पुस्तकालयभाग ७

पहली मग्घर वीह सौ पन्दरां बिक्रमी गौतम रिखी दी गुफा गोदावरी तट नंदेड़

सति तप सति वरतार, सति सति सति समाईआ। सति सति खेल करतार, सति सति कराईआ। सति सति मेल संसार, सति सति अख्वाईआ। सति सति जोत आकार, सति सति करे रुशनाईआ। सति सति हरि भण्डार, सति सति

वरताईआ। सति सति शब्द जैकार, सति सति सुणाईआ। सति सति करे प्यार, सति सति बूझ बुझाईआ। सति सति ल्ए उभार, सति सति वेख वखाईआ। सति सति ख़बरदार, सति सति जगाईआ। सति सति मुरार, सति सति संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सरूप आप हो जाईआ। सति सति हरि भगवन्त, सति सति उपाया। सति सति लेखा जुगा जुगन्त, सति सति वरताया। सति सति मेला नारी कन्त, सति सति धाम सुहाया। सति सति बणाए साची बणत, सति सति वेख वखाया। सति सति आदि अन्त, सति सति रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति मेल मिलाया। सति पुरख सति सुल्तान, सति सति समाईआ। सति सति वेख निशान, सति सति झुलाईआ। सति सति खेल महान, सति सति आप कराईआ। सति सति शब्द बिबान, सति सति नाम उडाईआ। सति सति वेखे मार ध्यान, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति करे कुड़माईआ। सति सति साचा रंग, सति सति आप चढ़ाया। सति सति वस्सया संग, सति सति सगला संग रखाया। सति सति मंगी मंग, सति सति धर्म इक्क रखाया, सति सति नुहाया साची गंग, सर सरोवर इक्क जणाया। सति सति लाया अंग, सति सति अंगीकार आप कराया। सति सति वखाए सच पलँघ, सति सति आप विछाया। सति सति वजाए इक्क मृदंग, सच मृदंगा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति वेस वटाया। सति पुरख सति अकाल, सति जोत जगाईआ। सति सति सति रखवाल, सति मेला सहिज सुखदाईआ। सति काल सति महांकाल, दीन दयाल सति अख्वाईआ। सति तत्त सति ल्ए भाल, सति सति वेख वखाईआ। सति सूरत सति मूर्त सति लाल, सति सति सन्तोख जणाईआ। सति शाह सति कंगाल, सति वणजारा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति दए वड्याईआ । सति नाम सति भण्डार, सति शब्द वरताईआ। सति रूप आप करतार, सति सति विच समाईआ। सति जोग सति शृंगार, सति इक्क जणाईआ । सति भोग सति प्यार, सति वेस इक्क कराईआ। सति सोभावन्ती होए नार, सति कन्त इक्क रखाईआ। सति सति सति मुरार, सांतक सति इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति साजण हरि रघुराईआ। सति साजण सति मीता, सति सति आप अख्वाया। सति हस्त सति कीटा, सति एकँकारा रंग रंगाया। सति कौड़ा सति मीठा, सति ठांडा ठार जणाया। सति पतित सति पुनीता, पतित पावण सति हो जाया। सति चलाए आपणी रीता, सति सति वेख वखाया। सच मन्दिर सच अतीता, सच बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति वेख वखाया। सति रूप सति महान, सति सति जणाईआ। सति

