पुस्तकालयभाग ७

२२ अस्सू २०१५ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे घर करोल बाग नवी दिल्ली

हरि जोत हरि नूर अपार, हरी हरि हरि आप उपाईआ। आदि पुरख अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। निरगुण नां हरि निरँकार, रूप रेख ना कोई जणाईआ। आदि शक्त वेख विचार, जोती नूर करे रुशनाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नामा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर पुरख अकाला, अकल कला अख्वाया। ठाकर करता दीन दयाला, एका एक एक रूप दरसाया। आदि शक्ती जोत ज्वाला, जागरत जोत जगाया। हक्क हकीकत खेल निराला, खेलणहार दिस ना आया। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव अभेदा भेव छुपाया। अबिनाशी करता गुर करतार, गुर गुर वेस वटाया। थान थनंतर सोहे द्वार, थिर घर डेरा लाया। शब्द सिँघासण अपर अपार, शाहो भूप सुहाया। राज राजाना एका एकँकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। जोत अकाला पुरख करतार, आपणी आप जगांयदा। आदि जुगादी जाणे सार, लिख्या लेख ना कोई वखांयदा। गुणवन्ता हरि गुण दातार, गुण गुण गुण विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त भेव अभेद अछल अछेद, आपणा आप करांयदा। अछल अछेद हरि भगवाना, एका एक अख्वाईआ। एका जोधा सूर बली बलवाना, एका तीर चलाईआ। एका शस्त्र दो जहानां, आप आपणा रिहा चमकाईआ। एका लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर वेख वखाईआ। राग अनादी देवे धुर फ़रमाणा, शब्दी शब्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस दर दरवेश अलक्ख निरँजण एका अलख जणाईआ। अलक्ख निरँजण नाम जैकारा, एका एक अल्हांयदा। सुहाए घर थिर दरबारा, थिर घर वेख वखांयदा। निर्मल जोती कर उज्यारा, नूरो

नूर दरसांयदा। शब्द सिँघासण बैठ सच्ची सरकारा, सच सुल्ताना नाउँ धरांयदा। लोआं पुरीआं बन्न्हे धारा, ब्रह्मण्ड खण्ड बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच टिकांयदा। निरगुण रूप हरि करतार, आपणी कल वरताईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। आप आपणा सुहाए बंक द्वार, दर आपणे अलक्ख जगाईआ। मंगे मंग निराकार, निरगुण झोली अग्गे डाहीआ। शब्दी भर शब्द भण्डार, अतोट अतुट्ट रखाईआ। वरते वरतावे आप संसार, त्रैगुण माया रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया वेस अपार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। ब्रह्मा वेता कर प्यार, एका अंग लगाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, मन मति बुध नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंग कटाईआ। आप आपणा अंग दए कट्ट, आपणी दया कमांयदा। वेख वखाए चौदां लोक चौदां हट्ट, दहि दिशा फेरी पांयदा। खेले खेल बाज़ीगर नटूआ नट, हरि स्वांगी स्वांग वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर लट लट, पारब्रह्म अख्वांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म प्यार, भेद अभेद कराया। पंज तत्त कर पसारा, नौ दर फेरा पाया। नौ दर वेखे जगत दुआरा, आपणी खेल खिलाया। उच्च महल्ला इक्क अटला घर घर विच आप टिकाया। आपे बैठ इक्क इकल्ला आप आपणी रचन रचाया। दीपक जोती एका बला, अज्ञान अन्धेर गंवाया। शब्दी धुन अनादी वजाए ताला, तलवाड़ा इक्क सुणाया। गगन मण्डल गगन गगनंतर वेखे धर्म सच्ची धर्मसाला, साचा सुन्दर रूप सुहाया। बज़र कपाटी तोड़े ज़िंदा, दूई द्वैती मेट मिटाया। मेल मिलावा अन्दरे अन्दर, कर किरपा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग वेस पुरख अकाला दीन दयाला, आप आपणा रिहा कराया। दीन दयाल हरि भगवन्ता, हरि हरि आप अख्वाया। आप उपाए साचे सन्तां, सतिगुर मेल मिलाया। वेख वखाए लक्ख चुरासी जीव जन्तां, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड फोल फुलाया। गुरमुख विरले मेल मिलावा नारी कन्ता, आत्म सेजा इक्क विछाया। फुल्ल फुलवाड़ी नाम सुहाए रुत्त बसन्ता, साचा धाम वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी आपणा वेस करे कराए नर हरि निरगुण सरगुण वेख वखाया। निरगुण सरगुण साची धार, हरि हरि आप चलाईआ। आप उपाए आप खपाए विच संसार, दूसर दिस किसे ना आईआ। हर घट बैठा दीपक जोती कर उज्यार, सच सिँघासण डेरा लाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा गुरदर मन्दिर मस्जिद जीव जन्त करन विचार, हथ्थ किसे ना आईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यार, सो जन बूझे दर साचा सूझे, एका दूजा भेव गंवाईआ। तीजे नैण आपे लूझे, चौथे पद समाईआ। पंचम पारब्रह्म प्रभ आपे बूझे, मिले सच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण अबिनाशी करता

