१८ भाद्रों २०१५ बिक्रमी हाकम सिँघ दे घर पिण्ड समाल सर ज़िला फ़िरोज़पुर
त्रैगुण माया रूप अपार, हरि हरि बणत बणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव लाए सेवादार, सेवक सेव कमाईआ। पंच तत्त कर प्यार, पंचम जोड़ जुड़ाईआ। रक्त बूंद हड्ड मास नाड़ी चम्म मेल अपार, हाडी हाडी जोड़ जुड़ाईआ। मन मति कर त्यार, बुध संग रलाईआ। नूरो नूर हरि उज्यार, जोती जोत जगाईआ। नौ दर खोल्हे आप कवाड़, दसवां बन्द कराईआ। मानुख मानुस मेल संसार, मातलोक वड्याईआ। आलस निन्दरा दे विचार, जागरत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवे धरत वड्याईआ। पंचम तत्त तन बणा, हरि हरि जोत जगाईआ। जीव जन्त
अगणत गणा, भेव अभेद भेव छुपाईआ। साचे सन्तां हिस्सा दए वंडा, आपणी वंड वंडाईआ। दहि दिशा चारे कुन्टां फेरा पा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। रवि ससि सूरज चन्न रहे शरमा, नेत्र नैण बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन वेख वखाईआ। गुरमुख साजण तेरी रास, हरि साचे आप बणाईआ। वेख वखाणे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल वड वड्याईआ। खेले खेल सर्ब गुणतास, गुण दाता बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जगत तमाश, वेखणहार हर घट थाँईंआ। लेखा जाणे पवण स्वास, आपणी जिह्वा वेख वखाईआ। वासना वेखे नासका नास, सरवन कन्न सुणे शनवाईआ। दन्द बतीसा करे हास, मुखड़ा मुख बिगसाईआ। नेत्र नैणां वसे पास, निज नेत्र डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखाईआ। गुरमुख साजण तेरी धार, हरि हरि आप चलाईआ। पंच तत्त तत्त कर प्यार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। हउमे हँगता रोग निवार, चिन्ता सोग मिटाईआ। माया ममता दए दुरकार, दर द्वार रहिण ना पाईआ। आसा मनसा तृष्ना देवे मार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाईआ। मन मनसा ना कहे ललकार, एका खण्डा रिहा वखाईआ। मति मतवाली करे विचार, एका विद्या सच पढ़ाईआ। बुध बबेकी विच संसार, एका एकी रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण साचे तेरी रिहा बणत बणाईआ। पंज तत्त हरि समरथ, आपणा आप टिकांयदा। हरिजन राखे दे कर हथ्थ, हरि आपे वेख वखांयदा। शब्द जणाई अकथना अकथ, कथनी कथ कथ ना कोई सुणांयदा। नाम चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। पंच विकारा पाए नथ्थ, एका डोरी नाम बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखांयदा। गुरमुख सज्जण काया चोला, गुर सतिगुर आप रंगाया। पंज तत्त दुआरे होया गोला, दिवस रैण वेख वखाया। नादी शब्द वजाए साचा ढोला, एका मंगल गाया। दर दुआरा एका खोल्हा, एका भिच्छया पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखाया। गुरसिख साचे तेरी प्रीत, हरि हरि आप उपाईआ। आपे वेखे हस्त कीट, ऊँचां नीचां आप समाईआ। आपे जाणे आपणी रीत, हरिजन साचे रिहा समझाईआ। सदा सुहेला होए पतित पुनीत, पतित पावण पतित पापी रिहा तराईआ। इक्क वखाए धाम अनडीठ, हरि साचे जोत जगाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर लक्ख चुरासी परखे नीत, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेखे सहिज सुभाईआ। गुरसिख साजण तेरा बाणा, हरि हरि आप सुहाया। कोटन कोट कोटी तरसे राजा राणा, हथ्थ किसे ना आया। कोटन कोट वसण जगत मकाना, उच्च महल्ला नज़र ना आया। गुरमुखां देवे नाम बबाना, घर घर फेरा पाया। मूर्ख मूढ़ मुग्ध बणाए चतुर
सुघड़ स्याणा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरी सेवा सेवक आप कमाया। गुरमुख साचा सज्जण शाह, हरि सोहे बंक द्वार। दर दर मंगे बेपरवाह, भेखी भेख अपार। सिफ्ती सिफ्त करे सलाह, लेखा लिख लिखे विच संसार, दो जहानी बण मलाह, बेड़ा करन आया पार। निथाविआं देवे साचा थाँ, साचा धाम चरन द्वार। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख उठाए बाल अञ्याण। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेखे दर, दर साचा घर साचा हरि हरि करे परवान। गुरमुख तेरा साचा राज, हरि हरि चरन द्वारया। कलिजुग अन्तिम ध्रू प्रहलाद आवे लाज, निउँ निउँ वेखण नैण उग्घाड़या। पारब्रह्म प्रभ लोकमात रचया काज, कवण दुआरे जोत जगा रिहा। कवण भगत कवण गुरसिख कवण सन्त कवण गुरमुख मारे वाज, सोए आप उठा रिहा। धुरदरगाही सोहँ शब्द देवे साची दात, दाता दानी झोली पा रिहा। हरिसंगत बणाए सच बरात, गुरमुख आत्म नारी इक्क प्रना रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कमलापाती सगन मना रिहा। कमलापाती साजण हरि, हरि रचन रचांयदा। आपे फूलण माला हार पाए गल, आपे वेख वखांयदा। आप सीस सेहरा ल्ए धर, आप वाग गुंदांयदा। आपे रांगली मैहन्दी हथ्थ लाल ल्ए कर, आपे गाना तन्द रखांयदा। शब्द विचोला वेखे दोवें दर, एका दूजे घर फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दरस दिखांयदा। शब्द रंगीला साचा