ब्रह्म सति ज्ञान, सति बूझ बुझाईआ। सति पारब्रह्म हो मेहरबान, सति सति वेख वखाईआ। सतिजुग साचे कर परवान, आप आपणा खेल खलाईआ। दर दरवेश श्री भगवान, भेव अभेद छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर जगत वक्खर एका सति पढ़ाईआ। सति सुर सति निधान, सति जोत जगाईआ। सति भगत सति ब्रह्म, सति रूप दरसाईआ। सति सोहँ सति वरत, सति गुरू जणाईआ। सति ओअँ सति करनी करन, करनहार सति बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सति दए वड्याईआ। सति संजम सति नेम, सति बणत बणांयदा। सति वेखे सति ब्रह्म, सति सति मेल मिलांयदा। सति रूप सति कामधेन, सति धारा दूध सति वहांयदा। सति दोहन सति मोहन, सति सति आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति वेख वखांयदा। सति तप सति जाप, सति हट्ठ वखाईआ। सति वेखे आपणा आप, आप आपणी बूझ बुझाईआ। सति पुन्न सति पाप, सति सति मेट मिटाईआ। सति थापना रिहा थाप, सति करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सति करे रुशनाईआ। सति जोत सति निरँजण, सति वेस वटाया। सति पुरख खेल अपार, सति सन्तन विच समाया। सति सन्त सति कन्त, सति नारी रूप दरसाया। सति मेला श्री भगवन्त, सति सेजा इक्क विछाया । सति खेले खेल आदि जुगादि अनन्त, सति जुग जुग वेस वटाया। सति भोगी सति रसीआ मणीआ मंत, सति रसक रसक झिरना सति झिराया । सति जोगी जोग जुगीशर सन्त, सति जगत सति जुगत सति मोखश पद रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सति ल्ए उपाया। सति धार सति उज्यार, सति सति वेख वखाईआ। सति रूप सति संसार, सति सति बैठा आसण लाईआ। सति चरन सति कँवल सति धवल खेल न्यार, सति सति आप कराईआ। सति सन्त साधक लिव लाए तार, सति नेत्र नैण सति समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सति ल्ए उपजाईआ। सति उत्पत, सति समाया। सति गणेश गणपति, सति ब्रह्मा शिव सति वेख वखाया। सति करोड़ तेतीसा उठे सति, सति सुरपति राजा इन्द दए मिलाया। सति नाम चलाए साचा रथ, सति दो जहानां वेख वखाया। सति जणाई अकथना अकथ, सति भेव ना कोई छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति नाम सति, साचा बीज बिजाया। नाम सति सति उत्पत, हरि हरि खेल खलाईआ। आपे मेला कमलापाता, आपणी बणत बणाईआ। सप्तम मेल पुरख बिधाता, सप्तम सप्तम सहिज सुखदाईआ। सप्तम होए उत्तम ज़ाता, दर दुआरा इक्क वखाईआ। एका चरन एका नाता, एका रिहा बंधाईआ। एका धरत एका माता, एका धवल सुहाईआ। एका शब्द एका गाथा, एका नाम पढ़ाईआ। सोहँ साची पूजा

पाठा, गौतम मुख रखाईआ। गग्गा: गोबिन्द टेके माथा, तत्ता तमा गंवाईआ। मंमा महिमा अगणत, मिल्या मेल साचे माहीआ। मार्ग लाए जीउ पिण्ड बणाया तन तन काचा, नगर खेड़ा इक्क दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जगत गोदावरी जगत घाट, सति सति वरताया। नौ नौं नेजे वेखे पाट, डूँघी कन्दर डेरा लाया। धरत मात साची खाट, सति विछाउणा इक्क विछाया। काया वेखे साचा हाट, मन्दिर अन्दर खोज खुजाया। सर सरोवर वेखे तीर्थ ताट, धरनी उप्पर सीस टिकाया। जोती अग्नी इक्क ललाट, जोत निरँजण दर्शन पाया। आपणा लाहा आपे खाट, घर आपणे मंगल गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति मेला सहिज सुबाया। नौं दर तेरा डूँघा घाट, नौ नौं नेज़ वखाईआ। आपे खोल्हणहारा ताक, धरनी झिरना इक्क झिराईआ। अमृत आत्म देवे माट, काया पोच पचाईआ। जोत नुरानी दिसे लाट, लिलाट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। सोहँ शब्द उजाला, गौतम मुख सुहाया। रसना गाए गुर गोपाला, एका दूजा भउ चुकाया। एका पाई साची माला, रत्न अमोलक गल लटकाया। आपे तोड़ जगत जंजाला, आप आपणा लेख चुकाया। सती सति जगत उबाला, खेलणहार खेल खलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। धरनी धवल कर प्यार, नौ नौं नूर समाईआ। जोती नूर कर उज्यार, साचा मन्दिर फोल फुलाईआ। गोदावरी तेरी ठांडी धार, सतिजुग रूप सुहाईआ। रिखी रखीशर लँघ द्वार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अन्तिम नाता तुट्टे विच संसार, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। मण्डल उप्पर हो उज्यार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। तिन्नां लोकां इक्क प्यार, साचा वणज इक्क कराईआ। सचखण्ड दुआरा कवण द्वार, कवण घर सच्ची शरनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, तेरी जोत मेरा वरन अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका शब्द सुणाईआ। शब्द सुनेहड़ा हरि भगवान, हरिजन आप सुणांयदा। त्रेता द्वापर तेरी ना करे कोई पछाण, ना कोई मेल मिलांयदा। होए सिँघासण ज़िमीं अस्मान, गगन मण्डल डेरा लांयदा। पुरख अबिनाशी खेल महान, भेव कोई ना पांयदा। कलिजुग अन्तिम जोत जगे श्री भगवान, लोकमात वेख वखांयदा। निहकलंक बली बलवान, लहिणा देणा झोली पांयदा। एका हरि मेहरवान, इक्क ध्यान लगांयदा। सोहँ साचा नौजवान, सति सति आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कोटन कोटी वेख वखांयदा। सोहँ शब्द सच सिँघासण, हरि हरि सेज विछाईआ। साचा मेला शाहो शाबाशण, पुरख अबिनाशण वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाशन, सचखण्ड धार इक्क वखाईआ। चरन कँवल कँवल चरन पुरख अबिनाशण,

