पहली अस्सू २०१५ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे घर पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
आदि पुरख हरि अबिनाश, जोत सरूप समाया। खेले खेल पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां डेरा लाया। आपणे मण्डल पावे रास, मण्डल मण्डप दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण रूप उपाया। आदि पुरख दीन दयाला, पारब्रह्म अख्वांयदा। नूरी जोत इक्क अकाला, अकल कला समांयदा। आप आपणा बण रखवाला, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण नाउँ धरांयदा। आदि निरँजण हरि बेअन्त, पारब्रह्म अख्वाया। आदि जुगादि महिमा अगणत, भेव किसे ना पाया। वेख वखाए साजण सन्त, साजण मीत आप हो जाया। मेल मिलावा नारी कन्त, कन्त कन्तूहला नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण नूर हरि अगम्म, एका एक अख्वांयदा। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल खलांयदा। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, गुर पीर अवतार सेवा लांयदा। गगन पताल रहाए बिन बिन थम्म, शब्दी शब्द समांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला आप अख्वांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला कल धारीआ। निरगुण जोती कर उज्यार, पारब्रह्म रूप अपारीआ। नादी पूत करे प्यार, आपे नर नारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा फल खिलारीआ। आदि पुरख हरि भगवन्त, एका एक अख्वाया। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाया। आप बणाए आपणी बणत, त्तत्व तत्त ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। दर सुहञ्जणा पुरख अकाल, एका बंक द्वारया। जोती नूर इक्क जमाल, नूरो नूर विखा रिहा। ना कोई दूसर विच दलाल, सगला संग ना कोई निभा रिहा। आपे चले आपणी चाल, चाल निराली आप रखा ल्या। आपणी घाल आपे घाल, आप आपणा थान सुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप वटा ल्या। निरगुण धार हरि निरँकार, आपणी आप कराईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणी सेज हंढाईआ। आपे नारी कन्त भतार, पतिपरमेश्वर आप समाईआ। आपे रागी नादी वेखे विगसे करे विचार, आपे गावे शब्द धुन वजाईआ।
आपे पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्माद, खोजत खोजत भेव ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वाईआ। आदि पुरख हरि भगवाना, एका धाम सुहांयदा। दीपक जोती जगे महाना, तेल बाती ना कोई टिकांयदा। ना कोई पवण ना मसाणा, ना कोई हवनी हवन करांयदा। ना कोई राग ना कोई गाणा, ना कोई ताल वजांयदा। ना कोई शब्द ना बिबाना, ना कोई उडान रखांयदा। ना कोई जणाए पद निरबाणा, हँ ब्रह्म भेव ना पांयदा। इक्क इकल्ला सच तख्त बैठ सुल्ताना, आप आपणा थान सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा थाउँ सुहांयदा। आपणा थान आप सुहा, आपणी जोत जगाईआ। आपे दाता बेपरवाह, बैठा बेपरवाहीआ। रूप रंग कोई जाणे ना, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच तख्त सच सुल्तान, बैठा नूर इलाहीआ। सच तख्त हरि सुल्तान, बैठा बेऐब परवरदिगारया। आप आपणा हो मेहरवान, आप आपणी करे सिक्दारया। आप आपणा कर पछाण, आपे वेखे अन्दर बाहरया। निरगुण जोती इक्क महान, निरगुण नूर होए उज्यारया। ना कोई दूसर दिसे निशान, ना कोई बणत बणा रिहा। पुरख अगम्म अगम्मड़े धाम बैठा नौजवान, एका आपणा जोबन हंढा रिहा। आप आपणा वेखे मार ध्यान, आपणी कल वरता रिहा। निरगुण जोती इक्क रकान, अकाल पुरख मेल मिला रिहा। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध दया कमा रिहा। कारज करे सिद्ध हरि भगवान, भगवन भगवान मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धाम हरि अवल्ला, निज घर आसण ला ल्या। धाम अवल्ला पुरख अबिनाश, एका एक रखाया। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मण्डल ना कोई वखाया। ना कोई मण्डल मण्डप पावे रास, जल बिम्ब ना कोई धराया। आप आपणे वस्सया पास, आप आपणा दर सुहाया। आप आपणा वेखे खेल तमाश, खेलणहार आप हो जाया। आदि अन्त ना जाए विनास, आदि जुगादी भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर एका एक सुहाया। एका घर इक्क निरँजण, आदि पुरख अख्वाया। आप आपणा बणया सज्जण, साजण मीत नाम धराया। आप आपणा करया मजन, आप आपणे दर नुहाया। आप आपणा होया पर्दे कज्जण, आपणा पर्दा आपे पाया। आप चलाए आपणा जहाज़न, आप आपणी धार बंधाया। आप आपणा बणया शाह राज राजन, शाहो भूप आप अख्वाया। आप आपणा करे काजण, करता पुरख नाउँ धराया। आप आपणी रक्खे लाजण, आप आपणा संग निभाया। आप आपणे चढ़े ताजन, आप आपणा अस्व रिहा दौड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण नूर हरि दातार, आपणा आप करांयदा। आपे खेले खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आंयदा। थिर घर बैठ सच्चे
दरबार, धुरदरगाही नाउँ धरांयदा। बेऐब होवे परवरदिगार, ख़ुदी ख़ुद ख़ुदा मिटांयदा। इक्क इकल्ला साचा यार, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। आपे अल्ला राम रूप अपार, बिस्मिल्ला विच समांयदा। जोती जोत कर आकार, निराकार आप हो जांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी करे कार, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ धरांयदा। थिर घर बैठ हरि हरि हरि, आपणी आप करे वड्याईआ। आपणी जोती नूर आपे वर, आपे करे कुड़माईआ। आपणा नाम सुत दुलारा आपे धर, आप आवाज़ लगाईआ। आपे वस्सया आपणे गढ़्ह, चार दिवार ना कोई रखाईआ। सच महल्ले रिहा चढ़, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि उजाला, खेले खेल अपारया। पारब्रह्म प्रभ गुर गोपाला, गोबिन्द नाम धरा रिहा। विखाए दिसाए सच्ची धर्मसाला, थिर घर डेरा ला रिहा। आदि शक्त वेखे जोत ज्वाला, लिलाट लिलाटी डगमगा रिहा। दीनां नाथ पुरख अकाला, सर्बकला समरथ नाम धरा रिहा। हरि का मन्दिर थिर घर नाउँ, आदि जुगादि जाए ना ढठ्ठ, ना कोई बणत बणा रिहा। ना कोई शिवदवाला मन्दिर मस्जिद दिसे मट्ठ, गुरुद्वार ना कोई वखा रिहा। ना कोई लक्ख चुरासी मानस देही चार चार करे इक्ट्ठ, पंज तत्त ना कोई उपा रिहा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, इष्ट देव ना कोई मना रिहा। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, साध सन्त ना कोई धूंणीआँ ताअ रिहा। ना कोई चौदां लोक दिसे हट्ट, त्रैलोक ना वेख वखा रिहा। ना कोई ब्रह्मा विष्न शिव करे हट्ठ, ना कोई रूप अनूप वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा घर, पुरख अकाला दीन दयाला जोती नूर डगमगा रिहा। जोत सरूप हरि समरथ, वड्ड वड्डी वड्याईआ। आप आपणा आपे मथ्था, आप आपणा ल्ए उपाईआ। आप आपणे चाढ़्हे रथ, आप आपणा रथ चलाईआ। आप आपणी देवे आपे वथ्थ, आप आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आप आपणी महिमा जाणे अकथ, अकथ कथा अख्वाईआ। जुग जुग चलाए आपणी गाथ, हरि दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूरो नूर धराईआ। धरया नूर अबिनाशी अचुत, आपणी किरपा धारीआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, आप सुहाए दर द्वारीआ। आप उपजाए आपणा सुत्त, शब्दी नाउँ धरा रिहा। आप आपणा सीर ल्या घुट्ट, आप अमृत मुख चुआ रिहा। आप आपणा लाहा ल्या लुट्ट, अतुट्ट भण्डार भरा ल्या। आदि जुगादि ना जाए निखुट, घर साचे आप भरा ल्या। सेवा करे आदि निरँजण सरूप जोत, जोती जोत जगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धारा धार वहा रिहा। निरगुण धार आप चला, निरगुण वेस वटाया। निरगुण अखाड़ा आप लगा, निरगुण वेख विखाया। निरगुण लाड़ा आप सजा, आपे
तेल चढ़ाया। निरगुण साचा सगन मना, साचा मंगल गाया। निरगुण विचोला विच रखा, निरगुण फेरा पाया। निरगुण जोती ल्ए मना, लाल गुलाला रंग चढ़ाया। निरगुण कजला देवे पा, नाम धारा इक्क चलाया। निरगुण बस्त्र भूषन दए सजा, निरगुण वेख वखाया। निरगुण निरगुण मेला दए करा, घर सुहञ्जणा इक्क रघुराया। निरगुण कन्त निरगुण नारी निरगुण जोती ल्ए प्रना, निरगुण निरगुण रंग रंगाया। निरगुण सेजा माणे निरगुण थाँ, दिस किसे ना आया। निरगुण पिता निरगुण माँ, निरगुण पूत सपूता शब्दी जाया। पारब्रह्म प्रभ पकड़ी बांह, सिर आपणा हथ्थ रखाया। इक्क वखाए थिर घर ग्रां, दूसर दर ना कोए सुहाया। बिन हरि भेव कोई जाणे ना, हरि बैठा भेव छुपाया। आदि पुरख कोई पछाणे ना, आदि अन्त रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखाया। संग रखाया पिता पूत, निरगुण जोत जगाईआ। आपे तागा आपे सूत, ताणा पेटा आप अख्वाईआ। आपे दहि दिशा आपे चारे कूट, हर घट आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दित्ता वर, शब्द शब्दी रचन रचाईआ। शब्द सुत हरि दुलारा, हरि साचे आप उठाया। किरपा करे हरि करतारा, करता करनी रिहा कमाया। लोआं पुरीआं कर उसारा, ब्रह्मण्डां खण्डां बणत बणाया। ब्रह्मा विष्न शिव कर उज्यारा, जोती जोत जगाया। त्रैगुण माया बन्न्हे धारा, तेरा मेरा रूप वटाया। सो पुरख निरँजण कर आकारा, आप आपणा राह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दित्ता वर, सेवक सेवा रिहा कमाया। शब्दी सुत सेवादार, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाईआ। पारब्रह्म खेले खेल अपर अपार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। त्रै त्रै देसा देस आकार, त्रै त्रै रंग रंगाईआ। त्रै त्रै देसा रंग करता करे करनेहार, अकाल पुरख वड्डी वड्याईआ। धरनी धरत धवल धरे संसार, जल बिम्ब आप धराईआ। आत्म ब्रह्म ब्रह्म गए विचार, कँवला कँवल रूप वटाईआ। शब्द अनादी धुन सुणे सुणाए इक्क धुन्कार, आपणा ताल वजाईआ। आपे किया ख़बरदार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। लेख लिखाए हरि निरँकार, शब्दी चोट नगारे लाईआ। वंडी वंड करे करतार, एका वंड वंडाईआ। लोकमात होया ख़बरदार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। आप आपणा कर आकार, मन मति बुध नाल रलाईआ। नौ दर खोल्ह इक्क कवाड़, नौ खण्ड बणत बणाईआ। सत्त दीप पावे सार, जोत निरँजण सेव कमाईआ। दस्म दुआरी अद्धविचकार, प्रभ साचे आप रखाईआ। निरगुण बैठ सच्ची सरकार, चिट्टी धारा इक्क वहाईआ। नूरो नूर करे उज्यार, आसण सिँघासण इक्क विछाईआ। आपे करया बन्द कवाड़, आपे ल्ए खुल्हाईआ। आपे फिरे पिछे अगाड़, गुर शब्दी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निरगुण धार, लोकमात वज्जी वधाईआ। शब्द डंक एकँकार, आपणा
आप वजाया। ब्रह्मा वेता किया ख़बरदार, वेद विदाता रिहा लिखाया। चारे मुख गए हार, अट्ठे नेत्र दए तरसाया। पाया पुरख ना अगम्म अपार, आवण जावण ना मूल चुकाया। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, दिवस रैण नीर वहाया। लक्ख चुरासी कर त्यार, तेरा भेव कोई ना पाया। वंडे वंड विच संसार, नौ दस ग्यारां बीस तीस चार लिखाया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट आपे डेरा लाया। मानस मानुख कर उज्यार, हरि पूरन बूझ बुझाया। पूरन पुरख किरपा धार, साचे सन्त ल्ए जगाया। जन सन्तां देवे नाम अधार, अन्दर मन्दिर ज्ञान दृढ़ाया। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, निरगुण जोत करे रुशनाया। निरगुण जोत हो उज्यार, अग्गे बैठी सीस झुकाया। आदि निरँजण पावे सार, आपे वेखे वेख वखाया। शब्द जणाई अपर अपार, बोध अगाध नाम धराया। अनहद वज्जे साचा ताल, ताल तलवाड़ा इक्क वखाया। पंचम गायण वारो वार, साची सखीआं मेल मिलाया। कर किरपा हरिजन ल्ए उभार, आप आपणी बूझ बुझाया। आपे खोल्हणहार बन्द कवाड़, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाया। मेट मिटाए पंचम धाड़, काम कामनी नेड़ ना आया। त्रैगुण माया देवे साड़, पंचम तत्त ना तत्त जलाया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वेख वखाया। अग्नी तपे ना तत्ती हाढ़, सीतल धार ना कोई ठराया। आपे होए पिछे अगाड़, आप आपणा बिरध रखाया। सन्तन दोखी आप चबाए आपणी दाढ़, वेस अनेक नित नवित्ता करदा आया। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाया। आदि जुगादी धुरदरगाही साचा लाड़, आदि निरँजण नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मूर्त अकाल, अकाल मूर्त विच टिकाया। मूर्त अकाल रहित अजूनी, एका एक अख्वांयदा। दाता दानी वड गुण गुणी, गुणवन्ता नाम धरांयदा। आप आपणा आपे छाणी पुणी, पुण छाण आप करांयदा। आपणी पुकार आपे सुणी, सुनणहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग मात वेस कर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। लोकमात वेस अवल्ला, करे हरि निरंकारया। आवे जावे इक्क इकल्ला, खेले खेल वड संसारया। शब्द रखाए एका भल्ला, तिक्खी रक्खे धारया। भगतन मीता करे हल्ला, बुलाए नाम जैकारया। धाम सुहाए निहचल इक्क अटला, उच्च महल्ल मुनारया। आपणी जोती आपे बला, नूरो नूर अपारया। आपणा दर आपे खला, हरि साचा सिरजण हारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त गुर अवतारया। आदि अन्त हरि अवतारा, जुग जुग वेस विटाया। वेद कतेब ना पाए सारा, ना कोई लेख लिखाया। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा, पढ़ पुस्तक भेव ना राया। चोटी चढ़ चढ़ थक्के जीव अंजाणा, दर साचा दिस ना आया। किसे हथ्थ ना आए राजा राणा, शाह सुल्तान ना वेख वखाया। गुरमुख विरला सन्त सुहेला दर होए निमाणा, ढहि ढहि चरनी सीस निवाया। देवे दरस
श्री भगवाना, आदि जुगादी मेल मिलाया। सतिजुग साचा वेख वखाणा, द्वापर मूल चुकाया। कलिजुग लोकमात हो प्रधाना, आपणा डंक रिहा वजाया। जूठ झूठ इक्क निशाना, माया ममता नाल रलाया। काम क्रोधी बद्धा गाना, हउमे सगन मनाया। जगत विकारा कर इशनाना, पंच तत्त सुहाया। आपणा मूल ना आप पछाणा, हरि का भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। कलिजुग जोधा सूर बलकार, चार कुन्ट उठ ललकारया। दित्ता वर परवरदिगार, नाल रलाया चार यारया। अल्ला राणी कर प्यार, एका धाम वखा ल्या। एका कलमा रसन उचार, एका नाअरा ला ल्या। एका काअबा कर प्यार, एका हाजी हज वखा ल्या। दो दो आबा मेल विच संसार, पुन्न सवाबा आप जणा ल्या। शाह नवाबा आप करतार, आपणा वेस वटा ल्या। चरन घोड़े दे रकाब, दुलदुल ऐली आप सुहा ल्या। मारे वाजां मुख नकाब, दूई द्वैती पर्दा पा ल्या। अन्तिम किसे हथ्थ ना आउणा आबेहयात, भर प्याला ना कोई पया रिहा। चौदां लोक वेखे कायनात, चौदां तबकां हट्ट खुल्हा ल्या। पुरख अगम्मा वेखे मार झात, शब्द सिँघासण ला ल्या। जगत मसला वेख जमात, पंचम सीस झुका ल्या। रैण अन्धेरी वसे रात, साचा चन्द ना कोई चढ़ा ल्या। अग्गे दूर ना कोई वाट, लेखा मुहम्मद आप गणा ल्या। सदी चौधवीं चढ़या घाट, घाटा किसे ना पूर करा ल्या। लहिणा देणा चुक्के धरत मात, तेरी कुक्ख आन बाट आप आपणा भार उठा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा संग निभा ल्या। कलिजुग सूरा वड बलवान, चारों कुन्ट हंकारया। जूठ झूठ लै निशान, फिरे विच संसारया। चारों कुन्ट पाए आण, हउमे गढ़्ह पसारया। साध सन्त ना करन पछाण, माया पर्दा उत्ते पा रिहा। मुलां शेख़ मुसायक फड़ बगल कुरान, जगत कलमा इक्क पढ़ा ल्या। सच ना दिसे कोई ईमान, नाम अमाम ना कोई वखा रिहा। हउमे पीए जगत जाम, आब प्याला ना मुख लगा ल्या। धुरदरगाही ना देवे कोई दात, जगत झोली सर्ब भरा रिहा। वेले अन्त ना कोई पुच्छे वात, इक्क मुहम्मद लेख लिखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी धीर धरा ल्या। कलिजुग तेरा रंग चलूल, चारों कुन्ट रंगाया। सृष्ट सबाई गई भूल, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाया। ना कोई फल ना कोई फूल, अमृत मेवा ना कोई विखाया। शब्द पंघूड़ा ना कोई रिहा झूल, ज़िमी अस्माना वेख वखाया। ना कोई चुकाए आदि जुगादि जुग जुग मूल, लहिणा लहिणे झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क मुहम्मद वेख वखाया। हरि मुहम्मद शब्द जणा, आपणा आप दरसांयदा। कलमा अमाम इक्क बणा, कायनात वसांयदा। ऐनलहक्क नाअरा ला, हक्क हकीकत आप जणांयदा। लाशरीक आप ख़ुदा, ख़ुद ख़ुदी विच ना आंयदा। बन्दा बन्दगी दए भुला, ख़ालक ख़लक
विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेख रंग, आप आपणा रंग रंगांयदा। चार यारी रंगया रंग, हरि साचे आप रंगाया। चारों कुन्ट वज्जा मृदंग, मृदंगा इक्क विखाया। सच सुच्च होई नंग, ना कोई पर्दा पाया। वरन बरन वहे गंग, कलिजुग डूँघी धार वहाया। कोई ना दिसे किसे संग, जीव जन्त रहे कुरलाया। धरत मात मंगी मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। नाम रतड़ा चोली देणी रंग, तेरा चीथड़ा तन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाया। दया कमा हरि करतार, आपणा कर्म कमाया। निरगुण आपणा कर्म कमा, आपणा वेस वटाया। नानक निरगुण कर्म विचार, कर्मी कर्म कमाया। पंज तत्त कर प्यार, जोती नूर दरसाया। शब्दी धुन अपर अपार, अनहद ताल वजाया। इक्क महल्ल इक्क उसार, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाया। उप्पर चढ़ आप करतार, घर साचे डेरा लाया। दिस ना आए विच संसार, नानक गुरु दर दर फेरा पाया। ढोला गाया हरि निरँकार, घर साचा इक्क सुहाया। पुरख अबिनाशी कर प्यार, घर आपणा इक्क सुहाया। सोहे दुआरा बंक द्वार, प्रभ अबिनाशी डेरा लाया। जगे जोत अगम्म अपार, नूरो नूर दरसाया। गगन मण्डल ना कोई संसार, चन्द सूरज दिस ना आया। नानक गुर ढहि पया द्वार, दर दरवेशा नाउँ धराया। अबिनाशी करता पावे सार, फड़ बाहों गले लगाया। सचखण्ड साची धार, हरि साचा रिहा चलाया। पंज तत्त ना कोई प्यार, नानक निरगुण निरगुण विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक नंना नाम निरगुण निरगुण आप कराया। नंना मुक्ता निरगुण धार, चरन द्वार सुहांयदा। नंना सिहारी कर प्यार, चरन सीस निवांयदा। नंना औंकड़ हरि विचार, प्रभ झोली नाम भरांयदा। सति नाम भरे भण्डार, त्रैगुण विच ना आंयदा। त्रै लोकां वस्सया बाहर, नानक नाम धरांयदा। पाया वर पुरख करतार, साची नारी सेव कमांयदा। दोए जोड़ करे निमस्कार, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। तेरा घर तेरा दर हरी हरि मिले वर विच संसार, मैं तेरा तूं मेरा मेरा मेरा तेरा रूप वटांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता किरपा धार, एका शब्द जणांयदा। सोहँ शब्द रसन उचार, नानक झोली पांयदा। नानक मिल्या विच करतार, विछड़ कदे ना जांयदा। हँ हँगता देवे मार, सो पुरख निरँजण जो जन गांयदा। नानक गुर पाई सार, आपणा भेव चुकांयदा। सचखण्ड सुहाया एका थान, थान थनंतर वेख वखांयदा। निरगुण जोती हरि भगवान, जोती जोत डगमगांयदा। सति सरूपी दिसे निशान, सत रंगा आप झुलांयदा। सते जोती इक्क मकान, आपे रूप वटांयदा। पंज तत्त कर प्रधान, दीवा दीवा इक्क जगांयदा। घर घर विच घर महल्ल अटल इक्क मकान, महल्ल अटल आप रखांयदा। आपे जाणे जाणी जाण, भेव कोई ना पांयदा। नानक गुर गुर नानक नानक हरि देवे दान, दे मति आप समझांयदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसांयदा। निरगुण नानक दर्शन पा, आपणा मूल चुकाया। सो पुरख निरँजण एका गा, हँगता रोग मिटाया। सोहँ शब्द अजपा जाप रखा, जपत जपत सुख पाया। आपणे अन्दर गया छुपा, ना दूसर किसे हथ्थ फड़ाया। पुरख अबिनाशी तेरी अमानत तेरे अग्गे दए टिका, तेरा तेरी झोली पाया। अग्गों बोले दाता बेपरवाह, नानक तोला आप बणाया। सोहँ कंडा हथ्थ फड़ा, मोदीख़ाना इक्क चलाया। सति नाम डण्डा दित्ता लगा, जगत जीवां आप वखाया। कलिजुग पार कन्ढ्ढा दए करा, जिस जन रसना गाया। कलिजुग अन्तिम आपणी वंडा ल्ए वंडा, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। पारब्रह्म बेपरवाह, अन्तिम खेले खेल सृष्ट सुबाया। नानक तेरा जैकारा सोहँ शब्द लोआं पुरीआं लोकमात दए ला, जो अन्दर मुख रखाया। गीत सुहागी एका गा, एका ढोला दए जणाया। ताल अनादी इक्क वजा, एका राग अल्हाया। शब्द ब्रह्मादी खोज खुजा, ब्रह्मादी वेख वखाया। सोहँ चोग जन भगतां अन्तिम दए चुगा, कागों हँस बणाया। निहकलंकी जामा पा, निरगुण नूर करे रुशनाया। एका डंक दए वजा, लक्ख चुरासी दए उठाया। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई वरन बरन दए समझा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। अञ्जील कुरान वेद पुराण शास्त्र सिमरत लेख लिखा, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। खाणी बाणी दए पढ़ा, लहिणा लहिणे झोली पाया। तन बस्त्र देवे इक्क सजा, अंगद अंगीकार कराया। शब्द विचोला विच टिका, जोती जोत करे रुशनाया। साचा बोला इक्क बुला, बोल बुलारा इक्क रखाया। साची धारा इक्क वहा, निरगुण रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सेवक सेवा वेख वखाया। सेवा वेख बाल जवानी बिरध बुड़ेपा, इक्क वखाईआ। पंज तत्त कटया रंड रंडेपा, नार सवाणी रही कुरलाईआ। आपणा छड्डया आपे पेका, घर सौहरे आई घर घर धाईआ। अमरू निथावां आपे वेखा, आपे ल्ए प्रनाईआ। आपे मस्तक लाई रेखा, आपे जोत जगाईआ। आप उलटाया आपणा वेसा, जोती जोत करे रुशनाईआ। अकाल पुरख प्रभ सदा अदेसा, पारब्रह्म वज्जी वधाईआ। वज्जी वधाई साचे मन्दिर, काया गढ़्ह सुहाया। आप तुड़ाया वज्जा जन्दर, किला कोट खुल्हाया। जोती शब्दी मेला अन्दरे अन्दर, आपणा आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलावा साचे हरि, हरि मन्दिर आप सुहाया। हरि मन्दिर हरि काया, घर एका एक विखांयदा। अमरदास नहाता साचे सर, सच सरोवर इक्क जणांयदा। रामदास किरपा कर, आपणी बूझ बुझांयदा। कंचन सोहे साचा गढ़्ह, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा भवांयदा। अमृत सरोवर ताल भर, दस्म दुआरी धाम वखांयदा। गुर किरपा हरि की पौड़ी गया चढ़, हरि हरि रूप नज़री आंयदा। आपणे अन्दर आपे वड़, आपणा पुरख मनांयदा। अग्नी हवन ना गया सड़, सो सतिगुर नज़री आंयदा। नानक गुर लाई जड़्ह, वेदी सोढी
मेल मिलांयदा। ना कोई विद्या अक्खर गया पढ़, चरन ध्यान इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि का रूप आप दरसांयदा। हरि का मन्दिर हरि द्वार, हरि हरि आप सुहाया। रामदास गुर कर प्यार, घर आपणा आप वखाया। महल्ल अटल सोहे इक्क मुनार, घर घर विच घर टिकाया। शब्द धुन नाद अनादी वज्जे धुन्कार, अनहद वेख वखाया। सखीआं मंगलचार, दिवस रैण कराया। अमृत बरखे ठंडी ठार, जल धारा इक्क वहाया। सुरती शब्दी इक्क प्यार, एका रूप समाया। एका गुर करता करनेहार, करता पुरख नज़री आया। अन्दर बाहर पावे सार, गुप्त ज़ाहर भेव ना राया। अमरदास कृपा धार, रामदास वेख विचार, नेत्र नैण दर्शन पाया। दर्शन पाया हरि दातार, हर घर वज्जी वधाईआ। सुणया शब्द अगम्म अपार, अगम्मड़ी धुन रखाईआ। एका रंग रवे करतार, आदि जुगादी बणत बणाईआ। निरगुण जोती कर प्यार, सरगुण विच समाईआ। सरगुण साचा मीत मुरार, निरगुण डेरा लाईआ। दोहां मिलावा विच संसार, पंज तत्त वेख वखाईआ। राग रागनी ना पावे सार, राग छतीसा रहे गाईआ। वेद कतेब ना कोई लेख लिखार, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रामदास वखाया इक्क घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत निरँजणा, दिवस रैण डगमगाईआ। साचा घर ग़रीब निवाज़ा, एका एक रखाया। आपे खोल्हे बन्द दरवाज़ा, आपे बन्द कराया। आपे बैठा राजन राजा, शाहो भूप नाम धराया। आपे मारनहारा वाजां, शब्दी शब्द रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रामदास मिल्या एका दर, घर साचा दए दरसाया। हरि मन्दिर हरि करतार, गुर गुर दए समझाईआ। गुर गुर पूरा पावे सार, सतिगुर वेख वखाईआ। लोकमात कर उज्यार, इट्टां गारा रचन रचाईआ। पंचम शब्दी बन्न्हे धार, शब्द करे कुड़माईआ। अर्जन मेला मीत मुरार, पुरख अबिनाशी पाया साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बूझ बुझाईआ। आपे देवे शब्द ज्ञाना, आपे बूझ बुझांयदा। आपे देवे नाम निधाना, आपे जाम प्यांअदा। आपे देवे दो जहानां माणा, माण निमाणयां आप अख्वांयदा। आपे बन्न्हे हथ्थीं गाना, आपे सगन मनांयदा। आपे लिखे लेख महाना, आपणा लेखा आप जणांयदा। सन्त भगत भगवन्त हो प्रधाना, मीत मुरारा नाउँ धरांयदा। गुरु ग्रन्थ इक्क वखाणा, इकवंजा बवन्जा धार वखांयदा। शब्द गुर गुर शब्द ना कोई दूसर होर मनाणा, एका हुक्म सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, साचा मार्ग लांयदा। चार वरनां इक्क ध्याना, एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बोध अगाध अगाध बोध शब्द शब्दी आप उपांयदा। शब्द अनादी धुर तराना, गुर अर्जन हरि हरि गाईआ। पाया पद इक्क निरबाना, निर्भय विच समाईआ। अकाल मूर्त वेख विखाणा, अनभव प्रकाश कराईआ। अजूनी
