२ कत्तक २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा गुरु का बाग पटना सहिब
पुरख अकाल अकल कल धार, लोकमात प्रवरयो। जोती नूर जल्वा जलाल, पारब्रह्म हरि करयो। अबिनाशी पुरख खेल कमाल, रूप अनूप सति सरूप धरयो। शब्द गुर बण दलाल, आप आपणा आपे वरयो। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आपे करयो। अकाल पुरख मूर्त अकाल, आपणी कल वरताईआ। आपणी कर आप प्रितपाल, परम पुरख अख्वाईआ। आपणी वेख वस्सया धर्मसाल, धर्म दुआरे बैठा डेरा लाईआ। आपणी करनी आपणी चले चाल, जुग जुग वेस वटाईआ। आपणी जोत आपणी जोती आपे बाल, आप करे रुशनाईआ। आपणा वरन आपणी गोती आपे पाल, आप आपणा बंध बंधाईआ। आपणा शब्द आपणी सोटी आप संभाल, आपे ल्ए उठाईआ। आपणे घर आपणी जोती आपे बाल, आप करे रुशनाईआ। आपणे घर आपणी चोटी शाह कंगाल, आपे बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आप अख्वाईआ। नर नरायण हरि भगवाना, भगवन वेस वटाया। जोती शब्दी सच तराना, दो जहानां मेल मिलाया। ब्रह्मण्ड खण्ड खेल खिलाणा, भेव अभेद भेव छुपाया। लोकमात कर ध्याना, आप आपणा वेस वटाया। शब्द गुर वड बलवाना, गोबिन्द नाउँ रखाया। हरि मन्दिर अन्दर ना कोई पचाणा, जगत नेत्र बन्द कराया। बाल बाला खेल महाना, चरन कँवल छुहाया। तीर्थ तट घाट वखाना, घट घट डेरा लाया। बाग बगीचा सगल जहाना, मालक माली आप हो जाया। लक्ख चुरासी वेखे जगत दुकाना, पंज तत्त बन्दीख़ाना इक्क बणाया। दीपक जोत ना कोई जगाणा, घर घर तेल बाती रहे टिकाया । अमृत जल ना किसे वखाणा, जगत सरोवर रहे भराया। अमरापद ना कोई पाणा, पढ़ पढ़ सन्त होए हलकाया। अनहद राग ना सुणया साचा गाणा, जगत ताल रहे वजाया। पाया दरस ना हरि भगवाना, गुरदर मन्दिर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर रूप धर, शब्द शब्दी जन्म दवाया। शब्द गुर शब्द दस्मेश, शब्द वज्जी वधाईआ। शब्द मुच्छ दाढ़ी शब्द केस, शब्द बस्त्र शस्त्र चोला तन सजाईआ। शब्द खण्डा रहे हमेश, शब्द गात्रे आप लटकाईआ। शब्द कड़ा रिहा वेख, शब्द करनी किरत कमाईआ। शब्द कंघा सच नरेश, सीस जगदीश बैठा आसण लाईआ। शब्द कच्छ हो प्रवेश, धीरज यति सति धराईआ। गुर गोबिन्द करे आदेश, पुरख अकाल मनाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। सृष्ट सबाई रिहा वेख, नेत्र इक्क खुल्हाईआ। वेख वखाए गणपति गणेश, शिव शंकर पूज पुजाईआ। ब्रह्मा विष्नूं आदि शक्त हमेश, दर दर सीस झुकाईआ। गवर्धन धार रिखी केश, जगत जुगीशर फोल फुलाईआ। राम रमईआ सन्त संदेश, सुरती सुरत सुणाईआ। थिर घर बैठा
खेले खेल कर कर वेस, वेस अनेका आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम जोत जगाए माझे देस, सम्बल नगर डेरा लाईआ। पट पटना वेखे आपणे नेत्र आपे पेख, घर मन्दिर खोज खुजाईआ। लिखणहारा साचे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द उपाईआ। शब्द गुर हरि बलवान, एका एक उपांयदा। शब्द चिल्ला तीर कमान, शब्द शब्दी हथ्थ उठांयदा। शब्द खण्डा शब्द म्यान, शब्द गात्रे आप लटकांयदा। शब्द भथ्था हरि मेहरबान, शब्द शब्दी भार उठांयदा। शब्द मारे इक्क निशान, शब्दी चिल्ला आप चलांयदा। शब्द शब्दी खेले दो जहान, दो जहानां वेख वखांयदा। शब्द राजा शब्द राजान, शब्द शाह सुल्तान अख्वांयदा। शब्द तख्त शब्द सुल्तान, शब्द ताज सीस टिकांयदा। शब्द दाता शब्द जीअ शब्द दान, शब्द शब्दी झोली पांयदा। शब्द गोपी शब्द काहन, शब्द मण्डल शब्द रास, शब्द धाम सुहांयदा। शब्द सीता शब्द राम, शब्द पूजा दो जहान, शब्द शब्दी आप करांयदा। शब्द ब्रह्मा शब्द विष्नूं शब्द महेष शब्द गनेश, शब्द शब्दी सेवा लांयदा। शब्द पुरख शब्द नरेश, शब्द शब्दी वेख विखांयदा। शब्द सति शब्द असति शब्द मन शब्द मति शब्द नाउँ शब्द रत्त, शब्द शब्दी इक्क बूंद उपांयदा। शब्द तीर शब्द हथ्थ, शब्द शब्दी खेल समरथ, शब्द शब्दी जोड़ जुड़ांयदा। शब्द द्वार नौ इक्ट्ठ, शब्द शब्दी साचा हट्ठ, शब्द शब्दी आप उपांयदा। शब्द द्वार दस्म घर बार, शब्द किवाड़ आप लगांयदा। शब्द जोत अगम्म अपार, शब्द धुन सच्ची धुन्कार, शब्द नादी नाद वजांयदा। शब्द कँवल शब्द प्यार, शब्द धवल शब्द उसार, शब्द आकाश प्रकाश विखांयदा। शब्द माया शब्द छाया शब्द होए रूप वटाया, शब्द तृष्ना भुक्ख उपांयदा। शब्द पिता शब्द माया, शब्द जननी जन जाया, शब्द गोदी आप टिकांयदा। शब्द दाई शब्द दाया, शब्द घर मंगल गाया, शब्द वधाई शब्द वजांयदा। शब्द सगन शब्द मनाया, शब्द कंगन शब्द बणाया, शब्द रंगण शब्द चढ़ाया, शब्द शब्दी वेख विखांयदा। शब्द जोड़ा शब्द घोड़ा शब्द गुर आपे बौहड़ा, शब्द शब्दी डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। शब्द गुर शब्द दातार, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ । शब्द नाम शब्द भण्डार, शब्द रिहा वरताईआ। शब्द बंक शब्द द्वार, हरि शब्द रिहा सुहाईआ। शब्द रूप शब्द करतार, शब्द भूप सहाईआ। शब्द शाह शब्द सिक्दार, शब्द राज कमाईआ। शब्द जोग शब्द भोग शब्द विहार, हरि शब्दी शब्द कमाईआ। शब्द मीत शब्द मुरार, शब्द गीत सुहागी गाईआ। शब्द कन्त शब्द नार, शब्द शब्दी सेज हंढाईआ। शब्द सुत शब्द दुलार, शब्द लाल लालन नाउँ रखाईआ। शब्द रुत्त शब्द बहार, शब्द फुल फुलवाड़ी आप उगाईआ। शब्द रूप शब्द संसार, शब्द त्रैगुण बणत बणाईआ। शब्द तत्त शब्द प्यार, शब्द पंज तत्त अख्वाईआ। शब्द बीज शब्द वत, हरि
