४ मग्घर २०१५ बिक्रमी जसवंत सिँघ दे घर इटारसी शहर मध्या प्रदेश
निरगुण जोत हरि निरँकार, एका रूप समाईआ। आदिन अन्ता खेल अपार, जुग जुग वेस वटाईआ। पुरख अकाला हो उज्यार, आदि शक्त समाईआ। लक्ख चुरासी पसर पसार, आप आपणा आसण लाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, एका वेख वखाईआ। सो पुरख निरँजण ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। हँ ब्रह्म कर उज्यार, ओअँ रूप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर बेपरवाह, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग लोकमात बण मलाह, जन भगतां आप तरांयदा। शब्दी शब्द देवे सच सलाह, आत्म ब्रह्म जणांयदा। आप वखाए
साचा थाँ, पंज तत्त फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन आपणी दया कमांयदा। पंज तत्त काया गागर, हरि हरि बणत बणाईआ। गुरमुख विरला बणे नाम सुदागर, जीव जन्त आपणी बूझ बुझाईआ। देवे रत्ती नाम रत्नागर, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, घर घर वेखे सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल खलाईआ। जुग जुग वेस अवल्ला, आपे आप करांयदा। काया मन्दिर उच्च अटला, दर घर साचे आसण लांयदा। बैठा आपे इक्क इकल्ला, दिस किसे ना आंयदा। आत्म सेजा सच सिँघासण एका मल्ला, निरगण जोत जगांयदा। शब्द भण्डार बन्न्हे पल्ला, गुरमुख पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार चलांयदा। जोती शब्दी हरि हरि नाता, गुरमुख मेल मिलांयदा। भगत वछल हरि पुरख बिधाता, आप आपणा नाउँ जपांयदा। मेट मिटाए अन्धेरी राता, एका बूझ बुझांयदा। अमृत देवे बूंद स्वांता, निझर झिरना इक्क झिरांयदा। अन्तिम वेले पुच्छे वाता, सगला संग निभांयदा। आपे पिता आपे माता, हरिजन बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। नाम अक्खर जगत वक्खर, आपणी विद्या आप पढ़ांयदा। बज़र कपाटी पाड़े पब्बर, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। पंच विकारा करे सथ्थर, हउमे गढ़्ह तुड़ांयदा। नेत्र नीर विरोले अथ्थर, धूआंधार मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा वर, एका मन्त्र इक्क सुणांयदा। एका शब्द इक्क ध्यान, एका रूप दरसाईआ। एका रूप हरि निरँकार, निरगुण जोत जगाईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, काया मन्दिर अन्दर आप जगाईआ। धुन अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद ताल वजाईआ। दुरमति मैल दए उतार, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। मेल मिलावा साचे यार, डूँघी भवरी फेरा पाईआ। शब्द गुर हो त्यार, आप आपणा रूप वटाईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, जो जन रहे शरनाईआ। आदिन अन्ता एकँकार, एका गुर अख्वाईआ। साधां सन्तां देवे दरस अपार, ओअँ रूप अख्वाईआ। राम रामा हो अवतार, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। ईसा मूसा ख़बरदार, संग मुहम्मद चार यार करे कुड़माईआ। नानक गोबिन्द विच संसार, एका कन्त मनाईआ। आत्म सेजा सुत्ता पैर पसार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यार, धवल कँवल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेखे सहिज सभाईआ। लक्ख चुरासी बंधन तोड़, हरि हरि मेल मिलांयदा। हरिजन साजण साचे लोड़, आप आपणे मार्ग लांयदा। नाम चढ़ाए साचे घोड़, दो जहानां वेख वखांयदा। लोकमात वेखे दौड़ दौड़, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ा खेल खलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे मेल कर, घर साचा इक्क सुहांयदा । जोती नूर हरि उजाला, गुरमुख बूझ बुझाईआ। शब्द