रहित देवे दाना, अकाल पुरख वड्डी वड्याईआ। लेख लिखाया जगत महाना, धुर दी बाण चलाईआ। एका गुरू इक्क पछाणा, एका गोबिन्द वेख वखाईआ। ना कोई दिसे होर टिकाणा, ना कोई सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगटे निहकलंक बली बलवाना, हरि मन्दिर फेरा पाईआ। हरि मन्दिर होवण जीव शैताना, मदिरा मास मुख लगाईआ। अमरदास तेरा भुल्लया अमृत पीणा खाणा, साचा जाम ना कोई प्याईआ। अर्जन तेरी बाणी ना लाए बाणा, मूर्ख मूढ़े गए भुलाईआ। अकाल तख्त बहि बहि गायण गाणा, अकाल पुरख नज़र ना आईआ। विद्या पढ़ पढ़ होए विद्वाना, ब्रह्म विद्या ना कोई जणाईआ। सृष्ट सबाई सुणायण कर कर वख्याना, आपणी व्याख्या ना कोई कराया। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ पहन किरपाना, साढे तिन्न हथ्थ रच्छया ना कोई कराईआ। मिल्या मेल ना श्री भगवाना, धुर धाम ना कोई जणाईआ। गुरु ग्रन्थ गुर इष्ट इक्क मनाना, अकाल पुरख गया समझाईआ। गुरु ग्रन्थ इक्क विखाना, बिन हरि होए ना कोई सहाईआ। नानक अंगद अमरदास विटहो कुरबाना, निउँ निउँ रहे सीस झुकाईआ। रामदास कर परवाना, हरि मन्दिर आप टिकाईआ। गुर अर्जन देवे जगत ज्ञाना, शब्दी शब्द जणाईआ। निरगुण जोत इक्क भगवाना, खाणी बाणी जिस रचन रचाईआ। सो पुरख सेवो सदा मेहरवाना, अन्त जोती जोत मेल मिलाईआ। आपे गोपी आपे काहना, सीता राम आप अख्वाईआ। खेले खेल दो जहानां, दो जहानां खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिगोबिन्द वेख वखाईआ। हरिगोबिन्द जुड़या जोड़ा, जोती जोत जगांयदा। नाम रखाए साचा घोड़ा, शब्दी शब्द दौड़ांयदा। भगत जनां जन आपे बौहड़ा, आप आपणा बिरध रखांयदा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, मेरी तेरी तेरी मेरी आप मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिराए एका नईआ नाम चढ़ाए, एका मार्ग लांयदा। एका मार्ग एका धार, निरगुण आप चलाईआ। नानक सरगुण कर प्यार, जोती जोत टिकाईआ। जोती खेल अगम्म अपार, हरिकृष्न ल्ए उठाईआ। हरिकृष्न पाया हरि द्वार, बाल बाली बुध वड्याईआ। गुरमुखां एह गया पुकार, एका राह वखाईआ। दो दो कर ख्वार, जगत पखण्डा दए मिटाईआ। प्रगट हो विच संसार, गुरमुखां भार उठाईआ। अन्तिम लहिणा देणा देवे करज उतार, सीस आपणा भेट चढ़ाईआ। दिल्ली वखाए इक्क दरबार, कलिजुग वंड वंडाईआ। गोबिन्द सुत इक्क दुलार, एका एक उपजाईआ। अबिनाशी अचुत्त किरपा धार, आपणा संग रखाईआ। माता गुज़री जगत सुहाए रुत्त फल फुल्ल खिड़ी गुलज़ार, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसाईआ। आपणा रूप आप दरसा, आपणी कल वरतांयदा। नैणां नैणां हवन करा, एका मंग मंगांयदा। अकाल पुरख ल्या ध्या, अकाल मूर्त नज़री आंयदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आपणी दया कमांयदा। आपणा
रूप आप दरसा, तन शस्त्र इक्क लटकांयदा। मुच्छ दाढ़ी केस उपा, सति सरूप बणांयदा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द सिँघ बणा, सिँघ अस्वार करांयदा। तीर कटार हथ्थ फड़ा, एका धार वहांयदा। लोकमात जोत जगा, पंचम पंचम उठांयदा। पंचम मेला आप मिला, पंचम मोह चुकांयदा। पंचम खण्डा भेट चढ़ा, पंचम आप उठांयदा। पंचम चोली रंग रंगा, रंगणहार आप हो जांयदा। पंचम अमृत मुख चुआ, पंचम जाम प्यांअदा। पंचम बाणी दए पढ़ा, पंचम रोग कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द दित्ता आपणा वर, हरिगोबिन्द रूप वटांयदा। गोबिन्द सिँघ सिँघ रूप, हरि हरि नाम धराया। आपे अमृत सोमा गया फूट, आपे धार वहाया। आपे बिरछ लगाया पंज भूत, आपे वेख वखाया। आपे भर प्याला प्याया ठूठ, ऊँच नीचां मेट मिटाया। चढ़या रंग इक्क अनूठ, काया चोली रंग रंगाया। सतिगुर पूरा आपे गया तूठ, आप आपणी दया कमाया। चार वरन कराए एका मुट्ठ, दूई द्वैती पर्दा लाहया। कलिजुग दुआरे अग्गे बैठा रुट्ठ, नेत्र रो रो नीर वहाया। गुर गोबिन्द मैं जावां केहड़ी गुट्ठ, मेरा वेला अन्त नहीं आया। संग मुहम्मद ना कीता अजे ख़ाली ठूठ, चार यारी ना पर्दा पाया। पंच जैकारा ना लायण दहि दिशा चारे कूट, हरि का भाणा ना कोई मिटाया। अमृत दे दे एका घुट्ट, तेरा ढईआ वेख वखाया। तेरी रसना तीर जाए छुट्ट, ना कोई रोके सृष्ट सबाया। तेरा रूप तेरा सिक्ख मैनूं कढ्ढे ना कुट्ट, मैं वास्ता तेरे अग्गे पाया। गुर गोबिन्दा गया तुठ, आया दर निरासा कोई ना जाया। तेरे बुल्लां लावां एका घुट्ट, अन्दर बूंद ना कोई कराया। पन्थ ख़ालसे अन्दर पए फुट्ट, तेरा लहिणा देवां चुकाया। गुरदर मन्दिर बहि बहि धीआं भैणां रहे लुट्ट, वेसवा घर बणाया। एका ढईआ रक्खी ओट, कलिजुग तेरा तेरे अग्गे रखाया। अमृत पी ना भरे किसे पोट, तृष्ना अग्ग वधाया। अर्जन शब्द ना लाए तन चोट, बाणी बाण ना कोई वखाया। वीह सौ बिक्रमी आल्हणिउँ डिग्गणे बोट, ना सके कोई उठाया। कोटी कोट बन्न्ही फिरदे साध लंगोट, धीरज यति ना कोई रखाया। कोटी कोट मुनी फिरदे चोट, चोटी चढ़ दरस किसे ना पाया। कोटी कोट भंगी भंग रहे घोट, नाम घोटा ना कोई लगाया। कोटी कोट दर दर मंगदे फिरन रोट, आत्म तृष्ना ना कोई बुझाया। कोटी कोट जीवां जन्तां कढ्ढदे फिरन खोट, आपणा खोट ना कोए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वेख्या घर, कलिजुग मंगण आया दर, दर दरवेशा झोली पाया । गुर गोबिन्दा बेपरवाह, पुरख अकाल मनांयदा। दूसर ना कोई दिसे थाँ, ना कोई धाम सुहांयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, गुज़री लाल ना कोई जणांयदा। आपे देवणहारा ठंडी छाँ, दुष्ट दमन सुहांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, गुरमतिी आप समझांयदा। अमृत जाम दए पया, पी अमृत दु:ख मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम गया समझा, आपणा
