३ मग्घर २०१५ बिक्रमी भगत सिँघ दे घर इटारसी शहर मध्या प्रदेश
आदि पुरख एकँकार, अकल कला कल धारया। आदि निरँजण खेल अपार, आदि पुरख रूप वटा ल्या। निरगुण जोती कर उज्यार, नूरो नूर डगमगा रिहा। आदि शक्त वेस करतार, आप आपणा खेल खिला रिहा। अकाल मूर्त हो त्यार, अनभव प्रकाश समा रिहा। इक्क इकल्ला पावे सार, आदि जुगादी वेस वटा ल्या। सच महल्ला अपर अपार, थिर घर आसण ला ल्या। सच सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, पुरख अबिनाशी खेल खिला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल वरता ल्या। खेलणहार हरि भगवाना, आदि जुगादि अख्वाया। खेले खेल दो जहानां, भेद अभेद छुपाया। इक्क वखाए धर्म निशाना, दरगहि साची आप झुलाया। जोती दीपक इक्क महाना, आप आपणा कर रुशनाया। आप आपणा गाए गाणा, आप आपणा शब्द अल्हाया। आप सुणाए अनादी तराना, धुनी नाद आप उपजाया। आपे वेखे मार ध्याना, वेखणहार आप हो जाया। आप सुहाए साचा थाना, थान सुहावा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उपाया। जोती नूर हरि करतार, निरगुण जोत जगाईआ। थिर घर बैठ आपणे अन्दर, अलक्ख निरँजण वेस वटाईआ। अगम्म अगोचर भेव न्यार, वेद कतेब भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। रंग रंगाए हरि भगवन्ता, आपणा आप रंगाया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटाया। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढाया। आप बणाए आपणी बणता, मात पित
ना कोई रखाया। आपणी महिमा जाणे अगणता, लेखा लिख्त विच ना आया । आप उपाए जीव जन्तां, जीवां जन्तां विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। हरि हरि वेस हरि अवल्ला, आपणा आप कराईआ। खेले खेल इक्क इकल्ला, आपणी कल वरताईआ। आपे वस्सया जला थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ आपे डेरा लाईआ। पारब्रह्म जोती शब्दी आपे रला, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। आप आपणा दर आपे मल्ला, आप आपणा वेख वखाईआ। आप फड़ाए आपणा पल्ला, आपे संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। रचन रचाए हरि नरायण, आपणा रूप समाया। वेद कतेब शास्त्र सिमरत सारे कहिण, भेव किसे ना पाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर नाम नामा हरि हरि लैण, आप आपणा सीस झुकाया। पुरीआं लोआं धाम अवल्ले साचे बहिण, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेस वटाया। निरगुण जोती हरि उजाला, आपणी किरपा धारया। दीनां बंधप दीन दयाला, जुग जुग ल्ए अवतारया। वेख वखाए दो जहानां, एका एक हरि निरंकारया। आप तोड़नहार जंजाला, जागरत जोत इक्क जगा रिहा। लक्ख चुरासी काया वेख धर्मसाला, त्रैगुण वेस वटा ल्या। पंज तत्त होए रखवाला, त्रै संग मिला ल्या। मन मति बुध करे प्रितपाला, हरि एका एक नाउँ धरा ल्या। अन्तिम खेले खेल निराला, घर घर विच आप टिका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार चला रिहा। जोती धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। निरगुण निरगुण खेल अपार, पारब्रह्म रूप वटाईआ। सति पुरख निरँजण किरपा धार, साचा मीतड़ा आप हो जाईआ। सोहँ शब्द तिक्खी धार, एका रूप अख्वाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, सच तख्त सुल्तान बैठा बेपरवाहीआ । सृष्ट सबाई निगहबान, एका एक अख्वाईआ। नेत्र नैणां कर ध्यान, दृष्ट इष्ट वखाईआ। आपे विष्नूं हो भगवान, चतुर्भुज नाउँ धराईआ। ब्रह्मा मीता कर परवान, कँवल कँवला आप खुल्हाईआ। चारे मुख सारे गाण, एका मुख खुल्हाईआ। एका अक्खर कर पछाण, एका विद्या दए पढ़ाईआ। एका ब्रह्म ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म शरनाईआ। पारब्रह्म वेखे मार ध्यान, ना कोई दूसर संग रखाईआ। मण्डल मण्डप सारे गाण, रवि ससि रहे शरनाईआ। लोआं पुरीआं कर पछाण, चौदां हट्टां वेख वखाईआ। तिन्नां लोकां इक्क ज्ञान, आप आपणा दए सुणाईआ। सर्ब जीआं दाता श्री भगवान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आदि अन्त खेल महान, भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंक समाईआ। आप आपणे अंक समा, आपणी जोत जगांयदा। आप आपणा रंग रंगा, आपे वेख वखांयदा । आप आपणा संग निभा, सगला संग निभांयदा। आप आपणी धारा गंग वहा,
आप आपणी धार वहांयदा। आप आपणा दर सुहा, जोत निरँजण दीवा बाती इक्क जगांयदा। आप आपणा आसण ला, आपणी सेजा डेरा लांयदा। पुरख अबिनाशी खेल खिला, निरगुण जोत डगमगांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी एकँकारा नाउँ धराईआ। करता पुरख हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ । जागरत जोत जगे अपार, एका नूर करे रुशनाईआ। वंडे वंड हरि करतार, आप आपणा अंग कटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड जेरज अंड पावे सार, उत्भुज सेत्ज करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रीता एका नीता एका रूप दरसाईआ। एका नेत्र इक्क ज्ञान, एका शब्द जणाईआ। एका चरन इक्क ध्यान, एका रूप दरसाईआ। एका ब्रह्म कर पछाण, एका ब्रह्म जणाईआ। एका जोती जगे महान, एका नूर करे रुशनाईआ। एका शब्द सुणाए कान, एका ताल सुहाईआ। एका दर मेल मिलाए श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्ता हरि भगवन्ता रूप वटाईआ। जुग जुग पुरख अबिनाशा, आप अपणी कल धारया। वेखणहारा जगत तमाशा, निरगुण सरगुण वेस वटा ल्या। पुरीआं लोआं पावे रासा, मण्डल मण्डप आप सुहा रिहा। वेख वखाए पृथ्मी आकाशा, गगन पतालां फेरा पा रिहा। हर घट आपे रक्खे वासा, आप आपणा मुख छुपा रिहा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, आप आपणे रंग समा रिहा। भाग लगाए काया कासा, सन्त सुहेले आप उठा रिहा। भगतन मीता दरस प्यासा, नाम भगती इक्क दृढ़ा रिहा । रसन चलाए स्वास स्वासा, दन्द बतीसा वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाम धरा ल्या। जग दूल्हा हरि गोबिन्द, सगली चिन्द मिटाईआ। वार अठारां गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समाईआ। मेटणहार सगली चिन्द, रूप अनूप दरसाईआ । हरि सन्त बणाए आपणी बिन्द, आप आपणे अंक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे दए वधाईआ। सतिजुग तेरा रूप अवल्ला, हरि हरि जोत जगांयदा। आपे बैठा इक्क इकल्ला, थिर घर डेरा लांयदा। एका रंग इक्क महल्ला, एका शब्द अल्हांयदा। वेख वखाए जलां थलां, हर घट खेल खलांयदा। एका दीपक जोती बला, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। सो पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, आपणा खेल खलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा साचे घर, एका एक सुणांयदा। शब्द सुनेहड़ा हरि निरँकार, एका रूप उपांयदा। लेखा लिख ना सके विच कोई संसार, भेद अभेद छुपांयदा। रागां नादां वस्सया बाहर, रसना जिह्वा ना कोई गांयदा । बोध अगाधा शब्द अपार, जुग जुग आप सुणांयदा। आप सुणाए आपणा नाद, आप आपणी दया कमांयदा। सतिजुग तेरा सति प्यार, सांतक सति वरतांयदा। त्रैगुण तेरा सति प्यार, दूसर ना कोई वेख
वखांयदा। एका एक रिहा विचार, एका ब्रह्म जणांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, आपणी करनी आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आपे पुरख अबिनाशी करता, आपणी जोत जगाईआ। आप आपणा खेल आपे करदा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, आवण जावण विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, आप आपणा फल खवाईआ। विष्नूं मीता हरि भगवान, हरि हरि रूप समाया। ब्रह्मा शिव वेखे मार ध्यान, एका रंग समाया। शिव शंकर वेखे हरि मेहरवान, बाशक तशका गल लटकाया। इक्क त्रशूल हथ्थ फड़ाणा, एका वेख वखाया। पार कराए जीआं जन्तां, जिस जन दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार चलाया। आपणी धार आप चला, आपे दया कमांयदा। आपे देवणहारा वर, आपे वेख वखांयदा। आपे वसणहारा घर, आपे फेरा पांयदा। आप चुकावे आपणा डर, निर्भय आप हो जांयदा। आप नुहाए आपणे सर, आप आपणा ताल सुहांयदा। आपणा भाणा आपे ज़र, आप आपणा हुक्म चलांयदा। जुग जुग वेसी वेस कर, निरगुण सरगुण खेल खलांयदा। साध सन्त ल्ए वर, भगवन्त भगत मेल मिलांयदा। आपणी तरनी आपे तर, तारनहार आप अख्वांयदा। आपणी करनी आपे कर, करता करनी आप कमांयदा। आपणी वरनी आपे वर, वरन गोत ना कोई रखांयदा। साचे सन्तां अन्दर मन्दिर जाए चढ़, नौ दुआरे पार करांयदा। दस्म दुआरी अग्गे खड़्ह, आप आपणा दरस दिखांयदा । ना कोई सीस ना कोई धड़्ह, पंज तत्त ना कोई रखांयदा। तोड़णहारा किला हँकारी गढ़्ह, जूठ झूठ मेट मिटांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। लोक विद्या ना रिहा पढ़, ना कोई नाम ध्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा वेख वखांयदा। सतिजुग साची रुत्त बसन्ता, हरि हरि वेस वटाया। आपणी सेजा आपे सुत्ता, नारी कन्ता कन्ता नारी रूप समाया। गुरमुखां काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। सो पुरख निरँजण बणाए बणत, आपणा नाम आप दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा लेख चुकाया। आपणा लेख आप चुकाए, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साचा वेख वखाए, शब्द सुत करे कुड़माईआ। यति सति धीरज आप रखाए, आप आपणी बूझ बुझाईआ। चरन कँवल नाता आप बंधाए, तन्दन तन्द इक्क रखाईआ । आपे रथ रथवाही रथ चलाए, आप आपणा रथ चलाईआ। महिमा अकथनी अकथ जणाए, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। खेले खेल खेलणहारा, एका खेल खलाईआ। एका दूजा भेव खुल्हावणहारा, तीजे नैण दरस दिखाईआ। चौथे पद सहिज सुख धारा, साचा दर सुहाईआ। पंचम मेला मेलणहारा,
जिस जन दया कमाईआ। छेवें छप्पर ना कोई सहारा, ना कोई मन्दिर सुहाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण आप करतारा, करनी करता नाउँ धराईआ। अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, दिस किसे ना आईआ। नौ द्वार जगत द्वार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। दसवें मेला मीत मुरार, घर बैठा बेपरवाहीआ। रामा राम लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पंज तत्त हो उज्यार, लोकमात वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, आप आपणे कंध उठाईआ। आपे बणया मीत मुरार, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। साची सीता कर प्यार, आप आपणा संग निभाईआ। तोड़नहार गढ़्ह हँकार, आप आपणी बणत बणाईआ। शस्त्र बस्त्र तन शृंगार, एका बाण उठाईआ। रसना चिल्ला जुग जुग मारनहार मार, आप अपणी दया कमाईआ। करे खेल अगम्म अपार, भेव कोई ना पाईआ। आपे होए विशिष्ट गिरधार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आदि जुगादि खेल न्यार, करनी करता नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। राम रामा हरि अवतार, राम रूप अख्वांयदा। खेले खेल खेलणहार, साची खेल आप खलांयदा। आप आपणा कर प्यार, साचा मीता आप अख्वांयदा। बैठा रहे इक्क अतीता, वेखणहार दिस ना आंयदा। ना कोई मन्दिर ना मसीता, गुरद्वार ना कोई रखांयदा। राम नाम इक्क अनडीठा, नाम राम इक्क जपांयदा। पंज तत्त ना तपे अंगीठा, त्रैगुण ना अग्नी लांयदा। हरि का भाणा लागा मीठा, हरि भाणा आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलांयदा। खेलणहार सर्ब कुलवन्ता, हरि हरि जोत जगाईआ। आप बुझाए लग्गी बसन्तर, आप आपणी दया कमाईआ। बणत बणाए जुगा जुगन्तर, आप आपणा संग निभाईआ। एक नाम सच्चा मनमन्त्र, एका बूझ बुझाईआ। पार कराए गगन गगनंतर, गगन पतालां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणाईआ। बणत बणाई हरि भगवान, अचरज खेल खलांयदा। जूठा झूठा वेख निशान, आप आपणा रंग रंगांयदा। हँकारी वेख जगत मकान, लंका गढ़्ह तुड़्हांयदा। राम रामा वेख मैदान, आप आपणा तेज वखांयदा। लहिणा देणा चुक्के कान, ब्रह्मा शिव जो लेख लखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुआरपाल वेख वखांयदा। पूत सपूता आप उपावणा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। रावण रामा लेखे लावणा, एका ब्रह्म रखाईआ। सृष्ट सबाई एका मार्ग लावणा, एका नाम जपाईआ। एका भेव आप खुल्हवाणा, भेव रहे ना राईआ। चार वरन संग निभावणा, साचे सन्त वज्जी वधाईआ। काया घर फेरा पावणा, आप आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। कल वरतंता हरि हरि मीता, भेव अभेद समाया। जुग जुग बणाए साची बणता, आप आपणा वेस वटाया। लक्ख चुरासी पतित