आपणा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सप्तम साचा ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, जुग लहिणा जुग देणा जुग पूर कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा तत्त ना कोई बुझाईआ।

संगत धूढ़ हरिजन ख़ाक, हरि हरि सीस उठाईआ। पापी पतित करे पाकी पाक, दुरमति मैल धवाईआ। गोदावरी तेरा नाता तुट्टा साक, चौथे जुग रहिण ना पाईआ। सन्त सुहेले जो जन बैठे रहे झाक, गुर गोबिन्द वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह ताक, चरन कँवल बख्शे सच शरनाईआ। शब्द घोड़ा देवे साचा राक, दो जहानां पार कराईआ। गुरमुख मारन इक्क पलाक, वाग गुर पूरे हथ्थ उठाईआ। धुरदरगाही धुर फ़रमाणा धुर शब्द लै के आया डाक, सोहँ सितार इक्क हिलाईआ। सृष्ट सबाई भाणा मन्ने एका वाक्, लेखा लिख्त ना कोई मिटाईआ । कलिजुग नकेल पाए नाक, चारों कुन्ट आप फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सप्तम तेरा वेखे दर, गिरधार सिँघ कर प्यार, हरि हरि हरि नर नर नर सर सर सर किरपा कर, देणा देणा झोली पाईआ।

पहली मग्घर २०१५ बिक्रमी हैड पुजारी जुगिन्दर सिँघ अते उस दे पिता प्रताप सिँघ दे कमरे (चुबारे) विच
सचखण्ड गुरदुआरा हज़ूर साइक्क नंदेड़

पुरख अकाल हरि समरथ, एका एकँकारया। गुरमुखां देवे नाम वथ्थ, गुर गोबिन्द वेख वखा रिहा। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, जो जन आए दर्शन पा रिहा। वेख वखाए मस्तक मथ्था, जोत लिलाटी आप जगा रिहा। वसणहारा घट घट, हर घट में आप समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल खिला रिहा। निरगुण रूप हरि निरँकार, एका एक अख्वाईआ। नानक गुर मीत मुरार, शब्द मिलावा इक्क वखाईआ। सतिनाम कर उज्यार, चार वरन करे जणाईआ। राउ रंकां इक्क प्यार, नाता बिधाता इक्क बंधाईआ। शाह सुल्तानां करया ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। पूरा गुर जोधा बलकार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। रवि ससि करे निमस्कार, दर दर बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, रूप अनूप समांयदा। नानक सतिगुर पावे सार, लेखा लिख्त विच ना आंयदा । एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। सुत दुलार अपर अपार, आप आपणा सुत

