३० कत्तक २०१५ बिक्रमी बाबा निधान सिँघ दे गुरदुआरे लंगर साहिब
आदि पुरख हरि अबिनाशा, एका एकँकारया। खेलणहारा जगत तमाशा, आवे जावे वारो वारया। निरगुण जोती नूर प्रकाशा, रूप रंग ना कोई वखा रिहा। आपणे मण्डल पावे रासा, एका जोती जोत डगमगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटा रिहा। जुग जुग वेस हरि निरँकार, आपणा आप कराईआ। सतिजुग साचे पावे सार, वार अठारां खेल खिलाईआ। त्रेता त्रिया कर प्यार, दोए दोए धार बंधाईआ। द्वापर वेखे खेल अपार, वेद व्यासा संग रलाईआ। पुराण अठारां जगत अधार, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक गिणाईआ। काहना कृष्ना रूप अपार, लोकमात करे रुशनाईआ। त्रिलोकी नाथ खेल न्यार, पंचम मीता आप अख्वाईआ। काहना कंसा खेले खेल सहँसा निरगुण धार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। नाम बंसरी अपर अपार, हरिजन आप सुणाईआ। भगत सुदामा कर पार, ग़रीब निमाणा पार तराईआ। द्रोपत लज्ज रक्ख दरबार, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। अन्तिम खेल जगत संसार, दो धड़ वेख वखाईआ। मनमुख जीवां मारे मार, देवे शब्द सजाईआ। रथ रथवाही बण गिरधार, गीता ज्ञान इक्क जणाईआ। आप आपणा कर ध्यान, अन्तिम वेख वखाईआ । द्वापर तेरा पार किनार, कलिजुग होई रुशनाईआ। कलिजुग कूड़ा हो त्यार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, देवे सच सलाहीआ। लोकमात कर पसार, चौथे जुग वज्जे वधाईआ। धर्म राए वेख द्वार, बैठा राह तकाईआ। मिल्या मेल सच्चे यार, एका तत्त रखाईआ। बोले बोल इक्क हँकार, मन मति नाल प्रनाईआ। जूठ झूठ भर भण्डार, धरत मात वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, वेद कतेब ना कोई जणाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, जुग जुग आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा बुध ज्ञान वेखे आप हरि महान, पंज तत्त कर रुशनाईआ। बुध बोध जगत ज्ञाना, हरि हरि जोत जगाईआ। देवे शब्द धुर फ़रमाणा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। निरगुण जोत श्री भगवाना, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। शब्द ज्ञान इक्क रखाणा, लोआं पुरीआं आप उडाईआ । ईसा मूसा कर प्रधाना, धरत मात करे कुड़माईआ। देवणहारा धुर फ़रमाणा, आप आपणा नाउँ वटाईआ। एका करे दर परवाना, मुहम्मदी मुहम्मद सहाईआ। चार यारी खेल खिलाणा, चारों कुन्ट वज्जे वधाईआ। अल्ला राणी बद्धा गाना, हरि साचे करी कुड़माईआ। वेखणहार बैठ बिबाना, आदि अन्त इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे काली छाहीआ। कलिजुग कूड़ा शाह सुल्तान, लोकमात हंकारया। चार यारी कर परवान, मुहम्मद शाह सिक्दारया। वेखे खेल जगत मैदान, फड़ तेज ज़ुल्म कटारया। जीव जन्त होए हैरान, साध
सन्त ना कोई सहारया। किसे हथ्थ ना आए गोपी काहन, गऊ घाट ना कोए विचारया। सृष्ट सबाई सुंञ मसाण, हरि का रूप दिस ना आ रिहा। राम सीता ना कोई गाण, काहना कृष्न ना कोई मना रिहा। मन्दिर अन्दर ना टल्ल खड़कान, पंडत पांधा ना कोई वखा ल्या। जंझू बोदी सर्ब शरमाण, त्रशूल हथ्थ ना कोई उठा रिहा। ब्रह्मा वेद ना होए प्रधान, गणपति गणेश ना कोई मना रिहा। ऐनलहक्क ख़ुदाई ख़ुदा एका होया मेहरबान, महवान बीदो इलाही नूर इक्क वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखा रिहा। कलिजुग कूड़ा