२९ अस्सू २०१५ बिक्रमी अयुध्या ब्रह्म कुण्ड सरजू नदी कन्ढ्ढे
त्रै काल दरसी त्रैगुण धार, त्रै त्रै रूप समाईआ। निरगुण जोती नूर अपार, शब्दी शब्द वड्याईआ। विष्नूं विष्न कर आकार, वास्तक रूप समाईआ। त्रै त्रै मिल्या विच संसार, त्रै त्रै देशा आप जणाईआ। परम पुरख सदा आदेसा, सांतक सति अख्वाईआ। निरगुण रूप नर नरेशा, सहिज सहिज सुखदाईआ। ब्रह्मा भेख खेल हमेशा, आदि अन्त कराईआ। सनक सन्त दए गणेशा, साख्यात वड्याईआ। आपे करे वेस अनेका, अकल कला अख्वाईआ। आपे होए जगत बबेका, ज्ञान गुरु आप अख्वाईआ। आप आपणी बणे रेखा, आपे दए मटाईआ। आपे रूप धारे धारी केसा, मुच्छ दाढ़ी ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त इक्क गुण गाईआ। आदि ना अन्त हरि निरँकार, त्रै त्रै वेस
वटांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव रूप अपार, आदि आदी मेल मिलांयदा। निरगुण निरगुण बन्न्हे धार, निरगुण चलत चलांयदा। शब्दी शब्द डंक अपार, शब्दी हुक्म सुणांयदा। तख्त ताज बैठ सुल्तान, थिर घर वेख वखांयदा। शाहो भूप हरि राज राजान, राम रूप आप हो जांयदा। आपे होए मन्त्री प्रधान, आप आपणा मार्ग लांयदा। आप आपणा फड़ निशान, आप आपणे धाम झुलांयदा। आप आपणा हरि दरबान, आप आपणा सीस झुकांयदा। आप आपणा दए फ़रमाण, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आप आपणा वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं फेरी पांयदा। आप आपणा होए जाणी जाण, लोकमात डेरा लांयदा। आप आपणा बण वेद पुराण, आप आपणा खेल खिलांयदा। आप आपणा देवे दान, गुरू गुर रूप हो जांयदा। आप आपणा रक्खे माण, साधां सन्तां इक्क ध्यान वखांयदा। आप आपणा कर प्रधान, आप आपणी कला चलांयदा। आप आपणा वेखे हाणी हाण, आप आपणा आप प्रनांयदा। आप आपणे बैठ मकान, आप आपणा दर सुहांयदा। आप आपणी सुहाए भूमका अस्थान, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी आप अख्वांयदा। आदि पुरख हरि मेहरवान, एका एक अख्वाया। त्रैगुण मेटे जगत निशान, त्रै त्रै सेवा लाया। तिन्नां लोकां हो मेहरवान, दाता दानी झोली पाया। राज जुगीशर जगत ज्ञान, नमो देव रूप समाया। आदि शक्त खेल महान, नारी नारा रूप वटाया। ना कोई लिंग ना कोई निशान, ना कोई चिन्न बणाया। आपे वस्सया सभ तों भिन्न, घट घट में डेरा लाया। आदि जुगादी जाणे एका गुण, गुणी गहिंदा आप अख्वाया। खेल कराए खिंन खिंन, वेस अनेका रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वाया। आदि पुरख हरि करतार, त्रै त्रै रंग रंगाया। एका जोती कर उज्यार, नूरो नूर समाया। शब्द डंका अपर अपार, ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा सुणाया। ब्रह्म रूप कर पसार, घट घट डेरा लाया। निहचल धाम अगम्म अपार, दिस किसे ना आया। धुरदरगाही साचा लाड़, घर बैठा बंक सुहाया। हड्ड मास ना कोई नाड़ी नाड़, पंज तत्त ना कोई उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप दरसाया। हरि रूप अपार, भेव कोई ना पांयदा। त्रै त्रै खेले खेल अपार, लेखा लिख्त ना कोई लिखांयदा। अकाल मूर्त निरगुण धार, निरवैर आप अख्वांयदा। अजूनी रहित सर्ब पसार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा चलत चलांयदा। करनेहार हरि समरथ, हरि हरि आप अख्वाया। आपे जाणे आपणी वथ, आपणे घर टिकाया। आपे शब्द बाणी अकथना अकथ कथ कथनी ना कोई लिखाया। आदि जुगादी चलाए साची गथ, नाम नामा इक्क वखाया। त्रै त्रै लोकां आपे देवे आपणा रथ, रथ रथवाही सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, लोकमात करे रुशनाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता अचुत्त, आप अख्वांयदा। आप सुहाए आपणी रुत्त, त्रैगुण वेस वटांयदा। पंज तत्त सुहाए