उपजांयदा। पुरख अकाला सिरजणहार, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। गुर गोबिन्द सुत दुलारा, हरि हरि रूप समाया। वेखे विगसे कर विचारा, दो जहानां मेल मिलाया। सृष्ट सबाई बन्न्हे धारा, आप आपणा मार्ग लाया। चार वरन इक्क प्यारा, एका राह विखाया। एका दर इक्क दुआरा, एका मेल मिलाया। एका नाम इक्क भण्डारा, एका रिहा वरताया। एका शब्द इक्क शृंगारा, एक तन कराया। एका शब्द कर प्यारा गुरमुखां आप वरताया। पंचम मीता हो उज्यारा, पंचम खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। गुर गोबिन्द सूरबीर, हरि जोत जगाईआ। शब्द निशाना एका तीर, गुरमुखां आत्म लाईआ। बज़र कपाटी देवे चीर, दूई द्वैत मेट मिटाईआ। अमृत आत्म देवे ठांडा सीर, हउमे रहिण ना पाईआ। माया ममता कढ्ढे पीड़, चिन्ता दु:ख रहे ना राईआ। आपे चोटी चढ़ अखीर, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। शाह शहाना वड पीरन पीर, दस्तगीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, सिँघ सिँघ वड्डी वड्याईआ। सिँघ गोबिन्द साचा शेर, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। दो जहानां बण दलेर, दो जहानां वेख वखांयदा। आपे वस्सया नेरन नेर, नेड़ दूर आप अख्वांयदा। शब्द सुहेला जाए घेर, शब्द डोरी बन्द बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंधन पांयदा। गुर गोबिन्द हरि हरि मीता, हरि हरि वेख वखाया। पुरख अकाल इक्क अतीता, थिर घर बैठा आसण लाया। आदि अन्त ठंडा सीता, एक रंग रंगाया। इक्क सुणाए सुहागी गीता, वहिगुरू अक्खर जाप जपाया। करे कराए पतित पुनीता, पतित पावण नाम धराया। आप आपणी चलाई रीता, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, दूजा इष्ट ना कोई वखाया। अकाल पुरख इक्क गुरदेव, गुर गोबिन्द बणाईआ। दाता दानी अलक्ख अभेव, आदि निरँजण वेख वखाईआ। अमृत लाया रसना जिह्व, दुरमति मैल कटाईआ। फल खवाए साचा मेव, पुरख अगम्मा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचा घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। साचे घर शब्द धुन्कार, शब्द ताल वजाया। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम सखीआं मंगल गाया। पंचम सचा कर प्यार, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। तीर तुफंग नेज़ा तुबक कटार, नाम खण्डा हथ्थ उठाया। अन्दर बाहर पावे सार, गुप्त ज़ाहर भेव ना राया। खेले खेल विच संसार, पुरख अकाला वेस वटाया। अस्व घोड़ा कर त्यार, नीला नीली धारों पार कराया। जोती शब्दी कल्गी तोड़ा, मस्तक सीस टिकाया। गुरमुखां गुरसिक्खां आपे बौहड़ा, आप आपणा वेस वटाया। लक्ख चुरासी जीव परखे मिट्ठे कौड़ा, नाम घसवटी

