पुस्तकालयभाग ७

२० भाद्रों २०१५ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे घर नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

हरि रूप अपार, हरि हरि समाया। हरि भूप सिक्दार, शाहो भूप अख्वाया। रंग रूप अपर अपार, रंग रंगण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दरस दिखाया। पारब्रह्म हरि दातार, हरि साजण शाहो शाबासा। निर्मल दीआ कर उज्यार, घर आपणे करे वासा। शब्द शब्दी बन्न्हे धार, शब्द शब्दी खेल तमाशा। शब्द शब्दी कर शृंगार, शब्दी शब्द पावे रासा। शब्द खड़ग खण्डा कटार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दए आधार। आपणा मीत हरि भगवाना, पारब्रह्म बेअन्ता। शब्द गुर वड बलवाना, एका एक संग रखंता। आप उठाए सच निशाना, साचे धाम आप सुहंता। लेख लिखाए आप महाना, ना कोई वेख वखंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा धाम सुहंता, धाम सुहंता धुर दरबारा, हरि हरि थान सुहाया। घर मन्दिर बैठ हरि निरँकारा, आप आपणा खेल खिलाया। शब्दी डंक अपर अपार, शब्द शब्दी रिहा वजाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, घट घट अन्दर वेख वखाया। काया चढ़ उच्च मुनार, दर साचा वेख विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द खण्डा इक्क चमकाया । शब्द खण्डा खड़ग खग, पुरख अकाल रखांयदा। उप्पर टिकाए शाह रग, आर पार आप करांयदा। वेख वखाए सृष्ट जग, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धीर धरांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारी, शब्दी धार चलाईआ। गुर गोबिन्द बण ठठयारी, साची बणत बणाईआ। खेले खेल वड बलकारी, जोधा सूरा नाउँ धराईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारी, आप आपणा थान सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखाईआ। हरि सज्जण साँईं मैंडड़ा, नढड़ी शाहो नाल। लहिणा देणा चुकाए तैंदड़ा, गुर शब्दी सुरत संभाल। लोकमात चुक्के पैंडड़ा, लोआं पुरीआं करे खाल। इक्क जैकारा अलक्ख अलख आपे कहिंदड़ा, एका जल्वा नूर जलाल। धाम अवल्ले आपे रहन्दड़ा, ना कोई वेखे जीव जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी चले चाल। सखी मैंडी सखीआ, साजण पूरी आस। आस एका रखीआ, मिले मेल

सर्ब गुणतास। काया चोली लाई पक्खीआ, छप्पर छन्न निवास। अन्दर बहि बहि आपे हस्सीआ, आपे करे हास बिलास। आपणे आप आपे आवे नस्सीआ, वेख वखाए पृथ्मी आकाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्द करे बन्द खलास। सखी मैंडड़ा रंगीला कन्त, नढ्ढड़ा रूप अपार। दिस ना आवे जीव जन्त, जगत खेल करतार। लभ्भ लभ्भ थक्के साध सन्त, मिल्या मेल ना मीत मुरार। कलिजुग माया पाए बेअन्त, चारों कुन्ट अन्ध अँध्यार। बूझ बुझाए पूरन सन्त, निर्मल जोत कर उज्यार। सुणाए इक्क सुहागी छंत, हरि शब्दी रसन उचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर घर वेखे दर द्वार। हरि सज्जण अनडीठड़ा, रंग रंगीला राम। आपे सुत्ता दे कर पिट्ठड़ा, छैल छबीला नौ जवान। साचा धाम इक्क सुहंदड़ा, ना दिसे कोई निशान। गुरमुख साचे वेख वखंदड़ा, शब्दी देवे धुर फ़रमाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे मार ध्यान। साँईं मेरा साख्यात, सखी सुहेली संग। वेख वखाए कायनात, घर घर वजाए मृदंग। सच सवाणी वेखे मार झात, कवण रंगीले बैठा इक्क पलँघ। कवण मुख गाए वाक्, कवण मंग रही मंग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण साचा साक। नारी कन्त पछानणा, मुखड़ा घुँगट खोल्ह। घर मन्दिर होए चानणा, शाहो सज्जण सच्चा पए बोल। नाम फड़ाए एका दामना, तन काया जाए मौल। धुरदरगाही होए जामना, पूर कराए आपणा कौल। पूरी करे तृष्ना कामना, चरन प्रीती जन जन घोल। मेल मिलावा राम रामना, राम रामा वसे कोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्द कंडे रिहा तोल। हरि सज्जण वेख वखानयां, परम पुरख करतार। छैल छबीला नौजवानयां, बिरध बाल ना कोई आकार। एका जोबन रंग मस्तानयां, एका नैणां कजल धार। बस्त्र भूषन इक्क विखानयां, घड़े घड़ाए ना कोई सुन्यार। पलँघ रंगीला इक्क परवानयां, रूप रंग अपर अपार। दीपक जोती सच मकानयां, जगे अगम्म अपार। आपणा घर आपे करे परवानयां, गुर शब्दी वड सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी धार। सखी सुहञ्जणी निरँजणी जोत, आपणा वेस वटाईआ। आपणा वेख किला कोट, बैठे घर सुहाईआ। शब्द रंगीले लाए चोट, करे आप कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सखी साचा मंगल, घर साचे आप गाईआ। दर सच्चा शाह सुल्तान, हरि हरि अख्वाया। हथ्थीं गाना नाम निशान, सोहणा सगन मनाया। अस्व घोड़े चढ़या हो मेहरवान, चरन रकाबे ल्ए टिकाया। नाम पलाणा सिफ्त महान, सोलां कलीआं वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। साची सखी कर शृंगार, आपणा आप संवारया। आपणे घर हो त्यार, सखीआं मेल मिला रिहा। सखीआं मेला अपर अपार, एका

