पहली अस्सू २०१५ बिक्रमी हरि मन्दिर साहिब पटना नूं शब्द भेज्जया
पटना जोत जगे अकाली, पहली कत्तक वड वड्याईआ। गुर गोबिन्द आया पन्थ दा वाली, पन्थ मार्ग वेख वखाईआ। आपे जल्वा नूर जलाली, जल्वा जलाल आप अख्वाईआ। आपे करे कराए सदा प्रितपाली, प्रितपालक नाउँ धराईआ। आपणा गगन बणाए आपणी थाली, आपणा दीपक विच टिकाईआ। आपणी जोती आप जगाली, आपे करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। आपणी जोत आप जगा, आपणा घर सुहांयदा। आपणी मात आप उपा, आपे वेख विखांयदा। आपणा पिता आप बणा, आपे नाउँ धरांयदा। आपणी सेजा आप हंढा, आपे विच समांयदा। आपणा जन्म आप दवा, आपे नाउँ रखांयदा। निहकलंक नाउँ रखा, गुर गोबिन्द संग वखांयदा। पटने करे सच न्याँ, साचा कर्म कमांयदा। निरगुण वेखे साचा थाँ, भरम भुलेखा दूर करांयदा। दूजी वार गोबिन्द ना जन्मे गुजरी माँ, तेग बहादर ना गोद उठांयदा। राणी घर ना देवे भोग लगा, पंडत पांधा ना कोई समझांयदा। मुस्लिम सजदा ना रिहा करा, ना कोई सीस झुकांयदा। सभ तों बैठा मुख छुपा, दिस किसे ना आंयदा। पहली कत्तक चरन टिका, साची जड़्ह लगांयदा। चारों कुन्ट कटक उठा, आपणी धार बणांयदा। मोर मुकट सिर टिका, लंका गढ़्ह सुहांयदा। शाह शहाना जोती तिनका दए लगा, राज राजाना आप उठांयदा। वासी पुरी घनका आप अख्वा, सम्बल नगरी डेरा लांयदा। निथाविआं देवे साचा थाँ, ग़रीब निमाणे संग रखांयदा। लहिणा देणा झोली देवे पा, जिउँ नानक अंगद अंग लगांयदा। सिक्खां अन्दर सिक्ख सिक्ख गुर जाए समा, गुर चेला रूप वटांयदा। गुर गोबिन्द तेरा लेखा लिख्या पूरा दए करा, ना कोई मेट मिटांयदा। पुरख अकाल साचा सुत कलिजुग अन्तिम ल्या मना, शब्दी नाउँ धरांयदा। दुष्ट दमन दी सेवा ला, गुर गोबिन्द नाउँ रखांयदा।
गुर गोबिन्दे घाल घाली ख़ुशी होया बेपरवाह, बंस सरबंस वेख वखांयदा। सतिजुग चलाए साचा राह, गुर गोबिन्दा अग्गे लांयदा। अकाल पुरख बण मलाह, जोती जामा पांयदा। पटने डंक दए वजा, सोया कोई रहिण ना पांयदा। अकाल तख्त लेखा दए लिखा, हरि मन्दिर आप जगांयदा। नदेड़ भुलेखा दए कढा, गोदावरी कन्ढ्ढा डेरा लांयदा। अनन्द पुरी दए छुडा, वेला अन्तिम आंयदा। जो सरसे रोड़े सो ल्ए जगा, आप आपणा मेल मिलांयदा। एका इक्की साची सिक्खी झोली दित्ती पा, आपणा पल्लू अग्गे डांयदा। वालों निक्की धारों तिक्खी, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। सोहँ कंडे तोल तुला, नानक तेरां धार चलांयदा। बदलया चोला खेले खेल दो जहान, दो जहान आप अख्वांयदा । फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जो जन सरनाई आंयदा। कोट कोट जन्म पूजा पाठ तप संजम नेम एका अक्खर लेखे ल्ए ला, जो जन सन्मुख रसना गांयदा। लक्ख चुरासी देवे फंद कटा, धर्म राए नेड़ ना आंयदा। लाड़ी मौत रही शरमा, गुरसिख दर ना वेखण पांयदा। धर्म दुआरे चित्रगुप्त आपणा लेखा खोल्ह ना रिहा वखा, ना अग्गे कोई टिकांयदा। सदा सुहेला देवण आया ठंडी छाँ, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। आपे पिता आपे माँ, गुरसिख बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, रैण अन्धेरी छाईआ। पारब्रह्म प्रभ चरनी लाग, दुरमति मैल धोवे शाहीआ। पंच विकारा जगत त्याग, दुरमति मैल गंवाईआ। चरन धूढ़ कराए मजन माघ, अठसठ मूल चुकाईआ। आत्म अन्तर उपजाए इक्क वैराग, आत्म ब्रह्म जणाईआ। धुन अनादी वजाए एका नाद, अनहद ताल उठाईआ। शब्द जणाई बोध अगाध, काया मन्दिर जणाईआ। जो जन रसना रहे अराध, सेवक सेवा वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा साजण मीत जिस जन साचे ल्या लाध, एका दूजा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां वेखे साचे घर, घर मन्दिर वेख वखाईआ। गुरसिख सच द्वार, हरि सुहाया । हरिसंगत कर प्यार, डेरा लाया। वज्जे शब्द सच्ची धुन्कार, अनहद मंगल एका गाया। धुर दी गाए साची वार, आसा मनसा पूर कराया। जो जन आए चल द्वार, निरासा कोई ना दर तों जाईआ। भरे नाम शब्द भण्डार, अतुट भण्डारा आप रखाया। वरते वरताए विच संसार, सैंहसा रोग दए चुकाया। अन्दर मन्दिर गुप्त ज़ाहर पावे सार, ना कोई सके भेव छुपाया। लक्ख चुरासी वेखे साची नार, साचा कन्त कवण रही हंढाया। कवण दुहागण होई विभचार, दर दर नैण रही मटकाया। बिन हरि सेज ना सोए कोई पैर पसार, सुहञ्जणी सेज सर्ब वखाया। कन्त कन्तूहला कर प्यार, शब्द झूला दए झुलाया। आ सखी इक्क द्वार, हरि साचे आप सुहाया। मंगल गाए वारो वार, पंचम दर वखाया। चौथे घर पावे सार, परमानंद समाया। तीजा नैण दए उग्घाड़, आपा मूल चुकाया। दोए दोए लोचण ना वेखणा पाड़, हरि का
रूप दोए नेत्र नज़र ना आया। दोए नेत्र वेखण उग्घाड़, माया ममता मोह हलकाया। पंच विकारा रचया नाड़ नाड़, दिवस रैण रही नचाया। कलिजुग कूड़ा घड़या घाड़, सच ठठयारा दिस ना आया। अन्तिम भाण्डा भज्जणा विच उजाड़, मन्दिर अन्दर रहिण ना पाया। लिखी थिती सतारां हाढ़, ना कोई मेटे मेट मिटाया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले आपणे मन्दिर देवे वाड़, शब्द द्वारी इक्क वखाया। हरिसंगत हरि पिछे अगाड़, सेवक सेवा रिहा कमाया। गुरमुख साचे साचे घोड़े देवे चाढ़्ह, एका अस्व नाल रखाया। दरगहि साची देवे वाड़, धुर धामी धुर दा माण रखाया। जिस जन चरन छुहाया दाढ़, अद्ध विच रहिण ना पाया। गगन पतालां पर्दा देवे पाड़, गुरसिख तेरा राह बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। गुरमुखां बन्न्हे नाम डोरी, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादि जुग जुग करदा आया चोरी, सुत्ते रिहा जगाईआ। कलिजुग अन्तिम रैण अन्धेर घोरी, मूर्ख गूढ़ी नींद सवाईआ। हरिसंगत आपणे नाल जाए तोरी, नठ्ठा जाए वाहो दाहीआ। सोहँ शब्द चुकाए मोरी तोरी, तोरा मोरा रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म चढ़ाए साची घोड़ी, जोती जोत सेवा लाईआ। गुरसिक्खां घाल घाली रहि गई थोड़ी, वेला अन्त मुकाईआ। वेख वखाए पूत सपूते ब्रह्मण गौड़ी, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। चारों कुन्ट होए बौहड़ी बौहड़ी, धीरज धीर ना कोई धराईआ। उच्चे मन्दिरां जो ला ला थक्के पौड़ी, बस्त्र