काया रुत्त, घट घट डेरा लांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म पया फुट्ट, आपणी धार रखांयदा। अमृत आपे आपणा सुट्ट, हर घट ताल भरांयदा। आपे चढ़ाए बैठा चोट, घर घर विच आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल खलांयदा। जुग जुग वेस हरि निरँकार, आपणा आप कराया। आपे लेखा लेख अपार, आपणा बंधन पाया। निरगुण जोती कर उज्यार, निरगुण डेरा लाया। सतिजुग वेखे वार अठार, त्रेता रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। सतिजुग तेरा साचा रंग, हरि साचे आप चढ़ाया। पारब्रह्म मंगी मंग, सन्त कुमार लेख लिखाया। एका वेखे हरि हरि रंग, दूसरा रंग ना कोई भाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पलँघ इक्क विछाया। सति रंग सूत्र धार, हरि हरि आप रूप विछाया। बस्त्र विछाउणा अपर अपार, सति सन्तोख विछाईआ। सच सुच्च कर त्यार, ताणा पेटा चलाईआ। लोआं पुरीआं वेख विचार, आपणी हथ्थीं बंधन बंध बंधाईआ। आपे बैठा कर शृंगार, चौदां हट्टां खोल्ह खुल्हाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन विचार, नेत्र नैण रहे उठाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द खोल्हे हथ्थीं हार, दर दुआरे वेख वखाईआ। गण गंधर्ब सुण रहे विचार, पुष्प बरख़ा रहे लाईआ। ब्रह्मा भेव ना पाए कोई विच संसार, लक्ख चुरासी दिस ना आईआ। सन्त कुमार रिहा पुकार, एका धाम सुहाईआ। सरजू किनारा हरि गिरधार, लहिंदी दिशा डेरा लाईआ। चढ़दी कूटे पावे सार, जोती जोत कर रुशनाईआ। पूत सपूता सुत दुलार, मात पित मिले वड्याईआ। राम रूप हो करतार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। शस्त्र बस्त्र अपर अपार, तीर कमान इक्क उठाईआ। हँकार विकारी करे ख्वार, ग़रीब निमाणे ल्ए तराईआ। रावण निवारे गढ़्ह लंका हँकार, हनवन्ता संग पढ़ाईआ। त्रै त्रै वेस कर कर जाए हार, अन्तिम आपणी पति गंवाईआ। धन्न धन्नवन्त ना कोए सहार, जस दसरथ कोए ना गाईआ। ढहि ढहि पए महल्ल मुनार, अचल अटल रहिण ना पाईआ। आप आप वहाए जल जलधार, जलधारा रूप समाईआ। जुग जुग वेस आप करतार, आप आपणा रिहा कराईआ। त्रेता त्रिया वेस अपार, हरि साचा आप कराईआ। जोती जामा धर धर भेस, आप आपणा वेस वटाईआ। जगत अयुध्या लग्गी मेख, भगत निशाना दिस ना आंयदा। कलिजुग अन्तिम नानक गुर हो दरवेश, दर दुआरे फेरी पांयदा। नेत्र खोल्हे दस दस्मेश, आप आपणा राह वखांयदा। पारब्रह्म हरि बेअन्त तेरे दर तेरे घर किसे ना चले कोई पेश, आदि अन्त ना कोई जणांयदा। लभ्भ लभ्भ थक्के रिखी केस, गवर्धन धारी मुख छुपांयदा। दो जहानां नर नरेश, नेत्र नैण नज़र ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्म अगम्मी धार, नानक गोबिन्द कर प्यार, अन्तर मन्त्र इक्क जणांयदा। नानक गुर शब्द सलाह, हरि हरि आप जणाईआ। गोबिन्द गुर बण मलाह, बेड़ा ल्ए उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, अन्तिम बन्ने ल्ए लगाईआ। अयुध्या चरन छहाए आपे आ, निहकलंका नाउँ रखाईआ। मन्दिर अन्दर करे ख़ाली थाँ, सच वस्त रहे ना राईआ। घर घर उडदे दिसण काँ, पंछी डार ना कोई वखाईआ। जन भगतां बणे पिता माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। नानक गुर शब्द जैकारा, हरि हरि आप सुणांयदा। पारब्रह्म तेरा भेव न्यारा, तेरा भेव कोई ना पांयदा। जुग जुग करे खेल अपारा, आप आपणी सेव कमांयदा। आदि अन्त इक्क अवतारा, सो पुरख निरँजण नज़री आंयदा। एका दर सच्चा दरबारा, घर साचा आप सुहांयदा। प्रगट होए विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। वजाए डंका अपर अपारा, शाह सुल्तान आप उठांयदा। जगत निशाना बैठे विच संसारा, आपणी धार आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत किनारा इक्क वखांयदा। जगत किनारा कलिजुग घाट, हरि साचा वेख वखांयदा। प्रगट हो नर अवतार, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। सर्बकल आपे समरथ, अकल कला हो जांयदा। शब्द चलाए एका रथ, रथ रथवाही आप दौड़ांयदा। वेख वखाए अठसठ, तट किनारे फोल फुलांयदा। मन्दिर अन्दर वेखे पूजा पाठ, रसना जिह्वा कवण गुण गांयदा । कवण जोती जगे ललाट, अन्ध अन्धेर कवण मिटांयदा। कवण कपाटी बज़र गया पाट, कवण मुख भवांयदा। कवण खुल्ल्हे साचा हाट, कवण गढ़्ही डेरा लांयदा। दर दर वेखे खेल बाज़ीगर नाट, नट नटूआ स्वांग वरतांयदा। कोए ना चढ़या साचे घाट, जूठा झूठा मस्तक नज़री आंयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत समग्री इक्क अकगरी इक्क अकाला दीन दयाला खेले खेल जगत निराला, आप आपणी झोली पांयदा। जगत समग्री कर इक्ट्ठ, चरन कँवल लगाईआ। वेख वखाए अठसठ, मन्दिर अन्दर फेरा पाईआ। भगत भगवाना गया तुठ, भगतन मेल मिलाईआ। कलिजुग गेड़ी उलटी लट्ठ, धरत धवल वड्याईआ। अन्तिम सभ ने होणा भट्ठ, नाल कोई ना जाईआ। ना कोई सहाई अठसठ, सिर हथ्थ ना कोई टिकाईआ। लेखा चुक्के मन्दिर मट्ठ, पूजस सिला ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वथ्थ, साचा साची झोली पाईआ। मुक्के झेड़ा तट किनार, जगत विछोड़ा पाया। राम रामा मिल्या विच करतार, लोकमात ना फेरा पाया। कृष्ना काहना मीत मुरार, हरि रंग रंगण विच समाया। गुर नानक लेखा अपर अपार, लिख्या लेख ना किसे मिटाया। गोबिन्द गुर वेखे साचे घाट, हरि का रूप ना कोए जगत वखाया।
दो जहानां नेड़े वाट, एका घर सुहाया। अन्तिम कल आपणे तट आपे उपजे आपणा पड़ जाए पाट, दूई द्वैती पर्दा पाया। लहिणा देणा चुकाए अठसठ, आपणा भार आप उठाया। गुरसिक्खां जन भगतां हरि सन्तां मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, एका इक्की साची सिक्खी, आपणी हथ्थी लिखी, गुर गोबिन्द जल धार गया भेट चढ़ाया। माण गंवाए मुनी रिखी, पंडत पांधे जगत भेखी, चोटीआं मुंनण वेखो वेखी, चोटी चढ़ दरस किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्की सिक्खां देवे जिया दान, गुर गोबिन्द वेखे मार ध्यान, आपणी हथ्थीं जो गया रुढ़्हाया। साचा मिले धुर फ़ुरमाण, पवण पवणी सारे गाण, सुणे सुणाए गुण निधान, धर्म झुलाए इक्क निशान, आप आपणा रंग रंगाया। अमरापद गुरमुख साचे सारे गाण, जिस जन साचा संग रखाया। आवण जावण छुट्टा विच जहान, जगत स्वांग गुरसिख चरनां हेठ दबाया। धुर दरगाही मिले इक्क मकान, नाता छुट्टे पीण खाण, कन्न ना सुणे कोई कान, नेत्र ना लाइन कोई ध्यान बुध ना जाणे कोई ज्ञान, मन ना दिसे कोई शैतान, ब्रह्म ना होए तन प्रधान, पारब्रह्म गुरसिख आप उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच खण्ड खण्ड सच द्वार, इक्क सुहाया।
३० अस्सू २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा गुरू का बाग कांशी
अनभव भगत भण्डार, जगत ज्ञान हथ्थ ना आया। भगवन्त सन्त रूप अपार, ना कोई वेख वखाया। अलक्ख अगम्म बेऐब परवरदिगार, उच्च अथाह अख्वाया। निरगुण जोती कर उज्यार, निरगुण रूप रिहा समाया। सतिगुर रूप विच संसार, सतिगुर नाम धराया। शब्द विचोला अपर अपार, डंका नाम वजाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेस वटाया। आदि पुरख पुरख अकाला, एका पुरख अख्वांयदा। दीना बंधप दीन दयाला, दयानिध आप हो जांयदा। लोकमात बण दलाला, शब्द शब्दी वेस वटांयदा। चले चलाए अवलड़ी चाला, अभेव अभेदा भेव कोई ना पांयदा। पंज तत्त बणाए धर्म सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण आसण लांयदा। दीपक जोती कर उजाला, गुर ज्ञान अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण अबिनाशी करता आप आपणा वेस वटांयदा। आप आपणा वेस वटाए, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। सतिगुर साचा दए जणाए, आप आपणे विच टिकाईआ। एका जोती डगमगाए, दूसर वस्त ना कोई रखाईआ। शब्द धुन