बीजे सहिज सुभाईआ। शब्द नाम शब्द लट्ठ, हरि समरथ आप अख्वाईआ । शब्द मन्दिर शब्द तीर्थ अठसठ, शब्द शब्दी विच समाईआ। शब्द गुरुद्वार शब्द वेखे नठ्ठ नठ्ठ, शब्द शब्दी खिच लगाईआ। शब्द खेड़ा शब्द भट्ठ, शब्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दए वड्याईआ। शब्द गुर शब्द शाह, हरि साचे आप उपाया। शब्द गुर शब्द मलाह, लोकमात आप रखाया। शब्द दाता शब्द बेपरवाह, भेव कोई ना पाया। शब्द नाउँ निरँकारा आप रखा, वासदेव रूप वटाया। शब्द जैकारा आप लगा, निउँ निउँ सीस झुकाया। शब्द भण्डारा इक्क भरा, इष्ट दृष्ट इक्क विखाया। शब्द वरतारा आप बणा, सृष्ट सबाई वेख विखाया। शब्द शृंगारा आप करा, लक्ख चुरासी ल्ए प्रनाया। शब्द ब्रह्म शब्द अंग कटा, शब्द शब्दी डंक वजाया। शब्द हँ गया समा, ब्रह्म हँ इक्क कराया। शब्द पारब्रह्म शब्द उच्च अगम्म, शब्द बेअन्त अथाह नां धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर करे रुशनाया। शब्द गुर दातार, हरि हरि रूप समांयदा। शब्द गुर हरि निरँकार, हरि हरि रूप वटांयदा। शब्द गुर खेल अपार, हरि हरि आप करांयदा। शब्द गुर तेज़ कटार, हरि नर आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्दी नाउँ धरांयदा। शब्द गुर वड बलकार, एका एकँकारया। शब्द गुर खेल न्यार, खेले खेल विच संसारया। शब्द गुर लै अवतार, गुर गोबिन्द वेख वखा रिहा। शब्द गुर पावे सार, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटा ल्या। वेस अवल्ला हरि निरँकार, शब्दी शब्द उपाया । जोती जोत जगे संसार, वरन गोती ना कोई रखाया। माणक मोती गुरमुख साचे ल्ए उभार, आप आपणे कंठ लगाया। चढ़ चढ़ चोटी पावे सार, शब्द सोटी ल्ए जगाया। कोटन कोटी कर ख्वार, तेड़ लंगोटी इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा घर घर, हरि दर मन्दिर अन्दर फेरा पाया। हरि नरायण पुरख अबिनाश, जोती जोत जगाईआ। गोबिन्द वेखे जगत तमाश, हरि साचे सेवा लाईआ। कलिजुग अन्तिम जन भगतां देवे इक्क धरवास, चरन कँवल वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाईआ। शब्द गुर बाली बाला, हरि हरि आप उपाया। पारब्रह्म बण मात दलाला, साची सेव कमाया। चरन रखाए काल महांकाला, दिवस रैण रहे सीस झुकाया। गुर सिक्खां तोड़े जगत जंजाला, जगत जुआरी एका आया। फल लगाए काया डाला, बाग बगीचा इक्क सुहाया। हउमे हँगता तोड़े ताला, त्रबैणी नैणी दरस सर सरोवर इक्क नुहाया। हरि मन्दिर अन्दर मारे छालां, गुरमुख साचा हरि हरि गाया। सतिगुर पूरा आपे भाला, हठ जोग ना कोए कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा
खेल खलाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि हरि जोत जगाईआ। वीह सौ पन्दरां कर प्यार, तीर्थ तट्टां वेख वखाईआ। मन्दिर अन्दर हो उज्यार, अकाल मूर्ति मूर्ति विच समाईआ। गंगा जमना सुरसती कर पनिहार, चरनां विच बहाईआ। शिवदवाले मट्ठ कर पसार, रघुवंसा जोत मिलाईआ। नानक गोबिन्द इक्क अधार, एका रूप दरसाईआ। पंडत काशी कर ख्वार, सृष्ट सबाई करे हलकाईआ। पटना वेख सच्चा घर बार, हरि मन्दिर चरन छुहाईआ। पहली कत्तक दिवस विचार, आपणा सगन मनाईआ। भरमे भुल्ला भरम संसार, माया पर्दा एका पाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, आप आपणी दया कमाईआ। फेरा पाए दूजी वार, वीह सद इक्की रुत्त सुहाईआ। जोती नूर होए उज्यार, साढे तिन्न हथ्थ जीव जन्त कोई नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर मात धर, साची बणत बणाईआ। शब्द गुर सच सलाह, हरि हरि आप करांयदा। धुरदरगाही बण मलाह, दर घर वेख विखांयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई गोद उठांयदा। ना कोई फिरे फड़ फड़ बांह, ना उंगली कोई लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती शब्दी भेख धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा कर्म कमांयदा।
३ कत्तक २०१५ बिक्रमी मैणी साहिब गुरदुआरा पटना साहिब