ख़ाक रलाईआ। किसे याद ना आए राग गौड़ी, धनासरी जैजैवन्ती ना कोई गाईआ। वार आसा ना पढ़े कोई सलोक पौड़ी, सुधासर अशनान ना कोई कराईआ। सम्मत पन्दरां सभ नूं रिहा होड़ी, उठो जागो दाता आया बेपरवाहीआ। रामदास सरवर मनुक्ख मनुश काग हँस करे कोढ़ी, गुरसिख दुरमति मैल नुहावनी कोई नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक चुकाया डर, ना लुकया किसे अन्दर वड़, शब्द डंका रिहा वजाईआ। साचे सिक्ख सन्त दुलार, पाया पुरख अबिनाशा। मिल्या मेल हरि कन्त भतार, जगत दु:खड़ा नासा। सांतक सति होया संसार, बुझी तृष्ना प्यासा। रत्ती रत्त इक्क अपार, तुल्या तोल ना तोला मासा। मित गत जाणे करतार, जिस जन किया अन्दर वासा। गुरचरन हित्त सच प्यार, चरन कँवल भरवासा। जो जन ढए चरन द्वार, मेल मिलावा शाहो शाबाशा। आदि निरँजण हरि करतार, निहकलंक जोत सरूप वेखण आया जगत तमाशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे एका वर, रसन तजाउणा मदिरा मासा। मदिरा मास रसन तजाउणा, गुरमति वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी घर में पाउणा, गुर अर्जन गया समझाईआ। एका पद इक्क निशान रखाउणा, एका तीर चलाईआ। एका मदि जाम पिआउणा, भर प्याला अमृत सच सुराहीआ। आपणी यद भाग लगाउणा, कुलवन्त नाम धराईआ। नौ दुआरे हद्द पार कराणा, घर दसवां वेख वखाईआ।
जोती दीप इक्क जगाउणा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सति पुरख निरँजण दर्शन पाउणा, सति सति समाईआ। अलक्ख निरँजण अलक्ख जगाउणा, घर आवे दए दुहाईआ। अगम्म अगोचर अथाह, बेपरवाह साचा संग निभाउणा, विछड़ कदे ना जाईआ। सतिजुग साचे दस्से राह, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। एका शब्द बणे मलाह, गुर शब्द होए सहाईआ। निरगुण रूप नर नरायण आपणे नैण वेखे थाउँ था, थान थनंतर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी करनी किरत रिहा कमाईआ।
२१ अस्सू २०१५ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
आदि जुगादि जुग जुग धार, हरि हरि आप चलाईआ। निरगुण रूप कर आकार, निराकार समाईआ। अकल कल खेल अपार, अकाल पुरख अख्वाईआ। आदि शक्त रूप अपार, अनभव प्रकाश समाईआ। अलक्ख अगम्म बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। राम रूप अपर अपार, रूप रेख ना कोई जणाईआ। आपे वस्सया धाम न्यार, धाम अवल्लड़ा इक्क सुहाईआ। आदि निरँजण पुरख करतार, अजूनी रहित नाम रखाईआ। सवै शक्त जोत निराकार, रूप अनूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि खेल खिलाईआ। आदि जुगादि हरि निरँकारा, एका एक समाया। पारब्रह्म प्रभ हरि अवतारा, हरि हरि जोत जगाया। कोटन कोट कोट कर पसारा, आप आपणा रिहा छुपाया। महल्ल अटल उच्च मुनारा, एका एक सुहाया। आपे बैठ सिरजणहारा, सच समग्री ल्ए उपाया। जोती जोत धर प्यारा, जोती जोत मेल मिलाया। शब्द अनादी उपजे बाहरा, धुन अनाद वजाया। गाए गंवाए गावणहारा, सुनणहार आप हो जाया। वेखे विगसे कर विचारा, वेखणहारा दिस ना आया। ब्रह्मण्ड खण्ड कर पसारा, लोआं पुरीआं बणत बणाया। लोक परलोक दए सहारा, चौदां हट्ट खुल्हाया। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादारा, आपणा अंग कटाया। त्रैगुण मेल अपर अपारा, पृथ्मी आकाश टिकाया। पंज तत्त खेल न्यारा, मन मति बुध मेल मिलाया। निरगुण ब्रह्म कर पसारा, आत्म आप दरसाया। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, भेव किसे ना पाया। जुग जुग चले आपणी धारा, धार अवल्ली इक्क रखाया। गुर पीर साध सन्त सेवक लाए सेवादारा, मार्ग पन्थ चलाया। जोग तप हट्ठ सन्यास वैराग त्याग दिसे विच संसारा, तन लंगोट बंधाया। कपड़ कूड़ क्रिया कर उज्यारा, माण मोह बंधाया। पंज तत्त कर हितकारा, हउमे गढ़्ह सुहाया। रक्त बूंद मेल कन्त भतारा, नारी नारा वेस वटाया। उपजे सुत जगत दुलारा, धरत मात गोद सुहाया । वेख वखाए रवि ससि सूरज चन्न सतारा, मण्डल
मण्डप सुहाया। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, भेव किसे ना पाया। पढ़ पढ़ थक्के जीव जन्त गंवारा, लेखा लिख्त विच ना आया। ब्रह्मा वेता बण लिखारा, चारे मुख रिहा खुल्हाया। प्रभ अबिनाशी खेल न्यारा, भेव अभेदा भेव छुपाया। करे कराए करनेहारा, कादर करता आप अख्वाया। घड़ण भन्नणहार समरथ पुरख अपारा, सारंगधर नाम धराया। मरे जम्मे विच संसारा, आवण जावण खेल रचाया। बिन थम्मे गगन दए सहारा, धरत धवल जल बिम्ब टिकाया। थिर घर सुहाए ना कोई लाए इट्टां गारा, हरि मन्दिर नाउँ रखाया। निर्मल जोती कर उज्यारा, दीपक इक्क सुहाया। नादी शब्द वज्जे धुंनकारा, राग रागनी ना कोई गाया। बोध अगाध शब्द जैकारा, सुन्न समाध सुणाया। वेखे खेल आप निरँकारा, निरवैर नाम धराया। नूरो नूर नूर चमत्कारा, आप आपणा रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस हरि अवल्ला, हरि आपणी जोत जगाईआ। खेले खेल सृष्ट सबाई इक्क इकल्ला, घट घट बैठा आसण लाईआ। सुहाए निहचल धाम अटला, उच्च महल्ला डेरा लाईआ। पावे सार जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आदि पुरख हरि दीन दयाला, अकल कला अख्वांयदा। आदि शक्ती जोत ज्वाला, एका एक डगमगांयदा। आपे काल आपे महांकाला, महांकाल आप खपांयदा। आपे धर्म राए धर्मसाला, धर धरनी आप सुहांयदा। आपे पृथ्मी करे प्रितपाला, आकाश प्रकाश आप रखांयदा। आपे खेले खेल निराला, खेलणहार मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग वेस सति पुरख सदा अदेस, जूनी रहित भेव कोई ना पांयदा। मूर्त अकाल जोत निरँजण, जूनी रहित अख्वाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, सगला संग निभाया। लक्ख चुरासी नेत्र ज्ञान देवे अंजन, निरत सुरत वेख वखाया। काया गढ़्ह सुहाए कंचन, उप्पर चढ़ डेरा लाया। आप कराए आत्म सर आपणा मजन, सर सरोवर इक्क नुहाया। आत्म अन्तर शब्द अनादी एका भजन, दिवस रैण रिहा सुणाया। अनहद अनहत ताल आपे वज्जण, ताल तलवाड़ा इक्क रखाया। सेवा करे प्रभ साचा सज्जण, पंज तत्त डेरा लाया। हउमे गढ़्ह हँकारी भज्जण, नाम खण्डा इक्क चमकाया। नौ द्वार गुरमुख साचे तजण, दर दुआरा इक्क सुहाया। काया काअबा साचा हाजन, हाजी हज्ज वखाया। शब्द अगम्मी चढ़या ताजन, लोकमात फेरा पाया। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाज़न, ग़रीब निमाणे वेख वखाया। जोत जगाए देस माझन, निहकलंकी नाउँ रखाया। गोबिन्द रक्खे तेरी लाजण, सम्बल नगरी डेरा लाया। सुत दुलारे मारे वाजन, जो सरसे गया रुढ़ाया। मनमुखां खोल्हण आया पाजण, वीह सद पन्दरां वेख वखाया। प्रगट होया शाहो भूप वड राज राजान,