कर प्रधान, हरि साचा वेख वखांयदा। धुरदरगाही श्री भगवान, आप आपणा खेल खलांयदा। सम्मत सम्मती नौजवान, बाल बिरध ना कोई अख्वांयदा। पंज तत्त वेख निशान, गतिमित ना कोई जणांयदा। निरगुण जोती इक्क महान, नानक नाम धरांयदा। सरगुण मेला विच जहान, आप आपणा रूप वटांयदा। शब्दी धुन धुन महान, आत्म अन्दर आप सुणांयदा। अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर नूर डगमगांयदा। नानक जोती हरि निरँकार, निरगुण नूर समाया । वरन गोती वस्सया बाहर, ज़ात पात ना कोई रखाया। शब्द सोटी हथ्थ सच्ची सरकार, चौदां लोक वेख वखाया। कोटन कोटी रहे विचार, हरि का भेव किसे ना पाया। चढ़ चढ़ चोटी धाहां रहे मार, नेत्र नैणां दिस ना आया। बन्न्ह लंगोटी डुब्बे डूँघी धार, जलधारा तेरी सार ना कोई पाया। वासना खोटी ना कोई तोड़े गढ़्ह हँकार, हउमे रोग ना कोई गंवाया। नानक गुर ल्ए अवतार, हरि का भेव खुल्हाया। गया सच्चखण्ड सच्चे दरबार, आप आपणा भेट चढ़ाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, सच द्वार इक्क खुल्हाया। जगे जोत अगम्म अपार, पंज तत्त ना कोए दिसाया। नानक सतिगुर ढहि पया द्वार, मेल मिलावा इक्क रघुराया। एका जोती हो उज्यार, एका शब्द सुणाया। अकाल पुरख प्रभ किरपा धार, नाम सति मन्त्र दृढ़ाया। नानक गुर पावे सार, एका दूजा भउ चुकाया। सो पुरख आप करतार, हँ हँगता दए मिटाया। लोकमात दए हुलार, आप आपणा वेस वटाया। चार वरनां करे ख़बरदार, पंचां ल्ए जगाया। सति नाम कर उज्यार, गुरमुखां हिरदे बीज बिजाया। मुस्लिम हिन्दू इक्क प्यार, साचा वक्त सुहाया। अन्तिम मातलोक निरगुण जोती कर उज्यार, अंगद अंग लगाया। अंगीकार कर करतार, जोती जोत करे रुशनाया। शब्द डंक अपर अपार, अनहद ताल वजाया। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, जेरज अंड फोल फुलाया। उत्भुज सेत्ज कर आकार, आप आपणा रूप दरसाया। बिरध अवस्था ल्ए उधार, अमरदास मेल मिलाईआ। रामदास कर प्यार, साचा दर इक्क वखाया। सोहे दर सच्चा दरबार, अन्दर मन्दिर वेख वखाया। लोकमात कर उज्यार, चार दर दए खुल्हाया। चार वरनां इक्क प्यार, चारों कुन्ट फेरी पाया। अमृतसर
अमृत भण्डार, साचा मार्ग इक्क वखाया। गुर अर्जन सतिगुर हो त्यार, ज्ञान बोध अगाध जणाया। गुरु ग्रन्थ कर त्यार, सन्त भगत गुर सतिगुर एका धाम बहाया। एका गुर इक्क अवतार, एका इष्ट मनाया। नाम सति भर भण्डार, सृष्ट सबाई आप वरताया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, आपे हर घट डेरा लाया। जोती जोत कर उज्यार, हरिगोबिन्द होए सहाया। शाहो भूप सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाया। नाम खण्डा तेज कटार, आपणा आपे ल्ए उठाया। ब्रह्मण्डां मारनहार मार, दूजी धार करे रुशनाया। हरिराए होए उज्यार, सृष्ट सबाई दए हलाया। अठवां गुर गुर अवतार, बाल अवस्था खेल खलाया। गुर तेग बहादर सच्ची धार, सीस जगदीश भेट चढ़ाया। वेख वखाए सच दीदार, सच दुआरा इक्क जणाया । पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, आपणा खेल खलाया। दुष्ट दमन कर प्यार, उच्चे टिल्ले वेख वखाया। शस्त्र बस्त्र तन शृंगार, एका रूप वटाया। साची सिख्या कर प्यार, एका तत्त बुझाया आत्म वत बीज अपार, हरि हरि आप बिजाया। चलाए रथ विच संसार, रथ रथवाही आप अख्वाया। लोआं पुरीआं पाए नथ्थ बेऐब परवरदिगार, नूर ख़ुदाई ल्ए जगाया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, एका एक अख्वाया। माता गुजरी सुत दुलार, कुक्ख भेव रहे ना राया। ब्रह्म रूप आप उज्यार, गर्भवास डेरा लाया। बाहर गर्भ होया प्रकाश, निरगुण जोत करे रुशनाया। एका शब्द एका स्वास, एका धार चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द सुत दुलार, एका एक उपजाया। सुत दुलार गुर गोबिन्द, पारब्रह्म उपजांयदा। आप मिटाए सगली चिन्द, चिन्ता भुक्ख ना कोई रखांयदा। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समांयदा। बाली बाला होए बख्शिंद, पटना शहर सुहांयदा। परम पुरख हरि सुल्तान, एका एकँकारया। एका वसे महल्ल मकान, दो जहान पावे सारया। निरगुण खेल महान, भेव कोई ना पा रिहा। अंगी अंग ना लाए संसार, गुर गद्दी ना कोई जणा रिहा। बण विचोला आप करतार, पटना दरस मात आप करा ल्या। तेग बहादर तेरा रूप अपार, गुरमुख साचे वेख वखा ल्या। आप आपा उत्तों वार, आप आपणा वेख वखा रिहा। राज राजान करया ख़बरदार, राणी गोद उठा ल्या। बाला प्रीतम खेल अपार, हिन्दू मुस्लिम आप मिला रिहा। पुरी अनन्द हो त्यार, सच सिँघासण ला ल्या। ग़रीब निमाणयां पावे सार, बाल अवस्था खेल खला रिहा। पिता पूत एका धार, एका रंग रंगा ल्या। साचा रूप अपर अपार, पारब्रह्म आप वटा ल्या। नौ दर वस्सया आपे बाहर, दस्म दुआरी वेख वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत विच समा ल्या। गुर गोबिन्द साचा गुर, गुर संगत विच समाईआ। अकाल पुरख लेखा लिख्या धुर, ना कोई मेट मिटाईआ। एका धाम बैठे जुड़, परमानंद समाईआ। दर घर अक्ख उग्घाड़, एका दृष्ट खुल्हाईआ । निन्दक देवे मार,
आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दर्द दु:ख दलिद्र दए निवार, गुरमुखां होए सहाईआ। पूरन गुर अवतार, एका एकँकार आप अख्वाईआ। रच्छया करे सर्ब संसार, भेख भखण्ड ना कोई जणाईआ। धारी केस कर आकार, ना कोई मूंड मुंडाईआ। आप आपणी कर विचार, निरगुण वेखे बेपरवाहीआ। शब्द सुनेहड़ा आवे वारो वार, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। जोती जोड़ जुड़या हरि निरँकार, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखाईआ। गुर संगत हरि साचा, नाम लोकमात धराया। मिल्या मेल पुरख बिधाता, ना कोई दूसर संग वखाया। मिटे रैण अन्धरी राता, इक्क प्रकाश कराया। खेले खेल नाथ अनाथा, ग़रीब निमाणे गले लगाया। सर्ब जीआं दा सगला साथा, साचा संग निभाया। लहिणा देणा चुक्के मस्तक माथा, पूर्ब जन्मां झोली पाया। वाहिगुरू घर पूजा पाठा, गुरु ग्रन्थ गुर शब्द बणाया। आत्म मारे साची ठाठा, सर सरोवर इक्क भराया। धुरदरगाही आया नाठा, गोबिन्द वेस वटाया । लहिणा देण चुकाए तीर्थ तट्टा, चरन ध्यान इक्क रखाया। नाम बन्न्हे साची गाठा, चोर यार लुट्ट ना कोई जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाया। गोबिन्द हरि सच्चा सूरबीर, एका एक दरसाईआ। गुरमुखां कढ्ढे हउमे पीड़, एका जाम प्याईआ। एका बख्शे नाम नामा साचा नीर, बज़र कपाटी चीर चिराईआ। आप चढ़ाई चोटी अखीर, समरथ हथ्थ वड्याईआ। आपे बन्न्हे आपणी बीड़, शस्त्र बस्त्र वेख वखाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द सच वड्याईआ। गुर गोबिन्द उच्च अगम्म, एका इक्क अख्वाया। पुरख अबिनाशी ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना डेरा लाया। ना कोई रसन स्वासी ल्ए दम, नेत्र नीर ना कोई वहाया। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, वेस अनेका अनक वेस कराया। ना कोई ख़ुशी ना कोई गम, आलस निन्दरा विच ना आया। आपणा बेड़ा आपे ल्ए बन्न्ह, जगत जीव भेव ना राया। नैणां देवी आपे वेख चढ़ थम्म, आप आपणा डेरा लाया। सति सरूपी करया हवन, एका जोत करे रुशनाया। इक्क हुलारा इक्क पवन, एका शब्द समाया। भेखाधारी पार कराए पवन, पारब्रह्म भेव ना राया। वेखे खेल अवण गवण, दो जहानां फेरा पाया। दीन दयाल पुरख अकाल अमृत मेघ बरसे सवण, गुर गोबिन्द वेख वखाया। नेड़ ना आए कामनी कमन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना तत्त वखाया। दुष्ट शंघारे दुष्ट दमन, सच खण्डा हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसाया। आपणा रंग हरि करतार, गुर गोबिन्द आप दरसाईआ। शब्द सरूपी कर आकार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। मुच्छ दाढ़ी केस अपार, सीस दस्तार सजाईआ। कच्छ किरपान कड़ा खड़ग वेखे खेल
महान, निरगुण जोत डगमगाईआ। तन गात्रा अपर अपार, ब्रह्मण्डां विच चमकाईआ। भेख पखण्डा दए निवार, मेटे झूठी लशकर शाहीआ। जेरज अंडां पावे सार, उत्भुज सेत्ज ल्ए तराईआ। अमृत देवे ठंडी ठार, सांतक सति वरताईआ। त्रैगुण माया ना करे ख्वार, पंज तत्त ना होए हलकाईआ। गोबिन्द गुर कर प्यार, साचे दर बुलाईआ। सिँघ सिँघासण अपर अपार, उप्पर बैठा बेपरवाहीआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, साचा बाज हथ्थ टिकाईआ। नीला वेखे कर विचार, सोलां कलीआं आसण लाईआ। नौ सत्त दए हुलार, सत्तां दीपां कर रुशनाईआ। लक्खण दीप खेल अपार, पुष्कर फेरा पाईआ। करोच तेरी सुण पुकार, जम्बु करे रुशनाईआ। सलमल तेरी बन्न्हे धार, सान तेरी करे कुड़माईआ। कुशा रंग हरि करतार, आप आपणा दए चढ़ाईआ। गुर गोबिन्द सूरा बलकार, सच सिँघासण सेज विछाईआ । बस्त्र शस्त्र अपर अपार, तन गात्रा इक्क लटकाईआ। नेत्र जोत सच्ची सरकार, दरस वेख गुर संगत बिगसाईआ। आप आपणा करया ख़बरदार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा दए ललकार, आप आपणा ल्ए उठाईआ। आप आपणे हथ्थ फड़ कटार, आपे ल्ए चमकाईआ। आप आपणी मारे इक्क आवाज़, आपे रिहा सुणाईआ। गुरसिख होया ख़बरदार, प्रभ साचे खेल रचाईआ। गुर गोबिन्द बन्न्हे धार, चारों कुन्ट कुड़माईआ। ऊँचां नीचां जड़्ह दए उखाड़, राज राजान कोई दिस ना आईआ। दर घर साचे देवे वाड़, होए आप सहाईआ। भेख पखण्ड चबाए आपणी दाढ़, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुरसिक्खां अग्न ना साड़े तत्ती हाढ़, अमृत जाम प्याईआ। करे प्रकाश नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ी कर रुशनाईआ। दूई द्वैती देवे पाड़, तीजे नैण इक्क दरसाईआ। चौथे घर सच अखाड़, हरि साचा आप कराईआ। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम वेख वखाईआ। पंचम मारे तन हँकार, पंज शब्द करे शनवाईआ। पंचम मीता हरि निरँकार, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जोत निरँजण सेवादार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। नानक गुर वखाया सच दरबार, दर द्वार इक्क खुल्हाईआ। ग़रीब निवाजा अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहर भेव ना राईआ। अनहद वजाए वाजा अगम्म अपार, ताल तलवाड़ा इक्क वजाईआ। बाजां वाला आया विच दरबार, गुरमुखां दए सुणाईआ। गुरसिख गुरमुख होणा