२६ कत्तक २०१५ बिक्रमी बीबी अमृत दे नवित्त प्रेम धार विच बम्बई शहर गुरदुआरा सिँघ सभा
पुरख अकाल एकँकार, अकल कला अख्वाया। आदि जुगादी लै अवतार, जोती जामा वेस वटाया। अलक्ख निरँजण अगम्म अपार, भेव किसे ना राया। निरगुण जोती कर उज्यार, लोकमात करे रुशनाया। शब्द शब्दी डंक अपार, लोआं पुरीआं आप तजाया। साधां सन्तां ल्ए उभार, हरिजन साचे वेख वखाया। भगत भगती कर पसार, आत्म ब्रह्म जणाया। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, एका दूजा भेव मिटाया। नेत्र नैण खोल्ह किवाड़, आत्म दरसी दरस दिखाया। मेट मिटाए पंचम धाड़, हउमे गढ़्ह तुड़ाया। एका शब्द सच्ची सरकार, अन्दर मन्दिर ताल वजाया। निरगुण जोती दीप देवे बाल, भगतां अन्दर ब्रह्म जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, आप आपणे रंग रंगाया। गुरमुख साजण सच दुलार, हरि हरि मेल मिलाईआ। आप सुहाए बंक द्वार, काया अन्दर मन्दिर वेख वखाईआ। महल्ल अटल उच्च मिनार, बैठा बेपरवाहीआ। दिस ना आए विच संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। इक्क इकल्ला खेल न्यार, हरि कन्त बैठा बेपरवाहीआ। जलां थलां पावे सार, ऊँचे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। गुरमुखां वेखे सच महल्ला , घर साजण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, एका एक अख्वाया। लोआं पुरीआं पावे सार, खण्डां ब्रह्मण्डां वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर नौ खण्ड फोल फुलाया। लक्ख चुरासी पार किनार, गुरमुख साजण ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे मेल मिलाया। घर आपणे मेल मिलाया, पारब्रह्म आत्म वज्जी वधाईआ। लेखे लाए मानस जन्म, जीवां जन्तां बूझ बुझाईआ। जगत विछोड़ा मिटे कर्म, कर्मी कर्म दसाईआ। वेख वखाए साचा धर्म, हरि हरि सच्ची सच सरनाईआ। ना कोई गोत ना कोई वरन, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। मेट मिटाए जूठ झूठ भरम, भाण्डा भरम भन्नाईआ। तरनी तरन, तारनहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेलणहार, दर द्वार इक्क खुल्हाईआ। दर दरबार सच दरगाह, हरि हरि आप खुलांयदा। गुर शब्द पार कराए बण मलाह, पूत सपूता गोद उठांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, सो पुरख निरँजण आप उपांयदा। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठांयदा। निथाविआं देवे साचा थाँ, थान थनंतर इक्क वखांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जो जन रसन ध्यांअदा। समरथ पुरख सिर देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। पार कराए फड़ फड़ बांह, भव सागर पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, एका तत्त एका ब्रह्म, एका रूप दरसांयदा।
एका ब्रह्म इक्क ज्ञाना, एका शब्द जणाईआ। एका चरन इक्क ध्यान, एका कँवल अख्वाईआ । एक राग एका कान, एका कान सुणाईआ। एका पुरख इक्क सुल्तान, शाहो भूप इक्क अख्वाईआ। एका मीता दो जहान, त्रैलोक करे रुशनाईआ । आदि पुरख सदा मेहरबान, अकाल मूर्त आप अख्वाईआ। रूप रंग ना कोई वेख वखाण, सच सिँघासण बैठा बेपरवाहीआ। काया महल्ल अटल उच्च मकान, घर घर विच जोत जगाईआ। गुरसिख साजण कर प्रधान, आप आपणे अंग लगाईआ। दाता दानी देवे नाम गुण निधान, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। धर्म वखाए इक्क सच निशान, सचखण्ड द्वार आप झुलाईआ। आवण जावण चुक्के कान, गुरमुखां लक्ख चुरासी मेट मिटाईआ। धर्म राए नेत्र नैण शरमाण, चित्रगुप्त ना लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। आप आपणा देवे वर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुरमुखां देवे साचा घर, चौथे पद समाईआ। शब्द सरूपी वज्जे नद, अनहद धुन उपजाईआ। मेल मिलावा ब्रह्म ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नौ दुआरे पार हद्द, दस्म दुआर इक्क सुहाईआ। गुरसिख तेरी साची यद, अकाल पुरख आप उपाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आप आपणी जोत मिलाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर लडाए लड, आप आपणी गोद उठाईआ। जगत विकार लोभ मोह काम क्रोध हँकार देवे कढ्ढ, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। लेखे लाए काया माटी मास नाड़ी हड्ड, पंज तत्त करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, वर दाता आप अख्वाईआ। नाम दाता भगत भगवानन, एका एक अख्वाया। एकँकारा देवे ब्रह्म ज्ञानन, पारब्रह्म नाउँ धराया। आत्म अन्तर एका जानण, एका दर खुल्हाया। धुरदरगाही साचा जामन, शब्द गुर आप अख्वाया। नेड़ ना आए कामनी कामन, तृष्ना तृखा रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वखाए साचा घर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर थिर दरबार, हरि हरि वज्जे वधाईआ। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। एकँकारा बैठा कर पसार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अगम्म अगोचर अलक्ख अलक्खणा अलक्ख अपार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई आकार, निराकार आप हो जाईआ। पुरख निरँजण खेल अपार, जोती जोत डगमगाईआ। वरन गोती वस्सया बाहर, बरन अठारां ना कोई सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाया साचा घर, काया अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। काया मन्दिर डूँघा सागर, हरि हरि ताल भराया। जिस जन निर्मल कर्म करया उजागर, आप आपणा मेल मिलाया। देवे नाम रत्ती रत्नागर, रत्त रत्ती रंग रंगाया। चरन द्वार बणाए सच सौदागर, सो पुरख वड वड्आया। निर्मल बाती जोत जगी
काया गागर, आकाश आकाश समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेख वखाए साचा घर, आदि निरँजण जगे जोत, जोत निरँजण मेल मिलाया। जोती मेला शब्द धुन्कार, हरि हरि खेल खलांयदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, आप आपणी धार चलांयदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, लोकमात वेख वखांयदा। खण्ड ब्रह्मण्ड पावे सार, जेरज अंड फोल फुलांयदा। लोआं पुरीआं इक्क सहार, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लांयदा। गुरमुख साजण ल्ए उभार, आत्म अन्तर वेख वखांयदा । चरन प्रीती बख्शे इक्क प्यार, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी विच्चों वस्सया बाहर, हर घट आपे डेरा लांयदा। आपे साजण मीत मुरार, सगला संग आप निभांयदा। आपे पुरख आपे नार, कन्त सुहागी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण ल्ए वर, घर साचा इक्क रखांयदा। वर घर साचा आदि निरँजण, एका एक रखाया। गुरमुखां नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराया। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल गंवाया। कलिजुग अन्तिम आया पर्दे कज्जण, गुरमुख बाल अञ्याणे, आप आपणे गले लगाया। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जण, थिर कोई रहिण ना पाया। कलिजुग नगारे नौ खण्ड धरत वज्जण, जीव जन्त होया हलकाया। बंक द्वार शाह सुल्तान अन्तिम तजण, तख्त ताज रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मेला साचे घर, चरन द्वार हरि निरँकार, एकँकार इक्क दरसाया। एका घर इक्क दरवाज़ा, एका बूझ बुझाईआ। एका एक ग़रीब निवाज़ा, एका वेख वखाईआ। एका अस्व एका ताजा, एका नाम दृढ़ाईआ। एका रक्खणहारा लाजा, एका वेख वखाईआ। एका शाहो भूप सुल्तान राजन राजा, राजन राज इक्क अख्वाईआ। इक्क शाह इक्क नवाबा, पीर दस्तगीर इक्क अख्वाईआ। एका मक्का एका काअबा, तीर्थ तट इक्क जणाईआ। वेखणहारा दो दो आबा, भेव कोई ना पाईआ। शब्द घोड़े चरन दे रकाबा, सोलां कलीआं आसण लाईआ। खेले खेल अन्तिम कलिजुग माझा, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेख वखाईआ। सज्जण मीता हरि निरँकार, जुग जुग वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। शब्द अगम्मड़ी मारे मार, अन्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त पारब्रह्म अबिनाशी अचुत आपे वेखे आपणी रुत्त, आप आपणे गले लगाईआ। बाल बिरध नौजवान, हरि हरि रूप समाया। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, एका एक रूप दरसाया। एका देवे धुर फ़रमाण, तीजा नैण आप खुल्हाया। चौथे पद श्री भगवान, ब्रह्म पारब्रह्म समाया। पंचम खेले खेल महान, पंचम मेला सहिज सभाया। छेवें छप्पर छन्न महान, ना कोई बाढी बणत
बणाया। अट्ठ तत्त ना कोई निशान, रक्त बूंद ना कोई वेख वखाया। नौं दुआरे जीव जहान, लक्ख चुरासी होए हलकाया। दस्म दुआरी सच मकान, गुरमुख साचे वंड वंडाया। मिले मेल गुण निधान, आत्म सेजा वेख वखाया। इक्क सुणाए सच्ची धुंनकान, अनहद राग इक्क सुणाया। अमृत आत्म इक्क इशनान, सर सरोवर इक्क सुहाया। आवण जावण छुट्टे कान, लक्ख चुरासी पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जिस जन देवे आपणा नाम, सो पुरख निरँजण आप जपाया। सो पुरख निरँजण हरि भगवान, अकल कला अख्वाईआ। हँ ब्रह्म खेल महान, दोअँ दोआ भेव चुकाईआ। एका रूप दो जहान, मात पताल आकाश दिसाईआ। लोआं पुरीआ शब्द निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड वड्याईआ। गुरमुख आत्म सेजा कर परवान, बैठा आसण लाईआ। कोटन कोट ला ला वेखण अन्तर ध्यान, हरि हरि रूप दिस ना आईआ। कोटन कोट रसना गान, रस रसना होए हलकाईआ। कोटन कोट तीर्थ नहान, अठसठ फेरा पाईआ। कोटन कोट जंगल जूह उजाड़ डेरा लाईआ। कोटन कोट ख़ाकी ख़ाक रहे छाण, सीस आपणे भस्म पवाईआ। कोटन कोट नक्क मूंह नैण रहे मुंदान, जोत निरँजण नज़र ना आईआ। कोटन कोट छड्डी बैठे पीण खाण, सुन्न समाध ना इक्क वखाईआ। कोटन कोट बहि बहि सुणन कान, अनहद ताल ना कोई वजाईआ। कोटन कोट बैठे मढ़ी मसान, कोटन कोट गोर फोल फुलाईआ। कोटन कोट बन्न्हदे फिरन पंज शैतान, पंच विकारा ना कोई गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म प्रभ दाता दानी वड मेहरबान, गुरमुखां दया कमाईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, आत्म ब्रह्म जणाईआ। दहि दिश ना भरमे मनुआ मन शैतान, शब्द डोर डोरी एका पाईआ। आत्म अन्तर देवे इक्क ज्ञान, एका बूझ बुझाईआ। एका राग एका कान, नादी धुन इक्क वजाईआ। मिले मेल श्री भगवान, निरँजण जोती जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख सज्जण साचे मीत, जगत अवल्लड़ी दिसे रीत, बैठा रहे इक्क अतीत, एका रंग रंगाया।
२७ कत्तक २०१५ बिक्रमी सन्त नर हरी नरायण सिँघ पंडत गोदावरी घाट, नासिक शहर
आदि पुरख एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। निरगुण जोती नूर उज्यार, नूरो नूर समाईआ। अकाल मूर्त खेल अपार, अनभव प्रकाश रखाईआ। जुगा जुगन्त वेख विचार, आप आपणी बणत बणाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अभेद अभेव बुझाईआ। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, गगन पतालां वेख वखाईआ। रवि ससि कर उज्यार, मण्डल मण्डप आप सुहाईआ।
थिर घर बैठ सच्ची सरकार, निरगुण रूप इक्क जणाईआ। आदि जुगादी एका कार, अकल कला अख्वाईआ। पारब्रह्म रूप अपार, नेत्र नैण दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। आदि पुरख पुरख अबिनाशा, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग खेलणहार तमाशा, आप आपणी बणत बणांयदा। आप आपणी पावे रासा, आप आपणा वेख वखांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गहर गम्भीर समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण आप अख्वांयदा। आदि निरँजण हरि करतार, एका एकँकारया। लोकमात ल्ए अवतार, खेले खेल सर्ब संसारया। पावे लक्ख चुरासी सार, जीवां जन्तां वेख विखा रिहा। जेरज अंडां कर उज्यार, उत्भुज सेत्ज रूप वटा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए अधार, करोड़ तेतीसा संग रलाया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट मन्दिर आप सुहाया। जोती नूर कर उज्यार, दीपक जोती इक्क जगाया। जोत निरँजण खेल न्यार, अन्ध अन्धेर मिटाया। शब्दी धुन सच्ची धुन्कार, आत्मक आप उपजाया। पंचम गायण वारो वार, मीत मुरारा सेवा लाया। बज़र कपाटी बन्द किवाड़, आप आपणा बन्द कराया। वेखणहार पंचम धाड़, पंचम मोह वधाया। हरि सन्तां फिरे पिच्छे अगाड़, आप आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाया। आदि न अन्ता हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। जुग जुग ल्ए मात अवतार, आप आपणा वेस वटाया। सतिजुग साचे बन्न्हे धार, सति सरूप समाया। त्रिया त्रेता तेरा लेख अपार, त्रै त्रै रूप दरसाया। द्वापर खेल अगम्म अपार, मुकंद मनोहर नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाया। खेलणहार हरि समरथ, एका एकँकारया। जगत महिंमा अकथना अकथ, कथ सके ना कोई जीव गंवारया। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नाम धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी जोत जगा रिहा। जोती जोत हरि उज्यार, एका एक करांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, आप आपणा रूप वटांयदा। ईसा मूसा कर प्यार, संग मुहम्मद संग रखांयदा। चार यारां कर त्यार, अल्ला राणी नाल प्रनांयदा। हक्क हकीकत ख़बरदार, लाशरीक वेख वखांयदा। बेऐब परवरदिगार, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे लाए ऐनलहक्क साचा नाअर, मुकामे हक्क ख़ुदाए इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल खलांयदा। कलिजुग कूड़ कुड़यार , हरि हरि आप रखाया। भरमे भुल्ला हस्त कीटा, ऊँचां नीचां दिस ना आया। आपणा मन्न किसे ना जीता, हउमे हँगता गढ़्ह सुहाया। नेत्र दरस गुरु ना कीता, गुर मन्त्र नाम ना दृढ़ाया। पारब्रह्म इक्क अतीता, आदि जुगादि वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप
आपणी धीर धराया। पारब्रह्म हरि करतार, आपणी दया कमाईआ। पंज तत्त कर उज्यार, नानक जोत करे रुशनाईआ। मेल मिलाए दर दरबार, दर दरवेशा वेख वखाईआ। मंगे मंग बण भिखार, आत्म अन्तर झोली डाहीआ। निरगुण रूप पावे सार, नर हरि वड्डी वड्याईआ। देवे नाम सति अधार, नाम नामा वज्जी वधाईआ। नानक ढहि पया द्वार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साचा मेला मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। दो जहानां पावे सार, त्रैगुण फंद कटाईआ। पंचम जोती कर उज्यार, माया मोह चुकाईआ। वरन गोती ना कोई प्यार, एका रंग रंगाईआ। साची सोटी हथ्थ करतार, लोकमात फड़ाईआ। चढ़या चोटी इक्क द्वार, दस्म दुआरी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नानक वेख वखाईआ। नानक मिल्या हरि मलाह, घर साचे वज्जी वधाईआ। सन्तां देवे शब्द सलाह, एका राग जणाईआ। अक्खर वक्खर इक्क समझा, एका बूझ बुझाईआ। बज़र कपाटी पथ्थर दए तुड़ा, जिस जन दया कमाईआ। साचे पौड़े दए चढ़ा, सिर हथ्थ समरथ टिकाईआ। भेव अभेदा दए विखा, चार वरनां इक्क जणाईआ। राउ रंकां दे समझा, एका धर्म बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द शब्द ज्ञान, खेले खेल दो जहान, नानक नाम वड्डी वड्याईआ। नानक गुर चार कुन्ट, चार वरन जणाईआ। सृष्ट सबाई रही लुट्ट, मन मति होई हलकाईआ। जगत विकारा जूठ झूठ, हउमे हँगता रोग जलाईआ। गुरमुख विरला पीवे अंमित आत्म घुट्ट, निझर धार मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। नानक गुर सदि बलिहार, हरि हरि रसना गाया। चारों कुन्ट दहि दिशा कर प्यार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। जीव जन्त ना पायण सार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाया। अन्तिम वेखे विगसे कर विचार, नौ खण्ड फेरा पाया। पुरख अबिनाशी अग्गे करे पुकार, तेरा भाणा तेरे सिर रखाया। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यार, जूठा झूठा रिहा डंक वजाया। चारों कुन्ट अन्ध अँध्यार, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, एका बूझ बुझाया। पारब्रह्म शब्द जणाई, नानक बूझ बुझाईआ। जुग जुग खेले खेल बेपरवाहीआ। नानक तेरी सच्ची शाही, चार वरन करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ । कलिजुग अन्तिम काली धार, हरि हरि वेख वखांयदा। निरगुण जोती कर उज्यार, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द खण्डा अपर अपार, समरथ हथ्थ उठांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड करे ख़बरदार, लोआं पुरीआं आप उठांयदा। भेख पखण्डा दए निवार, झूठ जूठ रहिण ना पांयदा। निहकलंक ल्ए अवतार, आप आपणा नाउँ जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक मेला मेल मिलांयदा। नानक
निरगुण शब्द सुण, आत्म दर सालाहीआ। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, तेरी वड वड्याईआ। सृष्ट सबाई छाण पुण, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। आत्म अन्तर वजाए एका धुन, एका राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूजा भेव मिटाईआ। एका जोती इक्क उज्यार, दस दस रूप वटाया। गुर गोबिन्द मीत मुरार, आपणे रंग रंगाया। साचा मेला सुत दुलार, गुर चेला रूप समाया। अकाल पुरख निरगुण जोती कर उज्यार, जोती जोत जगाया। शब्द डंक अपर अपार, तन नगारा रणजीत वजाईआ। पंचम मीता ख़बरदार, पंचम वेख वखाया । अचरज रीता विच संसार, आप आपणी दए चलाया। देहुरा मन्दिर मसीता ना कोई गुरुदुआर, गुरमुख काया मन्दिर अन्दर दीपक जोती जोत जगाया। अट्ठे पहर रहे उज्यार, अन्ध अन्धेर ना कोई वखाया। मिले मेल साचे यार, मीत मुरार साचा पाया। साची सेजा कर प्यार, आपणा रंग रंगाया। नारी कन्त बण भतार, नर नरायण रूप हो जाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द दित्ता एका वर, घर साचे मेल मिलाया। गोबिन्द गुर गुर वड्याई, हरि हरि मेल मिलांयदा । दोहां जहानां मिले वधाई, लोकमात वेख वखांयदा। पंज तत्त कर कुड़माई, शब्दी शब्द प्रनांयदा। एका आसण रिहा विछाई, शब्द सिँघासण नाउँ धरांयदा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, गुरमुख साचे आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आत्म साचा ताल इक्क सुहांयदा। अमृत सरोवर साचा ताल, हरि हरि आप भराईआ। भाग लगाए काया खाल, माया मोह चुकाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क वखाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, पारब्रह्म सच्ची शरनाईआ। गुरमुख साजण आपे भाल, आप आपणी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। आपणा रंग रंगे करतार, गोबिन्द वेख वखाया। गुरमुख साचे कर त्यार, आप आपणा सीस झुकाया। पंचम मीता हो उज्यार, ठांडा सीता नाम धराया। हस्त कीटा इक्क द्वार, चार वरनां मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दित्ता एका वर, आप आपणी बूझ बुझाया। वर दाता हरि निरँकार, आदि पुरख अख्वाईआ। गुर गुर पाए साची सार, सतिगुर मेल मिलाईआ। हरी हरि खेल अपार, हरि हरि रूप वटाईआ। जोती शब्दी इक्क प्यार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन शब्द जणाईआ। गुर गोबिन्द भाणा मन्न, आपा आप वारया। साचे घर चढ़या चन्न, वेख वखाए सचखण्ड द्वारया। जूठा झूठा भाण्डा भन्न, भरम कढ्ढ निवारया। जगत विकारा दित्ता डन्न, नाम खण्डा इक्क चमका रिहा। जननी जणया साचा जन, जन जणेंदी लेखे ला
रिहा। आप आपणा बेड़ा बन्न्ह, गुरमुखां भार उठा रिहा। एका वस्त नाम धन, धुरदरगाही आप वरता रिहा। एका राग साचा कन्न, वाह वाह गुरु आप अल्हा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भाणे आप समा रिहा। भाणा हरि बलवान, हरि हरि रूप समाईआ। हरि जोधा सूरबीर बलवान, हरि हरि नाउँ धराईआ। हरि हरि मेला दो जहान, दो जहानां वड वड्याईआ। हरि हरि पाए आपणी आण, हरि हरि पूर कराईआ। हरि हरि देवे धुर फ़रमाण, अगाध बोध शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोशब्द संग रखाईआ। गोबिन्द तेरा साचा संग, हरि हरि आप निभांयदा। नाम डोरी कस्सया तंग, आकाश प्रकाश दुड़ांयदा । एका मंग रिहा मंग, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। तेरा तेरा ना होए नंग, तेरी लज्जया तेरे घर वखांयदा। तेरे नाम वज्जे मृदंग, कलिजुग अन्तिम कूड़ा मण्डप माढ़ी आपे ढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरी इच्छया आप करांयदा। आदि पुरख हरि निरँकार, आपणी दया कमाईआ। शब्द सरूपी खेल अपार, दिस किसे ना आईआ। संग गोबिन्द कर प्यार, एका जोती जोत जगाईआ। वरन गोती वस्सया बाहर, आलस निन्दरा विच ना आईआ। शब्द सुनेहड़ा सच्ची सरकार, आप आपणा रिहा घलाईआ। बन्न्हे बेड़ा विच संसार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। निहकलंक ल्ए अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पंज तत्त ना कोई प्यार, मात पित ना कोई बणाईआ। भाई भैण ना कोई आधार, साक कुटम्ब ना कोई रखाईआ। गुरसिक्खां करे सच प्यार, साचे सुत वेख वखाईआ। नारी कन्ता इक्क भतार, एकँकार आप अख्वाईआ। धाम सुहंता जोत उज्यार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दित्ता साचा वर, दर साचा इक्क सुहाईआ। गुर गोबिन्द धुर फ़रमाण, हरि घर साचे पाया। आप आपणा कर परवान, आप आपणा दर सुहाया। आप आपणा जाणी जाण, आप आपणी बूझ बुझाया। आप आपणा रक्खया माण, निमाणयां माण आप हो जाया। आप आपणा मारया बाण, आप आपणा मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खलाया। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यार, चार कुन्ट अन्धेरा छाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आदिन अन्ता एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। जोती जामा भेख अपार, दिस किसे ना आईआ। सम्मत सम्मती करे ख्वार, धरत मात रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन रिहा जगाईआ। सन्त सुहेला हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। आप आपणा कर उज्यार, लोकमात उठ धाया। अठसठ तीर्थ वेखे तट किनार, गंगा गोदावरी फेरा पाया। उच्च महल्ल अटल मिनार, कवण दुआरा रिहा सुहाया। कवण
गुर कवण जोत होए उज्यार, कवण रूप वटाया। कवण सुणे सुणाए शब्द सच्ची धुन्कार, अनहद ताल कवण वजाया। कवण खोल्हे बन्द किवाड़, बज़र कपाटी कवण तुड़ाया। कवण नेत्र नैण लोचण वेखे दस्म दुआर, निरगुण निरगुण विच समाया। कवण सुरती मेल मिलावा राम प्यार, कवण काहना बंसरी रिहा वजाया। कवण सेजा सुत्ता पैर पसार, कवण ल्ए अंगड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सम्मती वेख वखाया। सम्मत पन्दरां उच्च अगम्म, हरि हरि खेल खलाईआ। ना मरे ना पए जम्म, जुग जुग वेस वटाईआ। पवण स्वासी ल्ए ना दम, नेत्र नीर ना कोई वहाईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत कर उजाला, पंज तत्त रूप समाया। गुरमुख काया वेखे धर्म सच्ची धर्मसाला, दिवस रैण डेरा लाया। आपे शाह आपे कंगाला, नीचो नीच आप हो जाया। जिस जन देवे नाम सच्चा धन्न माला, चोर यार लुट्ट कोए ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द शब्दी खेल खलाया। वीह सौ पन्दरां बिक्रमी एकँकार, जोती जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आए चल जगत द्वार, गंगा गोदावरी फोल फुलाईआ। सन्त कन्त वेख भतार, नारी रूप समाईआ। जीव जन्त अन्ध अँध्यार, अन्ध अन्धेर ना कोई गंवाईआ। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग पर्दा रिहा पाईआ। मनमुख झूठे जीव गंवार, शब्द गुर ना कोई मनाईआ। जिस जन तुठे आप करतार, आप आपणा दरस दखाईआ। अमृत आत्म देवे एका घुट्टे, दुरमति मैल मिटाईआ। हरि का शब्द तीर निराला एका छुट्टे, नवां खण्डां सत्तां दीपां दए हिलाईआ। राज राजान शाह सुल्तान लुकया रहे ना कोई गुट्ठे, तख्त ताज आप हिलाईआ। सन्त सुहेले करे एका मुट्ठे, एका नाम करे कुड़माईआ। मनमुख दर द्वार टंगे पुठ्ठे, देवे आप सजाईआ। लाड़ी मौत घर घर प्रभ लुट्टे, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ पन्दरां रिहा वर, सन्त सुहेले वेख थाउँ थाँईंआ। सन्त सुहेला हरि गोबिन्द, एका एक अख्वाया। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, चिन्ता रोग रहे ना राया। आप बणाए आपणी बिन्द, मात पित आप अख्वाया। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समाया। मनमुख लगाए आपणी निन्द, नेत्र नैणां दिस ना आया। सम्मत पन्दरां शब्द घोड़े आपे चढ़, चारों कुन्ट फेरा पाया। शब्द घोड़ा हरि दातार, एका एक रखाईआ। सोलां कलीआं आसण कर त्यार, सच सिँघासण इक्क विछाईआ। निरगुण जोत कर पसार, निराकार आप हो जाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, रूप रंग ना कोई जणाईआ। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, गगन पताला फेरा पाईआ। नीला
नीली छत्तों करे पार, कल्गी तोड़ा नाम जगदीश सीस टिकाईआ। सम्मत सोलां करे ख़बरदार, पहली चेत्र रुत्त सुहाईआ । दीन मुहम्मदी दए हुलार, संग मुहम्मद अल्ला राणी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिख्या लेख वेख वखाईआ । सम्मत सोलां हरि करतार, आपणी कल वरताईआ। सृष्ट सबाई होए ख्वार, राज राजान ना कोई सहाईआ। धरत मात रही पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। साधां सन्तां मीत मुरार, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़, स्वच्छ सरूपी दरस दखाईआ। शब्द अगम्मी फौज आपे चाढ़्ह, आपे करे लड़ाईआ। सम्मत सतारां उठे धाड़, चारे कूटां दए हुलार, दहि दिशा होए ख्वार, नौ खण्ड मेट मिटाईआ। अट्ठ अठारां लेख करतार, जलधारा इक्क चलाईआ। वीह सौ उन्नी मीत मुरार, मीत मुरारा भेव खुल्हाईआ। मुस्लिम सुन्नी ना होए उज्यार, ऐनलहक्क नाअरा कोई ना लाईआ। ऐली अल्ला आप चलाए आपणी धार, नूर इलाही वड वड्याईआ। बीस बीसा सांझा यार, पन्दरां कत्तक रुत्त दए सुहाईआ। प्रगट होए विच संसार, दिल्ली दरबारे फेरा पाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, एकँकार आप अख्वाईआ। चार वरनां करे इक्क प्यार, ऊँच नीच ना कोई दसाईआ। राज राजान शाह सुल्तान सोहिण इक्क द्वार, राउ रंक मेल मिलाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप हो उज्यार, शब्द डंका इक्क वजाईआ। एका घर एका मंगलाचार, एका ताल वजाईआ। एका चरन कँवल कर प्यार, एका इष्ट जणाईआ। एका देव एका सेव एका रहे भिखार, एका भीखक भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वड्याईआ । बीस बीसा हरि हरि शाह, एका एक अख्वाईआ। चार वरन बण मलाह, आप आपणा रूप वटाईआ। एका शब्द दए सुणा, धुर फ़रमाणा हरि अल्हाईआ। आप वखाए नगर गरां, काया खेड़ा इक्क वखाईआ। माया ममता झूठे ल्ए वसा, काम कोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। मन मति बुध एका रंग रंगा, नाम रंगण इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ इक्की साची सिक्खी धारों तिक्खी आप बणाईआ। नौ खण्ड जाणे गढ़्ही निक्की, नीकन नीका डेरा लांयदा। भेव खुल्हाए मुनी रिखी, खोल्हणहार आप हो जांयदा। लेखे लाए धारी केसी, मूंड मुंडाए संग रलांयदा। आपे होए दस दस्मेसी, नानक निरगुण आप अख्वांयदा। सार पाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशी, करोड़ तेतीसा फोल फुलांयदा। अहिमद मुहम्मद दर दरवेशी, ख़लक ख़ालक ख़ुदा आप हो जांयदा। ईसा मूसा नर नरेशी, एका रंग रंगांयदा। आपणे नेत्र आपणी धार आपे वेखी, दूसर कोए सार ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई कर कुड़माई, गुरमुख मनमुख, मनमुख गुरमुख धार चलांयदा।
२८ कत्तक २०१५ बिक्रमी बाबा हरनाम सिँघ नाल गुरदुआरा लंगर साहिब
बाबा निधान सिँघ नंदेड़ हज़ूर साहिब
आदि पुरख हरि निरँकार, अकल कला अख्वाईआ। आदि जुगादी ल्ए अवतार, सन्त सुहेले मेल मिलाईआ। गुर गुर चेले सोहिण इक्क द्वार, साचा धाम सुहाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, दीपक बाती इक्क रखाईआ। कमलापाती मीत मुरार, हरि सज्जण वेख वखाईआ। अलक्ख निरँजण अगम्म अपार, भेव अभेद भेव ना राईआ। कलिजुग अन्तिम खेले खेल खेलणहार, लोआं पुरीआं फोल फुलाईआ। ब्रह्मा विष्न देवत सुर दए हुलार, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां करे रुशनाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, आप अपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, हरि हरि रंग समाया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, निरँजण जोत करे रुशनाया। नानक हरि मीत मुरार, एका रंग रंगाया। गुर गोबिन्द बन्न्हे साची धार, अमृत आत्म जाम प्याया। पन्थ ख़ालसा कर त्यार, सिर जगदीश हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मंगल गाया। थिर घर आदि पुरख, एका एक रखाया। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता सोग ना कोई वखाया। इक्क इकल्ला आपणा आप परख, सन्त सुहेले आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाया। हरि हज़ूर हाज़र, हरि हरि जोत जगांयदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोई रखांयदा। दुरमति मैल गुरमुखां धोत, निर्मल नीर प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे सुत उठांयदा। साचा सन्त सुत दुलार, हरि हरि मेल मिलाया। सेवक वेखे सेवादार, कवण रूप सेव कमाया। दिवस रैण संगत गुर गुर संगत कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाया। मेल मिलावा हरि निरँकार, आदि जुगादि कराया। हरिजन आपणी किरपा धार, आप आपणे रंग रंगाया। गुर गोबिन्द खेल अपार, भेव कोई ना पाया। देवे दरस अगम्म अपार, आप आपणी दया कमाया। गुण निधाना हरि करतार, आप आपणी दया कमाया। सिँघ निधान कर प्यार, आप आपणे अंग लगाया। लेखे लाए सेव अपार, लहिणा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा मेल मिलाया। सन्त हरिनाम, हरि नाम आत्म झोली पाईआ। अमृत पिया एका जाम, एका ब्रह्म जणाईआ। मेल मिलावा साचे राम, राम रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ।
२९ कत्तक २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा संगत साहिब नंदेड़ शहर
पुरख अकाल अकल कल धार, आपणी कल कल वरताईआ। गोबिन्द सुत सुत दुलार, जोती जोत रुशनाईआ। शब्द अतुट नाम भण्डार, पूरन ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, पंज तत्त रुशनाईआ। मातलोक खेल अपार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। दोहां मेला अपर अपार, गुर चेला रूप वटाईआ। तिन्नां लोआं वस्सया बाहर, चौथे पद समाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम ताज पहनाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई महल्ल उसार, उच्च अटल ना कोई रखाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण आप करतार, आप आपणी खेल खलाईआ। अट्ठां तत्तां कर विचार, मन मति बुध करे कुड़माईआ। नौ दर वेख सर्ब संसार, माया ममता मोह हलकाईआ। दसवें बैठ आप करतार, सति सरूपी जोत जगाईआ । जागरत जोत आत्म अपार, कूड़ी क्रिया वेख वखाईआ। लशकर शाही हाहाकार, शाह शहाना दए दुहाईआ। आब बेताब ना पाए सार, पंज पंज आब तजाईआ। वेखे लेख पुन्न सवाब, आबेहयात आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ । रचन रचाई हरि गोबिन्द, हरि हरि खेल खलांयदा। मेटणहारा सगली चिन्द, चिन्ता भुक्ख गवांयदा। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, अडोल अडुल रहांयदा। निरगुण वेखे नादी बिन्द, सच सुच्च समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खलांयदा। खेलणहारा हरि भगवाना, गुर गुर शब्द जणाईआ। शब्द शब्दी बन्न्हे गाना, नाम गाना तन्द रखाईआ। आत्म अन्तर जोत महाना, दिवस रैण करे कुड़माईआ। खेले खेल विच मैदाना, खण्डां तीर इक्क उठाईआ। रसना चिल्ले चाढ़्हे तीर कमाना, एका तन्द खिचाईआ। जोधा सूर वेख बली बलवाना, गढ़्ह हँकार तुड़वाईआ। आप आपणा जाणे भाणा, हरि भाणे विच समाईआ। आप आपणी पाए आणा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। आप आपणा वेख वखाना, आपे दए तजाईआ। गोदावरी कन्ढ्ढा इक्क सुहाना, गोबिन्द वेस वटाईआ। गुर संगत गुर संग रखाना, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरपा आप बुझाईआ। गुर गोबिन्दा जोधा बलकार, हरि हरि खेल खलाया। आप आपणी कर विचार, आप आपणा दर सुहाया। चरन छुहाया विच उजाड़, जंगल जूह पहाड़ डेरा लाया। आप आपणा नेत्र ल्ए उग्घाड़, गुरमुख वेख वखाया। नाम धार तिक्खी चाढ़्ह, शब्द खण्डा इक्क चमकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा शब्द जणाया। गुर शब्द शब्द जणाई, हरिसंगत हरि अल्हाईआ। जगत नाता भैणां भाई, धी जवाई ख़ुशी मनाईआ। साक कुटंभ मेल मिलाई, मेल विछोड़ा साचे माहीआ। वर घर पाउणा चाई चाँईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ
बुझाईआ। संगत दर रही बिल्ला, गोबिन्द वेख वखाया। पूर्ब लहिणा मात चुका, देणा देणा अग्गे आया। रसना कहिणा हुक्म सुणा, हरि का भार ना कोई उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत वेख वखाया। गुर संगत वेखे चरन द्वार, नेत्र नीर वहाईआ। ढहि ढहि मंगे मंग भिखार, आत्म झोली अग्गे डाहीआ। दरस तरस अपर अपार, विछड़ कदे ना जाईआ। अमृत मुख बरस किरपा धार, अग्नी तत्त बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दया कमाईआ। गुर गोबिन्द साचा मीता, गुर संगत आख सुणाईआ। काया माटी ठांडा सीता, सति सन्तोख रखाईआ। हरि रक्खणहारा साचा मीता, देवे वड वड्याईआ। करे कराए पतित पुनीता, पतित पावण नाम धराईआ। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीता, गुरचरन प्रीती वड्डी वड्याईआ। देवे नाम शब्द इक्क अनडीठा, लिख्या लेख ना मेटे कोई राईआ। काया बणे ना जगत अंगीठा, त्तत्व तत्त समाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, आप आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपे झोली रिहा भराईआ। नाम शब्द वड भण्डार, गुर गुर आप वरताया। गुरमुख साजण कर कर प्यार, साचा दर सुहाया। थान थनंतर इक्क न्यारा, निरगुण सरगुण वेख वखाया। दीपक बाती कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटाया। एका देवे चरन सहारा, दर दर आप वेख वखाया। पंज पंज मेला मीत मुरार, आबेहयात प्याया। कँवल नाभ कर उज्यार, झिरना निझर झिराया। चरन रकाब दे सहारा, शाह अस्वार अस्व घोड़ा आप दौड़ाया। नानक मेला मीत मुरारा, सतिगुर पूरा आप कराया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम दान इक्क वरताया। नाम दान शब्द अतुट्ट, नानक गुर रखाईआ । गुर गोबिन्द प्याए आत्म घुट, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। गुरमुख लाहा रहे लुट्ट, बेमुख सार ना राईआ। तन नगारे लग्गे चोट, रणजीत नगारा इक्क वजाईआ। वेखणहारा कोटी कोट, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लाईआ। जेरज अंड ना भरी पोट, जगत तृष्ना ना कोई बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। गोबिन्द गुर जगत मलाह, पुरख अकाल मनाया। गुर संगत देवे सच सलाह, नाम भण्डारा झोली पाया। चरन प्रीती साचा थाँ, हरि हरि वेख वखाया। वेख वखाए नगर ग्रां, साचे खेड़े डेरा लाया। निमाणयां देवे साचा थाँ, थिर घर दुआरा इक्क सुहाया। मेल मिलावा पुत्रां माँ, पुतर धीआं जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच भण्डार इक्क वरताया। जगत भण्डार नाम अतुट, गुरमुखां झोली पाईआ। नानक दुआरा सद खुल्हा, बन्द ना कोए रखाईआ। सेवक सेवा चरन प्रीती जो जन घोल घुला, ख़ालक ख़लक ख़ुदाई वेख वखाईआ। अन्तिम वेले पाए मुला, संगत द्वार इक्क सुहाईआ। लोकमात गुरमुख
ना रुला, आत्म वज्जे वधाईआ। आपे फलया आपे फुला, फुल फुलवाड़ी आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी ढाल बण दलाल, शब्दी शब्द भराईआ। नाम ढाल वड बलकार, मूर्खां कोलों छुपांयदा। गुरसिख साचे कर उज्यार, सैंहसा रोग मिटांयदा। नाम अनमुल्ला वणज वपार, नानक दर करांयदा। हरि हरि साचा देवणहार, घर साचे वेख वखांयदा। अन्तिम कलिजुग पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गुर साचा दर, हरिसंगत बणी मंगत, साची भिच्छया करे रिच्छया, दहि दिशा झोली पांयदा।