राज राजाना दए हिलाया। वेखे शेख़ मुसायक नवाबन, पीर फ़कीर दस्तगीर दए उठाया। जगत मसला वेखे साचा हाजी हाजन, मुख नकाब पर्दा लाहया। तालब तल्ब करे गालब गलब करे वेखे खेल पुन सवाबन, अहिबाब रबाब इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा नाउँ धराया। जोती जामा हरि गोबिन्द, सगली चिन्त मिटाईआ। प्रगट होए भारत हिन्द, नौ खण्ड करे रुशनाईआ। शब्द धार वहाए सागर सिन्ध, बेमुखां दए रुढ़ाईआ। शब्द गुरू दाता सूरा वड मृगिन्द, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। पंडत पांधिआं मेटे चिन्द, जो बैठे मस्तक तिलक लगाईआ। दर दर घर करन निन्द, नेत्र ज्ञान ना कोई रखाईआ। पूज पूज थक्के करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द, शिव शंकर सीस भेट चढ़ाईआ। ब्रह्मा ब्रह्मा अख्वाए आपणी बिन्द, ब्रह्म असमी ब्रह्म समाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेटणहारा सगली चिन्द, कलिजुग अन्तिम मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग वेस आदि पुरख आप कराईआ। लोकमात धर धर वेस, आपणा कर्म कमांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न महेष, आपे सीस निवांयदा। आपे पूजा गणपति गणेश, आपे पाहन गल लटकांयदा। आपे देवणहारा शब्द संदेश, भगत भगती आप करांयदा। आपे रिख मुन करे आदेश, आप आपणा वेस वटांयदा। आपे राज राजाना शाह नर नरेश, भेख भिखारी आप हो जांयदा। आपे बणे दर दरवेश, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। आपे मूंड मुंडाए धारी केस, आपे मस्तक तिलक लगांयदा। आपे पंज ककारा दस दस्मेश, आपे लबां मुख कटांयदा। आपे कराए आपणा वेस, आपे वेख वखांयदा। किसे ना चले अग्गे पेश, हुक्मी हुक्म सर्ब फिरांयदा। आपे पावे सार नौ खण्ड पृथ्मी साचे देस, सत्तां दीपां आप जगांयदा। आपे खूंडी ओडे भूरी खेस, आपे मज्झीआं बण चरांयदा। आदि जुगादि आपे रहे हमेश, आदि अन्त आप अख्वांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वर प्रगट होए नर नरेश, निहकलंका नाउँ रखांयदा। किसे हथ्थ ना आए पुस्तक रेख, पंडत पांधा ना कोई वखांयदा। फिरी दुहाई चार कुन्ट दहि दिशा गगन मण्डल सभ रहे वेख, कवण कूटे कवण धार हरि निरँकार जोती जोत जगांयदा। साध सन्त अन्दर वड़ रहे वेख, काया जिंदा कवण तुड़ांयदा। पंडत पांधे मन्दिर बैठ रहे पढ़, गीता ज्ञान गायत्री दुर्गा राम कहांयदा। ग्रन्थी पन्थी रहे फड़, हथ्थ किसे ना आंयदा। पीर फ़कीर उच्चे टिल्ले रहे चढ़, जगत महिराबे बांग सुणांयदा। किसे हथ्थ ना आया पंज तत्त काया धड़, रो रो सर्ब कुरलांयदा । कलिजुग वगाया आपणा हड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार धार इक्क वखांयदा। हउमे हँगता गए सड़, तृष्ना तृप्त ना कोई करांयदा। कोई ना वेखे चोटी चढ़, निज घर ना कोई सुहांयदा। सम्मत पन्दरां राह विच सारे बैठे अड़, अग्गे दिस कुछ ना पांयदा। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़,