नाद वजाए, अनहद तार हिलाईआ। पंचम घर बहि बहि गाए, साचा मंगल इक्क सुणाईआ। आदि जुगादी खेल कराए, भेव कोई ना पाईआ। नानक निरगुण रिहा ध्याए, प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। निरगुण मेला सहिज सुभाए, घर साचा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मूर्त अकाल दीन दयाल, बिन गुर पूरे नज़र ना आईआ। दीन दयाल हरि बेअन्ता, हरि हरि रूप अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटांयदा। मेल मिलावा साचे सन्ता, आप आपणी बूझ बुझांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर सतिगुर रूप शाहो भूप तरांयदा। आदि पुरख हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। सतिगुर रूप विच संसार, पंज तत्त समाया। जन भगतां देवे नाम अधार, शब्दी डंक वजाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, दिस किसे ना आया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट बैठा डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेख विखाया। निरगुण रूप हरि अकल्ला, अकल कला अख्वांयदा । सतिगुर वेखे पंज तत्त महल्ला, आप आपणा आसण लांयदा। जन भगतां दरस दिखाए जलां थलां, डूंघी कन्दर फोल फुलांयदा। मनमुखां दूई द्वैती मेटे सल्ला, हरि का भेव कोई ना पांयदा। आपे होए अछल अछल्ला, अछल अछल्ल आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग करता करता पुरख नाउँ धरांयदा। करता पुरख आदि निरँजण, हरि हरि आप अख्वाया। सतिगुर पूरा दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराया। जन भगतां नेत्र पाए अंजन, नाम निधाना इक्क रखाया। मनमुख जीव दर तों भज्जण, दर द्वार दिस ना आया। सृष्ट सबाई सांझा सज्जण, लोकमात वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे साचा वर, लोकमात फेरा पाया। आदि पुरख हरि अबिनाशा, एका एकँकारया। सतिगुर पूरा वेखे मात तमाशा, आवे जावे वारो वारया। साधां सन्तां होए दासी दासा, सेवक सेवा आप कमा रिहा। मनमुखां आए हार पासा, साचा दर ना कोई खुल्हा रिहा। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे रासा, मण्डल मण्डप आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोती आप अख्वा रिहा। अजूनी रहित आप करतार, एका एक निराकारया। सतिगुर रूप विच संसार, खेल अगम्म अपारया। भगती भगत भगत अधार, नाम कराए वणज वणजारया। मनमुखां डोबे विच मँझधार, बेड़ा कोए ना पार कराया। खेले खेल अपर अपार, भेद अभेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका घर इक्क मकान, एका एक रखाया। अजूनी रहित हरि गिरधारा, हरि हरि रूप समाया। लोकमात कर उज्यारा, सतिगुर रूप समाया । गुरसिख बहाए सच दुआरा, आप आपणी दया कमाया। मनमुख ना जाणे जीव गंवारा, हउमे हँगता गढ़्ह सुहाया। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाया। हरि जू हरि हरि वेस अवल्ला, हरि हरि आप करांयदा । सतिगुर पूरा इक्क इकल्ला, लोकमात वेख विखांयदा। जन भगतां जोती शब्दी रला, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। मनमुखां पंच विकारा करे हल्ला, दिवस रैण सतांयदा। वस्सया निहचल धाम अटला, अगम्म अगोचर आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण दाता बेपरवाह, एका एक अख्वाया। सतिगुर पूरा बण मलाह, लोकमात उठ धाया। गुरमुखां दस्से साचा राह, नाम मन्त्र इक्क दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगन रंग चढ़ाया। एका रंग अकाल मूर्त, आपणा आप चढ़ाईआ। शब्द अनादी साची तूरत, धुरदरगाही आप वजाईआ। सतिगुर पूरा नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, सुच्च संजम मेल मिलाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हत, दे मति ज्ञान समझाईआ। जिस जन बख्शे चरन धूढ़त, दुरमति मैल गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी करता सतिगुर पूरा देवे मात वड्याईआ। सतिगुर पूरा सति सरूप, हरि हरि आप अख्वांयदा। राजन राज शाहो भूप, थिर घर डेरा लांयदा। वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग धार चलांयदा। जुग जुग धार हरि करतार, आपणी आप चलाईआ। सतिजुग त्रेता पार किनार, द्वापर वेख वखाईआ। रामा कृष्ना रूप अपार, रूप अनूप दरसाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। नानक गुर गुर अवतार, आप आपणी जोत जगाईआ। ब्रह्म ब्रह्म करे प्यार, पारब्रह्म समाईआ। नारी कन्त हरि भतार, सच सुच्च पढ़ाईआ। माया पाया हरि हरि निरँकार, एका अंक समाईआ। नाम सति ल्ए अधार, लोकमात वज्जी वधाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, जीवां जन्तां मिले जणाईआ। हउमे हँगता तोड़ हँकार, साची संगता ल्ए बणाईआ। वेखे वेख कर विचार, नदरी नदर आप कराईआ। कर्मां कर्म रिहा विचार, करता पुरख आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, नानक निरगुण रूप समाईआ। नानक वर घर हरि हरि पाया, साची वज्जी वधाईआ। साची सखीआं मंगल गाया, साचा ढोला इक्क सुणाईआ। साचे दर डेरा लाया, एका दूजा भउ चुकाईआ। अकाल पुरख प्रभ नज़री आया, जोती नूरो नूर समाईआ। नानक निरगुण दर्शन पाया, सोहँ रसना गाईआ। एका चोली रंग रंगाया, पंज तत्त ना कोई हंढाईआ। अन्दर मन्दिर हरि बहाया, अट्ठे पहर समाईआ। एका डेरा सचा लाया, विछड़ कदे ना जाईआ। एका रसना एका गुण गाया, एका वज्जी वधाईआ। एका अंगद अंग लगाया, अंगीकार आप हो जाईआ। एका अमर निथावां पार कराया, अमरापद समाईआ। रामदास सिर हथ्थ टिकाया, घर साचे रिहा जगाईआ। गुर अर्जन लेखा आप लिखाया,
ज्ञान बोध बोध रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मीता वस्सया एका घर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पंचम गुर हरि हरि गाए, रसना नाम वखानया। नानक निरगुण नज़री आए, चले चलाए आपणे भाणया। एका दूजा भेस वटाया, तीजे चौथे डेरा लाए पारब्रह्म आप पछाणयां। पंचम साची बाणी गाए, उपजे राग धुन तरानयां। लेखा लिख्त आप लिखाए, आप सुणाए धुर फ़रमाणयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मीता वस्सया एका घर, पंचम मेला सहिज सुभाईआ । सतिगुर पूरा हरि समरथ, एका इक्क अख्वांयदा। गुरमुखां रक्खे दे कर हथ्थ, आपणी दया कमांयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो नेत्र लोचण दरस पांयदा। शब्द जणाई काया मन्दिर कथनी कथा कथ, कथा आप सुणांयदा। नाम चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। पंच विकारा देवे मथ, जिस सिर हथ्थ आप टिकांयदा। आवण जावण लक्ख चुरासी धर्म राए गेड़ा पाए भट्ठ, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। गुरमुखां मेला नठ्ठ नठ्ठ, आदि जुगादी जुग जुग वेस वटांयदा। शब्द ब्रह्मादी इक्क रखाए साचे रथ, चरन कँवल ध्यान लगांयदा। लेखे लग्गे जोग अभ्यास, मन्त्र ज्ञान ध्यान इशनान पूजा पाठ, जिस जन आपणी गोद उठांयदा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा मारे ठाठ, माया ममता धार वहांयदा। सति सन्तोख अन्तिम मोख ना दिसे किसे तीर्थ तट्ट, पंडत पांधा ना कोई पार करांयदा। मन मतवाला फेरी उलटी लट्ठ, बुध बबेक ना कोई विखांयदा। जिस जन सतिगुर पूरा लोकमात ल्ए रक्ख, एक एक एका नेत्र ज्ञान खुल्हांयदा। सृष्ट सबाई नालों करे वक्ख, आपणा दरस दिखांयदा। नानक