लाड़ा, हरि साचे आप सजाया। आपणे घोड़े आपे चाढ़्हा, आपे वेखण आया। बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा, साचा वाजा इक्क वजाया। पंचम सखीआं लाया अखाड़ा, गीत सुहागी गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा सगन मनाया। सुरत सवाणी कर प्यारी, गुरमुख घर वधाईआ। चढ़या तेल हाणीआं हाणी, एका वटना लाईआ। हथ्थ कलीरे बैठी बन्न्ह सवाणी, साचा सगन मनाया। माता उत्तों वारे पाणी, अमृत धारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर आपणा आप सुहाईआ। साचा लाड़ा हो त्यार, सीस दस्तार टिकांयदा। पुरख अगम्मा कर प्यार, आपणे राहे पांयदा। आपे होया अस्व अस्वार, शाह अस्वारा नाउँ धरांयदा। लोआं पुरीआं आया बाहर, लोकमात वेख वखांयदा। गुरमुख वेखे तेरा इक्क द्वार, दर दुआरे डेरा लांयदा। शब्द विचोला ख़बरदार, घर सुत्या जा जगांयदा। बाहर बैठा हरि निरँकार, आपणे नूर समांयदा। जोती चमके अपर अपार, भेव कोई ना पांयदा। लशकर फौज ना कोई शाही दरबार, दर दरबान ना कोई वखांयदा। बरछी तीर ना कोई कटार, खण्डा खड़ग ना कोई चमकांयदा। इक्क इकल्ला एका एकँकार, आप आपणी कल वरतांयदा। आदि निरँजण लै अवतार, जोत निरँजण वेखण आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
शब्द विचोला एह समझांयदा। शब्द विचोला धुर संदेशा एका एक सुणाईआ। दर द्वार आया हरि नर नर नरेशा, सीस सेहरा इक्क बंधाईआ। सरबाला बणया गुर दस्मेशा, दोहां जोड़ जुड़ाईआ। लक्ख चुरासी किसे ना देखा, ना कोई सीस झुकाईआ । पंडत पांधा ना कोई दस्से रेखा, ना कोई दिवस सुहाईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना रक्खे केसा, ना कोई मूंड मुंडाईआ। तिस पुरख को सदा अदेसा, निरगुण जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दए सुनेहड़ा काया घर, घर साचा आप सुहाईआ। काया घर वेख महल्ला, सुरती सुरत जगाईआ। वरुन आया इक्क अकल्ला, बाहर बैठा बेपरवाहीआ। आपणे तन वटना आपे मला, आपे मैल गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सखीआं रिहा उठाईआ। साची सखी उठ निधान, शब्दी शब्द जणाया। बस्त्र कर तन परवान, सोलां शृंगार वखाया। नेत्र कजला नाम दान, एका धार बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुरत सवाणी दए वखाया। सुरत सवाणी लै अंगड़ाई, आपणा नैण उग्घाड़या। साचे घर होई कुड़माई, कन्त वेख्या हाणी हाणीआं। मापिआं घर बैठी धी बाहर बैठा इक्क जवाई, ना मंगे पीणा खाणयां। ना बोले किसे नाल चाची ताई, भैण भाई ना कोई स्याणयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत विचोला वेख वखाणयां। जगत विचोला शब्द गुर, एका एक रखाया। दोहां मिलावा करे धुर, साचा राह जणाया। साची जोड़ी जाए जुड़, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। कन्त भतारा हरि भगवन्त, वेखे दर दरवाज्जया। कवण दुआरे साजण सन्त, गुरमुख ग़रीब निवाज़िआ। आपे जाणे आपणी खेल भेव ना जाणे जीव जन्त, खेले खेल आदि जुगादिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्मादिआ। सुरत सवाणी कर शृंगार, नेत्र नैण रही शरमाईआ। आपणे अन्दरों आई बाहर, नौ दुआरे दए तजाईआ। मिले मेल मीत मुरार, एका आस रखाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, आप आपणी भुजां उठाईआ। अन्दर मन्दिर खोल्ह कवाड़, एका धाम रखाईआ। साची सेजा कर प्यार, आत्म वेख वखाईआ। मेल मिलावा हरि मीत मुरार, कन्त कन्तूहला नाउँ धराईआ। शब्द झूला झुलाए अपर अपार, इक्क हुलारा रिहा दवाईआ। निर्मल जोती जगे अगम्म अपार, दीवा बाती ना कोई रखाईआ। गुरमुख नारी कर प्यार, हरि हरि कन्त रही हंढाईआ। मिल्या मेल विच संसार, लोकमात वज्जी वधाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। गुरमुखां सुहाए बंक द्वार, दर दुआरा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कृपानिध नाउँ रखाईआ। हरि चरन दुआरा सच है, साचो साच समाए। काया माटी भाण्डा कच्च है, थिर रहिण ना पाए। नौ दुआरे रिहा नच्च है, मन
मनुआ हो हलकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण ल्ए तराए। हरि चरन दुआरा हरि रंग, हरि हरि रंग रंगांयदा। गुरमुख मंगी साची मंग, प्रभ पूरन भिच्छया पांयदा। आत्म वखाए सच पलँघ, सच सिँघासण आसण लांयदा। एका शब्द इक्क तरंग, एका धार वहांयदा। एका तीर्थ एका तट्ट, एका गोदावरी एका गंग, एका जल समांयदा। एका रूप एका रंग कट्टणहारा भुक्ख नंग, जन भगतां दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन द्वार इक्क वखांयदा । चरन द्वार हरि रंग राता, गुरमुखां मुख सलाहीआ। मेट मिटाए अन्धेरी राता, एका चन्द चढ़ाईआ। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, दो जहानां वेख वखाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांता, एका रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा एका बूझ बुझाईआ । चरन द्वार हरि साचा सज्जण, गुरमुखां मेल मिलांयदा। नेत्र नैण पाए कज्जल, अन्ध अन्धेर गवांयदा। दुरमति मैल धवाए कराए मजन, साचा धाम सुहांयदा। आदि जुगादी आया पर्दे कज्जण, नाम पर्दा एका पांयदा। काल नगारे घर घर सिर सिर वज्जण, धर्म राए डौरु वांयदा । किसे ना मेल कोई सज्जण, ना कोई मेल मिलांयदा। लाड़ी मौत चारे कुन्ट आए नच्चण, लोकमात वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन द्वार हरि निरँकार एका बूझ बुझांयदा। चरन द्वार हरि गोबिन्द, हरि हरि नज़री आया। मेट मिटाए सगली चिन्द, चिन्ता चिखा गंवाया। गुरमुख उपजाए आपणी बिन्द, आप आपणी रक्त तराया। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, गहर गम्भीर समाया। मनमुख लगाए आपणी निन्द, निन्दक निन्दया मुख भराया। जोधा सूरा वड मृगिन्द, गुरमुख ल्ए उठाया। दाता दानी देवे दान गुणी गहिंद, नाम झोली दए भराया। प्रगट होए धरत धवल हिन्द, भारत खण्डी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन नाता इक्क बंधाया। चरन नाता धुर संजोग, गुरमुख वड वड्याईआ। आदि जुगादि ना होए विजोग, ना कोई मुख भवाईआ। आत्म रस साचा भोगे भोग, रस रसीआ आप अख्वाईआ। शब्द चुगाए साची चोग, माणक मोती हँस सुहाईआ। एका देवे साचा जोग, चरन प्रीती इक्क सिखाईआ। प्रगट हो दरस देवे हरि अमोघ, गुरमुखां वज्जे वधाईआ। दूई द्वैती हउमे हँगता कटे रोग, महल्ल अटल अचल उच्च करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन कँवल उप्पर धवल, जन भगतां मेल मिलाईआ। धरत धवल सहारा, ब्रह्मण्डां राह तकाईआ। गगन मण्डल रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर वहाईआ। ब्रह्मा चारे मुख करे पुकारा, अट्ठे पहर गाईआ। शिव शंकर मुंडीआं पावे हारा, सीस आपणा भेट चढ़ाईआ। करोड़ तेतीसा करे विचारा, सुरपति राजा इन्द वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करे कारा, करन कारन आप हो जाईआ। लक्ख चुरासी जन्म हारा,
जूए जन्म गंवाईआ। गुरमुख विरले पावे सारा, जिस जन बूझ बुझाईआ। चरन कँवल कँवल चरन ढहि पए दुआरा, मोख मुक्त गुरचरन हेठां रही शरमाईआ। गुरमुख तेरा उच्च मुनारा, दिस किसे ना आईआ। भरया रहे हरि भण्डारा, प्रभ साचा आप वरताईआ। दीपक जोती जगे अपारा, नूरो नूर समाईआ। इक्क इकल्ला बैठा एका एकँकारा, गुरमुखां राह तकाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग पावे सारा, दर दर घर घर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा साचा घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। चरन द्वार हरिजन वेख, आपणा मूल चुकाईआ। नेत्र लोचण नैण पेख, तृष्ना तृप्त कराया। मेटणहारा बिधना लेख, लेखा लेखे ल्ए लगाया। वेख वखाए देस प्रदेश, दूर नेड़ ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ।
पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, घट घट आप समाया। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, आकाश आकाशा विच समाया। भगत सुहेला होए दासन दासा, लोकमात फेरा पाया। निज घर आत्म रक्खे वासा, दर दरवाज़ा वेख वखाया। शाहो भूप हरि ग़रीब निवाज़ा, शाह सुल्ताना आप अख्वाया। शब्द अनादी धुन वजाए अनहद वाजा, राग रागनी सेवा लाया। शब्द रक्खे चिट्टा अस्व ताजा, सच सिँघासण आसण लाया। जन भगत संवारे आपे काजा, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। शब्द शब्दी मारे वाजा, दिवस रैण रिहा जगाया। कलिजुग जोत अन्तिम प्रगटाए देस माझा, सम्बल नगरी धाम सुहाया। धुरदरगाही आया भाजा, राम रामा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख लिखाया। पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्ताना, एका एकँकारया। जोती नूर जगे महाना, जोती जोत डगमगा रिहा। शब्दी शब्द इक्क तराना, एका नाद वजा रिहा। लोआं पुरीआं वेख वखाणा, ब्रह्मण्डां खण्डां आप समा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर देवे दाना, नाम भिच्छया झोली पा रिहा। लक्ख चुरासी कर पछाणा, गुरमुख सोए मात उठा रिहा। आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे गाना, भगत वछल नाम धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगा रिहा। पारब्रह्म हरि दातार, निरगुण रूप समाया। निरगुण खेल अपर अपार, वेद कतेब भेव ना राया। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला समाया। आवे जावे विच संसार, आप आपणा वेस वटाया। जलां थलां पावे सार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फोल फुलाया। लक्ख चुरासी मीत मुरार, घट घट बैठा आसण लाया। भरम भुलाए जीव गंवार, माया ममता मोह रखाया। हउमे हँगता गढ़्ह हँकार, तन अन्दर इक्क टिकाया। गुरमुख साचे कर उज्यार, मन मनुआ बंध बंधाया।