काया धूणी मट्ठ तपांयदा। आपणा मूल जानण जड़्ह, साचा लड़ ना कोई वखांयदा। वेद कतेबां ग्रन्थां रहे पढ़, हरि की पौड़ी चढ़ दरस कोई ना पांयदा। आपणे अन्दर आपे रहे लड़, ना झगढ़ा कोई मिटांयदा। डूँघी भवरी बैठे वड़, ना पार कोई करांयदा। सूफ़ी मति मारी दड़, सच निशान ना कोई लगांयदा। सनातन धर्म रिहा सड़, धरनी धवल ना कोई सुहांयदा। भगवे वेस घर घर कर, दाढ़ी मुच्छ कटांयदा। वेसवा वेस ल्या कर, दर दर गुरू फिरांयदा। सन्यास आस पूरी ना रिहा कर, सुरत ज्ञान ना कोई दृढ़ांयदा। पंचम विकारा रिहा सड़, त्तत्व तत्त जलांयदा। पंडत पांधा पी पी नड़, आपणा मूल चुकांयदा। मुस्लिम सुन्नी तीस बतीस अक्खर पढ़, सच आइत ना कोई सुणांयदा। ग्रन्थी पन्थी बणया गढ़्ह, हउमे गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। इक्क इकल्ला पारब्रह्म कलिजुग अन्तिम ल्ए फड़, लेखा कोई रहिण ना पांयदा। पहली कूटे रिहा चढ़, शब्दी डंक वजांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, हर घट आप सुहांयदा। गोबिन्द बाला ल्ए फड़, आपणी गोद उठांयदा। मनमुखां नाल रिहा लड़, माया पर्दा एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि पुरख इक्क इकल्ला, खेले खेल जगत महल्ला, आप आपणा वेस वटांयदा।
गोबिन्द गुर कर प्यार, राम रूप समाईआ। काहना कृष्ना खेल न्यार, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। अहिमद मुहम्मद पावे सार, ऐनलहक्क जणाईआ। सच ख़ुदाई परवरदिगार, पारब्रह्म अख्वाईआ। खेले खेल विच संसार, गुरमुखां रिहा उठाईआ। तोड़े गढ़्ह लंका हँकार, बज़र कपाटी इक्क जणाईआ। रावण रोवे धाहां मार, मन रावण रहिण ना पाईआ। सीता सुरती कर प्यार, शब्द रामा ल्ए प्रनाईआ। गुरसिख तेरा सच प्यार, शाह भबीख़ण नाउँ रखाईआ। राष्ट्रपति मीत मुरार, सोया सुत उठाईआ। अन्तिम मेला विच संसार, सम्मत सोलां दए समझाईआ। थित वार रिहा विचार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरिसंगत हरि सेवादार, राज राजाना शाह सुल्ताना देवे ख़ाक मिलाईआ। जोधा सूरबीर वड मर्द मर्द मरदाना, एका खण्डा रिहा चमकाईआ। पहली कत्तक बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाईआ। गुरसिख ना फड़े तीर कमाना, रसना सोहँ एका गाईआ। खेले खेल हरि दो जहानां, दो जहानां वाली आप अख्वाईआ। जन भगतां देवे पद निरबाना, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ । अन्दर बैठे करन ध्याना, हरि ध्यान विच ना आईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदवाले बहि बहि करन ज्ञाना, ज्ञान ध्यान ना कोई जणाईआ। छत्ती राग गा गा गाणा, नाद धुन कान ना कोई सुणाईआ। भाई भैण साक सज्जण सैण धीआं पुत्तर रहे पछाना, पूरा सतिगुर दिस ना आईआ। उच्चे मन्दिर बैठे विच मकाना, निज अस्थान