राह वखांयदा। संग मुहम्मद अल्ला राणी कर कर कूके उच्ची बांह, उच्चे टिल्ले बांग सुणांयदा। जगत समेरू वेखे थाँ, कोहतूर फिरांयदा। अमाम मैहन्दी नाम रखा, नूरो नूर दरसांयदा। दिशा लहिंदी घेरा ल्ए पा, पीर फ़कीर औल्या कुतब शेख़ मुसायक दस्तगीर ना कोई सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वंड वंडांयदा । कलिजुग वर घर साचा पा, आया बंक द्वार। सिँघ गोबिन्द तेरा नाँ, रसना रिहा उचार। फतिह डंक इक्क वजा, वाहिगुरू फतिह जैकार। राउ रंक दईं भुला, मन मति भर हँकार। जगत अखाड़ा दईं वखा, गुर मन्दिर हरि द्वार। स्यासत लाड़ा घोड़ चढ़ा, सीस करे शृंगार। सिँघ तारा भेव ना रा, प्रगट होए हरि अवतार। गुर गोबिन्दा लेख लिखा, लिखाया लेख धुर दरबार। मातलोक ना सके कोई मिटा, ना कोई मारे तीर कटार। शब्द गुर उठया दाता बेपरवाह, चारों कुन्ट रिहा ललकार। लक्ख चुरासी देणी फाह, सुहाए धर्म राए दा इक्क द्वार। सन्त सुहेले ल्ए जगा, आप आपणी किरपा धार। शब्द खोजी ल्ए बचा, गुर गोबिन्द कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा धुर प्यार। गुर गोबिन्द सिँघ तेरी बणत बणा, पन्थी पन्थ चलांयदा। घर बाहर दर दरबार गया तजा, सूलां सथ्थर हेठ विछांयदा। अकाल पुरख इक्क मना, इक्क सुनहेुड़ा साचे माही आप सुणांयदा। तेरा तेरी झोली दित्ता पा, मेरा मेरा मूल चुकांयदा । अन्तिम मेला केहड़े थाँ, कवण कूट सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ रिहा जणा, शब्दी शब्द उपांयदा। कलिजुग अन्तिम मेला लवां मिला, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जांयदा। तेरी नगरी डेरा ला, सम्बल नाउँ रखांयदा। साढे तिन्न हथ्थ बणत बणा, अन्दर मन्दिर इक्क वखांयदा। ना कोई बाढी बणत दए बणा, इट्टां गारा कोई ना लांयदा। ना कोई दूई दुष्ट दए वसा, ठग्ग चोर यार ना कोई दिस आंयदा। ना कोई खाणी बाणी अञ्जील कुरानी वेद पुराणी तैनूं ल्ए पढ़ा, जगत विद्या ना कोई रखांयदा। ना कोई पौड़ी डण्डा ल्ए लगा, ना कोई सुखमन राह तकांयदा। एका धाम दए वखा, सच सिँघासण फूलण आसण आप विछांयदा। पुरख अबिनाशी मेल मिला, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वांयदा। पूरन गोती इक्क करा, जोती जोत जगांयदा। शब्द सोटी हथ्थ फड़ा, लोआं पुरीआं आप फिरांयदा। कोटी कोट ब्रह्मण्डां दए जगा, तेरी सेवा लांयदा। जेरज अंडां वेख वखा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलांयदा। कलिजुग भेख पखण्डा दए मिटा, एका खण्डा आप चमकांयदा। नार दुहागण रंडा कोई दिसे ना, मनमुक्ख ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द गुर दित्ता वर, कलिजुग तेरा मेरा मेरा घर एका घर सुहांयदा। अकाल पुरख सुण संदेश, गुर गोबिन्द वज्जी वधाईआ। सम्बल नगरी कवण वेस, कवण कूट वसाईआ। कवण राजा होए नरेश, कवण सुल्तान अख्वाईआ। कवण वेखे महेष गणेश,
शिव शंकर कवण जणाईआ। कवण ब्रह्मा करे अदेश, कवण करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। कवण दुआरे हो प्रवेश, आपणी बूझ बुझाईआ। मंगे मंग दस दस्मेश, अग्गे झोली डाहीआ। पारब्रह्म प्रभ सदा अदेश, सतिगुर पुरख इक्क अख्वाईआ। आपे होए नर नरेश, आपे बैठे तख्त सुहाईआ। आपे सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, आपे करोड़ तेतीसा वेख वखाईआ। आपे होए दर दरवेश, लोकमात फेरा पाईआ। आप पकड़ उठाए दस दस्मेश, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। मेल मिलावा रिखी केस, जगत गवर्धन भार चुकाईआ। धरत मात पुकारे रोवे गल विच खुल्हड़े केस, दिवस रैण रही कुरलाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा चलण ना देवे पेश, भरमे भुल्ली लोकाईआ। घर घर होया वेसवा वेस, नार दुहागण सृष्ट सबाईआ। सिक्ख ना जाणे मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाए भेव ना राईआ। अन्तिम वेले कर कर वेस, आपणा वेस ल्ए वटाईआ। शब्द डंक वजाए देस प्रदेस, निहकलंका नाउँ रखाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां कोई ना चले पेश, साधां सन्तां रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखे वेखणहार आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ हुलारा, हरि हरि आप लगाया। संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी वेस वटाया। चौदां तबकां एका नाअरा, एका कलमा रिहा पढ़ाया। साचा सबक ना करे प्यारा, मुकामे हक्क ना वेख वखाया। अमाम मैहन्दी कर अवतारा, वेसी वेस वटाया। मक्का मदीना पावे सारा, मुख नकाब रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम दए समझाया । कलिजुग अन्तिम जगत पांधे, विद्या रहे पढ़ाईआ। पार किनारा दिसे ना थक्के मांदे, नौ दर बैठे डेरे लाईआ। ढोलक छैणे गीत आ गौंदे, गीत अनादी ना कोई सुणाईआ। तिलक ललाटी बहि बहि लौंदे, जोत ललाटी ना कोई जगाईआ। नेड़े वाटी सर्ब वखौंदे, औखी घाटी ना पार कराईआ। ब्रह्मण गौड़ पूत सपूता ऊँचे टिल्ले पर्बत किसे ना पौंदे, पढ़ पढ़ धीर धराईआ। लंका गढ़्ह ना कोई तुड़ौंदे, राम रामा रहे ध्यााईआ। कलिजुग कंस ना कोई मटौंदे, राधा कृष्न मुख अल्हाईआ। माया डसनी जगत नाग गलों ना लौंहदे, शिव शंकर आस रखाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म घर घर ध्यौंदे, ब्रह्म ब्रह्म ना कोई सुणाईआ। जपि जी साहिब रसना ध्यौंदे, जी जाप ना कोई कराईआ। रहिरास नित वेख वखौंदे, आपणी रास ना कोई बणाईआ। कीर्तन सोहला कहि कहि सुणौंदे, तन लकीर ना कोई खिचाईआ। साध सन्त जगत जंज़ीर तुड़ौंदे, आपणा जंज़ीर ना कोई तुड़ाईआ। घर घर पूजा पाठ सुणौंदे, आपणा मन ना कोई समझाईआ। जगत पाठ अखण्ड करौंदे, अखण्ड रहित ना कोई वखाईआ। मन मति नार रंड हंढ्ढौंदे, गुर दर बैठे आसण लाईआ। आपणा भार ना आप वंडौंदे, वेले अन्त ना चुक्कया जाईआ। पूजा धान ना पार करौंदे, विच सरसे रिहा रुढ़ाईआ। सन्धया उठ उठ संख वजौंदे, आत्म