ख़बरदार, प्रभ साचे खेल रचाईआ। तेज़ कटार चमके अपर अपार, तिक्खी धार आप रखाईआ। खड़ग खण्डा ब्रह्मण्डां मारे मार, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। उठया सुत सुत दुलार, दया दया आप कमाईआ। आपणे प्यार मारी धार, आर पार आप कराईआ। चार चारे दित्ता वार, पंचम संग रखाईआ। पंच प्यारे कर त्यार, शस्त्र बस्त्र तन सजाईआ। साची सिक्खी रसना कहिणा, गुर गुरमुख सोहे बंक द्वार, बंक दुआरा आप सुहाईआ। केस दस्मेश नाम उज्यार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। अमृत साचा
कर त्यार, आत्म मोह चुकाईआ। जगत विकारा देवे मार, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। एकँकार कर प्यार अकाल मूर्त इक्क समझाईआ। दूजा दर ना दिसे कोई दरबार, एका गुर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दित्ता साचा वर, घर साचे वज्जी वधाईआ। पंच प्यार पंच प्रमुक्ख, गुर सतिगुर रूप वटाया। आप मिटाया सगला दु:ख, चिन्ता सोग रहे ना राया। सुफल कराई मात कुक्ख, आवण जावण फंद कटाया। आपणी गोदी आपे चुक्क, आप आपणा पर्दा पाया। आपे मानस आपे मनुक्ख, आपे हरि हरि रूप समाया। आप आपणा सीस पंज प्यारे अग्गे निवाए झुक, आप आपणा भेट चढ़ाया। गुरमुखां अन्दर आपे बैठा लुक, आप आपणा खेल खिलाया। मनमुखां मुख पाए थुक्क, देवे अन्त सजाईआ। हरि का भाणा ना जाए रुक, हरि साचे आप वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द खेल खलाया। गुर गोबिन्द हो त्यार, पंच प्यारा उठाईआ। आप आपणी कर निमस्कार, अग्गे झोली डाहीआ। अमृत मंगे ठंडा ठार, रसना जिह्वा हलकाईआ। साचा गुर कर त्यार, साची सिख मति समझाईआ। अतीत होए विच संसार, एकँकारा वेख वखाईआ। अकल कला कल आपे धार, साची बणत बणाईआ। पन्थ ख़ालसा अपर अपार, गुरु ग्रन्थ इष्ट वखाईआ। दूसर ना कोई जाणे बंक द्वार, पंज तत्त ना कोए गुर पाईआ। गुर का शब्द जगत भण्डार, जुग जुग आप वरताईआ। डंक नगारा अपर अपार, आपणा आप सुणाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां आप उठाईआ। जीवां जन्तां मारे मार, भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलाईआ। खेलणहार हरि निरँकार, अकल कला अख्वाईआ। गोबिन्द मेला विच संसार, सुत दुलारा नाम धराईआ। पुरी अनन्द कर उज्यार, अन्तिम वंड वखाईआ। आपे छड्ड सच्चा घर बाहर, आपे करे चढ़ाईआ। गुरसिख साजण मीत मुरार, सगला संग निभाईआ। आपे वेखे सरसे धार, आपे जल समाईआ। आपे अस्व हो अस्वार, आपे पार कराईआ। आप आपणी भेटा देवे चाढ़्ह, सच ख़ज़ाना आप भराईआ। आपणा शब्द आपणे दर देवे वाड़, घट भेव ना कोए खुल्हाईआ। आपे वेखे आर पार, डूँघी धार आप हो जाईआ। आपे वेखे सुत दुलार, आप आपणी वाग भवाईआ। आपे झूज झुजाए सिरजणहार, आप आपणी कटार फड़ाईआ। आपे गढ़ी होया बाहर, पहरेदार राह तकाईआ। आपे सुत्ता पैर पसार, सूलां सथ्थर हेठ विछाईआ। शब्द सुनेहड़ा देवे साचे यार, आप आपणी रसन अल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, अट्ठे पहर वेख वखाईआ। गोबिन्द तेरा सच प्यार, सच सच्ची सरनाईआ। इक्क पुरख इक्क आकार, एका नूर जणाईआ। दीना बंधप दीन दयाल, तेरा संग रखाईआ। गुरमुखां तोड़े जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाईआ। सृष्ट सबाई
