२३ कत्तक २०१५ बिक्रमी किरकी पूना
तारनहार हरि समरथ, आदि पुरख अख्वांयदा। हरि सन्तन देवे साची वथ्थ, नाम नामा झोली पांयदा। शब्द जणाई साची गथ, एका बूझ बुझांयदा। सच चढ़ाए आपणे रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि निरँजण वेस वटांयदा। आदि निरँजण पुरख अबिनाश, एका एकँकारया। हर घट अन्दर रक्खे वास, जोती नूरो नूर उज्यारया। मण्डल मण्डप पावे रास, थिर घर बैठ सच्ची सरकारया। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, गगन पतालां फेरा पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता वेस वटा रिहा। पारब्रह्म हरि निरँकार, एका रंग समाया। निरगुण जोती नूर उज्यार, रूप रंग ना कोई वखाया। उच्च महल्ल अटल मिनार, थिर घर वासी नाउँ धराया। अगम्म अगम्मड़ा बैठ करे खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। धरया नाउँ हरि निरँकार, आपणी दया कमाईआ। आपणा महल्ल ल्ए उसार, आपे बैठा आसण लाईआ। सच सिँघासण खेल न्यार, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। शब्दी सुत मीत मुरार, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अकाल मूर्त आप अख्वाईआ। अकाल मूर्त अकल कल धार, आपणी खेल खलांयदा। शब्द सुत सुत कर प्यार, आपणी धार चलांयदा। सो पुरख निरँजण पावे सार, आदि जुगादि वेस वटांयदा। भगत वछल वछल गिरधार, भगवन रूप समांयदा। सन्त कन्त अन्त प्यार, एका दर वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार चलांयदा। धार चलाए हरि भगवन्ता, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। लोकमात उठाए साचे सन्ता, आत्म ब्रह्म जणाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, माया मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता वेख विचार, द्वापर तेरी पावे सार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम रंग, हरि हरि वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई होई नंग, हरि हरि नाम दिस ना आंयदा। मानस जन्म होए भंग, लक्ख चुरासी ना कोई तुड़ांयदा। अंगीकार ना लाए अंग, दर द्वार ना कोई सुहांयदा। पंच विकारा होया जंग, दिवस रैण वेख वखांयदा। अमृत धार ना दिसे गंग, सर सरोवर ना कोई नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त वेस वटांयदा। आदि अन्त एकँकार, एका इक्क अख्वाया। सतिजुग सुहेला खेले खेल अपार, खेलणहारा रूप वटाया। त्रेता तेरा भेव न्यार, राम रामा वेस वटाया। तोड़े गढ़्ह लंका हँकार, रावण हँकारी रहिण ना पाया। ग़रीब निमाणे करे प्यार, आप आपणे गले लगाया। भव सागर पार कराए, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाया। त्रेता तेरा रंग अपार, पुरख अगम्मड़ा आप चढ़ांयदा। वेस अनेका आप करतार, आपणा आप करांयदा। द्वापर तेरा मीत मुरार, तेरा संग रखांयदा। इक्क इकल्ला कर पसार, मुकंद मनोहर नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। नाम बंसरी शब्द काहन, सुरती गोपी आप नचाईआ। शब्द शब्दी हो बलवान, पंज तत्त समाईआ। साँवल सुन्दर मेहरबान, मुकट बैन नाउँ धराईआ। नेत्र नैण वेख वखाण, आप आपणी कल वरताईआ। खेले खेल दो जहान, त्रिलोकी नाथ वड वड्याईआ। वेख वखाए जीव निधान, नार कन्त वेख वखाईआ। भगत जन भगत वछल कर पछाण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्रह्म जोती देवे ब्रह्म ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरन धूढ़ कराए सच इशनान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। भगत वछल हरि मीता, एका एक अख्वाया। जुग जुग जाणे आपणी रीता, आप आपणी धार चलाया। आपणी सुणाए आप गीता, ज्ञान गोझ खुल्हाया। दिवस रैण वस्सया चीता, चितवित ना ठगौरी पाया। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ल्ए तराया। आपणा भाणा आपे लाए मीठा, आपणे भाणे आप समाया। खेले खेल जगत अनडीठा, वेद शास्त्र भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमात कर प्यार, आप आपणा वेस वटाया। कलिजुग अथर्बण अल्ला इलाही नूर, हरि हरि जोत जगाईआ। आपे बैठ शाह कोहतूर, नाद अनादि दए वजाईआ। सर्बकला आपे भरपूर, अकल कला अख्वाईआ। आपे नेड़े आपे दूर, हर घट आपे वेख वखाईआ। ईसा मूसा आसा पूर, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। सहँसर मुख गाए हाज़र हज़ूर, नेत्र साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेस वटाईआ। कलिजुग वेख जगत महल्ला, हरि हरि जोत जगाईआ। संग मुहम्मद चार यार नाल रलाई राणी अल्ला, एका रंग रंगाईआ। जलां थलां पावे सार, डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अक्खर आपे रिहा पढ़ाईआ। आपणा अक्खर आप पढ़ा, आपणी दया कमांयदा। शरअ शरीअत इक्क बणा, कलमा नबी रसूल आप मिटांयदा। हक्क हकीकत वेख वखा, रोज़ा बांग इक्क वखांयदा। लाशरीक इक्क ख़ुदा, कायनात विच समांयदा। मुकामे हक्क वेख वखा, ख़ुदी ख़ुदाई मेट मिटांयदा। चौदां तबकां फेरा पा, ज़िमीं अस्माना आप टिकांयदा। रवि ससि प्रकाश आप करा, आप आपणा रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलांयदा। लेखा लिखे आप करतार, आपणी खेल खलाईआ। आवे जावे विच संसार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। शब्दी धुन अपर अपार, अनादी तूर सुणाईआ। अट्ठे पहर ख़बरदार, सोया रहिण
ना पाईआ। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़, आप आपणा रूप दरसाईआ। साचे मन्दिर आपे वाड़, दे मति रिहा समझाईआ। धर्म वखाए इक्क अखाड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, हरि नामे वड वड्याईआ। नानक वर एका पा, एका अलक्ख जगांयदा। अलक्ख निरँजण भेख अपार, भेव कोई ना पांयदा। निरगुण जोती जोत उज्यार, निरगुण रूप ना कोई दरसांयदा। इक्क इकल्ला कर पसार, आप आपणा थान सुहांयदा। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, सच सिँघासण आसण लांयदा। ना कोई दिसे चोबदार, भेव अभेद ना कोई रखांयदा। गुर पीर ना कोई अवतार, साध सन्त ना कोई जणांयदा। धरत धवल ना कोई आकार, आकाश प्रकाश ना कोई रखांयदा। विष्नूं ना करे कोई आकार, लछमी संग ना कोई रखांयदा। शंकर त्रशूल ना हथ्थ रिहा उठा, जटा जूट ना कोई जणांयदा। पार्बती ना कोई धार, ना कोई मेल मिलांयदा। सुरपति इन्द ना कोई वखाण, करोड़ तेतीस ना कोई उठांयदा। निरगुण ना कोए पछाण, पंज तत्त ना कोए बणांयदा। ना कोई पूजा वेद पाठ पुराण, गीता ज्ञान ना कोई दृढ़ांयदा। ना कोई अञ्जील ना कोई कुरान, मसल्ला हेठ ना कोई विछांयदा। खाणी बाणी ना कोई पछाण, ना कोई नाअरा नाम लगांयदा। इक्क इकल्ला श्री भगवान, नानक निरगुण दर्शन पांयदा। मंगे मंग दर दरबान, आप आपणी झोली डांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो मेहरवान, नाम सति झोली पांयदा। देवे शब्द धुर फ़रमाण, सोहँ रसना गांयदा। सो पुरख बली बलवान, हँ हँगता मेट मिटांयदा। ब्रह्म हँ पारब्रह्म रूप महान, एका दूजा भेव चुकांयदा। एका रंग रंगे रंगणहार, करनी करता पुरख नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक दित्ता हरि हरि वर, एका शब्द जणांयदा। नानक शब्द हरि जणा, आपणी दया कमाईआ। चार वरन बनाउणा भैण भ्रा, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। हिन्दू मुस्लिम धाम सुहा, एका गुण गाईआ। एका नाम सच जपा, बिन हरि नामे कोई ना थाँईंआ। गणपति गणेश रिहा सुणा, शिव शंकर वड वड्याईआ। वेद व्यासा आप उपा, पुराण अठारां रिहा सुणाईआ। शास्त्र सिमरत फोल फुला, गुण अवगुण जणाईआ। कृष्ना मिले ना किसे थाँ, साध सन्त रहे कुरलाईआ। भगत भगवन्त करे सच न्याँ, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग जीव जन्त होए काँ, जूठ झूठ विष्टा रहे खाईआ। ना कोई मात पिता पूत माँ, ना नाता खेल खलाईआ। ना कोई नगर ना कोई गरां, सच धाम ना कोई दरसाईआ। ग़रीब निमाणयां ना देवे कोई थाँ, राज राजानां जूठ झूठ मस्तक छाहीआ। बिन हरि करे ना कोई न्याँ, दरगहि साची सच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर नानक दे मति रिहा समझाईआ। नानक गुर वर घर पा, दोए जोड़ करे निमस्कारया। प्रभ अबिनाशी सच भण्डार, तेरे नाम सहारया। लोकमात हरि वेख्या
साचा थाँ, चारों कुन्ट फेरा पा रिहा। दहि दिशा चरन टिका, आप आपणा डंक वजा रिहा। नाम नामा आप सुणा, सति सति वरता रिहा। पूरन कामा हरि करा, करणहार आप अख्वा रिहा। जगत दमामा आप वजा, तन नगारा इक्क सुणा रिहा। अनहद ढोलक आप वजा, सरन सरनाई आप अख्वा रिहा। साचा मार्ग इक्क वखा, हिन्दू मुस्लिम आप समझा रिहा। पारब्रह्म नाता जोड़ जुड़ा, दूई द्वैती मेट मिटा रिहा। पुरख बिधाता इक्क ख़ुदा, नाम अमाम इक्क बणा रिहा। दोहां दिसे ना कोई जुदा, एका रंगन रंग चढ़ा रिहा। चरन कँवल सरन जो होए फिदा, ख़ालक ख़लक विच दिसा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक दित्ता इक्क वर, साची सेवा मात करा रिहा। नानक सेवा सेवादार, कलिजुग खेल खलाया। कूड़ कूड़ा वेख अन्ध अँध्यार, नाम साचा चन्द चढ़ाया । गुरमुख साचे लाए पार, आप अपणी दया कमाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, गूढ़ी नींद ना कोई उठाईआ। शब्द डंका रिहा मार, धरत धवल मिलाया। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां आप जगाया। कलिजुग जीव होए विभचार, हरि का भेव किसे ना पाया। नानक गुर कर पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी तेरी धार, तेरा तेरे विच समाया। लक्ख चुरासी पसर पसार, तेरा रूप दिस ना आया। सृष्ट सबाई नाता तोड़े कुड़यार, जूठा झूठा मोह वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दित्ता शब्द वर, आप आपणा शब्द सुणाया। पुरख अबिनाशी शब्द जणाई, नानक गुर कराईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे कूड़ी छाही, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जुग जुग लोकमात आवे जावे फेरा पाई, अभेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेखे घर घर, आप आपणी खेल खलाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्ध घोर, हरि हरि वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई मीता पंचम चोर, साचा शब्द ना कोई जणांयदा। नाम शब्द ना बन्न्हे डोर, घर मंगल कोए ना गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणी बणत बणांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल खलावणा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। निहकलंकी जामा पावणा, शब्दी डंक वजाईआ। राउ रंकां आप समझावणा, साधां सन्तां दए हिलाईआ। ब्रह्मा विष्न देवत सुर मेल मिलावणा, नौ खण्ड करे कुड़माईआ। जूठ झूठ मेट मिटावणा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, एका शब्द पढ़ाईआ। चार वरनां इक्क बणावणा, नाता तोड़े भैणां भाईआ। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम बहावणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सीस ताज किसे नज़र ना आवणा, दर दरबान ना कोई रखाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खलावणा, नौ खण्ड पृथ्मी एका नाम जपाईआ। सत्त रंग निशान झुलावणा, आपणे हथ्थ उठाईआ। पंचम मुख ताज सीस उठावणा, सत्तां दीपां आप जगाईआ। चरन
कँवल ध्यान रखावणा, चरन चरनोदक इक्क प्याईआ। शब्द खण्डा हथ्थ उठावणा, कूड़ कुड़यारा मेटे छाहीआ। राम रूप हरि वेस वटावणा, हनवन्ता मेल मिलाईआ। काहना कृष्ना दर सुहावणा, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। सीता सुरती मेल मिलावणा, रामा कृष्ना इक्क वखाईआ। संग मुहम्मद चार यारी संग तुड़ावणा, अल्ला राणी पर्दा लाहीआ। नानक नामे दर सुहावणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। गोबिन्द लेखा लेख चुकावणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। पूत सपूता आप अख्वावणा, रूप रंग ना कोई जणाईआ। कलिजुग वेला अन्त सुहावणा, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। मनी सिँघ माण दिवावणा, सतिजुग धार चलाईआ। सतिगुर साचा आप बणावणा, समरथ हथ्थ सिर टिकाईआ। नाम रथ इक्क चलावणा, चार वरना ल्ए चढ़ाईआ। सोहँ चप्पू आप लगावणा, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। फड़ फड़ बाहों पार करावणा, बेड़ा बन्ने लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त भगत जीव जन्त आदि अन्त, आप आपणा मेल मिलाईआ। भगतन मीता हरि भगवन्त, एका एक अख्वांयदा। वेख वखाए साचे सन्त, हरि सन्तन संग निभांयदा। गुरमुख मेला हरि हरि कन्त, साचा धाम सुहांयदा। गुरमुखां काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, नाम मजीठी इक्क चढ़ांयदा। आप आपणी सेजा चढ़े कन्त, लेखा लिखण विच ना आंयदा। खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग वेस वटांयदा। भरमे भुल्ले जीव जन्त, कलिजुग माया पर्दा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा नूर अपार, हरि हरि करे रुशनाईआ। सन्त मनी सिँघ कर कर प्यार, एका ब्रह्म जणाईआ। गुरमुख साचा मीत मुरार, सगला संग निभाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप हो जाईआ। आपे नारी आपे नार, करता पुरख आप अख्वाईआ। आपे करे तन शृंगार, आपे वेख वखाईआ । आपे बख्शे फूलणहार, आपणी सेजा आप सुहाईआ। आप राग रागनी गाए कर प्यार, मंगलाचार आप वखाईआ। आपे गण गधंरब पावे सार, देवत सुर आप अख्वाईआ। आपे शंकर बरन होए विभचार, आपे विष्नूं रूप वटाईआ। ब्रह्मा मीता आप निरँकार, आप आपणी करे रुशनाईआ। कँवल कँवला हो उज्यार, धरत धवल सुहाईआ। त्रैगुण माया खेल अपार, हरि करता वेख वखाईआ। पंज तत्त गढ़्ह हँकार, आपे ल्ए वसाईआ। उप्पर चढ़ सच्ची सरकार, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। गुरमुख विरला पावे सार, भगतन राह जणाईआ। भगत वछल आप करतार, गिरवर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लोकमात वेस धर, आप आपणी धार बंधाईआ । कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, हरि हरि जोत जगाईआ। निरगुण वस्सया इक्क इकल्ला, सरगुण वेख वखाईआ। पावे सार जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फोल फुलाईआ। सच सिँघासण एका मल्ला,
उच्चे पर्बत डेरा लाईआ। वेद व्यासा फड़या पल्ला, आप आपणी दया कमाईआ। सम्बल नगरी करया हल्ला, गोबिन्द गढ़्ह सुहाईआ। वस्सया निहचल धाम अटला, उच्च अपार वड्डी वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ हथ्थ फड़ाया भल्ला, एका कलम चलाईआ। आप आपणा करया वल छला, वल छल धारी आप अख्वाईआ। जोती जगे घड़ी घड़ी पल्ल पल्ला, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। दीवा बाती एका बला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा कर्म कमाईआ। कर्म करावणहार संसार, एका एक अख्वाया। आदि अन्त ल्ए अवतार, जुग जुग वेस वटाया। भगतन मीता कर प्यार, हरि साचे सन्त जगाया। गुरमुखां देवे नाम अधार, एका नाम बुझाया। गुरमुख साचा पावे सार, जिस जन भेव खुल्हाया। एका अन्दर एका मन्दिर एका घर सच्चा घर बार, घर साचा वेख वखाया। एका राम एका नाम एका गुर इक्क गोबिन्द इक्क ख़ुदाई बेऐब परवरदिगार एका मीता सांझा यार, एका धाम सुहाया। एका शब्द इक्क जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त दित्ता वर, आप आपणा लेख लखाया। नाम सति सति जैकार, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ईसाई कर प्यार, एका बूझ बुझाईआ। एका राम इक्क अवतार, एका कृष्न अख्वाईआ। एका मुहम्मद अहिमद सांझा यार, ऐनलहक्क एका गाईआ। मुकामे हक्क एका नाअरा, एका दर वखाईआ। एका नानक गोबिन्द कर उज्यारा, जोत दस दस रूप वटाईआ। निहकलंक इक्क आकारा, कलिजुग अन्तिम जोत करे रुशनाईआ। सन्त मनी सिँघ सुत दुलारा, बाल बाला आप उठाईआ। एका शब्द सच्ची धुन्कारा, एका राग अल्हाईआ। गुरसिक्खां करया मात प्यारा, आप आपणा राह चलाईआ। मिल्या मेल मीत मुरारा, घर साचे वज्जे वधाईआ। सोहया बंक इक्क दुआरा, नौ दुआरे गया तजाईआ। डूँघी भवरी पार किनारा, हरि सन्तन वेख वखाईआ। सन्तन जोती कर उज्यारा, जोती सन्त सिक्ख समाईआ। सिक्ख सन्त ढहि पए दुआरा, चरन कँवल बिगसाईआ। चरन कँवल सच्चा दरबारा, गुर पूरा आप जणाईआ। देवे नाम अतुल भण्डारा, तोट रहे ना राईआ। कराए वणज सच्चा वपारा, राम रत्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सन्तन भेव खुल्हाईआ। खोल्ल्हया भेव पुरख अबिनाशा, सन्त वज्जी वधाईआ। चरन कँवल होया दासी दासा, अट्ठे पहर रसना गाईआ। एका एक बख्शे चरन भरवासा, भरम भुलेखा दूर कराईआ। मिल्या भूप सर्ब गुणतासा, हर घट नज़री आईआ। गुरमुखां बणे आपे राखा, हरिभगतन ल्ए तराईआ। प्याए जाम बण बण साका, नाम प्याला इक्क रखाईआ। अन्ध अन्धेर अन्दर मन्दिर खोल्हे ताका, एका जोत करे रुशनाईआ। एका भविख्त वखाए वाका, जीव जन्त भेव ना राईआ। आपे होया पाकी पाका, पतित पापी ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त
मनी सिँघ दित्ता वर, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। मेल मिलावा सन्त सिक्ख, एका घर सुहाया। पुरख अबिनाशी लेखा लिख, घर साचे डेरा लाया। मस्तक लाई आपणी मेख, ना कोई मेटे मेट मिटाया। आपे वस्सया धारी केस, मूंड मुंडाए आपे गले लगाया। आपे होया दस दस्मेश, राम रूप आप समाया। आपे होए नर नरेश, दर दरवेश आप अख्वाया । आपे होए रिखी केश, जगत गवर्धन हथ्थ उठाया। आपे होए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गणपति आप उठाया। आपे होए भगत भगवन्त आपणे नेत्र ल्ए पेख, अर्जन मेला मेल मिलाया। कलिजुग माया ना लग्गे सेक, सन्त मनी सिँघ वेस वटाया। आप आपणी वेख रेख, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त द्वार कर प्यार, आप आपणा डेरा लाया। अर्जन रत्त अर्जन प्यार, अर्जन हरि रंगाईआ। पंज तत्त कर उज्यार, दे मति समझाईआ। तीर्थ तट इक्क अपार, हरि चरन सरनाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। खेले खेल हरि निरँकार, चौदां लोक वज्जी वधाईआ। वस्सया घर सच्चा घर बार, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। दूई द्वैती मेट फट्ट, हँगता गढ़्ह तुड़ाईआ। अमृत आत्म ल्या चट्ट,, काया सिंच क्यारी हरी कराईआ। चरन कँवल गया ढठ्ठ, मुख धूढ़ लाए चरन धोए मस्तक छाहीआ। पुरख अबिनाशी गेड़णहारा लट्ठ, मन मति आप जगाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, धुनी नाद वजाईआ। नाता तुट्टा अट्ठ तत्त, नौ दर तजाईआ। आत्म सेजा चढ़या नठ्ठ, घर दसवें फेरा पाईआ। जोती जगे लट लट, अट्ठे पहर रुशनाईआ। सन्त मनी सिँघ सुत दुलार करे प्यार आपणा पैंडा आपे कट्ट, मिल्या मेल साचे माहीआ। गुरमुखां देवे साची वथ्थ, साची वस्त झोली पाईआ। सतिगुर चढ़ाए साचे रथ, कलिजुग वड्डी वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ बुरज सृष्ट सबाई जाणा ढठ्ठ, रविदासे वंड वंडाईआ। गुरमुख उठाए नठ्ठ नठ्ठ, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण माया तपया मट्ठ, कूड़ कुड़यारा लम्बू लाईआ। कोई ना दिसे अठसठ, गंगा गोदावरी रही कुरलाईआ। वेख वखाए गुरदर मस्जिद मन्दिर मट्ठ, शिवदुआला फेरा पाईआ। मदि प्याले पींदे गट गट, जगत हत्या रहे कराईआ। भेखी स्वांगी स्वांग करया नट, हरि नाटक ना कोई कराईआ। पूरा करे ना कोई घाट, दीन मज़्हब रही लड़ाईआ। सृष्ट सबाई सुत्ती सूलां खाट, ना विछाउणा कोई विछाईआ आवण जावण आण बाट, लक्ख चुरासी फेरा पाईआ। सति सन्तोख ना धीरज जत, ना दिसे पूजा पाठ, राम नाम ना कोई मिलाईआ। जगत माला फेरी इक्क सौ अठ, अट्ठ तत्त ना करे रुशनाईआ। गइतरी मन्त्र गाई गाथ, दुर्गा इष्ट ना कोई मनाईआ। शरअ शरीअत नाअरा एका गाथ, रोज़ा बांग ना कोई सुणाईआ। मुलां शेख़ मुसायक दस्तगीर शाह हकीर वेखे नौ नौं नाथ, सिद्ध चुरासी आप उठाईआ। किसे दर दुआरे दिसे ना नाम गाठ, कलिजुग कूड़ा भार उठाईआ। जगत विकारा मारे ठाठ,
जीवां जन्तां रिहा रुढ़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख दर, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। सन्त दुलारा एका सुत्त, हरि साचा आप जगांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चित्रकूट वेख वखांयदा। आप सुहाए आपणी रुत्त, रंग रंगीला माधव नाम धरांयदा। पंज तत्त वेखे बुत्त, कंचन गढ़्ह सुहांयदा। गुरमुखां उप्पर रिहा तुठ, आप आपणा मेल मिलांयदा। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठ, जो जन नाम ध्यांअदा। अन्तर आत्म रस रहे लुट्ट, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग जीवां नाता जूठ झूठ, माया मोह पिसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन मेला साचे दर, साचा दर सुहांयदा। सन्त मनी सिँघ सुण पुकार, हरि हरि दया कमाईआ। बस्त्र गहिणा तन शृंगार, एका शब्द पहनाईआ। नेत्र नैणां कज्जल धार, नामा नाम रखाईआ। सच सिँघासण अपर अपार, आत्म सेज विछाईआ। फूलण बरख़ा लाए करतार, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। लेखा लिखे जग संसार, कलिजुग वेख वखाईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, धरत मात रिहा सुणाईआ। धरत मात रही पुकार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। खुल्हड़े केस दब्बी पापां भार, ना कोई भार उठाईआ। साध सन्त होए विभचार, सच क्रिया ना कोई कराईआ। पुरख अबिनाश कवण पाए बिन तेरे सार, तेरी धरनी तेरे अग्गे रही कुरलाईआ। करता पुरख रिहा ललकार, आप आपणी करी जणाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, निहकलंका डंक वजाईआ। मेट मिटाए दुष्ट हँकार, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। सतिजुग साचा कर उज्यार, एका शब्द करे पढ़ाईआ। सोहँ शब्द जै जैकार, चार वरनां ल्ए तराईआ। बीस बीसा ख़बरदार, सम्मत बिक्रमी करे कुड़माईआ। चरन छुहाए दिल्ली दरबार, नौ खण्ड पृथ्मी करे इक्क कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त मनी सिँघ बूझ बुझाईआ। सन्त मनी सिँघ मन्नया मन, आत्म ब्रह्म जणाया। जोत निरँजण चढ़या चन्न, गुर साचा वेख वखाया। जूठा झूठा भाण्डा भन्न, भरमी गढ़्ह तुड़ाया। आपणे चोरां आपे दित्ता डन्न, आपणा खण्डा हथ्थ उठाया। आपणा राग सुणा आपणे कन्न, काया मन्दिर रहे गाया। रसना कहे धन्न धन्न, पारब्रह्म तेरी वड्आया। सन्त भगत जननी मात ल्ए जण, धन्न धन्न जणेंदी माया। सतिगुर पूरा बेड़ा देवे बन्न्ह, जुग जुग लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त संग शब्द तुरंग, अमृत धार गंग हरि हरि आप वहाया। अमृत धार डूँघां सागर, जल जल आप रखाईआ। गुरमुख वेखे काया गागर, राम रत्नागर इक्क कराईआ। वणज कराए सच्चा सौदागर, सच वस्त इक्क टिकाईआ। निर्मल कर्म होए उजागर, जिस जन साचा मेल मिलाईआ। मेल मिलावे साचे करते कादर, कर्मां मेट मिटाईआ। दो जहानां देवे आदर, सचखण्ड निवास रखाईआ। शब्द सरूपी देवे चादर, चिट्टी धार वहाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल
गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन मेला साचे दर, सन्तन डोला हथ्थ फड़ाईआ। सन्तन डोली हथ्थ करतार, आपणी आप फड़ांयदा। गुरमुख साचे कर प्यार, आपणा रंग रंगांयदा। छैल छबीला विच संसार इक्क निरँकार, भगत कबीला कर त्यार, नाम वसीला आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन संग निभांयदा। सन्तन नाता सच द्वार, हरि हरि आप बंधाया। सन्तन वेखे विच संसार, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। गुरमुख साजण मीत मुरार, हरि हरि मेल मिलाया। निरगुण मेला अपर अपार, सरगुण भेव ना राया। सरगुण सोया पैर पसार, निरगुण ल्ए उठाया। लहिणा देणा कर्म विचार, पूर्ब लहिणा झोली पाया। सन्त मनी सिँघ कर प्यार, साचा सिक्ख मिलाया। सिँघ बिशन कर प्यार, प्रेम प्याला इक्क प्याया। प्रेम सति होया उज्यार, साची कुल तराया। पुरख अबिनाशी पावे सार, जो बैठा मुख छुपाया। प्रगट होया विच संसार, निहकलंका डंक वजाया। राउ रंकां करे ख़बरदार, आप आपणा भेव खुल्हाया। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ रिहा उठाया। लक्ख चुरासी मारे मार, बचया कोए रहिण ना पाया। लक्खण दीप हो उज्यार, करौच ल्ए जगाया। पुष्कर खेल अपर अपार, जम्बु जोत करे रुशनाया। सलमल दए नाम आधार, शान भेख वटाया। कुशा कर आप उज्यार, आप आपणा दर मिलाया। सत रंग निशाना खेल करतार, सत्तां दीपां दए वखाया। वाली हिन्द करया ख़बरदार, शाह भबीखण राम रामा आप उठाया। मेटे सगली चिन्द हरि दातार, गुणी गहिंद गहर गम्भीर अख्वाया। आप लगाए मनमुखां आपणी निन्द, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। सिँघ बिशन बिशन सिँघ हरि मेटे चिन्द, बिशन सिँघ विचोला विच रखाया। प्रेम सिँघ सिँघ प्रेम दो जहानां पंच, निज नेत्र आप खुल्हाया। रुत्त बसन्ती महीना चेत्र, फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया गागर निर्मल जोत करे उजागर, घर मन्दिर वेखे मार ध्यान, धुन शब्द धुन अनहद ढोल अपार वजाए बहत्तर नाड़, सतार वेखे पार नौ द्वार, दस्म दुआरी डेरा लाया।
आदि निरँजण हरि भगवान, एका एक अख्वाया। जोती जोत नूर महान, आप आपणा ल्ए उपाया। आदि निरँजण मेहरबान, भेद अभेव भेव छुपाया। आदि शक्त कर प्रधान, आप आपणा रंग रंगाया। अकाल मूर्त नौजवान, एका एक एक अख्वाया। एकँकारा सच निशान, आप आपणा ल्ए तराया। आप आपणा वेखे मार ध्यान, दूसर कोए ना संग रखाया। आप आपणा जाणी जाण, जानणहार आप अख्वाया। आप आपणा जाणे धुर फ़रमाण, देवणहार नाउँ धराया। आप आपणा कर परवान, आप आपणा सीस झुकाया। आप आपणा शाह सुल्तान, आप आपणा तख्त सुहाया। आप आपणी पावे आण,
आप आपणा बंध बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। अबिनाशी करता हरि निरँकारा, एका एक अख्वांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, आप आपणा धाम सुहांयदा। आप आपणा मीत मुरारा, आप आपणा संग रखांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, आप आपणा बंधन पांयदा। आप आपणा वेखे वेखणहारा, आप आपणा दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगांयदा। जोती नूर हरि अकाला, एका एक अख्वाया। आपे होए गुर गोपाला, दीना बंधप नाम धराया। आप आपणी फेरे माला, आप आपणा नाम जपाया। आप आपणी बैठ धर्मसाला, आप आपणा धर्म कमाया। शब्द सिँघासण खेल निराला, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताया। आपणी कल आप वरता, आपणा खेल खलांयदा। आपणी जोती आप जगा, आपणा मेल मिलांयदा। आपणी सेजा आपे चढ़, आपे वेस वटांयदा। आपणा घाड़न आपे घड़, घड़ण भन्नणहार आप अख्वांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, आप आपणे विच टिकांयदा। आप आपणी लाए जड़्ह, आप आपणी आप उखड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण नाउँ धरांयदा। आदि निरँजण हरि मेहरबान, जोती जोत जगाईआ। दूसर ना कोई होर निशान, ना कोई बणत बणाईआ। ना कोई ज़िमी ना अस्मान, धरत धवल ना कोई सुहाईआ। रवि ससि ना कोई पछाण, मण्डल मण्डप ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप करे रुशनाईआ। निरगुण रूप हरि दातार, एका एक अख्वाया। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणा रंग रंगाया। आप आपणा मीत मुरार, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणी बणया नार, नारी कन्त आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। दर सुहाए हरि दातार, आपणी जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यार, खेलणहार दिस ना आईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। अलक्ख निरँजण इक्क जैकार, आपणा नाअरा लाईआ। हो प्रतक्ख पावे सार, जोती जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा घर सुहाईआ। आदि पुरख हरि भगवान, हरि हरि खेल खिलांयदा। जोती नूर इक्क महान, इक्क आपणा आप जगांयदा। आपे खेले खेल दो जहाना, दो जहानां वाली आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा घर आप सुहांयदा। घर सुहाए थिर दरबार, दर मन्दिर आप सुहाया। शाहो भूप निरगुण धार, निरगुण निरगुण विच उपाया। महल्ल अटल उच्च मुनार, बैठा डेरा लाया। रूप रंग ना कोई विचार, अकाल मूर्त नज़री आया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। आप आपणा दर दुआरा
खोल्ह, आपणी दया कमाईआ। शब्द अगम्मी आपे बोल, आपे रिहा सुणाईआ। आप आपणा वजाए ढोल, आप आपणा ल्ए जगाईआ। आप आपणे वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। आप आपणे अन्दर आपे मौल, आप आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। थिर घर बैठा बेपरवाह, आपणा दर सुहाया। साचा धाम आप सुहा, आपे वेख वखाया। निरगुण जोती इक्क जगा, एका रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर मन्दिर इक्क सुहाया। हरि मन्दिर हरि द्वार, आपणा आप उपाया। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई रखाया। सूरज चन्न ना कोई उज्यार, तारा मण्डल ना कोई दिसाया। गगन मण्डल ना कोई पताल, जल बिम्ब ना कोई तराया। इक्क इकल्ला एकँकार, बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाया। खेलणहार हरि भगवन्ता, आपणी कल वरतांयदा। आप बणाए आपणी बणता, आपणी धार चलांयदा। आपणा धाम आप सुहंता, आपे वेख वखांयदा। आपणे दर आपे होए मंगता, आप आपणी झोली अग्गे डांयदा। आपणी काया आपे रंगदा, रूप रंग ना कोई रखांयदा। आपणे दर कदे ना संगदा, सुते प्रकाश करांयदा। आपणा मन्दिर आपे लँघदा, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वेख साचा घर, दर दुआरा आप सुहांयदा। आपे बैठ ग़रीब निवाज़ा, आपणा मेल मिलांयदा। आप आपणी मारे वाजा, आपणा आप उठांयदा। आप आपणा रचया काजा, आप आपणा मंगल गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे डेरा लांयदा। थिर घर साचे वड वड्याई, हरि हरि जोत जगाईआ। आप आपणी कर कुड़माई, आप आपणा संग निभाईआ। आपे धी आप जवाई, आप अपणा वेख वखाईआ। आपणी सेजा आप हंढाई, नारी कन्त आप अख्वाईआ। मात पित पूत आपणी गोद उठाई, शब्दी शब्द नाउँ धराईआ। घर साचे वज्जी वधाई, पुरख अबिनाशी ख़ुशी मनाईआ। मंगलाचार इक्क कराई, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचन रचाईआ। शब्द सुत सुत दुलार, हरि हरि आप उपाया। आपे करे ख़बरदार, आप आपणा मार्ग लाया। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, आप आपणा विच टिकाया। त्रैगुण माया दए आधार, पंचम मेल मिलाया। पंचम मीता हरि निरँकार, कँवल कँवल समाया। कँवल कँवल कर उज्यार, पारब्रह्म ब्रह्म उपाया। एका दूजा खेल अपार, सो पुरख निरँजण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा लेख लिखाया। आपणी वंड आपे वंड, आपणी दया कमाईआ। वेख वखाए हरि ब्रह्मण्ड, आप आपणे ल्ए उठाईआ। शब्द शब्दी रिहा वंड, वंडणहार दिस ना आईआ। आप उपजाए लक्ख चुरासी जेरज अंड, उत्भुज
सेत्ज आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्म ब्रह्म करे रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म गया समा, अकल कला धारीआ। ओअँ रूप आप वटा, सोहँ नाम धराईआ। हँ हं नाम धरा, निरगुण जोत करे उज्यारया। पंज तत्त डेरा ला, आप आपणा खेल खिला रिहा। मन मति बुध नाल रला, आप आपणा वेख वखा रिहा। नौ दुआरे जगत वखा, दसवें मुख छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात खेल खिला रिहा। लोकमात किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। लक्ख चुरसी दए वर, घर साचे वज्जी वधाईआ। आप आपणा वेखे दर, आप आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी गाथा आपे मात चलाईआ। शब्द डंका हरि निरँकार, आपणा आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख वखांयदा। नाम रथ अपर अपार, हरि साचा आप चलांयदा। पूजा पाठ जीव आधार, जुग जुग मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडांयदा। वंडे वंड हरि निरँकार, आपणी खेल खलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, त्रै त्रै वेख वखाईआ। कलिजुग वेखे कूड़ अँध्यार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। बुध बबेकी ना कोई आकार, मनमति ना कोई वखाईआ। संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी नाअरा लाईआ। ईसा मूसा हो उज्यार, परवरदिगार बेपरवाहीआ। चारों कुन्ट इक्क अखाड़, नौ खण्ड वज्जे वधाईआ। जरम कर्म धर्म प्रभ रिहा विचार, कलिजुग तेरी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। कलिजुग तेरा रंग अमोला, हरि हरि आप रंगाया। जूठ झूठ रंगया चोला, रंग उतर कदे ना जाया। माया ममता हट्ट हटवाणा खोल्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण वेस आप धर, पंज तत्त वेख वखाया। पंज तत्त कर उज्यार, हरि हरि आप उपांयदा। आपे पावणहार सार, अन्दर मन्दिर डेरा लांयदा। दीपक जोती कर उज्यार, जोत निरँजण आप जगांयदा। शब्द अनादी धुन अपार, अनहद ताल वजांयदा। राग रागनी ढहि पए द्वार, पंचम सखीआं संग रलांयदा। गावत गाए वारो वार, आप आपणी धार चलांयदा। गुरमुखां खोल्हे बज़र कपाट, झूठी धाड़ मेट मिटांयदा। अमृत आत्म देवे ठंडी ठार, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। दस्म दुआरी मीत मुरार, आप आपणा मेल मिलांयदा। आत्म सेजा सुत्ता पैर पसार, जन भगतां राह तकांयदा। दिवस रैण करे विचार, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। कलिजुग कूड़ा कूड़ पसार, चारों कुन्ट अन्धेरा छांयदा। प्रभ अबिनाशी बन्न्हे धार, आप आपणा वेस वटांयदा। पंज तत्त कर आकार, मात पित गोद सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग रूप तेरी धार, अन्तिम वेख वखांयदा।
टोपन राम आत्म सिक, हरि हरि आप मिटाईआ। जगत मेटे तृष्ना भुक्ख, सांतक सति वरताईआ। धुरदरगाही देवे एका सुख, ना सके कोई मिटाईआ। वेख वखाए धारी केस, मुंड मुंडाए लेखे लाईआ। दाता दानी दस दस्मेश, राम रामा रूप वटाईआ। भार उठाए रिखी केश, गवर्धन मुख भवाईआ। आदि जुगादि सन्त सुहेला सृष्ट सबाई अन्दर आपे वेख, जोती जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख दए वड्याईआ। गुरसिख सज्जण साचा मीत, हरि हरि आप बणाया। आप सुणाए सुहागी गीत, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। काया मन्दिर अन्दर गुरदुआर सच मसीत, शिव दुआला इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बंधाए चरन प्रीत, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाया। चरन प्रीती साचा रंग, गुरमुख आप चढ़ाईआ। आत्म दर आपे लँघ, आपे वेख वखाईआ । शब्द रंगीली सेज पलँघ, बैठा आसण लाईआ। गुरमुख साजण मंगे मंग, झोली नाम भराईआ। मानस जन्म ना होए भंग, आवण जावण जगत कटाईआ। अमृत धार वहाए गंग, जमना सुरसती विच मिलाईआ। शब्द घोड़े कसे तंग, सच सिँघासण ल्ए बिठाईआ। सच दुआरा आपे लँघ, सचखण्ड इक्क वखाईआ। अंगीकार लाया अंग, आप आपणा दरस दिखाईआ। काया माटी झूठी वंग, जगत रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन निर्धन वेख वखाईआ। निर्धन मीता हरि निरँकार, निरगुण रूप समाया। ग़रीब निमाणे ल्ए उभार, जुग जुग वेस वटाया। आए दर सच्चे द्वार, दर द्वार बंक सुहाया। जिउँ सुदामा मीत मुरार, काहना कृष्ना वेख वखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण रंग रंगाया। रंग रंगीला माधव मोहन, हरि हरि आप अख्वांयदा। हरि का भेव जाणे कवण, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। गुरमुखां दिवस रैण देवे सवण, दरस अगम्मा दरस दिखांयदा। आत्म चलाए ठंडी पवण, स्वास स्वासी जो ध्यांअदा। पंच विकारा मारे रावण, राम रामा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां अवणा गवणा मात कटांयदा। गुरसिख साचा सज्जण सुहेला, एका रंग रंगाया। कलिजुग अन्तिम करया मेला, हरि हरि वेख वखाया। साचे दर चढ़या तेला, हरिसंगत संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आत्म शब्द जोती नूर सर्बकला भरपूर, आप आपणा रूप वटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती नूर नूर हरि हाजर हज़ूर, कर रुशनाया।