नाउँ धराईआ। आदि पुरख सर्ब घट देवा, हरि हरि रूप समाया। अजूनी रहित अलक्ख अभेवा, निरगुण नूर करे रुशनाया। हरि सन्तन वेखे साची सेवा, लोकमात फेरी पाया। गुण विखाए रसना जिह्वा, जो जन रसना रहे गाया। कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेवा, लहिणा देणा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस करनेहारा, करता पुरख अख्वाईआ। आदि शक्त खेल अपारा, खेले खेल सृष्ट सुबाईआ। नाम भगौती खण्डा अपारा, ब्रह्मण्डां रिहा चमकाईआ। मेट मिटाए धूंआँधारा, रैण अन्धेरा रहिण ना पाईआ। रवि ससि करन निमस्कारा, बैठे सीस झुकाईआ। मण्डल मण्डप दए सहारा, गगन पताला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडाईआ। आप आपणी वंड वंडा, आपणी दया कमांयदा। आपणा लहिणा आपणी झोली पा, आपे वेख वखांयदा। भाणा सहिणा हुक्म जणा, गुर पीर अवतार लोकमात धरांयदा। शब्द सुनेहड़ा इक्क घला, जोती जोत जगांयदा । नेत्र नैणां दरस दिखा, आत्म तृष्ना बुझांयदा। बस्त्र गहिणा एका पा, शब्द शृंगार करांयदा। साचे घोड़े रिहा चड़ा, चिटा अस्व इक्क दौड़ांयदा। सोलां कलीआं आसण ला, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रूप अनूप शाहो भूप हरि भगवाना, दो जहानां आपणा आप वटांयदा। भगवन रूप भगतन लेखा, जुग जुग आप चुकाया। लक्ख चुरासी पाए भरम भुलेखा, दिस किसे ना आया। आपे लिखणहारा मस्तक रेखा, आपे दए मिटाया। आपे वेखे मूंड मुंडाए धारी केसा, हर घट बैठा आसण लाया। आपे जोती राम कृष्ना रूप वटाया। आपे ब्रह्मा विष्न महेषा गणपति दर दरवेशा, आपे अलक्ख जगाया। आपे शब्द सिँघासण बैठ नर नरेशा, आप आपणा हुक्म सुणाया। आपे लोकमात करे कराए वेसा, जुग जुग वेस वटाया। एका रूप ना कोई दाढ़ी मुच्छ केसा, पंज तत्त ना कोई जणाया। सन्त सुहेले विरले वेखा, दर कबीर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी खेले खेल घनक पुर वासी, घट घट वासी नाम रखाया। घट घट अन्तर हरि निरँकारा, घट घट जोत जगाईआ। घट घट करे आप पसारा, घट घट बैठा डेरा लाईआ। घट घट जोत निरँजण कर उज्यारा, घट घट आदि निरँजण वेख वखाईआ। घट घट अनहद शब्द वजाए सच्ची धुन्कारा, घट अनहद ताल वजाईआ। घट घट आत्म सेजा कर प्यारा, घट घट आपे मेल मिलाईआ। घट घट अन्दर पुरख पुरषोत्तम नारी नारा, घट घट सुहञ्जणी सेज जणाईआ। गुरमुख विरले मेले विच संसारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। इक्क इकल्ला पावे सारा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। त्रेता तेरा पार किनारा, हरि साचा आप कराईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, लेखा गया लिखाईआ । नानक

गोबिन्द बण भिखारा, मंगे मंग बेपरवाहीआ। पारब्रह्म लै अवतारा, कलिजुग मेटे झूठी शाहीआ। शब्द खण्डा तेज कटारा, दो जहानां आप चमकाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, हँ हँगता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण रूप करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि करतार, आपणा आप कराया। गोबिन्द मेला विच संसार, दिस किसे ना आया। पंचम मीता कर प्यार, पंचम मोह चुकाया। पंचम ढहि पए द्वार, पंचम गले लगाया। पंचम मारे तेज कटार, पंचम खण्डां हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि निरँकार तेरा तेरी झोली पाईआ।

२३ अस्सू २०१५ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे घर १२ ए, १६ डब्बलीउ ई ऐफ करोल बाग नवीं दिल्ली-५

सच्च द्वार सच सिँघासण, जोती नूर डगमगाईआ। शाहो भूप पुरख अबिनाश, उप्पर बैठा बेपरवाहीआ। शाह सुल्तान सर्ब घट वास, रूप रंग ना कोई जणाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग जुग लोआं पुरीआं लोकमात वेखे खेल तमाश, खेल खिलारी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरँकार निरवैर नाउँ धराईआ। सच द्वार सच दरबारा, हरि साचा तख्त सुहाया। उप्पर बैठ हरि निरँकारा, आप आपणा वेख वखाया। आप सुहाए सच्चा घर बारा, थिर घर साचा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण निरगुण नूर उपाया। सच दर सच दरबार, हरि साचे वड वड्याईआ। अकाल मूर्त जोत निरँकार, आदि शक्त वेस वटाईआ। पारब्रह्म रूप अपार, सति सरूप समाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। राज राजान शाह सिक्दार, भूपत भूप आप अख्वाईआ। दर दरवेशा बण भिखार, दर आपणे सीस झुकाईआ। आपणा खण्डा कर त्यार, आप आपणा ल्ए उठाईआ। दूसर कोई ना पावे सार, लिख्त लेखा ना कोई लिखाईआ। आदि जुगादी एका धार, जुग जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर घर बारा एकँकारा इक्क दिसाईआ। वस्सया घर आदि निरँजण, तख्त ताज सुहाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, कल भरपूर अख्वाया। आपणे नेत्र आपे पाए अंजन, ज्ञान नेत्र आप रखाया। आपणी धूढ़ी आपे करे मजन, आप आपणे सर सरोवर नुहाया। आप आपणा बणया सज्जण, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि दरबार दए वड्आया। दर दरबारा धुर दरगहि, धुर दी बाण रखाईआ। बेऐब परवरदिगार बेपरवाह, बैठा आसण लाईआ। सच सिँघासण सेज विछा, धाम

