५ कत्तक २०१५ बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह विखे सी आई टी रोड कलकता शहर
निरगुण हरि हरि मेलया नामा, हरि हरि रूप अपार सजाया। जोती जोत जोत जोत महाना, जोती जोत जोत जगाया। शब्द शब्द तराना, हरि हरि आप सुणाया। जुग जुग खेले खेल महाना, दीन दयाला नाउँ रखाया। अकाल मूर्त श्री भगवाना, आदि जुगादी वेस वटाया। एकँकार खेल दो जहानां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार चलाया। नाउँ निरँकार पुरख अबिनाश, एका एक अख़वांयदा। खेले खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता भेव ना आंयदा। पुरख प्रखोतम शाहो शाबाश, धन्न धन्नवन्ता नाउँ रखांयदा। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, गगन पतालां फेरी पांयदा। मण्डल मण्डप पावे रास, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लांयदा। आदि अन्त ना होए विनास, जूनी रहित नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसांयदा। अकाल मूर्त हरि निरँकार, एका एकँकारया। परम पुरख अगम्म अपारा, जोती नूरो नूर उज्यारया। ना मरे ना पए जम्म, आवे जावे वारो वारया। लक्ख चुरासी जाणे कम्म, पारब्रह्म ब्रह्म उपा रिहा। ब्रह्म ब्रह्म एका नाम, एका नाउँ धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंज तत्त आप उपा रिहा। पंज तत्त कर आकार, हरि साचे बणत बणाईआ। ब्रह्म ब्रह्म रूप अपार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल न्यार, मन मति बुध जोड़ जुड़ाईआ। आपे वस्सया सभ तों बाहर, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराईआ। नाउँ धर हरि निरँकारा, लोकमात वेख विखांयदा। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, एका डंका आप रखांयदा। राज राजान शाह सुल्तान करे ख़बरदारा, सोया कोई रहिण ना पांयदा। जन भगतां देवे नाम प्यारा, आत्म ब्रह्म जणांयदा। एका दूजा भेव न्यारा, तीजे नेत्र दरस दिखांयदा। चौथा दर सच्चा घर बारा, साचे मेल मिलांयदा। पंचम मीता हरि निरँकारा, पंचम मोह चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेख विखांयदा। हरि सज्जण हरि मीतड़ा, पारब्रह्म करतार। जुग जुग जाणे आपणी रीतड़ा, इक्क इकल्ला एकँकार। लक्ख चुरासी परखे नीतड़ा, मन्दिर अन्दर बैठा दिस ना आए नौ द्वार। हरिजन करे पतित पुनीतड़ा, बख्शे एका नाम अधार। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले
खेल अपर अपार। खेल खिलंता हरि निरँकार आदि निरँजणा, जुग जुग वेस वटांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर वेख विखांयदा। जन भगतां देवे नेत्र ज्ञान अंजना, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, एका मैल गंवांयदा। दो जहानी पर्दे कज्जणा, नाम पर्दा एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, हरि सज्जण मेल मिलांयदा। जुग जुग वेस हरि करतार, आपणा आप कराया। सतिजुग साचे पावे सार, सति सतिवादी नाउँ धराया। त्रेता तेरा कर शृंगार, आप आपणा तन बंधाया। राम रामा रूप अपार, लेखा लेख ना कोई लिखाया। द्वापर तेरी बन्न्हे धार, तेरा मेरा मोह चुकाया। भगतन मीता हरि करतार, रूप अनूपा रूप दरसाया। शाहो भूप सच्ची सरकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेखणहारा, भेव कोई ना पांयदा। आदि अन्ता एकँकारा, जुग जुग वेस वटांयदा। नाम खण्डा तेज कटारा, आप आपणे हथ्थ उठांयदा। दो जहानां पावे सारा, सृष्ट सबाई वेख विखांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क आधारा, सत्तां दीपां सेव कमांयदा। चौदां लोकां खोल्ह किवाड़ा, हट्टो हट्ट फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। द्वापर तेरी तेरी धार, तेरी झोली पाईआ। खेले खेल अपर अपार, कलिजुग काला रंग रंगाईआ। सृष्ट सबाई हो उज्यार, आप आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका हरि, एका बणत बणाईआ। एका हरि इक्क करतारा, एका रूप वटाईआ। एका कर जगत पसारा, एका हट्ट विकाईआ। एका खेले खेल न्यारा, एका वेख वखाईआ। एका रंग रवे करतारा, एका दिस ना आईआ। एका बूझे जीव गंवारा, एका ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक अख्वाईआ। एका पुरख इक्क अबिनाश, एका धार चलांयदा। एका शाहो इक्क शाबाश, एका ताज रखांयदा। एका पवण इक्क स्वास, एका धीर बंधांयदा। एका मण्डल एका रास, एका गोपी काहन अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख विखांयदा। कलिजुग तेरी काली धार, हरि साचे आप चलाईआ। ईसा मूसा कर त्यार, संग मुहम्मद वेख वखाईआ। अल्ला राणी तन शृंगार, जोती रंगण इक्क रंगाईआ। नानक गोबिन्द कर अधार, एका शब्द करी कुड़माईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, आदि निरँजण वेख वखाईआ। दोहां मेला विच संसार, विछड़ कदे ना जाईआ। लेखा लिख्या अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई ना पावे सार, लक्ख चुरासी भरम भुलाईआ। साध सन्त सुत्ते पैर पसार, माया पर्दा एका पाईआ। ज्ञान ध्यान ना कोई विचार, जगत विद्या होई हलकाईआ।
भगत भगवन्त ना पावे सार, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। नारी कन्त ना कोई प्यार, सुहञ्जणी सेज ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे काली शाहीआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। सृष्ट सबाई अन्ध अँध्यारा, सति प्रकाश ना कोई कराया। मनमुख जीव होए हँकारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार वसाया। मनमति एका जगत पसारा, गुरमति गए भुलाया। इक्क तृष्ना खेल न्यारा, हउमे हँगता नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा डंक, चारों कुन्ट वजांयदा। जूठ झूठ राउ रंक, राज राजान ना कोई दिसांयदा। कर कर भेख वेखे वार अनक, धरत मात मुख शरमांयदा। गुरमुख कोई ना दिसे जिउँ जन जनक, जनक सपुत्री सीता ना कोई जणांयदा। राम नाम ना उठाए कोई धनुख, तीर पार ना कोई करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी धार विच संसार, आपे वेख वखांयदा। कलिजुग कूड़ नाता, जगत रास चलाईआ। दिस ना आया पुरख बिधाता, रैण अन्धेरी छाईआ। लक्ख चुरासी भरमे भुल्ले जाता पाता, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। नज़र ना आए इक्क इकांता, हरि बैठा आसण लाईआ। देवणहारा जिया दाता, जीआं दान झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत पुरख इक्क इकल्ला, एका एक अख्वांयदा। सृष्ट सबाई वेखे जगत महल्ला, नौ खण्ड फेरा पांयदा। मेल मिलावा राणी अल्ला, ऐनलहक्क मेल मिलांयदा। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी डल्ला, जल थल विरोल वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा डौरु तेरी धार, तेरे हथ्थ रखांयदा।
सतिगुर शब्द दीन दयाल, सर्ब गुणा गुण भरपूरया। आदि जुगादि करे प्रितपाल, हरिजन हाज़र हज़ूरया। काया बैठ सच्ची धर्मसाल, जोती वेखे नूरो नूरया। धुन अनादी वजाए शब्द ताल, अनहद सेवा ला रिहा। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ाना इक्क वखा रिहा। तोड़णहारा जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तर मन्त्र इक्क वखा रिहा। अन्तर आत्म शब्द ज्ञान, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। जिस जन देवे हो मेहरवान, सो जन बूझ बुझाईआ। भरमे भुल्ले जीव नादान, माया ममता मोह हलकाईआ। नाता ना छुट्टे पंज शैतान, पंचम मेल ना कोई मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा वर, आप आपणा
