पुस्तकालयभाग ७

२५ अस्सू २०१५ बिक्रमी बिशन सिँघ दे घर गुड़गाउँ

तख्त ताज जगत निशान, थिर रहिण ना पाईआ। जुग जुग खेले खेल महान, समरथ पुरख वड्याईआ। शाहो भूप हरि मेहरवान, सच सिक्दार अख्वाईआ। सति सरूप निगहबान, सांतक सति समाईआ। जोती नूर नूर महान, निरगुण धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्त इक्क अख्वाईआ। जगत निशाना जगत ताज,

जगत दिस ना आईआ। जगत कुड़यारा रिहा भाज, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जगत जुगीशर रक्खे लाज, जागरत जोत जगाईआ। जगत जुगत रचे काज, जोग जुगत इक्क वखाईआ। लक्ख चुरासी साजण साज, साची बणत बणाईआ। अगम्म अगम्मड़ा मारे अवाज, अगम्मड़ा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दए गवाहीआ। सच सुल्ताना शाहो भूप, हरि हरि आप अख्वाया। वेख वखाए चारों कुन्ट, दहि दिशा लोआं पुरीआं फेरा पाया। मनमुखां हथ्थ ख़ाली ठूठा, मंगण भिक्ख ना पाया। माया ममता जीव जहानी ढठ्ठा, हउमे हँगता गढ़्ह सुहाया। दिवस रैण भुक्खा नंगता, घर घर अलक्ख रिहा जगाया। लोभ हँकार झोली रंगदा, आसा तृष्ना नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाया। राज ताज जगत आधार, हरि हरि वड्याईआ। जीव जन्त साजण साज, साची बणत बणाईआ। आपे रक्खणहारा लाज, आपे दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल वेख वखाए सृष्ट सुबाईआ। सृष्ट सबाई वेखणहारा, एका एकँकारया। जोती सरूपी भेव न्यारा, भेत कोई ना पा रिहा। शब्दी डंक अपर अपारा, दिवस रैण वजा रिहा। चारों कुन्ट हाहाकारा, धीरज धीर ना कोई धरा रिहा। राज राजान शाह सुल्तान रोवण ज़ारो ज़ारा, ज़र दर ना कोई सुहा रिहा। धर्म कर्म करे पुकारा, हरि किरती मुख छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर वेख विखा रिहा। जुगा जुगन्तर एका मीत, हरि हरि आप अख्वाईआ । आदि जुगादी साची रीत, हरि साचा आप चलाईआ। करे कराए पतित पुनीत, जिस जन दया कमाईआ। मानस देही जाए जीत, जीउड़ा अग्न तत्त ना जलाईआ। एका गाए सुहागी गीत, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे बूझ बझाईआ। किरपा कर हरि निरँकार, हरिजन आप जगांयदा। आत्म अन्तर कर प्यार, एका बूझ बुझांयदा। जगत तृष्ना तोड़ हँकार, माया मोह चुकांयदा। भरमी भरम ना पावे सार, भरमी भरम भुलांयदा। गुरमुख सज्जण ढहि पए द्वार, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस वटांयदा। वेस अवल्ला हरि करतारा, आपणा आप कराईआ। अछल अछल्ल खेल न्यार, खेले सृष्ट सबाईआ। खेवट खेट वेख पार किनार, डूंघी भवरी नइया रिहा चलाईआ। सागर डूँघा वड संसार, पार किनारा दिस ना आईआ। सृष्ट सबाई वसे मँझधार, सागर सिन्ध वहाईआ। गुरमुखां देवे चरन प्यार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। शब्दी धुन अनाहद धार, अनहद रूप समाईआ। त्रै लोकां दरसी पावे सार, तिन्नां लोकां वेख वखाईआ। चौदां हट्टां खोल्ह किवाड़, गुरमुखां वंड वंडाईआ। लोआं पुरीआं पार किनार, साचे धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