गोबिन्द प्रगट होए दरस दिखाए आप प्रतक्ख, प्रीख्या विच किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गोबिन्द देवे साचा वर, नानक सोहे बंक द्वार, सम्बल नगर जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोहँ साचा डंक वजांयदा। सो पुरख निरँजण आप करतार, नानक निरगुण आप रसना गाया। हउमे हँगता देवे मार, जिस जन आपणा दर बुझाया। जन भगतां दर होए मंगता, जुग जुग फेरी पाया। गुरसिख मिलाए जिउँ नानक अंगद, आप आपणे गले लगाया। धुरदरगाही मजीठी रंग, चोली नाम रंग दो जहान उतर ना जाया। औंदा जांदा कदे ना संगदा, लोक लज्जया ना कोई रखाया। लेखा चुकाए भेख पखण्ड दा, कूड़ी क्रिया दए मटाया। नानक द्वार गुरू बाग सच सिँघासण अकाल पुरख अजूनी रहित करते पुरख सरबंग दा, सर्ब घट वेखे वेख वखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंडत पांधा बण हँकार, सूकर दृष्टी दए विचार, ज्ञान रूप पंज तत्त आकार, सति सरूप आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि वेस अनेक आप कराया।
३० अस्सू २०१५ बिक्रमी विश्व नाथ मन्दिर काशी
मात गर्भ दस दस मास, हरि हरि आस रखाईआ। आए बाहर जगत प्यास, तृष्ना होए हलकाईआ। नाता जुड़या रसन स्वास, रामा नाम भुलाईआ। मात पिता घर करया वास, बंधन जगत बंधाईआ। होया विछोड़ा पुरख अबिनाश, मातलोक वड्याईआ। सच वस्त ना किसे पास, जगत वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बाल बाला वेख वखाईआ। बाल अवस्था हो प्रधान, जगत जुग वड्याईआ। पंज तत्त नौजवान, पंज तत्त कुड़माईआ। पंचम मीत होए शैतान, पंचम मोह बंधाईआ। पंचम रूप हरि प्रधान, पंचम रिहा गाईआ। जूठा झूठा फड़ निशान, धरत धवल रहे झुलाईआ। उच्चे मन्दिर वेख मकान, भुल्लया हरि रघुराईआ। माया ममता खोल्ह दुकान, आप आपणा रहे लुटाईआ। रसना जिह्वा पीण खाण, तृष्ना भुक्ख वधाईआ। भरमे भुल्ले जीव निधान, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंज तत्त बैठा डेरा लाईआ। पंज पंजी कर प्यार, पंचम मेल मिलांयदा। मन बुध कर त्यार, मती मति समझांयदा। नौ दुआरे खोल्ह कवाड़, दर दरवाज़े वेख वखांयदा। दस्म महल्ल उच्च मुनार, घर घर विच आप टिकांयदा। जोत निरँजण कर उज्यार, दीपक दीआ इक्क रखांयदा। शब्दी धुंन अपर अपार, आत्म धुंन अल्हांयदा। पंचम गाए वारो वार, पंचम मीता आप हो जांयदा। नेत्र नैण खोल्ह किवाड़, आप आपणा राह विखांयदा। सुखमन नाड़ी डूँघी गार, टेडी बंक धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंधन पांयदा। जगत बंधन हरि हरि पाया, भेव कोई ना पांयदा। पंज तत्त जोड़ जुड़ाया, हड्ड मास नाड़ी रत्त वेख विखांयदा। भैण भाई साक सैण कुटंभ बणाया, नारी कन्त मेल मिलांयदा। धीआं पुत्तर दए वड्आया, माया मोह अख्वांयदा। आप आपणा राह भुलाया, झूठे धन्दे सर्ब लगांयदा। कलिजुग कूड़ा कुड़यारा डंका रिहा वजाया, आपणा डौरु आप फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार चलांयदा। आत्म लिव छुटा नाता, धरत धवल सुहांयदा। भुल्लया दर पुरख बिधाता, नाभी कँवल ना कोई भवांयदा। अनहद मिली ना साची गाथा, जगत राग चित लुभांयदा। मिल्या मेल ना साचे नाथा, जगत अनाथा आप सतांयदा। जगत विकारा मारे ठाठा, डूँघी धार वहांयदा। हरि का शब्द ना पाया कर कर थक्के पूजा पाठा, पूजा पाठ ना कोई वखांयदा। अट्ठ अठोतरी फेरी माला वेख वखाए अठसाठा, तीर्थ तट किनारा डेरा लांयदा। चौदां लोक खोल्ह हाटा, नट नटूआ राह चलांयदा। बिन हरि नामे कोई ना करे पूरा घाटा, लहिणा लहिणा ना कोए चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मन्त्र शब्द ज्ञान, एका नेत्र इक्क ध्यान, नानक गुर दृढ़ांयदा।
