६ कत्तक २०१५ बिक्रमी हरभजन सिँघ दे घर कलकता
धन्नभाग हरि पाया, अन्तिम मोख द्वार। जगत नेत्र दिस ना आया, आत्म अन्तर इक्क प्यार। काया खेड़ा वेख वखाया, आप आपणी किरपा धार। कर्म कुकर्मां लेख लिखाया, मानस मानुक्ख आप अधार। पूर्ब लहिणा झोली पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म कर्म विचार। पूर्ब जन्म पूर्ब लहिणा, पूर्ब झोली पाईआ। पूर्ब दर्शन पाए नैणां, कर्म कुकर्म गणाईआ। लक्ख चुरासी लहिणा देणा, राए धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण वेख वखाईआ। पूर्ब जन्म मानस रासी, हरि हरि वेख वखांयदा। मानस जन्म पंडत कांसी, तिलक लिलाट लगांयदा। मन्दिर अन्दर बहि बहि खादा मासी, हरि हरि नदर ना आंयदा। पंज तत्त विकारा काया देही अन्त विनासी, धर्म राए दंड लगांयदा। नौ नौं नौ जन्म काग काग कुरलासी, कागी काग कुरलांयदा। अन्तिम मेला भगत उदासी, सन्तन वेख वखांयदा। सन्तन पूरी कर आसी, दर द्वार सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब जन्मां वेख वखांयदा। पूर्ब जन्म जगत नाता, हरि हरि आप बंधाया। साचे सन्त बख्शी एका दाता, अमृत जल मुख चुआया। कागी काग आप पछाता, नेत्र रो रो नीर वहाया। कवण मेटे अन्धेरी राता, कवण बंस रूप जणाया। कवण प्याए अमृत बूंद स्वांता, आवण जावण गेड़ कटाया। हरि शब्द जणाए बहु बहु भांता, आप आपणा राग अल्हाया। अन्तिम मेला कमलापाता, माणक मानस वेख वखाया। दरस दिखाए इक्क इकांता, एकंकरा रूप वटाया। आपे वेखे मार झाता, वेखणहार दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा लिख्या लेख, धुर मस्तक वेख वखाया। धुर मस्तक लेखा हरि निरँकार, जीव जन्त पछानयां। निरगुण जोती कर उज्यार, वेखे खेल दो जहानयां। जगत नैण अन्ध अँध्यार, हरि हरि भेव कोई ना पानया। आत्म तृष्ना इक्क प्यार, एका मंग मंगानया। चरन कँवल जन
वेखे ढहि पए द्वार, कर किरपा देवे मति हरि मेहरबानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब कर्मां वेख विखानया। पूर्ब कर्मां नाता जोड़, हरि साचा दया कमांयदा। इक्क चढ़ाए साचे घोड़, रथ रथवाही शब्द अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार कमांयदा। अगम्मड़ी कार हरि करतार, आपणी आप कराईआ । लेखे लाई हड्ड मास नाड़ी चम्म विच संसार, जो जन ढहि पए सरनाईआ। नौ नौं नौ जन्म उतरे पार, रंग राता रंगे रंग साचा माहीआ। कर्मी कर्म करे विचार, अमृत मुख खवाईआ। गावत गावत होए अधार, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। पावत पावत मीत मुरार, पतित पुनीत कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र लोचण नैण अन्दर मन्दिर वेख वखाईआ। अन्दर मन्दिर साचा नेत्र, हरि हरि आप सुहाया। गुरमुख फुलवाड़ी काया महीना चेत्र, सच सुगंधी आप धराया। आपे मीत मुरारा मेतर, दर दरबारे फेरी पाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन लेखा हरि द्वार, मंगी मंग बण भिखार, कागी काग रूप वटाया। कागी काग हँसा बोल, आत्म रंग तरानयां। रंग मजीठी काया चोल, वेखे खेल श्री भगवानयां। नाम कंडे साचे तोल, देवे दाता दानी धुर फ़ुरमानयां। आपणा दर आपे खोल्ह, आपणे घर करे परवानयां। आपे माया ममता हउमे हँगता ल्ए विरोल, सति सन्तोख इक्क विखानयां। साजण मीता इक्क अतीता दिवस रैण वसे कोल, आप आपणा भेख वटानया। शब्द अनादी धुन आत्मक अनहद वजाए ढोल, राग सुणाए साचे कानया। गहर गम्भीर देवे नाम शब्द अडोल, कर किरपा विच जहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिरध जवानी अवस्था बाल, बाल जवान बेड़ा नेत्र नैण वखानया।