अवल्ला इक्क सुहाईआ। निहचल अटला आप जणा, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता जुग जुग वेस वटाईआ। शब्द सिँघासण हरि निरँकारा, थिर घर आप रखाया। आप आपणा पहरेदारा, आप आपणी सेव कमाया। आप आपणा चोबदारा, आप आपणा रिहा उठाया। आप आपणा मीत मुरारा, आप आपणा हुक्म चलाया। आप आपणी लाए कारा, आप आपणा मोह वधाया। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा अंग कटाया। आप आपणा कर पसारा, ब्रह्म ब्रह्म रूप पारब्रह्म धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा इक्क रखाया। सच द्वार आदि अन्त, हरि हरि आप रखांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग धार चलांयदा। शब्द जणाई साचे सन्त, आप आपणा बचन अल्हांयदा। मेल मिलावा नारी कन्त, घर साची सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती करता नाउँ रखांयदा। जोती करता हरि करतारा, जोती जोत जगाईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाईआ। खेले खेल अपर अपारा, आप आपणा भेव छुपाईआ। पंज पंजी कर प्यारा, त्रैगुण तन्द बंधाईआ। अट्ठां तत्तां वसे बाहरा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोई रखाईआ। पवण पवणी पवण स्वास, साची रास चलाईआ। गगन मण्डल पृथ्मी आकाश, काया खण्ड ब्रह्मण्ड इंड पिण्ड वखाईआ। जेरज अंड शाहो शाबाश, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। वंडे वंड सर्ब गुणतास, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। रवि ससि मण्डल मण्डप होए दास, दिवस रैण रिहा भवाईआ। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा रक्खी आस, नेत्र नैण रिहा उठाईआ। साध सन्त आत्म मंगण साची रास, गोपी काहन मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द दुआरा हरि निरँकारा, एका घर सुहाईआ। हरि द्वार हरि अवल्ला, हरि हरि आप उपाया। आपे वस्सया इक्क इकल्ला, ना कोई दूसर संग रखाया। पावे सार जलां थलां, डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। भाग लगाए काया खला, जोत निरँजण कर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। सरगुण मेला विच संसार, हरि साचे रचन रचाईआ। पंज तत्त कर प्यार, पंझी प्रकृति वेख वखाईआ। नाता जोड़ अपर अपार, रक्त बूंद मिलाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्म कर आकार, एका गढ़्ह वखाईआ। नौ दर खोल्ह कवाड़, साची बणत बणाईआ। उप्पर चढ़ पावे सार, घर घर विच रिहा टिकाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। शब्द अनादी साची धार, धुन आत्मक रिहा वजाईआ। बोध अगाधी खेल अपार, लिखण पढ़न विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा आपे वेख, आपणी बणत बणांयदा। आप आपणा लिखे लेख, लेखा

आपणे हथ्थ रखांयदा। आप आपणा धारे भेख, भेखाधारी नाउँ उपांयदा। आप आपणे उपाए मुच्छ दाढ़ी केस, आप आपणा मूंड मुंडांयदा। आपे दाता दस दस्मेस, नानक गोबिन्द रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। जुग जुग धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पावे सार, कलिजुग मोख वड्याईआ। रैण अन्धेरी अन्ध अँध्यार, धूंआँधार सृष्ट सबाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रोवे ज़ारो ज़ार, लक्ख चुरासी रही कुरलाईआ। साधां सन्तां आई हार, सच घर ना कोई सुहाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, जगत विद्या मात पढ़ाईआ। गुर का शब्द ना सके विचार, गुर मूर्त नज़र ना आईआ। फिर फिर थक्के हरिद्वार, हरी हरि दिस ना आईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद कर रहे पुकार, पूरी आस ना कोई रखाईआ। गीता ज्ञान रहे उचार, काहना कृष्ना निहकलंक हंढाईआ। सीता राम जै जै जैकार, सीता सुरत ना कोई प्रनाईआ। अल्ला हू लाया नाअर, ऐनलहक्क ना कोई मिलाईआ। मिल्या मेल ना सांझे यार, मुकामे हक्क ना कोई पुचाईआ। ज्ञानी ध्यानी ज्ञान ध्यान रहे उचार, नेत्र ज्ञान ना कोई खुल्हाईआ। नानक नानक रहे उचार, नानक निरगुण दिस ना आईआ। पंचम पंचम रहे सुधार, पंचम मिल्या ना साचा माहीआ। पंचम कक्के कर शृंगार, तन गात्रा रहे लटकाईआ। मरया दुष्ट ना काम क्रोध लोभ मोह हँकार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। सीस बन्न्ह काले दस्तार, मन काला दुरमति मैल ना कोई धवाईआ। वाहिगुरू फतिह बोल जैकार, शब्द डंक ना कोई वजाईआ। दर सुहाया ना बंक द्वार, निरगुण जोत ना होए रुशनाईआ। जगत नैण डुब्बा मँझधार, कलिजुग बेड़ा रिहा डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस हरि भगवान, आपणा आप वटांयदा। धर्मी धर्म झुलाए इक्क निशान, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर सर्ब कुरलाण, नेत्र नैण वेख वखांयदा। गण गणधर्ब रसना गाण, यस किन्नर मृदंग वजांयदा। भूत प्रेत पचास मिल मिल मंगल इक्क वखाण, धर्म राए दर सुहांयदा। चित्रगुप्त नौजवान, लेखा लिख्या लेख वखांयदा। पारबहम प्रभ कर परवान, शब्दी शब्द जणांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, नानक गोबिन्द लेख लिखांयदा। मिटे ना लेखा दो जहान, ना कोई मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा कर्म कमांयदा । कलिजुग तेरी साची रास, तेरी झोली पाईआ। कूड़ कुड़यारा तन मास, तेरी वंड वंडाईआ। जगत लुभाया हास बिलास, बिमल रूप ना कोई समाईआ। पंज तत्त विकारा होया वास, पंचम मोह रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोती नूर कर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर हरि उजाला, हरि हरि रूप वटाया। प्रगट होए दीन दयाला, दीनां अनाथां होए सुहाया। वखाए

धर्म सच्ची धर्मसाला, घर मन्दिर अन्दर फेरा पाया। फल लगाए काया डाला, हरिसंगत वेख वखाया। हरिसंगत तेरा खेल निराला, दिस किसे ना आया। इक्क सद इक्क इक्क कढ्ढया जगत दवाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाया। इक्क सद इक्क अग्गे धर, हरिसंगत चरन निमस्कारया। पुरख अबिनाशी किरपा कर, चौथे जुग चौथी वंड चारे झोली पा रिहा। पहले मेटे भेख पखण्ड, दर दरबारे नीहां हेठ दबा रिहा। नौ द्वार जगत जीव दिसण रंड, दस्म दुआर ना कोई मिला रिहा। होए ख्वारी विच वरभण्ड, हरि भंडी डाहडी पा रिहा। नार दुहागण दिसे रंड, साचा कन्त ना कोई मना रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ ग्यारां तेरी धार, दसवें घरों करे बाहर, एका एक एका करा रिहा। दूजी वंड हरि निरँकार, आपणी आप वंडाईआ। हरिसंगत तेरा सति प्यार, सृष्ट सबाई दए दिखाईआ। सत्त रंग निशाना कर त्यार, सत्तां दीपां दए चढ़ाईआ। राज राजाना शाह सुल्तानां करया ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। प्रगट होया वाली दो जहान सांझा यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द डंका वजाए अपर अपार, लोकमात वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा हिस्सा आपे रिहा पाईआ। तीजी वंड कर करतार, करते कर्म कमाया। पंचम मुख सीस कर शृंगार, साचा ताज सुहाया। पंच निशाना बन्न्हे धार, पंचम रूप वटाया। हथ्थ सोटा वड बलकार, शब्द डण्डा रिहा वखाया। चरन जोड़ा चरन कँवल पसार, चरन चरनोदक इक्क उपाया। आया चल दिल्ली दरबार, अस्सू तिन्न रुत्त सुहाया। वीह सद तेरां तेरी धार, राष्ट्रपति एह समझाया। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार, गोबिन्द वेस वटाया। सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी राज राजानां शाह सुल्तानां अन्तिम बाज़ी जाण हार, पाशा सार ना कोई खेल खिलाया। ना कोई दिसे वड सिक्दार, सीस ताज ना कोई टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लिख्त लेख हथ्थ फड़ाया। तीजी वंड हरि कर, आपणा कर्म कमांयदा । राज राजानां शाह सुल्तानां जगत माया जाणा हर, दर दर आप फिरांयदा। सुंञे महल्ल आवे डर, दीवा बत्ती ना कोई जगांयदा। हरिसंगत तेरा भण्डारा भर, पंचम पंचम सेवा लांयदा। चार वरनां वखाए एका घर, ऊँच नीच कोई रहिण ना पांयदा। इक्क नुहाए साचे सर, कागों हँस बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई रिहा लिखाई, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। चौथी वंड कर त्यार, हरि जोत सेवा लाईआ। हरिसंगत अग्गे कर निमस्कार, हरि बैठा जोधा सूरबीर, वड वडा भेव कोई ना पाईआ। मेटी जाए धुर दी लिखी तकदीर, अकसीर ना कोई जणाईआ। चिट्टे उप्पर काली खिच्ची जाए

लकीर, धुर दा शब्द धुर दी दए गवाहीआ। आपे बणया शाह फ़कीर, शाह कंगाला आप अख्वाईआ। जन भगतां कट्टण आया त्रैगुण माया वज्झा जंज़ीर, पंज तत्त मोह चुकाईआ। अठसठ तीर्थ अमृत रहिण ना देवे किसे नीर, चरन छुहाए दया कमाए आप आपणे विच टिकाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई सभ दे सिर ते आए भीड़, ना सके कोई बचाईआ। लक्ख चुरासी अन्दरे अन्दर उठे पीड़, नाम दारू ना कोई मुख चुआईआ। ना कोई सगला संग रखाए पीर दस्तगीर, शिव शंकर ब्रह्मा विष्न देवत सुर ना कोई भार उठाईआ। धुर दीबाण लाया एका तीर, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सौ पन्दरां तेरी रुत्त सुहाईआ। वीह सौ पन्दरां चवी अस्सू चवीआं अवतार, निरगुण रूप वटाया। निवाए सीस दिल्ली द्वार, दर दरबारा सच सिँघासण इक्क विछाया। चौथी भेटा अग्गे चाढ़्ह, हरिसंगत सीस ताज इक्क टिकाया। चौथे घर चौथे पद चौथे युग देवे वाड़, ना बाहर कोई कढाया। सवा पंज ख़ाली करे कारू गंज, एका इक्की एका पाया। नूर नुरानी शाह सुल्तानी ना सवेर ना सञ्झ, रवि ससि सूरज चन्न ना कोई चढ़ाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत हरि सेवा रिहा कमाया। सवा पंज कर अरदास, पल्ले गंढ्ढ बंधाईआ। पट पटने कर निवास, सिर सिर वेख वखाईआ। पुरी अनन्द करन आया तेरी पूरी आस, मनमुख जीवां उत्ते पर्दा पाईआ। हरि वस्त सच हरिसंगत तेरी रक्खी आपणे पास, अन्त तेरी झोली पाईआ। गुरसिख गुरमुख ना होए कदे उदास, जिस मिल्या पूरा सतिगुर वड दाता बेपरवाहीआ। पहली कत्तक साचे घर करे वास, निवासा आप अख्वाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, तख्त अकाल हरि मन्दिर दए जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द गोबिन्द वेस वटाईआ।