नानक गुर शब्द संदेशा, लोकमात सुणाया। पंज तत्त कर प्रवेशा, साचा डंक वजाया। आपे वेखे धारी केसा, गोबिन्द रूप वटाया। आपे होए दस दस्मेसा, दहि दिशा फेरी पाया। आपे होए नर नरेशा, साचे तख्त सिँघासण आसण लाया। आपे वेखे गणपति गणेशा, ब्रह्मा विष्न शिव सीस रहे झुकाया। सति पुरख सदा आदेशा, घर साचा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाम जपाया। नाम मन्त्र सति करतार, सृष्ट सबाई जणांयदा। दाता दानी धुर दरबार, आप आपणा कर्म कमांयदा। वरते वरतावे विच संसार, अतोट अतुट रखांयदा। जगत जुगती रक्खे आपणे हथ्थ करतार, भेव कोए ना पांयदा। जीव जन्त करन विचार, जीअ दान ना कोई करांयदा। सन्त भगत भगवन्त मेल अपार, काया खेड़ा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम बीजे साचे घर, आपणा वत रखांयदा। नाम वत शब्द क्यारी, हरि हरि आप उपाईआ । बीजे बीज अगम्म अपारी, फुल्ल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। किरपा कर नानक निरँकारी, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, घर घर वेखे सहिज सुबाईआ। नाम अनमोल सर्ब गुणवन्ता, हरि हरि आप रखाया। कर किरपा देवे साचे सन्ता, जो जन मंगण आया। मेल मिलावा नारी कन्ता, सुरती शब्दी मेल मिलाया। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, निरगुण निरगुण वेख वखाया। चोली रंगण आपे रंगदा, नाम मजीठी इक्क चढ़ाया। नौ दुआरे आप लँघदा, दस्म दुआरी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। दस्म दुआरी खोल्ह दरवाज़ा, निरगुण जोत करे रुशनाया। शब्द सिँघासण बैठ ग़रीब निवाज़ा, आप आपणा रूप दरसाया। जन भगतां मारे अनहद वाजां, धुनी नाद सुणाईआ। एका रक्खे अस्व ताजा, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाईआ । पूर्ब पच्छिम उत्तर दक्खण खेले खेल रचया काजा, वेखणहार दिस ना आईआ। नाम चलाया सच जहाजा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी साचे मन्दिर सज्जण साचे ल्ए मिलाईआ। साचा मन्दिर सच टिकाणा, हरि हरि आप सुहाया । शब्दी शब्द धुर फ़रमाणा, एका एक गाया। अगम्म अगम्मड़ा गाए एका गाणा, एका ताल वजाया। इक्क विखाए पद निरबाणा, दूजा धाम ना कोई उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मेला आपणे दर, दर साचा आप सुहाया । सतिनाम जगत वड्याई, नानक गुर जणाईआ। सोहँ शब्द रसना रहे गाई, आप आपणा विच टिकाईआ। एका दूजा भेव चुकाई, तीजे नैण मेल मिलाईआ। चौथे घर वज्जे वधाई, सति सति वड्डी वड्याईआ। पंचम मेला चाँईं चाँईं, चात्रिक तृखा बुझाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाई, थिर घर बैठा आसण लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण खेल रचाई, अजूनी रहित अनभव
प्रकाश इक्क वखाईआ। निरगुण जोत करे रुशनाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, जगत तृष्ना मात गर्भ जम की फाँसी लक्ख चुरासी दए मिटाईआ।
पहली कत्तक २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा हरिमन्दिर साहिब पटना साहिब जन्म अस्थान
आदि पुरख हरि निरँकार, एक एक अख्वांयदा। जोती नूर कर उज्यार, जुग जुग वेस वटांयदा। अगम्म अगम्मड़ा खेल अपार, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि निरँजण नाम धरांयदा। आदि पुरख हरि अबिनाश, एका आप अख्वाया। जुग जुग वेखण आए जगत तमाश, गुर गोबिन्द नाउँ रखाया। करे खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख वखाया। पारब्रह्म हरि बेअन्ता, आदिन अन्ता इक्क अवतारया। गुरमुख वेखे साचे सन्ता, सुहाए बंक द्वारया। आदि जुगादी महिमा अगणता, महिमा अगणत लेखा लिख्त विच ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिला रिहा। गोबिन्द मीत हरि करतार, लोकमात करे रुशनाईआ। गोबिन्द मेला गुरमुख साचे ल्ए अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका देवे नाम आधार, नानक मन्त्र इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटाईआ। आदि पुरख दीन दयाला, एका नूर सुहाया। जगी जोत इक्क अकाला, दहि दिशा वेख वखाया। दीपक जोती एका बाला, अज्ञान अन्धेर मिटाया। जन भगतां तोड़ण आया जगत जंजाला, अमृत जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखाया। हरि सज्जण हरि मीतड़ा, एका एकँकार। जुग जुग जन भगतां वसे काया चोली चीथड़ा, ना सके खेले खेल अपार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, दिस ना आए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात दित्ता वर, गुर गोबिन्द खेल अपार। गोबिन्द गुर गुर करतार, हरि हरि आप अख्वाया। पंज तत्त कर प्यार, मातलोक जन्म दवाया। नाम खण्डा तेज कटार, आप आपणा हथ्थ फड़ाया। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। भेख पखण्डा दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ उपाया। नाउँ धर हरि अपार, गोबिन्द सिँघ वड्याईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। पंचम मीता कर प्यार, पंचम देवे वड वड्याईआ। अचरज रीता इक्क अपार, आपणी आप चलाईआ। जन भगतां मेला विच संसार, माया मोह चुकाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, झूठा
नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दित्ती मात वड्याईआ। गोबिन्द गुर दीन दयाल, एक एक अख्वाया। गुरमुख वेखे साचे लाल, आप आपणा वेस वटाया। नेड़ ना आए काल महांकाल, जिस सिर हथ्थ टिकाया। शब्द बणाए इक्क दलाल, नाम मन्त्र इक्क पढ़ाया। गुरमुखां तोड़े जगत जंजाल, वेले अन्तिम मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द वखाए साचा घर, हरि शब्द नाम धराया। गोबिन्द गुर शब्द जणाई, लोकमात जैकारया। फतिह डंका गया वजाई, सुणे सर्ब संसारया। राउ रंकां रिहा समझाई, कलिजुग अन्तिम होए अन्ध अँध्यारया। निरगुण जोत होए रुशनाई, लोकमात ल्ए अवतारया। नीले वाला आवे साचा माही, खेले खेल अगम्म अपारया। जूठी झूठी मेटे शाही, सच धर्म करे जैकारया। गुरमुख उठाए फड़ फड़ बाहीं, जो डुब्बे मँझधारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्क सुहा रिहा। सूरबीर वड बलवान, हरि गोबिन्द नाम धराया। धर्म झुलाए जगत निशान, आपणा लेखा आप लिखाया। सम्बल नगरी धाम मकान, अन्तिम डेरा ल्ए लगाया। हरि शब्द चिल्ला तीर कमान, एका खण्डा दए चमकाया। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, सिँघ सिँघ इक्क अख्वाया। गोबिन्द सिँघ सच सिक्दारा, दो जहानां आप अख्वांयदा। मिल्या मेल मीत मुरारा, एका रंग रंगांयदा। पंज तत्त करे विचारा, विछड़या संसारा शब्दी शब्द उपांयदा। जोती नूर कर उज्यारा, लोकमात वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी तोड़े गढ़्ह हँकारा, अन्दर वड़ वड़ मुख वखांयदा। भेख पखण्डा पार किनारा, कूड़ी क्रिया मेट मिटांयदा। सच सुच्च करे विहारा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। एका गुर इक्क अवतारा, अकाल पुरख आप अख्वांयदा। ना कोई दूसर दए सहारा, ना कोई पार करांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम धाम अवल्ला, गुर गोबिन्द मीता इक्क इकल्ला, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि सिँघासण, हरि मन्दिर आप उपाया। आपे बैठ पुरख अबिनाशण, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। साचा शाहो शाह शाबाशण, गुरमुखां वेखण आया। हरि शब्द होए दासी दासन, निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर अन्दर हरिसंगत सतिगुर दर आई मंगत, नाम भिच्छया पूरी करे इच्छया, दहि दिशा वेख वखाया।