बणाए सच दलाला, हरिजन पार कराईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, राए धर्म ना दए सजाईआ। लाड़ी मौत ना दए दोशाला, नेत्र नीर रही वहाईआ। अन्तिम तोड़े जगत जंजाला, जिस जन सिर हथ्थ टिकाईआ। भाग लगाए काया माटी खाला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। फल लगाए साचे डाला, अमृत फल इक्क खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचा दर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। मेलणहारा हरि गोबिन्द, एका एक अख्वांयदा। मेट मिटाए सगली चिन्द, आपणी बूझ बुझांयदा। सर्ब जीआं आपे बख्शिंद, हरिजन आप तरांयदा। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, साची धारा आप चलांयदा। मनमुख लगाए आपणी निन्द, हरि गोबिन्द साचा नाम दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त साध सन्त एका ब्रह्म दृढ़ांयदा। एका ब्रह्म इक्क विचार, एका बूझ बुझाईआ। एका शब्द इक्क आधार, एका नाम दृढ़ाईआ। एका चरन कँवल प्यार, एका हरि रघुराईआ। एका वेखे विगसे करे विचार, एका एक अंग समाईआ। एका एक दूजा भेव दए निवार, आप आपणी दया कमाईआ। एका नेत्र नैण दए उग्घाड़, दोए लोचण बन्द कराईआ। एका चौथे पद देवे वाड़, एका आपणे अंग समाईआ। एका पंचम मेटे झूठी धाड़, एका शब्द करे शनवाईआ। इक्क वखाए सच अखाड़, घट मन्दिर इक्क सुहाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्दर मन्दिर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक अक्खर जगत वक्खर, गुरमुख झोली पाईआ। हरि का नाम जगत उपदेश, जुग जुग आप उपांयदा। आपे पूजा गणपति गणेश, ब्रह्मा विष्न आप हो जांयदा। आपे राम कृष्ना कर कर वेस, आप आपणा नाउँ धराया । आपे दाता गोबिन्द दस दस्मेश, जोती जोत आप जगांयदा। आदि पुरख हरि सदा आदेस, आदि निरँजण नाउँ धरांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, ना कोई मूंड मुंडांयदा। निरगुण जोत जोत हमेश, जोती जोत जगांयदा। सन्त सुहेले रहे वेख, आप आपणी बूझ बुझांयदा। लहिणा देणा चुकाए मस्तक रेख, वस्त एका झोली पांयदा। शब्द सुनेहड़ा सच संदेश, आप आपणा आप अल्हांयदा। कलिजुग अन्तिम करया वेस, जोती जामा भेख वटांयदा। गुरमुख साजण विच प्रवेस, अलक्ख निरँजण अलख जगांयदा। अगम्म अगम्मड़ा दर दरवेश, जन भगत दुआरे फेरी पांयदा। दो जहानां नर नरेश, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आत्म ब्रह्म इक्क जणांयदा। आत्म ब्रह्म साचा घर, हरि हरि बूझ बुझाईआ। मेल मिलावा हरी हरि, हरि हरि विच समाईआ। आपे पार करा नौ दर, नूरो नूर आप अख्वाईआ। आपणा घाड़ण आपे घड़, आपे वेख वखाईआ। गुरमुखां मन्दिर आपे चढ़, आपे कुण्डा लाहीआ। दस्म दुआरी अन्दर वड़, गुरमुख खोज खुजाईआ। जिस जन फड़ाए आपणा लड़, अद्धविचकार ना कोई
डुबाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गौर ना कोई दबाईआ। एका अक्खर जाए पढ़, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, सिँघ सिँघासण बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर शब्द गुण, गुणवन्ता आप जणाईआ। शब्द गुण साचा नाम, हरि हरि आप जपाया। गुरमुखां पूरन करे काम, दिवस रैण होए सहाया। अमृत प्याए साचा जाम, ठांडा ठार वखाया। नेड़ ना आए कामनी काम, लोभ मोह ना होए हलकाया। लहिणा देणा चुक्के तृष्ना ताम, एका नाद सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचा घर, ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजाया। ब्रह्म ब्रह्माद आदि जुगादि, जुग जुग खेल खिलाया। वेखणहारा सन्त साध, सतिगुर नाम धराया। शब्द जणाई बोध अगाध, लेखे आपणे हथ्थ रखाया। जन भगतां मेट मिटाए वाद विवाद, हउमे हँगता रोग गंवाया। देवणहारा साची दाद, धुरदरगाही नाम लै के आया। मोहण माधव माध, आप आपणा वेस कराया। सुणे सुणाए सर्ब फरियाद, लक्ख चुरासी शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। धुरदरगाही इक्क वजाए अनहद नाद, अन्दर मन्दिर ताल रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरन ब्रह्म आप आपणा रूप दरसाया। पूरन ब्रह्म ब्रह्म जणा, पारब्रह्म जणाईआ। आपे वेखे बणत बणा, नेड़े दूर ना कोई रखाईआ। दो जहानां खेवट खेटा, रथ रथवाही आप हो जाईआ। भगत जनां हरि माँ प्यो बेटा, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन वखाए आपणा घर, एका दूजा भउ चुकाईआ। वेखे घर हरि निरँकारा, हरि हरि बूझ बुझाईआ। गुरमुखां मेला दीन दयाला, विछड़ कदे ना जाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाला, अट्ठे पहर सहाईआ। काया अन्दर चलाए सच्चा हल, एका बीज बिजाईआ। अमृत भरे सरोवर ताल, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। फूलण पाए साची माला, नाम डोरी इक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे एका वर, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। पूर्ब लहिणा जरम रेख, पूर्ब वेख वखांयदा। आपणे नेत्र आपे पेख, हरिजन सोए मात आप उठांयदा। हर घट आपे रिहा वेख, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, आत्म ब्रह्म जणांयदा। आत्म ब्रह्म साची सिक, हरि हरि आप जणांयदा। धुरदरगाही लेखा लिख, लोकमात वेख वखांयदा। अन्तर आत्म पाई खिच, झोली नाम भरांयदा। जगत विकारा लथ्थी विस, एका रंग चढ़ांयदा। जिस जन देवे नाम अनडिठ, आप आपणे संग निभांयदा। मनमुखां सुत्ता दे कर पिट्ठ, नेत्र नैण दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन आपणा देवे वर, एका राह वखांयदा। एका राह हरि करतार, आपणा आप चलांयदा। चार वरनां सच प्यार, दूजा भेव ना कोई रखांयदा। राज
राजान शाह सुल्तान सोहण इक्क द्वार, एका वेख वखांयदा। एका मंगे बण भिखार, नाम झोली आप भरांयदा। जो जन ढहि पए द्वार, आवण जावण फंद कटांयदा। लक्ख चुरासी करे पार, मात गर्भ फेर ना आंयदा। दस दस मास ना कोई हुलार, उलटा मुख ना कोई रखांयदा। घर आए हरि जी जाए तार, आप आपणा वेस वटांयदा । इक्क इकल्ला एकँकार, निरगुण जोत जगांयदा। निरगुण जोत कर प्यार, सरगुण मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए साचा घर, साचा घर आप दरसांयदा। अलक्ख अलक्ख अलक्खणा, अगम्म अगम्म अपार। खेले खेल पुरख समरथना, लेखा लिखे ना कोए विचार। हरि का भेव अकथ अकथना, कथनी कथ ना सके ना पाए सार। आदि जुगादी आप चलाए आपणा रथना, रथ रथवाही बेऐब परवरदिगार। आपे होए आपणी हथ्थी सक्खणा, सृष्ट सबाई पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्दर मन्दिर वेख वखाया। अलक्ख अलेख हरि हरि जोग, हरि हरि रूप समाया। दो जहानां संजोग विजोग, भोग आप कराया। आपे होए हउमे रोग, माया ममता आप समाया। आप चुगाए साची चोग, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। आपे होए रोग सोग, चिन्ता दु:ख आप अख्वाया। आपे होए त्रैलोक, चौदां हट्टां आपे फेरा पाया। आप जपाए सच सलोक, शब्द शब्दी नाउँ धराया। आपे देवणहारा मोख, अजूनी रहित आप हो जाया। आपणी संख्या आपे ल्ए घोख, आपणी विद्या आप पढ़ाया। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिन्ता गम ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अलख अभेव आप हो जाया। अलख अभेव आप करतार, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, जोती नूर दरसांयदा। हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई प्यार, पंज तत्त ना कोए रखांयदा। रक्त बूंद ना कोए सहार, मन मति बुध ना कोई दरसांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट आप अख्वांयदा। एका मन्दिर हो उज्यार, रूप अनूप दरसांयदा। दर दरवेश खेल अपार, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा राह चलांयदा। लेखा अलक्ख करतार, भेव ना पाया। पुरख अबिनाशी बन्न्हे धार, दिस ना आया। पूरन ब्रह्म आप विचार, पारब्रह्म सो जन साचा पाया। रागी नादी रहे विचार, एका शब्द अल्हाया। ब्रह्म ब्रह्मादी खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आया। एका कर्म एका धर्म विच संसार, एका लेखा दए चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेख आप हो जाया। लेखा दस्से हरि भगवन्ता, भगवन रूप समाया। शब्द जणाई साधन सन्ता, दूसर किसे दिस ना आया। आपे नारी आपे कन्ता, गुरमुख साची सेज हंढाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। आप बणाए आपणी बणता, आपे जिह्वा रिहा हिलाया। आपे महिमा
गणत अगणता, लेखा लिख ना सके कोई राया। आपे वस्सया जीआं जन्ता, आपे हर घट डेरा लाया। आप बणाए तेरी बणता, आपे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा आप हो जाया।
४ मग्घर २०१५ बिक्रमी हरदित सिँघ दे घर शब्द लिखाए इटारसी शहर
हरि हरि खेल महान, हरी हरि वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा हो मेहरबान, सति पुरखा नाउँ धराईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजान, दर साचा वेख वखाईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका बूझ बुझाईआ। मनमुक्ख भुल्ले जीव निधान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पंच विकारा पंच शैतान, पंचम संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरि सज्जण सच्चा पातशाह, एका एकँकार। सतिगुर पूरा दस्से राह, दो जहानां किरपा धार। गुरमुख साचे पकड़े बांह, मेल मिलावा विच संसार। मनमुखां मिले ना कोई थाँ, कल सुत्ते पैर पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। हरि साजण हरि जाणया, हरि हरि रूप अपार। सतिगुर पूरा करे पछाणयां, अलख अगोचर अगम्म अपार। गुरमुख साजण देवे माणया, आप आपणी किरपा धार। मनमुख होए जीव अञ्याणयां, हरि गोबिन्द ना पायण सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम अधार। नाम अधार हरि अनमुल्ला, एका एक रखांयदा। दूसर तोल किसे ना तुला, ना कोई वणज करांयदा। दर दुआरे जो जन आए भुल्ला, आप आपणा रंग रंगांयदा। भाग लगाए साची कुला, कुल कुलवन्ता नाउँ धरांयदा। फल फुल्लवाड़ी वेखे फुल्ला, रुत्त बसन्ती इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखांयदा। गुरसिख साजण जगत भिखार, आत्म अन्तर वेख वखांयदा। खेले खेल पुरख करतार, करनी करता आप कमांयदा। निरगुण सरगुण जोत उज्यार, जोती जोत डगमगांयदा। शब्द शब्दी सच्ची धुन्कार, धुन अनादी ताल वजांयदा। महल्ल अटल उच्च मुनार, काया मन्दिर आप सुहांयदा। दीवा बाती इक्क उज्यार, कमलापाती आप जगांयदा। बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर धारा मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क सुहांयदा। दर द्वार पुरख अथाह, पारब्रह्म जणाईआ। जिस जन बणाए शब्द मलाह, भव सागर पार कराईआ। आप जपाए आपणा नाउँ, आप आपणी बूझ बुझाईआ। निथाविआं देवे साचा थाउँ, दरगहि साची वड वड्याईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, माणक मोती चोग चुगाईआ। अन्तिम वेले पकड़े बाहों, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे वेख वखाईआ।
जगत निमाणे हरि लाए अंग, एका रूप समाया। अमृत धार वहाए गंग, निर्मल नीर धराया। शब्दी शब्द वज्जे मृदंग, ताल तलवाड़ा इक्क वजाया। कट्टणहारा भुक्ख नंग, लोकमात वेख वखाया। मानस जन्म ना होए भंग, जिस जन चरनी सीस झुकाया। दाता दानी सूरा सरबंग, आप आपणा वेख वखाया। जगत दुआरा आपे लँघ, धर्म दुआरा आप खुल्हाया। आत्म सेजा सच पलँघ, बैठा आसण लाया। नाम वस्त जो जन रहे मंग, देवणहार सृष्ट सुबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर किरपा वेख वखाया। वेखणहारा हरि समरथ, आदि अन्त अख्वांयदा। जिस जन रक्खे दे कर हथ्थ, दो जहानां पार करांयदा। पंच विकारा पाए नथ्थ, शब्द डोरी तन्द बंधांयदा। आप उपाए शब्द जणाए पूजा पाठ, एका नाम दृढ़ांयदा। सच सरोवर मारे ठाठ, एका ताल वखांयदा। धुरदरगाही आया नाठ, लोकमात वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन नाम नामा दृढ़ांयदा। नाम नामा वस्त अनमोल, हरिजन झोली पाईआ। शब्द भण्डारा आपे खोल्ह, आपे रिहा वरताईआ। सुन्न अगम्मों आपे बोल, आपे करे जणाईआ। तोलणहारा साचे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। सच सुच्च वजाए ढोल, जूठ झूठ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख दए वड्याईआ। गुरसिख साचे सच द्वार, वेखे खेल अपारया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, सुहाए