चरन धूढ़ हरि द्वार, हरिजन वड वड्याईआ। मंगे मंग बण भिखार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। नेत्र दरस अगम्म अपार, अन्तिम हरि लिव लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बख्शणहार सच सरनाईआ। आपे पिता आपे माता, बालक अञ्याणे गोद उठांयदा। आपे देवणहारा नाम दाता, आप आपणा नाम जपांयदा। एका मेटे अन्धेरी राता, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अमृत आत्म प्याए बूंद स्वांता, अमृत आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, भगत भण्डार आप भरांयदा। नाम वस्त जगत अमोल, गुरमुख विरले पाईआ। अक्खर वक्खर शब्द बोल, दो अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। आप आपणा पर्दा खोल्ह, आप आपणा दर्शन पाईआ। पुरख अगम्मा बैठा कोल, दिवस रैण वेख वखाईआ। नाम मृदंगा वजाए ढोल, अनहद राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, जिस जन देवे नाम चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। चरन कँवल जन ध्यान, हरि हरि आप रखांयदा। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म वखांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, भुक्ख मिटांयदा। धुनी राग सुणाए कान, राग अनादी आपे गांयदा। जुग जुग होया जाणी जाण, घट घट डेरा लांयदा। सृष्ट सबाई सुंञ मसाण, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन कँवल कँवल चरन आप आपणा रंग रंगांयदा। रंग रत्ता हरि करतार, निज घर वेख वखांयदा। देवे मति जगत संसार, दर मन्दिर इक्क सुहांयदा। हउमे तृष्ना रोग निवार, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ांयदा। नाम देवे सच ख़ुमार, दिवस रैण इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, भगत भगवंना दो जहानां एका एक, एका मेल मिलांयदा। हरिजन हरि हरि पेख्या, पारब्रह्म करतार। जुग जुग कराए आपणा वेस्सया, आदि अन्ता एकँकार। सच सिँघासण नर नरेशिआ, रूप अनूपा अगम्म अपार। थिर घर बैठा लिखे लेख्या, गुणवन्ता गुण विचार। जोती शब्दी आप प्रवेस्सया, नज़र ना आए रूप करतार। सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशया, लक्ख चुरासी करे ख़बरदार। जन भगतां करे बुध बिबेकया, देवे नाम अधार। चरन कँवल जन सच्ची टेकया, आत्म अन्तर इक्क प्यार। वेख वखाए धारी केस्सया, मूंड मुंडाए सच दरबार। नानक गोबिन्द दाता दस दस्मेस्सया, रामा कृष्ना रूप अपार। संग मुहम्मद लिखे लेख्या, मेल मिलावा चार यार। ईसा मूसा कर अदेस्सया, दोए जोड़ चरन निमस्कार। धर्म राए नेत्र पेख्या, नेत्र नैण उग्घाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण लाए पार। हरि सज्जण हरि रंग माणया, पाया परम पुरख करतार। एका दूजा भउ चुकानया, हउमे हँगता रोग निवार। तीजा नेत्र इक्क खुल्हानया, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। चौथे पद अन्त समाणया, घर मेला मीत मुरार। पंचम शब्द अनाहद बाणीआं, सुणे सुणाए अपर अपार। छप्पर छन्न ना कोई वखाणया, जोती नूर हरि उज्यार। सति पुरख सुल्तानया, अकाल मूर्त भेव न्यार। अट्ठां तत्तां विच ना आनया, मन मति बुध ना कोई सिंगार। नौ द्वार ना वेख विखानया, लक्ख चुरासी गई हार। दस्मे मेल श्री भगवानया, हरिजन मेला मीत मुरार। शब्द सिँघासण इक्क महानया, शब्द सिँघासण अपर अपार। आत्म सेजा आप विछानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साजण लाए पार, काया मन्दिर हरि द्वार हरि साचा आप सुहानया। दरस दान आत्म मंग, जो जन दर मंग मंगाईआ। दिवस रैण वसे संग, विछड़ कदे ना जाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग, नाम रंगण इक्क रंगाईआ। अमृत धार वहाए गंग, समरथ पुरख हथ्थ वड्याईआ। अंगीकार लाए अंग, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, आत्म दरसी दरस