राग अला रिहा। एका तन्द बण कर विहार, एका घर सुहा ल्या। गाया छन्द हरि निरँकार, एका मंगल आप वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर सज्जण वेख विखा ल्या। पुरख सुल्तान साचा कन्त, कन्ता रूप वटाया। आपणी चोली रंगे बसन्त, एका रंग रंगाया। मिले मेल खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर सज्जण सच्चा आया। सखी सहेली मंगलाचार, शब्दी गावण गाया। दर दुआरे आए कन्त भतार, नेत्र नैण रहे शरमाया। उठ उठ वेखे मार ध्यान, कवण कूटे डेरा लाया। गुर का शब्द दए ज्ञान, गुर गुर भेव खुल्हाया। उठी सखी नौजवान, आप आपणा पल्लू आपणे लड़ बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा इक्क सुहाया। साजण हरि करतार, मन्दिर डेरा लाईआ। आपे करे आपणी कार, करता पुरख नाउँ धराईआ। चरन टिकाए दर दलीज़ अन्दर बाहर, दर साचा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल हरि रघुराईआ। आया कन्त साचे मन्दिर, सखी नैण उग्घाड़या। भाग लगा डूँघी कन्दर, नाता तुट्टा जंगल जूह उजाड़ पहाड़या। लहिणा देणा चुक्कया जीव जन्त, हउमे तन अग्नी अग्ग साड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे लड़ बंधा ल्या। आपणा लड़ आप फड़ा, आपणा सगन मनाया। आपणा आसण आपे डाह, आपे आसण लाया। पुरख अबिनाशी दया कमा, आप आपणे गिरद रिहा फिराया। पहला गेड़ा दए दवा, जगत नाता तोड़ तुड़ाया। दूजा गेड़ा दस्से राह, काया खेड़ा रहिण ना पाया। तीजा गेड़ा झेड़ा दए चुका, नेत्र लोचण इक्क वखाया। चौथा गेड़ा चौथे पद पुरख अबिनाशी दए मिला, साचा दर सुहाया। साचे घर सेज सुहञ्जणी दए विछा, फूलण बरखा लाया। नाद अनादी पुरख अगम्मा धुन अनाहद दए वजा, साचा ताल रखाया। निरगुण जोती कर रुशना, नूरो नूर डगमगाया। सखी सहेली ल्ए मिला, साचा सगन मनाया। जोती जोत ल्ए टिका, जोती जोत समाया। कलिजुग अन्तिम बेपरवाह, निहकलंका नाउँ रखाया। गोबिन्द नारी आप बणा, लोकमात उठ धाया। जोड़ी वसे एका थाँ, एका पलँघ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। हरि कन्त पुरख अबिनाश, साचा हुक्म सुणाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, दे मति रिहा समझाईआ। लोआं पुरीआं वेख रास, गगन मण्डल फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची नारी एह जणाईआ। गोबिन्द नारी सुण धुर फ़ुरमाणा, दोए जोड़ करे निमस्कारा। कन्त मैंडड़े तेरा धुर फ़रमाणा, लग्गे मोहे प्यारा। खेले खेल दो जहानां, लोकमात करां उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम धुर करतारा। पुरख सुल्तान सति सतिवादी, आपणा हुक्म जणांयदा। नाम रखाए बोध अगाधी, आपणी