बंक द्वारया। आवण जावण मिटे संसार, लक्ख चुरासी फंद कटा ल्या। पतित पावन आप करतार, पतित पापी पार करा रिहा। वड प्रतापी खेल न्यार, भेव अभेद भेव छुपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण लेखे ला रिहा। लेखा लिखणहार एका एकँकारया। आदि जुगादी पावे सार, लोकमात वेख वखा रिहा। भगत वछल आप गिरधार, मुकंद मनोहर आप अख्वा रिहा। दर दर वेखे हो उज्यार, दीपक जोती आप जगा ल्या। हर घट बैठा कर पसार, आप आपणा मुख छुपा ल्या। गुरमुख साचे कर प्यार, आप आपणे अंग लगा ल्या। धर्म दुआरे धर्म जैकार, पुरख निरँजण एका नाअरा ला ल्या। हँ ब्रह्म ऐका धार, पारब्रह्म रूप समा रिहा। कन्त सन्त भगवन्त धाम न्यार, शब्द सिँघासण आसण ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण चुकाए डर, जिस दर दुआरे चरन छुहा लआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोती ना कोई वरन ना कोई गोती, कोटन कोटी जीव तरा ल्या।
४ मग्घर २०१५ बिक्रमी सुरिन्दर सिँघ दे घर इटारसी
पारब्रह्म सर्ब घट अन्तर, हरि हरि जोत जगाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्तर, जुग जुग वेस वटाईआ। आप जणाए आपणा मन्त्र, एका शब्द उपाईआ। आप बुझाए लग्गी बसन्तर, सांतक सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोग जुगत हथ्थ करतार, अकल कला अख्वांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अलक्खणा वेस वटांयदा। आदि जुगादी एका कार, करता पुरख आप करांयदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, पुरीआं लोआं आप सुणांयदा। लक्ख चुरासी पसर पसार, दीपक जोती आप जगांयदा। पंज तत्त कर प्यार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। मन मति बुध दए अधार, त्रैगुण रंग रंगांयदा। नौ दर वेखे बन्द किवाड़, आप आपणी बणत बणांयदा। दसवें साचा घाड़ण घाड़, समरथ पुरख आप घड़ांयदा। आप आपणा अन्दर वाड़, आपे बन्द करांयदा। आप सुहाए सच अखाड़, सचखण्ड दुआरा थाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वेस वटांयदा। जुग जुग हरि निरँकारा, आपणी जोत जगांयदा। आदि जुगादी लै अवतारा, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण सरगुण अख्वांयदा। हरि शब्द खण्डा हरि पावे सारा, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। जेरज अंडा हो उज्यारा, उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। शब्द खण्डा तेज कटारा, आप आपणे हथ्थ उठांयदा। तिक्खी रक्खे दोवें धारा, रवि ससि सीस निवांयदा। आपे जोधा सूरबीर बली बलकारा, आपे सति पुरख अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर उपांयदा। नूरो नूर हरि उजाला, जोती जोत जगाईआ। दीनां बंधप दीन दयाला, गुर गुर रूप समाईआ। खेले खेल जगत निराला, हरिजन भेव ना राईआ। चार वरनां वखाए इक्क दुआरा, एका बूझ बुझाईआ। एक नाम एका जैकारा, एका शब्द जणाईआ। एका दर इक्क भण्डारा, एका रिहा वरताईआ। एका शाहो भूप इक्क सिक्दारा, राज राजान इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि निरँकारा, शब्द सिँघासण डेरा लाया। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, थिर घर बैठा वेस वटाया। शब्द सुत सच दुलारा, आप अपणा ल्ए जगाया। चार कुन्ट दए हुलारा, नौ सत्त फेरी पाया। राज राजानां करे ख़बरदारा, शाह सुल्तानां ल्ए मिलाया। कूड़ कुड़यारा मेट पसारा, जगत अन्धेरा दए गंवाया। सति पुरख हो उज्यारा, नाम नामा दए वखाया। मेट मिटाए काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, मन मति रहे ना राया। हउमे तृष्ना दए निवारा, अग्नी अग्ग ना कोई जलाया। कलिजुग कूड़ा करे ख्वारा, जूठ झूठ मेट मिटाया। सच सुच्च करे प्यारा, धुरदरगाही आप वरताया। बेऐब परवरदिगारा, नूर इलाही आप अख्वाया।
राम रामा हो त्यारा, लोकमात फेरा पाया। काहना कृष्ना खेल अपारा, नानक गोबिन्द वेस वटाया। निहकलंका ल्ए अवतारा, नाम डंका इक्क वजाया। जीवां जन्तां मारे मारा, साधां सन्तां ल्ए उठाया। भेख पखण्डा दए निवारा, कूड़ी क्रिया रहे ना राया। सचखण्ड सुहाए इक्क दुआरा, आप आपणा डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला सृष्ट सबाई करे प्रितपाला, आप आपणी सेव कमाया। कलिजुग अन्तिम तेरा रंग, हरि हरि वेख वखांयदा। शब्द सिँघासण बैठ पलँघ, आप आपणा घर सुहांयदा। दो जहान वजाए इक्क मृदंग, सुर ताल इक्क वखांयदा। आपणा दुआरा आपे रिहा मंग, दूसर कोए दिस ना आंयदा। जन भगतां कटे भुक्ख नंग, नाम वस्त झोली पांयदा। सच सरोवर नुहाए गंग, ताल अमृत इक्क भरांयदा। काया माटी काची वंग, कंचन गढ़्ह सुहांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे जंग, जोधा सूरबीर खेल खलांयदा। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, सोलां कलीआं आसण पांयदा। पुरीआं लोआं आपे लँघ, ब्रह्मा विष्न शिव उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा दर सुहांयदा। शब्द घोड़ा हरि दुड़ा, एका एक रखाईआ। शाहो भूप हो अस्वार, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। दहि दिशा दए हुलार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। मुला शेख़ मुसायक दस्तगीर ल्ए उभार, आप आपणा वेख वखाईआ। ग्रन्थी पन्थी बन्न्हे धार, दिवस रैण करे जणाईआ। लक्ख चुरासी पसर पसार, हर घट बैठा आसण लाईआ। आपे वस्सया सभ तों बाहर, दिस किसे ना आईआ। ब्रह्म पारब्रह्म करे पछाण, हरि हरि वेख वखाईआ। पूत सपूता हरि बलवान, एका झण्डा रिहा झुलाईआ। धर्म खण्डा फड़ कमान, कर्म कुरमां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी बणत बणाईआ। बणत बणा हरि बनवारी, आपणी बणत बणांयदा। निरगुण जोत कर उज्यारी, गुरमुख वेख वखांयदा। माया ममता करे ख्वारी, दुरमति मैल गंवांयदा। साजण साचा मीत मुरारी, माया मोह चुकांयदा। चार वरन सुहाए इक्क द्वारी, एका मार्ग लांयदा। एका गुर इक्क अवतारी, एका नाअरा लांयदा। एका भूप इक्क सिक्दारी, चोबदारी इक्क वखांयदा। एका जोत जगत निरँकारी, आदि शक्त रूप वटांयदा। एका नूर नूर हो उज्यारी, एका नूर आप हो जांयदा। बेऐब परवरदिगारी, ख़लक ख़ुदाई वेख वखांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यारी, यार यारां डेरा लांयदा। ऐनलहक्क रिहा ललकारी, एका मुकामे हक्क वखांयदा। राम राम अवतारी, कलिजुग वेस वटांयदा। काहना कृष्ना मुकंद मनोहर अगम्म अपारी, त्रिलोकी नाथ साथ वखांयदा। नानक सतिगुर बन्न्हे धारी, एका राह तकांयदा। गुर गोबिन्द पैज संवारी, सच्चा मार्ग लांयदा। अन्तिम कल प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, वेद व्यासा वेख वखांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म तेरी पाए
सारी, हँ ब्रह्म आप समांयदा। हरि नाम खण्डा तेज प्रचण्डा पाए वंड सृष्ट सबाई हाहाकारी, भेव कोई ना पांयदा। जन भगतां आप सुहाए घर सच्चा दरबारी, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। आदि जुगादी खेल अपारी, कलिजुग फेरा आपे पांयदा। नाम मदि प्याए जाम पहली वारी, शब्द प्याला हथ्थ उठांयदा। दुरमति मैल रिहा उतारी, बस्त्र शस्त्र तन सजांयदा। हरिजन वेखे चरन द्वारी, चरन द्वार इक्क सुहांयदा। काल महांकाल करे रख्वारी, सिर समरथ हथ्थ टिकांयदा। राए धर्म रोवे धाहां मारी, दर दरबारा वेख वखांयदा। चित्रगुप्त ना बणे लिखारी, आप आपणा लेख लिखांयदा। लाड़ी मौत ना करे शृंगारी, तन वेस ना कोई करांयदा। सुहाए बंक दर द्वारी, सचखण्ड साची सेज सुहांयदा। साचा धाम पुरख अपारी, अगम्मड़ा धाम सुहांयदा। मानस जन्म ना कोई हारी, जो जन चरन ध्यान रखांयदा। हर घट जोत कर उज्यारी, सरगुण डेरा लांयदा। लक्ख चुरासी पावे सारी, घट घट वेख वखांयदा। कलिजुग तेरी करे कारी, त्रैगुण वेख वखांयदा। सम्मत सम्मती पावे सारी, साध सन्त आप उठांयदा। सुरत व्याहे जनक सपुत्री हरि दुलारी, राम रामा नाउँ रखांयदा। आदि जुगादि एका दरबारी, कलिजुग खेल खलांयदा। एका शब्द कर उज्यारी, सोहँ नाउँ धरांयदा। चार वरनां करे प्यारी, ज़ात पात ना कोई रखांयदा। कर्म धर्म ना होए ख्वारी, एका ब्रह्म जणांयदा। देवे नाम सच्ची ख़ुमारी, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्तिम मूल चुकांयदा। कलिजुग कूड़ा रिहा रो, अन्तिम अन्त आया। दुरमति मैल मुखड़ा धो, चारों कुन्ट वेख वखाया। जूठ झूठ संग ना दिसे को, सगला संग ना कोई निभाया। माया ममता झूठा मोह, साचा दर ना किसे खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाया। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, धरत मात रही कुरलाईआ। दिवस रैण करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। खुल्हड़े केस धाहां रही मार, दर दर दए दुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। धरनी धरत धवल दए सहार, एका बूझ बुझाईआ। जूठ झूठ दए निवार, सच सुच्च करे कुड़माईआ। शब्दी शब्द शब्द प्यार, शब्द धुन उपजाईआ। बोध अगाधी खेल अपार, बोध अगाध जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर धरनी लेखे लाईआ। साध सन्त गए हार, दिवस रैण कुरलाए। शाह सुल्तान ना पायण सार, बैठे जगत मुख छुपाए। राज ताज गए संसार, हरि का नाम ना कोई ध्याए। काम क्रोध तन शृंगार, हउमे अग्न जलाए। काया अन्धेरा दिसे अपार, सच महल्ल ना कोई जणाए। मगर लग्गी पंचम धाड़, बिन गुर पूरे कोए ना पार कराए। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़, जगत बसन्तर ना कोई बुझाए। बज़र कपाटी देवे पाड़, दर द्वार ना कोई सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि सन्तन मेल मिलाए। सन्तन रो रो आत्म पुकारे, एका एक जुदाईआ। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़े, डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। खेले खेल अगम्म अपारे, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। सृष्ट सबाई लुट्टी जाए दिन दिहाड़े, कलिजुग माया पर्दा पाईआ। मनमुखां वेख वखाए मौतष् लाड़े, साचा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा कर्म कमाईआ। आपणी करनी आपे कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी जोती आपे धर, जोती जोत आप जगाईआ। वरन गोती वस्सया बाहर, अलक्ख निरँजण वड वड्याईआ। सृष्ट सबाई चुक्के डर, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। आपे करे आपणी मेहर, प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलिजुग जीव जगत तृष्ना गए सड़, अग्नी अग्नी अग्ग सताईआ। पंचम विकारे रहे सड़, दिवस रैण लड़ाईआ। सन्त सुहेले एका अक्खर गए पढ़, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। आपे लावणहारा जड़्ह, वेखणहारा आप हो जाईआ। चौथे घर आपे चढ़, घर साचा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग तेरा बस्त्र अन्तिम तेरे तन पहनाईआ। कलिजुग तेरा जगत सिंगार, हरि हरि वेख वखांयदा। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यार, सच सुच्च ना कोई जणाया। जूठा झूठा मीत मुरार, शाह सुल्तान वड जरवाना अख्वांयदा। ना कोई कन्त ना कोई नार, सुत दुलार ना कोई अख्वांयदा। बेटी बेटा ना कोई प्यार, मात पित ना मेल मिलांयदा। जगत नईआ डुब्बी विच मँझधार, साचा बेड़ा ना कोई चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत जगांयदा। निरगुण जोत हरि प्रधान, हरि हरि वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ निशान, चारों कुन्ट रिहा झुलाईआ। अन्तिम वेखे इक्क मैदान, नौ खण्ड रिहा उठाईआ। रक्त बूंद पंज शैतान, साचा संग निभाईआ। तृष्ना तृखा पीण खाण, हउमे रही सताईआ। दूई द्वैती लग्गा बाण, ना कोई मेट मिटाईआ। हरि का रूप ना सके कोई पछाण, सति सरूप अख्वाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, पारब्रह्म दिस ना आईआ। रागी नादी सारे गाण, धुनी नाद ना कोई वजाईआ। ग्रन्थी पन्थी करन ज्ञान, गुर गोबिन्द ना कोई मिलाईआ। अञ्जील कुरान सर्ब करन ऐलान, सच ख़ुदा ना कोई वखाईआ। गुरमुख विरला करे पछाण, जिस जन बूझ बुझाईआ। दाता दानी हरि मेहरबान, कलिजुग अन्तिम खेले खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, धाम अवल्लड़ा इक्क इकल्लड़ा, बैठा आसण लाईआ। शब्द सिँघासण हरि अपार, एका धाम सुहाया। निरगुण जोती कर उज्यार, आपणा आसण लाया। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, लोआं पुरीआं फोल फुलाया। अन्तिम वेले दए हुलार, धरनी धवल सुहाया। राज राजाना करे ख्वार, शाह सुल्तान रहिण ना पाया। दर