दिखाईआ। आत्म दरस तृष्ना प्यास, हरिजन इक्क विखांयदा। निरगुण जोती कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। सतिनाम स्वास स्वास, रसना जिह्वा आप हिलांयदा। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, काया मण्डल मण्डप फेरा पांयदा। मानस जन्म करे रहिरास, बरन वरनी वेख वखांयदा। भगत जन दासी दास, आदि जुगादी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, घर साचे दरस दिखांयदा। साचे घर दरस अपार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। दीवा बाती इक्क उज्यार, एका आप जगाईआ। कमलापाती मीत मुरार, नर नरायण आप अख्वाईआ। अमृत बूंद स्वांती देवे ठंडी ठार, गुरमुखां दया कमाईआ। उत्तम जाति मंगे मंग संसार, जिस जन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दरस दर द्वार, आत्म अन्तर इक्क प्यार, एका वेख वखाईआ। दरस नेत्र नैण हरि निरँकार, मिले मेल साक सज्जण पारब्रह्म गुर अवतारया। नाता तोड़े मात पित भाई भैण, सगला संग आप निभा रिहा। आप चुकाए लहिण देण, मानस मानुख लेखे ला रिहा। रसना किसे ना सके कहिण, जो जन स्वच्छ सरूपी दर्शन पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आत्म वर, नेत्र नैण दरस दिखा रिहा। दर्शन वेख नेत्र पेख, नैनण नैण संगारया। आप आपणा आपे वेख, आत्म ब्रह्म करे विचारया। पारब्रह्म प्रभ धरे भेख, लोकमात जोत उज्यारया। वेख विखाए धारी केस, मूंड मुंडाए मेल मिला रिहा। आपे दाता दानी दस दस्मेश, रामा कृष्ना आप अख्वा रिहा। आपे ब्रह्मा विष्न महेष, दर दुआरे फेरी पा रिहा। आपे होए रिखी केश, जगत गवर्धन आप उठा रिहा। गुरमुख सज्जण मीत आपणे नेत्र आपे पेख, आप आपणा दरस दिखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे भगती वर, नाम भण्डारा झोली पा रिहा। आत्म दरस सांतक सति, सति सरूप समाया। हरिजन दे समझावे मति, पूरन ब्रह्म जणाया। बीज बीजे साचे वत, फल फुलवाड़ी नाम लगाया। तन ना उब्बल रत्ती रत्त, माया ममता रहे ना राया। मेल मिलावा कमलापात, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाया। एका देवे सति सन्तोखी धीरज जत, ज्ञान ध्यान इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, दर दर दर्शन दिखाईआ। दर्शन पेखत हरि करतार, आत्म तृष्न बुझाईआ। हउमे रोग जगत निवार, एका दूजा भेव चुकाईआ। पंचम लेख अगम्म अपार, शब्दी शब्द चलाईआ। अबिनाशी करता एकँकार, अकल कला वरताईआ। आदि शक्त रूप अपार, दर्द दु:ख भय भंजन नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, नेत्र अंञन एका पाईआ। नेत्र अंञन नाम ज्ञाना, हरि हरि जन हरि हरि पाया। एका देवे धुर फ़रमाणा,