बूझ बुझांयदा। साचे घर होए शादी, साचा संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहांयदा। नारी गोबिन्द कर प्यार, एका करे सुणाईआ। सज्जण मैंडड़े मीत मुरार, तैंडड़े चरनां घोल घुंमाईआ। नैण मंगेदड़े दरस अपार, रो रो नीर वहाईआ। दोहां मेला होया अपर अपार, घर साचे वज्जी वधाईआ। उपज्या सुत ना कोई दुलार, मेरी गोद ना हरी कराईआ। तेरा नाउँ नर निरँकार, तेरी सेवा बिरथा ना जाईआ। खड़ग खण्डा खड़काया विच संसार, दुष्ट दमना सेव कमाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्म तेरे उत्तों दित्ता वार, पूत सपूता वेख वखाईआ। पंज तत्त ना करया कोई प्यार, मात पित ना वेख वखाईआ। एका मंगी मंग द्वार, हउँ नार तूं कन्त कन्तूहला साचा साँईंआ। ना ज़ोरावर सिँघ फतिह ना अजीत जुझार, रक्त बूंद सुत ना कोई रखाईआ। पंज तत्त ब्री ना कर विहार, ना कोई सेज हंढाईआ। अन्तिम मंगया कर प्यार, तेरा दरस साचे माहीआ । ढहि ढहि पई चरन द्वार, चरन दासी नाम रखाईआ। किरपा कर एकँकार, लक्ख चुरासी जून तजाईआ। वेख्या दर सच्चा दरबार, अग्गे बैठा झोली डाहीआ। नारी कन्त इक्क प्यार, एका घर सुहाईआ। साचा बख्श सुत दुलार, ना मरे ना जाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता करे सच विहार, एका रंग रंगाईआ। पारब्रह्म हरि खेल न्यारा, आपणा आप कराया। साची नारी कर प्यारा, साचा धाम सुहाया। भाग लगाए महल्ल अटल उच्च मुनारा, ऊँचो ऊँच सुहाया। शब्दी शब्द आप उपाए सुत दुलारा, साचा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेख वखाया। उपज्या पूत सुत दुलार, घर साचे वज्जे वधाईआ। गोबिन्द नारी करे प्यार, आपणी गोद उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाए सार, देवे सच सलाहीआ। कलिजुग अन्तिम लोकमात करना इक्क विहार, तेरे नाउँ वड्डी वड्याईआ। हरि का सुत सच जैकार, सोहँ नाउँ रखाईआ। प्रगट होए विच संसार, गुर गोबिन्द ख़ुशी मनाईआ। साचा सुत फड़ दुलार, आपणी हथ्थीं घोड़ी दित्ता चाढ़्ह, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी टोहे नाड़ नाड़, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां फिरे पिच्छे अगाड़, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। लोकमात मेल मिलाया सतारां हाढ़, वीह सद बारां ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम अन्त होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सुत दुलारा साचा सूरबीरा, लोकमात उठ धाया। वेख वखाणे हस्त कीटा, ऊँच नीच भेव खुल्हाया। त्रैगुण माया जूठा झूठा पीसण पीठा, कलिजुग चक्की रिहा चलाया। मनमुक्ख होया कौड़ा रीठा, अमृत रस ना कोए वखाया। माता पुत्तरां सुत्ती दे कर पिच्छा, छाती नाल ना कोई लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द रखाए साचा दीवा बाती, बाती दीवा नाम रखाया। शब्द दीवा शब्द बाती, शब्द करे रुशनाईआ। शब्द शाह शब्द मलाह शब्द गुर कमलापाती, शब्द

कँवल कँवल विच समाईआ। शब्द अमृत बूंद स्वांती, शब्द मुक्खड़ा रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पूत सपूता इक्क वखाईआ। पूत सपूता नौजवाना, चारों कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। पुरीआं लोआं वेखे मार ध्याना, आप आपणा नैण उठाईआ। शस्त्र उठाए तीर कमाना, रसना चिल्ला तीर चढ़ाईआ। मारे मार शाह सुल्ताना, शाह अफगाना मेट मिटाईआ। दीन मज़्हब ना कोई विखाना, वरन बरन करे सफाईआ। लक्ख चरासी बन्न्हे गाना, लाड़ी मौत सेव कमाईआ। गुरमुख वेखे मार ध्याना, जो जन बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सुत वस्सया घर, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। मन्दिर घर वस्सया खेड़ा, भगतन मेल मिलाया। पंच विकारा चुक्के झेड़ा, जगत निबेड़ा आप कराया। खुल्हा रखाए आपणा वेहड़ा, दर द्वार ना कोई रखाया। आपे दूर आपे नेड़ा, हाज़र हज़ूर नाम धराया। आपे उलटा देवणहारा गेड़ा, आपे चारों कुन्ट रिहा फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नारी कन्त दित्ता वर, शब्द सुत सुत दुलार कर प्यार, जन भगतां रिहा जगाया।

२१ भाद्रों २०१५ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे घर रामूवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