ना वेख वखाईआ। जगत पदार्थ रस भोग खाया खाणा, आत्म रस ना कोई खवाईआ। तख्त ताज बहि बहि सजण राजा राणा, राज जोग ना कोई दवाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगटे निहकलंक बली बलवाना, आप आपणा तेज रिहा चमकाईआ। चात्रिक तृखा आप बुझाणा, चेतन्न सता जगाईआ। एका नाम देवे धुर फ़ुरमाणा, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। भेव ना पायण अञ्जील कुराना, वेद पुराण रहे सद गाईआ। खाणी बाणी होए हैराना, नानक निरगुण गया समझाईआ। अर्जन लिख्या लेख महाना, भेव कोए ना पाईआ। हरि मन्दिर सुहाए इक्क टिकाणा, गुर गोबिन्द लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका रिहा वजाईआ। एका डंक हरि निरँकार, आपणा आप वजांयदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। इक्क इकल्ला बन्न्हे धार, धरत धवल सुहांयदा। जगत महल्ला वेख पसार, क्रिया कूड़ी मेट मिटांयदा। शब्द पल्ला फड़ाए अपर अपार, आप आपणी बणत बणांयदा। जोग जुगत जग हरि करतार, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। सूरा सरबंग सिरजणहार, अल्पग जीव तरांयदा। दरस दखाए उप्पर शाह रग, नेत्र लोचण नैण खुल्हांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए कग, कागों हँस बणांयदा। सीस बंधाए नाम दस्तार साची पग, सीस जगदीश लेखे लांयदा। सोहँ बन्न्हे तन तग, लोकमात ना कोई तुड़ांयदा। जोत निराली पुरख अकाली रही जग, ना कोई मात बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सन्त वेखे धर्म राए दा झूठा वग, आत्म अन्तर फोल फुलांयदा । ज्ञान सुणाए शाम अथर्बण युजर रिग, वेद विदांता भरम भुलांयदा। अग्नी ला ला काठ बहिण यग, तन बभूत रमांयदा। दर दर नाद वजौंदे फिरदे मृदंग, मृग सिंग स्वांगी स्वांग रखांयदा। जोगी जुगीशर हथ्थ उठाई फिरदे किंग, मन दा किंगरा कोई ना ढांयदा। ग्रन्थी पन्थी रहे अड़िंग, साचा ताल ना कोई वजांयदा। सूफ़ी सन्त फ़कीर पोसत अफीम खा खा बैठे भंग, मस्त आत्म ना कोई दसांयदा। ना कोई कढ्ढे दूई द्वैती विंग, सिध्धी धार ना कोई चलांयदा। मन्दिर मट्ठ पूजन लिंग, शिव शंकर दर्शन कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे सप्त सरिंग, हेम कुन्ट फेरा पांयदा। हेम कुण्ड ठांडी धार, कलिजुग कर्मां बन्द कराया। शब्द गंढ्ढ ना खोल्हे कोई विच संसार, गुर नानक गाना एका हथ्थ बंधाया। आपणी रसना हरि का बोला गया उचार, सोहँ ढोला गाया। जामे दस सेवादार, गोबिन्द वेस वटाया। अन्तिम ढहि पए द्वार, पारब्रह्म तेरी इक्क सरनाईआ। अबिनाशी करता पावे सार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। नानक गोबिन्द बण भिखार, एका मंग मंगाया। कलिजुग रैण अन्धेरी अन्ध अँध्यार, तेरा मेरा दिस ना आया। चारों कुन्ट धूंआँधार, सच चन्द ना कोई चढ़ाया। रवि ससि रहे हार, प्रकाश प्रकाश प्रकाश