जगत नाता मोह चुकाईआ। जगत नाता जाए तुट्ट, ममता मोह चुकाईआ । आसा तृष्ना जाए छुट्ट, सगला संग ना कोई वखाईआ। हउमे हँगता जड़्ह देवे पुट्ट, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। नेत्र लोचण नैण दरस लाहा लैण खट्ट, मानस देह वड वड्याईआ। दूई द्वैती कढ्ढण फट्ट, एका धर्म रखाईआ। अमृत आत्म पीणा गट गट, दुरमति मैल गंवाईआ। तन नगारे लाए चोट, शब्दी शब्द उपाईआ। पंच विकारा कढ्ढे खोट, निर्मल धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां एका बूझ बुझाईआ। गुरमुख सज्जण सच्चा शाह, सतिगुर आप समाया। जगत विचोला बेपरवाह, गुर शब्दी नाउँ धराया। देवणहारा इक्क सलाह, दूजा दर ना कोई वखाया। तीजे नेत्र पावे राह, चौथे पद टिकाया। पंचम मेला सहिज सुभा, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेख वखाया। हरि सज्जण रंग रुत्तया, राम रत्न अपार। आपे दे समझावे मत्तया, पूरन किरपा धार। चरन कँवल बंधाए नत्या, बख्शे इक्क प्यार। पंचम विकारा करे हत्या, पंचम देवे मार। आप जगाए चेतन्न सत्या, चेतन्न रूप करतार। नेतन नेतन हो हो वसया, दूर दुराडा पन्ध निवार। हरिसंगत दुआरे आवे नस्सया, आदि जगादी साची कार। तीर निराला एका कस्सया, शब्द सरूपी नाम कमान। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, सच सुच्च करे प्रधान। धुरदरगाही आए नस्सया, गुरमुख साचे ल्ए पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त भगती राह एका दस्सया आपणा देवे नाम निशान। भगत मीता आदि निरँजण, आदि पुरख अबिनाशिआ। नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर विनास्सया। सखा सुहेला साचा सज्जण, हर घट अन्दर रक्खे वास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम दान, चरन कँवल सच्चा भरवास्सया। चरन कँवल साची ओट, हरिजन आप रखांयदा। माया ममता कढ्ढे खोट, दुरमति मैल गंवांयदा। इक्क वखाए साची पोट, नाम पास हथ्थ फड़ांयदा। जगत सागर तरसन कोटी कोट, हथ्थ किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी आलणिउँ डिग्गे बोट, फड़ कोई ना विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर मन्त्र देवे नाम निधान, जगत निधाना आप अख्वांयदा। जगत निधाना हरि भगवन्त, जगत नेत्र बन्द कराईआ। आपे जाणे आपणी बणत, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुरमुखां धीरज देवे साचे सन्त, सद भाणे विच समाईआ। मनमुखां आपणी माया पाए बेअन्त, जीव जन्त सर्ब भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। रंग रंगाए हरि अवल्ला, रंगे रंग अमोल। खेले खेल इक्क इकल्ला, सृष्ट सबाई तोले तोल। वेख वखाए जला थला, उच्चे पर्बत वेख अडोल। करे खेल घड़ी घड़ी पल पला, शब्द जैकारा एका बोल। शब्द गुर करनहारा हल्ला, सृष्ट सबाई

वेखे कोल। हरिजन तेरा भारा पल्ला, हरि वस्सया सदा कोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए साचा दर, सच दुआरा आपे खोल्ह। खुल्हा दर हरि दरवाज़ा, आपणी दया कमाईआ। मेल मिलाए ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। शब्दी देवे साचा दाजा, सुरती गंढ्ढ बंधाईआ। आत्म अन्तर रचया काजा, पारब्रह्म कुड़माईआ। आपणी मारे आपे वाजा, आपे रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुहञ्जणा एका धाम सुहाईआ । एका धाम धुर दरगाह, हरि हरि आप समांयदा। दूसर कोई दिसे ना, ना कोई संग रखांयदा। ना कोई पकड़े किसे बांह, ना कोई कोल बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, वरभण्डी वेख वखांयदा। वरभण्डी तेरा जगत तोल, हरि कंडे नाम तुलाया। शब्द जैकारा एका बोल, चण्ड प्रचण्ड आप अख्वाया। नाम मृदंगा वज्जे ढोल, हर घट आप रिहा सुणाया। तेरे खेले हौली हौल, आप आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रथ चलाया। रथ रथवाही हरि समरथ, आपणा रथ चलांयदा। महिमा अगणत अगणता कथना अकथ, कथ ना कोई कथांयदा। राज राजाना पाए नथ्थ, एका डोरी हथ्थ रखांयदा। खेले खेल अठसठ, अठसठ फेरी पांयदा। तख्त ताज करे भट्ठ, जगत सिँघासण मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म पुरख अबिनाशण, करता पुरख आप अख्वांयदा। करता पुरख सर्ब गुण ठाकर, निर्भय रूप समाया। जन भगत करे कर्म उजागर, एका नाम दृढ़ाया। वणज कराए सच सौदागर, नाम ख़ज़ाना इक्क लुटाया। भाग लगाए काया गागर, अमृत ताल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे ल्ए जगाया। उठ जाग जगत निधान, हरि साचे वड वड्याईआ। खेले खेल दो जहान, भेव अभेद छुपाईआ। जोती नूर जोत महान, जोती जोत उपाईआ। जोधा सूरबीर बलवान, शब्दी नाउँ रखाईआ। सच सुच्च उठाए इक्क निशान, भरमी भरम भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, नाम दात झोली पाईआ। नाम वर साचा पाया, दर पाया पुरख अगम्मा। धुरदरगाही मिल्या वर, पूरन होया कमा। आवण जावण चुक्कया डर, ना मरया ना जम्मा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखणहारा, गुरमुख तेरा तमा। तमा तृष्ना जगत चाटड़ी, दिवस रैण रही कुरलाईआ। जन भगतां करे हरि साचा राखड़ी, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। जगत तृष्ना जाए नाठड़ी, दर द्वार मुख शरमाईआ। एका जाणे पूजा पाठड़ी, पूर्ब दिशा वखाईआ। लाल विरोले काया गाठड़ी, आपणी गंढ्ढ वखाईआ। आपे होए चातरी, वरन बरन ना कोई रखाईआ। मिटे रैण अन्धेर रातड़ी, साचा चन्न करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका दर सुहाईआ। एका दर साचा घर, साचा आप रखांयदा। हरिजन मंगे एका वर, दूजा दर ना कोई पांयदा। तीजे लोचण दरस कर, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। चौथे मन्दिर आपे वड़, आपणा धाम सुहांयदा । पंचम मीता पंचम प्यारा आपे कर, पंचम मोह मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख वेखे साचा घर, काया कंचन गढ़्ह सुहांयदा। कंचन गढ़्ह साची लंका, रावण मन बणाईआ। दिवस रैण वजाए डंका, पंचां नाल रलाईआ। आवे जावे बार अनका, अनक बार सहाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्ता, दिवस रैण रिहा तड़फाईआ। नानक गोबिन्द बणया मंगता, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। रोग निवारे साची संगता, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे तेरा साचा घर, रामा राम रूप समाईआ । लंका गढ़्ह तुट्टे हँकार, हरिजन वज्जे वधाईआ। रामा सीता सुरती कर प्यार, आपणे दर दए बहाईआ। अकाल मूर्ति इक्क निरँकार, निरगुण रूप समाईआ। धरत धवल ना कोई पसार, जल बिम्ब ना कोई उपाईआ। खाणी बाणी ना कोई अधार, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन सुहाए साचा घर, घर साचा वेख वखाईआ। कंचन गढ़्ह साचा मन्दिर, हरि हरि आप सुहाया। राम रामा वस्सया अन्दर, अन्दर मन्दिर कुण्डा लाहया। आपे तोड़णहारा जन्दर, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बंक दुआरा इक्क सुहाया। बंक द्वार सुरत ज्ञान, शब्दी बणत बणाईआ। शाह भबीख़ण कर पछाण, गुरमुख नाउँ रखाईआ। मेल मिलावा विच जहान, सत्तया सत्तया विच टिकाईआ। देवे मति धुर फ़रमाण, एका तत्त बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क उपाईआ। साचा घर उच्च मुनारा, हरि हरि आप सुहाया। राम रूप ल्ए अवतारा, रघुवंसा नाउँ रखाया। समुन्दर सी खाई चार दुआरा, आपणा गढ़्ह सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे अग्गे खड़्ह, दूर दुराडा नेड़े आया। रावण गढ़्ह अपर अपारा, कलिजुग आप बणाईआ। चारों कुन्ट समुंद खारा, चौथा जुग वड्डी वड्याईआ। अन्दर वस्सया काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, सैनापती मन अख्वाईआ। बुध रोवे खड़ दुआरा, नेत्र नैण नीर वहाईआ। मति मतवाली ढहि पए दुआरा, धीरज धीर ना कोई रखाईआ। शाह भबीख़ण मीत मुरारा, गुरसिख गुरमुख आसा आप उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ आए दुआरा, एका शब्द अल्हाईआ। अलक्ख निरँजण ल्ए अवतारा, लोकमात वेख वखाईआ। सम्मत सम्मती पावे सारा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल रचाईआ। गुरसिख तेरा सच्चा पास, हरि साचे हथ्थ रखाया। सतिगुर पूरा मनमुखता ना होया कदे दास, ना अग्गे सीस झुकाया। निज

आत्म रक्खणहारा वास, सो क्यों मनो भुलाया। जोती नूर कर प्रकाश, लोकमात उठ धाया। आदि अन्त ना होए विनास, लोआं पुरीआं फेरा पाया। शब्द डोरी विच आकाश, गगन पताला वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे उलटी रास, आपणा मण्डल दए सुहाया। जगत किनारा औखा घाट, हरि हरि आप रखांयदा। गुरसिख विके ना किसे हाट, ना कोई मुल्ल पवांयदा। आपणा रस ल्ए चाट, आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर अवतार हरि दातार, जोती धार शब्दी प्यार विच संसार, आपणी रचन रचांयदा। कवण लंका कवण गढ़्ह, कवण डंक वजाईआ। कवण वेखे उप्पर खड़, कवण अन्दर डेरा लाईआ। कवण हनवन्ता अग्नी गया सड़, कवण तत्त जलाईआ। कवण रामा ल्या फड़, कवण सीस टिकाईआ। कवण विद्या गया पढ़, कवण वेद सुणाईआ। कवण शास्त्र रिहा लड़, कवण भेद खुल्हाईआ। कवण अस्त्र तोड़े गढ़्ह, कवण चक्र चलाईआ। कवण उखेड़े लग्गी जड़्ह, कवण मेट मिटाईआ। कवण लहिणा देणा चुकाए सीस धड़, कवण पंज तत्त मिटाईआ। कवण दूर दुराडा वेखे खड़, कवण सन्मुख करे लड़ाईआ। कवण हथ्थो हथ्थी ल्ए फड़, कवण कमन्द उठाईआ। कवण अग्गे रिहा अड़, कवण मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा खेल, भेव कोई ना पाईआ। जगत खेल कर त्यार, जगत रिहा भुलाईआ। जगत वेखे जगत न्यार, जगत सागर जगत तराईआ। जगत डुब्बा विच मँझधार, जगत रिहा रुढ़ाईआ। जगत दए ना कोई सहार, जगत ना पार कराईआ। जगत रोवे ज़ारो ज़ार, बिन गुर जुगत किसे हथ्थ ना आईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, समरथ पुरख करे मात लड़ाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, हथ्थ फड़या धुरदरगाहीआ। तुटे गढ़्ह लंका हँकारा, चार दिवार रहिण ना पाईआ। गुरसिक्खां करे तन शृंगार, जो जन संग निभाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरगुण निरगुण आप अख्वाईआ। निरगुण कारे आपे ला, निरगुण कर्म कमाया। निरगुण वेखे थाउँ थाँ, निरगुण डेरा लाया। निरगुण पकड़णहारा बांह, निरगुण दिस किसे ना आया। निरगुण करनहारा ठंडी छाँ, निरगुण बैठा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेलणहार आप करतार, जुग जुग आपणी खेल खिलाया।

२६ अस्सू २०१५ बिक्रमी श्री विश्व नाथ गोपाल मन्दिर कानपुर शहर

हरि अदेश अगम्म अथाह, दिस किसे ना आया। पारब्रह्म बैठा इक्क बेपरवाह, जोती नूर कर रुशनाया। अगम्मड़ा धाम रिहा सुहा, अगम्मड़े धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। विश्व नाथ जगत विश्म्बर, परम पुरख उपाया। आप कराया आप उपाया मात स्वयम्बर, आपे वेख वखाया। आपे धरत धवल कर अडम्बर, आपे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, धारा तेरी वेख वखाया। जगत नाथ जगत नरायण, जुग जुग वेख वखाया। पंडत पांधे मन्दिर रहिण, मन प्रबोध ना कोई वखाईआ। इक्ट्ठे हो हो सारे बहिण, पारब्रह्म भेव ना राईआ। तन पाया काया माटी गहिण, दम दम ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोपाल वेख वखाईआ। गुर गोपाल हरि रघुनाथ, घट घट वेख वखाया। वेद विदांत आप चलाई आपणी गाथ, जगत राह वखाया। पुराण पुराणा देवे साथ, गीता ज्ञान दृढ़ाया। शास्त्र सिमरत वेखे नाथ, नाथ त्रिलोकी आया। हरि हरि नाउँ विके ना किसे हाट, मन्दिर अन्दर ना किसे टिकाया। कर कर थक्के पूजा पाठ, पूरन ब्रह्म ना कोए जणाया। आत्म जोती बुझे लिलाट, जगत लिलाट रहिण ना पाया। सम्मत सम्मती आवे घाट, हरि साचा माण गंवाया। बीस बीसा नेड़े रक्खे एका वाट, एका घाट हरि सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आपे मूल चुकाया । कलिजुग मूल जाए चुक्क, मन्दिर चार दिवारया। जगत बूटा रिहा सुक्क, ना कोई देवे अमृत जल सिंच कयारया। पंडत पांधे रहे थुक्क, मुख खाण पान सपारीआ। आपणा भार ना सके कोई चुक्क, जीवां जन्तां करन ख्वारया। अन्तिम वेला रिहा ढुक, ख़ाली करे दर द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर हरि निरँकार, अछल अछल्ल विच संसार, खेले खेल अगम्म अपारया। मन्दिर अन्दर खोजे खोज, जोती जोत जगाईआ। जगत विकारा बज्झा बोझ, ना सके कोई उठाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई गोहझ, गुर का ज्ञान दिस ना आईआ। तिलक ललाटी लाया रोज़, तिलक ललाट ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा दर दर, जग मन्दिर फोल फुलाईआ। जग मन्दिर चरन छुहा, ठाकर करता आया। कलिजुग वेला रिहा सुहा, आपणी धार बंधाया। सति सति किसे रहे ना, असति असति वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, पुर काहन मार ध्यान, विश्व नाथ हरि गोपाल प्राग मन्दिर बण दलाल, नैण नेत्र वेख वेख वखाया।