मति बुध कर प्यार, एका बूझ बुझाया। शब्द धुन सच्ची धुन्कार, अन्दर मंगल एका गाया। गावत गाए मीत मुरार, पंचम पंचम वेख वखाया। जोत निरँजण सेवादार, जोती नूर करे रुशनाया। आपे खोलणहारा बन्द कवाड़, आपे कुण्डा लाहया। गुरमुख साजण सन्त सुहेले कर प्यार, आप आपणा राह रखाया। जुग जुग जोती जगे अपार, दस्म दुआरी डेरा लाया। अलक्ख अगोचर भेव न्यार, हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म सेजा इक्क सुहाया। आत्म सेजा सच सिँघासण, हरि साची जोती जोत जगाईआ। बैठा इक्क पुरख अबिनाशण, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। साचे मण्डल पावे रासन, गोपी काहन आप अख्वाईआ। खेले खेल शाहो शबाशण, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, भगवन रूप आप हो जाईआ। आदि पुरख शाह सुल्ताना, नर नरायण अख्वाया। खेले खेल दो जहानां, पतित पावण नाम धराया। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, सत्तां दीपां डेरा लाया। लक्ख चुरासी कर प्रधाना, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाया। पंचम मेला खेल महाना, पंचम पंचम वेख वखाया। दर घर बैठा हरि भगवाना, दिस किसे ना आया। गुरमुख विरला चतुर सुजाना, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। आत्म अन्तर देवे नाम निधाना, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। एका राग इक्क तराना, एका कान सुणाया। एका घर इक्क टिकाणा, एका एक हरि हरि नज़री आया। एका शब्द इक्क बिबाना, एका रिहा चढ़ाया। भेव ना पाए कोई राजा राणा, राज राजानां दिस ना आया। मेल मिलाए ग़रीब निमाणा, ग़रीब निवाज़ा नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग आप आपणा वेस वटाया। वेस वटाए हरि निरँकार, अकल कला अख्वाया। जुग जुग लोकमात लै अवतार, आप आपणी रचन रचाईआ। निरगुण सरगुण कर उज्यार, धरत मात वेख वखाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा पावे सार, अगम्म अथाह बेपरवाह खेले खेल हर घट थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, सगला संग निभाईआ। सगल संग सगल हरि साथा, आपणी कल वरताईआ। आपे पूत सपूता रामा दसराथा, लंका गढ़्ह आप तुड़ाईआ। आपे होए मुकंद मनोहर लख़मी नरायण रथ रथवाही आप अख्वाईआ। आपे नानक गोबिन्द गाए गाथा, गुर गुर वड्डी वड्याईआ। आपे पूजा आपे पाठा, आपे मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। आपे सर सरोवर मारे ठाठा, जल धारा आप वहाईआ। आपे खेले खेल बाज़ीगर नाटा, नटूआ सांग वरताईआ। आपे जोत ज्वाला अग्नी लट लाटा, आदि शक्त आप अख्वाईआ। आपे जुग जुग पूरा करणहारा घाटा, जीवां जन्तां वेख वखाईआ। वेख वखाणे तीर्थ ताटा, तट किनारा वेख वखाईआ। चौदां लोकां खोल्हे हाटा, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। जुग करता हरि करनेहारा, एका एक अख्वन्तया। आदि अन्त लै अवतारा, खेले खेल सूरा सरबन्गया। चले चलाए आपणी धारा, आपे शाह कंगाल आपे भुक्खा नम्गया। आपे राज जोग शाह सुल्तान सच सिक्दारा, आपणा दर आपे मंगया। आपे लोआं पुरीआं आपे खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज दे सहारा, आपे वेख विखन्तया। आपे जाणे आपणा आर पार किनारा, डूँघा सागर खोज खुजन्तया। जोती नूर कर उज्यारा, खेले खेल श्री भगवन्तया। भगतन मीता विच संसारा, देवे नाम सच सुगन्तया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, सृष्ट सबाई वेख वखन्तया। चार वरन लगायण आपणा नाअरा, एका शब्द ना कोई रखन्तया। पारब्रह्म प्रभ लै अवतारा, लक्ख चुरासी बूझ बुझन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव खुल्हाए साचे सन्तया। साचा सन्त हरि रंग राता, दिवस रैण प्रभात। होए सहाई पिता माता, मेट मिटाए जात पात। शब्द देवे साची दाता, बैठा रहे इक्क इकांत। चार वरन बंधाए एका नाता, अमृत आत्म प्याए बूंद स्वांत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी वाट। कलिजुग अन्तिम अन्धेरी रैण, जगत अन्धेरा छाया। रसना किसे ना सके कहिण, ना कोई लेख लिखाया। गुरमुख आत्म पाए वैण, नेत्र रो रो नीर वहाया। नाता तुटा मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण, सतिगुर पूरा दिस ना आया। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरे सारे बहिण, गुर का शब्द ना किसे कमाया। खाणी बाणी वेखे नैण, नैण नैणां इक्क दरसाया। कलिजुग माया ममता लोभ मोह हँकार किसे लैण ना देवे चैन, चारों कुन्ट फिरे दुहाया। वर वेखे लाड़ी मौत डैण, उच्चे टिल्ले डेरा लाया। धर्म राए चुकाए लहिण देण, लेखा आपणा वेख वखाया। चित्रगुप्त अग्गे हो सारे कहिण, ना कोई मेटे मेट मिटाया। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, कलिजुग वरती विच संसार, पुरख अबिनाशी आया लैण, जोती जामा भेख वटाया। जोती जामा हरि भगवाना, जोती जोत जगाईआ। शब्द खण्डा शब्द तीर कमाना, शब्द गुर रिहा उठाईआ। शब्द जोधा शब्द सूरबीर बलवाना, शब्द शब्दी नाउँ उपाईआ। शब्दी आए विच मैदाना, शब्द शब्द करे कुड़माईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी होई निधाना, कलिजुग कूड़ा रिहा सवाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना भुल्ले पीणा खाणा, मदिरा जाम इक्क प्याईआ। अन्दर मन्दिर ना सुणया गाणा, राग ताल रहे वजाईआ। पाया पद ना इक्क निरबाणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जगत भेख ना पार कराना, बिन गुर पूरे ना कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका रिहा वजाईआ। एका डंका हरि निरँकार, आपणा आप वजांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर सोया कोई रहिण ना पांयदा। सत्तां दीपां नौआं खण्डां