एका हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, गुर पूरा वेख विखाया। गुर पूरा सतिगुर रूप, सति पुरख आप अख्वांयदा। आपे शाहो आपे भूप, राउ रंक आप हो जांयदा। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दर सुहांयदा। सतिगुर गोबिन्द सच दुलार, हरि हरि जोत जगाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। ना कोई दिसे कन्ढ्ढा पार, इकवंजा बवन्जा आपे गाईआ। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट आपे जोत जगाईआ। गुरसिक्खां करे सच प्यार, अमृत आत्म जाम प्याईआ। खण्डा वेखे तिक्खी धार, हउमे रोग गंवाईआ। कच्छ कड़ा कृपान, केस सीस जगदीश वज्जी वधाईआ। रूप अनूप सच्ची सरकार, सति सरूप समाईआ। आप आपणे अग्गे ढहि पया द्वार, गुरसिक्खां दए वड्याईआ। एका जोती नूर उज्यार, नीचां विच गया समाईआ। भरनहार आप भण्डार, आपे रिहा वरताईआ । जुग जुग खेले खेल न्यार, समरथ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलिजुग मेटे कूड़ कुड़यार, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। चार वरनां सुहाए इक्क द्वार, शूद्र वैश क्षत्री एका धाम सुहाईआ। एका घर इक्क दरबार, एका दर वखाईआ। इक्क शब्द इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका बस्त्र कर त्यार, एका नैण समाईआ। त्रैगुण तेरा दूर किनार, पंज तत्त मोह चुकाईआ। आत्म तोड़े गढ़्ह हँकार, जो जन रहे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, आप आपणा मेल मिलाईआ। पुरी अनन्द परमानंद, हरि हरि रूप वखाया। सुत दुलार चढ़या चन्द, एका अस्मान करे रुशनाया। गुरमुखां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, एका दर सुहाया। माया ममता नाता तोड़े घमंड, तृखा तृष्ना रहे ना राया। दूई द्वैती सदा बख्शिंद, बख्शणहार नाउँ धराया। पन्थ ख़ालसा मेटे पन्ध, जो दर आए सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द वेख वखाया। गुर गोबिन्द हरि निरँकार, आपणी कल कलधारया। एका जोती कर चमत्कार, खेले खेल अपर अपारया। अंगद करया अंगीकार, अमरदास सोहे बंक द्वारया। राम दास सच्ची सरकार, अमृत भरे नाम भण्डारया। गुर अर्जन खेल अगम्म अपार, बोध ज्ञान आप जणा ल्या। गुरु ग्रन्थ कर त्यार, सन्त भगत सतिगुर मेल मिला ल्या। जीआं जन्तां दए आधार, एका इष्ट वखा ल्या। दूजा दिसे ना कोई द्वार, ना कोई धाम सुहा ल्या। निरगुण जोती जोत उज्यार, सरगुण वेस वटा रिहा। नाम खण्डा तेज कटार, आप आपणे गले लटका ल्या। शत्रु मारे तोड़े हँकार, आपणी धार बंधा ल्या। हरिराए हो उज्यार, हरी हरि का रंग वखा ल्या। बाल अवस्था खेल अपार, जोती जोत जगा ल्या। तेग बहादर सच्ची सरकार, साची थित्त सुहा ल्या। आप आपणा दित्ता वार, ग़रीब निमाणे गले लगा ल्या। गुर गोशब्द सुत