परम पुरख हरि करतार, आदि अन्त अख्वांयदा। जोती नूर कर उज्यार, निरगुण वेस वटांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, लोकमात करांयदा। नाम वंड अपर अपार, ब्रह्मण्ड खण्ड आप वंडांयदा। जेरज अंड वेख विचार, उत्भुज सेत्ज फोल फुलांयदा। शब्द अनादी बोल जैकार, हरिजन मात उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता घर मन्दिर इक्क सुहांयदा। घर मन्दिर हरि निरँकारा, हरि हरि जोत जगाईआ। दिवस रैण कर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यारा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। नौ दुआरे पार किनारा, महल्ल अटल अचल इक्क सुहाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, आत्म अन्तर आप सुणाईआ। अमृत आत्म ठंडी धारा, निझर मुख चुआईआ। बज़र कपाटी खोल्ह किवाड़ा, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। दस्म दुआरी खेल निराला, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। आत्म सेजा कर शृंगारा, कजल धार इक्क वहाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, आप अपरम्पर साचा माहीआ। हरि सज्जण वेखे मीत मुरारा, गुरमुखां राह तकाईआ। भरमे भुल्ले भरम संसारा, माया ममता मोह हलकाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना करे पार किनारा, लक्ख चुरासी ना कोई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आदि पुरख अबिनाशी करता समरथ पुरख आप अख्वाईआ। समरथ पुरख आप करतारा, हरि हरि रूप समांयदा। हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ विच संसारा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ जोती नूर कर उज्यारा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। नाम चढ़ाए साचे रथ आप कराए पार किनारा, मँझधार ना कोई रुढ़्हांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि निरँजण अगम्म अथाह बेपरवाह आप अख्वांयदा। बेपरवाह पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म अख्वाया। जुग जुग वेखे जगत तमाशा, जोती जामा भेख वटाया। मण्डल मण्डप पावे रासा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाया। वेख वखाए पृथ्मी आकाशा, गगन पतालां विच समाया। गुरमुख साचे बलि बलि जासा, बलिहारी गुर रासा पाया। लेखे लग्गे स्वास स्वासा, हरिजन हरि हरि रसना गाया। अन्त ना आवे हार पासा, धर्म राए ना दए सजाया। हउमे हँगता रोग दु:खड़ा नासा, सो पुरख निरँजण नज़री आया। प्रभ पूरन करनहारा आसा, आदि जुगादी वेख वखाया। भगत वछल दासी दासा, सेवक सेवा रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटाया। रूप अवल्ला हरि करतार, आपणा आप कराईआ। अछल अछल्ल विच संसार, जुग जुग वेस वटाईआ । निहचल धाम अटल महल्ल उसार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण मेला मीत मुरार, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा हो उज्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे इक्क लटकाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, निझर धारा मुख चुआईआ। चरन कँवल कर प्यार, उप्पर धवल दए वड्याईआ। साँवल सँवल कृष्न मुरार, राम रामा आप अख्वाईआ। नानक गोबिन्द जोत उज्यार, पूरन ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म सच्ची सरकार, सच सिँघासण बैठा आसण लाईआ। आदिन अन्ता एकँकार, गहर गम्भीर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि निरँजण नाउँ धराईआ। आदि निरँजण हरि भगवन्ता, हरि हरि रूप समांयदा। हरिजन वेखे साचे सन्ता, दर साचा वेख वखांयदा। मेल मिलावा नारी कन्ता, आत्म सेजा डेरा लांयदा। काया चोली रंग चाढ़्हे बसन्ता, उतर कदे ना जांयदा। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, काम क्रोध लोभ मोह हँकार, नेड़ ना आंयदा। जो जन दुआरे आए मंगता, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलांयदा। गुरसिख अंग लगाए जिउँ नानक अंगदा, अंगीकार आप अख्वांयदा। साचे मन्दिर अन्दर आपे लँघदा, दस्म दुआरी कुण्डा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जामा भेख धर, जोती जोत डगमगांयदा। जोती नूर हरि उजाला, रूप अनूप समाया। पारब्रह्म प्रभ गुर गोपाला, भेव कोई ना पाया। गुरमुखां गुरसिक्खां जन भगतां वेखे काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाला, अन्दर बैठा डेरा लाया। नेड़ ना आए काल महांकाला, जगत जंजाला तोड़ वखाया।
आपे शाह आपे कंगाला, हरिभगतन मेल मिलाया । जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, कलिजुग वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे नाम वर, नाम भण्डारा हरि निरँकारा, पुरख अगम्म अथाह बेपरवाह अकाल मूर्त अजूनी रहित जन जन तन तन अनभव प्रकाश कराया।
३ कत्तक २०१५ बिक्रमी लछमण सिँघ दे घर दाना पुर पटना