हरि जोत नूर आकार, पुरख अकालया। निरगुण जोत करे उज्यार, दीन दिआलया। पारब्रह्म इक्क अवतार, आदि अन्त खेल निरालया। आदि पुरख पुरख अपार, जोती जोत अकालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी आप करे प्रितपालया। हरि अगम्म अगम्म, अगम्म सुहाया। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल रचाया। आपे जाणे आपणा कम्म, कारज करता अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर उपाया। नूर उजाला हरि करतार, आपणा आप करांयदा। आप आपणी पावे सार, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणी बन्न्हे धार, धार आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती नूर उपांयदा। जोती नूर पुरख अबिनाश, आपणा आप कराया। आप आपणे मण्डल पावे रास, आप आपणा थान सुहाया। आप आपणा खेले खेल तमाश, वेखणहार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच टिकाया। निरगुण रूप अपर अपार, हरि आपणा आप उपांयदा। जोती जोत पसर पसार, जोती जोत जगांयदा। वरन गोत ना कर विचार, एका एक दिसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा घर सुहांयदा। जोती नूर हर घट वास, हरि हरि रिहा कराया। आपे पृथ्मी आप आकाश, गगन मण्डल आप समाया। आपे उपजे आपे होए विनास, आपे आप

आपणा ल्ए तराया। आपे जोती आप स्वास, पवण स्वासा आप चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूरो नूर समाया। हरि का नूर हरि हरि धार, हरि साचे आप उपाईआ । हरि सच सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, आदि पुरख वेख वखाईआ। आदि निरँजण करनेहार, हरि करता नाउँ धराईआ। एका घर सोहे बंक द्वार, घर साचा इक्क सुहाईआ। जोत निरँजण अपर अपार, एका रूप डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे घर करे रुशनाईआ। घर दीवा घर बाती, घर वस्त रुशनाया। घर मेल हरि कमलापाती, घर बैठा आसण लाया। घर वेखे मार झाती, आप आपणा पर्दा पाया। आपे आपणी देवणहारा बाकी, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाया। पारब्रह्म साचा साकी, निरगुण आपणा जाम आप प्याया। आपे जाणे आपणा वाकी, लेखा लिख्त ना आया। आपे चढ़े आपणे राकी, नेत्र नैण दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। घर साचा पुरख अबिनाशी, आपणा आप उपाया। इक्क इकल्ला सर्ब गुण तासी, आप आपणा वेख विखाया। आदि शक्त ना होए निरास, आस निरासा आप हो जाया। आपे करे आपणी बन्द ख़ुलास, बन्दी छोड़ आप अख्वाया। आप आपणे घर रक्खे वास, घर साचा इक्क सुहाया। थिर घर तख्त हरि शाहो शाबाश, हरि साचा नाउँ धराया। आप आपणे वसाया पास, सज्जण सुहेल आप अख्वाया। आप आपणा होया दास, दासी दास नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण नूर एका राह, एका कार कमांयदा। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, दर दरवाज़ा खोल्ह वखांयदा। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई उपांयदा। महल्ल अटल उच्च मुनार, करता पुरख वेख वखांयदा। आदि निरँजण जगे जोत अगम्म अपार, तेल बाती ना कोई पांयदा। नूरो नूर हरि करतार, नूरो नूर धरांयदा। शाहो भूप सच्ची सरकार, सच सिँघासण वेख वखांयदा। ना कोई दीसे जीव गंवार, ना कोई वेख वखांयदा। राज जोग ना कोई दुआरपाल, ना कोई सीस झुकांयदा। गुरु पीर ना कोई अवतार, साध सन्त ना कोई रखांयदा। लक्ख चुरासी ना पहरेदार, त्रैगुण वेस वटांयदा। पंज तत्त ना कोई आकार, रक्त बूंद ना कोई तरांयदा। तीर्थ तट ना कोई किनार, सर सरोवर ना कोई नुहांयदा। वेद पुराण ना कोई रिहा उचार, ब्रह्मा मुख ना कोई खुल्हांयदा। शिव शंकर बाशक ना कोई पावे हार, गल माला ना कोई रखांयदा। करोड़ तेतीसा ना कोई आधार, सुरपति राजा इन्द ना मुख वखांयदा। विष्नूं वंसी ना करे आकार, चतुर्भुजा ना अंग रखांयदा। आदि शक्त ना हो त्यार, सिँघ शेर ना आसण लांयदा। शस्त्र बस्त्र ना कोई कटार, ना कोई मुट्ठ हथ्थ फड़ांयदा। ना कोई शत्रु ना मीत मुरार, हार जित ना कोई वखांयदा। ना कोई पसर ना पसार, पहाड़ उजाड़

ना कोई विखांयदा। कन्दर मन्दिर ना डूँघी गार, उच्चे टिल्ले ना कोई रखांयदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद ना कोई चार दीवार, ना कोई बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार हरि निरँकार, एका घर साचे वेख वखांयदा।