दुलार, पुरख अकाल आप उपा ल्या । नाम खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां वेख वखा ल्या। भेख पखण्डा दए निवार, साचा डण्डा इक्क उठा ल्या। गुरमुख आत्म रंडा ना रोवे ज़ारो ज़ार, अमृत जाम इक्क पया ल्या। कलिजुग अन्तिम पाई तेरी वंडा, आप आपणा विच टिका ल्या। ना कोई पूजे करीर जंडा, मढ़ी गोर ना सीस निवा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द संग निभा ल्या। साचा सज्जण एकँकार, एका एक अख्वा रिहा। अलक्ख अगोचर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आ रिहा। जोती जगे अगम्म अपार, नूरो नूर दरसा ल्या। सोहे सचखण्ड सच्चा दरबार, दर दुआरा आप खुल्हा ल्या। शब्द सिँघासण अपर अपार, पावा चूल ना कोई रखा ल्या। पुरख अबिनाशी बैठ सच्ची सरकार, सिफ्ती सलाह आपणा हुक्म जणा ल्या। दाता दानी बेपरवाह, भेव अभेद भेव खुल्हा ल्या। गुर गोबिन्द देवे जगत सलाह, पारब्रह्म आप समझा ल्या। गुर संगत बणे आप मलाह, पुरख अकाल इक्क मना ल्या। जगत नाता ल्ए तुड़ा, आप आपणा खेल वखा ल्या। लहिणा देणा मात चुका, धरत धवल सुहा ल्या। पंचम आप दए तजा, पंचम मोह चुका ल्या। आपणा वेखे आपे थाँ, जुग जुग वेस वटा ल्या। सतिजुग त्रेता पकड़े बांह, द्वापर गुण हरि हरि गा ल्या। कलिजुग करे सच न्याँ, गुर नानक लेख लिखा ल्या। गुर गोबिन्द बेपरवाह, आप आपणा आसण ला ल्या। सचखण्ड सुहाए साचा थाँ, हरिसंगत मेल मिला ल्या। सम्मत सम्मती जाणे जीव जहानां, जीवां जन्तां भेव ना पा ल्या। गुरमुखां बद्धा सच्चा गाना, ना कोई तोड़ तुड़ा रिहा। धर्म झुलाए इक्क निशाना, ब्रह्मण्डां वेख वखा रिहा। इक्क भगौती कर प्रधाना, साची सिख्या इक्क समझा रिहा। एका इष्ट गुरदेव रखाणा, ना कोई वेख वखा रिहा। हरि का शब्द सद बलवाना, आदि जुगादी वेस वटा ल्या। देवणहार धुर फ़रमाणा, नाम जैकारा एका ला ल्या। वहिगुरू फतहि दो जहानां, साचा डंक वजा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा एका एक, अन्तिम सुणा ल्या। शब्द सुनेहड़ा हरि हरि आप, आपणा आप उपाईआ। गुर गोबिन्द सिँघ सतिगुर पूरे तेरा वड वड प्रताप, तेरा तेरा वेख वखाईआ। तेरा नाम तेरा जाप, तेरा संग निभाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया रही कांप, खड़ग खण्डा इक्क दिसाईआ। आपणी थापण आपे थाप, पुरख अकाल इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, सृष्ट सबाई दिस ना आईआ। शब्द सुनेहड़ा सच दुलार, हरि हरि दवाया। अजूनी रहित मूर्त अकाल, निरभउ रूप समाया। दीनां बंधप दीन दयाल दया निध आप अख्वाया। आपे वेखे गोबिन्द लाल, सुत दुलारा आप उपाया। आपे काल आपे महांकाल, जगत नगारा इक्क वजाया । आपे खेले खेल कमाल, खेलणहार भेव ना राया। आपे वेखे धर्म सच्ची धर्मसाल, दर द्वार इक्क सुहाया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, एका रंग रंगाया। शब्द सनेहुड़ा धुर दरगाह, हरि हरि घलांयदा। सतिगुर पूरा तक्के राह, एका एक नज़री आंयदा। दूसर ना कोई दिसे थाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सतिगुर नानक पकड़ी बांह, आप आपणा मेल मिलांयदा । जोती जोत जोत वसे इक्क ग्रां, एका घर सुहांयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, बाल अञ्याणा ना कोई गोद उठांयदा। सदा सुहेला देवणहारा ठंडी छाँ, एकँकारा विच समांयदा। अनभव प्रकाश आप करा, आप आपणा चोज करांयदा। शब्द संदेशा इक्क सुणा, साचा वेस साचे माही, आप आपणा फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम वेखे साचा घर, घर ठांडा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड सच द्वार, सच दरबार, गुर गोबिन्द जोत जगाईआ। अन्तिम वेले हो उज्यार, गुरसिक्खां एह बुझाईआ। गुर गद्दी बख्शे कर प्यार, गुरु ग्रन्थ मनाईआ। पन्थ ख़ालसा रहे त्यार, धुर दरबार वेख वखाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कराईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़े ना करना कोई प्यार, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द वेखे सहिज सुभाईआ। गोबिन्द गुर शब्द जैकार, एका कर प्यार दे मति समझाया। एका शब्द गुर पावे सार, पारब्रह्म भेव ना राया। एकँकारा कर पसार, लोकमात वेख वखाया। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, आप अपणी जोत जगाया। अन्तिम वेले कर उज्यार, आप सज्जण मीत मुरार आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर पूरा दए वड्आया। गुर पूरा हरि रंग रतड़ा, देवे नाम वधाईआ। गुरमुखां देवे साची मतड़ा, साचा शब्द जणाईआ। आत्म बीजे बीज साचे वतड़ा, अन्तिम फल खवाईआ। काया चोला एका रतड़ा, नाम रंगण इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द वेखे थाउँ थाँईंआ। गुर गोबिन्द साचा गुर, नानक रूप समाया। लेखा लिख्या आया धुर, ना कोई मेट मिटाया। जोती जोत जाए जुड़, जोती जोत विच समाया। अन्तिम वेले जाए बौहड़, कलिजुग कूके दए दुहाया। किसे हथ्थ ना आए ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले फोल फुलाया। सचखण्ड दुआरा एका पौड़, महल्ल अटल इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। गुर गोबिन्द अन्तिम कल, आपणी खेल खलाईआ। आपणा करया आपे वल छल, आपणी अग्नी आप जलाईआ। आपे वस्सया निहचल धाम अटल, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। सतिगुर पूरा वड बलकार, एका इक्क अख्वांयदा। मरे ना जन्मे विच संसार, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। अग्नी तत्त ना करे प्यार, हवनी काठ ना कोई सड़ांयदा। साचे अस्व हो अस्वार, साचा घोड़ा नाम दौड़ांयदा। लोआं पुरीआं वसे बाहर, त्रिलोक चरनां

