२९ कत्तक २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा माल टेकरी नंदेड़
नाम ख़ज़ाना हथ्थ करतार, गुर सतिगुर आप वरतांयदा। पथ्थर पाहिन देवे तार, आप आपणी नदर करांयदा। माटी हाटी भर भण्डार, तीर्थ ताटी वेख वखांयदा। औखी घाटी हरि निरँकार, आपणी आप रखांयदा। संगी साथी ना पायण सार, गुर पूरा भेव छुपांयदा। जगत गाथी गाए संसार, समराथी लेख ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। नाम ख़ज़ाना हरि वरतंत, शब्दी शब्द भराया। नानक मेला हरि भगवन्त, हरि हरि रसना गाया। साची मणीआ साची मणत, साचा थान सुहाया। वेख दान निधान धनवन्त, जगत ख़ज़ाना इक्क भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर वेख वखाया। सतिगुर सच्चा मेहरबान, मेहरबान अख्वांयदा। आप आपणा देवे दान, आप आपणी झोली पांयदा। आप आपणा वेख निशान, आप आपणा आसण लांयदा। आप आपणा राग अल्हाण, गीत अनादी आप अल्हांयदा। आप आपणा खेले खेल दो जहान, लोकमात वेख वखांयदा। राम रामा कर परवान, त्रिया वेस वटांयदा। कृष्ना बाला गुण निधाना, गाए कवाड़ सुहांयदा। र्दोपत सुत कर पछाण, इक्क ध्यान वखांयदा। नानक निरगुण हो प्रधान, सरगुण डेरा लांयदा। जप तप हठ महान, सति सन्तोख रखांयदा। आत्म ब्रह्म भेव मिटान, ब्रह्म पारब्रह्म दरसांयदा। पारब्रह्म खेल महान, आदि निरँजण जोत जगांयदा। शब्दी शब्द साचे कान, आप आपणा राग सुणांयदा। वेख विखाए ज़िमीं आस्मान, गगन पतालां फेरा पांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड कर परवान, लोआं पुरीआं जोत जगांयदा। रवि ससि बाल नादान, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। धरनी धरत बिबान, चारों कुन्ट जणांयदा। दाता दानी मेहरबान, आप आपणी दया कमांयदा। नाम अखण्ड डूँघी कान, गुर पूरे ना कोई खुल्हांयदा। गुर गोबिन्द नौजवान, धरत धवल वेख वखांयदा। तिक्खा तीर सच निशान, रसना चिल्ला शब्द उठांयदा। जीव जन्त ना करे पछाण,
लेखा लिख्त विच ना आंयदा। आप आपणा होया जाणी जाण, नानक लहिणा झोली पांयदा। गुर गोबिन्द हो प्रधान, पंचम मीता वेख वखांयदा। रथ रथवाही दो जहान, साचा रथ चलांयदा। दसरथ विछोड़ा सीता राम, सगला संग वेख वखांयदा। गोपी मेला कृष्ना काहन, जगत बंसरी नाम वजांयदा । इक्क सत इक्क छे कर परवान, पन्दरां पन्दरां धार चलांयदा। सोलां सोलां जोग महान, जागरत जुगत वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम ख़ज़ाना हरि भण्डार, नानक शब्द पावे सार, गुर गोबिन्द झोली डांयदा। गोबिन्द झोली आपणी भर, हरिसंगत नाम वरताईआ । मेल मिलावा साचे दर, गुर संगत वेख वखाईआ। नानक सूझे साचा घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। अगम्म अगम्मा वेखे खड़, आप आपणा नैण उठाईआ। आपणा घाड़ण आपे घड़, गुर सतिगुर सेवा लाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे खड़्ह, गुर सतिगुर सेवा लाईआ। कलिजुग वेखे चढ़, शब्द जोती डंक वजाईआ। लक्ख चुरासी रिहा लड़, करोड़ छिआनवे नाम वधाईआ। एका ढईआ रिहा पढ़, ढहि ढहि ढेर धरन सफाईआ। अग्गे कोई ना सके अड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नानक लाई साची जड़्ह, गोबिन्द वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द भण्डार हरि निरँकार एकँकार सन्तन बलिहार अगम्म अपार, रूप अनूप शाहो भूप सति सरूप साचे दर हरी हरि देवे वर, किरपा कर करता पुरख करनी जोग करनहार जगम समरथ महिंमा अकथ, लहिणा चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, हरिसंगत नाम मंगत नाम लहिणा लाए अंग, अंगीकार हरि निरँकार इक ओंकार ओंकार रूप समाईआ। ओंकार सर्ब गुणवन्ता, निरँकार निरवैर अख्वाया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटाया। पूरन जोत श्री भगवन्त, गुणवन्ता भेव ना राया। हरिजन वेखे साचे सन्ता, लोकमात फेरा पाया। देवे नाम धन धनवन्ता, अतुट भण्डार इक्क वरताया। पतिपरमेश्वर पति पतिवन्ता, पारब्रह्म रूप वटाया। आपे नारी आपे कन्ता, हरि सन्तां आत्म सेजा डेरा लाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। नानक गुर गोबिन्द महिंमा अगणत अगणता, लिख्या लिख्त ना लेख लिखाया। भेव ना पायण जीव जन्ता, जन्त जीव भेव ना राया। वेखे खेल अगम्म अगम्मता, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। आपे होए भुक्खा नंगता, गुरसिक्खां गुरमुखां नाम धन झोली रिहा भराया। लेखे लाए साची संगता, जिस जन दर्शन पाया। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, पंज तत्त रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा दर, नानक गोबिन्द गुर सतिगुर मेल मिलाया । सतिगुर पूरा हरि भगवन्त, हरि हरि जोत जगाईआ। हरिजन मेला एका कन्त, एका रूप नज़री आईआ। जुग जुगत जोग बणाए साची बणत, वरन बरन ना वेख वखाईआ। साचा धाम इक्क सुहंत, नाम टेकरी वड वड्याईआ। घर साचे उपजे
सच सुगंध, गुरमुख रही महिकाईआ। गुर सतिगुर पूरा आवण जावण चुकाए पन्ध, जो जन रहे शरनाईआ। मेटे रैण अन्धेरी अन्ध, दीपक जोत करे रुशनाईआ। सो पुरख सुणाए एका छन्त, हँ हँगता दए मिटाईआ। बनावणहारा सच बणत, बाल जवान बिरध अवस्था इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाए साचे घर, घर मेला इक्क अकेला, आपे वेखे सहिज सुबाईआ।
३० कत्तक २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा बन्दा बहादर गोदावरी घाट नंदेड़
शब्द हरि शब्द करतार, शब्द शब्द समाईआ। शब्द खेल अगम्म अपार, अगम्मड़े धाम सुहाईआ। शब्द रूप रेख भेख अपार, दिस किसे ना आईआ। शब्द खण्ड ब्रह्मण्ड ल्ए उसार, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज समाईआ। शब्द वंड सिरजणहार, समरथ प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। शब्द डंक शब्द नगारा, हरि हरि आप वजांयदा। उच्च महल्ल अटल मुनार, थिर घर नाउँ रखांयदा। आदि पुरख निरँजण कर प्यार, लोआं पुरीआं शब्द सुहांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, हरि हरि शब्द वसांयदा। पूरन गुर ल्ए अवतार, शब्द शब्दी सुणांयदा। राग नाद ना पायण सार, भेव अभेव रखांयदा। रसना जीव ना कोई प्यार, बत्ती दन्द ना संग रखांयदा। आप सुहाए आपे सच्चे घर बार, महल्ल अचल्ल इक्क रखांयदा। दस्म दुआरी ना किवाड़, पंचम धाड़ा अग्गे डांयदा। जिस जन बख्शे आप आपणा चरन प्यार, सो जन पूज पुजांयदा। सन्त कन्त भगवन्त पुरख नार, नारी कन्त रूप समांयदा। आदि अन्ता हो उज्यार, लोकमात फेरा पांयदा। नानक निरगुण बन्न्हे धार, नाम सति मन्त्र दृढ़ांयदा। गुर सतिगुर हो उज्यार, शब्द खण्डा इक्क उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत सुत दुलार, गोबिन्द रूप अपर अपार, पंज तत्त सुहांयदा। शब्द सुत शब्द दुलार, शब्दी शब्द जणाईआ। शब्द बस्त्र तन शृंगार, काया माटी वेख वखाईआ। शब्द चोट तन नगार, आप आपणी रिहा सुणाईआ। शब्द सिँघासण उच्च अपार, शब्द गुर बैठा आसण लाईआ। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई सुहाईआ। शब्द दाता बेऐब परवरदिगार, बेपरवाह नूर इलाहीआ। शब्द राम मीत मुरार, शब्द काहना बंसरी इक्क वजाईआ। शब्द अर्जन खोल्ह किवाड़, शब्द भण्डार इक्क वरताईआ। जीआं जन्तां साधां सन्तां शब्दी शब्द बन्न्हे धार, आदि जुगादि वड वड्याईआ। साचा शब्द गुरसिख शृंगार, गुर पूरा आप कराईआ। नेत्र नैणां बख्शे चरन प्यार, नाम शब्द सच्ची कुड़माईआ। शब्द सीस बन्न्हे दस्तार, जगत जगदीश दया कमाईआ। सन्त विचोला
अपर अपार, गुर गुर चेला मेल मिलाईआ। सज्जण सुहेला धुर दरबार, दरगहि साची होए सहाईआ। हरि शब्द गुर भेव न्यार, बिन गुर पूरे कोई भेव ना पाईआ। हरि सन्तां मेला मीत मुरार, हरि शब्द साचे घर वज्जे वधाईआ। अनहद धुन धुनी धुन्कार, अनन्द मंगल गाईआ। पंचम सखीआं वेखण वारो वार, आप आपणा धाम सुहाईआ। जिस जन खोले्ह बन्द किवाड़, बज़र कपाटी कुण्डा तुड़ाईआ । आत्म सेजा कर प्यार, मेल मिलाए बेपरवाहीआ। शब्दी शब्द गुर रूप करतार, करता पुरख नाउँ धराईआ। नानक गोबिन्द सोहे इक्क द्वार, गुरमुखां राह तकाईआ। गोदावरी कन्ढ्ढा अपर अपार, बन्दा बन्दगी लेखे लाईआ। जगत गन्दगी उतरया पार, नौ दर करी सफाईआ। सद बख्शंदगी रूप करतार, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। अमृत आत्म बख्शे सच्ची धार, पुरख अकाल दया कमाईआ। ग़रीब निमाणे बणाए साचे लाल, आप आपणी गोद उठाईआ। देवे नाम शब्द सच्ची तीर कमान, तन गात्रा इक्क सजाईआ। खेले खेल दो जहान, आप आपणा भेव छुपाईआ। गोबिन्द रसना साचा चिल्ला मारे जीव जन्त बेईमान, गुरसिक्खां हथ्थ आप टिकाईआ। आपे जोधा सूरबीर बलवान, गुरसिक्खां देवे मात वड्याईआ। धर्म उठाए इक्क निशान, गोदावरी कन्ढ्ढा वेख वखाईआ। गुरमुख आए दर करे परवान, जो जन दर दरवाज़ा वेख वखाईआ । सचखण्ड दुआरे नाम बिबाण, शब्दी शब्द बणे रथवाहीआ। मरे ना जन्मे खेले खेल आदि जुगादि आवण जाण, पतित पावण आप अख्वाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां तोड़े लंका गढ़्ह हँकार, आत्म चढ़ वेख वखाईआ। पंचम मीता पंचम बख्शे चरन प्यार, काया सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ । नाम खण्डा आत्म अन्तर बख्शे तिक्खी धार, जगत विकारा मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अकाल पुरख हो त्यार, लोकमात वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द ख़बरदार, आलस निन्द्रा विच ना आईआ। सन्त साजण गुरसिख साचे ल्ए उभार, आप आपणा दरस दिखाईआ। नेत्र लोचण देवे इक्क ज्ञान, एका दूजा भेव चुकाईआ। तीजा नेत्र खुल्ल्हे नज़री आए हरि भगवान, भाण्डा भरम ना राईआ । चौथे पद मिले मेल श्री भगवान, गुर पूरा होए सहाईआ। पंजम हथ्थ फड़ाए इक्क निशान, नौ खण्ड पृथ्मी आप झुलाईआ। सत्तां दीपां पाए आण, फतिह जैकारा इक्क लगाईआ। ब्रह्मा विष्न देवत सुर नेत्र नीर वहा दिवस रैण कुरलायण, बिन सतिगुर ना कोई सहाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, वेखे विगसे सिरजणहार, लोकमात मार झात इक्क इकांत, आप आपणी कल वरताईआ। गुरमुखां अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत, निझर झिरना इक्क झिराईआ। चार वरनां सुणाए साची गाथ, ऊँच नीच राउ रंक रहिण ना पाईआ। सगल निभाए आपणा साथ, सगला संगी आप हो जाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका गुरदेव इष्ट आप रखाईआ। अकाल मूर्त पुरख अगम्मा वजाए साचा नाद, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। सतिगुर पूरा खोज
खुजाए जीउ पिण्ड ब्रह्माद, घर घर अन्दर मन्दिर वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त लहिणा देणा चुकाए साढे तिन्न तिन्न हाथ, जो जन रसना रहे गाईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वात, निहकलंक निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द मेला साचे घर, शब्दी शब्द देवे वर, गुरसिक्खां तन बस्त्र आप पहनाईआ।
समरथ पुरख दीन दयाला, अकल कला अख्वाईआ। गुर गोबिन्द हरि गोपाला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सन्त दुलारे साचे लाला, आप आपणी गोद उठाईआ। आपे चाढ़्हे रंग गुलाला, उतर कदे ना जाईआ। लोकमात बणाए सच सच्ची धर्मसाला, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। गुरमुखां फल लगाए काया डाला, अमृत आत्म मेवा इक्क खवाईआ। तोड़नहार जगत जंजाला, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द होए सहाईआ। गुर सतिगुर हरि हरि मीता, हरि हरि मेल मिलाया। आपे जाणे आपणी रीता, आप आपणा वेस वटाया। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां संग रखाया। गुरमुखां बख्शे चरन प्रीता, चरन चरनोदक मुख चुआया। नाम निधान जिस जन पीता, आप आपणा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाए साची रीता, आप आपणा लेख लखाया। गुर सतिगुर सूर बलकार, हरि हरि रूप समाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, बीस बीसा वड वड्याईआ। जगत जगदीशा ख़बरदार, लोआं पुरीआं आप उठाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलार, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। सत्तां दीपां हो उज्यार, दीवा बाती इक्क जगाईआ। कमलापाती मीत मुरार, कन्त कन्तूहला नाम धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम जोत धर, गुर गोबिन्द शब्द वड्याईआ। सिँघ गोबिन्द शब्द बलवान, हरि हरि रंग रंगाया। दाता दानी मेहरबान, लोकमात वेख विखाया। धर्म वखाए इक्क निशान, चार वरनां मेल मिलाया। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म सरनाया। दूई द्वैती मेट मिटाण, भेख भखण्ड रहिण ना पाया। वेख वखाए अञ्जील कुरान, वेद पुराणा फोल फुलाया। धुरदरगाही इक्क फ़रमाण, शब्द संदेशा दए सुणाया। नर नरेशा दो जहान, गुर गोबिन्द वेस वटाया। पंज प्यारे कर प्रधान, शब्द डोरी तन बंधाया। पीला बस्त्र इक्क महान, तन शृंगार वखाया। अट्ठे पहर निगहबान, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए बाल निधान, सुत दुलार रूप वटाया। हरि सुत हरि दुलार, गोबिन्द वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, हरिजन वेख वखाईआ। पूत सपूता आपा वार, साची कार कमाईआ। पन्थ ख़ालसा कर त्यार, एका गुरु ग्रन्थ जणाईआ। साची सिख्या हरि निरँकार, अकाल
पुरख जणाईआ। एथे ओथे पावे सार, विछड़ कदे ना जाईआ। अजूनी रहित एकँकार, अकल कला वरताईआ। आदि निरँजण हो त्यार, लोकमात वेख वखाईआ। दर्द दु:ख भय भञ्जण पावे सार, भव सागर पार कराईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, जिस जन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूजा भेव चुकाईआ। एका दूजा भेव चुकावणा, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। चौथे पद आप बहावणा, रंग महल्ल इक्क जणाईआ। पंचम साचा मेल मिलावणा, छत्र सीस जगदीश आप टिकाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रचावणा, चार दिवार ना कोई बणाईआ। सति पुरख निरँजण डेरा लावणा, अकाल मूर्त जोत रुशनाईआ। अट्ठां तत्तां वेस करावणा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना होए हलकाईआ। नौ दुआरे रस गंवावणा, जूठ झूठ मेटे छाहीआ। दस्म दुआरी मेल मिलावणा, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। सिँघ सिँघ आप अख्वावणा, शेर दलेरा बेपरवाहीआ। नाम खण्डा इक्क चमकावणा, बेहंगम चाल इक्क रखाईआ। अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहावणा, अगम्मड़ी कार कराईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा ना कोई रखावणा, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। सति दुआरे आप पुजावणा, आप आपणा मेल मिलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरा वक्त चुकावणा, रविदास चुमारा गया लिखाईआ। नौ दुआरे भेव चुकावणा, जगत दुआरे आप भुलाईआ। दस्म दुआरी पन्ध मिटावणा, अन्ध अन्धेर होए सहाईआ। धुन अनादी इक्क वजावणा, अनहद सेवा लाईआ। साची संगता मंगल गावणा, एका मंगल गाईआ। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ावणा, गुरमुखां मिले वधाईआ। आत्म सेजा हरि जी पावणा, हरि साचा होए सहाईआ। गुर गोबिन्द दरस दिखावणा, नानक मेला सहिज सुबाईआ। काया चोली रंग रंगावना, उतर कदे ना जाईआ। वीह सौ पन्दरां बिक्रमी फेरा पावणा, लोकमात करे कुड़माईआ। वीह सौ सोलां हाढ़ सतारां वेख वखावणा, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई फड़ उठावणा, राज राजाना दए हिलाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावणा, सीस ताज ना कोई रखाईआ। वीह सौ सतारां लेख चुकावणा, नौ खण्ड होए हलकाईआ। सत्तां दीपां भरम गंवावणा, गुर गोबिन्द शब्द वड्याईआ। तीर्थ तट्टां एका धार चलावणा, जल धारा रूप समाईआ। मनमुख जीवां मात रुढ़ावणा, शौह दरियाए धक्का लाईआ। गुरमुख साचे आप जगावणा, आप आपणा दरस दिखाईआ। आत्म ब्रह्म बूझ बुझावणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कल कलेश ना कोई करावणा, आलस निन्दरा विच ना आईआ। दर दरवेश आप अख्वावणा, वड दाता बेपरवाहीआ। वीह सौ उन्नी बिक्रमी थित लिखावणा, अल्ला राणी रही शरमाईआ। मुस्लिम सुन्नी कोई रहिण ना पावणा, चार यारां मुख छुपाईआ। ऐनलहक्क नाअरा किसे ना लावणा, वेख वखाए ख़लक ख़ुदाईआ। बेऐब परवरदिगार निरँकार आप अख्वावणा, अकाल मूर्त जोत रुशनाईआ। धरनी धरत आप सुहावणा, आप आपणी खेल खलाईआ।
गोबिन्द लेखा जगत चुकावणा, चौथे जुग फेरा पाईआ। सतिजुग साचा आप सुहावणा, सतिगुर पूरा नाउँ धराईआ। बीस बीसा लेख लिखावणा, मेट मिटाए झूठी छाहीआ। जमन किनारा इक्क सुहावणा, गुर तेग बहादर तेरे धाम वड्याईआ। इक्की इक्क निशान झुलावणा, नौ खण्ड करे रुशनाईआ। अकाल पुरख मेल मिलावणा, गुर गोबिन्द वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई एका मार्ग लावणा, एका रूप दरसाईआ। पंडत पांधे पकड़ उठावणा, एका विद्या दए पढ़ाईआ। ईसा मूसा वक्त चुकावणा, एका जाप जपाईआ। शब्द अनादी एका गावणा, धुनी नाद इक्क वजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी साची सिक्खी आप बणावणा, तलवारों तिक्खी धार चलाईआ। रिखी मुनी कोई दिस ना आवणा, गुरमुखां वड वड्याईआ। धारी केस लेखे लावणा, मूंड मुंडाए ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा हरि जगदीसा इक्क अकीसा, आप आपणी करे रुशनाईआ। इक्क इकीसा एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, गुर गोबिन्द तन गात्रे इक्क लटकाईआ। पंचम मीता कर प्यार, पंचम देवे जगत वड्याईआ। सोहे सीस सच्ची दस्तार, तख्त तख्त ताज जगत शरनाईआ। अगम्म अगम्मड़ी करे कार, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखाईआ। पन्थ ख़ालसा कर प्यार, एका रूप समाईआ। रूप अनूप शाहो भूप अपर अपार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। बाले अग्नी वेखे जोत ज्वाला जगत अंगीठा भगत अनडीठा त्रैगुण माया पंज तत्त, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ बीज बीज्जया साचे वत, लोकमात ना कोए उखड़ाईआ। अकाल पुरख तेरे चरन बंधाया नत, नाता बिधाता ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। सर्बकला आपे समरथ, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ । सन्त सुहेले गुरु गुर चेले, गुरसिख सज्जण मीत पतित पुनीत आपे ल्ए रक्ख, रक्खणहार आप अख्वाईआ। जोती नूर हाज़र हज़ूर सर्बकला भरपूर दरस दिखाए हो प्रतक्ख, सचखण्ड खेल ब्रह्मण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज कर रुशनाईआ। गुरसिक्खां वंडाई साची वंड, अट्ठे पहर पारब्रह्म तेरी शरनाईआ। सतिगुर पूरा पाए अन्तिम ठंड, अग्नी तत्त ना कोई जलाईआ। गुरमुखां आत्म होए ना कदे रंड, गुर गोबिन्द मिल्या साचा माहीआ। मेट मिटाए भेख पखण्ड, एका मार्ग लाए सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल गोबिन्द गुर साचा लाल, पूत सपूता शब्द दलाल, लोकमात करे रुशनाईआ। गुर गोबिन्द अन्तिम अन्त, जोती जोत जगाईआ। मेल मिलावा साचे कन्त, घर साचे मिल्या चाँईं चाँईंआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, पारब्रह्म फड़ी साची बाहींआ। एका शब्द मणीआं मंत, गुर संगत गया बुझाईआ। ख़ालसा गुरू गुरु ख़ालसा गुर पन्थ, गुर ग्रन्थ इष्ट देव मनाईआ। नाम नाद धुन वज्जे संख, अकाल पुरख आप वजाईआ। मेरा शब्द नानक गुर धुर कराए परख, जूठा झूठा दर ना कोई सुहाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, बंस सरबंसा
गुरमुखां उत्तों वार, आप आपणा लेखा पूर कराईआ। सचखण्ड बणे सच द्वार हरि निरँकार, दिवस रैण निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अस्व घोड़ा राकी कर त्यार शब्द सिँघासण, पुरख अबिनाशण शाहो शाबाशण बैठा डेरा लाईआ। साचे मन्दिर साचे अन्दर पावे रासन, गुरमुख विरला वेख वखाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशन, लोक परलोक एका नूर रुशनाईआ। चौदां लोक दासी दासन, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। गुरमुखां हिरदे अन्दर करया वासन, पूरन ब्रह्म जणाईआ। प्रगट होए सर्ब गुण तासन, जो जन दिवस रैण ध्यााईआ। लेख चुकाए दस दस मासन, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर आपे बैठा वड़, दिवस रैण रैण दिवस एका जोती जोत जगाईआ। गुर गोबिन्द जगत मलाह, हरि हरि रूप उपाया। गुर पूरा तेरा जगत मलाह, गुर नानक आप मिलाया। गुरसिक्खां नगर खेड़ा काया नगर दए वसा, आत्म सेजा सच सिँघासण इक्क विछाया। आवण जावण पतित पावण दो जहान लक्ख चुरासी गेड़ा दए चुकाया। जिस जन दोए जोड़, चरनी सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड द्वार हरि निरँकार आप अपणा आप सुहाया। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकार, थिर घर नाउँ रखाईआ। इक्क इकल्ला कर पसार, बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत जोत उज्यार, नूरो नूर समाईआ । निरगुण खेल अपर अपार, भेव अभेदा भेव ना पाईआ। नानक निरगुण एका सच सच दरबार मिल्या मेल इक्क निरँकार, आदि पुरख एका जोत विच टिकाईआ। नाम सति पाया अंजन, मिल्या दाता दर्द दु:ख भय भंजन, लोकमात जीव जन्त साध सन्त, मार्ग इक्क वखाईआ। चार वरनां सच प्यार, नाम रंगण इक्क रंगाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा पावे सार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। एका जोत दस अवतार, गुर गोबिन्द कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। सतिगुर अर्जन अर्जन गुर बण लिखार, गुरु ग्रन्थ गुर जगत धराईआ। सन्त भगत गुर सतिगुर पुरख अकाल बैठे इक्क द्वार, साचा धाम इक्क सुहाईआ। सृष्ट सबाई करया ख़बरदार, सोया जीव रहे ना राईआ। अन्तिम अन्त कलिजुग प्रगट होए निरगुण जोत निहकलंक नरायण नर अवतार, गुर गोबिन्द रंग शब्द मृदंग सूरा सरबंग आप रखाईआ। निहकलंक हरि निरँकार है, दूसर नाही कोए। द्वार बंक गुरु द्वार है, गुर गोबिन्द वेख वखाए। सम्बल नगरी धाम न्यार है, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाए। घर घर विच ल्ए उसार है, आप आपणा आसण लाए। शब्द शब्दी डंक अपार है, नाम डंका इक्क वजाए। आदिन अन्ता एकँकार है, कलिजुग आपणी कल वरताए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मेल मिलाए सच्ची सरकार है, घर साचा इक्क सुहाए।