हरिसंगत हरि नाम प्यार, फूलण बरख़ा लाईआ। पारब्रह्म प्रभ रूप करतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेला मीत मुरार, एकँकार आप अख्वाईआ। निरगुण खेल अगम्म अपार, भेव अभेद भेव छुपाईआ। सरगुण मेला विच संसार, जुग जुग वेखे बेपरवाहीआ। साजण मीत जोत अधार, घट घट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखाईआ। फूलण बरख़ा धुर दरगाह, हरि हरि आप सुहाईआ। शब्दी शब्द शब्द मलाह, गुर गुर रूप वटाईआ। नाम अमोला सच सलाह, हरिजन मात वड्याईआ। पुरख पुरखोतम बण मलाह, बेड़ा रहे चलाईआ। जागरत जोत इक्क जगा, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। अन्ध अन्धेर दए मिटा, जो जन दर्शन पाईआ। सञ्झ सवेर इक्क करा, एका जोत करे रुशनाईआ। अनहद साचा ताल वजा, धुन आत्मक नाम सुणाईआ। पंचम सखीआं मंगल गा, एका राग अल्हाईआ। बज़र कपाटी दए तुड़ा, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। दस्म दुआरी आसण ला, शब्द सिँघासण सेज विछाईआ। आत्म अन्तर मेल मिला, माया ममता मोह चुकाईआ। जगत बसन्तर दए बुझा, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। गगन गगनंतर पार करा, गगन मण्डल इक्क वखाईआ। आत्म अन्तर बेपरवाह, हरिजन हरि मन्दिर बैठा डेरा लाईआ। देवणहारा साचा थाँ, वड दाता बेपरवाहीआ। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख साचे गोद उठाईआ। जिउँ नानक अंगद अंग ल्या लगा, अंगीकार करे सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेल मिलाईआ। फूलन बरख़ा निझर धार, हरिजन वेख विखांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, पारब्रह्म अख्वांयदा। जोती जोत कर उज्यार, दर साचे तोट ना कोई रखांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट आपे आसण लांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेखे साचे घर, घर साचा वेख वखांयदा। फूलण बरखा हरि द्वार, हरिजन मात लगाईआ। आप सुहाए बंक द्वार, दर द्वार खोल्ह वखाईआ। ग़रीब निवाज़ा पावे सार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। अस्व घोड़ा ताजा धुरदरगाही हो अस्वार, लोकमात वेख वखाईआ। लोआं
पुरीआं फिरे भाजा, ब्रह्मा विष्नूं शिव देवत सुर आप अल्हाईआ। लक्ख चुरासी रचया काजा, नौ खण्ड वज्जी वधाईआ। सत्तां दीपां एका धार , एका शब्द सुणाईआ। धुन अगम्म मारे वाजा, दिस किसे ना आईआ। शाहो भूप वड बलवाना राजन राजा, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखाईआ। फूलण बरख़ा उप्पर धवल, हरिजन मात लगाईआ। मेल मिलावा साँवल सँवल, राम रमईआ नज़री आईआ। उलटी करे नाभ कँवल, अमृत आत्म मुख चुआईआ। सुरत सवाणी होए बवल, हरि शब्दी वेख वखाईआ। शब्दी जोती जाए मवल, एका रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेल मिलाईआ। फूलण बरखा शब्द शृंगार, हरि हरि आप करांयदा। भगत सुहेला मीत मुरार, जुग जुग वेस वटांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वांयदा। जुग जुग खेले खेल सर्ब संसार, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। हउमे हँगता तोड़े गढ़्ह हँकार, माया ममता मोह चुकांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, आदि जुगादी दया कमांयदा। भगत वछल हरि गिरधार, भगत भगती सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखांयदा। हरि फूलण बरख़ा इन्द इन्द्रासन, साचे धाम लगाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकास, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गण गधंरब वेख तमाश, लोकमात वज्जी वधाईआ। प्रगट होए शाहो शाबाश, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां लेखे लाए रसन स्वास, जो जन रसना रहे गाईआ। लहिणा देणा चुकाए दस दस मास, मात गर्भ रहिण ना पाईआ। पूर कराए दर दर आस, आप आपणी अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेला सहिज सुभाईआ। पुरख अकाल जोत अकालण, हरि हरि आप उठांयदा। जन भगतां देवे नाम दानन, भगत भण्डारा आप वरतांयदा। शब्दी शब्द बण सवालण, एका भिच्छया मंग मंगांयदा। आदि अन्त करे सदा प्रितपालण, प्रितपालक नाम धरांयदा। तोड़णहारा जगत जंजालण, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। देवे नाम सच्चा धन मालण, धन धनवन्ता, आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखांयदा। फूलण बरख़ा हरि फुलवाड़ी, हरि हरि आप लगाईआ। आपे खेले खेल न्यारी, जुग जुग वेस वटाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारी, रूप अनूप समाईआ। जल थल महीअल पावे सारी, जल थल इक्क दरसाईआ। खेले खेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँघे सागर फोल फुलाईआ। जन भगतां गुरमुखां रक्खे लाज, चरन छुहाई दाढ़ी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे फिरे पिच्छे अगाड़ी, दो जहानां पार कराईआ। कर्मां फल पक्के हाढ़ी, धर्मी धर्म इक्क जणाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़ी, दिवस रैण करे रुशनाईआ। ममता तृष्ना देवे साड़ी, अग्नी तत्त ना कोई जलाईआ। साचे मन्दिर दस्म दुआरी, बैठा
कुण्डा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखाईआ। फूलण बरख़ा कन्त सुहाग, हरि हरि वेख वखांयदा। जन भगतां देवे नाम वैराग, आत्म अन्तर इक्क जणांयदा। फड़ हँस बणाए काग, माणक मोती नाम चोग चुगांयदा। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर गवांयदा। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। लेखे लाए तन ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक समांयदा। पंज तत्त विकारा ना होए आक, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा । सज्जण सुहेला साचा साक, पारब्रह्म मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख विखांयदा। फूलण बरखा उच्च अथाह, हरि हरि आप लगाईआ। शब्द सिँघासण शब्द बेपरवाह, थिर घर साचा रिहा सुहाईआ। जोती नूर इक्क करा, नूरो नूर डगमगाईआ। शब्द नादी आप सुणा, धुन अनादी इक्क सुणाईआ। निहकर्मी कर्म कमा, लोकमात वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण ल्ए जगाईआ। फूलण रुत्त हरि बसन्त, आपणी आप लगाईआ। गुरमुख मेला नारी कन्त, विछड़ कदे ना जाईआ। सुहञ्जणी रैण मेल मिलावा साचे सन्त, घर साचे मंगल गाईआ। मनमुखां माया पाए बेअन्त, जगत रैण अन्धेरी छाईआ। भरमे भुल्ले जीव जन्त, हरि का भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वड्डी वड्याईआ। फूलण बरख़ा हरि दातार, आपणी आप लगांयदा। भगतन मीत विच संसार, नित नवित्त जोत जगांयदा। वार थित ना कोई विचार, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। सृष्ट सबाई साचा पित, आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका एक सुहाया। जगे जोत आदि निरँजणा, निर्भय रूप अख्वाया। गुरमुखां चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमति मैल गंवाया। जो घड़या सो भज्जणा, थिर रहिण ना पाया। बिन सतिगुर पूरे तेरा पर्दा किसे ना कज्जना, लक्ख चुरासी दए कटाया। काल नगारा सिर ते वज्जणा, धर्म राए डौरु वाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि सज्जण वेख वखाया। सज्जण साचा मीतड़ा, मिल्या मेल करतार। काया चोली रंगे चीथड़ा, रंगण रंग अपार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, लेखा लिख ना सके कोई विच संसार। आदि जुगादि जुग जुग जाणे आपणी रीतड़ा, इक्क इकल्ला एकँकार। मन्दिर मस्जिद विखाए देहुरा सच मसीतड़ा, नौ दुआरे कर कर पार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, जिस जन बख्शे चरन प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला सज्जण सुहेला इक्क इकेला पावे सार। इक्क इकल्ला एकँकार, एका धार चलाईआ। आदि निरँजण खेल अपार, जुग जुग वेस वटाईआ। आदि निरँजण पुरख गिरधार, अबिनाशी करता नाउँ
रखाईआ। आदि शक्त जोत उज्यार, अनभव प्रकाश कराईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा पंज तत्त ना कोई आकार, मन मति बुध ना कोई रखाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनार, थिर घर बैठा आसण लाईआ। शब्द शब्दी सुत दुलार, पूत सपूता एका जाईआ। लोआं पुरीआं पावे सार, त्रैगुण वेख वखाईआ। पंज तत्त तोड़ हँकार, सांतक सति वरताईआ। जन भगतां देवे नाम अधार, नाम नामा झोली पाईआ। इक्क कराए वणज वपार, सच वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे वर, फूलण बरख़ा हरिजन उप्पर लाईआ। गुरमुख दरस अपार, हरि हरि द्वारया। छुट्टया सर्ब संसार, पाया पुरख अगम्म अपारया। सुहाए घर सच्चा घर बार, बंक द्वारी पैज रखा रिहा। निरगुण मेला विच संसार, सरगुण चेला रूप वटा ल्या। सज्जण सुहेला हरि निरँकार, इक्क इकेला फेरी पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखा रिहा। गुरमुख साजण साचा मीत, हरि दर मिली वड्याईआ। गाया नाम सुहागी गीत, मिल्या दाता बेपरवाहीआ। नाम नरायण वस्सया चीत, चितवित ठगौरी ना पाईआ। आप जणाई आपणी रीत, काया कवरी फोल फुलाईआ। साचा देहुरा गुरुद्वार मन्दिर मसीत, काया मन्दिर इक्क वखाईआ। शब्द अनादी गाए गीत, अनहद राग अल्हाईआ । एका रंग रंगाया हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे नाम वड्याईआ । नाम रत्न रत्न अमोल, गुरमुख झोली पांयदा। शब्द कंडे आपे तोल, नाम बोल सुणांयदा। चरन प्रीती जो जन रिहा घोल, घोली घोल वेख वखांयदा। अगम्म अगम्मड़ा वस्सया कोल, दिवस रैण दरस दिखांयदा। आपणा मन्दिर आपे खोल्ह, स्वच्छ सरूपी नज़री आंयदा। आत्म अन्तर रिहा मौल, एका दूजा भउ चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सज्जण वेख वखांयदा। गुरसिख सज्जण सच द्वार, पाया हरि निरँकार। एका दूजा भउ निवार, सोहे बंक द्वार। नैण तीजा इक्क उग्घाड़, निरगुण जोत करे उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण लाए पार। गुरमुख सज्जण जगत मीत, हरि जी आप उपजाया। आपे परखणहारा नीत, नित नवित्त फेरा पाया। वसणहारा जगत मसीत, दिवस रैण डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया नगर खेड़ा वेखे घर, घर साचा इक्क सुहाया। लल्ला: लिख्त अपार, लेख लिखाया। छच्छा: छल्ल संसार, जगत भुलाया। मंमा: मोह प्यार, चरन कँवल चित लाया । नंना: निरगुण रूप अपार, नर हरि सच्चा वेख विखाया। सस्सा: साख्यात जोत उज्यार, सांतक सति वरताया। सिहारी टेडी बंक द्वार, पार किनारा दए कराया। टिप्पी उप्पर डूँघी गार, आप आपणी
वेख वखाया। घग्घा : घोड़ा शब्द अपार, प्रभ साचे इक्क रखाया। जोती जोड़ा नाम निरँकार, दो जहानां वेख विखाया। लोकमात आए दौड़ा आपणी वार, गुरमुख साचे ल्ए चढ़ाया। लछमण सिँघ दए प्यार, प्रभ अन्दरे अन्दर मेल मिलाया। जगे जोत अगम्म अपार, तेल बाती ना कोए रखाया। नाम शब्द भण्डारा भरे भण्डार, चोर यार लुट्ट कोई ना जाया। दरस दिखाए आप करतार, निरगुण सरगुण वेस वटाया। नानक गुर गोबिन्द वेखे इक्क द्वार, एका सतिगुर नज़री आया । अमृत आत्म बरख़े ठंडी ठार, निझर धारा मुख चुआया। लक्ख चुरासी उतरे पार, आवण जावण पतित पावण गेड़ कटाया। इक्क वखाए सच सच्चा द्वार, थिर घर बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित्त गुरमुख हित्त, आदि जुगादि जुग जुग वेस वटाया। सिँघ सिक्ख गुरमुख सुजान, हरि नामे हरि लिव लाईआ। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, एका बूझ बुझाया। पारब्रह्म प्रभ कर पछाण, पूर्ब वेख वखाईआ। साचा मेला गोपी काहन, सीता सुरती रिहा प्रनाईआ। चेला गुर दर दरबान, एका धाम सुहाईआ। सतिगुर पूरा सद मेहरवान, गुरमुखां दए वड्याईआ। जीवां जन्तां जिया दान, एकँकारा झोली पाईआ। जगी जोत पुरख सुल्तान, दो जहानां करे रुशनाईआ । ब्रह्मा नेत्र खोल्ह मारे ध्यान, कवण कूट होए रुशनाईआ। शिव शंकर बाशक तशक गल लटकान, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। विष्नूं खेले खेल महान, रूप अनूपा वेस वटाईआ। सुरपति राजा इन्द होए हैरान, करोड़ तेतीसा दए सालाहीआ। खेले खेल श्री भगवान, लोकमात वज्जी वधाईआ। नौ सत्त हो प्रधान, धरत धवल सुहाईआ। खेले खेल दो जहान, आप आपणी रचन रचाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वेख इक्क मकान, सम्बल नगरी आसण लाईआ। जोधा सूरबीर नौजवान, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा नाउँ रखाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे मार ध्यान, बज़र कपाटी सिला टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत नूरी अल्ला, राम रहीम अख्वाया। परवरदिगार इक्क इकल्ला, एका रचन रचाया। खेले खेल जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाया। लक्ख चुरासी दूई द्वैती मेटे सला, आप आपणा कर्म कमाया। पंज तत्त विकारा मारे हल्ला, नौ दर होए हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया अछल अछल्ला, भेव कोई ना पाया। गुरमुख साचा सोहे बंक, पाया पुरख अथाह। लेखा चुक्के राउ रंक, ना कोई दिसे राज राजान शाह। नाम वज्जे साचा डंक, आप सुहाए थाउँ थाँ। खेले खेल वासी पुरी घनक, निहकलंका नाउँ रखा। गुरमुख उठाए जिउँ जन जनक, आप आपणी पकड़े बांह। शब्द शब्दी लाए तनक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि देवे ठंडी छाँ। सिर हथ्थ समरथ, गुरसिख आप रखाया। देवे नाम साची वथ्थ, अन्दर मन्दिर
इक्क भराया। काया चलाए जगत रथ, रथ रथवाही नाम धराया। बोध अगाध अगाध जणाई अकथ, कथनी कथ ना सके राया। सगल विसूरे जायण लथ्थ, नेत्र नैण जिस जन दर्शन पाया। लहिणा देणा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चुमारे मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वखाए तीर्थ तट अठसठ, अमृत आत्म सुहाया । अमृत आत्म साचा ताल, गुर गुर आप भरांयदा। गुरमुख साचा मारे छाल, दुरमति मैल गंवांयदा। आप बणाए अनमुल्लड़ा लाल, गति मित ना कोई जणांयदा। चौदां लोक बण दलाल, चौदां तबकां फेरी पांयदा। खेले खेल हक्क हलाल, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख गुरसिख सज्जण मीत मुरार कर प्यार, दरस दरस सेवक सेवा लेखे लांयदा।
४ कत्तक २०१५ बिक्रमी बोध अवतार दे मन्दिर गया शहर