बन्न्हे धार, एका नाअरा लांयदा। वरनां बरनां रिहा वेख विचार, चार यारी फोल फुलांयदा। संग मुहम्मद चुक्कणा पए भार, वेला अन्तिम आंयदा। अल्ला राणी करे विचार, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। प्रगट होया बेऐब परवरदिगार, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। ख़लक ख़ुदाई सांझा यार, ख़ालक ख़लक विच समांयदा। ऐनलहक्क ना करे कोई पुकार, मुकामे हक्क ना कोई वखांयदा। पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरान, काया कुरा ना कोई पार करांयदा।
१९ भाद्रों २०१५ बिक्रमी साधू सिँघ दे घर
पिण्ड रोडे ज़िला फ़िरोज़पुर
हरि दाता मेहरवान, आदि जुगादि समाया। जोती नूर हरि भगवान, एका एक अख्वाया। पारब्रह्म पुरख सुल्तान, सतिगुर नाम धराया। आदि निरँजण इक्क निशान, एका रिहा झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर उपाया। जोती नूर हरि कर करतार, करता पुरख नाउँ धराईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, अगम्मड़े धाम सुहाईआ। महल्ल अटल उच्च मिनार, निहचल धाम सुहाईआ। करे खेल खेलणहार, खेल खलंता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि हरि रूप समाईआ। हरि रूप हरि रतड़ा, हरि हरि पुरख सुजान। वसे एका धाम अनडीठड़ा, ना लेखा लिखे कोई जहान। दाता दानी हरि बसीठड़ा, परम पुरख सुल्तान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त एका काहन। आदि पुरख हरि अबिनाशा, परम पुरख सुल्तानया। जोती नूर खेल तमाशा, नूरो नूर करे महानया। आपणा वेखे आप तमाशा, आपणा मण्डल आप सुहानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उपाए जगाए इक्क भगवानयां। जोती नूर करे उजाला, हरि नूर करे रुशनाईआ। दीनां बंधप दीन दयाला, दयानिध अख्वाईआ। थिर घर वेख सच्ची धर्मसाला, बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत हरि गोबिन्द, आपणी आप उपांयदा। आप आपणी मेटे चिन्द, आप आपणा दु:ख गवांयदा। आप आपणा बणे बख्शिंद, आप आपणी भिच्छया झोली पांयदा। आप आपणी उपजाए बिन्द, जोती जोत सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख नाउँ धरांयदा। आदि पुरख हरि पुरख अकाला, निरगुण रूप समाईआ। आपे चले आपणी चाला, चाल अवलड़ी इक्क रखाईआ। आपणे फल लाए डाला, फल फुलवाड़ी आप सुहाईआ। आपणे दर सुहाए ताला, अमृत ताल भराईआ। आपणे दर वखाए जोत ज्वाला, आदि शक्त रूप
वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच समाईआ। निरगुण रूप हरि करतार, एका एक अख्वाया। इक्क इकल्ला एकँकार, एका नाम धराया। एका वसे धाम न्यार, धाम अवल्लड़ा आप सुहाया। ना कोई दूसर दिसे मीत मुरार, सगला संग ना कोई रखाया। गुर पीर ना कोई अवतार, साध सन्त ना कोई जणाया। ब्रह्मा विष्न शिव ना करे कोई प्यार, करोड़ तेतीसा ना वेस वटाया। ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोई अधार, उत्भुज सेत्ज ना बणत बणाया। रवि ससि ना कोई उज्यार, मण्डल मण्डप ना कोई सहाया। लक्ख चुरासी ना पसर पसार, त्रैगुण माया ना कोई उपाया। पंज तत्त ना कोई अधार, ना कोई पंजी मेल मिलाया। अप वाए तेज पृथ्मी आकाश ना कोई करे ख़बरदार, मन मति बुध ना कोए टिकाया। नौ द्वार ना पार किनार, दसवां गुप्त ना कोई रखाया। ना कोई रसना जिह्वा गाए राग मलार, बत्ती दन्द ना कोई हिलाया। ना कोई सर सरोवर तीर्थ तट किनार, ना कोई नुहौणी नुहावण जाया। चौदां लोक चौदां तबक ना हट्ट बज़ार, ना कोई वेसी वेस वटाया। खाणी बाणी ना कोई रिहा उचार, वेद पुराण ना कोई लिखाया। शास्त्र सिमरत ना बन्न्हे धार, अञ्जील कुरान ना कोई गाया। मन्दिर मस्जिद ना कोई गुरुदुआर, शिवदुआला मट्ठ ना कोई रखाया। थिर घर बैठ सच्ची सरकार, आप आपणा कर्म कमाया। इक्क इकल्ला एकँकार, एका रिहा राह वखाया। जोती जोत कर उज्यार, जोती नूर करे रुशनाया। धरया नाउँ नर निरँकार, निरगुण वेस वटाया। जोती सेजा कर प्यार, आपे रिहा हंढाया। शब्द सुत जन दुलार, आपणा वेस वटाया। आप सुणाए करे ख़बरदार, एका बूझ बुझाया। पिता पूत इक्क प्यार, पारब्रह्म समझाया। अकाल पुरख तेरी बन्न्हे धार, अकाल मूर्त नज़री आया। नाद तूरत विच अपर अपार, हरि साचा रिहा वजाया। आपे नेड़े दूरत दर घर सच दरबार, दर दरवाज़ा इक्क वखाया। आसा मनसा पूरत हरि निरँकार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। शब्द सुत उठ बलकार, आपणा सीस रिहा झुकाया। पारब्रह्म प्रभ ढहि पया द्वार, तेरा तेरी सेव कमाया। करता पुरख