मुख छुपाया। धरत धवल करे पुकार, अग्गे आपणी झोली डाहया। तेरे तेरी करन विचार, तेरा राह तकाया। कवण घर कवण दर कवण दरबार, कवण कूटे डेरा लाया। पारब्रह्म प्रभ रिहा पुकार, गोबिन्द एह सुणाया। तेरा धड़्ह मेरा गढ़्ह, सम्बल नगरी नाउँ रखाया। कलिजुग अन्तिम वेखां उप्पर चढ़, हरि जू हरि मन्दिर बैठा आया। अग्नी हवन ना जावां सड़, मात गर्भ ना कोई रखाया। हथ्थो हथ्थी ना कोई ल्ए फड़, किले कोट ना बन्द कराया। सृष्ट सबाई आपे लवां आपणे नाल फड़, आप आपणे नाल लड़ाया। कोटन कोटी कोटां विच्चों सीस चरन ल्ए धर, दूसर दर ना कोई भाया। निहकलंक नाउँ धर, नानक गोबिन्द तेरी पूरी आसा दए कराया। चार वरन इक्क दुआरे धर, एका मन्त्र नाम जपाया। एका वरन देवे कर, एका बरन रिहा समझाया। साची सरन तरनी तरन, जगत जगदीश आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करता करनी कार कलिजुग तेरी अन्तिम वार, विच संसार करने आया। शब्द गुरदेव हरि हरि राखा, सखा सखाई अख्वाए। लहिणा देणा मस्तक माथा, एका झोली नाम भराए। भगत भगती साची गाथा, मन्त्र इक्क दृढ़ाए। जगत चलाए साचा राथा, रथ रथवाही सेव कमाए। साचा संगी सगला साथा, सगला दु:ख मिटाए। दिवस रैण रैण दिवस अट्ठ साठा, नैणी रैण दिसाए। उत्तम सुख काया माटा, सांतक सति वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाए। जगत समग्री साची रास, गुरचरन टिकाईआ। सति सन्तोख रख्या पास, सच सच्ची वड्याईआ। पूरा पूरी करे आस, निरास रहे ना राईआ। सदा सुहेला वसे पास, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। सेवक सेवा विटोंं बलि बलि जास, बलिहारी हरि सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया मण्डल रास सुहाईआ। सुत दुलारा जोत जगा, जागरत दया कमाईआ। पर्बत टिल्ले फोल फुला, पारब्रह्म उठाईआ। लहिणा देणा मूल चुका, आप आपणे मार्ग लाईआ। शब्द सनेहुड़ा इक्क सुणा, शब्दी शब्द जगाईआ। लोकमात वखाए जगत राह, भगत भगवन्त वड्डी वड्याईआ। पंज तत्त काया भाग लगा, पट पटना इक्क सुहाईआ। गोबिन्द रूप वेख वखा, गोबिन्द घाट नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूत सपूता नाउँ धराईआ। पूत सपूते मंगी मंग, मेला दो जहाना। पुरख अबिनाशी चाढ़्हे रंग, खेले खेल महाना। आप लगाया आपणे अंग, अंगीकार श्री भगवाना। ब्रह्मण्ड वजाए इक्क मृदंग, पुरख अकाल गाणा। आदि शक्त रोवे नीर धारा गंग, चरन धूढ़ करे अशनाना । विष्न वंसी कस तंग, वेखे राह बिबाना। ब्रह्मा वेता दर आपणा लँघ, आपे होए बाल बिरध, बिरध बाल नौजवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखे साचा धाम अस्थाना। धाम अस्थान जगत गुरदेव,
भारत वंड वंडाईआ। पुरख अकाल करी सेव, दिवस रैण गाईआ। अन्तिम महल्ला अलक्ख अभेव, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लेखे रिहा लगाईआ। हरि हरि लेखा आप चुकाउणा, जोती नूर रुशनाईआ। पंज तन ना कोई जणाउणा, शब्दी सुत समझाईआ। निरगुण निरगुण निरगुण सरगुण संग मिलाउणा, नाम मिलावा सहिज सुभाईआ। हरिसंगत प्यार साची सेज आसण लाउणा, सच सिँघासण इक्क वखाईआ। चरन कँवल कँवल चरन आप छपाउणा, जगत नेत्र दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भेव अभेदा आप आपणा दए खुल्हाईआ।