पुनीता, पतित पुनीत आप हो जाया। आपे हस्त आपे कीटा, ऊँचां नीचां आप समाया। आपे होए कौड़ा रीठा, रस मिट्ठा आप हो जाया। आपे सुत्ता दे कर पीठा, आप आपणा मुख छुपाया। आपे देवणहारा नाम अनडीठा, लिखण पढ़ण विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक आप अख्वाया। लेखा लिखणहार करतार, आप आपणी खेल खलांयदा। वेद व्यासा कर प्यार, नारद मुन संग रखांयदा। साचा मीता मीत मुरार, आप आपणा भेव चुकांयदा। पुराण अठारां कर त्यार, लक्ख चार सतारां हज़ार सलोक लिखांयदा। बारां अक्खर कर उज्यार, पारब्रह्म जणांयदा। भेव अभेदा खेल न्यार, दिस किसे ना आंयदा। निरगुण मेला पंज तत्त प्यार, काहना कृष्ना रूप वटांयदा। त्रिलोकी नंदन जीवां जन्तां दए अधार, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। आपे तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, पंचम मेल मिलांयदा। तिलक लिलाटी लाए चन्दन, दुरमति मैल गंवांयदा। आत्म उपजाए परमानंदन, आप आपणा दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बंधन आपे आप करांयदा। आपणा बंधन हरि मेहरवाना, आपे आप करांयदा। आपे गाए आपणा बत्ती दन्द गाणा, रसना जिह्वा सर्ब समांयदा । माया ममता पीसण दए पीस, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करता करनेहार आप अख्वांयदा । मुकंद मनोहर लख़मी नरायण हरि भगवन्त, कँवल नैण आप अख्वाईआ। ग़रीब निमाणे काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, बिदर सुदामा गले लगाईआ। आपे जाणे महिमा अगणत, आपणे हथ्थ हक्खे वड्याईआ। पंचम मीता पंच बणाए साचे सुत्त, आप आपणा भेव खुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। आपे मीत आप मुरार, आपणी कल वरताईआ। लेखा लिखे सर्ब संसार, आपे मुख छुपाईआ। आपे रथ रथवाही हो उज्यार, आपे रिहा चलाईआ। आपे देवे तन हँकार, आपे मूर्छा रूप समाईआ। आपे वेखे रोवे धाहां मार, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, धीरज यति आप रखाईआ। करे कराए करनेहार, जीव जन्त हथ्थ रक्खे वड्याईआ । एका शब्द दए उचार, गीता ज्ञान जणाईआ। अठारां ध्याए कर परवान, सृष्ट करे रुशनाईआ। पंज तत्त जीव निधान, प्रभ बेड़ा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी दया कमाईआ। भेख अवल्लड़ा हरि निरँकार, हरि हरि वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई बन्न्हे धार, आप आपणा मूल चुकांयदा। आप सुहाए जमन किनार, एका घाट वखांयदा। सागर त्रै अद्धविचकार, डूँघी गार समांयदा। पूत सपूता सुत दुलार, साचा कलिजुग वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यार, आपणे रंग रंगांयदा। कलिजुग कूड़ा हो त्यार, आप आपणा सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, धरत मात संग कर प्यार, साची कुक्ख सुहांयदा। लोकमात हो उज्यार, आप आपणा नाउँ
धरांयदा। राज राजाना करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां आप उठांयदा। जीवां जन्तां देवे इक्क हुलार, माया ममता मोह धरांयदा। हउमे हँगता भर भण्डार, मनमति संग रलांयदा। एका अक्खर कर उज्यार, लक्ख चुरासी विच टिकांयदा। जूठ झूठ बोल जैकार, प्रभ आपणा नाम अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा रंग तेरे रंग चढ़ांयदा। कलिजुग करया आपणा वेस, आपणी कल वरताईआ। धरत मात करे आदेस, दर दरवेसा अलक्ख जगाईआ। आपणे रक्खे खुल्हड़े केस, प्रभ अग्गे दए दुहाईआ। विष्नू वेखे बाशक सेज, सागों पांग हंढाईआ। एका दाता नर नरेश, एका बूझ बुझाईआ। एका ब्रह्मा विष्न महेष, एका गणपति रिहा पुजाईआ। एका रामा दए अदेश, एका कृष्न मनाईआ। चारे वेद वेखे सदा अभेद, एका मन्त्र रिहा सुणाईआ। पुराण अठारां लिखे लेख, लिख्या लेख ना कोई मिटाईआ। सिमरत शास्त्र रहे वेख, मनमति नाल रलाईआ। करोड़ तेतीसा रिहा वेख, सुरपति राजा इन्द संग रलाईआ। पारब्रह्म प्रभ अलक्ख अभेद, दिस किसे ना आईआ। कलिजुग कूड़ा रिहा वेख, नेत्र नैणां डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग कूड़ा मंगे मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पारब्रह्म हरि निभाउणा साचा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। वेख वखाणा सुरसती गंग, जमन किनारे डेरा लाईआ। लक्ख चुरासी अन्दर मन्दिर होणा भंग, दर दुआरा खोज खुजाईआ। जूठ झूठ चढ़े कंग, सति धर्म दए रुढ़्हाईआ। साध सन्त ना लाए कोई अंग, बैठण मुख छुपाईआ। कोई ना चढ़े आत्म सेज पलँघ, नौ दर सृष्ट सबाईआ। घर घर दिसे भुक्ख नंग, तामस तृष्ना ना कोए मिटाईआ। पंच विकारा करे जंग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। हउमे हँगता वज्जे मृदंग, चारों कुन्ट रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। बूझणहारा हरि निरँकारा, आपणी दया कमांयदा। मन मति कर उज्यारा, तेरा संग निभांयदा। मति मतवाली होए ख्वारा, ना कोई सति रखांयदा। बुध बबेकी कर बोध, बोध जणांयदा। आप बठाए आपणी गोद, आप आपणे रंग रंगांयदा। पारब्रह्म प्रभ जोधन जोध, सूरबीर आप हो जांयदा। मेट मिटाए काम क्रोध, काया गढ़्ह इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क ज्ञान समझांयदा। इक्क लिव इक्क ध्याना, एका नेत्र दए खुल्हाईआ। एका राग एका गाणा, एका रिहा सुणाईआ। एका नाम बन्न्हे गाना, एका सगन मनाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई जाणा, एका रंग रंगाईआ। ऊँच नीच भेव चुकाणा, एका ब्रह्म जणाईआ। एका ब्रह्म ब्रह्म पछाणा, एका रिहा समाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाणा, एका धार चलाईआ। सचखण्ड वखाए सच निशाना, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। एका हरि हरि मेहरवाना, एका अलक्ख जगाईआ। अगम्म अगोचर