करे ख़बरदार, एका हुक्म सुणाया। सच तख्त बैठ सुल्तान, सति सरूपा वेख वखाया। नादी सुत देवे धुर फ़रमाण, लेखा लिख्त विच ना आया। रचना आप करे हो मेहरवान, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा उपाया। लोक परलोक कर प्रधान, पतिपरमेश्वर वेख वखाया। वेखे खेल धरत धवल जल बिम्ब ज़िमी अस्मान, आकाश आकाश प्रकाश रखाया। त्रैगुण माया कर परवान, त्रै त्रै वेस वटाया। आप आपणा दर पछाण, दर साचे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दित्ता वर, शब्द सुत इक्क उपजाया। शब्द सुत वड बलकारा, एका एक अख्वांयदा। आपणा करे आप विहारा, आप आपणी रचन रचांयदा। कँवल कँवला देवे धारा, अमृत मुख चुआंयदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, ब्रह्मे झोली पांयदा। लक्ख चुरासी कर उज्यारा,
आप आपणा विच टिकांयदा। खेले खेल विच संसारा, हर घट आसण लांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, आप आपणा धर्म धरांयदा। शब्द सुत बण लिखारा, ब्रह्म ए समझांयदा। वेद वेदा कर उज्यारा, चारे जुग वंडांयदा। सतिजुग तेरा सोहे दुआरा, हरि निरँकारा वार अठारां मेल मिलांयदा। त्रेता तेरा रूप अपारा, दोए धारा आप रखांयदा। जन भगतां करे पार किनारा, हँकारी गढ़्ह तुड़ांयदा। द्वापर तेरी बन्न्हे धारा, पुराण अठारां वेख वखांयदा। वेद व्यासा मीत मुरारा, एका गुण सुणांयदा। काहना कृष्ना खेल न्यारा, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। दूतां दुष्टां कर सँघारा, बंस सरबंसा आप आपणा मेट मिटांयदा। कलिजुग वेखे तेरी धारा, तेरे रंग समांयदा। ईसा मूसा कर प्यारा, एका बूझ बुझांयदा। वेख वखावे मुहम्मदी यारा, चार यारी संग रखांयदा। आपे लाए आपणा नाअरा, हक्क बहक्क आप जणांयदा। आपे पावणहारा सारा आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार बंधांयदा। कलिजुग तेरी काली धार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। नानक गुर हरि कर प्यार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, नाम सति हथ्थ फड़ाईआ। हउमे हँगता कर ख्वार, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। रंगन रंग चाढ़्हे जगत अपार, रंगणहारा आप अख्वाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा करे विचार, दर दर फेरी पाईआ। एका जोती नूर दस कर उज्यार, गोबिन्द धार इक्क बंधाईआ। शस्त्र बस्त्र कर त्यार, तन गात्रा इक्क सजाईआ। एका रक्खे खण्डे धार, तिक्खी सिक्खी बणत बणाईआ। लेखा लिखे अपर अपार, अन्तिम सरसे गया रुढ़ाईआ। देवे सुनेहड़ा साचे यार, सथ्थर हेठ विछाईआ। अकाल पुरख प्रभ सुण पुकार, वेखे राह वाहो दाहीआ। तेरा मेरा इक्क प्यार, पूत सपूता एका जाईआ। तेरा सोहे बंक द्वार, दर दुआरा वेख वखाईआ। भरया रहे जगत भण्डार, ना ख़ाली कोई कराईआ। पहरेदार आप करतार, तेरी सेवा रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर साचा वेख वखाईआ। साचा घर धुर दरबारा, हरि एका एक विखानयां । आदि पुरख आदि निरँजण जगे जोत अगम्म अपारा, जोती नूरो नूर महानयां। शब्द सुत वड सिक्दारा, खेले खेल विच जहानयां। आदि जुगादि जुग जुग आवे वारो वार, लोकमात हो परधानयां। गुर गोबिन्द लिख्या लेख अपारा, लेखा लिख्त ना कोई मिटानयां। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, शब्द खण्डा इक्क चमकानयां। लोआं पुरीआं ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, सृष्ट सबाई पुण छाण करानयां। लक्ख चुरासी वेखे परखे जीव जन्त गंवारा, अन्दर मन्दिर फोल फुलानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत शब्द सुणाए सच तरानयां। शब्द गाणा साचा राग, हरि साचा आप गाईआ। हरिजन सोए जायण जाग, मनमति गूढ़ी नींद सवाईआ । जन
भगतां बुझाए तृष्ना आग, मनमुखां रही सताईआ। गुरसिख बणाए फड़ फड़ हँस काग, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। शब्द कवाड़ा खोल्हे ताक, आपणी बूझ बुझाईआ। भगत सुहेला वेखे मारे झाक, एका दूजा पर्दा लाहीआ। तीजे नैण मिले पाकी पाक, चौथे पद रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई तेरा खेल, हरि साचे सच खिलाया। आदि जुगादी करया मेल, जगत विछोड़ा आप कटाया। आपे होए सज्जण सुहेल, आपे बैठा मुख भवाया। आपे वस्सया रंग नवेल, हर घट आपे डेरा लाया। आपे गुरू गुर चेल, गुर चेला नाम धराया। आपे कट्टणहारा धर्म राए दी जेल, फंदन फंद ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा डंक वजाया। शब्द डंक हरि निरँकार, जुग जुग आप वजांयदा। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, जोती जामा भेख वटांयदा। निरगुण रूप खेल अपार, निरगुण धारा इक्क चलांयदा। निरगुण खण्डा तेज़ कटार, निरगुण आपणे हथ्थ उठांयदा। निरगुण ब्रह्मण्डां पावणहारा सार, जेरज अंडां वेख वखांयदा। निरगुण भेख पखण्डा दए निवार, एका खण्डा आप उठांयदा। निरगुण उच्चा डण्डा लाए अपर अपार, सो पुरख निरँजण सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा शब्द उपजांयदा। शब्द गुर जगत अवतारा, हरि हरि आप कराया। हरि हरि बणया मीत मुरारा, एका धाम सुहाया। दोहां मेला विच संसारा, भेव कोई ना राया। वेद कतेब ना किसे विचारा, ना कोई लेखा लेख लिखाया। रसना जिह्व किसे ना गाया, ना पाया धुर दरबारा। कलिजुग माया पाया छाया, भुल्लया सर्ब संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखणहार पसारा। जोती नूरी हरि दातार, आपणी आप जगाईआ। कलिजुग कूड़ा वेख संसार, लोकमात करे रुशनाईआ। मनमति होई ख्वार, बुध रही शरमाईआ। धीरज यति सति सन्तोख ना कोई अधार, सांतक सति ना कोई कराईआ। हउमे हँगता गढ़्ह हँकार, जीवां जन्तां वंड वंडाईआ। साध सन्त होए नार विभचार, हरि हरि कन्त ना कोई हंढाईआ। खाली होए नाम भण्डार, नाम भण्डार ना कोई वरताईआ। दर दर मंगण बण भिखार, साध सन्त ना कोई वड्याईआ। मिल्या मेल ना हरि मीत मुरार, नेत्र नैण ना दर्शन पाईआ। मानस जन्म ना ल्या संवार, लक्ख चुरासी फंद ना तोड़ तुड़ाईआ। गुर का शब्द अपर अपार, गुरमुखां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वजाईआ। निहकलंक डंक अपार, हरि हरि आप वजाया। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाया। वासी पुरी घनका हो त्यार, सम्बल नगरी डेरा लाया। जननी जन जन गा ल्ए अधार, भगत वछल आप अख्वाया । जोती शब्दी तिनका इक्क हुलार,
सृष्ट सबाई दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मृदंग रिहा वजाया। शब्द मृदंगा वजाया ढोल, सतिगुर पूरा आप वजांयदा। सृष्ट सबाई पर्दे खोल्ह, लुकया कोई रहिण ना पांयदा। लक्ख चुरासी खेले होल, हौली हौली बणत बणांयदा। नाम कंडे देवे तोल, तोलणहार आप अख्वांयदा। राज राजान शाह सुल्तान सुत्ते अनभोल, माया पर्दा एका पांयदा। सम्मत सोलां रचया घोल, वेखणहारा वेख वखांयदा। नाम वस्त जिस जन साचे कोल, अग्गे हो हो दर्शन पांयदा। मन मति माया जगत करे मखौल, हरि का भेव कोई ना पांयदा। नानक गोबिन्द कीता कौल, हरि जोती पूर करांयदा। जन भगतां आत्म अन्तर पर्दे देवे खोल्ह, बज़र कपाटी कुण्डा लांहयदा। अनहद शब्द अनादी धुन वजाए ढोल, अनहद वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्म ब्रह्म फोल फुलांयदा। पारब्रह्म वेख ब्रह्माद, आपणा रूप वटाया। शब्द वजाए साचा नाद, अनादी धुन रखाया। लेख लिखाए बोध अगाध, बोध अगाध आप अख्वाया। जीवां जन्तां लक्ख चुरासी देवे दाद, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाम रखाया। निहकलंक हरि अकाला, एका एक अख्वाया। दूजा वसाए सच महल्ला, तीजा दर सुहाया। चौथे पद आपे मला, निरगुण नूर करे रुशनाया। पंचम मेटे द्वैती सला, सालस नाम रखाया। छेवें वस्सया ना छप्पर छन्ना, छप्पर छन्न ना कोई सुहाया। सति पुरख निरँजण सति सति सति कर आप आपणा आपे मन्ना, ना कोई दूसर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए जगाया। हरिजन साचे जगावणहारा, एका पुरख अकालया। आवे जावे विच संसारा, दीनां बंधप दीन दिआलया। देवे नाम सच्चा सहारा, शब्द सहारा दो जहानयां। इक्क वखाए पार किनारा, मँझधार ना कोई रुढ़ानयां। चार वरन सुहाए इक्क दुआरा, ऊँचां नीचां भेव मिटानयां। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां भीख मंगाए, घर घर फेर फिरानयां। गुरमुख सुहाए बंक दुआरा, बंक द्वारी हरि भगवानयां। नाम खण्डा शस्त्र बण कटारा, अमृत आत्म इक्क पयानयां। काया करे ठंडी ठारा, सीतल सांतक धार वहानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल जगत जहानयां। जगत जहानां हरि भगवाना, आप आपणा खेल खलांयदा। शब्द चिल्ला तीर कमाना, रसना आप चलांयदा। जोधा सूर बली बलवाना, बल धारी आप अख्वांयदा। लोआं पुरीआं करे इक्क निशाना, राह विच ना कोई अटकांयदा। सृष्ट सबाई वेख वखाणा, वेखणहार दिस ना आंयदा। गुरमुखां वेखे काया मन्दिर अन्दर सच मकाना, घर घर विच आप बणांयदा। जोती नूर जगे महाना, जोत
निरँजण सेवा लांयदा। पंचम सखीआं एका गाणा, एका राग अल्हांयदा। आत्म सेजा धाम सुहाना, सच सुहञ्जणी सेज विछांयदा। शब्द सरूपी गुर बन्न्हे गाना, दिस किसे ना आंयदा। अमृत आत्म सर सरोवर इक्क कराए अशनाना, दुरमति मैल गंवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी रचन रचांयदा। कलिजुग तेरा काला वेस, हरि साचा वेख वखांयदा। चारों कुन्ट दर दरवेश, दर दर फेरी पांयदा। भरमे भुल्ले नर नरेश, राज राजान ना कोई उठांयदा। जोती जोत जगे दस दस्मेश, दहिसर रावण कलिजुग रामा मेट मिटांयदा। आदि जुगादि जुग जुग खेले खेल हमेश, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर आप चमकांयदा। जोती नूर हरि चमत्कार, जुग चौथे आप चमकाया। सृष्ट सबाई होए उज्यार, ना कोई पर्दा सके पाया। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां बन्न्हे धार, एका धर्म वखाया। एका रंग रंगे करतारा, करता करनी रिहा कराया। एका दर भरे भण्डारा, चार वरन मंगण आया। अठारां बरन पार किनारा, नीच ऊँच ना कोई वखाया। ब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, हड्ड मास नाड़ी चम्म इट्टां गारा लाया। आदि पुरख अबिनाशी करता ना मरे ना पए जम्म, जुग जुग वेस वटाया। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, ना कोई आलस निन्दरा रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दोए धार वेख वखाया। दोए धार हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग कूड़ा मेट पसार, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, सोया सुत ल्ए उठाईआ। देहां मेला विच संसार, अन्तिम दए कराईआ। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सतिजुग साचा हो उज्यार, धरत मात गोद सुहाईआ। दोहां विचोला मीत मुरार, हरि शब्द आप अख्वाईआ। कलिजुग कूड़ा नेत्र खोल्ह, चारों कुन्टां वेख वखाईआ। सतिजुग साचा बोले बोल, इक्क जैकारा लाईआ। गुर का शब्द तोलणहारा तोल, विच विचोला इक्क रखाईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ पसारा, चारों कुन्ट वेख विचारया। सतिजुग साचा हो त्यारा, अन्दरों निकलया बाहरया। हरि का शब्द तेज कटारा, दे मति आप समझा रिहा। कलिजुग तेरी अन्तिम रैण, लोकमात जग आईआ। सतिजुग उठया साचा सैण, सज्जण मीत सहिज सुख दाईआ। गुर का शब्द गुर गुर रसनी कहिण, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, अन्तिम रूप वटाया। सतिजुग साचा हो उज्यारा, लोकमात करे रुशनाया। गुर का शब्द करे प्यारा, गुर गुर वेस वटाया। कलिजुग तेरा कूड़ा नाता, हरि साचे तोड़ तुड़ावणा। सतिजुग तेरी उत्तम ज़ाता, लोकमात आप धरावनां। दोहां विचोला पुरख बिधाता, वेला अन्त सुहावणा। कलिजुग पैंडा जाए मुक्क, हरि साचा आप मुकाईआ। चारों कुन्ट मुख पैणे थुक्क, सगला संग ना कोई रखाईआ। सुफल ना होई धरत मात कुक्ख,
कूड़ा नाता जोड़ जुड़ाईआ। जगत तृष्ना ना उतरी भुक्ख, जूठ झूठ ना मात तजाईआ। अन्तिम बूटा जाणा सुक्क, हरया सिंच ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दर घर घर वेख वखाईआ। सतिजुग साचा बाल निधाना, एका लै अंगड़ाईआ। हरि का शब्द कर परवाना, नेत्र रिहा खुल्हाईआ। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, लोकमात सगन मनाईआ। आत्म देवे जिया दाना, आत्म ब्रह्म जणाईआ। दर द्वार वखाए इक्क महाना, एका घर सुहाईआ। एका जोत श्री भगवाना, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम सतिजुग वेखे साचा दर, दर दरबारा आप सुहाईआ। दर दरबारा हरि हरि ला, आपणा तख्त सुहाईआ। कलिजुग कूड़ा ल्या बुला, एका हुक्म जणाया। झूठा जगत झूठा मलाह, झूठा बेड़ा रिहा चलाया। झूठा धंधा झूठा राह, झूठा मार्ग वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम दए सजाया। बैठ तख्त हरि सुल्तान, आपणी बूझ बुझाईआ। सतिजुग साचे देवे दान, एका वस्त झोली पाईआ। चार वरन इक्क ज्ञान, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोई जणाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, इष्ट गुरदेव इक्क मनाईआ। एका पीण एका खाण, एका बस्त्र तन पहनाईआ। एका राग एका नाद सारे गाण, गावत गावत मुख सुहाईआ। चौदां हट्ट वखाए दुकान, चौदां तबक इक्क दर बणाईआ। वेख वखाणे लोआं पुरीआं ज़िमी अस्मान, खण्डां ब्रह्मण्डां इक्क वड्याईआ। एका गोपी एका काहन, एका सीता राम जणाईआ। एका अल्ला राणी कर प्रनाम, परवरदिगार इक्क ख़ुदाईआ। एका ब्रह्म कर पछाण, ब्रह्म विद्या दए पढ़ाईआ। सतिजुग साचे हो मेहरवान, हरि साची भिच्छया झोली पाईआ। उठ बालक बाल निधान, बाली बुध वड्याईआ। धरत धवल मंगे इक्क निशान, धर्म निशाना इक्क वखाईआ। सत रंग रंगे महान, सति सतिवादी आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे बूझ बुझाईआ। कलिजुग नेत्र नीर वहा, रो रो दर पुकारया। कोई ना पकड़े मेरी बांह, ना कोई दिसे मीत मुरारया। ना कोई देवे ठंडी छाँ, ना कोई सगला संग निभा रिहा। जीव जन्त बुध होई काँ, काग काग वांग कुरला रिहा। किसे हथ्थ ना आए साचा ना, नाम भण्डारा ना कोई रखा रिहा। मुख लगाई बैठे सूर गां, अन्तिम कोई ना लड़ फड़ा रिहा। नाता तुट्टा पुत्तरां माँ, भैण भाई ना कोई मिला रिहा। दरगहि साची ना मिले सच्चा थाँ, राए धर्म राह अटका रिहा। चित्रगुप्त करे सच न्याँ, लिख्या लेख खोल्ह आप वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग साचा वेख वखा रिहा। सतिजुग साचे तेरी साची रीत, हरि साचे मात चलाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीत, देहुरा मट्ठ ना कोई वखाईआ। ना कोई हस्त ना कोई कीट, वरन बरन ना वंड वंडाईआ। देवे धाम
अवल्ला इक्क अनडीठ, धाम अनडीठड़ा डेरा लाईआ। सन्त सहेले रक्खणे चीत, चित वित ठगौरी ना पाईआ। सोहँ शब्द सुनाउणा सुहागी गीत, सतिजुग साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म आप चलाए आपणी रीत, शब्द गुर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल सृष्ट सबाईआ।