रंग रंगाईआ। आपणा रंग हरि करतार, हरिजन आप रंगांयदा। पहले बख्शे चरन प्यार, साचा राह वखांयदा। दूजे मेल अपर अपार, घर मन्दिर इक्क सुहांयदा। तीजे नेत्र खोल्ह किवाड़, निज दरस दरस दिखांयदा। चौथे घर देवे वाड़, परमानंद समांयदा। पंचम वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, जिस जन हथ्थ समरथ टिकांयदा। धर्म विखाए इक्क अखाड़, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। धुरदरगाही साचा लाड़, हरि सज्जण मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका गुर वड्याईआ। एका चरन इक्क ध्यान, एका हरि लिव लाईआ। एका जोती ब्रह्म ज्ञान, एका पारब्रह्म सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। देवे मति पुरख अकाला, हरि हरि वड वड्डी वड्याईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पाईआ। शब्दी गुर बण दलाला, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक आप अख्वाईआ। साची मति जगत संसार, हरिजन हरि जणांयदा। एका तत्त अपर अपार, एका दर ना कोई वखांयदा। तीर्थ तट पार किनार, थिर घर डेरा लांयदा। मस्जिद मन्दिर मट्ठ गुरद्वार, काया गढ़्ह सुहांयदा। दीवा बाती कर उज्यार, प्रकाश प्रकाश वखांयदा। अमृत आत्म भर भण्डार, सर सरोवर इक्क जणांयदा। आपे बण जगत वरतार, नाम प्याला इक्क प्यांअदा। भरमे भुल्ले ना जीव संसार, जीवण मरन फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर जगत वक्खर, साची सिख्या सिक्ख समझांयदा। नाम अक्खर नाम वक्खर , प्रभ नाम मेल मिलाया। आपणे डण्डे ना कोई जाए चढ़, हरि साचे आप दिखाया। दरस दिखाए ना कोई सीस ना कोई धड़, निरगुण जोत करे रुशनाया। गुरमुख आपणे आपे ल्ए फड़, आप आपणा मेल मिलाया। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना किसे दबाया। आप बंधाए आपणे लड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण एका एक नाम दरसाया। सो पुरख निरँजण हरि भगवान, सर सरोवर इक्क सुहाया। हँ ब्रह्म पारब्रह्म कर ध्यान, ओअँ सोहँ एका रंग रंगाया। कर्म धर्म जरम मिटे निशान, जिस जन आपणा नाम दृढ़ाया। किरपा कर गुण निधान, लेखा लेख दए मिटाया। जगत वखाए सच निशान, सच वस्त झोली पाया। जोधा सूरबीर होए बलवान, सुत दुलारा आप उपाया। दूजा देवे जिया दान, जगत जोड़ी जोड़ जड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे शब्दी वर, पूत सपूता मेल मिलाया। माता सीर बत्ती दन्द, पिता पूत वड्याईआ। साचे दर चढ़े चन्द, जगत होए रुशनाईआ। ख़ुशी करे बन्द बन्द, संसा रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत रोग ढाहे कंध, सुख सुख सहिज
सहिज समाईआ। निरगुण रूप निराकार, हरि हरि आप अख्वाया। सतिगुर रूप अपार, शब्दी शब्द धराया। भगतन मीत मुरार, नामा नाम दृढ़ाया। गुरमुखां मेल संसार, गुरमति इक्क जणाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग अन्धेरा छाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकल कल अख्वाया। हरि हरि रूप अपार, जोती अकल कल आप अख्वाया। हरि हरि रूप अपार, जोती जोत रुशनाईआ। सतिगुर शब्द अधार, पारब्रह्म जणाईआ। गुरमुखां चरन प्यार, एका बूझ बुझाईआ। मनमुख जीव गंवार, नेत्र नैण ना दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दाता दानी सूरा सरबंग, एका एक अख्वाया। हरि हरि हरि भगवान, निरगुण रूप अपारया। सतिगुर दाता मेहरबान, आप आपणा नाउँ धरा रिहा। गुरमुखां देवे जिया दान, आत्म ब्रह्म जणा ल्या। मनमुख भुल्ले जीव नादान, भरमे गढ़्ह ना कोई तुड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। कलिजुग जीव जगत नादान, माया मोह रखाईआ। गुरमुख साचे हरि हरि गाण, हरि नामे लिव लाईआ। सतिगुर पूरा वेखे मार ध्यान, आलस निन्दरा विच ना आईआ। हरिजन मेला दो जहान, हरि हरि साचा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरि दाता बलवान, एका एकँकारया। सतिगुर पुरख सुल्तान, शाह शहाना आप अख्वा रिहा। गुरमुख सुघड़ स्सयान, घर साचे मंगल गा रिहा। मनमुख मुग्ध अंञान, हउमे