२१ कत्तक २०१५ बिक्रमी टोपन राम दे घर किरकी पूना
संगम तीर्थ तट किनार, सागर धरनी धरत सुहाया। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, बेअन्त बेअन्त हरि हरि रघुराया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, आदि निरँजण वेस वटाया। हरी हरि जोत उज्यार, आदि पुरख अख्वाया। लोआं पुरीआं पसर पसार, मात पताल आकाश वेख वखाया। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज पाए सार, चौदां हट्ट वेख वखाया। सागर सिन्ध रूप करतार, अनभव रूप दृष्टाया। जोती जोत कर उज्यार, त्रै भवन वेख वखाया। मूर्त अकाल एकँकार अकल कल वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ खण्ड वेख वखाया। नौ खण्ड सागर सति, सति सति अख्वांयदा। इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड खण्ड, निरगुण वंड वंडांयदा। वेखे रंग हरि ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म भेव छुपांयदा। आदि जुगादि आपणी वंड, आपणे हथ्थ रखांयदा। लक्ख चुरासी नंगी कंड, समरथ हथ्थ ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता, एकँकारा वेस वटांयदा। एकँकारा अकाल मूर्त, नूरो नूर समाया। अजूनी रहित नाद तूरत, नाम नाद वजाया। अबिनाशी करता साची सूरत, एका तत्त वखाया। आपे वसे नेड़े दूरत, नेड़ा दूर ना कोई जणाया। सदा सुहेला हाज़र हज़ूरत, हरि हिरदे डेरा लाया। हरिजन आसा मनसा पूरत, मनमुखां दए सजाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, काया गढ़्ह सुहाया। बख्शणहारा चरन धूढ़त, मस्तक टिक्का तिलक लगाया। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़त, आप आपणा रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकार कर पसार, अबिनाशी करता एका धार, एका रंग रंगाया। रंग रंगीला एकँकार, एका रूप दरसांयदा। आदि न अन्ता ल्ए अवतार, जुग जुग वेस वटांयदा। धरनी धरत दए सहार, आकाश प्रकाश टिकांयदा। आपे वसे सभ तों बाहर, लक्ख चुरासी दिस ना आंयदा। नाम खण्डा तेज कटार, समरथ हथ्थ उठांयदा। खण्डा तीर अपर अपार, जीव जन्त ना भार चुकांयदा। अगम्म अगम्मड़ा
भेव न्यार, नाड़ चम्मड़ा ना डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शस्त्र एका बाण, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, एका राह तकांयदा। नाम धनुख शब्द चिल्ला रसन कमान, नाम नामे उठाईआ। पारब्रह्म जोधा सूरबीर बली बलवान, राम रामा वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई साचा काहन, अकाल मूर्त इक्क दरसाईआ। हरिजन साचे ल्ए पछाण, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, एका बूझ बुझाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। नेत्र लोचण नैण दरस महान, सांतक सति वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचा घर, घर मन्दिर काया अन्दर आत्म सेजा शब्द सिँघासण पुरख अबिनाशण, निरँकार धार एकँकार बैठा आसण लाईआ। निरगुण रूप आदि निरँकार, आदि जुगादि समाया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, भेव कोई ना राया। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाया। जोती नूर कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाया। आदि पुरख हरि करतारा, एका एकँकारया। आदि जुगादी ल्ए अवतारा, करे पसर पसारया। एका शब्द इक्क जैकारा, एका नाअरा ला ल्या। आपे वेखे वेखणहारा, दूसर कोई दिस ना आ रिहा। पारब्रह्म ब्रह्म गुर अवतारा, आप आपणा नाउँ धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वा रिहा। आदि पुरख आदि निरँजण, हरि हरि आप अख्वांयदा। आप आपणा साचा सज्जण, आप आपणा संग निभांयदा। आप आपणा पर्दा कज्जण, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा करे मजन, आप आपणी मैल गंवांयदा। आप आपणा चलाए जहाज़न, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा रचया काजन, लेखा लिख्त ना कोई मिटांयदा। आप आपणा राज राजन, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। आप आपणा ग़रीब निवाजन, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खलांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाया। पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार, भेव कोई ना राया। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोई आकार, रक्त बूंद ना कोई उपाया। मात पित भैण भाई ना कोई विचार, साक सज्जण ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण अबिनाशी करता, आप आपणा नाउँ धराया। अबिनाशी करता हरि गोपाल, एका एक अख्वांयदा। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध नाम धरांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पांयदा। दीपक जोती आप आपणा बाल, आपणा मुख वखांयदा। थिर घर बैठ सच्ची धर्मसाल, घर साचा इक्क सुहांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणांयदा। आपणी बणत हरि बनवारी, आपे आप बणांयदा। निरगुण जोत कर उज्यारी, दीपक इक्क जगांयदा। अटल