जोती जोत महाना, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी वंड वंडाईआ। कलिजुग तेरी वंड हरि ब्रह्मण्ड, आपे आप वंडांयदा। वेखणहारा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा लांयदा। आपे करनहारा खण्ड खण्ड, आपे जोड़ जुड़ांयदा। आपे देवणहारा दंड, दे मति आप समझांयदा। आपे मेटणहारा भेख पखण्ड, आपे मेट मिटांयदा । आपे होए दुहागण नार रंड, कन्त सुहागी आप हंढांयदा। आपे वसे गोदावरी गंग, सागर सिन्ध आप समांयदा। आप आपणी मंगे मंग, आप आपणी झोली अग्गे डांयदा। आप आपणे वसे संग, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा जगत मृदंग, हरि साचा आप वजांयदा। अथर्बण एका मंगे मंग, ऐड़ा अक्खर अक्ख खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। निरगुण सरगुण वेस अवल्ला, हरि हरिजन ल्ए जगाईआ। ईसा मूसा सच महल्ला, आपे दए उपाईआ। संग मुहम्मद चार यारी रला, आप आपणी कल वरताईआ। आप आपणा नाउँ रखाया अल्ला, आपे नाअरा लाईआ। आपे बेऐब वस्सया सच्चा महल्ला, आपे गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बेऐब परवरदिगार ख़लक ख़ुदाई डेरा लाईआ। ख़लक ख़ुदाई बेऐब परवरदिगार, हर घट डेरा लांयदा । सर्ब जीआं दा सांझा यार, एका रूप दरसांयदा। हक्क हकीकत कर विचार, लाशरीक नाउँ धरांयदा। मुकामे हक्क पावे सार, आप आपणा दर सुहांयदा। नूर इलाही हो उज्यार, एका रंग रंगांयदा। ऐनलहक्क कर प्यार, साचा मार्ग इक्क जणांयदा। ख़ालक ख़लक वेखे विगसे करे विचार, ख़ालक रूप आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। चार यार इक्क मुहम्मद, एका राह चलाईआ। वेख वखाणे साचा कर्म, एका धर्म जणाईआ। आपे दोए होए सरन, दर आपे वरन उपाईआ। आपणी कार आपे करन, कर किरपा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आपे देणा आपे रिहा मुकाईआ। संग मुहम्मद मीत मुरार, इलाही नूर समाया। मंगे मंग मंग दुआर, साचे काअबे सीस झुकाया। दो दोआबा खेल न्यार, पुन्न सवाब ना कोई वखाया। एका चरन रखाए रकाबा, शाह अस्वार आप अख्वाया। वेखणहारा मक्का काअबा, आप आपणा डेरा लाया। देवणहारा जगत अज़ाबा, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा करे रुशनाया। जोती नूर हरि हरि अन्त, नूरो नूर समांयदा। चौदां तबकां वेखे इक्क महल्ला, चौदां हट्टां खोल्ह खुल्हांयदा। तीस बतीस आपे मल्ला, इक्क हदीस पढ़ांयदा। आपे करया वला छला, आपे मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर खुल्हांयदा। दर दरवाज़ा आपणा खोल्ह, आपणी करे जणाईआ। एका कलमा एका बोल, नबी रसूलां करे जणाईआ।
धरनी धरत धवल आपे मौल, कँवल कँवला आप खुल्हाईआ। आपे होए पंडत पांधा रौल, गुर पीर आप हो जाईआ। आप आपणा पर्दा खोल्ह, आप आपणा दए दरसाईआ। आपे लहिणा चुकाए धौल, अर्श कुर्श आप सुणाईआ। नूर कुर्श रिहा हौल, आपे रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे दीन इस्लाम बेपरवाहीआ। दीन इस्लामी साचा हज्ज, हरि हरि आप कराया, आपे पर्दे रिहा कज्ज, आपे फुल्ल खिलाया। आपे काया काअबा वेखे भज्ज भज्ज, दिवस रैण फेरा पाया। दूई द्वैती देवे तज, सच अमाम वेख वखाया। रक्खणहारा साची लज्ज, सच ख़ुदाई रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार चलाया। धार चलाई शाह हकीर, नूरो नूर समांयदा। आपे पीर दस्तगीर, मुसायक शेख़ मुला आप अख्वांयदा। आपे देवे आबहयात साचा नीर, आपे मसल्ला हेठ विछांयदा। पंज तत्त कढ्ढे पीड़, निउँ निउँ सजदा आप करांयदा। आपे चिट्टे उत्ते खिची लकीर, हक्क बहक्क आप वखांयदा। आपे होए दस्तगीर, आप आपणा संग रखांयदा। आपे तोड़े जगत जंज़ीर, बंधन बंध आप तुड़ांयदा। आपे बन्न्हणहारा बीड़, आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर नूर इलाही, दो जहानां सच मलाही, चौदां लोकां चौदां हट्टां वणजारा आप हो जांयदा। दीन इस्लाम कर प्रधान, कलिजुग डंक वजाया। वेख वखाण राज राजान, शाह नवाब वेख वखाया। पुन्न सवाब इक्क ज्ञान, अहिबाब रवाब वजाया। एका कलमा एका गाण, एका कन्न सुणाया। एका वेखे मार ध्यान, जन्म मरन विच ना आया। मढ़ी गोर पवण मसाण, ख़ाकी ख़ाक रमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। नाउँ धर निरगुण रूप निरँकार, नानक जोत जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो उज्यार, पंज तत्त बैठा डेरा लाईआ। सति सरूप सच्ची सरकार, शाहो भूप आप अख्वाईआ। मात पिता घर सुत दुलार, त्रैलोक वज्जी वधाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर फूलण बरख़ा लायण, गण गधंरब करन शनवाईआ। ग़रीब निमाणयां जै जैकार, काया मन्दिर सभ कराईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, लोकमात करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर हो उज्यार, पंज तत्त सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर आपे वेख वखाईआ। नानक हरि हरि हरि मीता, हरि हरि आप समाया। आपे होया ठांडा सीता, सांतक सति आप वरताया। रसना गाया इक्क अतीता, निरगुण नूर होए रुशनाया। आपणा मनुआ आपे जीता, माया मोह चुकाया। आपे होया पतित पुनीता, पतित पावण नाम धराया। आप चलाई आपणी रीता, आप आपणा रूप वटाया। दर द्वार वेख्या इक्क अनडीठा, पुरख अबिनाशी बैठा डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा थान सुहाया। निरगुण जोत कर उज्यार, शब्द सिँघासण