रोग वधा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा मूल चुका रिहा। मनमुख जीव जगत अँध्यार, काम क्रोध हलकाया। गुरमुख बूझे गुर विचार, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। सतिगुर पूरा पावे सार, घर साचे मेल मिलाया। नर नरायण आप करतार, निरगुण जोत करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख विखाया। हरि नरायण हरि करतार, एका एकँकारया। सतिगुर पूरा विच संसार, लक्ख चुरासी दए अधारया। गुरमुखां भरे नाम भण्डार, जगत तृष्ना मेट मिटा रिहा। मनमुखां मारे अन्तिम मारे मार, धर्म राए हथ्थ फड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वंड वंडाया। मनमुख जीव आत्म अन्ध, जगत अन्धेरा छाया। गुरसिख गायण सुहागी छन्द, हरि हरि नाम ध्याया। सतिगुर पूरा सद बख्शिंद, बख्शणहार आप हो जाया। हरि हरि लख़मी नरायण मुकंद, भगवन भगवान रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग क्रिया आप मिटाया। नर नरायण दीनां नाथ, एका जोत अकालया। सतिगुर पूरा सगला साथ, दीनां बंधप दीन दिआलया। गुरमुख सगल वसूरे जायण लाथ, तुट्टा जगत जंजालया। मनमुख कुछ ना आया हाथ, अन्त खाए जम कालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग
खेले खेल निरालया। मनमुख जीव रहे रो, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। गुरमुखां दुरमति मैल धो, आप आपणा वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा अग्गे हो, देवे दरस हर घट थाँईंआ। पुरख अकाल अगम्म अथाह आपे वसे पुरीआं लोअ, गगन पताला आप समाईआ। हरी हरि हरि आपे वंड, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड वंडाया। सतिगुर पूरा वेखे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा लाईआ। गुरमुख नार ना होए रंड, कन्त सुहागी इक्क हंढाया। मनमुखां सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोती नूर करे रुशनाया। जोती नूर हरि उपा, आपणा कर्म कमाया। सन्तन साजण मेल मिला, आप आपणा रंग रंगाया। राजन राज आप अख्वा, शाह सुल्तान वेस वटाया। देस माझन धाम सुहा, सम्बल नगरी डेरा लाया। गोबिन्द गुर दए वड्या, नाम खण्डा हथ्थ उठाया। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा रूप वटा, आप आपणा नाउँ रखाया। वेद व्यासा गया लिखा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। उच्चे टिल्ले डेरा ला, बैठा मुख छुपाया। सस्सा किला इक्क बणा, सतिगुर रूप समाया। उप्पर होड़ा दए लगा, निरगुण सरगुण वेख वखाया। जोती जोड़ा मेल मिला, शब्दी डंक वजाया। अस्व घोड़ा आप दौड़ा, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया। दो जहानी पौड़ा इक्क लगा, एका मार्ग दए विखाया। चार वरनां बणाए भैण भ्रा, हउमे हँगता रोग गंवाया। कलिजुग नाता कूड़ा दए तुड़ा, थिर कोई रहिण ना पाया। सृष्ट सबाई एका अक्खर दए पढ़ा, नाम मन्त्र इक्क जणाया। एका मार्ग दए लगा, एका चन्द रिहा वखाया। एका कादर करता करीम आप अख्वा, बेऐब परवरदिगार नाम धराया। इक्क मुकामे हक्क ख़ुदाए दए वखा, हक्क हकीकत फोल फुलाया। एका कलमा दए पढ़ा, कायनात आप समझाया। गाइर्ती मन्त्र इक्क सिखा, एका वेद पुराण उपाया। शास्त्र सिमरत इक्क जणा, एका रूप दरसाया। एका इष्ट देव दए वखा, देवी देवा आप हो जाया। अलक्ख निरँजण आप आपणी जोत जगा, हर घट वेखे थाउँ थाया। खाणी बाणी डेरा ला, दूई द्वैती पर्दा दए चुकाया। मेरा तेरा भेव चुक्का, सञ्झ सवेरा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे वर, चार वरनां अठारां बरनां राज राजानां शाह सुल्तानां एका रंग रंगाया। एका रंग हरि रंगा, चार वरन प्रनांयदा। जमना सुरसती वेखे गंगा, चरन द्वार इक्क सुहांयदा। अठसठ तीर्थ वज्जे मृदंगा, अनहद सेवा लांयदा। अलक्ख अगोचर सूरबीर सूरा सरबंगा, आप आपणा नाउँ रखांयदा। आकाश पताला गगन मण्डल लोक परलोक चौदां हट्ट पृथ्मी आकाश आप लँघा, लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। चिट्टे अस्व कस्सया तंगा, सोलां कलीआं आसण पांयदा। जीव जन्त वेखे भुक्खा नंगा, नौ खण्ड फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती दीपक इक्क
जगांयदा। जोती दीपक इक्क उज्यारा, हरि साची जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई पावे सारा, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। दहि दिशा मेटे अन्ध अँध्यारा, रवि ससि इक्क रुशनाईआ। पंचम मीता पंचम कर प्यारा, पंचम मोह चुकाईआ। गण गधंरब यख गायन सभ वारो वारा, दिवस रैण सेव कमाईआ। इन्द इन्द्रासन वस्सया बाहरा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ारा, बाशक तशका गलों लाहीआ। ब्रह्मा नेत्र रिहा उग्घाड़ा, चारों कुन्ट मुख भवाईआ। लोकमात ल्ए अवतारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चौदां तबकां वेखे पाड़ा, ख़लक ख़ुदाए फोल फुलाईआ। मंगी मंग मुहमन्दी यारा, अन्तिम पूर कराईआ। गोबिन्द मेला मीत मुरारा, घर साचे वज्जी वधाईआ। निहकलंक पुरख करतारा, आप आपणा नाउँ धराईआ। रूप रंग ना कोई विचारा, वरन गोत ना कोई रखाईआ। मात पिता घर ना सुत दुलारा, बत्ती दन्द ना सीर लगाईआ। रत्ती रत्त ना कोई रक्त बूंद गारा, इट्टां ना बणत कोई बणाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्म ना किया त्यारा, ना कोई बणत बणाईआ। मन मति ना कोई आधारा, बुध बिबेक ना कोई वखाईआ। जोत निरँजण ना होए उज्यारा, ब्रह्म ब्रह्म ना कोई सरनाईआ। पारब्रह्म हरि ल्ए अवतारा, आप आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप अख्वाईआ। निहकलंक पुरख अबिनाशा, एका एक अख्वांयदा। एका वेखे खेल तमाशा, सृष्ट सबाई खेल खिलांयदा। मात गर्भ ना आए दस दस मासा, जननी जन ना कोई रखांयदा। किसे तोल ना तुले तोले मासा, मण सेर ना कोई रखांयदा। भेव ना पायण पृथ्मी आकाशा, जल थल आप समांयदा। आपणे मन्दिर आपे करया वासा, सम्बल नगरी इक्क उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा। नर नरायण मूर्त अकाल, निरभउ रूप समाया। प्रगट हो दीन दयाल, एका दूजा भउ चुकाया। तीजे नैण वेख सच्ची धर्मसाल, साचे मन्दिर डेरा लाया। चौथे पद रिहा समाल, पंचम मेला सहिज सुभाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई वखाल, चार दिवार ना कोई रखाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण खेल निराल, दीपक जोत इक्क जगाया। गोबिन्द फल लगाए साचे डाल, अमृत मेवा दए खुआया। नानक निरगुण आपे पाल, नाम निधाना वेख विखाया। गुरमुख साचे बाल अंञान, आप आपणी गोद उठाया। शब्द जणाई धुर फ़रमाण, बोध अगाध आप सुणाया। एका धुनी राग सुणाए साचे कान, अनहद वेख विखाया। पंचम मेला मीत जहान, मेल मिलावा आप कराया। रिखी केस श्री भगवान, दर द्वारका दए सुहाया। सीता सुरती कर परवान, राम रामा घर वसाया। गुरमुख साचा चतुर सुजान, घर साचे मंगल गाया। पाया पुरख शाह सुल्तान, विछड़ कदे ना जाया। लेखा चुक्के विच जहान, आवण जावण पन्ध मुकाया। सतिगुर पूरा हो मेहरवान,
ग़रीब निमाणे रिहा गले लगाया। सतिजुग झुलाए सति निशान, सत रंग आप वखाया। पंचम सीस सोहे ताज महान, पंचम मुक्खी उपाया । पंचम राग जोग सुल्तान, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। पंचम जोधा सूरबीर बलवान, पंचम चरन कँवल ध्यान रखाया। पंचम रखाए इक्क निशान, पंचम एका राह चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्द डंक राउ रंक, एका एक रिहा सुणाया। शब्द डंका धुर दरगाह, हरि साचा आप वजांयदा। अगम्म अगम्मड़ा बेपरवाह, भेव कोई ना पांयदा। सृष्ट सबाई बण मलाह, लोकमात वेख वखांयदा। दर घर जपाए एका नाँ, सो पुरख निरँजण दया कमांयदा। चार वरनां बहाए एका थाँ, एका धर्म रखांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दुरमति मैल गंवांयदा। आप उठाए फड़ फड़ बांह, दिवस रैण सेव कमांयदा। करनहारा सच न्याँ, साचे तख्त आप सुहांयदा। थिर घर बैठा एका थाँ, दूजा दर ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई आपे पिता माँ, पिता पूत आप हो जांयदा। मात पिता मीत सुत दुलारा, हरिजन हरि अख्वांयदा। भगतन मीता हो उज्यारा, सत लोक फेरा पांयदा। शब्दी शब्द धुन्कारा, नादी नाद वजांयदा। बाती दीप जोत उज्यारा, मन्दिर अन्दर करांयदा। खण्डा खड़ग तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड वरतांयदा। तीर कमान रसना चिल्ला एकँकारा, इक्क कमान खिचांयदा। पंज तत्त विकारा मारे मारा, बज़र कपाटी चीर चिरांयदा। जूठी झूठी मेटे धाड़ा, सच सुच्च इक्क दरसांयदा। सतिजुग तेरा सच अखाड़ा, घर साचे आप लगांयदा। दिवस सुहाए सतारां हाढ़ा, हरिसंगत मेल मिलांयदा। जगे जोत बहत्तर नाड़ा, आकाश प्रकाश करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण खेले खेल गुरमुख मेल जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, आदि निरँजण सगन मनांयदा।
५ कत्तक २०१५ बिक्रमी मेहर सिँघ दे घर कलकता
अलक्ख गुरदेव नमो सति, नमो नमो निमस्कार। पारब्रह्म ब्रह्म उत्पत, ब्रह्मा विष्न शिव अधार। नाम बीजे साचे वत, लक्ख चुरासी वेख गुलज़ार। एका दात कमलापत, इष्ट देव सृष्ट संसार। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल अपार। आदि शक्त जोत भवानी, अष्टभुज बौराया। नाम शक्त चण्ड निधानी, खण्ड बहिमंड फिराया। गदा चक्र तीर निशानी, संख नाम वजाया। आदि जुगादी खेले दो जहानी, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। निरगुण जोत जोत उज्यार, निराकार समाईआ। सरगुण निरगुण
खेल अपार, भेव कोई ना पाईआ। चण्ड प्रचण्ड खेल ब्रह्मण्ड लोकमात पसार, चार कुन्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। खड़ग खण्डा तेज कटार, उप्पर शाह रग मारे मार, धरत धवल वड्याईआ। सीस पग्ग धरनी धार, जगत जुग मिटे संसार, भगवत भगवती नाम वड्याईआ। अग्नी अग्ग मुख अन्गयार, त्रै त्रै लोआं रही साड़, ज्वाला जोत रुशनाईआ। सिँघ शेर हरि अस्वार, रूप अनूप सरगुण धार, नारी नर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि शक्त आदि इष्ट आप आपणा वेख वखाईआ। आदि रूप अनभव प्रकाश, नूरो नूर समानया। खेले खेल पृथ्मी आकाश, धरत धवल वेख विखानया। लक्ख चुरासी लेखा वेखे हड्ड नाड़ी मास, रक्त बूंद फोल फुलानया। भेव खुल्हाए पवन स्वास, रसना जिह्वा खोज खुजानया। आप आपणी पावे रास, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज होए प्रधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शक्त रक्त वेस वटानया। शक्त रक्त हरि हरि, सरगुण रूप समाईआ। सरगुण खेल विच संसार, निरगुण मुख छुपाईआ। शस्त्र धुज अपर अपार, बस्त्र तन सजाईआ। महल्ल अटल उच्च मिनार, बैठा बेपरवाहीआ। जल थल पावे सार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ सागर सिन्ध वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त हरि भगवन्त, आप आपणी जोत जगाईआ। जागरत जोत डगमगा, नैणां नैण शृंगारया। बाती दीवा इक्क टिका, अज्ञान अन्धेर मिटा ल्या। अमृत आत्म बूंद स्वांती इक्क पया, तृष्ना भुक्ख गंवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे जगत पूजा, भेव चुकाए एका दूजा, नैण खुल्हाए हरिजन तीजा, चौथे पद मिला रिहा। चौथे पद भगत वड्याई, भगवान मेल मिलाया। पंचम घर सहिज सुखदाई, हरि हरि मंगल गाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई विखाई, निरगुण सरगुण विच समाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण अबिनाशी करता अकाल मूर्त अूजनी रहित, आदि शक्त इक्क प्रकाश विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाया। जगत