अबिनाश अबिनाशी आदि जुगादि, निरगुण नूर नुरानयां। पृथ्मी आकाश खेल ब्रह्माद, जुग जुग वेस वटानयां। सर्ब घट वास शब्द नाद, पुरीआं लोआं आप वजानयां। नाम वास बोध अगाध, अकाल पुरख श्री भगवानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलानयां। पुरख अबिनाश हरि हरि करतारा, करनहार अख्वांयदा। नूरो नूर नूर जोत उज्यारा, दीपक दीपक दीपक आप जगांयदा। शब्द शब्द शब्द धुन्कारा, अगम्म अगम्म आप उपांयदा। अलख अलख अलख खेल न्यारा, प्रतक्ख प्रतक्ख रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार बंधांयदा। निरँकार निरँकार निरँकार, हरि आप अख्वांयदा। निराकार निराकार निराकार, निरगुण वेस वटांयदा। निराधार निराधार निराधार भेस अपार, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित नाम रखांयदा। नाम सति नाम सति नाम सति, नामे नाम वड्याईआ। आदि सति आदि सति आदि सति, सति सति अख्वाईआ। जुगादि सति जुगादि सति जुगादि सति, सति सरूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराईआ। करता पुरख करता पुरख करता पुरख, करनहारा अख्वाया। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता चिखा ना कोई सताया। आदि जुगादि जुग जुग कर ना सके कोई परख, परख परीक्षा विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। नाउँ धर हरि अपार, आपणा आप उपाईआ। जोती नूर कर उज्यार,
निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्दी डंक हरि अपार, दो जहानां आप सुणाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, शाह अस्वार आप हो जाईआ। खेले खेल जगत द्वार, लोकमात वज्जी वधाईआ। अन्तर आत्म इक्क प्यार, ब्रह्म ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराईआ । नाउँ धर हरि अपार, आपणा आप उपाईआ। जोती नूर कर उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्दी डंक हरि अपार, दो जहानां आप सुणाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, शाह अस्वार आप हो जाईआ। खेले खेल भगत द्वार, लोकमात वज्जी वधाईआ। अन्तर आत्म इक्क प्यार, ब्रह्म ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीवा बत्ती इक्क रखाईआ। दीवा बत्ती एकँकार, आपणा आप उपाया। कमलापाती खेल अपार, आपे खेल खिलाया। उत्तम जाति विच संसार, जन भगतां आप कराया। पिता माती मीत मुरार, परम पुरख अख्वाया। बूंद स्वांती ठांडी ठार, निझर मुख चुआया। मिटे रैण अन्धेरी राती, प्रकाश प्रकाश कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग भेख अवल्ला, आपणी धार चलाईआ। थिर घर बैठ इक्क इकल्ला, त्रै त्रै लोकां वेख वखाईआ। सच दुआरा आपे मल्ला, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ चलाईआ। नाम चलंता हरि हरि दातार, एका एक अख्वांयदा। खेल खलंता अपर अपार, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। नाम धरंता आप करतार, सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा। कलिजुग तेरी नींह उसार, तेरा मार्ग लांयदा। धरत धवल दए सहार, एका दान झोली पांयदा। दूसर वेखे खेल महान, कलिजुग कूड़ा वंड वंडांयदा। धुरदरगाही खोल्ह दुकान, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। साचे मन्दिर बैठ मकान, आप आपणी दया कमांयदा। लेखा चुकाए गोपी काहन, नाम बंसरी ना कोई वजांयदा। गीता पढ़ पढ़ सर्ब सुनाण, हरि हरि मेल ना कोई मिलांयदा। पतित पुनीत श्री भगवान, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। कलिजुग बाला हो जवान, आप आपणा रंग वटांयदा। जूठ झूठ कर प्रधान, लक्ख चुरासी नाल प्रनांयदा। ख़ाली दिसे जीव निधान, आत्म ब्रह्म ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटांयदा। रूप अनूपा हरि करतारा, एका जोत जगाईआ। जुग जुग खेले खेल अपारा, खेलणहार भेव ना राईआ। आदिन अन्ता एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। कलिजुग तेरा वेख अँध्यारा, आप आपणा वेस वटाईआ। ज्ञान नाम कर उज्यारा, मन मति समझाईआ। बुध बबेक एका धारा, पंज तत्त वड्याईआ। सति सरूपी खेल न्यारा, सति सति अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बिध रखाईआ।
बुध बल हरि निरँकार, एका एक कराया। दीवा दीवा कर उज्यार, बाती बाती मेल मिलाया। दिवस रैण प्रभाती कर प्यार, एका रंग रंगाया। डूँघी घाटी काया गार, उच्चे टिल्ले फड़ बहाया। मारे झाती निरगुण धार, आत्म ताकी आप खुल्हाया। कलिजुग साकी बण संसार, नाम प्याला हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त करे रुशनाया। पंज तत्त बाली बाल, बंधन बंध बंधांयदा। खेले खेल गुर गोपाल, चन्दन चन्द चढ़ांयदा। आपणे फल लाए डाल, फल फुलवाड़ी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आपे बूझे कर विचार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। मात पिता घर सुत दुलार, सेवक सेवा रहे कमाईआ। सीर प्याया कर प्यार, सांतक सति ना कोई रखाईआ। तन कराया जगत शृंगार, नाम दोशाला ना कोई पहनाईआ। नैण वखाया जगत दरबार, हरि द्वार दिस ना आया। बाल अवस्था होई पार, जगत जवानी रूप वटाया। विद्वानी ना लिखे कोई लिखार, हरि का भेव ना कोई जणाया। बुद्धिमानी