बोध अगाधी शब्द जणाया। आत्म अन्तर इक्क तराना, अनहद ताल वजाया। पंचम सखीआं मेल जहानां, साचा मंगल गाया। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाना, आप आपणी दया कमाया। आत्म सेजा वेख वखाना, प्रभ बैठा आसण लाया। जोती नूर डगमगाना, दिवस रैण करे रुशनाया। गुरमुख साचे विच समाना, वर घर साचा एका पाया। चारों कुन्ट श्री भगवाना, नर नरायण आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, दर दर दर्शन सेव कमाया। हरि दर्शन घर द्वार, थिर घर आप वसाया। उच्च अगम्म बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर रखाया। ख़लक ख़ुदाई सांझा यार, ख़ालक ख़लक विच समाया। इक्क इकल्ला एकँकार, वेस अनेका रिहा वटाया। राम रामा कर प्यार, भगत भगवन्त वेख वखाया। काहना कृष्ना मीत मुरार, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आप अख्वाया। नानक गोबिन्द पावे सार, एका जोत करे रुशनाया । सति पुरख निरँजण खेल अपार, भेव कोई ना पाया। अकाल मूर्त हो त्यार, आकाश प्रकाश कराया। अजूनी रहित आवे जावे ना मरे ना जम्मे, मरन जन्म ना कोई रखाया। गर्भ ना आए ल्या वास, दस दस मास ना डेरा लाया। शब्दी डंक अपर अपार, जुग जुग आपणा रिहा वजाया। साधां सन्तां करे ख़बरदार, जीवां जन्तां रिहा समझाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलार, लोआं पुरीआं फेरा पाया। गुरमुख साचे ल्ए उभार, साची वस्त झोली पाया। निर्मल बाती जोती कर उज्यार, डूँघी भवरी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन बख्शे साचा घर, घर साचे हरिजन दर्शन पाया। साचा घर आदि निरँजण, एका एक रखाया। जन भगतां मेला साचे सज्जण, साजण मीत आप हो जाया। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, हउमे रोग रहिण ना पाया। अनहद ताल तलवाड़े वज्जण, मन्दिर अन्दर खोज खुजाया। चरन धूढ़ जिस जन बख्शे साचा मजन, दुरमति मैल गंवाया। काया दिसाए मक्का काअबा हाजी हजन, दो दो आबा वेख विखाया। चिट्टे अस्व शब्द घोड़े चड़या ताजन, गगन पतालां फेरा पाया। शाहो भूप वड राज राजन, शाह सुल्तान आप अख्वाया। आपे रचया आपणा काजा, आपे वेख वखाया। शब्द अगम्मी मारे अवाज़ा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे आपणा वर, दर दर्शन सोई पाया। पाया दरस लोचण नैण मुँधार, हरि हरि वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी पाए सार, हर घट बैठा आसण लाईआ। गोबिन्द साजण दए हुलार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जीव जन्त सुत्ते पैर पसार, दिस किसे ना आईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोई उज्यार, निरगुण नूर ना वेख वखाईआ। सरगुण मेला काया मोह प्यार, पंज तत्त करी कुड़माईआ। गुर का शब्द ना मीत मुरार, अन्तर लिव ना कोई लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, जिस जन देवे भगती वर, साचे मार्ग लाईआ। आत्म दर्शन नाम अनमुल्ल, नर हरि झोली पांयदा। गुरमुख साचे लाए फुल्ल, फल फुलवाड़ी वेख वखांयदा। वेखणहार साची कुल, कुलवन्ता नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी पायण हार फुल्ल, कलिजुग क्रिया ना कोई रखांयदा। जो जन दर दुआरे आए भुल्ल, आप आपणी दया कमांयदा। साधां सन्तां अन्दर मन्दिर जाए मौल, कँवल नाभ आप उलटांयदा। देवे वड्याई उप्पर धवल, धरत धवल आप सुहांयदा। मेल मिलावा साँवल सँवल, साँवल सुन्दर रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। दर दरवाज़ा आत्म ताक, गुरमुख विरला मात खुल्हांयदा। पुरख अगम्मा वेखे मार ध्यान, अन्दर मन्दिर डेरा लांयदा। आपे होए पाकी पाक, नूर इलाही आप अख्वांयदा। एका अस्व घोड़ा राक, धुरदरगाही आप दौड़ांयदा। पंचम विकारा नकेल पाए नाक, दर द्वार रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन बख्शे साचा घर, घर साचे सो जन बहांयदा। साचे घर साचा शब्द शृंगार, हरि साचा आप कराईआ। पंज तत्त ना कोई आकार, रक्त बूंद ना कोई जणाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई प्यार, मन मति बुध ना कोई वड्याईआ। नौ द्वार ना कोई किवाड़, ना कोई वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, इक्क विखाए धर्म अखाड़, हरि बैठा बेपरवाहीआ। शब्दी शब्द साचा लाड़, आप आपणा थान सुहाईआ। गुरमुखां फिरे पिछे अगाड़, दर दर घर घर फेरा पाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, माया मोह ना राईआ। सच सुच्च निज घर आत्म देवे वाड़, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, दर दर्शन सो जन पाईआ। दर्शन पा सोभावन्त, आत्म ब्रह्म जणाईआ। हरि हरि मेला साचे सन्त, सन्त कन्त एका रंग रंगाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, एका एक पूरन पछानयां। हरिजन नाता श्री भगवन्त, जोड़ जुड़ाए दो जहानयां। मेल मिलावा आदि अन्त, आदि अन्त इक्क विखानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, मेल मिलाए श्री भगवानया।
९ कत्तक २०१५ बिक्रमी जगन्नाथ पुरी मन्दिर शब्द लिखाए
अकथ कथा हरि मेहरवान, हरि हरि आप रखाईआ। आदि अन्त श्री भगवान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। दो
जहानां वेख विखाण, लोआं पुरीआं फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड खेल खिलाईआ। जेरज अंड कर पछाण, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। उत्भुज सेत्ज कर परवान, आप आपणे चरन छुहाईआ। निरगुण सरगुण खेल महान, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्त वखाए इक्क निशान, आदि पुरख निरँजण आप बुझाईआ। सतिजुग त्रेता रूप महान, द्वापर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि रघुराईआ। इक्क इकल्ला दीन दयाला, एका एकँकारया। जुग जुग खेले खेल निराला, आदि अन्त इक्क अवतारया। कलिजुग चले अवल्लड़ी चाला, भेव कोई ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। आपे हरि हरि खेल खिलंदड़ा, आपे वेख विखाए। आपे भेखी भेख वटंदड़ा, भेखाधारी नाम धराए। आपे जुग जुग धार चलंदड़ा, आपे मेट मिटाए। आपे मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदवाले धाम रचन्दड़ा, आपे लेखे लाए। आपे रूप अनूप करंदड़ा, शाहो भूप भेव ना राए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा कर्म कमाए। आदि पुरख अबिनाशी करता, करनहार अख्वाया। सृष्ट सबाई वेखे धरनी धरत, धवल सुहाया। जाणे भेव लोआं पुरीआं दर दर घर घर, दर दर घर घर बैठा वेख विखाए। खेले खेल नारी नर, नर नरायण रूप वटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाए। खेलणहार हरि निरँकारा, एका एकँकारया। कलिजुग तेरी धार वखाना, रूप अनूप विच संसारया। काहना कृष्ना जोत महाना, जोती जोत उज्यारया। वल छल सृष्ट सुहाना, जीव जन्त वेख वखा रया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवी देवा रूप वटा रिहा। आत्म आत्मा वासदेव, निरगुण हरि निरंकारया। पारब्रह्म अलक्ख अभेव, वेद कतेब भेव कोई ना पा रिहा। आपे जाणे आपणी पूजा सेव, आप आपणी सेव कमा रिहा। आपे वसे निहचल धाम निहकेव, निरगुण सरगुण वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचा रिहा। रचनहार हरि रघुनाथा, एका एक अख्वांयदा। आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही आप हो जांयदा। प्रगट हो त्रिलोकी नाथा, त्रैलोकां वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव गाइन गाथा, करोड़ तेतीसा रसन अल्हांयदा। राज राजान शाह सुल्तान निउँ निउँ टेकन माथा, सरन सरनाई इक्क वखांयदा। समरथ कला आपे समराथा, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम धरांयदा। आप आपणा नाम धरा, आपणी कला वरताईआ। जज्जा: जग गया समा, जागरत दिस ना आईआ। गग्गा: गोबिन्द वेस वटा, रूप रेख ना राईआ। नन्ना: निरगुण फेरी पा, नर हरि वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी लग्न लगाईआ। नन्ना: नाम
निरगुण धार, नर हरि आप उपाईआ । थथ्था: थिर घर बैठ दरबार, खेले खेल हर घट थाँईंआ। जगन्नाथ जगत भिखार, दर दर फेरा पाईआ। बलदेव सुभद्रा कृष्न मुरार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। लहिणा देणा विच संसार, लोकमात वेख वखाईआ। जीव जोत जगत अधार, दे मति समझाईआ। नारी नर ना होए ख्वार, नारद मुंन वेख वखाईआ। सुखदेव बोले कर प्यार, ब्रह्म सलोक चार जणाईआ। बारां अक्खर बन्न्हे धार, द्वापर वड वड्याईआ। कलिजुग कूड़ा वेख पसार, कूड़ा टिक्का काली मस्तक छाहीआ। आप आपणे नैण उग्घाड़, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत क्रिया वेख वखाईआ। जगत क्रिया चार जुग, हरि नाता जोड़ जुड़ाया। सिल पूजस पाहन बुत्त, दर दरवेश वेख वखाया। करे भेख अबिनाशी रूप, आप आपणा भेख वटाया। आप अपाया आपणा सुत्त, आपे दे मति समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम डेरा लाया। आपणा सुत दुलार, धर्मी धर्म जैकारया। खेले खेल अगम्म अपार, पंडत पांधा भेव कोई ना पा रिहा। राज राजान सुत्ते पैर पसार, आत्म ब्रह्म ज्ञान ना कोई वखा ल्या। आदि निरँजण वेखे मार ध्यान, दर द्वार इक्क सुहा रिहा। जोत निरँजण मेहरवान, भुल्ल भुलावा आप करा रिहा। भगत भगती कर परवान, भगवान दरस दिखा रिहा। इक्क वखाए सच निशान, त्रै त्रै वेस वटा ल्या। एकँकारा रंग महान, ओंकारा संग रखा ल्या। शब्द शब्द जैकार, त्रै त्रै लोक वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंधन पा रिहा। जगन्नाथ करया गुर मीता, परम पुरख वड्याईआ। सेवक सेवा लाए रामा सीता, काहना कृष्ना वेख वखाईआ। लेखा जाणे अठारां ध्याए गीता, पुराण अठारां फोल फुलाईआ। रिख मुन वेख अतीता, ब्रह्म ब्रह्म फोल फुलाईआ। वासदेव हस्त कीटा, ऊँच नीच समाईआ। करे खेल इक्क अनडीठा, दिस किसे ना आईआ। जन भगतां मुख रस लगाए मीठा, मनमुक्ख होए हलकाईआ। कलिजुग काया कौड़ा रीठा, मिट्ठा फल ना कोई खवाईआ। आपणा मन ना किसे जीता, जूठा झूठा मस्तक तिलक लगाईआ। नाम निधान किसे ना पीता, आत्म अतीता ना कोई जणाईआ। हरि हरि मिल्या ना साचा मीता, घर घर बैठे टल्लीआं रहे खड़काईआ। आप अपरम्पर पतित पुनीता, भेखाधारी बावण रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी परखणहारा नीता, इक्क ज्ञान दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका बूझ शब्द ज्ञान, हरिजन आप जणांयदा। वेख वखाए मार ध्यान, नेत्र इक्क खुल्हांयदा। एका एक श्री भगवान, वरन बरन ना कोई जणांयदा। धर्म झुलाए इक्क निशान, दो जहाना वेख वखांयदा। चौदां लोकां हरि प्रधान, चौदां हट्ट खुल्हांयदा। पुरख अगम्मा हरि मेहरबान, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, वेखणहारा दर दर, मन्दिर मट्ठ शिवदवाला दीना बंधप दीन दयाला, गुर गोपाला आप आपणा मेल मिलांयदा। जगत मट्ठ कर त्यार, कलिजुग बणत बणाईआ। चरन रखाए अठसठ, हरि वड्डी वड्याईआ। करोड़ तेतीसा कर इक्ट्ठ, अन्दर मन्दिर बंधन पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव गणपति गणेशा वेखण नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण सेव कमाईआ। रवि ससि छड्डया हठ, बैठै मुख