२४ अस्सू २०१५ बिक्रमी मकान नं० ९७८९ गली नं० ७ पहाड़ गंज नवीं दिल्ली

चौथे जुग चौथी धार, चार वरन चलाईआ। लोकमात पैंडा रिहा मुक्क, पान्धी पन्ध मुकाईआ। मनमुख बूटा रिहा सुक्क, गुरमुख हरा कराईआ। आदि निरँजण बैठा प्रमुख, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। लेखा चुकावे गुजरी कुक्ख, तेग बहादर हरि वड्याईआ। आपणी गोदी रिहा चुक्क, आपे रिहा खिडाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, अमृत सीर प्याईआ। ना मानस ना दिसे मनुक्ख, जोत अगम्म टिकाईआ। हरिसंगत हरि रिहा झुक, आप आपणा सीस झुकाईआ। उज्जल होया मात मुक्ख, मस्तक मिटी काली शाहीआ। तृष्ना मिटे जगत दु:ख, चिन्ता रोग गंवाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुख, दस

मास कुण्ड ना कोई तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आया संगत सच्ची सरनाईआ। भगत सरन वड सरनाई, हरि हरि आप तकाईआ। लोक लज्जया जगत तजाई, पंज तत्त करे कुड़माईआ। मात पिता घर वज्जे वधाई, साचा मंगल गाईआ। वेखे खेल साचा माही, हरि दाता धुरदरगाहीआ। देवणहार ठंडीआं छाईं, बिन छप्पर छन्न समाईआ। काग हँस रिहा बणाई, कागों काग समझाईआ। दरस तरस रिहा कमाई, सांतक सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। लहिणा देणा हरि हरि भार, हरिसंगत सीस उठांयदा। जुग जुग कर्ज़ा रिहा उतार, आप आपणी वंड वंडांयदा। बैठे तख्त सच्चे दरबार, सच सलाही सच कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर किरपा वेख वखांयदा। वेखे खेल पुरख करतारा, वड वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण मेल संसारा, गुर सतिगुर रूप समाईआ। सन्त भगत कर दुलारा, एका दर वखाईआ। मस्तक सेहरा सीस दस्तारा, साचा सगन मनाईआ। वेखे घाट जगत किनारा, शब्द घोड़ चढ़ाईआ। मनाए सगन अगम्म अपारा, जलधारा वार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दए सलाहीआ। सच सलाह सिफ्त गुरदेव, साचा जोग कमाईआ। आदि अनादि अलक्ख अभेव, देवी देव अख्वाईआ। करता अबिनाश सदा निहकेव, निहचल धाम सुहाईआ। रसना गाया गोबिन्द जिह्व, जिह्वा नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब पूर्ब वेख वखाईआ। पूर्ब कहिणा शब्द गहिणा, तन तत्त तत्त शृंगारया । नेत्र लोचण दर्शन नैणां, आपा उत्तों वारया। मंगी मंग शब्द गहिणा, लिख्या लेख ना कोई वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखा वेखी जगत भुला रिहा। पूर्ब लहिणा अग्गे रक्ख, आपणा कर्म कमांयदा। गोबिन्द दाता हो प्रतक्ख, गुरमुख मेल मिलांयदा । साजण साचे ल्ए रक्ख, साचा संग निभांयदा। सृष्ट सबाई नालों करे वक्ख, नेत्र नाम ज्ञान दृढ़ांयदा। बिन कटार लड़ाए सथ्थ, लक्ख इक्क इक्क नाल लड़ांयदा। चारों कुन्ट दिसण भक्ख, गोबिन्द साजण रुत्त बसन्ती फुल्ल खिड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। पिछला लहिणा साची रास, सच दरगहि आप टिकाईआ। गुर गोबिन्द वसे पास, घर बैठा बेपरवाहीआ। सिक्खां गया दे धरवास, वेला अन्त जणाईआ। पूरी करे अन्तिम आस, जिस जन बणत बणाईआ। होए सहाई पृथ्मी आकाश, गगन पतालां चरनां हेठ दबाईआ। रवि ससि वेख प्रकाश, नैणां नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण खोज खुजाईआ। सज्जण सच्चा शाहो भूप, शब्द रूप सिक्दारा। वेख विखाए चारों कूट, जोधा सूरबीर बलकारा। नित विरोले जूठ झूठ, फोले गढ़्ह हँकारा। गुरमुखां गुरसिक्खां उत्ते आपे आए जाए तुठ, देवे नाम प्यारा।