भर भण्डार, बोध ज्ञान जणाया। इक्क ज्ञानी एका धार, एका राग सुणाया। चौदां भूमिका पावे सार, दर दरवेशा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मार्ग लाया। जगत बुध माया मोह, जगत जंजाल तुड़ाया। आपणी जोती आपे छोह, आपणा मेल मिलाया। आपणे मन्दिर आपे अग्गे हो, आप आपणा रूप दरसाया। आपणा अन्धेरे आपे करे लो, अन्ध अन्धेर आप मिटाया। आपणी मैल आपे धो, आप आपणा वेख वखाया। आपणा बीज आपे बो, आप आपणा फल लगाया। हरि बिन अवर ना जाणे को, सृष्ट सबाई भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दरस दिखाया। बुध बुध बबेक इक्क कराईआ। एका नेत्र आपणे वेख, एका बूझ बुझाईआ। एका लिख्या सच्चा लेख, वेद व्यासा गया समझाईआ। खेले खेल रिखी केस, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। अलक्ख निरँजण वेखे दर दरवेश, धाम भूमका इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोती जोत जगाईआ। आपणी जोती जोत जगा, मन्त्र नाम दृढ़ाया। अन्ध अन्धेरा जगत मिटा, प्रकाश प्रकाश समाया। रूप अनूप इक्क दरसा, नेत्र नैणां तृखा बुझाया। आपणा हिस्सा आप वंडा, एका हुक्म सुणाया। दहि दिशा फेरी रिहा पा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा लेख लिखाया। शब्द मन्त्र नाम ज्ञाना, धुर फ़ुरमाणा हरि जणाईआ। एका अक्खर वड विद्वाना, जीवां जन्तां रिहा भुलाईआ। एका तीर इक्क निशाना, कोटन कोट घाइल कराईआ। एका राज इक्क राजाना, शाह सुल्तान इक्क अख्वाईआ। एका भूप इक्क मेहरबाना, दीनां नाथ इक्क हो जाईआ। एका गोपी एका काहना, एका मण्डल रास रचाईआ। एका खेले खेल
दो जहानां, दो जहानां फेरा पाईआ। एका दाता गुण निधाना, गुणवन्ता नाउँ धराईआ। एका एक विखाए पद निरबाणा, परम पुरख इक्क अख्वाईआ। एका एक विखाए सच टिकाणा, एका एक शब्द जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ज्ञान बोध वड्डी वड्याईआ। बोध ज्ञान जगत जैकारा, हरि हरि आप लगांयदा। नाम नामा बण वरतारा, नर नरायण वेस वटांयदा। पंज तत्त कर उज्यारा, धरत धवल सुहांयदा। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़, जंगल जूहां फेरी पांयदा। विष्नू वेखे इक्क अखाड़ा, शिव शंकर नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वांयदा। ब्रह्म ब्रह्म कर उज्यार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। त्रै त्रै देसां खेल करतार, त्रै त्रै लोकां खेल ना राईआ। नर नरेश सच्ची सरकार, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। सृष्ट सबाई करे ख़बरदार, जीवां जन्तां होए सहाईआ। बुध बबेकी अपर अपार, ज्ञान गुर रिहा समझाईआ। साची टेक हरि निरँकार, हरि बिन अवर ना कोई दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सिख्या आप पढ़ाईआ। सिख मति बुध कर हरि विचार, आपणा आप दरसाया। मदिरा मास तज अहार, हरि हरि विच टिकाया। ग़रीब निमाणे पावे सार, अनाथ अनाथां मेल मिलाया। नाम सुनेहड़ा अपर अपार, सगला साथा आप उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। आदि खेल कलिजुग रूप, हरि हरि हरि वड्याईआ। बोध बोधा सति सरूप, सति पुरख भेव ना राईआ। मिटे अन्धेर अन्ध कूप, मेटे रैण अन्धेरी छाईआ। आपणा पंघूड़ा आपे झूट, करे दरस बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम चुक्के लहिणा देणा जूठ झूठ, विकार हँकार रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करता आपे आए तुठ, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी त्रैगुण माया ल्ए लुट्ट, पंच विकारा रहिण ना पाईआ। गुरमुखां अमृत आत्म देवे एका घुट्ट, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। हरिजन आवण जावण जाए छुट्ट, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा लोकमात दी गोदी विच्चों कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। लहिणा देणा चुकाए पूजा पाठ, पंज तत्त नाम रत्त इक्क सुहाईआ। शब्दी शब्द रखाए साचा सुत्त, लोआं पुरीआं आप वड्याईआ। आपे बहे लक्ख चुरासी विच्चों लुक, दिस किसे ना आईआ। आपणा आप आपणी चुक्क ल्ए कुक्ख, मात पित ना कोई अख्वाईआ। नाता रक्खे मानस मानुख, अन्दर वसे बेपरवाहीआ। आदि अन्त ना हरया ना जाए सुक्क, एका रंग रहे, हरि हरि सच्चा माहीआ। गुरसिख सज्जण मीत मुरार हरिजन भगत सुहेले आपणी गोदी ल्ए चुक्क, जगत ज्ञान ना कोई वड्याईआ। आपणा भाणा साचा राणा आपे वेखे लोकमात ना जाए रुक, ना कोई मेट मिटाईआ। मनमति सृष्ट सुबाई मुख पाए थुक्क, जो जन हरि हरि गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे
करे उज्जल मुक्ख, जगत चिन्न ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण निरगुण निरगुण धार, सरगुण सरगुण सरगुण धार कर प्यार, अद्धविचकारे बैठा डेरा लाईआ।