दर मंगण भिक्ख द्वार, घर घर वेख विखाया। जगत नवाबा विच उजाड़, चरन भरवासा जिस गंवाया। आप चबाए आपणी दाहड़, आप आपणा वेस विटाया। लग्गे अग्ग सतारां हाढ़, साचा दिवस सुहाया। धरत मात तेरा इक्क अखाड़, हरि साचा वेख वखाया। आप उठाए अगम्मी धाड़, नेत्र नैणां दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा खेल खलाया। कलिजुग तेरा रंग चलूल, हरि हरि वेख वखांयदा। हरि का भाणा ना जाए भूल, आपणा भाणा आप वरतांयदा । शब्द शस्त्र हथ्थ उठाए त्रशूल, आपणी दया कमांयदा। शंकर शिव कन्त कन्तूहल, ब्रह्मा वेता सेवा लांयदा। सच सिँघासण ना कोई पावा ना कोई चूल, विष्नूं वेसा वेस वटांयदा। बाशक सेजा बरसे फूल, सांगो पांग हंढांयदा। जुग जुग चुकाए जगत मूल, लहिणा देणा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चतुर्भुज कहांयदा।
४ मग्घर २०१५ बिक्रमी इटारसी शहर
मनमति जगत विभचार, गुरमति हरि शरनाईआ। पंज तत्त विकारा जगत हँकार, नाम वथ्थ वड्डी वड्याईआ। जूठ झूठ मोह प्यार, चरन कँवल सहिज सुखदाईआ। गुरसिख साची सच विचार, अन्तर मन्त्र हरि लिव लाईआ। मेटे गढ़्ह काया हँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दुरमति मैल धवाईआ। मन अन्धला माया मत, दिवस रैण अन्धेरा। गुर सतिगुर पूरा जाणे मित गति, सद वसे नेरन नेरा। जिस जन दया कमाए कराए साचा हित्त, चुकाए हेरा फेरा। दरस दिखाए नित नवित्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे तारे कर कर मेहरा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हरी हरि आप अख्वाया। जिस जन देवे नाम दान, जगत विकारा मोह मिटाया। काया मन्दिर सच मकान, नौ दुआरे पार कराया। जोत निरँजण खेल महान, दिवस रैण डगमगाया। धुनी नाद सच्ची धुनकान, अनहद एका ताल वजाया। शब्दी गुर पवण मसाण, कवरी भवरी फोल फुलाया। पंच विकारा मेट शैतान, सच सुच्च वरताया। आत्म ब्रह्म ब्रह्म ज्ञान, चरन ध्यान रखाया। रागी राग सुणाए कान, आप आपणा आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त बुझाया। तत्त ज्ञान शब्द प्रवेश, जोती जोत जगाईआ। हरि हरि साजण सच संदेश, हरिजन आप सुणाईआ । आपणे नेत्र आपे वेख, आपे बूझ बुझाईआ। आपे होए रिखी केस, जगत गवर्धन आप उठाईआ। आपे दाता दस दस्मेश, गोबिन्द आप अख्वाईआ। प्रगट होए नर नरेश, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जगत तमाशे आपे वेख, आप आपणे गले लगाईआ। लेखे लाए चरन छुहाई दाढ़ी केस, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। मस्तक लाए
साची मेख, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, दुरमति मैल मिटाईआ। अमृत आत्म ठांडा नीर, अमृत जाम प्याया। सांतक सति करे सरीर, तृष्ना तृखा मिटाया। शब्द पहनाए साचा चीर, एका एक बस्त्र हथ्थ रखाया। दूई द्वैती कढ्ढे पीड़, हउमे हँगता मार मुकाया। चोटी चाढ़्हे आप अख़ीर, शब्द पल्लू लड़ फड़ाया। अन्तिम बन्न्हणहारा बीड़, घर साचे फेरा पाया। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करता करनेहार करनी किरत रिहा कमाया। गुर किरपा हरि जाणया, मेला बेपरवाह। मूर्ख मुग्ध मन मानया, लेखा लिखे शाह। होए चतुर सुघड़ स्याणया, जपे जपावे साचा नाँ। नाम देवे वंञ मुहाणया, शौह दरयाए बेड़ा पार करा। शब्दी शब्द सच बिबाणया, गुरमुख साचे ल्ए चढ़ा। करे कराए पुण छाणया, लक्ख चुरासी जगत न्याँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, अन्तिम पकड़े आप आपणी बांह।