नाद ना कोई वजाईआ। गुर दर मन्दिर बहि बहि धूप धखौंदे, घर सुगंधी किसे ना पाईआ। जीवां जन्तां दी वा तत्ती हटौंदे, मुख आपणे लग्गी शाहीआ। गीत सुहागी सारे गौंदे, गुरमुख विरले मिल्या साचा माहीआ। लक्ख चुरासी औंदे जांदे, आवण जावण बणत बणाईआ। गुरसिख साचे हरि द्वार आपणी भुल्ल बख्शौंदे, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। मनमुक्ख दर तों मुख भवौंदे, उठण कर कर धाईआ। नानक ढोला जो जन गौंदे, लक्ख चुरासी कट्टी फाहीआ। गुर गोबिन्द जो दर्शन पौंदे, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। सोहँ शब्द जो जन बत्ती दन्द गौंदे, नानक गोबिन्द मेल मिलाईआ। साचे गुर धुरदरगाह गुरमुखां आप बख्शौंदे, फड़ फड़ दोवें बाहींआ। मनमुख जीव जगत शरमौंदे, लोक लाज मगर लगाईआ। निन्दया गीत एका गौंदे, आंढ गवांढ वंड वंडाईआ। धर्म राए नूं अन्तिम भौदे, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। चित्रगुप्त दा लेख लिखौंदे, लेखा छुपया रहे ना राईआ। सम्मत सोलां राह तकौंदे, घर घर मैहन्दी लाईआ। औसीआं पा पा सगन मनौंदे, पूरी दी दस्सण झूठी छाहीआ। सम्मत सतारां वेखे काग उडौंदे, जिन्हां भुल्लया बेपरवाहीआ। पन्थ ख़ालसा दर आए कुरलौंदे, निउँ निउँ सीस निवौंदे, हरि बैठा मुख भवाईआ। चार वरन चौथे जुग एका तत्त बणौंदे, वरन बरन मेट मिटाईआ। जीव जन्त साध सन्त उठौंदे, जमन किनारा धाम सुहाईआ। सीस गंज दुआरा इक्क वखौंदे, गोबिन्द मेला साचे माहीआ। दिल्ली तख्त चरन टिकौंदे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक रिहा वजाईआ। निहकलंक प्रभ प्रगट होया, गुर गोबिन्द जैकारा। वरन बरन कोई रहे ना सोया, उठया सूरबीर बलकारा। अट्ठे पहर नवां नरोया, एका चण्ड प्रचण्ड चमकाए चमक चमकारा। जन भगतां गुरमुखां देवे साचा ढोआ, सोहँ शब्द कर प्यारा। बिन हरि तेरे अवर ना जाणे कोआ, सृष्ट सबाई धूआंधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे होए कल्कि अवतारा । कल्कि अवतार दस दस्मेश, आपे आप अख्वांयदा। आपे बणया नर नरेश, लोकमात फेरा पांयदा। गुरमुख दुआरे दर दरवेश, सेवक सेव कमांयदा। नानक हथ्थ उठाए मोढे भूरी खेस, साची बणत बणांयदा। गुरमुखां भार उठाया दस दस्मेश, बाल अञ्याणे नीआं हेठ दबांयदा। आपणे नेत्र आपे रिहा पेख, जगत लोचण बन्द करांयदा। धरत धवल कुरलाए नीर वहाए शेश, सहँसर मुख दो सहँसर रसना गांयदा। अकाल पुरख प्रभ सदा आदेश, जुग जुग नाउँ धरांयदा। कलिजुग अन्तिम नाउँ निरँकार, निहकलंक रखाया। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकाया। सोलां कर तन शृंगार, चिट्टे अस्व आसण लाया। चिट्टा अस्व हो त्यार, दक्खण दिशा बाहर कढाया। पूर्ब आवे पहली वार, उत्तर फेरा पाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, सिँघ सिँघासण आसण
लाया। लोआं पुरीआ पावे सार, ब्रह्मा वेता रिहा उठाया। देवे सुनेहड़ा एका वार, एका सेवक सेवा लाया। विष्नूं वंसा हो त्यार, बाशक तशका शिव शंकर गल लटकाया। हथ्थ त्रशूल वेख कटार, आपणा मूल चुकाया। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा पुरी इन्द्र ना बन्न्हे धार, नेत्र नीर वहाया। ध्रू बाला बाल अञ्याणा रोवे ज़ारो ज़ार, वेला अन्त अन्त नज़री आया। सप्त रिखी ना करे विचार, सांतक सति ना कोई रखाया। गण गधंरब रहे पुकार, यश सेव ना कोई कराया। अपच्छरां ना लाए कोई शृंगार, अस्थूल देह ना वेख वखाया। पारब्रह्म प्रभ लै अवतार, आपणा वेस वटाया। निहकलंक कल जामा धार, पुरीआं रिहा जगाया। एका खण्डा इक्क कटार, एका रिहा चमकाया। एका मारनहारा मार, एका रूप दरसाया। अष्टभुजां कर प्यार, इष्ट देव रखाया। सुंभ निसुंभ होए हँकार, कलिजुग रूप वटाया। चारों कुन्ट धूआंधार, रावण गढ़्ह सुहाया। एका पावणहारा सार, राम रामा नाउँ धराया। पकड़ उठाए भबीख़ण यार, लहिणा लहिणे झोली पाया। ग़रीब निमाणे ल्ए आधार, भीलणी भोग दर द्वार लगाया। गौतम अहल्लया देवे तार, आपणा चरन छुहाया। सीता सुरत सवाणी कर प्यार, गुरमुख ल्ए प्रनाया। मेल मिलावा हाणीआं हाणी विच संसार, आप आपणा दए कराया। बाल्मीक बजवाड़ा तन शृंगार, एका रूप वटाया। त्रेता तेरा कर विचार, तेरे रंग समाया। द्वापर बन्न्हे आपणी धार, धरत धवल सुहाया। वेद व्यासा कर त्यार, कुँवारी कन्या जाया। नारद मुन कर प्यार, एका संग रलाया। चार सलोक ब्रह्मा उचार, रसना दए अल्हाया। बारां अक्खर विच संसार, एका जाप जपाया। पुराण अठारां लेख लिखार, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाया। द्वापर तेरा सति सरूप, हरि साचे वेस वटाया। आदि जुगादि महिमा अनूप, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणे साथ, प्रगट हो त्रिलोकी नाथ, त्रिलोकी नंदन नाम रखाया। त्रिलोकी नाथ त्रिलोकी नंदन कृष्ना काहना, मोहण रूप वटाया। मोहण माधव खेल महाना, लख़मी नरायण आप अख्वांयदा। सुन्दर कुण्डल मुकट नैण मटकाना, प्रेम कजला एका पांयदा। गोकल मथरा हो प्रधाना, बिन्दरा बन सुहांयदा। साची सखीआं खेल खिलाना, साची रास रचांयदा। मुकंद मनोहर आप अख्वाणा, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। ग्वाला बण गऊ चराणा, बन खण्ड डेरा लांयदा। जमन किनारे जल धार आप विखाणा, काली नथ्थ विखांयदा। र्दोपद लज्जया आप जगत रखाणा, नाम पर्दा पांयदा। बिपर सुदामा गले लगाणा, अलूणा साग भोग लगांयदा। दलिद्री सुदामा कर प्रधाना, सच सिँघासण आप बहांयदा। आपे हो निमाणयां निमाणा, चरनी सीस झुकांयदा। भगत वछल आप भगवाना, फड़ तन्दल मुख चबांयदा। खेले खेल जगत महाना, द्वापर अन्तिम