डेरा लाईआ। नानक वेखे सच द्वार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, एका नूर दरसाईआ। नानक मीता मिल्या प्यार, साचा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक मेला एका घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, दूसर दर ना कोई रखाईआ। नानक दर्शन हरि हरि पा, जोती जोत समाया। निउँ निउँ सीस झुका, आप आपणा भेट चढ़ाया। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका शब्द सुणाया। नाम सति झोली पा, शब्दी रंग रंगाया। लोकमात देणा सुणा, साचा मार्ग इक्क वखाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जीव जन्त ल्ए तराया। गुरमुखां देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। अन्तिम वेले पकड़े बांह, तेरा मेरा भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक नाम दित्ता वर, एका नाम समझाया। नानक वर घर साचा पा, लोकमात वेख वखांयदा। चारे वरनां दए सुणा, एका दूजा भेव चुकांयदा। नाम सति मन्त्र दृढ़ा, हउमे गढ़्ह तुड़्हांयदा। अन्दर चढ़ फेरा पा, आप आपणा दरस दिखांयदा। जिस जन लड़ दए फड़ा, कर किरपा पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, चार कुन्ट दहि दिशा फेरी पांयदा। नानक गुर चार कुन्ट जैकारा, एका एक लगाया। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, तेरा भेव किसे ना पाया। साध सन्त गुर पीर अवतार रहे गा, दिवस रैण ध्यान लगाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा गया छा, चारों कुन्ट अन्धेरा पाया। राज राजान करे ना कोई न्याँ, धरत मात रही कुरलाईआ। ना कोई सहाई गऊ माँ, बराह रूप ना कोए धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द धुर फ़रमाण, हरि हरि आप जणाया। धुर फ़रमाणा हरि भगवाना, नानक गुर जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ सद मेहरबाना, जुग जुग वेस वटाईआ। सत्तां दीपां बन्न्हे गाना, लक्ख चुरासी करे कुड़माईआ। जोती नूर प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, मात पित ना कोई रखाईआ। वेद व्यासा हो प्रधाना, एका लेखा गया लिखाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, दो जहाना उच्चे टिल्ले साचे पर्बत फेरा पाईआ। दीन इलाही बन्न्हे गाना, इक्क अमाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक मेला साचे घर, साची बूझ बुझाईआ। एका तत्त हरि समझा, आत्म ब्रह्म जणाया। नानक सतिगुर लेख लिखा, आप आपणा वेख वखाया। गुरमुख साचे ल्ए जगा, अंगद अंगीकार कराया। एका जोती दए जगा, दूजा दर सुहाया। तीजा नेत्र दए खुल्हा, अन्ध अन्धेर मिटाया। चौथे पद जाए समा, भेव रहे ना राया। पंचम मीता दए सुणा, अनहद ताल वजाया। अमृत जाम दए पिला, तृष्ना भुक्ख मिटाया। बज़र कपाटी दए तुड़ा, दूई द्वैती पर्दा लाहया। आत्म सेजा दए बहा, सच सिँघासण इक्क विछाया। आपणी जोती आपे ल्ए मिला, नानक गुर वड्डी वड्आया। नज़री आए बेपरवाह, अलक्ख निरँजण वेस वटाया ।
सचखण्ड दुआरा साचा थाँ, निरगुण जोत करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जगाया। जगे जोत अंगद दर, आपणा शब्द जणाईआ। आपे देवणहारा वर, आपे करे कुड़माईआ। आप आपणा अग्गे धर, आपे सीस झुकाईआ। अमरदास ल्या फड़, बिरध अवस्था लेखे लाईआ। ग़रीब निमाणे अन्दर वड़, एका बूझ बुझाईआ। आपे पर्दा देवे पाड़, एका बैठा आसण लाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। अमरदास गुर फड़या लड़, घर साचे वज्जी वधाईआ। रामदास अग्गे खड़्ह, एका रूप वटाईआ। सर सरोवर साचा भर, साचा ताल सुहाईआ। चार वरनां विखाए एका घर, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। गुर अर्जन तोड़णहारा गढ़्ह, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। करे प्रकाश नाड़ी नड़, शब्दी शब्द वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगाईआ। अर्जन गुर हरि मेहरवान, एका एक उठाया। धुरदरगाही वखाए सच निशान, सचखण्ड आप झुलाया। बोध अगाध शब्द महान, आत्म अन्तर आप उपाया। नानक गुर वेखे मार ध्यान, अंगद अंग लगाया। अमरदास कर परवान, रामदास नज़री आया। अर्जन गुर कर पछान, आपणा सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी देवे धुर फ़रमाण, साचा लेखा लेख लिखाया। साध सन्त कर परवान, भगत भगवन्त मेल मिलाया। एका धाम बहाए गोपी काहन, सीता राम ल्ए तराया। गुरु ग्रन्थ जगत महान, बोध अबोधा आप लिखाया। साची सिख्या जीव जहान, आपणी दए सुणाया। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई कुरान, अञ्जील पुराण इक्क पढ़ाया। आप खुल्हाई सच दुकान, चौदां हट्टां वेख वखाया। ब्रह्मा वेता आपे गाण, चारे मुख खुल्हाया। शिव शंकर उठे नौजवान, आप आपणा वेख वखाया। करोड़ तेतीसा संग प्रधान, दोए जोड़ बैठे सीस झुकाया। यक्ष गण गधरब सारे गाण, एका दर सुहाया। भगत भगवन्त वेख वखाए दो जहान, त्रैलोकां फेरी पाया। अवण गवण मेट मिटाण, त्रै भवण होए सहाया। आवण जावण चुक्के काण, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। आत्म ब्रह्म इक्क ज्ञान, पारब्रह्म समझाया। जूठा झूठा मोह तुड़ान, नाता बिधाता इक्क बंधाया। रागी नादी एका गाण, धुनी नाद इक्क वजाया। अमृत आत्म पीण खाण, निझर झिरना आप झिराया। नेड़ ना आयण पंज शैतान, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पाया। आत्म मध इक्क बिबाण, गुर पूरे जगत दवाया। पारब्रह्म प्रभ कर पछाण, जग जलन्दा पार कराया। घर साचे सदा मेहरवान, आप आपणा रंग चढ़ाया। वेदी सोढी यद सुल्तान, हरि साचा जोत जगाया। हरिगोबिन्द नौजवान, बस्त्र शस्त्र तन सजाया। हरिराए हरि मेहरवान, हरि का रूप समाया। बाल अवस्था बाल निधान, निरगुण करे रुशनाया। नावां गुर नौ दर कर पछाण, आप आपणा भेट चढ़ाया। दिल्ली द्वार कर प्रधान, दर्द दीना आप वंडाया। पूत सपूता सुत दुलार, गोबिन्द वेख वखाया। लोकमात