२६ अस्सू २०१५ बिक्रमी अवतार सिँघ दे घर कानपुर

थिर घर साचा हरि करतार, आपणा आप उपाया। छप्पर छन्न ना कोई चार दीवार, दर दरवाज़ा दिस ना आया। जोत सरूपी कर पसार, शब्दी रचन रचाया। अकाल मूर्त खेल अपार, निरगुण धाम सुहाया। पारब्रह्म प्रभ बैठ करतार, करनी किरत कमाया। अबिनाशी करता मीत मुरार, अलक्ख अगम्म वेख वखाया। रंग महल्ल उच्च मुनार, अटल अचल्ल दरसाया। दीपक जोती कर उज्यार, प्रकाश प्रकाश टिकाया। सच सिँघासण अपर अपार, पावा चूल ना कोई रखाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, साचा तख्त सुहाया। सरगुण मेला हरि निरँकार, हरी हरि आप अख्वाया। गुरमुखां करे मातलोक प्यार, आप आपणा नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा इक्क सुहाया। थिर घर साचा शब्द अटारी, हरि हरि आप वसाईआ। निरगुण जोत जगे निरँकारी, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। गुरमुखां देवे नाम ख़ुमारी, शब्दी शब्द उपजाईआ। धुनी नाद एकँकारी, एका रिहा वजाईआ। तोड़े हउमे गढ़्ह हँकारी, माया ममता मोह चुकाईआ। देवे दरस दर द्वारी, दर दरवेशा फेरा पाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख्वारी, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। आदिन अन्ता साधन सन्ता, सखा सुहेला जोधा सूरबीर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट बैठा आसण लाईआ। थिर घर साचा सच दरवाज़ा, हरि साचा आप खुल्हांयदा। जन भगतां मारे अनहद वाजा, धुनी नाद वजांयदा। अस्व घोड़ा रक्खे ताजा, लोआं पुरीआं आप दौड़ांयदा। शाहो भूप वड राजन राजा, सच सिक्दार आप अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर लोकमात रचया काजा, भेखाधारी भेख वटांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल कराए देस माझा, देस दिसन्तर फोल फुलांयदा। गुरमुख साचे रक्खे लाजा, माया ममता मोह चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वखाए साचा घर, थिर घर नाउँ रखांयदा। थिर घर हरि अपारा, हरि हरि जोत जगाईआ। इक्क इकल्ला कर पसारा, बैठा आसण लाईआ। जन भगतां देवे नाम अधारा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। चरन कँवल बख्शे सच प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। अमृत आत्म ठंडी धारा, निझर रस वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, शब्द भण्डारा इक्क वरताईआ। शब्द भण्डारा हरि निरँकारा, सतिगुर रूप समांयदा। सन्त सुहेले पावे सारा, गुर गुर चेले मेल मिलांयदा। अचरज खेले खेल विच संसारा, भेखाधारी भेख वटांयदा। आदि निरँजण जोत आकारा, निरगुण रूप सरगुण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि सुहञ्जणा, हरि वड्डी वड्याईआ । मिल्या मेल दर्द दु:ख

भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नैण शब्द ज्ञान पाए अंजना, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमत्त मैल गंवाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाईआ। गुरमुख साचे तेरी रक्खे लज्जणा, नाम पर्दा उप्पर पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख वखाए साचा घर, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। थिर घर बैठा बेपरवाह, नूरो नूर दरसांयदा। आपे वसे आपणे थाँ, दूसर कोई दिस ना आंयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, सखा सखाई ना कोई रखांयदा। जन भगतां देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आत्म अन्तर जपाए एका नाँ, अजपा जाप करांयदा। फड़ फड़ पार कराए बांह, भव सागर ना कोई रुढ़्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे घर, सो घर दुआरा इक्क खुल्हांयदा।

२७ अस्सू २०१५ बिक्रमी त्रबैणी संगम इलाहाबाद

कैलाश पर्बत, केशो धार बहाईआ। भोले नाथ सगला साथ, जटा जूट अख्वाईआ। सति सुरसती मार ठाठ, चरन कँवल उठ धाईआ। सागर सपुत्री जमना नाथ, जम पुर रही तजाईआ। साचा मेला लोकमात, हरि साचा आप कराईआ। रजो तमो सतो त्रैगुण धार एका घाट, एका रूप दरसाईआ। एका ब्रह्म विकी हाट, कीमत करते पाईआ। एका जोबन मारे ठाठ, एका ल्ए अंगड़ाईआ। एका गाए हरि हरि पाठ, एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार वहाईआ। अमृत धार साचा रस, गरुड़ चुंज भरांयदा । लोकमात आया नस्स, देवतिआं तड़फांयदा। इन्द इन्द्रासन रहे नस्स, राह खेड़ा दिस ना आंयदा। पारब्रह्म प्रभ राह रिहा दस्स, लोकमात वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार वहांयदा। गंगा जल उज्जल नीर, निर्मल आप कराया। भगत वछल गहर गम्भीर, गुर मन्त्र विच समाया। सांतक करे सति सरीर, दुरमति मैल गंवाया। भगती कढ्ढे जगत पीड़, एका मार्ग लाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। सच सुरसती साची धार, सच सच आप वहाईआ। छत्ती रागां रही उचार, आपणा मुख सालाहीआ। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, हरि विछोड़ा बेपरवाहीआ। खुल्ही मैंहडी छुटा शृंगार, सच शृंगार ना कोई वखाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, वैंहदी आए डूँघी गार, जल धार नाम रखाईआ। जमन सपुत्री हो त्यार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ । मंगे मंग वर भतार, प्रभ आए झोली पाईआ। वेख्या लोकमात संसार, धरत धवल सुहाईआ। सन्त सुहेले मीत मुरार, दर दर मुख सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