महल्ल उच्च अटारी, सच सिँघासण डेरा लांयदा। प्रभ अबिनाशी खेल न्यारी, आप आपणी किरत कमांयदा। जोधा सूरबीर बलकारी, शाह सुल्ताना आप अख्वांयदा। एका खण्डा तेज़ कटारी, आप आपणे हथ्थ उठांयदा। लोआं पुरीआं पावे सारी, ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां वेख वखांयदा। आवे जावे वारो वारी, जुग जुग वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख नाउँ धरांयदा। आदि पुरख पुरख बिधाता, एका एक अख्वाया। उत्तम रक्खे आपणी ज़ाता, वरन बरन ना कोई जणाया। ना कोई पिता ना कोई माता, बालक गोद ना कोई उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर करे रुशनाया। आपणा नूर आप उपा, आपणी कल वरताईआ। आपणी जोती आप जगा, आपे वेख वखाईआ। आपणे मन्दिर आप टिका, आपे वेखे बेपरवाहीआ। आपणा सगन आप मना, आपणा गीत आपे गाईआ। आपणी रंगन आप रंगा, आपणा रंग रंगाईआ। आपणी मंग आप मंगा, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी करे कुड़माईआ। आपे जोती नूर धर, आपे कर्म कमाया। आप आपणा ल्या वर, आप आपणा घर सुहाया। आप अपणी धरनी ल्या धर, आप आपणा दर खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिलाया। आपणा मेल आपे मेल, आपे मेल मिलाईआ। आप आपणा खेले खेल, अचरज खेल खलाईआ। आप आपणा सज्जण सुहेल, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाईआ। आप आपणी बणत बणा, आपणा अंग कटाया। जोती जोत जोत जगा, जोती जोत रुशनाया। वरन गोती ना ल्या उपा, रूप रंग ना कोई जणाया। महिमा अगणत गणा, बेअन्त बेपरवाहया। एकँकारा गया समा, निरगुण सरगुण डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसाया। जोती जोत हरि जगा, आपणी कल वरताईआ। आपणी वस्त आपे पा, आपे दए वड्याईआ। आपणी शक्त आप भरा, आदि शक्त नाउँ धराईआ। आपणी शक्त आप सुहा, आपे वेख वखाईआ। नित नवित्त खेल खिला, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी भेस वटा, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। शब्द अनादी सुत उपा, एका नाउँ धराईआ। आपणे दर आप बहा, आपणी खोज आप खुजा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका रागी राग सुणा, एका ताल वजाईआ। दूजा थिर घर डेरा ल्या ला, दूसर दर ना कोई सुहाईआ। शब्द सिँघासण ल्या सजा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पारब्रह्म बैठा शहनशाह, राम रामा रूप अख्वाईआ। आपणा मता आप पका, आपे दए सलाहीआ। साचा सुत दर बुला, दर दरबान वखाईआ। इक्क इकल्ला सज्जण सुहेला रिहा सुणा, भुल्ल रहे ना राईआ। लोआं पुरीआं रचन रचा, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लाईआ। गगन
पातालां वेख वखा, रवि ससि करे रुशनाईआ। त्रैगुण तत्त झोली पा, एका मार्ग वखाईआ। कँवल कँवली आप उलटा नाभी फूल फुलाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। मन मति बुध विच टिका, दिस किसे ना आईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दए सजा, रक्त बूंद उपाईआ। नौ दुआरे दए लगा, बंक दुआरा इक्क वखाईआ। बज़र कपाटी पर्दा पा, बैठा मुख छुपाईआ। ढोल मृदंगा इक्क रखा, अनहद रिहा वजाईआ। आत्म बैठा बेपरवाह, भेव ना जाणे कोई राईआ। दस्म दुआरी महल्ल सुहा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। पंज कर प्यारा, आपणा आप उपाया। शब्दी शब्द सुत दुलारा, शब्द शब्दी धुन उपजाया। सुणे सुणाए सुनणेहार, दूसर कोए ना संग रखाया। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाया। रूप अगम्म अगम्मड़ी कार, भेव अभेद छुपाया। रंग महल्ल अटल उच्च मुनार, बैठा डेरा लाया। पारब्रह्म ल्ए उभार, ब्रह्म ब्रह्म नाउँ धराया। ब्रह्म ब्रह्म कर विचार, पारब्रह्म वेख वखाया। पारब्रह्म खेल अपर अपार, ब्रह्म ब्रह्म भेव खुल्हाया। ब्रह्म ब्रह्म नेत्र नैण उग्घाड़, लोचण नैण दर्शन पाया। पारब्रह्म वेख वखाए इक्क अखाड़, हरि हरि साचा मंगल गाया। ब्रह्म ब्रह्म नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, रो रो अग्गे सीस झुकाया। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, आप आपणी दया कमाया। दोहां विचोला अपर अपार, हरि शब्दी मेल मिलाया। हरि का शब्द हरि जैकार, लोआं पुरीआं दए सुहाया। ब्रह्मा वेता कर ख्वार, आप अपणी बूझ बुझाया। चारों कुन्ट पावे सार, चारे मुख खुल्हाया। वजाए डंक अपर अपार, अनन्द मंगल एका गाया। ऊँच अगम्म अपार परवरदिगार, महल्ल अटल इक्क सुहाया। निरगुण जोती कर उज्यार, दीवा बाती इक्क जगाया। खेले खेल अपर अपार, वेखणहार दिस ना आया। शब्दी धुन अपर अपार, अनहद साची सेव कमाया। कन्दर डूँघी ना पाइन सार, बहत्तर तलवाड़ा ना कोई गाया। गावत गाए ना कोई संसार, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। बत्ती दन्द ना कोई आकार, मुख गुंग ना कोई दिसाया। पारब्रह्म करता करनेहार, आदि जुगादि इक्क अख्वाया। पूरन ब्रह्म हरि विचार, ब्रह्म एह समझाया। शब्द शब्दी सच दुलार, साचा मार्ग लाया। एका शब्द नाम आधार, दूसर ओट ना कोई तकाया । सृष्ट सबाई बन्न्हे धार, मात पताल आकाश वेख वखाया। तेरा रूप अपार, शिव शंकर दए उभार, विष्नूं रूप निरगुण धार, सरगुण वेस वटाया। तिन्नां मेला आप करतार, आप आपणा रंग रंगाया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, नेत्र नैणां दिस ना आया। ब्रह्मा सेवक सेवा करे अपर अपार, हरि साचे शब्द जणाया। लेखा लिखे नर निरँकार, नर नरायण नज़री आया। अट्ठे नेत्र ल्ए उग्घाड़, चारे मुख चारे जुग प्रनाया। पंज तत्त ल्ए उसार, बाहू बल वखाया। खेले खेल हरि करतार, त्तत्व तत्त समाया। रत्ती रत्त ना होए उज्यार, साची
वस्त सति सतिवाद इक्क टिकाया। शब्द नाद अपर अपार, पारब्रह्म वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल करनी कर, करता पुरख नाउँ धराया। करता पुरख हरि अबिनाश, एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादि खेले खेल तमाश, जुग जुग वेस वटांयदा। मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन नाउँ धरांयदा। आपे वसे पवण स्वास, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे करणहार विनास, उत्पत आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी नाउँ धर, एका जोत करे रुशनाईआ। जुग जुग वेस मात कर, लोकमात करे कुड़माईआ। चौदां लोक वेखे खड़्ह, त्रै त्रै वज्जी वधाईआ। गगन पताला फड़ाए लड़, दूर दुराडा बेपरवाहीआ। साचे घोड़े आपे चढ़, नौ खण्ड होए सहाईआ। सत्तां दीपां लाए जड़्ह, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ । आपणी विद्या आपे पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। आपणी अग्नी आपे सड़, जोती जोत समाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। आपे तोड़णहारा आपणा गढ़्ह, आपे करे चढ़ाईआ। आपणी सृष्टी आपे रिहा लड़, आपे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वाईआ। आदि पुरख प्रभ हरि नरायण, एका एक अख्वाया। रसना कोई ना सके कहिण, लेखा लिख्त विच ना आया। ना कोई साक सज्जण दिसे सैण भाई भैण, मात पित ना कोई अख्वाया। ना कोई दिवस ना कोई रैण, रवि ससि ना कोई रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। आपणा रंग रंग करतार, आपणी कार कमाईआ। वल छल अपर अपार, जुग जुग वेख वखाईआ। निहचल धाम अटल मिनार, बैठा बेपरवाहीआ। शब्द साची मारे मार, दिस किसे ना आईआ। निरगुण जोत ना मरे ना जम्मे विच संसार, दो जहानां बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जुगन्त, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जुगा जुगन्त हरि हरि खेल, आपणा आप करांयदा। आप आपणा कर कर मेल, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। आप आपणा चाढ़्हे तेल, जोत निरँजण सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड सच दरबार, हरि हरि जोत जगाईआ। इक्क इकल्ला कर आकार, बैठा आसण लाईआ। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखाईआ। करोड़ तेतीसा दर भिखार, सुरपति राजा इन्द बैठा झोली डाहीआ। लक्ख चुरासी ढहि पए द्वार, पशू प्रेत ना कोए वड्याईआ। साध सन्त भगत भगवन्त एका प्यार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता रूप अपार, साची बणत बणाईआ। पंज तत्त कर उज्यार, पारब्रह्म ब्रह्म टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण दित्ता वर, हँ हँगता विच समाईआ।
सो पुरख निरगुण रूप, हरि हरि आप अख्वाया। सच सुल्तान शाहो भूप, भेव किसे ना पाया। वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा डेरा लाया। आपणा शब्द पंघूँड़ा आपे रिहा झूट, आपे दए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। सतिजुग साचे तेरी धार, हरि साचे मात चलाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपार, हँ ब्रह्म इक्क वखाईआ। हँ ब्रह्म पावे सार, एका दूजा भउ चुकाईआ। तीजा नैण खोल्ह उग्घाड़, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। नेड़ ना आए पंचम धाड़, माया मोह ना कोई हलकाईआ। तत्त अग्नी देवे साड़, त्रैगुण बंध बंधाईआ। धरती लग्गा इक्क अखाड़, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सच दुआरे देवे वाड़, हरि वड्डी वड्याईआ। शब्द घोड़े आपे चाढ़्ह, डोर आपणी रिहा उठाईआ। सन्त सुहेला साचा लाड़, भगतन मीता आप अख्वाईआ। आपे होए पिछे अगाड़, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। हउमे हँगता चबाए आपणे दाढ़, माण मोह रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे तेरी धार, एका मुख लगाईआ। इक्क हुलारा इक्क आकारा, एका रूप वटाया। एका हरि इक्क जैकारा, एका नाम धराया। एका वरन इक्क प्यारा, एका एक कराया। एका बरन एका सरन इक्क प्यारा, दूसर होर ना कोई कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त सन्त भगवन्त वेख वखाया। चार वरन एका नाता, सतिजुग धार चलांयदा। पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, एका मार्ग लांयदा। एका पिता एका माता, गुरमुख अञ्याणे गोद उठांयदा। एका देवे नाम सुगाता, एका नाम झोली पांयदा। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांता, निझर धार मुख चुआंयदा। दरस दखाए इक्क इकांता, एका मुख वखांयदा। शब्द ज्ञानी आप ज्ञाता, ब्रह्म ज्ञान आप समझांयदा। आप बंधाए साचा नाता, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, सच सुच्च प्रकाश वखांयदा। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। पारब्रह्म प्रभ सगला साथा, त्रिलोकी नाथा आप अख्वांयदा। आप चलाए आपणी गाथा, आपणा नाम धरांयदा। सतिजुग चलाए साचा राथा, रथ रथवाही वेख वखांयदा। एका पूजा एका पाठा, एका राग अल्हांयदा। एका गेड़णहारा उलटी लाठा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। सच सरोवर मारे ठाठां, इक्क अशनान करांयदा। धुरदरगाही आए नाठा, लोकमात फेरा पांयदा। लोआं पुरीआं खुल्हाए एका हाटा, ब्रह्मा शिव वेख वखांयदा। करोड़ तेतीसा वेखे ताटा, दर दुआरे फेरी पांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी आन बाटा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। आपे जाणे आपणी वाटा, दूर नेड़े ना कोई रखांयदा। जन भगतां पूरा करणहार घाटा, नाम कंडे तोल तुलांयदा। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका रंग रंगांयदा। जोत प्रकाश काया मट, एका धार वखांयदा। शब्द लपेटे साचे पट्ट, आप आपणी गोद उठांयदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी साची धार, चार वरनां इक्क प्यार, एकँकार पावे सार, इक्क ख़ुदाई परवरदिगार, राम रामा रूप आप निरँकार, काहना कृष्ना वेख वखांयदा।
जुग जुग धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। सतिजुग त्रेता पावे सार, द्वापर वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा रूप अपार, लोकमात वज्जी वधाईआ। मिल्या मेल मीत मुरार, संग मुहम्मद इक्क रखाईआ। चार यारां कर त्यार, अल्ला राणी नाल प्रनाईआ। बेऐब परवरदिगार पावे सार, मुकामे हक्क दिसे ख़ुदाईआ। ऐनलहक्क रिहा ललकार, एका नाअरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाईआ। आपणी बणत आप बणा, आपे लेख लिखांयदा। आपणा लेखा आप गणा, आपे वेख वखांयदा। आपणी जन्ता आप जगा, आपे गूढ़ी नींद सवांयदा। जुग जुग दाते दानी दित्ता वर, दर दरवेशा फेरी पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर, गणपति गणेशा आप उठांयदा। अलक्ख निरँजण आपणी अलक्ख कर, नाम वस्त झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी धार तेरे रंग रंगांयदा। तेरा भेव लक्ख चार हज़ार, बत्ती हज़ार बत्ती बत्ती दन्द गणाया। भेव ना पावे कोई संसार, पारब्रह्म ना भेव खुल्हाया। आदि अन्त एकँकार, भाणे आपणे आप समाया। गुरमुख विरला पावे सार, जिस जन बूझ बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम धराया। कलिजुग धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। जोत सरूप कर आकार, नानक गया समाईआ। नानक सरगुण कर विचार, अट्ठे पहर ध्यााईआ। एका लिव एका धार, एका दर इक्क द्वार, एका बैठा बेपरवाहीआ। एका मंगण मंग बण भिखार, आप आपणी झोली डाहीआ। आप आपणी अबिनाशी करता पावे सार, निरगुण मेला मेल मिलाईआ। सच महल्ले बैठा एकँकार, आपणा थान सुहाईआ। नानक ढहि पए द्वार, मंगे चरन धूढ़ मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अपणी इच्छया पाई भिच्छया, तोट रहे ना राईआ। हरि हरि हरि बेअन्त, बेअन्त आप अख्वाया। सतिगुर मेला साजण सन्त, साचा दर आप सुहाया। आदि पुरख एका कन्त, एका नारी वेख वखाया। इक्क सुणाए सुहागी छंत, एका धीर धराया। आदि जुगादी महिमा अगणत, भेव ना कोई पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक मेला साचे घर, घर साचा विछड़ कदे ना जाया।
२१ कत्तक २०१५ बिक्रमी सतिपाल दे घर पूना
आसा मनसा पूर कर, हरिजन दया कमाईआ। पुरख बिधाता वेखे दर, दर दुआरे फेरा पाईआ। आपणी किरपा आपे कर, आप आपणा मेल मिलाईआ। आप नुहाए आत्म सर, अमृत मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन हरि रंग माणया, परम पुरख करतार। चले चलाए सतिगुर भाणया, साचा मेला विच संसार। दरगहि साची देवे माणया, चरन कँवल इक्क प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दु:खड़ा दए निवार। जगत दु:खड़ा जगत सोग, जगत चिन्त मिटाईआ। आत्म नाम साचा जोग, एका दर वखाईआ। देवे दरस हरि अमोघ, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। नाम जपावे साची चोग, आप आपणी बूझ बुझाईआ। हउमे दूई द्वैती कढ्ढे रोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला साचे दर, हरि सज्जण वेख वखाईआ । भगतन मीता हरि गिरधार, निरवैर रूप समाया। आपे बन्न्हे आपणी धार, जुग विछड़े जग मेल मिलाया। आत्म अन्तर इक्क प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म समाया। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़, दीवा बाती इक्क जगाया। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, पंज तत्त ना होए हलकाया। दर घर साचे देवे वाड़, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मित नित नवित्त अबिनाशी अचुत्त दर दरवेश शाह नरेश, लोकमात आवे जावे फेरी पाया।
२१ कत्तक २०१५ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे घर पूना
हरि सज्जण हरि दर मेलड़ा, परम पुरख करतार। आबिनाशी करता इक्क अकेलड़ा, खेले खेल सर्ब संसार। वेख वखाए गुरु गुर चेलड़ा, सुहाए बंक द्वार। वसे धाम सद नवेलड़ा, अगम्म अगम्मड़ी करे कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन हरि हरि पाया, आत्म ब्रह्म ज्ञान। गुर पूरा वेख वखाया, शब्दी शब्द निशान। धुन आत्मक राग अल्हाया, आप सुणाए साचे कान। दर मन्दिर इक्क सुहाया, पंज तत्त महल्ल मकान। निरगुण बाती दीप जगाया, वेखणहार गुण निधान। त्रैगुण माया भेव ना राया, मेट मिटाए पंज शैतान। पंचम सेवा साची लाया, अनहद वजाए साचा तान। घर मंगल एका गाया, मिल्या मेल श्री भगवान। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे कर परवान। हरिजन हरि भेटयां, पारब्रह्म करतार। सतिगुर पूरा खेवट खेटयां, गुरमुख साचे लाए पार। मात पित उपाए बेटी बेटयां, बख्शणहार चरन कँवल प्यार। शब्द दोशाले आप लपेटयां,
लक्ख चुरासी उतरे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण ल्ए उभार। गुरमुख साचा मीतड़ा, हरि हरि मेल मिलंन। काया चोली रंगे चीथड़ा, देवे नाम धन। शब्द अनादी सुणाए गीतड़ा, राग अनादी एका कन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन बेड़ा देवे बन्न्ह। बेड़ा बन्न्हणहार समरथ, एका एकँकारया। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, जुग जुग लोकमात ल्ए अवतारया। आप चलाए आपणी गाथ, आप आपणा मार्ग ला रिहा। आप निभाए आपणा साथ, सगला संग आप रखा रिहा। देवणहारा सच्ची वथ्थ, नाम दान झोली पा रिहा। पंज तत्त विकारा कर इक्ट्ठ, जोती लम्बू ला रिहा। त्रैगुण माया तेरा भट्ठ, हरि साचे वेख वखा रिहा। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा देवे मथ्था, जीव जन्तां आप मिला रिहा। गुरमुख विरले बख्शे एका हठ, सच वस्त इक्क बुझा रिहा। दरस दखाए नठ्ठ नठ्ठ, अबिनाशी करता खेल खिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिला रिहा। मिल्या मेल हरि निरँकार, हरिजन वड्डी वड्याईआ। नाता मेटे सर्ब संसार, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। कलिजुग मेटे अन्ध अँध्यार, दीवा बाती इक्क जगाईआ। शब्द उपजाए सच्ची धुन्कार, अन्दर मन्दिर मंगल गाईआ। दरगहि साची कर परवान, आप आपणा संग रखाईआ। धर्म वखाए इक्क निशान, गुण निधाना आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला ल्ए मिलाईआ। धाम अवल्लड़ा हरि निरँकार, एका एक रखाया। इक्क इकल्ला खेले खेल अपार, दिस किसे ना आया। सचखण्ड दुआरा आपे मलड़ा, शब्द सिँघासण डेरा लाया। दूर दुराडा धुरदरगाही खलड़ा, लोकमात वेख वखाया। गुरमुखां भारी करे पल्लड़ा, हरि नाम झोली पाया। करनी करता कीमत कोई ना लाए दमड़ा, आप अपणा अंग कटाया । हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्मड़ा, लहिणा देणा मूल चुकाया । मात पित ना अम्मी अंमड़ा, भैण भाई ना कोई दिसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण ल्ए तराया। तारनहार पुरख अबिनाशा, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग वेखे जगत तमाशा, भेखाधारी भेख वटांयदा। चौदां लोकां खोल्हे हाटा, हट्ट वणजारा इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वखाए साचा दर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। दर द्वार परवरदिगार, एका एकँकारया। शब्द सुहेला मीत मुरार, जुग जुग वेस वटाया। आदिन अन्ता एकँकार, लिख्या लेख ना कोई मिटाया। भगत वछल आप गिरधार, एका एक अख्वाया। दाता दानी दर भिखार, दर दुआरे फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण ल्ए जगाया। हरि सज्जण हरि जागरत जोत, एका एक जगांयदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, दूसर रंग ना कोई वखांयदा। दुरमति मैल रिहा धोत, निर्मल नीर आत्म जल प्यांअदा।
लभ्भ लभ्भ थक्के कोटी कोट, कोटन कोट नेत्र नैण दरस ना कोई पांयदा। जिस तन नगारे लाए शब्द चोट, आप आपणी बूझ बुझांयदा। हउमे ममता माया कढ्ढे खोट, ज्ञान ध्यान इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा साचे मार्ग लांयदा। साचा मार्ग हरि करतार, जुग जुग आप कराया। आप आपणी बन्न्हे धार, दूसर संग ना कोई रलाया। एका दूजा भेव निवार, तीजे नेत्र वेख वखाया। चौथे पद सच्ची सरकार, आप आपणा मार्ग लाया। पंचम मेला मीत मुरार, छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाया। सत्तवें सति पुरख कर पसार, इक्क इकल्ला बैठा हरि घट डेरा लाया। लक्ख चुरासी महल्ल उसार, निरगुण धारा जोत जगाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, दर घर साचा ना कोई वखाया। गुरमुख विरला उतरे पार, जिस जन आपणी दया कमाया। मेल मिलावा सिरजणहार, आत्म अन्तर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण दर सुहाया। आत्म दर दुआरा खोल्ह, आपणी दया कमांयदा। शब्द अनादी अनहद बोल, गुरमुख सोए उठांयदा। साचा मीता वसे कोल, आप आपणा मूल चुकांयदा। आत्म अन्तर जाए मौल, भेद अभेद भेव खुल्हांयदा। उलटा करे नाभ कँवल, अंमित धारा मुख चुआंयदा। सुन्दर साँवल सँवल, राम रामा आप हो जांयदा। गोबिन्द मेला उप्पर धवल, धरत धवल आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे दर, दर दुआरा इक्क वखांयदा। काया महल्ल अटल उच्च मुनार, हरि हरि आप सुहाया। दीवा बाती कर उज्यार, आप आपणी जोत जगाया। कमलापाती खेल न्यार, घर बैठा आसण लाया। गुरमुख विरला पावे सार, जिस जन दूई द्वैती मेट मिटाया। आत्म सेजा कर प्यार, साचा मीत मुरार नज़री आया। हस्त कीट ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन साचा वेखणहारा, एका एक अख्वांयदा। आपे करे बन्द किवाड़ा, आपे कुण्डा लांहयदा। आपे मन्दिर महल्ल उसारा, आपे अन्तिम ढांयदा। आपे दीपक जोती कर उज्यारा, आपे गुल करांयदा। आपे खेले खेल विच संसारा, खेलणहार दिस ना आंयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, भेव कोए ना पांयदा। आदि जुगादी एकँकारा, अकल कला अख्वांयदा। लोकमात ल्ए अवतारा, जोती जोत जगांयदा। सन्त सुहेला मीत मुरारा, हरिभगती वेख वखांयदा। गुरमुख साजण सोहे दुआरा, साचा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, दर साचा इक्क वखांयदा। साचा दर हरि दरवाज़ा, आपणा आप वखाया। प्रगट हो ग़रीब निवाज़ा, नेत्र नैणां वेख वखाया। शब्द घोड़ा अस्व ताजा, गुरमुख साचे आप जगाया। शब्द अगम्मी मारे वाजा, अनहद सेवा लाया। शाहो भूप वड राजन राजा, सच सुल्तान आप अख्वाया।
लोकमात रचया काजा, लक्ख चुरासी वेखण आया। जन भगतां देवे नाम दाजा, साची वथ्थ हरि समरथ हथ्थ फड़ाया। वेले अन्तिम रक्खे लाजा, राए धर्म ना दए सजाया। गऊ ग़रीबां आप निवाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साची दादा, घर साचा इक्क सुहाया। दर घर साचा हरि निरँकार, आपणी बणत बणाईआ। गुरमुख नारी कर प्यार, हरिजन मेल मिलाईआ। एका सेजा कर उज्यार, एका रूप वटाईआ। एका मीता मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। धन्न धन्नवन्ता खेल अपार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। हरिजन मेला विच संसार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। गुरमुखां मेला होए इक्क द्वार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। थिर घर बैठ सच्ची सरकार, आप आपणा वेख वखाईआ। अलक्ख निरँजण पावे सार, लेखा लिख्त ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। वज्जी वधाई मंगलाचार, हरि हरि सज्जण पाया। सुरत सवाणी होई ख़बरदार, चरन कँवल ध्यान लगाया। शब्द गुर मीत मुरार, आप आपणा लड़ फड़ाया। डूँघी भवरी करे पार, पंज तत्त नेड़ ना आया। अनहद राग साचा ताल, ताल तलवाड़ा इक्क वखाया। मन्दिर अन्दर सच्ची सरकार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। सुहाए अमृत साचा ताल, सर सरोवर वेख वखाया। गुरमुख साचे ल्ए संभाल, कागों हँस बणाया। माणक मोती मार उछाल, एका चोग चुगाया। लक्ख चुरासी तोड़ जंजाल, आप आपणा बंध बंधाया। आपे शाह आपे कंगाल, राज राजान आप अख्वाया। काया मन्दिर वेख मकान, घर घर विच डेरा लाया। सच दुआरे हो मेहरवान, निरगुण जोत करे रुशनाया। हरिजन साचे कर परवान, आप आपणे दर सुहाया। आवण जावण छुट्टी कान, मात गर्भ ना फेरा पाया। मिल्या मेल श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाया। पारब्रह्म एका रूप महान, एका नूर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवणहारा वर, आदि जुगादि फेरा पाया। आदि जुगादि पुरख अगम्मा, अगम्मड़ी कार कमांयदा। ना मरे ना कदे जम्मा, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। पवण स्वास ना ल्ए दमा, नेत्र नीर ना कोई वहांयदा। आपे जाणे आपणा कम्मा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। लेखे लाए काया माटी हड्ड मास नाड़ी चम्मा, नौ दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए वर, वर दाता आप अख्वांयदा। गुरमुख वड वड्याई, वड वड्डा हरि हरि पाया। जगत सगली चिन्त मिटाई, लहिणा देणा मूल चुकाया। तन मन्दिर वज्जी वधाई, सईआं मंगल साचा गाया। सर्ब मिथ्या जगत लोकाई, पुरख बिधाता नज़री आया। गुर शब्द करी कुड़माई, साचा मंगल गाया। मिल्या मेल साचे माही, विछड़ कदे ना जाया। नौ द्वार ना ठंडीआं छाईं, साचा संग ना कोई जणाया। सतिगुर पूरा पकड़े
बाहीं, आप आपणा दर खुल्हाया। आत्म सेजा गुरमुख चढ़या चाँईं चाँईं, गुर पूरा नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच दीवा घर विच बाती, घर मेला कमलापाती, हरिजन वेख वखाया। घर जोती घर प्रकाश, घर घर आप कराईआ। घर घर पुरख अबिनाश, आपणा बैठा मुख छुपाईआ। घर घर वेखे सर्ब गुणतास, वेखणहारा दिस ना आईआ। आदि जुगादि जुग जुग ना जाए विनास, करते करनी कीमत किसे ना पाईआ। भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिक्खां संग काया मन्दिर अन्दर मण्डल मण्डप पावे रास, रवि ससि सतार, सूरज चन्न सेवा लाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन पतालां वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए सर्ब धरवास, निरगुण जोती जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ।
२१ कत्तक २०१५ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे घर किरकी पूना
नाम दान हरि भण्डार, जुग जुग आप वरतांयदा। हरिजन देवे कर प्यार, वरन बरन ना कोई रखांयदा। चरन कँवल जगत अधार, नाता बिधाता आप बंधांयदा। भव सागर करणहारा पार, आप आपणा मेल मिलांयदा। काया गागर जोत उज्यार, निरगुण रूप दरसांयदा । शब्द खड़ग खण्डा तेज कटार, सच गात्रे आप लटांयदा। अट्ठे पहर ख़बरदार, दिवस रैण आप जगांयदा। पंच विकारा मारे मार, हउमे हँगता मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमांयदा। दया कमाए दीन दयाला, हरि हरि आप अख्वाया। भगत वछल जगत कृपाला, भगत भगवन्ता वेख वखाया। तोड़णहारा जगत जंजाला, जीवण दाता जीवां जन्तां ल्ए तराया। देवे नाम सच्चा धन माला, साची शक्ती तन वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग रंगाए शाह कंगाला, भेव ना राया। शाह कंगाला गहर गम्भीर, हरि हरि आप सुहांयदा। जन भगतां करे सांत सरीर, अमृत आत्म मुख चुआंयदा। हउमे हँगता कढ्ढे पीड़, हउमे हँगता मेट मिटांयदा। बज़र कपाटी पर्दा चीर, आप आपणा मुख दरसांयदा। शाह सुल्ताना सच्चा पीर, पीर पीरां आप अख्वांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, कीट कीटां डेरा लांयदा। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, काया मन्दिर अन्दर वेख वखांयदा। जिस जन साजण रक्खया चीत, स्वच्छ सरूप दरस दखांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी रीत, आदि जुगादी वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरला ल्ए वर, चरन प्रीत इक्क रखांयदा। चरन प्रीती नाता जोड़, आपणी दया कमांयदा। जगत जंजाला देवे तोड़, एका नाम जपांयदा। शब्द चढ़ाए
साचे घोड़, लोआं पुरीआं बाहर करांयदा। पुरख अगम्मा आपे बौहड़, आप आपणा मेल मिलांयदा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख दर, कर किरपा भेव खुल्हांयदा। खोल्हे भेव दर दरवेश, आप आपणी कल धारीआ। निरगुण जोती कर कर वेस, खेले खेल अगम्म अपारीआ। आपे वस्सया आपणे देस, आप सुहाए बंक द्वारया। आपे जोधा दाता सूरबीर नर नरेश, नर नरायण आप अख्वा रिहा। आपे निरगुण जोती दस दस्मेश, आप आपणी कल वरता रिहा। आपे वेखे वेखणहारा धारी केस, मूंड मुंडाए आप उपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण वेखे घर घर सुहञ्जणा इक्क सुहा रिहा। सुहञ्जणा घर हरि गोबिन्द, एका एक रखाया। एका मेटे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा रहिण ना पाया। गुरमुख उपजाए साची बिन्द, आप आपणा मूल चुकाया। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर सागर सिन्ध नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गुर वेस वटाया। गुर गुर वेस गुर गुर दाना, गुर गुर जोत जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेख वखाए लोक तीनां, सृष्ट सबाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां लेख लिखाईआ। लक्ख चुरासी जोत उज्यार, दीवा बाती आप जगाईआ। आपे करे अन्ध अँध्यार, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। आपे मेल मिलाए मेलणहार, मेल विछोड़ा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे ल्ए तराईआ। तारनहार पुरख अकाल, एका एकँकारया। गुरमुख वेखे काया मन्दिर धर्मसाल, सच दुआरा इक्क सुहा ल्या। अन्दर मन्दिर बैठा दीन दयाल, दिवस रैण पावे सारया। जोत निरँजण दीपक बाल, दहि दिशा वेख वखा ल्या। अनहद वजाए साचा ढोल, गुरमुख सोया आप उठा ल्या। नाम रत्न गल पाए हार, फूलण बरख़ा एका ला ल्या। शब्द विचोला बण दलाल, आपणा मार्ग आप वखा ल्या। नेड़ ना आए काल महांकाल, धर्म राए मुख छुपा ल्या। चित्रगुप्त दर बहाल, लाड़ी मौत ना फेरा पा ल्या। सतिगुर पूरा ल्ए संभाल, अन्तिम आपणी गोद उठा ल्या। लक्ख चुरासी तोड़ जंजाल, आवण जावण पन्ध मुका ल्या। दो जहानां बण रखवाल, गुरमुख साजण मेल मिला ल्या। सुहाए बंक काया धर्म सच्ची धर्मसाल, अबिनाशी करते डेरा ला ल्या । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मेला आपणे दर, दर साचा इक्क सुहा ल्या। साचा दर हरि भगवान, एका एक रखाईआ। आदि जुगादी इक्क निशान, एका रिहा झुलाईआ। खेले खेल दो जहान, पुरीआं लोआं आप समाईआ। लक्ख चुरासी मेहरबान, जिया दान झोली पाईआ। सन्त कन्त कर परवान, आदि अन्त मेल मिलाईआ। जीव जन्त जगत निदान, शब्द हलूणे रिहा उठाईआ। गुरमुख साचे काया चोली रंगे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, एका शब्द मणीआं मंत, मन मनुआ बन्द बंधाईआ। मनुआ बंधे शब्द डोर, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। लहिणा देणा चुकाए पंचम चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाईआ । अनहद राग सुणाए साची घनघोर, दिवस रैण शनवाईआ। आपणे संग आपे ल्ए तोर, नाम पल्ला इक्क फड़ाईआ। होए सहाई अन्ध घोर, मेटे रैण अन्धेरी शाहीआ। हरिजन अवर ना दीसे होर, गुरमुख पूरे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए तराईआ। तारनहार आप अपरम्पर, आदि पुरख अख्वाया। खेले खेल सर्ब घट अन्तर, अन्तरजामी भेव ना राया। लक्ख चुरासी लग्गी बसन्तर, ना सके कोई बुझाया। हरि का खेल जुगा जुगन्तर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। गुरमुख साजण दया कमा, आपणी बूझ बुझाईआ। लहिणा देणा झोली पा, पूर्ब गहिणा तन पहनाईआ । नेत्र नैणां दरस वखा, आत्म ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव जणा, भेद अभेद समाईआ। अछल अछल्ल जगत भुला, वल छल खेल खलाईआ। हरि सज्जण वेखे थाउँ थाँ, थाँ सुहञ्जणा इक्क वड्याईआ। काया मन्दिर वेखे सच ग्रां, नौ दर करे रुशनाईआ। पुरख अगम्मा करे सच न्याँ, दरगहि साची दर सुहाईआ। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख साचे गोद उठाईआ। शब्द सुहेला फड़नहारा बांह, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सज्जण साचा वेख वखाईआ। गुरसिख सज्जण सच्चा शाह, शाह सुल्तान अख्वाया। मिल्या दाता बेपरवाह, भाण्डा भरम भन्नाया। इक्क वखाया साचा थाँ, एका मन्त्र नाम ज्ञान दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दे मति रिहा समझाया। गुरमुख साजण साची मति, गुर गुर आप दवाईआ। एका ब्रह्म एका तत्त, एका भेव खुल्हाईआ। एका जोत सति असित, सति सरूप समाईआ। एका बीज नाम वत, काया काअबा बीज बिजाईआ। एका खोल्हे साचा हट्ट, चौदां हट्ट खुल्हाईआ। एका वणज ल्ए खट, नाम वपारा इक्क कराईआ। एका शब्द एक पट्ट, तन शृंगार कराईआ। एका शब्द अगम्मी मारे सट्ट, बज़र कपाट तुड़ाईआ। भाग लगाए काया मट्ट, गुर मन्दिर खोज खुजाईआ। सच सरोवर तीर्थ तट्ट, आत्म अन्तर इक्क इशनान कराईआ। दुरमति मैल देवे कट्ट, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, सगली चिन्त मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण वेखे चाँईं चाँईंआ।