कर उज्यार, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। गोबिन्द गुर सुत दुलारा, हरि हरि आप जगाईआ। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलाईआ। सृष्ट सबाई करे उज्यारा, देवे वड वड्याईआ। एका बन्न्हे सीस दस्तारा, कल्गी तोड़ा आप वखाईआ। शाहो भूप सच्चा अस्वारा, शाह अस्वार नाउँ धराईआ। नाम खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे आप लटकाईआ। अट्ठे पहर देवे पहरा, अकाल पुरख सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। एका नगर एका घर, एका जोत जगाईआ। आपे रक्खया खुल्हा वेहड़ा, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। करनहारा हक्क नबेड़ा, भुल्ल रहे ना राईआ। जुग जुग देवणहारा गेड़ा, आपे लट्ठ रिहा भवाईआ। ग़रीब निमाणयां बन्न्हे बेड़ा, सत्तां दीपां गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर हरि उजाला, गोबिन्द रूप समाया। दीनां बंधप दीन दयाला, दइअनिध अख्वाया। कलिजुग अन्तिम होए कृपाला, आप आपणा वेस वटाया। संग रखाए काल महांकाला, आदि शक्त रंग रंगाया। आदि भवानी बाली बाला, सगला संग रखाया। तोड़नहारा जगत जंजाला, नौ दर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग निभाया। सगला संग हरि रघनाथ, आपणा आप निभांयदा। आपे हो त्रिलोकी नाथ, तिन्नां लोकां फेरा पांयदा। आप चलाए आपणी गाथ, आप आपणा नाम जपांयदा। आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। लहिणा चुकाए पूजा पाठ, आप आपणा संग रखांयदा। आपे आप सर सरोवर मारे ठाठ, आप आपणा ताल सुहांयदा। आप बणाए आपणा हाठ, जुग जुग वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा इक्क वखांयदा। गोबिन्द तेरा मेल मिलावा, घर साचे वज्जी वधाईआ। सति पुरख बंधाए साचा दअवा, गऊ ग़रीबां होए सहाईआ। लहिणा देणा चुकाए पुत्तरां मावां, गिरयाज़ारी रिहा कराईआ। बल धारे भुजां बाहवां, बस्त्र शस्त्र इक्क पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे माहीआ। गोबिन्द गुर सूरा बलकार, हरि हरि आप उपाया। देवे दरस अगम्म अपार, आप आपणा दर सुहाया। पंचम मीता पंचम कर प्यार, आपणे रंग रंगाया। पार वखाए कंडे धार, धीरज धीर धराया। आप आपणा उत्तों वार, आप आपणा सीस झुकाया। पंचम रंग रंगे करतार, रंगणहारा दिस ना आया। साची सिख्या गुर विचार, गुरमति एह समझाया। पंज कक्क ल्ए रक्ख, हो प्रतक्ख आपणा रूप आप उपाया। सृष्ट सबाई नेत्र पेख उडणे कक्ख, चारों कुन्ट बैठे राह तकाया। सन्त भगत भगवन्त ल्ए रक्ख, बेमुखां दए सजाया। जूठ झूठ नकेल पाए नक्क, चारों कुन्ट फिराया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। पंचम मीता पंचम शृंगार, तन हरि आप करांयदा। शस्त्र बस्त्र अपर अपार, आपे वेख वखांयदा। आपे बन्न्ह सच्ची दस्तार, तन गात्रे आप लटकांयदा। चार वरनां कर उज्यार, एका धाम सुहांयदा। दोए जोड़ कर निमस्कार, पुरख अकाल मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम लहिणा जुग जुग देणा, नेत्र नैणां आप रंगांयदा। गुर गोबिन्द हरि रंग राता, एका रंग रंगाया। आपणा घर आप पछाता, आपे खेल खलाया। संग तजाया पुत्तरां माता, सरसा पार किनारया। गुरमुखां देवणहारा साची दाता, गढ़्ही अनन्द तजा रिहा। मिटी रैण अन्धेरी राता, साचा चन्द चढ़ा रिहा। साची सेज इक्क सुहाता, सथ्थर सूलां हेठ विछा रिहा। आप सुणाए आपणी गाथा, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। मुखी तीर टेके माथा, चिल्ला कमान उठा रिहा। तेरा निभिआ साचा साथा, समरथ पुरख इक्क ध्या ल्या। लहिण देण नाथ अनाथा, सरन तुहारी ओट रखाया। तूही पिता तूही माता, हउँ बालक रूप समाया। बैठा रहे इक्क इकांता, तेरा भेव किसे ना पाया। आदि जुगादी मारे झाता, जुग जुग वेस वटाया। चरन कँवल बंधाए नाता, चार वरनां जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द वेखे साचे घर, घर साचे डेरा आपे लाया। पंज तत्त हरि गोबिन्द, काया शब्द शृंगारया। मेट मिटाई सगली चिन्द, पिता पूत आप वारया। पारब्रह्म तेरी एका अंस, दुष्ट दमन वेख वखाया। तेरी धार तेरा सागर सिन्ध, तेरी जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, बेअन्त बेअन्त नानक रसना गाया। तन नगारे लग्गे चोट, रणजीत नगारा इक्क वजाया। गुरमुखां कढ्ढे काया खोट, दे मति आप समझाया। कलिजुग भरी ना अजे पोट, माया ममता मोह वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द साचा संग निभाया। शब्द जणाई हरि निरँकारा, एका डंक वजांयदा। गुर गोबिन्द सुत दुलारा, एका धुन सुणांयदा। तेरा मेरा इक्क प्यारा, एका रंग रंगांयदा। हउँ पुरख तूं साची नारा, साची सेज हंढांयदा। चार वरनां करना इक्क प्यारा, साचा मार्ग लांयदा। पन्थ ख़ालसा कर त्यारा, एका रूप दरसांयदा। एका अल्ला एका नाअरा, ऐनलहक्क इक्क वखांयदा। एका राम कर प्यारा, सीता सुरती आप प्रनांयदा। एका कृष्ना सोहे दुआरा, एका मोर मुकट टिकांयदा। एका विष्नूं मारे नाअरा, चतुर्भुज इक्क जणांयदा। एका ब्रह्मा गाए वारो वारा, दर दरबारे वेख वखांयदा। एका शंकर मीत मुरारा, गुर गुर आप अख्वांयदा। एका अन्दर बख्शे धारा, एका रंग रंगांयदा। करोड़ तेतीसा करे प्यारा, तेरा राह तकांयदा। अठारां बरन पार कराणा, चौहां वरनां वेख वखांयदा। एका ब्रह्म सर्ब पसारा, एका नूर दरसांयदा । कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, भेव कोई ना पांयदा। गोबिन्द गोबिन्द ढहि ढहि पए दुआरा, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, आपणी मित आपणी गत आपे आप जणांयदा। मितगत पुरख करतार, गोबिन्द बूझ बुझाईआ। आत्म बख्शे सच प्यार, नानक हथ्थ वड्याईआ। दीन इस्लाम ना उब्बल रत्त, नूर इलाही दर्शन पाईआ। राम रत्त जो गए रत्त, रत्ती रत्त रहे ना राईआ। कृष्ना र्दोपती रक्खया सति, जगत पर्दा ना कोई हटाईआ। वेद विदाता उपजे बीजे वत, चारों कुन्ट वज्जे वधाईआ। पुराण अठारां बन्न्हे नति, नाता बिधाता वेख वखाईआ। आपे देवणहारा सति, सति सन्तोख इक्क जणाईआ। अञ्जील कुरान गाए गथ, बंस बंसा दए समझाईआ। पंचम मीता पंचम वेला वेखे वत, जो जन रहे सीस झुकाईआ। सजदा धाम एका बांग एका धाम इक्ट्ठ, एका रिहा सुणाईआ। एका तीर्थ एका तट्ट, गंगा गोदावरी इक्क जणाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका दर सुणाईआ। एका नुहाउणा एका नुहात, सर सरोवर इक्क रखाईआ। एका दीवा एका बात, एका रिहा जगाईआ। एका मीता कमलापात, एका कन्त अख्वाईआ। एका पुच्छणहारा वात, जुग जुग वेस वटाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां हरिजन देवे साची दात, शब्द भण्डार आप वरताईआ। हरि का नाम सच्ची करामात, पारब्रह्म दए मिलाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, जो जन रसना गाईआ। शब्द चढ़ाए साचे राक, दो जहानां पार कराईआ। आपे होया पाकी पाक, परवरदिगार सेज हंढाईआ। लेखे लाए ख़ाकी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक आप रमाईआ। आदि अन्त कोई ना दिसे आकी आक, मेट मिटावे ख़ुदी ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द आप आपणा रिहा बुझाईआ। गोबिन्द उठ सुत दुलार, हरि साचे शब्द जणाया। पारब्रह्म होया ख़बरदार, तेरा तेरी झोली पाया। चौदां तबक वेखे मुहम्मद यार, चार यारी संग रलाया। अञ्जील कुराना बन्न्ही धार, आपे मेल मिलाया। वेद पुराणां कर उज्यार, राग रागनी सेवा लाया। नारद मुन ख़बरदार, चारों कुन्ट रिहा दौड़ाया। सुरसती सुत कर उज्यार, नाम बीना इक्क वजाया। नौ नौं सुत रूप अपार, भुजां वेख वखाया। चार सुत ब्रह्म उत्पत, आप आपणे रंग रंगाया। बराह तेरी पावे सार, यज्ञे पुरश नाउँ धराया। हाव ग़रीव हो उज्यार, नरायण नर रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। रंगणहारा हरि भगवाना, एका नूर अलाहीआ। जुग जुग वेखे मार ध्याना, दूर दुराडा बेपरवाहीआ। जगत जुग जीव होए नादाना, पंज शैताना वसे आपणा आपे रहे कुरलाईआ। सच ना मिल्या ना सच ज्ञाना, सच सुच्च ना कोई जणाईआ। काया पंचम हो प्रधाना, मन मनुआ दहि दिशा फिरे वाहो दाहीआ। मति मतवाली होई नदाना, दोए नैण रही शरमाईआ। बुध बिबेक ना कोई रखाना, सच ना कोई जणाईआ। शब्द गुर मेहरवाना, एका इष्ट देव अख्वाईआ। गुर गोबिन्द मंगे मंग देवणहारा धुर फ़रमाणा, अकाल पुरख वड्डी वड्याईआ। अजूनी रहित रूप रंग ना कोई पछाणा, निरगुण
निरगुण खेल खलाईआ। साची मूर्त हरि धर, नाद तूरत इक्क वजाईआ। जीआं जन्तां देवे शब्द वर, शब्दी शब्द करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द देवे साचा वर, अन्त तेरा बेड़ा बन्ने लाईआ। हरि भगवन्त हरि मेहरवाना, हरि हरि मेल मिलन्नया। हरि हरि देवे साचा दाना, जुग जुग वेख वखन्नया। आपे सीता आपे रामा, आपे बेड़ा बन्न्हया। आपे गोपी आपे काहना, आपे मण्डल रास वखन्नया। आपे ईसा मूसा हो प्रधाना, आपे संग मुहम्मद चार यारी बेड़ा बन्न्हया। आपे नानक गुर कर प्रधाना, लोकमात देवे नाम धन्नया। गोबिन्द सुत इक्क पछाणा, दो जहानां चढ़या साचा चन्नया। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, दिस ना आए आत्म अन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द दित्ता साचा वर, घर साचा इक्क सुहन्नया। घर सुहाए धुर दरबार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण जोती कर उज्यार, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। पावा चूल ना कोई त्यार, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। ना कोई दिसे चोबदार, ना कोई चवर झुलाईआ। पंज तत्त ना कोई आकार, रक्त बूंद ना कोई रखाईआ। ना कोई धुनी नाद वज्जे धुन्कार, सुर ताल ना कोई रखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई प्यार, करोड़ तेतीसा ना संग रखाईआ। खाणी बाणी ना कोई उज्यार, अञ्जील कुरान ना कोई पढ़ाईआ। वेद विदांता ना कोई पसार, ना कोई रचन रचाईआ। जल थल जंगल जूह ना कोई पहाड़, डूँघी कन्दर ना कोई नज़री आईआ। लक्ख चुरासी ना रंग अपार, त्रैगुण ना कोए कुड़माईआ। गुर पीर ना कोई अवतार, साध सन्त नज़र ना आईआ। इक्क अकल्ला एकँकार, अकाल मूर्त अख्वाईआ। जोत सरूपी कर आकार, निराकार बैठा डेरा लाईआ। हरि हरि खेल अपार, जुग जुग वेस वटाईआ। गुर गोबिन्द दए सहार, एका शब्द सुणाईआ। शब्द सुत दो जहान, जगत दलाल आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आपे पूर कराईआ। साचा वर हरि मेहरवान, एका बूझ बुझांयदा। गोबिन्द लेखा दए जणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। वेद व्यासा गया लिखा, चार लक्ख बत्ती हज़ार कलिजुग औध चुकांयदा। आप आपणी वंड वंडा, आप आपणा तेज धरांयदा। खण्ड खण्ड आप करा, साचा खण्डा हथ्थ उठांयदा। भेख पखण्डा दए मिटा, सोया कोई रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, अन्तिम वेला प्रगट होए साचा सज्जण सुहेला, निहकलंक आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोत धराए अन्तिम वेला हरि, हरि जोत जगांयदा। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, आप आपणा रूप वटांयदा। गुर गोबिन्द तेरा धाम अवल्ला ल्ए मल्ल, दिस किसे ना आंयदा। आप वस्सया निहचल घर अटल, उच्च महल्ल सुहांयदा। जोती शब्दी रिहा रल, नूरो नूर वखांयदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा राह वखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटावणा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। गोबिन्द तेरा संग निभावणा, सम्बल नगरी वेख वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणत बणावणा, घर घर विच दए लटकाईआ। जीव जन्त किसे दिस ना आवणा, लेखा लेखा ना कोई लाईआ। नीला नीली धारों पार करावणा, सोलां कलीआं आसण पाईआ। शाह अस्वार डेरा लावणा, कल्गी तोड़ा नाम लटकाईआ। ब्रह्मण गौड़ा वेख वखावणा, पूत सपूता बेपरवाहीआ। उच्चा टिल्ला पार करावणा, बज़र कपाटी आप तुड़ाईआ। शब्द गुर नाल रलावणा, एका डंक वजाईआ। लोआं पुरीआं आप उठावणा, लोकमात वेख वखाईआ। धरत मात सगन मनावणा, नाल लछमी करे कुड़माईआ। विष्नूं वंसी खेल खिलावणा, रत्न बस्त्र लाल छुहाईआ। पीला वेस नज़री आवणा, रंग रंगीला माधव माहीआ। कंचन रंग वेख वखावणा, हरि काली धार मिटाईआ। नौ सत तेल चढ़ावणा, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। जोत निरँजण सेव लगावणा, अनहद सेव रखाईआ। कागी काग हँस बणावणा, रागी राग अल्हाईआ। अनादी नाद इक्क वजावणा, ब्रह्मा आप सुणाईआ। बोध अगाध शब्द चलावणा, वेद पुराण भेव ना राईआ। गोबिन्द सुत आप उठावणा, हरि वड वड्डी वड्याईआ। साचा मार्ग सृष्ट लगावणा, ऊँच नीच रहे ना राईआ। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका थान बहावणा, एका जाप जपाईआ। एका विद्या ज्ञान दृढ़ावणा, एका ब्रह्म समाईआ। ऐका मन्दिर गुरुद्वार मस्जिद आप रखावणा, शिवदवाला मट्ठ इक्क कराईआ। लक्ख चुरासी काया चीथड़ा आप रंगावणा, रंगण वाला इक्क हो जाईआ। एका जोती नूर दरसावणा, घर घर फेरा पाईआ। जूठ झूठ रहिण ना पावणा, काम क्रोध ना होए हलकाईआ। सति सन्तोख धीरज यति आप बंधावना, हरि नामे वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी शब्द गावणा, अकाल पुरख इक्क मनाईआ। चरन सरोवर साचे तीर्थ सृष्ट सबाई नुहावना, दुरमति मैल गंवाईआ । एका कट्टणहारा अवण गवणा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। एका लेखा लाए उनन्जा पवणा, पवण स्वासी इक्क वखाईआ। आपे मारे मनुआ रावणा, राम नाम वड्डी वड्याईआ। एका दूजा भेव चुकावणा, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। एका मेटे कामनी कामना, एका तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। एका चण्डी चमकाए दीपक दामना, एका करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग वेखे झूठी छाहीआ। कलिजुग झूठा लशकर, हरि हरि वेख विखानया। प्रगट होए बेपरवाह, आप आपणा बेड़ा बन्न्हया। इक्क दिसाए साचा नाँ, चेतन्न रूप आप चेतन्नया। अस्थूल फड़े आपे बांह, कारन हरि हरि मन्नया। स्वच्छ करे सच न्याँ, वड दाता हरि हरि धन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा हरि, हरि जुग जुग खेल खिलन्नया। कलिजुग अन्तिम वेस वटावणा, गोबिन्द बूझ बुझाया। पुरख
अबिनाशी जामा पावणा, आप आपणा नाउँ रखाया। पंज तत्त कोई दिस ना आवणा, गोबिन्द संग निभाया। शब्द डंक इक्क वजावणा, मृदंग हथ्थ उठाया। आप आपणा नाउँ धरावणा, आप आपणा आपे गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा आपणी झोली आपे पाया। कलिजुग तेरा सति नगारा, हरि हरि आप वजांयदा। वेख वखाए सृष्ट सबाई चारों कुन्ट दहि दिश धारा, जीव अँध्यारा आप जगांयदा। पारब्रह्म प्रभ पाए सारा, रूप अनूप दरसांयदा। नाम डंक अगम्म अपारा, एका एक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। नाउँ धर हरि निरँकार, आप आपणी जोत जगाईआ। निहकलंक ल्ए अवतार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। सन्त सुहेले ल्ए उभार, हरिभगत मेल मिलाईआ। दुष्टां करे मात सँघार, देवे आप सजाईआ। साचा दर सुहाए इक्क दरबार, एका रंग रंगाईआ। मेल मिलावा नारी नार, नर नरायण आप कराईआ। बिरध बाल जवाना लाए पार, जो जन रहे शरनाईआ। चार वरनां सच्चा सिक्दार, एका एक पुरख अख्वाईआ। मीत मुरार हो त्यार, आवे जावे वेस वटाईआ। गीत सुहागी गाए वारो वार, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। भुक्खा नंगता उतरे पार जो जन दर्शन पाईआ। एका दर सुहंता जीव जन्त साध सन्त कर प्यार, एका इष्ट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणी जोत करे रुशनाईआ।
साचे घर हरि हरि भोग, हरि हरि आप लगाया। गुर संगत मेला धुर संजोग, जुग विछड़े जग मेल मिलाया। देवे दरस दर अमोघ, नेत्र नैण खुल्हाया। हउमे कट्टणहारा रोग, अमृत आत्म जाम प्याया। गुर प्रसादी गुर प्रसादि मिले साची चोग, तृष्ना भुक्ख मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, वर दाता इक्क हो जाया। हरिसंगत हरि मेलया, पारब्रह्म करतार। दर सोहया गुरू गुर चेलया, गुर गोबिन्द मीत मुरार। राम रामा सज्जण सुहेलया, काहना कृष्ना आप मुरार। कट्टणहारा धर्म राए दी जेल्हिआ, भव सागर उतरे पार। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेलया, कल कल्कि ल्ए अवतार। आपे वसे धाम निवेलया, दिस ना आए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत बख्शे चरन प्यार। चरन प्यार हरि हरि रीत, हरिजन आप चलाईआ। दो जहानां साचा मीत, घर मन्दिर वेख वखाईआ। आदि जुगादी अचरज रीत, आप आपणे हथ्थ रखाईआ। देहुरा मन्दिर काया सच मसीत, गुर पूरा बैठा आसण लाईआ। हरिजन मानस देही जाए जीत, चरन कँवल उप्पर धवल साँवल सँवल जो जन ध्यान लगाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे साचे फुल्ल कँवल, फल फुलवाड़ी मात लगाईआ। हरि सज्जण हरि पाया, नेत्र नैण उग्घाड़। घर मन्दिर इक्क सुहाया, जंगल जूह उजाड़ पहाड़। मंगल साचा गाया, अनहद शब्द सच्ची धुन्कार। डूँघी भवरी पार कराया, कर किरपा पार उतार। जोत निरँजण कर रुशनाया, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, दस्म दुआरी कुण्डा लाहया, गुरमुखां करे ख़बरदार। आत्म सेजा मेल मिलाया, सुहाया बंक सच्चा दरबार। नारी कन्ता रूप वटाया, मेल मिल्या पुरख भतार। हउमे सहिसा रोग मिटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण लाए पार। हरि सज्जण हरि मीतड़ा, एका एकँकार। जन भगतां काया चोली रंगे चीथड़ा, दुरमति मैल उतार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत भरे सच भण्डार। वस्सया धाम इक्क अनडीठड़ा, बिन सतिगुर पूरे कोए ना पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साजण ल्ए उभार। हरि साजण मीत सज्जणा, निरगुण रूप अपार । गुरमुख मेला आदि निरँजणा, सोहे बंक सच्चा द्वार। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, माया मोह निवार। जो घड़या सो भज्जणा, थिर रहे ना विच संसार। सतिगुर पूरे पर्दा कज्जणा, आदि जुगादि ल्ए अवतार। नाम चलाए सच जहाजना, चार वरनां लाए पार। आपे रचया आपणा काजना, करता पुरख खेल न्यार। शब्द अगम्मा मारे वाजना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला इक्क द्वार। हरि मन्दिर हरि पाया, गहर गम्भीर सरूप। एका दूजा भउ चुकाया, मेल मिलावा शाहो भूप। तीजा नैण इक्क खुल्हाया, दरस दिखाया चौथी कूट। चौथे पद होए सहाया, पंज तत्त विकारा गया छूट। छेवें छप्पर ना कोई जणाया, गुरमुखां गुरमुखां आपे गया तूठ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, हरिजन मेला साचे दर, तन नगारे लाए चोट।