बणत बणांयदा। पंचां देवे हरि हरि ज्ञाना, सद सद मुख भवांयदा। रण भूमी वेखे इक्क मैदाना, एका दर वखांयदा। जोधे सूर वड वडे बलवाना, फड़ फड़ आप उठांयदा। अर्जन बणया इक्क निधाना, हरि का भेव ना पांयदा। छड्डया तीर चिल्ला कमाना, अग्गे सीस झुकांयदा। कवण छत्तरू विच जहाना, कवण संग तुड़ांयदा। कहे बोल कृष्न भगवाना, तेरा कोई ना ना तूं किसे बण जांयदा। मेरा मेरे विच समाना, मेरा मेरी धार धरांयदा। चौदां लोक कर प्रधाना, वराट रूप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे आपणा वर, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। एका मन्त्र इक्क ज्ञान, एका भगत दृढ़ाया। एका तीर निशान, एका चिल्ले चढ़ाया। एका मन्दिर इक्क मकान, एका गढ़्ह तुड़ाया। इक्क सुणाए धुर फ़रमाण, अठारां ध्याए दए लिखाया। उठया अर्जन बाल निधान, आपणी भुल्ल बख्शाया। सत्त ग्यारां वेख विच मैदान, अट्ठ अठारां लेख चुकाया। युधिष्टर मंगे इक्क दान, अग्गे झोली डाहया। कवण वक्त तेरा मेला होए विच जहान, पंज तत्त सुहाया। त्रिलोकी नाथ बोले कृष्ना काहन, एका शब्द सुणाया। कलिजुग अन्तिम मेला होए विच जहान, वेला आपणे हथ्थ रखाया । वेद कतेब भेव ना पायण, लेखा लेख ना किसे लिखाया। जोत सरूपी प्रगट होए हरि भगवान, वीह सौ पन्दरां बिक्रमी वेख वखाया। चल के आए कौरू कुक्षेतर विच मैदान, पन्दरां मग्घर रुत्त सुहाया। परस राम तेरी वेखे लग्गी जगत दुकान, इक्क कुहाड़ा हथ्थ उठाया। ख़ाली हथ्थ उठे हरि नौजवान, रथ रथवाही ना रूप वटाया। ना कोई भथ्था ना कोई तीर ना कोई चिल्ला ना कमान, ना खण्डा रिहा वखाया। ना कोई जोधा सूरबीर ना रक्खे बलवान, गुरसिख सिक्ख निमाणे नाल रखाया। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा लाहे घाण, शब्द खण्डा सेवा लाया। राष्ट्रपति उठाए आप निधान, पन्दरां कत्तक लंका गढ़्ह लेख लिखाया। चरन छुहाए हरि मेहरवान, पहली कत्तक रुत्त सुहाया। गुर गोबिन्द कोई ना सके पछाण, मनमुखां दए सजाया। तिन्न दिन वेखे भूमका अस्थान, तिन्नां लोकां बाहर रखाया। चौथे दिवस आपणा घर आप पछाण, आपणा संदेशा जाए सुणाया। पन्थ ख़ालसा सुत्ता रहे ना निधान, निहकलंक कल्गी धर आया। जिस दा झुल्लणा धर्म निशान, सृष्ट सबाई रिहा वखाया। राउ रंकां देवे धुर फ़ुरमाण, देस प्रदेशा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाया। पंचम कत्तक पंचम प्यार, पंचम मूल चुकाया। छेवें बन्न्हे साची धार, छप्पर छन्न टिकाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण आप करतार, नानक दुआरा वेख वखाया। जगत पुरी पावे सार, जगन्नाथ नाम धराया। अठवें घरों होए बाहर, आप आपणा राह तकाया। पन्दरां कत्तक हो मेहरवान, लंका पती दए समझाया। सोहँ शब्द लिख्त अपार, इक्क निशाना दए विखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, जै जै कार आप समझाया। भुल्ल रहे ना विच संसार, भरम भुलेखा रिहा कढाया । अन्तिम आउणा चल दिल्ली दरबार, वीह सौ बिक्रमी लेख लिखाया। जगे जोत अगम्म अपार, पुरख अबिनाशी सच सिँघासण डेरा लाया। नौ खण्ड पृथ्मी ढहि ढहि पए द्वार, दर दुआरा इक्क खुल्हाया। एका शब्द एका धुन्कार, एका मंगल एका गीत एका राग इक्क संगीत, एका कान सुणाया। नौ खण्ड सृष्ट सबाई आपे ल्ए जीत, हार जित आपणे हथ्थ रखाया। धर्म निशान सत रंग वखाए सिँघ मनजीत, प्रभ साचे सेवा लाया। नौ द्वार नाता तुट्टे जगत जगदीश, जुग साचे वेख वखाया। ना कोई पढ़े कुरान हदीस, बाईबल अञ्जील ना कोई सुणाया । अल्ला राणी ना गुंदाए आपणा सीस, सिर पल्लू ना कोई रखाया। ना कोई गाए राग छतीस, छत्ती रागां भेव ना पाया। वेद पुराण पीसना रहे पीस, कलिजुग चक्की रिहा चलाया। नानक शब्द इक्क हदीस, सृष्ट सबाई दए सुणाया। सोहँ गाउणा दन्द बतीस, रसना जिह्वा हिलाया। मार्ग लग्गे तेरा बीस बिक्रमी विच इकीस, सतिजुग साचा सच वरताया। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस, राज राजान कोई दिस ना आया। त्रैगुण माया ख़ाली ख़ीस, जगत भण्डार ना कोई भराया। साधो सन्तो उठो गाओ सुहागी गीत, हरि साची जोत जगाया। थिर ना रहिणा वसेरा मन्दिर मसीत, गुर द्वार ना वेख वखाया। आपे वस्सया हस्त कीट, ऊँचां नीचां एका रंग रंगाया। जिस जन बख्शे चरन प्रीत, चरन चरनोदक मुख चुआया। बैठा रहे सद अतीत, एका एकँकारा नाम धराया। जुग जुग चलाए आपणी रीत, आपणे भाणे विच समाया। आपणा शब्द जाणे जणाए अनडीठ, लिखण पढ़ण विच ना आया। जन भगतां काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, उतर कदे ना जाया। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, घर मन्दिर दिस ना आया। हरिजन मिट्ठे करे कौड़े रीठ, अमृत आत्म मुख चुआया। हरि साजण बीठलो बीठ, सेवक सेवा रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका रिहा वजाया। वज्जे डंका ख़बरदार, चार यारी रिहा उठाईआ। लहिंदी दिशा हाहाकार, आपे वेख वखाईआ। डूँघी कन्दर मारे मार, उच्चे टिल्ले गोरख मच्छन्दर ल्ए लाहीआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त मनमती भौंदे बन्दर, दिवस रैण होए हलकाईआ। कलिजुग माया कीते अन्धड़, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाईआ। मदिरा मासी पापी गन्दड़, विष्टा मुख रखाईआ। नानक गोबिन्द ना होए बख्शंदड़, गुरु अर्जन ना दए गवाहीआ। फिर फिर भुल्ले भागां मन्दड़, गुर वाक मुख गवाईआ। माया राणी झूठा धंधड़, थिर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, मुलां शेख़ मुसायक पीर पंडत, पांधे वेख अखीर, ग्रन्थी पन्थी आवण आया समझाईआ। अकाल पुरख बोध अगाधा, शब्दी शब्द भण्डारया। शब्द चलाए आदि जुगादा, जुग जुग ल्ए अवतारया। माण रखाए सन्तन साधा,
ग़रीब निमाणयां गले लगा रिहा। धुरदरगाही देवे दादां, नाम वस्त झोली पा रिहा। सुरत बणाए साची राधा, स्वामी कृष्न वखा रिहा। सुरती राम एका लाधा, सीता संग निभा रिहा। नानक गुर नाम सति इक्क पछाता, एका बूझ बुझा रिहा। वाह वाह गुरू देवे दातां, वाहिगुरू रूप वटा रिहा। चौथे अक्खर चौथे जुग वड करामाता, कर्म कर्म मिटा रिहा। सतिजुग साचे देवे सच सुगाता, दो दो मेल मिला रिहा। सो पुरख निरँजण उत्तम जाता, पारब्रह्म अख्वा रिहा। हँ रूप ब्रह्म पछाता, ब्रह्म ब्रह्म आप समा रिहा। आपे पिता आपे माता, पिता पूत नाम धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पट पटना वेख विखा रिहा।