आप आपणा राह वखाईआ। गंगा उट्ठी बाल निधान, नेत्र नैण उग्घाड़या। सुरसती कर हरि पछाण, रोवे ज़ारो ज़ारया। जमना ढहि पई द्वार, कर किरपा हरि करतारया। तेरा दर सोहे इक्क द्वार, साचा बंक इक्क सुहा रिहा। लोकमात आवे डर, पंज तत्त जीव हंकारया। दुरमति मैल देवण भर, अमृत जल ना कोई वखा रिहा। जगत विभचारन नारी नर, नर नरायण ना संग रखा ल्या। आपणी किरपा कर, आपणा मन्त्र आप दृढ़ा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवणहारा वर, वर दाता आप अख्वा रिहा। सो पुरख निरँजण देवे वर, आपणी दया कमाईआ। धरनी धरत धवल उप्पर धर, धरत धवल सुहाईआ। जलधारा नाम साचे भर, एका वंड वंडाईआ। ब्रह्मा विष्न वेखे खड़, विष्नूं हथ्थ वड्याईआ। चतुर्भुज रिहा लड़, चक्र गदा इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खलाईआ। जमना तेरा साचा रूप, हरि हरि आप उपाया। सुरसती तेरा कूट, दिस किसे ना आया। गंगा धार रही लूट, बेमुख रही रुढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रै त्रै बंधन एका पाया । त्रै त्रै बंधन एका पा, एका रंग रंगाईआ। त्रैगुण वेस रिहा वटा, एका थान सुहाईआ। रवि ससि विच गया समा, सांतक सति वरताईआ। जल जलधारा जाए आप लटका, जल जल नीर वहाईआ। जल थल पार किनारा आप करा, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाईआ। साची खेल हरि खिलंदा, आदि अन्त एकँकारा। मेल मिलाए जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेख किनारा । साचा भोगी भोग भुगंता, साचा घर कर प्यारा। साचा बालक इक्क उपजन्ता, नारद सुत दुलारा। ब्रह्मा वेता वेख वखंता, होए मात उज्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहार भण्डारा। गंगा गंगोतरी भर भण्डारा, एका धार चलाईआ। सच सपुत्री कर त्यार, जमना डेरा लाईआ। सुरसती उठे अद्धविचकार, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। विष्नूं वंसी कर प्यार, आपणा वेस वटाईआ। लछमी सोहे दर द्वार, बस्त्र भूषन लाल रंगाईआ। नेत्र नैणां कर शृंगार, कज्जल रही पाईआ। दूर दुराडी आवे वारो वार, वहिंदी धार वहाईआ। अन्तिम मेला विच संसार, एका संगम रही बणाईआ। जोगी जती जंगम गए हार, सन्यासी बैरागी त्यागी कर हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी भिच्छया आपे पाईआ। साची भिच्छया हरि हरि पा, लोकमात वड्आया। पूरन इच्छया आप करा, सतिजुग वेख वखाया। हँस रूप डेरा ला, संगम डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दर सुहाया। त्रै त्रै तेरी त्रिया धार, हरि साचे आप चलाईआ। राम रामा हो अवतार, गया फेरी पाईआ। वशिष्ट गुर नाल प्यार, बैठा सीस झुकाईआ। हथ्थ फड़ तीर कमान, शस्त्र विद्या इक्क जणाईआ। जोधा

सूर होए बलवान, सीता सवाणी ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे थाउँ थाँईंआ। राम रामा हो त्यार, संगम डेरा लांयदा। आया आपा कर प्यार, आपा वेख वखांयदा। थापन थापा कर अपार, थापणहारा भेव ना पांयदा। रामा वेखे गढ़्ह हँकार, लंका रूप वटांयदा। रामा बोले इक्क जैकार, शास्त्र वेद भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विकारा देवे हर, राम रामा इक्क जणांयदा। राम जणाई हरि करतार, आपणी आप जणाईआ। चौदां चौदां वसण बाहर, चौदां घर तजाईआ। हनवन्ता मेला मीत मुरार, आपे दए तराईआ। बाली बनसा कर ख्वार, अंगद अंग समाईआ। सीता सपुत्री ल्ए उधाल, रावण हथ्थ वड्याईआ। जटा जटाओ होए कंगाल, आपणा बल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अछल अछल्ल खेल खिलाईआ। गंगा जमना सुरसती धार, रामा चरन छुहाया। आप आपणा कर प्यार, आपणे रंग रंगाया। तोड़णहारा जगत जंजाल, रूप अनूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रै त्रै तेरा अन्तिम खेल, आपणे हथ्थ रखाया। जमना जागी सारी रैण, नेत्र नैण खुल्हाईआ। नाल रलाई सुरसती भैण, आपणे अंग उठाईआ। गंगा चुक्के लहिण देण, साचा दर सुहाईआ। सन्त साध सारे कहिण, नेत्र नैणां दिस ना आईआ। नहा नहा थक्के आपणे वहिण, डूँघा वहिण पार ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस वटाईआ। सुरसती तेरा सच प्यार, हरि साचे मन्न भांयदा। काहना कृष्ना रूप अपार, संग रुकमणी फेरा पांयदा। जमना मेला पहली वार, चरन कँवल छुहांयदा। तीजे घाट उतरी पार, गंगा धीर धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रबैणी वेख वखांयदा। त्रबैणी तेरा नेत्र खोल्ह, रूप वराट वटाया। अर्जन गीता एका बोल, नाम ज्ञान दृढ़ाया। सच वजाए एका ढोल, कौरों रिहा उठाया। सृष्ट सबाई करया घोल, छुपया कोई रहिण ना पाया। आपणे कंडे तोल्लया तोल, तोलणहारा इक्क अख्वाया। रथ रथवाही बैठ अडोल, एका रथ चलाया। लक्ख चुरासी रही अनभोल, भेव किसे ना पाया। पंचम मीता पंचम वस्सया कोल, दिवस रैण करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा पर्दा उप्पर पाया। सुत र्दोपद कर प्यार, द्रोपती लाज रखाईआ। कपड़ तन होए शृंगार, जगत लाज रखाईआ। कर किरपा जग जाए तार, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। सच सुरसती साची मार, त्रिया वेस वटाईआ। लिख्या लेख वेद व्यास, वाक भविख्त गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। खेलणहार हरि भगवाना, हरि हरि रूप समाया। गंगा बन्न्हे हथ्थीं गाना, जमना सगन मनाया। सुरसती मेला विच जहाना, अद्धविचकारे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप

आपणा राह तकाया। हथ्थीं बन्न्ह गाना, गंगा ख़ुशी मनाईआ। जमना आपणा आप पछाणा, रूप रंग सुहाईआ। सुरसती वेख मार ध्याना, एका वेख वखाईआ। करे खेल हरि भगवाना, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग अन्तिम साची धार, हरि साचा आप वहांयदा। जोत सरूपी खेल अपार, निरगुण वेस वटांयदा। शब्द डंका अपर अपार, आपणा साज रखांयदा। साचा लाड़ा हो त्यार, लोआं पुरीआं पार करांयदा। धरत मात वेख विचार, आप आपणा रूप वटांयदा। सन्त सुहेले मीत मुरार, साचा संग निभांयदा। गुर गोबिन्दा कर प्यार, लोकमाती सगन मनांयदा। छोटा बाला बण सरबाला होया नाल त्यार, साचा मंगल एका गांयदा। साचे घोड़े चढ़या शाह अस्वार, सच सिँघासण आसण लांयदा। जोती जोड़े मेल निरँकार, पुरख अबिनाशी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। साचा लाड़ा हरि जगदीश, एका एक अख्वांयदा। नाम दस्तार बन्न्हे सीस, साचा रूप सुहांयदा। भगत प्यार सेहरा बीस इकीस, आपणा मुख लटकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा कर्म कमांयदा। साचा सेहरा साचे हथ्थ, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। आदि निरँजण चढ़या चन्न, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। सगन मनाया साचे तन, नाम वटना एका लाईआ। राग सुणाया अनादी कन्न, साची सईआं नाल सुहाईआ। आपणा बिस्त्र आपे बन्न्ह, आपे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची रचन रचाईआ। साचा लाड़ा हो त्यार, लोकमात वेख वखांयदा। शब्द घोड़ा इक्क अपार, सोलां कलीआं आसण लांयदा। मेंढी गुंदे विच संसार, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सगन वेख विखांयदा। साचा सगन कर कर चाँईं, आपणी ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख उठाए थाउँ थाँईं, आपणे दर बहाईआ। आपे जाणे आपणा नाईं, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी जंञ सुहाईआ। गुरमुख साजण कर त्यार, साचा रूप दरसाया। चिट्टे बस्त्र कर प्यार, दुरमति मैल गंवाया। पुरख अबिनाशी पाए सार, इक्क इकल्ला संग रखाया। घट घट वासी ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाम धराया । विष्नूं रूप हरि करतार, आपणी कल वरताईआ। दाता भण्डारी ख़बरदार, देवे रिज़क सुबाईआ। भगत भगवन्त मेल संसार, आपे रिहा कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे लड़ बंधाईआ। विष्नूं वंसी हरी हरि, हरि हरि रूप समाया। आपणी किरपा आपे कर, एका दूजा वेस वटाया। आपणी नारी आपे ल्ए वर, आपणा

धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेव किसे ना पाया। साचा दूला हो त्यार, गुरमुख संग रखाईआ। फलया फुला अपर अपार, फल फुलवाड़ी रही महिकाईआ। नाम झूला अपर अपार, गुरसिक्खां सीस उठाईआ। कन्त कन्तूहला हरि भतार, नार सुहागी वेख वखाईआ। आए बैठा तट किनार, दर आपणे डेरा लाईआ। पहलां वरे गंगा नार, जमना फेर व्याहीआ। चरन दास सुरसती प्यार, साची सेव कमाईआ। तिन्नां खिच ल्याए चरन द्वार, चरन चरनोदक आपणा चरन रखाईआ। ख़ाली करया भरया भण्डार, ना फेर कोई भराईआ। इक्की सिक्ख कर उज्यार, आप आपणा दए जणाईआ। गुरमुखां उत्तों जमना सुरसती गंगा तिन्ने देवे वार, चरनां विच बहाईआ। चरन कँवल इक्क प्यार, एका एक वखाईआ। घरों चली पेईआ छड्डे नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, भैण भाई मात पित ना कोई सहाईआ। गुरमुखां डोली चुक्कणी आपणे भार, लै चले कंध उठाईआ। इक्की सिक्ख बणे कहार, लाड़ा सोहे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी नैणी आपे ल्ए प्रनाईआ। इक्की सिक्ख एका रंग, हरि हरि आप रंगाया। जमना सुरसती गंगा मंगी मंग, प्रभ दरस तेरा अन्तिम पाया। मेरा पर्दा ना होए नंग, ना दूसर कोई वेख विखाया। विष्नूं तेरी लग्गे तेरे अंग, कलिजुग सेज ना कोई हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्तिम मेल मिलाया। त्रबैणी नैण रही उग्घाड़, गुरमुखां राह तकाईआ। गुर गोबिन्द कर प्यार, माता गुज़री कुक्ख सुहाईआ। उज्जल मुख विच संसार, हरि साची सिख्या सिक्ख समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे रक्खी धार तिक्खी, भेव कोए ना पाईआ। साचे सिक्ख एका इकी, लोकमात रखांयदा। आपणे दर आपणी किरपा कर आपे रक्खे निक्की, लोकमात वडिआंयदा। जाणे लेख जन हरि जी की, लुकया कोई रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। तट किनारा तीर्थ घाट, हरि हरि वेख वखांयदा। गुरमुखां मस्तक जोत जगाए ललाट, नेत्र नैण खुल्हाया। अग्गे नेड़े दिसे वाट, पिछा दूर रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सतिगुर आप अख्वाया।

विष्नूं भगवान खेल अपारी, आपणा खेल खिलाया। निहकलंक जोत निरँकारी, लोकमात वेख वखाया। तीर्थ तट्टां पावे सारी, तट किनारा डेरा लाया। सिँघ दर्शन बण लिखारी, पिछला मूल चुकाया। पंज प्यारे बख्शे सच्ची सिक्दारी, साचा ताज सीस टिकाया। सतिजुग तेरी एका इक्की आई वारी, इक्की सिक्खां बेड़ा बन्ने लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, आपणा झेड़ा आपे मात चुकाया। आपे जगत पसारा कर, आपे वेख वखाईआ। आपे जोत जल धारा धर, आपे खिच वखाईआ। आपे तीर्थ तट्टां उत्ते वेखे खड़्ह, आपे मुख भवाईआ। आपे गंगा जमना सुरसती अन्दर बैठा वड़, आपे बाहर निकल नठ्ठ जाईआ। आपे दुर्गा मन्त्र रिहा पढ़, आपे इष्ट देव अख्वाईआ। आपे हवन पवन रिहा सड़, आपे सुगंध रूप हो जाईआ। आपे वेद शास्त्र रिहा लड़, आपे रावण लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। आपे बीर बैताले रिहा फड़, आपे रक्खे हथ्थ वड्याईआ। आप भगतन लाए धुरदरगाह जड़्ह, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर गोबिन्द लिख्या लेख सतिजुग इक्की सिक्ख ल्ए फड़, भारत खण्ड वज्जे वधाईआ। चारों कुन्ट उखेड़े जड़्ह, बूटा कोई रहिण ना पाईआ। कोई ना सके अग्गे अड़्ह, शस्त्र शब्द ना कोई उठाईआ। आदि गुर जुगादि गुर जुग जुग आपणा घाड़ण आपे घड़, आपे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रबैणी नैणी आपणी वस्त आपणे विच रखाईआ। आपणी वस्त आपे रक्ख, आपे ल्ए कढाईआ। आपे करणहारा वक्ख, ना दूसर संग रखाईआ। रविदास कबीरा ना होए लक्ख, ना कक्खों लक्ख बणाईआ। कबीर जंज़ीर ना कोए कटे हो प्रतक्ख, गंगा सीर ना रहे वड्याईआ। हरि भाण्डे करके चल्लया सख, चरन चरनोदक विच वहाईआ। भगत भगवन्त भगती करे भक्ख, भगवत गीता रही जणाईआ। पंडत पांधे मारन झक्ख, गऊ मूत्र रहे प्याईआ। गुर संजम रहे रक्ख, ज्ञान गोहझ ना कोई सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दात जगत करामात, आपणे हथ्थ आपे रहे खिचाईआ।