सिक्खी तिक्खी रक्खे एका मुट्ठ, एका इक्की एकँकारा। रिखी मुनी बैठे रुठ, साध सन्तन ना पायण सारा। पंडत पांधे रहे लुट्ट, जीव जन्त हाहाकारा। ग्रन्थी पन्थी पीता मदिरा घुट्ट, भुल्लया नानक दर दरबारा। मन्दिर मस्जिद पई लुट्ट, दिवस रैण पुकारा। जगत सरोवर दिसे ना अमृत इक्क घुट्ट, तट तीर्थ भरे किनारा। नहा नहा थक्के कोटी कोट, ना कोई उतरे पारा। गुर गोबिन्द इक्क लगाए साची चोट, सोहँ वज्जे रणजीत नगारा। लक्ख चुरासी आल्हणिउँ डिगे बोट, ना कोई देवे मात सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे नाम वर, अतुट अतोट भण्डारा। नाम अतोट सदा अतुट्ट, हरि हरि आप रखाया। गुरमुख लाहा लैण लुट्ट, मनमुखां हथ्थ ना आया। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, पंचम मोह चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इक्की एका सिक्खी, एका धार चलाया। एका सिक्खी एका वंडा, एका रिहा कराईआ। एका शब्द एका ब्रह्मण्डा, एका खण्डा रिहा दिसाईआ। एका जेरज एका अंडा, एका सेत्ज उत्भुज नाउँ रखाईआ। एका भेख एक पखण्डा, एक कल वरताईआ। एका नर इक्क सुहागण एका रंडा, एका ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेलणहारा आप अख्वाईआ। एका इक्की एका रास, एका नगर अपारया। एका सिक्खी कर प्रकाश, नौ खण्ड करे उज्यारया। एका मण्डल एका रास, सीस निवाए रवि ससि सतारया। देवणहार धुर धरवास, दीवा बाती इक्क जगा रिहा। पूरन करनहारा आस, लेखा आपणा आप मुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाम उपा रिहा। एका इक्की मंग अपार, गोबिन्द आप मंगाईआ। पंचम मीता ख़बरदार, शस्त्र बस्त्र तन सजाईआ। सोलां कर दर शृंगार, सोलां इच्छया वेख वखाईआ । पाए भिच्छया नर निरँकार, सोलां पंचम मेल मिलाईआ। दोहां मेला विच संसार, एका इक्की बणाईआ। इक्की सिक्खी वड सिक्दार, निहकलंक अख्वाईआ। बीस बीसा ढहि ढहि पए द्वार, आप आपणा सीस झुकाईआ। गोबिन्द नाम सीस दस्तार, शब्दी नाम बंधाईआ। कल्गी तोड़ा अपर अपार, जगत जगदीश सुहाईआ। जोती जोड़ा शब्दी धार, हरि नामा डंक वजाईआ। जोत निरँजण सेवादार, आदि शक्त फेरा पाईआ। काल महांकाल बण भिखार, दर बैठण सीस झुकाईआ। नाम भगौती ल्ए हथ्थ हथिआर, भगवन वेस विटाईआ। होए सहाई आदि गिरधार, गिरवर रूप वटाईआ। फतिह डंक इक्क जैकार, राउ रंकां रिहा जणाईआ। ख़ालस ख़ालसा कर त्यार, एका इक्की पाईआ। जगत मलाह गुर अवतार, नानक बेड़ा रिहा चलाईआ। चप्पू लाए अपर अपार, गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। सरसा तेरी टेडी धार, कलिजुग जीवां दिस ना आईआ। चरन सुहाया शाह अस्वार, नीले वाला बेपरवाहीआ। मंगे मंग अग्गे दातार, दर अग्गे आसण लाईआ। पुरख

अकाला भर भण्डार, भरया रहे तोट ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ रिहा विचार, आप आपणे दर वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणे घर, घर साचा इक्क रखाईआ। साचे घर एका इक्की, गोबिन्द मंग मंगांयदा। आपणे नेत्र पारब्रह्म प्रभ आपे पेखी, तेरा रूप सदांयदा। रक्खी लाज दाढ़ी केसी, तेरा तेरे अग्गे टिकांयदा। सेव कमाई जोत दस दस्मेशी, नानक निरगुण निरगुण विच समांयदा। सच अदालत शाहो भूप नर नरेशी, साचा अदल कमांयदा। बीस सद तेरे अन्तिम कलिजुग निकले एका पेशी, एका लेख लिखांयदा। गोद रखाए गणपति गणेशी, नारद शिव शंकर आपणे नाल उपांयदा। ब्रह्मा लिखणहारा लेखी, हथ्थ आपणी कलम उठांयदा। दूर दुराडा आपे बैठा रिहा वेखी, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इक्की धार तिक्खी, वालों निकी आप जणांयदा। वालों निक्की सिक्खी धार, दिस किसे ना आईआ। आत्म अन्तर गुर प्यार, गुरचरन चरन चित लाईआ। साचा कक्का रूप करतार, करते विच समाईआ। पंचम माया मोह प्यार, पंचम मोह दए तुड़ाईआ। पंचम मीता कर शृंगार, सोलां कलीआं तन बंधाईआ। पुरख अबिनाशी शाहो अस्वार, गोबिन्द घोड़ चढ़ाईआ। दोहां मेला अपर अपार, दिस किसे ना आईआ। गुर चेला वस्सया एका घर बाहर, एका रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडाईआ। वंडे वंड हरि ब्रह्मण्ड, गोबिन्द सेवा लाईआ। मेट मिटाए भेख भखण्ड, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। मनमुखता देवण आया दंड, गुरमुखता करे पढ़ाईआ। वढ्ढणहारा सभ दी कंड, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग रंग चलूल, एका भट्ठी रिहा तपाईआ। आप तपाया आपणा भट्ठ, आपणी अग्नी डांयदा। तट उपाए अठसठ, सीतल धार ना कोई रखांयदा। वेख वखाए नठ्ठ नठ्ठ, हरिसंगत मूल चुकांयदा। एका इक्की तेरा हठ, धीरज धर्म रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिक्खी नींह रखांयदा। साची सिक्खी महल्ल उसार, आपणी बणत बणाईआ। काया मन्दिर कर त्यार, शब्द सिँघासण रिहा विछाईआ। नौ दुआरे लाहे किवाड़, आपे वेख वखाईआ। मेल मिलावा सतारां हाढ़, साची रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण मेला बेपरवाहीआ। सज्जण मेला एका घर, एका इक्की पांयदा। इक्क सुहाए साचा दर, एका सिक्खी वेख वखांयदा। एका पुरख एका नर, एका नारी रूप दरसांयदा। एका वरनी ल्ए वर, वर दाता आप हो जांयदा। एका मरनी सृष्ट सबाई जाए मर, मरनगत इक्क जणांयदा। एका विद्या अक्खर चौदां लोक जायण पढ़, एका नाम जपांयदा। एका रूप एका सीस इक्क जगदीश एका धड़, रूप अनूप दरसांयदा। एका खण्डा एका शब्द एका हथ्थ रिहा फड़, चारों कुन्ट चमकांयदा। एका किला एका गढ़्ह,

दर आपणे आप तुड़ांयदा। एका रामा एका सीता एका रावण रिहा लड़, एका लंका गढ़्ह तुड़ांयदा। एका हनवन्ता ल्ए फड़, एका सेव लगांयदा। एका चोटी उप्पर गए चढ़, इक्क पताली फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिक्खी तेरी साची सिख्या जगत विचार, मुनी रिखी भेव ना पांयदा। मुन रिख जप तप सुच्च संजम नेम बणाया। आप उपाए पुन्न पाप, पाप पुन्न आप जणाया। आप रखाए तीनों ताप, त्रैगुण मेल मिलाया। एका जपाए आपणा जाप, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मेला धुरदरगाह, साची सखी जगत मलाह, एका इक्की पाया। एका इक्की एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। सृष्ट सबाई बन्न्हे धार, साची जुगत चलाईआ। वरन बरन ना कोई विचार, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। राउ रंक ना कोई सिक्दार, शाहो भूप ना कोई अख्वाईआ। माया लोभ ना कोई हँकार, काम क्रोध ना कोई सताईआ। नेत्र नैण ना जगत शृंगार, नाम कज्जल एका पाईआ। शस्त्र बस्त्र अपर अपार, शब्द संजोआ इक्क सजाईआ। साचा खण्डा तेज कटार, हरि भगौती आप उठाईआ। फतहि डंका अपर अपार, वाहिगुरू आप लगाईआ। वाह वाह गुरू गुरु गुर बलिहार, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। दो जहानां पावे सार, तिन्नां लोकां वेख वखाईआ। घर मन्दिर अन्दर उच्च मुनार, बैठा जोत जगाईआ। हवनी पवनी कर प्यार, स्वास स्वास नाम जपाईआ। एका इक्की जगत विहार, साची सिक्खी नाउँ धराईआ। नौ खण्ड हो उज्यार, सत्तां दीपां करे रुशनाईआ। सोलां विद्या भरपूर करतार, चौदां लोक करे जणाईआ। तिन्नां लोकां इक्क प्यार, दो जहानां रथ रथवाहीआ। नौ सत्त सोलां सच विहार, घर साचे रिहा कराईआ। चुक्कया डोला गुरमुखां आप करतार, आपणे कंध उठाईआ। तीर्थ तट वेखे जगत किनार, औखे घाट चढ़ाईआ। चरन छुहाए सच द्वार, धाम भूमका इक्क सुहाईआ। आपणा करे आप विहार, दूसर भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की साची सिक्खी देवे नाम सच्ची वड्याईआ। साची सिक्खी साचा दरस, हरि हरि आप रखाया। आप आपणा कीता वस, आप आपणा मोह चुकाया। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपणा पन्थ रचांयदा। आप कसाए आपणा कमरकस, तीर कमान आपणा हथ्थ उठाया। दिवस रैण सेव लगाए रवि ससि, चारों कुन्ट फिरांयदा। वेखणहारा बीस बीसा, आलस निन्दरा विच ना आया। गुरमुखां गौंदा रिहा सदा जस, साचा वक्त सुहाया। मनमुखां बेड़ा पैरां हेठ रिहा झस्स, अन्त रहिण ना पाया। त्रैगुण तपाए अग्नी मठ, जोती लम्बू एका लाया। लहिणा देणा चुकाए अठसठ, तीर्थ तट ना कोई वखाया। गंगा गुदावरी होवे भट्ठ, शिव शंकर मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिक्खी तेरी धार, आप चलाए विच संसार, साचा मार्ग इक्क वखाया।