पुस्तक पूजा पाठ, ज्ञान ध्यान वड्याईआ। सृष्ट सबाई नाता अठसाठ, तीर्थ तट वेख वखाईआ। चारों कुन्ट गऊ घाट, गावत गावत रैण वहाईआ। नौ खण्ड जगत हाट, लक्ख चुरासी रही खुल्हाईआ। त्रिलोक आन बाट, आवण जावण रचन रचाईआ। बिन हरि साचे ना कोई चुकाए लहिणा देणा मस्तक माथ, जोत लिलाट ना करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा सखा सुहेला सदा सुहेला साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। आदि चुगादि जुग जुग गुरमुखां हरिभगतां हरिजनां देवे नाम दात, आप आपणी बूझ बुझाईआ। चरन कँवल उप्पर धवल राख, परम पुरख दया कमाईआ। आप बंधाए सच्चा नात, सच सुच्च सच समग्री झोली पाईआ। अन्दर मन्दिर आपे खोल्हे ताक, घर साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, दर घर हरि मन्दिर अन्दर वड़, उप्पर चोटी चढ़, महल्ल अटल दस्म दुआर हरि निरँकार जोत अगम्म अपार, सति सरूप शाहो भूप मेल मिलाईआ।
६ कत्तक २०१५ बिक्रमी मुखत्यार सिँघ दे घर कलकता
निरगुण जोत हरि निरँकार, आदि पुरख अख्वाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, अलक्ख अलक्खणा नाउँ धराईआ। जोती नूर कर उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। लोआं पुरीआं वेख विचार, आप आपणी बणत बणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर कर पसार, आप आपणा रंग रंगाईआ। जुग जुग मात ल्ए अवतारा, रूप अनूप हरि दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण आप अख्वाईआ। आदि निरँजण हरि करतार, एका अंक समाया। खेले खेल अगम्म अपार, वेद कतेब भेव ना राया। दो जहानां पावे सार, मात पताल आकाश वेख विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता आप आपणी कार कराया। करनहार हरि समरथ, आपणी कल वरतांयदा। सृष्ट सबाई चलाए रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। शब्द जणाई अकथना अकथ, बोध अगाध शब्द जणांयदा। लक्ख चुरासी दए मथ, नाम मधाना एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला सृष्ट सबाई वेख महल्ला, जोत सरूपी जोत जगांयदा। निर्मल जोती निरँकार, एका नूर रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, लोकमात वेख वखाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका अपर अपार, ब्रह्मण्डां खण्डां दए सुणाईआ। सेवक सेवा करे अपार, दिवस रैण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। पारब्रह्म हरि पुरख बिधाता, परम पुरख अख्वाया। खेले खेल इक्क इकांता, अकल कला अख्वाया। सृष्ट सबाई पिता माता, लक्ख चुरासी बाल उठाया। उत्तम रक्खे आपणी जाता, वरन बरन ना कोए रखाया। जिस जन देवे साची दाता, नाम पदार्थ झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेस वटाया। आदि निरँजण हरि निरँकारा, निरगुण रूप समाया। खेले खेल कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, जोती जामा भेख वटाया । रूप अलक्ख अगम्म अपारा, मात पित ना किसे जाया। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, बंधन बंध ना कोई बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। आपणा खेल खिलाए हरि भगवन्त, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। वेख वखाए जुगा जुगन्त, जुग जुग वड वड्याईआ। गुरमुख उठाए साचे सन्त, आप आपणी बूझ बुझाईआ।
मनमुखां माया पाए बेअन्त, गूढ़ी नींद सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात करे रुशनाईआ। निरगुण जोती नूर अकाला, हरि हरि आप अख्वाया। दीनां बंधप दीन दयाला, हरि साजण मेल मिलाया। आवण जावण तोड़े जगत जंजाला, लक्ख चुरासी फंद कटाया। इक्क वखाए धर्मसाला, काया मन्दिर इक्क सुहाया। दीपक जोती जगे निराला, नाम बाती एका पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरि नामा नाउँ वेख वखाया।