होए बेहाल, एका ढईआ वक्त लँघाईआ। कोई ना करे किसे प्रितपाल, पीर दस्तगीर मुलां शेख़ काज़ी गौस बंधन बांदा ना देवे कोई गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, गोबिन्द सुणे साचे दर, साचा आसण लाईआ। शब्द हथ्थ रंग, गुर गोबिन्द ख़ुशी मनांयदा। पारब्रह्म तेरा सच पलँघ, सच दुआरा इक्क सुहांयदा। तेरा तेरी करे मंग, ना दूसर वेख वखांयदा। अंगीकार करे अंग, जगत विछोड़ा मोहे ना भांयदा। पन्थ ख़ालसा मंगी मंग, साचा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द देवे साचा वर, एका शब्द दुलार पारब्रह्म हरि शब्द जैकार, गुर गोबिन्द आप सुणाया। तेरा रूप आप करतार, तेरे विच समाया। तेरा पन्थ मेरी धार, तेरी यादगार रखाया। पूत सपूता एका वार, नीआं हेठां बन्द कराया। उच्च महल्ल ल्या उसार, ना कोई सके ढाया। इट्टां गारा लाया आप करतार, जगत जगदीशा सेव कमाया। वेखे खेल वारो वार, आप आपणा वेस वटाया। गोबिन्द जोती कर उज्यार, साची सोटी हथ्थ फड़ाया। चोटी चढ़े पुरख करतार, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। मेरा रूप सच्ची सरकार, सतिगुर पुरख मनाया। पन्थ ख़ालसा रहिणा ख़बरदार, गोबिन्द तेरे विच समाया। अन्तिम वेले पावे सार, लोकमात करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप अपणा खेल खलाया। पंचम आप पंच प्यार, पंचम वज्जी वधाईआ। पंचम मीता पुरख करतार, करता पुरख नाउँ धराईआ। अचरज रीता विच संसार, गुर पूरे आप चलाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा किरपा धार, अमृत धार इक्क खवाईआ। देवे नाम जगत अनडीठा, महल्ल अटल काया मुनार, सच महल्ला आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द मेला साचे घर, आपे देवे शब्द सालाहीआ। पंचम आप आपे साज, आप करे चढ़ाईआ। आपे नीले बैठा सज, आपे वाग उठाईआ। आपे पर्दा गुरमुखां रिहा कज्ज, दक्खण दिशा फेरी पाईआ। गोदावरी कन्ढ्ढे बैठा सज, संगत वड वड्याईआ। संगत प्यार गया बज्झ, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। गोबिन्द डेरा सिँघ ला, सिँघ डेरा आप लगाया। पिता पूत वेखे भैण भ्रा, दारा सुत रिहा सुणाया। लहिणा देणा दए चुका, एका मंग मंगाया। गुरमुख साचे दए बुझा, आप आपणा भेव खुल्हाया। नानक सतिगुर बैठा बेपरवाह, नाम ख़ज़ाना इक्क भराया। आपणी धार आपे वेखे आ, जुग जुग डेरा लाया। मेहरबान मेहरबान मेहर दृष्टी देवे पा, पथ्थर पाहन सवरन बणाया। गुरमुख साचे रिहा उठा, गुर गोबिन्द झोली रिहा भराया । आप आपणा मार्ग आपे ला, आपे होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द रंग रंगाया। मिल्या गोबिन्द हरि करतार, सिँघ वड्डी वड्याईआ। सतिगुर खेल विच संसार, चारों कुन्ट
वेख वखाईआ। गुरमुख साचे करे प्यार, आए चल सरनाईआ। आपणी भेटा देवे चाढ़्ह, गुर पूरे सेव कमाईआ। गुर पूरा सच ख़ज़ाने देवे वार, गोदावरी भेट कराईआ। नगीना घाट साचा लाड़, बैठा जोत जगाईआ। देवे गढ़्ह हँकारी मार, माधो दास रिहा शरमाईआ। नाम प्यार अन्दर देवे वाड़, पंज तत्त करे रुशनाईआ। मेट मिटाए झूठी धाड़, नौ अठारां रहे शरमाईआ। बीर बताला मारे मार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश गुर नानक शब्द अल्हाईआ। साची मोखशा धुर प्यार, पंच पंच समाईआ। एका राम एका काम सच अखाड़, एका वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा फोल फुलाईआ। सचखण्ड दुआरा सतिजुग धार, हरि साचे आप उठाईआ। आपे बैठा कर प्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, तीर निशाना मुख छुहाईआ। शाह सुल्ताना मारे मार, मेटे जूठी झूठी छाहीआ। नाम वरताए सच भण्डार, वड दाता बेपरवाहीआ। गुरसिक्खां करे इक्क प्यार, मुगल मुलाणे वेख वखाईआ। शाह बहादर पावे सार, हरि साचा भेव ना राईआ। करते कादर खेल न्यार, कादर करीम आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम आपणी बणत बणाईआ। आत्म अन्तर हरि जणाई, शब्दी शब्द उपाया। गुर गोबिन्द वज्जी वधाई, हरि हरि मंगल गाया। नानक वेखे चाँईं चाँईं, साचा राग अल्हाया। दो जहानां देवे ठंडीआं छाईं, मेल मिलावा बेपरवाहया। करे कराए सच न्याईं, आप आपणा नाउँ धराया। गुरमुखां पकड़णहारा बांहीं, आप आपणे रंग रंगाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँईं, अमृत जाम इक्क प्याया। आपे पिता आपे माई, आप आपणी गोद उठाया। आपे भैण आपे भाई, साक सज्जण सैण आप हो जाया। आपे देवे निथाविआं थाँईं, थान थनंतर इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा साचे घर, गुर गोबिन्द आप जणाया। शब्द सुनेहड़ा धुर दरबार, हरि साचा हरि सरनाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, लोकमात वेख वखाईआ। चेला गुर इक्क द्वार, एका धाम सुहाईआ। एका रंग रंगे करतार, रंगणहार आप अख्वाईआ। एका जोती दीप उज्यार, तेल बाती ना कोई रखाईआ। कमलापाती आप करतार, नारी कन्ता रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द सुणे शब्द तराना, अन्तर हरि हरि पाया। एका जोती नूर भगवाना, जोती जोत डगमगाया। एका धर्म इक्क निशाना, एका रिहा झुलाया। एका पुरख शाह सुल्ताना, एका बैठा आसण लाईआ। एका बन्न्हणहारा गाना, एका सगन मनाया। एका वेखे मार ध्याना, उच्च महल्ल इक्क दरसाया। एका बख्शे चरन ध्याना, एका आपणा आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द आपणे रंग रंगाया। शब्द जणाई हरि धुन्कार, गोबिन्द विच समाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, पंज तत्त
फेरा पाईआ। तेरा मेरा इक्क प्यार, जोती जोत टिकाईआ। साचे अस्व हो अस्वार, साचे घर वेख वखाईआ। जोती जोड़ा सच्ची सरकार, सीस साचा छत्र झुलाईआ। उच्च पौड़ा हरि गिरधार, सचखण्ड दुआरे एका लाईआ। लम्बा चौड़ा ना जाणे कोई संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। बिन गुर नानक ना वेखे कोई द्वार, दस जामे एका जोत जगाईआ। अन्तिम खेल किया निरगुण धार, निरगुण वेख वखाईआ। साधां सन्तां करे प्यार, आप आपणी करे जणाईआ। गुर किरपा गुर खेल अपार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। साचा सज्जण मीत मुरार, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाईआ। आपणी बणत आप बणा, आपणा कर्म कमाया। आपणी गणत आप गणा, आपणा लेखा आप चुकाया। आपणी संगत आप बणा, आपे वेखण आया। आपणी रंगत आप चढ़ा, अंगीकार आप अख्वाया। साचा संगी जगत मलाह, गुर गोबिन्द नाउँ धराया। गुरसिक्खां देवे सच सलाह, घर साचा इक्क सुहाया। मिलण जा के बेपरवाह, बैठा राह तकाया। गुरमुख ना करे कोई नांह, हरि का भाणा हरि हरि पाया। आपे पिता आपे माँ, सिर रक्खे हथ्थ सबाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सगन आप मनाया। आपणा सगन आप मना, आपे ख़ुशी मनांयदा। आपणा गीत आपे गा, पुरख अकाल ध्यांअदा। आपणी जोती आप जगा, आपे डगमगांयदा। गुरमुख साचे आप उठा, आपे मार्ग लांयदा। अमृत बाटे आप छिड़का, बज़र कपाटी आप खुल्हांयदा। साचे हाटे आप विका, साचा मुल्ल पवांयदा। तीर्थ ताटे लहिणा देणा चुका, एका गुर द्वार वखांयदा। गुरु ग्रन्थ सीस आप निवा, गुरसिक्खां एह समझांयदा। साचा सगन जगत वखा, पंचम खेल खलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती शब्द शब्द जोती, एका रंग रंगांयदा। सति सरूप गुरदेव, गुरु ग्रन्थ जणाईआ। पारब्रह्म इक्क संदेश, हरिसंगत गया सुणाईआ। दो जहानां नर नरेश, एकँकार आप अख्वाईआ। गुरसिक्खां अन्दर कर रिहा प्रवेश, जो खोजे सो पाईआ। दिवस रैण रहे हमेश, पर्दा उहला इक्क वखाईआ। लेखे लाए धारी केस, मूंड मुंडाए जो आयण चल शरनाईआ। मुख शरमायण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, नेत्र नीर रहे वहाईआ। पारब्रह्म प्रभ सदा आदेश, तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर गोबिन्द सच त्यारा, आपणा आप कराया। गुरमुखां सच कर प्यारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। वाहिगुरू फतहि इक्क जैकारा, जै जैकार सृष्ट सबाया। सच अंगीठा इक्क समाया बनास्पत कर प्यारा, अनडीठा खेल आप वरताया। अग्नी जोती वेख चन्गयाड़ा, चारों कुन्ट फेरा पाया। भेद अभेद भेव छुपाया, कल्गी तोड़ा सीस सजाया। शस्त्र धारा वेस वटाया। गुरमुखां देवे सच प्यारा, आप आपणा झोली पाईआ। नाम
जपाए एका वारा, एका रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द एका घर एका महल्ल सुहाया। गुर गोबिन्द एका नाअरा, अन्तिम अन्त लगांयदा। मेरा महल्ल मेरा मुनारा, ना कोई फोल फुलांयदा। सतिगुर पूरा मरे ना जन्मे विच संसारा, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। सदा सुहेला खेल न्यारा, इक्क अकेला वेस वटांयदा। आदि जुगादी भगत अधारा, भेखी रूप वटांयदा। अन्तिम वेले पावे सारा, आप आपणी खोज खुजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा वेख वखांयदा। साचे घर शब्द चमत्कारा, जोती जोत जगाईआ। गोबिन्द गुर सुत दुलारा, पारब्रह्म समाईआ। शब्द सुनेहड़ा देवे अन्तिम वारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। उच्च महल्ल अटल मुनारा, घर घर विच दए उपाईआ। निरगुण जोती कर उज्यारा, शब्द डंक वजाईआ। शब्द गुर शाह अस्वारा, एका एक अख्वाईआ। निहकलंक कल ल्ए अवतारा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां करे इक्क रुशनाईआ। साची सिक्खी कर त्यार, वरन गोती मेट मिटाईआ। धारों तिक्खी पार किनार, आर पार वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ गुरसिक्खां करे प्यार, हाज़र हज़ूर जोत खण्ड सच करे रुशनाईआ। साध सन्त कराए वणज वणजार, नाम वणज इक्क वखाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी उतरे पार, जो जन नेत्र नैण दर्शन पाईआ। गुरमुख साजण मीत ढहि ढहि पैण चरन द्वार, दिवस रैण रैण दिवस मस्तक सीस झुकाईआ। साध संगत तेरा महल्ल अटल उच्च मिनार, सचखण्ड गुरधाम गोदावरी कन्ढ्ढा विच ब्रह्मण्डा हरि हरि लंगर संगत प्रसादि, आदि जुगादि साध सन्त रहे वरताईआ। सन्तन रंग हरि करतारा, आपे आप समाया। वेखणहारा सच दुआरा, जोती जोत करे रुशनाया। सिँघ निधान कर प्यारा, प्रेम प्याला इक्क प्याया। हरिनाम सिँघ साचा लाला, लाल सेवक सेवा रिहा कमाया । मिल्या सतिगुर पूरा दीन दयाला, घर साचे विच ध्याया। साध संगत बण रखवाला, आदि जुगादि जुग जुग सेव कमाया। आपे शाह आपे कंगाला, गुरमुखां नाम वस्त भण्डारा आप भराया।