हेठ दबांयदा। चौदां लोकां पार किनार, ब्रह्मा विष्न देवत सुर राह तकांयदा। अन्तिम मंगे लेख न्यार, भेव अभेद भेव खुल्हांयदा। प्रगट हो विच संसार, धाम न्यार इक्क सुहांयदा। सम्बल नगरी कर उज्यार, साढे तिन्न बणत बणांयदा। शब्द गुर डंक अपार, राउ रंकां आप सुणांयदा। सृष्ट सबाई करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण जोत निहकलंक नरायण नर, लोकमात ल्ए वर, आप आपणे संग रखांयदा। गुरमुख गुरसिख सोहिण साचे बंक द्वार सचखण्ड, सतिगुर पूरे पाई वंड, मनमुख गुरमुख जो आए दर दए वर, एका रंग रंगांयदा।

प्रताप सिँघ वलों सतिगुरां दे गल हार पाउँण ते

नाम हार तन शृंगार, गुरमुख तन शृंगारया। आत्म अन्तर इक्क प्यार, आत्म ब्रह्म विचारया। पूरन गुर ल्ए अवतार, गुर गोबिन्द पावे सारया। दरस दिखाए अगम्म अपार, नेत्र तीजा लोइण उग्घाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम अन्त साचा सन्त, लाए पार किनारया। साचा हार हरिजन मेला, हरि हरि आप कराईआ। एका धाम सुहाए गुरू गुर चेला, गुर शब्द वेख वखाईआ। दो जहानां सज्जण सुहेला, विछड़ कदे ना जाईआ। आपे वस्सया धाम नवेला, गुरमुखां मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलिजुग तेरी अन्तिम वार खेला, खेले खेल सृष्ट सुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हार वेखे धुरदरगाहीआ। धुर दरगाह हरि निरँकार, शब्दी हार पहनाया। निरगुण जोती कर उज्यार, नेत्र लोचण नैणां दरस दिखाया। आदिन अन्ता खेल अपार, साधां सन्तां मीत मुरार, जुग जुग वेस वटाया। जीवां जन्तां दए उधार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। भवजल सागर पार किनार, जिस जन दर्शन पाया। आवण जावण उतरे पार, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन देवे साचा वर, फूलण बरखा एका लाया। आत्म सेजा हरिजन फूल, हरिजन आप चढ़ाईआ। सन्त पंघूड़े रिहा झूल, सच सिँघासण इक्क विछाईआ। ना कोई पावा ना कोई चूल, उप्पर बैठा गोबिन्द साचा माहीआ। सृष्ट सुबाई गई भूल, नेत्र नैणां दिस ना आईआ। अन्तिम कलिजुग आप चुकाए लहिणा देणा मूल, जो जन रसना रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर घर सुहञ्जणा, जगे जोत आदि निरँजणा, गुरमुख जोत निरँजण करे रुशनाईआ। जोत निरँजण कर उजाला, गुरमुख वेख वखाया। सतिगुर पूरा दीन दयाला, दीनां बंधप हो जाया। एथे ओथे दो जहानी तोड़णहारा जगत जंलाला, देवे नाम आत्म तन मन्दिर अन्दर इक्क टिकाया। आपे शाह आपे कंगाला गुरमुख सच सुल्तान, मेहरबान