छुपाईआ। धर्म राए बन्न्हे गट्ठ, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर इक्ट्ठ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत क्रिया बन्द कराईआ। कलिजुग क्रिया जगत पसार, हरि साचा वेख वखांयदा। मन्दिर मट्ठ कर त्यार, अन्दर मन्दिर डेरा लांयदा। नठ्ठ नठ्ठ वेख द्वार, नानक निरगुण फेरा पांयदा। मंगी मंग मट्ठ ढहि द्वार, राजस तामस सांतक लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द इक्क ज्ञान, एका मन्त्र हरि भगवान, एका तीर इक्क निशान, एका चिल्ले आप चढ़ांयदा। नानक गुर जगत त्याग, निरगुण विच समाया। आए चल बण भिखार, वेस अनेका इक्क कराया। पंडत पांधे मारे मार, भेव अभेदा भेव छुपाया। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशां विचार, पूर्ब डेरा लाया। आप आपणी किरपा धार, नेत्र नैण आप खुल्हाया। एका वेखे मीत मुरार, सृष्ट सबाई कूड़ कूड़ा धन्दा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाया। नानक गुर शब्द वरतार, एका शब्द जणाईआ। सारंग बोले निरँकार निरँकार निरँकार, निरगुण वेख वखाईआ। मट्ठ दवाला ख़बरदार, मन्दिर अन्दर पए दुहाईआ। राज राजान चरन द्वार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुर गुर मेहरवान, आप आपणी दया कमाईआ। अन्दर बाहर एको जाण, एका रंग समाईआ। घट घट वेख श्री भगवान, दे मति रिहा समझाईआ। काया मन्दिर सच मकान, घर बैठा बेपरवाहीआ। उत्तर दिशा कर प्रधान, आप आपणा चरन कढाईआ। वेखे राह दो जहान, आप आपणा मुख सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दित्ता वर, एका ताल वजाईआ। शब्द हरि जगत मलाह, नानक मेल मिलांयदा। निरगुण सरगुण इक्क सलाह, एका रूप समांयदा। एका अक्खर एका नाउँ, एका जाप जपांयदा। एका पिता एका माँ, सृष्ट सबाई इक्क रखांयदा। एका देवणहारा ठंडी छाँ, एका धार चलांयदा। नानक निरगुण वेखे थाँ थाँ, हर घट हरि हरि नज़री आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा शब्द जणांयदा। नानक निरगुण जैकार, शब्दी शब्द जणाया। तेरा मेरा इक्क प्यार, एका रूप समाया। तेरा चरन सच्चा दरबार, थिर घर इक्क विखाया। तेरा तेरी पावे सार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। निहकलंक ल्ए अवतार, जोती नूर दरसाया। जोती खिच ल्याए चरन द्वार, पूजा पाठ ना कोई जणाया। करोड़ तेतीसा रोवे ज़ारो ज़ार, ब्रह्मा विष्न शिव
कुरलाया। सेवक लाया मन्दिर मट्ठ ना कोई धार, पंडत पांधा ना कोई जणाया । अठसठ लेखा चुक्के अगम्म अपार, नठ्ठ नठ्ठ फेरा पाया। तट किनारा ना कोई विचार, सर सरोवर ना कोए नुहाया। जोत लट लट लट जगे करतार, निरगुण नर नरायण हरि फेरा पाया। घट घट मेला मीत मुरार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया। दुरमति मैल कट्ट कट्ट, हरिजन साचे वेख वखाया। नेत्र लोचण दस्से धीरज साचा जत, चरन कँवल सति सन्तोख वखाया। गुरमति देवे साची मति, झूठी रत्त रहे ना राया। एका एक मिलावा कमलापति, नारी कन्ता रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरा भेख, आपे वेखे वेखणहार दिस किसे ना आया। मट्ठ दवाला जगत मन्दिर, हरि हरि जोत खिचाईआ। जागरत जोती रहे ना किसे अन्दर, पंडत पांधा ना कोई वड्याईआ। दस्म दुआरी मारे जन्दर, ना कोई खोल्हे खोल्ह खुल्हाईआ। नौ दुआरे नच्चे बन्दर, हरि कलन्दर आप नचाईआ । बीस बीसा आपे करे कराए खण्डर, जगत ढेर ना कोए उठाईआ। लेखा चुकाए बिक्रमी बीस सौ पन्दरां अन्दरे अन्दर, भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ।