पुस्तकालयभाग ७

१६ कत्तक २०१५ बिक्रमी लछमन कुण्ड रामेश्वरम श्री राम चन्द्र जी

एकँकार पुरख अबिनाश, हरि हरि रूप समाया। आदि पुरख जोत प्रकाश, आदि निरँजण नाउँ धराया। अकल कला कल खेल तमाश, अकाल मूर्त सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अजूनी रहित नाम धराया। एकँकार पुरख अनादि, पारब्रह्म बेअन्ता। लेखा जाणे बोध अगाध, आदि जुगादि आदिन अन्ता। आप आपणे विच रहे विस्माद, आप आपणा भेव खुलंता। आप आपणी रक्खे दाद, आप आपणी भेट चड़ंता। आप आपणा आपे अराध, आप आपणा थान सुहंता। आप आपणा साधन साध, आप आपणा जोग करंता। आप आपणा आपे लाध, आप आपणा रूप वखंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर हरि भगवन्ता। एकँकार पुरख भगवाना, पारब्रह्म अख्वाया। आदि अन्त इक्क निशाना, एका मार्ग वेख वखाया। एका धाम भूम अस्थाना, अगम्म अगम्मड़े डेरा लाया। जोधा बीर इक्क सुल्ताना, राज राजान इक्क अख्वाया। रूप रंग ना कोए वखाना, अनभव प्रकाश समाया। खेले खेल दो जहाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। एकँकार इक्क इकल्ला, अकल कला समाईआ। एका वस्सया सच महल्ला, दूसर दर ना कोई सहाईआ। आपणी जोती आपे रला, जोती जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, एकँकारा ओअँ आप हो जाईआ। ओअँ रूप पुरख अबिनाश, रेख रंग ना राया। ना कोई पवण ना स्वास, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। आवण जावण ना कोई लक्ख चुरासी वास, बंधन बंध ना कोई बंधाया। देवत देव ब्रह्मा विष्न शिव ना दासन दास, द्वार पाल ना कोई रखाया। ना कोई पृथ्मी ना आकास, गगन मण्डल ना कोई सहाया। जोती जोत जोत अबिनाश, आदि अन्त आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख लिखाया। ओअँ करता हरि निरँकार, नर निरवैर समाया। निरगुण रूप पसर पसार, परम पुरख अख्वाया। सति सरूप साची धार, सति सति वेस वटाया। मितगत ना कोई विचार, रत्ती रत्त ना कोई वखाया। अबिनाशी अचुत्त खेल अपार, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटाया। ओअँ राम रंग ना रेख्या, निरगुण निरगुण ओंकारया। सति पुरख निरँजण साचा भेख्या, शब्द हँ आप उपा रिहा। हँ ब्रह्म करया वेस्सया, पारब्रह्म भेव न्यारया। आप आपणा कर प्रवेसा, निरगुण जोती जोत उज्यारया। आपणी अग्नी आप उपजाए शिव महेषा, शंकर बरन ना कोई जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार चला रिहा। शिव शंकर आप उपा, मस्तक वेख वखाया। त्रै त्रै लेखा मेट मिटा, त्रै त्रै धार बंधाया। पंज तत्त तत्त सुहा, नाम नाम चोला पाया। अंगी अंग आप करा, रंगन तन छुहाया। रंगण रंग इक्क रंगा, रंग चलूल चढ़ाया। दर भिखारी आप जणा, एका शब्द अल्हाया। मंगे भिख्या अग्गे बेपरवाह, दोए जोड़ सीस झुकाया। करनहारा सच न्याँ, आप आपणा रिहा कराया। तेरा तेरी पकड़ी बांह, लक्ख चुरासी झोली पाया। वेख वखाए साचा थाँ, थिर घर डेरा लाया। करे कराए आप न्याँ, निज घर वेख वखाया। जुगा जुगन्ता देवे ठंडी छाँ, चार चार पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाया। ब्रह्मे वस्त हरि हरि घत्त, शिव शिव आप उपजाईआ। एका जोती नूर लट लट, काया मट सहाईआ। आपणी मैल आपे कट्ट, पतित पुनीत आप हो जाईआ। आप पहनाए शब्द पट्ट, बस्त्र इक्क सुहाईआ। लेखा चुकाए आन बाट, मात गर्भ ना कोए तकाईआ। इक्क सुहाया साचा हट्ट, एका दर खुल्हाईआ। खेले खेल नटूआ नट, स्वांगी स्वांग वरताईआ। पारब्रह्म प्रभ लग्गा फट्ट, दो दो धार वखाईआ। आपणा अमृत आपे झट, आपे सिंच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाईआ। आपणी जोती आपे धार, आपणा आप सुहाया। लक्ख चुरासी जीव उभार, गोदी गोद बहाया। अन्तिम सन्धया जै जै जैकार, पूजस पूज वखाया। एका रूप आप करतार, अनूप रूप दरसाया। शाहो भूप सच्ची सरकार, सच सिँघासण वेख वखाया। ब्रह्मा शिव सेवादार, आप आपणी रचन रचाया।

अगम्म अगोचर अलक्ख अपार, अलक्ख निरँजण भेव ना राया। होए प्रतक्ख हर घट रूप अपर अपार, आप आपणा वेस वटाया। चतुर्भुज खेल न्यार, दहि दिशा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाया। अगम्म अथाह जोत निरँकार, निरगुण रूप समा ल्या। आप आपणा बल आपे धार, आपे खेल करे निरालया। आप आपणा कर उपकार, आप आपणी करे प्रितपालया। आप आपणा ल्ए संभाल, आप आपणा वेख वखा ल्या। आप आपणा कर तन शृंगार, पंज तत्त ना रूप वटा ल्या। मित गति ना कोई विचार, लेखा लिख्त विच ना आ रिहा। लोआं पुरीआं पसर पसार, गगन पताला डेरा ला ल्या। समुंद सागर डूँघी धार, गहर गम्भीर समा ल्या। सेवक सेवा अपर अपार, आप आपणा रंग रंगा ल्या। आपणी जोती आपे धर, करता पुरख नाउँ धरा ल्या। लेखा लिख ना सके वेद चार, ब्रह्मा भेव ना पा ल्या। वेद व्यासा गया हार, पुराण अठारां होए खाल्या। मनुआ रोवे ज़ारो ज़ार, शस्त्र सिमरत कढ्ढे दवाल्या। अञ्जील कुराना करन विचार, अगम्म अगम्मड़ा दिस ना आ रिहा। नानक लेखा अपर अपार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त दर सुणा ल्या। अर्जन एका शब्द अधार, एका मुख सलाह ल्या। गोबिन्द ढहि पया द्वार, हरि हरि भेव सदा निरालया। जोत अकाली जगे अपार, नूरो नूर नुरानया। आपे खेले खेल सरकार, सच तख्त शाहो सुल्तानया। आदि पुरख एका एकँकार, अकल कला अख्वानया। भेख रेख ना कोई धार, ना कोई रूप वटानया। आपे बासक हो अपार, आपे आपणा नाउँ धरानया। आपे मुख सहँसर खोल्ह उग्घाड़, दो सहँसर जेहवा आप हिलानया। आपे सुत्ता पैर पसार, आप आपणा दर सुहानया। आप आपणा वेख करे विचार, जोधा बीर वड बलवानया। आदि पुरख नर निरँकार, रूप रेख ना कोई विखानया। विश्व रूप अपर अपार, भगवन भगवन खेल खिलानया। विष्नूं भगवान जोत आकार, जोती जोत समानया। आदि अन्त कर पसार, सागर धार इक्क वखानया। जल जल बीज कर आकार, धरत धवल सुहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता करनहार, खेले खेल आप महानया। करता करनहार समरथ, समरथ पुरख अख्वाया। आपणी महिमा जाणे अकथ, वेद कतेब भेव ना राया। लिख लिख गए थक्क, लिख्या लिख ना सके कोई राया। महल्ल अटल उच्च मुनार, चढ़ चढ़ गए अक्क, निरगुण निरगुण निरगुण दिस ना आया तीर्थ तट्टां लक्ख चुरासी पाणी रहे झट्ट, हरि हरि रूप ना कोई वखाया। जुगा जुगन्तर खेले खेल नटूआ नट, आप आपणा सांग वरताया। सतिजुग तेरा खेल हरि हरि मेल, मेल मिलावा इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादी एका नाद वजाया। एका नाद हरि करतार, आपणा आप वजांयदा। जोती धुन शब्द प्यार, शब्दी राग इक्क सुणांयदा। लोआं पुरीआं एका धार, ब्रह्मण्डां

खण्डां वेख वखांयदा। एकँकार कर पसार, ओअँ रूप समांयदा। सो पुरख निरँजण सच प्यार, हँ ब्रह्म इक्क सुणांयदा। त्तत्व तत्त कर प्यार, रत्ती रत जणांयदा। चरन कँवल नित खेल अपार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। आत्म नाम बीज बीजे साचे वत, फुल फुलवाड़ी वेख वखांयदा। आदि जुगादी कमलापात, कन्त कन्तूहल नाम धरांयदा। सतिजुग साचा वेखे पक्ख, आप आपणा खेल खलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। सतिजुग साचे साची धार, सति पुरख आप चलाईआ। एकँकारा कर पसार, ओंकारा रूप समाईआ। सोहँ धारा हरि निरँकार, हरि निरँकार साचे सच वड्याईआ। नाम सति अपर अपार, निरगुण विच टिकाईआ। अकाल मूर्त भेव न्यार, दिस किसे ना आईआ। खेले खेल विच संसार, धरत धवल सुहाईआ। धरनी धरत कर प्यार, कँवल कँवला इक्क उपाईआ। एका मीत इक्क मुरार, एका नाम वड्याईआ। एका शब्द इक्क कटार, एका हथ्थ उठाईआ। एका खण्डा दो दो धार, दो जहानां ल्ए हिलाईआ। ब्रह्मण्डां पावणहारा सार, आदिन अन्ता इक्क रघुराईआ। वेस अनेका कर अपार, लोकमात आवे कर कर धाईआ। भगत भगवन्त मेल अपार, साधां सन्तां ल्ए जगाईआ। जग नाता बंधन चार, चारे कुन्टां ल्ए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग त्रेता त्रिया वेस, त्रैगुण रूप समाया। आप आपणा करया दरस, आप आपणा मुख छुपाया। आप आपणे रक्खे खुल्हड़े केस, मुच्छ दाढ़ी ना कोई जणाया। आप आपणा वेख हमेश, इष्ट देव गुर मनाया। वशिष्ट मुन शाहो सबेश, शिव शंकर मूल रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाया। खेले खेल हरि हरि राम, नाम राम वड्याईआ। भगत भगवन्त प्याया एका जाम, एका तृष्न बुझाईआ। इक्क खवाया साचा ताम, भुक्ख रहे ना राईआ। आपे पूरन करनहारा काम, आपे खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता अपरम्पर स्वामी आदि निरँजण अलक्ख अलक्खणा लेख ना राईआ। लिख लिख शास्त्र पुराण, जुग जुग लेख लिखांयदा। भेद अभेद हरि भगवान, दिस किसे ना आंयदा। अछल अछल्ल विच जहान, आप आपणी खेल खलांयदा। माता पिता सुत दुलार, बंधन बंधप आप रखांयदा। सरगुण रूप कर आकार, निरगुण डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रिया तेरा वेख वखांयदा। प्रभ अबिनाशी कर प्यार, जोती नूर कर उज्यार, आप आपणा रंग रंगाईआ। आपणा अंग आपे कट्ट, आपणी जोत जगाईआ। पंज तत्त पए भट्ठ, अट्ठ अट्ठ रहिण ना पाईआ। काया गढ़्ह साचा हट्ट, साचा धाम सुहाईआ। एका जोती लट लट, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा आप सुहाया। साचा दर आपे लेख लिखाया,

आपणे भाणे आपे रक्ख, आपे वेख वखांयदा। आपे भाण्डे करे सक्ख, आपे आप भरांयदा। आपे प्रगट हो प्रतक्ख, आप आपणी चलत चलांयदा। आपे वसेरा करे कुली कक्ख, मन्दिर महल्ल अटल, आपे डेरा लांयदा। आप आपणा करे वक्ख, आप आपणे विच समांयदा। आप आपणी वस्त देवे वथ्थ, आप आपणी झोली डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा आप प्रनांयदा। आपणा आप आप प्रना, आपणी दया कमाईआ। आप जणाए आपणा नाँ, आपणी बूझ बुझाईआ। आप आपणा रखाए आपणा थाँ, नगर खेड़ा ना कोई वसाईआ। आपे वेखे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाईआ। आप आपणा खेले खेल, आपणी दया कमांयदा। आपे सीता करे मेहर, आपे साचा संग निभांयदा। आपे वसे रंग नवेल, आपे घट घट डेरा लांयदा। आपे कट्टणहारा धर्म राए दी जेल, सचखण्ड आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत लाए तनक जनक सपुत्री आपे वेख, राम रामा आप प्रनाया। चरन कँवल वसी कोली, दिवस रैण सेव कमाईआ। जगत जागत वज्जी बोली, घर बाहर तजाईआ। आपणा भेव आपे रिहा खोल्ही, मुख पर्दा एका पाईआ। साचे कंडे नाम तोली, राम नामा वणज कराईआ। दर दरवाज़ा गया खोल्ही, आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाईआ। आपे सीता राम मौली, राम रामा रूप समाईआ। साचा तन्द बद्धा मौली, लछमण गंढ्ढ बंधाईआ। दूसर कोई ना सके खोल्ही, ना कोई हथ्थ छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रेता तेरा त्रिया वेस, आपे फेरा पाईआ। त्रेता वेस कर अपार, आपणा खेल खलाया। आपे राम रूप हो अवतार, आपे गवर्धन डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे फड़ तीर कमान, शस्त्रधारी नाम धराया। आपे जोधा सूरबीर बलवान, आप आपणा वेख वखाया। आपे आपणा वेखे मार ध्यान, आपे चरन कँवल आपणा आप ध्यान लगाया। आप आपणे बैठ बिबान, हरि का शब्द सुणे दिवस रैण सुणाया। त्रेता तेरी करन कल्यान, राम रामा रूप वटाया। दूसर दर वेख महान, विष्नूं वंसी खेल खलाया। रावण लंका जीव शैतान, शंकर बरन इक्क जणाया। वल छल खेल निधान, आपणी कल वरताया। आया दर बण भिखार, भेखाधारी रूप वटाया। सति सतिवन्ती इक्क अधार, आपणे कंध उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मृगनैणां मृगछाला मृग मृगावली भेव ना राया। आपे कंध आप उठा, आपे ल्ए अंगड़ाईआ। जट जटाऊ रिहा ढाह, आपणा बल वखाईआ। रावण रेख ना सके कोई मिटा, राम रामे वड वड्याईआ। दर दर सुहञ्जणा इक्क करा, दर आपणे लेख जगाईआ। इक्क नगारा ल्या वजा, सृष्ट सबाई रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रेता तेरा त्रिया वेस तेरे दर

वेख वखाया। राम रूप कर अपार, आपणी खेल खलांयदा। लहिणा देणा खेल अपार, शाहो भूप वेख वखांयदा। अंगद अंग अंगीकार, बाली सुत उपजांयदा। मंगी मंग धुर दरबार, त्रेता झोली पांयदा। आपे वेखे हो त्यार, दो जहानां फेरी पांयदा। मात पूत इक्क जैकार, एका नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा त्रिया वेस, त्रैगुण रंग रंगांयदा। त्रैगुण तेरा नाता जोड़, हरि साचे खेल खिलाया। पंज तत्त विकारा चढ़या आपणे घोड़, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। दहि दिशा वेखे दौड़ दौड़, चारों कुन्ट फेरा पाया। रस मिट्ठा होया कौड़, रसना रस ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाया। आपणा खेल आपे कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी करनी आपे फड़, आपे फोल फुलाईआ। अपणी धरनी आपे वेखे खड़, धरत धवल सुहाईआ। आपणी लग्गी आपे उखेड़े जड़्ह, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी अग्नी आपे जाए सड़, रत्ती रत्त आप जलाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, आपे रिहा सुणाईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़, आपे भेव खुल्हाईआ। आपणे शस्त्र आपे लड़, मूरछा गत आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हनवन्ता अंगद सेवा लाईआ। हनवन्ता अंगद वेख विचार, आपणी बूझ बुझांयदा। लंका लंकासा कर प्यार, ख़ाली कासा इक्क वखांयदा। पृथ्मी आकाश हाहाकार, जै जै जै ना मुख छुपांयदा । भरया तन लोभ हँकार, माण मोह वधांयदा। दमोदरी ढहि ढहि पए द्वार, मुख सलाही सलाह ना कोई रखांयदा। अन्तिम मेला विच संसार, अन्तिम लेख लिखांयदा। शाह भबीखण मीत मुरार, दर दरबार दर्शन पांयदा। खुल्हया दर सच्चा दरबार, घर साचे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रेता तेरा वेस धर, तेरा लेख चुकांयदा। त्रेता तेरा लिख्या लेख, हरि साचा आप वखांयदा। आप आपणा धर धर भेस, शाह भबीखण संग रखांयदा। रावण राम कर अदेस, लंका गढ़्ह सुहांयदा। एका जोधा नर नरेश, दोहां धार बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपणा मेल आपे कर, आपे दया कमाईआ। दोहां धिरां देवे वर, साची धरनी वेख वखाईआ। इक्क दूजे दे अग्गे कर, आपे करे लड़ाईआ। आप चुकाए आपणा डर, आपे भय रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणी रचना आपे रच, आपे खेल खलांयदा। खेल खेलणहार साच, सच सुच्च वरतांयदा। आपे रण भूमी रिहा नच्च, आपे मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रेता तेरा वेस कर, दर द्वार सुहांयदा। त्रेता त्रिया दर दरवेश, हरि हरि आप अख्वाया। दित्ता वर ब्रह्मा महेष, रावण राम विखाया। आपे पूजे गणपति गणेश, सिल पाहन रिहा मनाया। आपे पायण नर नरेश, आपे निझर

