण उठाईआ। गुर अर्जन साचा भेख वटाया, शब्दी शब्द रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द तेरा लेखा साचे दर, आपे पूर कराईआ। गुर गोबिन्द लिख्या लेख अपारा, हरि जोती जोत जगांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यारा, पूरन बूझ बुझांयदा। साढे तिन्न हथ्थ बणाया इक्क मुनारा, हरि साचा आसण लांयदा। ना कोई लाया इट्टां गारा, ना कोई बाढी बणत बणांयदा। छप्पर छन्न ना ल्या सहारा, ना कोई सीस टिकांयदा। घर विच घर कर उज्यारा, आप आपणा आसण लांयदा। गुर गोबिन्द पंज तत्त प्यारा, हरि निरगुण रूप समांयदा। जूठ झूठ ना कोई किनारा, माया ममता ना कोई रखांयदा। ठग्ग चोर यार ना कोई ठठयारा, ठग ठगौरी ना कोई पांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई कोई ना लाए आपणा नाअरा, हरि एका राग अल्हांयदा। आपे वस्सया उच्च महल्ल अटल मुनारा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। दीपक जोती कर उज्यारा, दीवा बाती ना कोई जगांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, पारब्रह्म अख्वांयदा। नाम खण्डा हथ्थ कटारा, हरि साचा आप उठांयदा। वीह सौ बिक्रमी हो उज्यारा, लोकमात जोत जगांयदा। वीह सौ इक्क पार किनारा, वीह सौ दो रचन रचांयदा। वीह सौ तिन्न खेल अपारा, वीह सौ चार जगत हलांयदा। वीह सौ पंज धर्म जैकारा, वीह सौ छे आपणे अन्दर वेख वखांयदा। वीह सौ सत्त खेल न्यारा, सति पुरख नाउँ धरांयदा। वीह सौ अट्ठ अट्ठां तत्तां वसे बाहरा, त्तत्व तत्त ना कोई रखांयदा। वीह सौ नौ वेखे दुआरा, सृष्ट सबाई खोज खुजांयदा। वीह सौ दस दसवें घर कर प्यारा, गुरमुख साचे आप उठांयदा। वीह सौ ग्यारां हो ज़ाहरा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणांयदा। वीह सौ बारां खोल्ह कवाड़ा, नौ दरवाजे जगत रखांयदा। वीह सौ तेरां ख़बरदार कराए राज राजाना, शाह सुल्तानां साधां सन्तां आप उठांयदा। वीह सौ चौदां गुरमुखां कर प्यारा, घर घर आपणी इक्की पांयदा। साची सिक्खी कर त्यारा, गुर गोबिन्द दरस दखांयदा। सम्मत पन्दरां

बन्न्हे धारा, लंका गढ़्ह तुड़ांयदा। पन्दरां कत्तक दिवस विचारा, आपणा चरन छुहांयदा। कलिजुग रावण वेखे दुष्ट दुराचारा, शाह भबीखण मेल मिलांयदा। सम्मत सोलां हो त्यारा, चिट्टे अस्व आसण लांयदा। सोलां कलीआं तन शृंगारा, शब्द खण्डा इक्क चमकांयदा। लोआं पुरीआं मारे मारा, बचया कोई रहिण ना पांयदा। सृष्ट सबाई बणे अखाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलांयदा। लक्ख चुरासी लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, ना कोई तत्त बुझांयदा। सम्मत सतारां मारे मार अगम्मी धाड़ा, धुरदरगाही खेल खलांयदा। राज राजाना शाह सुल्तानां आप फिराए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, महल्ल अटल ना कोई सुहांयदा। घर घर रोवे नारी नारा, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। नारी मेल ना होए भतारा, भैणां भईआ ना संग निभांयदा। चारों कुन्ट होए ख्वारा, कलिजुग आपणा रंग रंगांयदा । अल्ला राणी मारे नाअरा, रो रो नीर वहांयदा। हरि वेख वखाए संग मुहम्मद चार यारा, चौदां तबकां फोल फुलांयदा। प्रगट होए बेऐब परवरदिगारा, अमाम मैहन्दी नाउँ धरांयदा। गल चोली पाए शृंगारा, काला सूसा वेख वखांयदा। हथ्थ तसबी गल कंठ माला, कासा एक वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर मक्का काअबा वेख वखांयदा। सम्मत अठारां बीस, हरि साचे खेल खिलावणा। मनमुखता तेरी पार हद्द, शौह दरया रुढ़ावना। कोई ना लाए रसना मदि, जाम किसे हथ्थ ना आवणा। साक सज्जण ना कोई बहाए घर सद्द, ना कोई मेल मिलावणा। ना कोई हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई दीसे यद, ना कोई वरन सुहावणा। आपणा आपणा भार सभ ने जाणा लद, कलिजुग बेड़ा आपणा आप चलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात एका जल धार रुढ़ावणा। वीह सद बीसा जगत रीता, हरि साचा खेल खलांयदा। ईसा मूसा ख़ाली ख़ीसा, कोई ना दर सुहांयदा। चरन लगाए चीना रूसा, शाह अबिनूशा मूल चुकांयदा। अञ्जील कुरान कोई ना गाए तीस बतीसा, नां कोई बांग सुणांयदा। ना कोई कलमा ना नबी रसूल पढ़े हदीसा, ना कोई अमाम अख्वांयदा। अल्ला राणी मारे चीसा, ना कोई धीर धरांयदा। प्रगट होए हरि शाहो शबासा, बीस बीसा ख़ुशी मनांयदा। छत्र झुलाए आपणे सीसा, दिल्ली दरबार सुहांयदा। पन्दरां कत्तक करे खेल इक्क अकीसा, एका इक्की पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप हरि निरँकार, आप आपणी बन्न्हे धार, साची सिक्खी चलांयदा। वीह सद इक्की साची धार, हरि साचे सच वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क प्यार, एका शब्द जणाईआ। एका राज जोग सच्चा सिक्दार, पंचम बूझ बुझाईआ। लिख्या लेख दिल्ली दरबार, राज इन्द्र प्रशाद समझाईआ । प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार, राज राजानां शाह सुल्तानां करे अन्त जुदाईआ। पंचम मीता पंचम करे प्यार, पंचम देवे हथ्थ वड्याईआ। सत रंगां निशाना चढ़े विच संसार, सत्तां

दीपां आप हिलाईआ। लक्खण दीप पावे सार, करौच रिहा समझाईआ। पुष्कर तेरा कर प्यार, जम्बु दीप करे रुशनाईआ। सलमल साचा इक्क आधार, सान रक्खे वड्याईआ। कुशा खेल हरि करतार, काली धारा दए मिटाईआ। लाल रंग अपर अपार, कंचन हेठ बंधाईआ। सूहा वेस अपर अपार, चिट्टे नाल सलाहीआ। नीला नीली धारों करे पार, पीला वेस वटाईआ । कलिजुग तेरी काली मिटे धार, सत्त रंग निशान वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ रक्खया चार दिवार, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करनी करता करनी रिहा कमाईआ। पूर्ब दिशा पूरन प्रकाश, प्रभ पूरन रिहा कराईआ। चढ़दिउँ आया विच प्रभास, काया मन्दिर डेरा लाईआ। गोबिन्द पूरी करे आस, अट्ठे पहर रहे रुशनाईआ। लहिदी दिशा चले स्वास, उप्परों हेठां धार चलाईआ। आपे वसे आस पास, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, उत्तर दिशा नानक लिख्या बोल, आपे गया समझाईआ। महांबली होए उतरसी, नानक लेख लिखाए। पुत्तर धीआं कोई ना जम्मसी, मात पिता ना कोई अख्वाए। वार थित ना जाणे अष्टमी, ना नौमी वेख वखाए। जोत जगाए दिशा दस्मी, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दिशा पूर्ब हिस्सा पूर्ब लहिणा नेत्र नैणां गुरमुखां झोली पाए। अनहद शब्द अनाहद बाणी, धुनी धुन समाईआ । बोध अगाध आपे जाणी, आपे बूझ बुझाईआ। परा पसन्ती साची राणी, साची सेव कमाईआ। गुरमुख विरला जाणे जाण जाणी, जिस जन बूझ बुझाईआ। अमृत वारे ठंडा पाणी, साचा सगन मनाईआ। शब्द मिलाए साचे हाणी, विछड़ कदे ना जाईआ। आत्म सेजा इक्क सुहाणी, साचा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणे घर, अनहद अनाहद आप अख्वाईआ।