साचा दर हरि दुआरा, हरि हरि आप जणाईआ। प्रगट होया हरि निरँकारा, सतिगुर रूप वटाईआ। दहि दिशा पावे सारा, अनभव रूप समाईआ। दो जहानां दए हुलारा, त्रै त्रै वेख वखाईआ। चौदां चौदां कर पसारा, दस पंज बंधाईआ। दस छे कर शृंगारा, आपणा वेस वटाईआ। रंक राजानां शाह सुल्तानां इक्क जैकारा, एका रिहा सुणाईआ। एका सज्जण मीत मुरारा, एका शस्त्र नाम वड्याईआ। एका वेखे मार उडारा, एका मृदंग वजाईआ। एका वज्जे ढोल नगारा, एका रिहा सुणाईआ। एका इक्की सिक्खी तेरे फिरे दुआरा, घर घर फेरा पाईआ। बन्द ना करे कोई चार दुआरा, किला कोट ना कोई रखाईआ। पावे सार अन्दर बाहरा गुप्त ज़ाहरा हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्की सिक्खी एका धार, प्रगट कर विच संसार, शब्द गुर हो त्यार, आप आपणा दर सुहाईआ। शब्द गुर वड भरपूरा, एका एक अख्वाया। आपणी अल्हाए अनादी तूरा, आपणा राग अल्हाया। आपणा नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, सच सुच्च समाया। आपणा रंग आपे चाढ़्हे गूढ़ा, आपणा तन रमाया। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, राम नाम जाम इक्क प्याया। पहलों लगाए मस्तक चरन धूढ़ा, फेर पटने फेरा पाया। जगत नाता तुट्टे कूड़ा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी इक्की कर, पंचम पंचम वेख विखाया। पंचम पंचम सवा पंज, पंचम धार चलाईआ। गुर का रूप नाम ख़ज़ाना करे कारू गंज, राज राजाना दए सजाईआ। सृष्ट सबाई नीर वहाए अंञ, गुरमुख ख़ुशी मनाईआ। मनमुखता होई नार बंझ, सच सपूत ना कोई जाईआ। गुरमुखता गुरसिक्खां नाल गई बज्झ, ना सके कोई तुड़ाईआ। धुर दरबारे बैठी सज, गुर गोबिन्द दए गवाहीआ। लौण ना देवे किसे अज पज, मुख घुँगट देवे लाहीआ। इक्की सिक्खी तेरा पर्दा दए कज्ज, पंच रूप दरसाईआ। गुर का शब्द रणजीत नगारा रिहा वज्ज, ताल आपणा आप वजाईआ। ना घड़े ना जाए भज्ज, आर पार कोई चोर यार ना कोई चुराईआ। आपणे अन्दर आपे रक्खया लज्ज, आप आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पुरी अनन्द गया तज, सम्बल बैठा डेरा लाईआ। आप रखाई आपणी लज्ज, लाजवन्त आप हो जाईआ। अमृत प्याए रज रज, तृष्ना भुक्ख रहे ना काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की इक्क प्यार, एका सिक्खी कर त्यार, एका लेखा रिहा लिखाईआ। इक्क प्यार एका नाता, एका रंग रंगाया। एका पुरख पुरख बिधाता, मात पित इक्क अख्वाया। एका वरन एका बरन एका ज़ाता, जात अजाति मेट मिटाया। एका दाती एका दाता, देवणहार इक्क अख्वाया। एका शब्द एका गाथा, एका मन्त्र नाम सुणाया। एका सज्जण एका साथा, एका संग निभाया। एका होए दीनां नाथा, दीनां ग़रीब निमाणे गले लगाया। एका जपाए पूजा पाठा, एका मार्ग एका मार्ग लाया। एका जप एका तप एका हठ, गुरचरन ध्यान

रखाया। इक्क सरोवर मारे ठाठ, चरन धूढ़ी आप नुहाया। आप फिराए मणका इक्क सौ अठ, जिस जन रसना सोहँ गाया। आपे जोत जगाए ज्वाला लट लट, आदि शक्त वेख वखाया। गुर गोबिन्द आपणा पूरा करन आया घाटा, लेखा आपणा आप चुकाया। अमृत छकाया एका बाटा, पंज बाणी मन्त्र पढ़ाया। नाल रलाया मिट्ठा पंचम कीता कट्ठा, पंचम जोड़ जुड़ाया। मनमुखता तपाया आपणा भट्ठा, अग्नी तत्त तपाया। आपणा घर वेख्या ढठ्ठा, धुरदरगाही दर दुआरा आया। गुरसिख फिरे अठसठ नठ्ठा, गुर का रूप दिस ना आया। माया ममता ताप चढ़या मट्ठा, दिवस रैण रिहा सताया। ग्रन्थी पन्थी करन चट्ठा, सच अरदास ना कोई कराया । नाम वेचिआ हट्टो हट्टा, कीमत करते ना कोई चुकाया। लाल रोल्लया कौडीआं घट्टा, कूड़ी क्रिया बंध बंधाया। सांग वरताया बाज़ीगर नटा, नट नटूआ वेख वखाया। तृष्ना वधाई काया मट्टा, लोभ मोह वधाया। नानक शब्द ना बणया साचा मीता, सच शृंगार ना कोए कराया। अमृत जाम ना खोल्ल्हया गटा, मदिरा पान वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचे दर, गुरसिक्खी आप तराया। साची सिक्खी कर उजागर, आपणा कर्म कमांयदा। निर्मल कर्म करे साचा शाह सौदागर, नाम वणजारा इक्क विखांयदा। रत्ती नाम सच्ची रत्नागर, रत रत्न आप बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका इक्की एका गुर एका सिक्खी लिख्या धुर, धुर लेखा आप चुकांयदा। लिख्या धुर आप चुकावणा, हरि वड वड्डी वड्याईआ। गुरमुख रूप सच दरसावना, दर दर अलक्ख जगाईआ। लिख्या लेख पूर करावना, गोबिन्द वड वड्याईआ। हरि हरि सेवा आप कमावणा, सेवक सेव आप अख्वाईआ। झूठा दाग जगत मिटावणा, सच सुच्च रुशनाईआ। नाम ठूठा हथ्थ फड़ावणा, चार वरन भुक्ख मिटाईआ। जुग जुग रुठा फेर मनावणा, पूरे हथ्थ वड्याईआ। शब्द भथ्था तन सजावणा, नाम तीर कमान उठाईआ। साचे नेत्र निशान इक्क तकावणा, दोए नेत्र जगत बन्द कराईआ। चण्ड प्रचण्ड इक्क चमकावणा, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ । आप आपणी वंड वंडावणा, वंडे वंड हर घट थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा वेख वखाईआ।