धार चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे युध आपे कुद्द, आपणी बुध आपे लड़ फड़ाया। जगत बुध जगत जैकारा, दोहां धिरां जुड़ाईआ। एका खण्डा एका धारा, एका नाम वखाईआ। एका गढ़्ह सुहाए दुआरा, एका रूप वटाईआ। एका वेखे पसर पसारा, एका बंधन पाईआ। मेट मिटाए जोधा सूरबीर बलकारा, मूर्छागत आप कराईआ। रण भूमी सुत्ते पैर पसारा, कुंभ करन मेघ नाथ ना कोई सहाईआ। रावण आए विच अखाड़ा, आप आपणी कर चतुराईआ। सीस धड़ पार उतारा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। अन्तिम लाए एका नाअरा, राम रामा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत खेत्र इक्क वखाईआ। जगत खेत्र साचा खेत, हरि हरि आप उपाया। आपे शत्तरू करन आया हित्त, नित नवित्त वेस वटाया। आपे लिखणहारा लेख, आपे लेखा रिहा चुकाया। आपणे नेत्र आपे पेख, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राम रावण दित्ता वर, लहिणा देणा झोली पाया। रावण अन्त कर विचार, आपणा आप चितारया। राम रामा तेरा सच प्यार। तेरा दर सुहा रिहा। अन्तिम मेला विच संसार, त्रेता मुख भवा ल्या। जुग जुग खेल करतार, साचा संग निभा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर एका वर सुहा ल्या। एका शब्द शब्द अगम्मा, हरि हरि आप सुणाया। अकाल पुरख ना मरे ना कदे जम्मा, अजूनी रहित नाम धराया। माता सीर ना चुंघे मुम्मा, बाल गोद ना कोई हंढाया। गगन पताल रहाए बिन बिन थम्मा, पंज तत्त ना कोई रखाया। शब्द धार इक्क दमामा, मृदंगा नाउँ धराया। आपे करनहारा पूजा पाठा, करनहार इक्क रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दित्ता वर, रावण रामा राम आप समझाया। रावण रावण हरि आप समझा, चार वेद हरि जणाईआ। छे शास्त्र जगत पढ़ा, सिमरत वेख वखाईआ। काल कलूआ वेस करा, महांकाल भेव ना राईआ। शब्द खण्डा आप चमका, निरगुण बाण चलाईआ। धरत धवल लेखा दए चुका, ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। नर्क कुण्डां ना भरा, तेरी वड वड्याईआ। तेरी अन्तिम वंडा ना वेख वखा, साचा कन्त इक्क हंढाईआ। तेरा मेरा सच न्याँ, मेरी तेरी बणत बणाईआ। जुग जुग वेख्या थाउँ थाँ, तेरा दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवणहारा वर, एका शब्द जणाईआ। शब्द भेव आप खुल्हा, आपणी धुन वजाईआ। रावण बोला हरि सुणा, आपे दए समझाईआ। एका तोला इक्क मलाह, एका बेड़ा रिहा चलाईआ। आपणा बोला दए समझा, पंज तत्त ना कोई वड्याईआ। आपणी खेला रिहा खला, जुग जुग भेव ना राईआ। कलिजुग अन्तिम मेला दए मिला, नर हरि रूप सृष्ट सुबाईआ। लक्ख चुरासी तेरी वंड वंडा, पंज तत्त दए टिकाईआ। जूठ झूठ पल्ले गंढ्ढ बन्न्हा, काम क्रोध

लोभ मोह हँकार करे हलकाईआ। आसा तृष्ना संग रला, तेरा संग रखाईआ। तेरा दर तेरा घर दिआं सुहा, कालख टिक्का मस्तक शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, शब्द शब्द आप सुणाईआ। शब्द सुण साचे मीत, रावण नीर वहाया। पारब्रह्म प्रभ सदा अतीत, तेरा भेव कोए ना पाया। मेरी काया कवण करे ठंडी सीत, पंज तत्त तत्त दर तपाया। जुग जुग तेरी अवल्लड़ी रीत, तेरा लेखा ना कोई लिखाया। कवण सुणाए सुहागी गीत, तेरा मेरा मेल मिलाया। कवण बंधाए चरन प्रीत, जगत नाता तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दित्ता आपणा वर, आप आपणी बूझ बुझाया। रावण तेरा तेरा दर, हरि साचे आप सुहावणा। कलिजुग अन्तिम जोती जामा भेख धर, निहकलंक नाम रखावणा। लक्ख चुरासी ल्ए फड़, अन्दर मन्दिर खोज खुजावणा। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई सुहावणा। तेरी अग्नी आपे पहलों जाए सड़, गुरमुखां फेर उठावणा। गुरमुख साचे एका अक्खर जायण पढ़, हरि साचे आप पढ़ावना। सोहँ शब्द अग्गे धर, दूई द्वैती पर्दा लाहवणा। दस्म दुआरी मिले वर, साचा घर साचा रंग रंगावणा। साचा भाणा रहे जर, जर जर ना वेस वटावणा। चरन चरन लाग जायण तर, सर सरोवर ना कोई नुहावणा। आपणी बांह आपे ल्ए फड़, आपे होए धुरदरगाही जामना। आपे तोड़े हँकारी किला गढ़्ह, राम रामा वेख वखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेख चुकाए बलि बलि बल बावना। बलि बलि बावन हरि लेख चुकावणा, हरि साचे वड वड्याई। करोड़ तेतीसा मेट मिटावना, लिख्या लेख वखाई। हरिजन साचे जोत जगावणा, जोती जोत रुशनाई। वरन गोत ना कोई रखावणा, एका मार्ग लाईं। लक्ख चुरासी एका शब्द पढ़ावणा, एका इष्ट इक्क जणाई। अकाल पुरख नज़री आवणा, निरवैर नाम धराई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। त्रेता रावण अन्त कल, नेत्र नैण मुँधारया। प्रभ अबिनाशी तेरा वल छल, अन्त ना पारावारया। तेरे अग्गे ना चले कोई बल, तुट्टा गढ़्ह हंकारया। तेरा भाणा ना जाए टल, ना कोई मेटे मेट मिटा रिहा। तेरा दित्ता तेरे दर रिहा ना बल, दिसे अन्ध अँध्यारया। इक्क इकल्ला वेखे खड़्ह, दूसर कोई दिस ना आ रिहा। आपे वसे निहचल धाम अटल, जल थल समा रिहा। पावे सार जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आपे वेख वखा ल्या। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। रावण तेरा सच्चा दर, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। निरगुण रूप जोती आकार कर, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। गुरमुखां अन्दर जाए वड़, आप आपणा दए टिकाईआ। काया मन्दिर ल्ए फड़, जगत मन्दिर ना कोई जणाईआ। बहत्तर नाड़ी वेखे नाड़ नाड़, आप आपणा फोल

फुलाईआ। तेरा तुट्टे लंका हँकारी गढ़्ह, राम रामा इक्क वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लहिणा देणा दए चुकाईआ। रावण रो रो करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुका ल्या। लहिण देणा देवे कर्ज़ उतार, कवण करे पार उतारना। सतिजुग त्रेता द्वापर मिल्या मेल अपार, त्रै लेखा लिख्या वेख वखावणा। हरनाक्ष हरन कशप हो उज्यार, धरत धवल सुहा ल्या। जुग द्वापर आए वार, भेद अभेद छुपा ल्या। चौथे लेखा लिख्या अपर अपार, कलिजुग वेस वटा ल्या। नाता छुट्टे सर्ब संसार, लोकमात ना कोई वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्म अगम्मी धार, शब्दी शब्द जणा ल्या। शब्द संदेश हरि निरँकार, आपणा आप सुणाया। कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा चुक्के ब्रह्मा विष्न महेष गणेश अपर अपार, लेखा लिख्या रहिण ना पाया। नर नरेश सच्ची सरकार, करोड़ तेतीसा दए मिटाया। दर दरवेश भगत भण्डार, नाम नामा झोली पाया। कूड़ी क्रिया दए निवार, भेख पखण्डा मेट मिटाया। एक नाम करे जैकार, सो पुरख निरँजण वड वड्आया। हँ हँगता करे ख्वार, साची संगता ल्ए मिलाया। रावण भिख्या मंगदा आए द्वार, गुरमुखां अग्गे सीस झुकाया। प्रभ अबिनाशी खोल्ह किवाड़, गुरमुखां एह समझाया। नेड़ ना आए पंचम धाड़, नेत्र नीर ना कोई वहाया। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, आप आपणा डेरा लाया। लेखा लिख्या सतारां हाढ़, हरि जू हरि हरि रावण शब्द सुणाया। त्रेता जुग कीता पार, द्वापर वेख वखाया। कलिजुग तेरी पावे सार, राम रामेश्वर भेव ना राया। राम रामेश्वर खेल न्यार, शिव शंकर ल्ए उठाया। शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। पार्बती करे पुकार, खुल्हड़े केस वखाया। लछमण जोधा छड्ड हँकार, यति सति तोड़ तुड़ाया। नाम रत्ती कर प्यार, गुरमुख साचे ल्ए तराया। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, लोकमात फेरा पाया। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका मन्त्र रिहा दृढ़ाया। एका चरन इक्क ध्यान, एका लिव लगाया। एका पीणा एका खाण, एका तृप्त कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, राम रामेश्वर वेख वखाया। राम राम बल धार, दसरथ सुत अख्वाया। पारब्रह्म प्रभ अन्त ना पारावार, पिता पूत ना कोई जणाया। दोहां मेला विच संसार, शब्दी बणत बणाया। रावण हरि कर प्यार, सच संदेश सुणाया। जगत वेला ल्ए विचार, तेरा आपणा मूल चुकाया। नेत्र नैणां कर शृंगार, कजल धार बंधाया। बस्त्र गहिणा अपर अपार, हरि हरि शब्द पहनाया। गुरमुख साचे कर त्यार, साचा संग रलाया। समुंद सी खाई करी पार, सति सागर वेख वखाया। आए दर सचे दरबार, दर दर लेखा रिहा मुकाया। अन्त ना दिसे कोई मुनार, तिलक ललाट ना कोई लगाया। सम्मत पन्दरां वेख विचार, हरि साचा वेख वखाया। त्रेता तेरा भेख, तेरा तेरा रिहा मिटाया। तेरी सतिआ पुरख अबिनाशी आपणी

चरनी खिच बहाया। पंडत पांधे बहि बहि करदे रहिण कथिआ, साचा मता ना किसे पकाया। नाम बीज ना बीज्जया साचे वतिआ, राम रामा दिस ना आया। ग़रीब निमाणे करदे रहे हत्या, हरि के पौड़े कोई ना चढ़या। आपणे पेट बंधाया नतिआ, आपणी झोली अग्गे डाहया। कुँवारी कन्या ना कोई दिसे सतिआ, लज पति ना कोई वखाया । मन्दिर अन्दर तीर्थ तट्टां ठंडा पाणी होवे तत्तया, ठंडा ठार ना कोई बणाया। गुरमुख सीता सुरती हरि सच्चा करे रक्खया, राम रामा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रामेश्वर राम ईश चरन टिकाया।

१६ कत्तक २०१५ बिक्रमी राष्ट्रपती राजिन्दर प्रशादि पृथाए रामेश्वर शब्द लिखाए

मुकंद मनोहर लख़मी नरायण, हरि हरि जोत जगाईआ। वाली हिन्द खोल्ह नैण, रैण अन्धेरी छाईआ। पारब्रह्म खेले खेल साचा सज्जण सैण, साख्यात रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम चुकाए लहिण देण, लोकमात रहिण ना पाईआ। गंगा गोदावरी वेखे र्तबैन, सुरसती चरनां विच टिकाईआ। अयुध्या कांशी पैण वैण, पुरी जगन ना कोई सहाईआ। रामेश्वर चुकया लहिण देण, राम राम हथ्थ वड्याईआ। सृष्ट सबाई लेखा मंगे लाड़ी मौत डैण, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। राज मन्त्री सारे कहिण, सर्ब रक्खया ना कोई कराईआ। अन्तिम वहिणा झूठा वहिण, ना सके कोई छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दे मति रिहा समझाईआ। जीव निधान उठ बलधार, हरि साचे जोत जगाईआ। निहकलंक ल्ए अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां पावे सार, लोआं पुरीआं फोल फुलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलार, गणपति गणेश आप उठाईआ। तीर्थ तट्टां पार किनार, अठसठां फोल फुलाईआ। चौदां हट्टां वणज वपार, लोक परलोक आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पन्दरां पन्दरां रिहा सुणाईआ। सम्मत पन्दरां पन्दरां कत्तक, करनी कर्म कमाया। शब्द सरूपी चढ़या कटक, ना कोई वेखे वेख वखाया। सृष्ट सबाई ना सके अटक, ना कोई रोके रोक रुकाया। शाह सुल्तानां राज राजानां सारे रहे लटक, ना कोई धीर धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका खण्डा रिहा उठाया। शब्द खण्डा हरि बलवान, आपणे हथ्थ उठांयदा। वेख वखाए ज़िमीं अस्मान, पारब्रह्म भेव ना पांयदा। लेख चुकाए अञ्जील कुरान, वेद पुराण फोल फुलांयदा। पंडत पांधे सर्ब पछतान, वेला गया हथ्थ ना आंयदा। जगत

विद्या होई नादान, हरि का भेव कोई ना पांयदा। प्रगट होया शाह सुल्तान, सच सिँघासण इक्क वखांयदा। दिल्ली तख्त राज राजान, राज भूप आप उठांयदा। अन्तिम छड्डणा पए मकान, सीस ताज ना कोई टिकांयदा। निरगुण जोत जगे महान, भगत भगवन्त लेख लखांयदा। खेले खेल रमीआ राम, राम रामा नाउँ धरांयदा। काहना कृष्ना नौजवान, रथ रथवाही आप हो जांयदा। कलिजुग अन्तिम मार ध्यान, निहकलंक डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म अन्तर कढ्ढे शंक, भरम भुलेखा दूर करांयदा। भरम भुलेखा जगत शाह, हरि हरि आप चुकांयदा। अन्तिम वेले कवन मलाह, कवण बन्ने लांयदा। जगत स्यासत झूठ सलाह, साचा मार्ग ना कोई वखांयदा। बिन हरि पकड़े ना कोई बांह, ना कोई तोड़ निभांयदा। महल्ल अटल उडणे अन्तिम काँ, सीस छत्र ना कोई झुलांयदा। बिन हरि चरन ना कोई थाँ, निहकलंक शब्द समझांयदा। सम्बल नगरी सच ग्रां, साढे तिन्न हथ्थ, पर्दा तेरा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। सम्बल नगरी शब्द सिँघासण, हरि हरि जोत जगाईआ। पारब्रह्म बैठा पुरख अबिनाशण, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशन, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी करया वासन, शाह सुल्ताना रिहा उठाईआ। शाह भवीख़ण अन्तिम लहिणा देणा चुक्कणा दस दस मासन, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी गति मित आपे रिहा जणाईआ। सम्बल नगरी जोत प्रकाशण, हरि हरि आप कराईआ। आपे होया दासी दासन, जन भगतां मेल मिलाईआ। त्रेते जुग लग्गी प्यासन, कलिजुग अन्तिम दए बुझाईआ। रामेश्वरम लिख्या शाहो शाबाशन, दिल्ली तख्त सुहाईआ। वीह सौ बीस किसे हथ्थ ना आए आपणा ग्रासन, आपणी तृखा ना कोई बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे चरन धरवास, जो जन आए शरनाईआ । हरि सरनाई सच टिकाना, हरि हरि आप जणांयदा। राष्ट्रपति पति ना बण अञ्याणा, वेला वक्त ना हथ्थ गंवाईआ। कोई ना रहिणा राजा राणा, शाह सुल्तान ना कोई अख्वाईआ। पारब्रह्म पुरख भगवाना, सीस जगदीश इक्क टिकाईआ। दिल्ली तख्त हो मेहरवाना, बीस बीसे वड वड्याईआ। पन्दरां कत्तक खेल महाना, नौ खण्ड करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिख्या साचे दर, दर दुआरा वेख वखाईआ। लंका गढ़्ह जगत हँकार, काम क्रोध हलकाया। राम रामा रूप अपार, नेत्र नैणां दिस ना आया। जूठे झूठे होए सिक्दार, सच सिक्दार ना कोई कराया। अन्तिम कलिजुग पैणी मार, मारनहारा आप हरि आया। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाया। सोहँ डंका वज्जे सर्ब संसार, सृष्ट सबाई दए सुणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां सोलां धार

सोलां सोलां वेख वखाया। सम्मत सोलां रक्खणा याद, हरि साचे सच वड्याईआ। राज मन्त्री ना सुणे कोई फरियाद, सगला संग ना कोई निभाईआ। एका धुनी एका वज्जे नाद, सृष्ट सबाई दए उठाईआ। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटाईआ। कलिजुग कूड़ी देवे दाद, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सम्बल नगरी शब्द सिँघासण पुरख अबिनाशण, बैठा डेरा लाईआ।