आप आपणा आप उपाया। साचे फूल कर परवान, धुरदरगाही लोकमात वेखण आया। गुरमुख साचे विटहों कुरबान, जिस जन सतिगुर साचे दर्शन पाया। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, पारब्रह्म सच्ची शरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा हार, फूलणहार तन शृंगार अपर अपार, चोला रंगण नाम मजीठी इक्क चढ़ाया। काया चोला पंज तत्त, हरि हरि बणत बणाईआ। आत्म अन्तर सांतक सति देवे साची धीर, सन्त सतिगुर इक्क वरताईआ। वेख वखाए शस्त्र बस्त्र साचे तीर, तीर निराला दीन दयाला रसना एका लाईआ। गुरसिख साची चोटी चढ़े इक्क अखीर, काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाला, मिले मेल बेपरवाहीआ। एका रंग रंगाए शाह फ़कीर, वेख वखाए औलीए गौंस फ़कीर, कुतब कोए रहिण ना पाईआ। गुरसिक्खां नानक गुर नाम शब्द पाई सच ज़ंजीर, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे फुल्ल पावे मुल, धुरदरगाह बेपरवाह साचे घर वेख वखाईआ। साचा फुल्ल साची भेटा, हरि हरि रूप समाया। सतिगुर पूरा खेवट खेटा, गुरमुख साचे पार कराया। मात पित आपे होए बेटी बेटा, लाल दुलारा गोद उठाया। आपणे शब्द आप लपेटा, नाम दोशाला उप्पर पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फूलणहार कर प्यार, सिरजणहार विच समाया।

२ मग्घर २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा लंगर साहिब नंदेड़ सन्त हरनाम सिँघ दे सरोपाओ देण ते

साची भेट दर परवान, हरि सन्तन मेल मिलाईआ। वेख वखाए श्री भगवान, अट्ठे पहर एका रंग रंगाईआ। गुर गोबिन्द करे ध्यान, गुरु ग्रन्थ दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन वेखे साचा घर, घर साचा जगत मलाईआ। साचा घर सच वड्याई, हरि साचा लेखे लाईआ। हरि सन्तन मेला सहिज सुभाई, दर मंगल एका गाईआ। संगत ख़ुशी इक्क मनाई, नेत्र नैण दर्शन पाईआ। दो जहान मिले वड्याई, देवणहारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन वेखे साचा दर, दर साचा इक्क सुहाईआ। साची भेटा हरि दरबार, हरि हरि आप चढ़ाईआ। गुरु ग्रन्थ अग्गे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। भरे रहिण सदा भण्डार, तोट रहे ना राईआ। सच खण्ड खण्ड सच्च बणे इक्क द्वार, हरि साचा वेख वखाईआ। सन्त निधान मेहरबान, हरिसंगत गुरमुख गुरसिख तेरा परवार, लोकमात फल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता पावणहारा सार, सिर हथ्थ समरथ आप टिकाईआ। आप आपणा आपणे उत्तों दित्ता वार, सिँघ हरनाम हरनाम सिँघ साची रीत बताईआ। जगत तपया तीनों तापा

एका जापा, साचा जाप कराईआ। आप पछाणयां आपणा आप, हउमे रोग रिहा ना राईआ। सृष्ट सबाई रही कांप, पूरे सन्त वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन करे वड प्रताप, घर साचे नौ निध शब्द वज्जे वधाईआ।

३ मग्घर २०१५ बिक्रमी सन्त नंद सिँघ दे नाल बचन बख़शिश गुरदुआरा मनवाड़

सोहँ शब्द सचखण्ड जैकार। गुरसिक्ख साजण रसन उचार। पारब्रह्म प्रभ पाए सार। कलिजुग अन्तिम जाए तार। लक्ख चुरासी गेड़ निवार । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दिखाए गोबिन्द रूप शाहो भूप, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार।