पुस्तकालयभाग ७

५ मग्घर २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा सिँघ सभा गवालियर शहर

हरि मन्दिर हरि सुहाया, पारब्रह्म करतार। निरगुण जोती नूर रुशनाया, अलक्ख अगम्म अपार। आदि निरँजण वेस वटाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंका नाउँ रखाया, शब्द डंका अपर अपार। चारों कुन्टां रिहा उठाया, लक्ख चुरासी ख़बरदार। शाह सुल्ताना रिहा हिलाया, लोआं पुरीआं पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार। पुरख अकाल दीन दयाल, हरि हरि जोत जगाईआ। खेले खेल दो जहान, दिस किसे ना आईआ। निहकलंक बली बलवान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। गोबिन्द जोधा सूरबीर बली बलवान, सगला संग निभाईआ। रसना चिल्ला तीर कमान, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्यान, हर घट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। पारब्रह्म पुरख करतार, एका एक अख्वाया। आदि अन्त ल्ए अवतार, जुग जुग वेस वटाया। वेखे विगसे करे विचार, भेव किसे ना पाया। निरगुण रूप हो उज्यार, लोकमात वेख वखाया । सृष्ट सबाई दए हुलार, नाम हुलारा इक्क लगाया। चार वरनां इक्क द्वार, एका बूझ बुझाया। एका नाम इक्क जैकार, एका शब्द जणाया। खड़ग खण्डा इक्क कटार, तेज प्रचण्डा हथ्थ उठाया। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, जेरज अंड फोल फुलाया। मनमुख जीव दुहागण नार रंड, कलिजुग अन्तिम दए मिटाया। रहिण ना देवे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप अपणा वेस वटाया। नर नरायण हरि भगवन्त,

अकल कला अख्वाईआ। गुरमुख वेखे साजण सन्त, दहि दिशा फेरी पाईआ। आप बणाए आपणी बणत, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। एका नाम रसना जिह्वा मणीआ मंत, एका स्वास चलाईआ। सद सद महिमा गणत अगणत, लेखा लेख विच ना आईआ। दर दरवेस जुगा जुगन्त, धरत धवल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि निरँकार, एका एकँकारया। लोकमात हो उज्यार, आप आपणा नाउँ धरा ल्या। वेद व्यासा मीत मुरार, गुर गोबिन्द संग निभा ल्या। सन्त सुहेले लाए पार, गुर चेले वेख वखा रिहा। मनमुख डुब्बे विच मँझधार, कलिजुग कूड़ा वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा नाउँ उपा ल्या। नाउँ उपाया हरि निरँकार, एका जोत जगाईआ। इक्क इकल्ला खेल अपार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। ब्रह्मा विष्न देवत सुर दए हुलार, शब्द हुलारा इक्क रखाईआ। कलिजुग तेरा पार किनार, सम्मत सम्मती दए वड्याईआ। खेले खेल अन्तिम वार, करनी करता नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वेस वटाईआ। जोती जामा हरि भगवाना, आपणी कल वरताईआ। खेले खेल दो जहानां, पताल आकाश वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, आपणा सगन मनाईआ। गुरमुख साजण कर पछाणा, आप आपणा मेल मिलाईआ। धर्म झुलाए इक्क निशाना, एका रंग रंगाईआ। वेखे खेल गोपी काहना, मण्डल मण्डप आप सुहाईआ। एका पद दस्से निरबाणा, अमरापद आप समाईआ। जोधा सूर बली बलवाना, निरगुण जोत नूर करे रुशनाईआ। एका चिल्ला तीर कमाना, सृष्ट सबाई रिहा उठाईआ। वेख वखाए जीव जहानां, साधां सन्तां ल्ए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम राह, हरि हरि वेख वखांयदा। गुरमुख वेखे थाउँ थाँ, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। करता करे सच न्याँ, जुग जुग वेस वटांयदा। जिस जन देवे आपणा नाँ, आपणी बूझ बुझांयदा। निथाविआं देवे साचा थाँ, घर साचा इक्क सुहांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दुरमति मैल गंवांयदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, सिर हथ्थ समरथ टिकांयदा। आपे पिता आपे माँ, बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। फड़णहारा साची बांह, सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खलांयदा। खेलणहार हरि समरथा, अकल कला अख्वाईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथा, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्था, जीवां जन्तां आप भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत पन्दरां वड वड्याईआ । सम्मत पन्दरां भेख

अगम्मा, हरि हरि आप करांयदा। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्मा, ना कोई बणत बणांयदा। पवण स्वासी ल्ए ना दमा, नेत्र नीर ना कोई वहांयदा। आदि जुगादी एका कम्मा, आपे आप करांयदा। दो जहानां बेड़ा बन्हा, बन्न्हणहार आप अख्वांयदा। गुरमुख चरन लगाए जिउँ धन्न धन्ना, आप अपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिलांयदा। मेल मिलावा हरि गोबिन्द, हरिजन वड्डी वड्याईआ। मेट मिटाए सगली चिन्द, जो जन रहे सरनाईआ। अमृत आत्म देवे सागर सिन्ध, साचा ताल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। अन्तिम वेला हरि घर पाया, हरि वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी मंगल गाया, हउमे रोग गंवाईआ। सेज सुहञ्जणी सच हंढाया, आत्म दर खुल्हाईआ। ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजाया, जेरज अंड तोड़ तुड़ाया। भेख पखण्ड बेड़ा पार कराया, एका तत्त समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणा मेला हरि निरँकार, आपणा आप कराईआ। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, गुर गोबिन्द वेख वखाईआ। मात पिता कर प्यार, आप आपणे रंग रंगाईआ। हरि जी सुहाए इक्क द्वार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। खेवट खेटा बण मलाह, बेड़ा इक्क चलाईआ। पंचम बैठा डेरा ला, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देवणहारा साचा वर, गोबिन्द तेरा साचा गढ़्ह सुहाईआ। गोबिन्द तेरा साचा गढ़्ह, हरि हरि वेख वखांयदा। हरी हरि आपे बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। समरथ पुरख अग्गे खड़्ह, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोई वखांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, आप आपणा मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वेख वखांयदा। गुरमुख साजण साचा माण, हर घर वज्जी वधाईआ। गुरसिख संग शब्द बिबाण, एका नाम चढ़ाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, अनन्त कला वरताईआ। जिस जन अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सन्त साध साध सन्त बख्शे चरन ध्यान, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म सच्ची शरनाईआ। एका रंग श्री भगवान, दूजी वस्त नज़र ना आईआ। तीजा नैण खेल महान, एका दृष्ट खुल्हाईआ। चौथे दर वड बलवान, पुरख अबिनाशा मेल मिलाईआ। पंचम सोहे दर दरबान, पंचम वेख वखाईआ। दीपक जोती इक्क महान, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। कमलापाती खेल महान, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। लहिणा देणा बाकी चुकाए विच जहान, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत वड वड्याईआ। संगत स्वागत हरि हरि पाया, हरि नामे वज्जी वधाईआ। राग रागनी राग गाया, रागी नादी एह अल्हाईआ।

जागरत जागरत जागरत गुर नज़री आया, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। भागत भागत भागत दर द्वार सुहाया, बंक दुआरा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, गुरमुखां देवे वड वड्याईआ। वड वड्याई गुरसिख, गुरमति हरि हरि भाईआ। साचा लेखा देवे लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरुदुआरे नाम भिक्ख, गुर पूरा झोली पाईआ। दूई द्वैती उतरे विख, माया ममता रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नेत्र आपे पेख, आपे ल्ए जगाईआ। गुरमुख सोया आप जगाए, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। फड़ फड़ बाहों मार्ग पाए, एका बूझ बझाईआ। धुन अनादी राग सुणाए, अनहद ताल वजाईआ। चरन धूढ़ अशनान माघी आप कराए, दुरमति मैल गंवाईआ। हउमे झूठा रोग गंवाए, सच सुच्च करे कुड़माईआ। हँस कागी आप बणाए, मातलोकी जोत जगाईआ। वाद विवादी रहिण ना पाए, जो जन रहे शरनाईआ। मोहण माधव माधी दरस दखाए, कँवल नैण वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी वेस वटाए, वडा दाता बेपरवाहीआ। नानक गोबिन्द लेख लिखाए, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम एका डंक वजाए, शाह सुल्तान राज राजान सोए रिहा आप उठाईआ।

५ मग्घर २०१५ बिक्रमी गुरदुआरा बन्दी छोड़ हरि गोबिन्द साहिब दे अस्थान पर शब्द लिखाया गया
संगत संमेत किला गवालियर

मूर्त अकाल जोत अपार, हरि हरि आप जगाईआ। लोकमात खेल अपार, पंज तत्त वज्जी वधाईआ। नानक मेला पुरख अपार, पारब्रह्म सरनाईआ। एका रूप अगम्म अपार, आपणा आप दरसाईआ। शब्द अनादी एका ताल, आपणा आप अल्हाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सार, आदि निरँजण वड वड्याईआ। बोध अगाधी खेल अपार, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण सरगुण एका धार, गुर नानक वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नूर करे रुशनाईआ। नानक गुर शब्द नगारा, एका एक वजांयदा। सृष्ट सबाई पावे सारा, इक्क निशान आप उठांयदा। चार वरना करे प्यारा, बरन अठारां पार करांयदा। इक्क सुहाए सच दुआरा, दर दुआरा खोल खुलांयदा। नाम सति कर प्यारा, सांतक सति वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी जोती जोत जगांयदा। जोती जोत नूर उपा, हरि हरि दया कमाईआ। नानक दीवा बाती इक्क टिका, एका वेख वखाईआ। कमलापाती वेस वटा, लोकमात करे रुशनाईआ। शब्द सुगाती धुरदरगाह, आप आपणा ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, कलिजुग वेखे सृष्ट सबाईआ। कलिजुग अन्तिम साचे खेल, हरि हरि आप कराया। नानक सतिगुर साचा मेल अंगद अंग लगाया। अंगद चढ़या साचा तेल, लहिणा लैहिणे झोली पाईआ। मिल्या पुरख हरि सज्जण सुहेल, एका दूजा भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाया। साचा घर उच्चा मन्दिर टिल्ला, हरि हरि वेख वखांयदा। निरगुण रूप इक्क इकल्ला, आप आपणा डेरा लांयदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, पुरख अबिनाशी खेल खलांयदा। वसणहारा जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी जोत जगांयदा। दीवा बाती जोत उज्यार, नानक गुर कराईआ। अंगद किया ख़बरदार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। एका रंग रंगे करतार, काया चोली आप रंगाईआ। शब्दी शब्द भर भण्डार, अतोट अतुट रखाईआ। वरते वरतावे विच संसार, आप आपणी चलत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत जोत जगा, जोती जोत जगाया। आप आपणी किरपा कर, लहिणे लहिणा झोली पाया। सच ख़ज़ाना अग्गे धर, समरथ हथ्थ सिर टिकाया। शब्द बिबाणा गया चढ़, लोआं पुरीआं पार कराया। अकाल पुरख वेखे खड़्ह, रंग रूप ना कोए वखाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, लक्ख चुरासी विच समाया। आपणी विद्या आपे पढ़, गुर सतिगुर आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया । सुहाया दर मंगलाचार, पंज तत्त वज्जी वधाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, एका तत्त गया समझाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। वरभण्डी पावणहारा सार, आदि जुगादि वेस वटाईआ। भेख पखण्डी दए निवार, शब्द डण्डा एका हथ्थ उठाईआ। आत्म रंडी पावे सार, नार दुहागण ना कोई अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी देवे सच सुगंधी, लोआं पुरीआं आप महिकाईआ। लोआं पुरीआं फल फुलवाड़ी, शब्दी फल लगाया। लेखे लाए चरन छुहाई दाढ़ी, अमरू निथावां वेख वखाया। बज़र कपाटी आपे पाड़्ही, जोत ललाटी वेख वखाया। दर घर साचा देवे वाड़ी, गुर पूरे वड सरनाया। आपे होया पिच्छे अगाड़ी, अग्गा पिच्छा ना कोए वखाया। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ी, एका नूरो नूर उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल्ल अटल इक्क वखाया। उच्च महल्ल अटल मिनार, अमरदास समझाईआ। काया मन्दिर पावे सार, पंज तत्त फोल फुलाईआ। त्रैगुण तेरा खेल न्यार, भेव कोई ना पाईआ। डूँघी भवरी पार किनार, नौ दर वेख वखाईआ। धुनी शब्द वज्जे धुन्कार, अनहद ताल वजाईआ। पंचम वेखे वारो वार, अगम्मड़े धाम सुहाईआ। अमृत भरया ठंडी धार, जलधारा इक्क वखाईआ। बज़र कपाटी पर्दा पाड़, आत्म सेजा इक्क

सुहाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। अमरदास गुर ढहि पया द्वार, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। आपे कन्त आपे नार, नर नरायण आप हो जाईआ। आपे पिता आपे बेटा आपे होए कन्त भतार, आपणा भेख आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अंगद दित्ता साचा वर, अमरदास वखाए साचा घर, दस्म दुआरी इक्क सुहाईआ। दस्म दुआरी खोल्ह दरवाज़ा, गुर गुर वेख वखाया। नज़री आया ग़रीब निवाज़ा, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। अस्व घोड़ा एका ताजा, शब्दी शब्द रखाया। दिवस रैण मारे वाजां, गुरमुखां रिहा उठाया। लक्ख चुरासी रचया काजा, आदि जुगादी खेल रचाया। जन भगतां देवे नाम दाजा, धुरदरगाही पल्ले गंढ्ढ बंधाया। लोकमात करया काजा, नानक अंगद अमरू विच टिकाया। अमरदास गुर साजण साजा, हरि साचा वेख वखाया। खेले खेल देस माझा, भेव किसे ना पाया। शाहो भूप वड राजन राजा, तख्त सुल्तान आप हो आया। पावे सार दो दो आबा, आबेहयात वेख वखाया। फोल फुलाए काया मक्का काअबा, आप आपणी दया कमाया। गुरसिक्खां उलटी करे कँवल नाभा, अमृत आत्म मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धरनी धवल आप सुहाया। धरनी धवल आप संवार, आपणी दया कमाईआ। कँवल कँवला कर उज्यार, कँवल नाभ सुहाईआ। अगम्म अगम्मड़ा भेव न्यार, नाड़ी चम्मड़े डेरा लाईआ। दमड़ी दमड़े ना कोई वणज वपार, माया मोह ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी विद्या आपे वेख, आपे करे पढ़ाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, आपे रिहा अल्हाईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़, आपे रिहा सुणाईआ। आप आपणा तोड़ गढ़्ह, हँकारी गढ़्ह रहिण ना पाईआ। आपणे विकारे आपे गया सड़, रत्ती रत्त रहे ना राईआ। आपणा प्रकाश आपणी नाड़ी आप कर, आपे वेख वखाईआ। आप आपणी लाए जड़्ह, फुल फुलवाड़ी आप उठाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, अमरदास गुर ल्या फड़, हरि साचे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोती कर उजाला, हरि हरि रूप वटांयदा। दीनां बंधप दीन दयाला, भेव कोए ना पांयदा। राम दास गुर खेल निराला, साचा वणज करांयदा। शब्दी शब्द बण दलाला, बाल बाला लेखे लांयदा। पाए नाम तन साची माला, फूलण बरख़ा आप बरसांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाला, अट्ठे पहर वेख वखांयदा। तोड़णहारा जगत जंजाला, जागरत जोत जगांयदा। काया वेख सच्ची धर्मसाला, धुरदरगाही डेरा लांयदा। दीपक जोती एका बाला, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। शब्द वजाया साचा ताला, ताल तलवाड़ा इक्क रखांयदा। नाम लपेटे सच रोमाला, साचा पर्दा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती साचा वर, देवणहारा आप अख्वांयदा। जोती दीपक आप

जगा, नानक अंगद विच समाईआ। अमरदास गुर सेव कमा, रामदासे गया समाईआ। रामदास गुर भेव खुल्हा, लेखा अलक्ख जगाईआ। अलक्ख निरँजण दरस दिखा, सगली चिन्त मिटाईआ। अलक्ख अगोचर बेपरवाह, एका एक सुहाईआ। निरगुण सरगुण डेरा ला, सहिज सुभा वखाईआ। महल्ल अटल इक्क सुहा, दस्म दुआरी वेख वखाईआ। अमृत साचा ताल सुहा, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। आत्म सेजा दए सुहा, बैठा डेरा लाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा रिहा वखा, चारों कुन्टां फेरा पाईआ। एका ब्रह्म आप उपा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। शब्द अगम्मी रिहा जणा, वरन गोत ना कोई रखाईआ। निहकर्मी निहकर्म रिहा कमा, अकाल पुरख सेव कमाईआ। रामदास गुर ल्या मना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। दोए जोड़ ढहि पया सरना, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी पकड़े बांह, आप आपणे गले लगाईआ। मेल मिलाए जिउँ पुत्तरां माँ, जोत निरँजण वड वड्याईआ। आदि निरँजण देवणहारा साचा थाँ, साची बूझ बुझाईआ। एका नगर इक्क गरां, एका धाम सुहाईआ। पंचम मीता पंचम वखा, पंचम वेख वखाईआ। पंचम मीता आप सखा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राम दास वड्डी वड्याईआ। रामदास गुर हरि हरि पा, आत्म वज्जी वधाईआ। हउमे सहिसा रोग गंवा, माया ममता मोह चुकाईआ। चरन ध्यान इक्क लगा, दूसर दर ना कोई वखाईआ। नेत्र लोचण इक्क खुल्हा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चौथे पद आप समा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जगाईआ। आवण जावण गेड़ कटाया, पतित पावण होए सहाईआ । सतिगुर पूरे दर्शन आप कराया, विछड़ कदे ना जाईआ। नानक सतिगुर शब्दी शब्द मनमति रखाया, दो जहानां मेल मिलाईआ। कामनी कामन नेड़ ना आया, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, साचा दर खुल्हाईआ। महल्ल अटल दस्म दुआर, गुर गुर वेख वखाया। चारों कुन्ट पावे सार, आप आपणा मूल चुकाया। अमृत ताल ठांडी ठार, साचा सर रखाया। दिवस रैण रैण दिवस कर प्यार, एका रंग रंगाया। भरया रहे सच भण्डार, सच सुच्च वरताया। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाया। कलिजुग तेरा वेखे कूड़ पसार, कूड़ी क्रिया दए मिटाया। जूठ झूठ संग शृंगार, लक्ख चुरासी रही लगाया। चार यार संग मुहम्मद मारन नाअर, ऐनलहक्क वेख वखाया। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, ख़ालक ख़लक विच समाया। सर्ब जीआं दा सांझां यार, अकाल पुरख रूप वटाया। रामदास कल पावे सार, आप आपणा रंग रंगाया। सच निशान सच दरबार, लोकमात वेख वखाया। अर्जन मीता हो त्यार, सच घर इक्क सुहाया। परखे नीता अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। बैठा रहे इक्क अतीता, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, पंचम गुर लेखा लिख्या गया जुड़, धुर मस्तक वेख वखाया। गोबिन्द मेला हरि अपार, आपणा आप कराईआ। आपे गोबिन्द आपे ज़ाहर, अन्दर बाहर आप हो जाईआ। आप आपणा करे प्यार, दूर नेड़े ना कोई जणाईआ। अट्ठे पहर इक्क धुन्कार, एका लिव रखाईआ। एका वेखे सच सच्चा दरबार, दर द्वार इक्क सुहाईआ। शाहो भूप इक्क सिक्दार, एका नज़री आईआ। एका पुरख सृष्ट सबाई नार, लक्ख चुरासी सीस झुकाईआ। एका देवणहार भण्डार, आदि अन्त वेख वखाईआ। एका तोला बणे वरतार, नाम शब्द रिहा वरताईआ। शब्द शब्दी कर पसार, सतिगुर पूरे बूझ बुझाईआ। दिवस रैण एका धार, अट्ठे पहर रहे जणाईआ। आपे करया ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। बोध अगाधी खेल न्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर धीर धराईआ। हरि शब्द गुर गुर बाणी, शब्द रूप समाया। अर्जन पाया पद निरबाणी, अपणा मोह चुकाया। पारब्रह्म प्रभ मिल्या साचे हाणी, विछड़ कदे ना जाया। लेखा जाणे चार खाणी, चारों जुग फोल फुलाया। चार वरन रक्खे आणी, एका नाम ध्याया। लक्ख चुरासी पुण छाणी, सच सुच्च नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रामदास गुर दित्ता वर, गुर अर्जन वेख वखाया। गुर अर्जन सति सरीर, हरि हरि रूप वटाया। बानी शब्द गुर साचा तीर, दो जहानां पार कराया। लोआं पुरीआं पए वहीर, ब्रह्मा विष्न शिव रहे कुरलाया। करोड़ तेतीसा नैण विरोले नीर, सुरपति राजा इन्द दए दुहाया। गुरमुख लोकमात चोटी चढ़े अख़ीर, गुर सतिगुर साचा राह वखाया। हउमे हँगता कढ्ढे पीड़, दुरमति मैल धवाया। मेल मिलावा साधां सन्त पीर, भगत भगवन्त वेख वखाया। नाम पहनाए बस्त्र चीर, उतर कदे ना जाईआ। सति सन्तोखी बन्न्हे धीर, आत्म ब्रह्म वखाया। एका रंग रंगाए हस्त कीट, शाह फ़कीर एका धाम सुहाया। ग़रीब निमाणयां देवे अमृत सीर, हरि का शब्द आप प्याया। आपे वेखे शाह पीरां पीर, शाह सुल्तान हरि रघुराया। दो जहानां दस्तगीर, हरि बैठा हथ्थ टिकाया। डूँघा सागर भवजल होए माहीगीर, गुरमुख साचा ल्ए तराया। कट्टणहारा जगत जंजीर, धर्म राए फंद कटाया। गुरु ग्रन्थ बन्न्ही बीड़, लोकमात गुर अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा शब्द आपे धर, आप आपणा लेख लिखाया। शब्द धुर संजोग, गुर अर्जन वड वड्याईआ। आत्म अन्तर मिली चोग, माणक मोती वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी कटे रोग, जो जन दर्शन पाईआ। सति सन्तोखी साचा जोग, धीरज धीर इक्क धराईआ। दर्शन देवे दर अमोघ, जो जन रसना गाईआ। पार कराए तीनों लोक, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। एका शब्द इक्क सलोक, एका करे पढ़ाईआ। हरि का भाणा ना सके कोई रोक, गुर अर्जन वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाईआ।

दर सुहाए हरि हरि बंक, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे राउ आपे रंक, राज राजान आप हो जाईआ। खेले खेल बार अनक, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आप उठावणहारा धणख, राम रूप हो जाईआ। आपे मेल मिलावा सीता सपुर्त्ती जनक, गुरसिख सुरती आप प्रनाईआ। आप वजाए शब्द डंक, गुर अर्जन कलम चलाईआ। आपे लावणहारा तणक, जोती जोत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर दए वड्याईआ। गुरमीता गुर मेलया, गुर गुर रूप अपार। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेलया, लोकमात ल्ए अवतार। चार वरनां सज्जण सुहेलया, सति सरूप अगम्म अपार। आपे वसे सद नवेलया, हर घट बैठा कर पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बन्न्हे आपणी धार। आपणी धार आपे बन्न्ह, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। रैण घोर चढ़या साचा चन्न, आप आपणा भेट कराईआ। लक्ख चुरासी राग सुणाया कन्न, पारब्रह्म जो अल्हाईआ। करे प्रकाश काया माटी तन, जोत निरँजण आप जगाईआ। चेतन्न चेते साचा मन्न, घर मेला साचे माहीआ। भाण्डा भरम देवे भन्न, साची सिख्या इक्क सुणाईआ। पंचम विकारा देवे डन्न, घर साचे मिले वधाईआ। मन मनुआ जाए मन्न, मति बुध होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश एका रंग रंगाईआ। पंज तत्त कर प्यार, त्रैगुण बंधन पाया। गुर अर्जन वेखे खेल न्यार, हरि साचे शब्द उपाया। नानक मीता निरगुण धार, निरवैर रूप समाया। अकाल मूर्त खेल अपार, निरभउ दिस ना आया। जोती नूर सच्ची सरकार, सगला संग निभाया। आदि अन्त मेल करतार, करता पुरख नाउँ धराया। सन्त कन्त भगवन्त बन्न्हे धार, पारब्रह्म वड वड्आया। जीवां जन्तां पैज जाए संवार, जो जन सरनाई आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम दर वेख वखाया। पंचम मेला पंचम प्रधान, पंचम वज्जी वधाईआ। पंचम बहि बहि साचे गाण, पंचम मुख सलाहीआ। पंचम वेखे सच निशान, काया मन्दिर आप टिकाईआ। पंचम बन्न्हे एका थान, नाम डोरी एका पाईआ। पंचम जोधा सूरबली बलवान, पंचम गुर वेख वखाईआ। पंचम गढ़्ह काया हँकार, पंचम रूप वखाईआ। पंचम वस्सया सच मकान, बैठा आसण लाईआ। पंज तत्त हो प्रधान, सति पुरख करे कुड़माईआ। हरी हरि खेल महान, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। गोबिन्द सुत कर पछाण, पूत सपूता वेख वखाईआ। एका राग सुणाया कान, एका ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग रंगाईआ। आपणे रंग आप रंगा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। आपणे अंग आप लगा, सहिज सहिज सुखदाईआ। आपे देवणहारा मता, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपे जाणे आपणी रीता, आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिगोबिन्द वेख वखाईआ। गोबिन्द हरि एका

रूप, एका रंग रंगाया । पुरख अबिनाशी शाहो भूप, सच सिँघासण मेल मिलाया नाता तुट्टा जूठ झूठ, सच सुच्च करे कुड़माया। अमृत आत्म दित्ता घुट्ट, अन्दर अन्दर मेल मिलाया। साचा लाहा ल्या लुट्ट, दूसर हथ्थ किसे ना आया। आपे चढ़या साची चोट, गुर नानक दर्शन पाया। पुरख अबिनाशी साची ओट, एका सरन तकाया। सच नगारे लग्गे चोट, तन बस्त्र इक्क सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। शस्त्र बस्त्र तन अपार, आपणी धार चलाईआ। शाह फ़कीरां पावे सार, फ़कीर फ़कीरा विच टिकाईआ। अमीर अमीरा सच्ची सरकार, सीस ताज इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो जहानां करे रुशनाईआ। आपे शाह आपे पीर, आपे तख्त बराज्जया। आपे दरवेश आपे दस्तगीर, आपे खेले खेल ग़रीब निवाज्जया। आपे नर आप नरेश, आप आपणा साजण साज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल ग़रीब शाह नवाब्या। घर विच घर सच द्वार, गुर गुर उपदेसा। ना कोई मीत ना मुरार, ना कोई संग नर नरेशा। लोकमात खेले खेल न्यार, पंज तत्त जोत प्रवेशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे दर आपे दए आदेसा। शब्द अदेस हरि निरँकार, गुर पूरे वज्जे वधाईआ। इक्क इकल्ला पावे सार, जुग जुग वेस वटाईआ। जगत महल्ला खेल न्यार, राज राजान भेव ना राईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। पंज तत्त झूठा नाता, जगत मोह तुड़ाया। खेले खेल पुरख बिधाता, भेव किसे ना राया। उत्तम रक्खे आपणी जाता, ज़ात पात ना कोए जणाया। शब्द जणाई साची गाथा, एका अक्खर आप उपाया। वेख वखाए कमलापाता, सतिगुर मुख सालाहया। गुरमुखां बंधाए साचा नाता, चरन कँवल जोड़ जुड़ाया। नाम चढ़ाए साचे राथा, रथ रथवाही आप अख्वाया। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथा, जो जन सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपार, पंज तत्त शब्द बंधन बंधाया। शब्द बंधन तन सरीर, आपणी खेल खलाईआ। रसन ना जाणे कोई जीव, लेखा लिख्त विच ना आईआ। दाता दानी गुणी गहीर, गहर गम्भीर समाईआ। दर्शन लोचण तरसन सुरपति इन्द, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाईआ। वेखणहार हरि समरथा, आपणा मूल पछाणया। पंज तत्त विकारा पाई नथ्था, बन्दीख़ाना इक्क सुहा रिहा। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्था, शाह सुल्ताना आप जणा रिहा। दिवस रैण फिरे नठ्ठा, आप आपणी कार कमा रिहा। जिस जन आपणी आपे देवे मत्ता, दे मति मात समझा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत गढ़्ह इक्क सुहा ल्या। जगत गढ़्ह जगतष् मकान, जगत जीव सहारया।

खेले खेल दो जहान, अन्त ना पारावारया। जोधा बीर नौजवान, मीर पीर आप अख्वा रिहा। बन्दीख़ाना कर परवान, आप आपणा चरन छुहा ल्या। राज राजाना बख्शे इक्क ध्यान, शेर शेर रूप समझा ल्या। हो दलेर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग रंगा ल्या। बन्दीख़ाने डेरा लाया, हरि हरि भेव ना राईआ। सतिगुर साचे खेल रचाया, आप आपणा चोज वरताईआ। शाह सुल्तानां रिहा डराया, भय भयानक एह दरसाईआ। आप आपणा दे बुझाया, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ हुक्म सुणाया, शब्दी शब्द उपाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, नौ खण्ड सत्त दीप चारों कुन्ट वेख वखाईआ। सत्त सागरां फेरा पाया, डूँघे ताल चरन छुहाईआ। निर्मल कर्म उजागर आप कराया, तरनहार आप हो जाईआ। जगत सौदागर आप बणाया, नाम वणजारा वेला रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बैठा अन्दर वड़, आपे वेख वखाईआ। जगत किला साचा कोट, सिँघ शेर रूप वटाया। आपे लावणहारा चोट, तन नगारा आप वजाया। आपे कढ्ढणहारा खोट, दे मति आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखाया। सरगुण भेख हरि करतार, निरगुण खेल खलांयदा। हरि गोबिन्द होया ख़बरदार, आप आपणा रंग वखांयदा। शाह सुल्तानां मारे मार, शब्द शब्दी वेख वखांयदा। एका दर बण भिखार, ढहि ढहि सीस निवांयदा। बन्दीख़ाने गेड़ निवार, बस्त्र तन छुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम धार, आपणे हथ्थ रखांयदा। किला कोट जगत तजावणा, हरि गोबिन्द वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां गले लगावणा, पूरन ब्रह्म जणाईआ। लक्ख चुरासी फंद कटावणा, आवण जावण रहे ना राईआ। साचा लड़ आप फड़ावणा, एका पल्लू अग्गे डाहीआ। बवन्जा अक्खर धार चलावणा, पैंतीस मुख रखाईआ। सत सतारां लेखे लावणा, हरि सच वड्डी वड्याईआ। शाह सुल्तानां लेख लिखावणा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम मेल मिलावणा, नौ खण्ड करे कुड़माईआ। सत्तां दीपां डंक वजावणा, एका नाअरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द वेखे साचा घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। सोलां तन तन शृंगार, बावन रूप समांयदा। हरिजन साचे कर प्यार, सगला संग निभांयदा। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जगत नाम ना कोई वखांयदा। राज राजान ढहि ढहि पए द्वार, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। कवण पाए प्रभ साची सार, हरि का दर दिस ना आंयदा। सतिगुर पूरा गुर अवतार, दे मति आप समझांयदा। सगला संग मीत मुरार, दो जहानां आप निभांयदा। देवे वर दर द्वार, एका शब्द सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, बवन्जा देशां वंड वंडांयदा। शब्द संदेशा दए सच्ची सरकार, निरगुण जोती जोत जगांयदा। गोबिन्द संग अन्तिम वार, दिस किसे ना

आंयदा। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। राज राजानां चढ़या चाअ, निउँ निउँ सीस झुकाया। सतिगुर बणया सच मलाह, बेड़ा बन्ने लाया। शब्द जपाए एका नाँ, वाह वाह गुरू सुहाया। निथाविआं दित्ता साचा थाँ, थान थनंतर वेख वखाया। अन्तिम वेले पकड़े बांह, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द तेरा साचा दर, घर साचा दए सुहाया। किले कोट जगत हँकार, गुर पूरा आप तुड़ांयदा। बावन बावन कर प्यार, बवन्जा वेख वखांयदा। सतिजुग त्रेता पार किनार, द्वापर मूल चुकांयदा। कलिजुग खेले खेल अपार, आप आपणी कल वरतांयदा। गुर चेले सोहिण इक्क द्वार, घर मेले आप करांयदा। रंग नवेले ख़बरदार, अट्ठे पहर जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलजग तेरी अन्तिम वर, गुर गुर संग निभांयदा। गुर गुर संग सर्ब गुर देवा, सगला संग निभाईआ। लेखे लाए चरन कँवल कमाई साची सेवा, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। दरस दखाए नेत्र नैणां, कँवल नैण वड वड्याईआ। अन्तिम भाणा सहिणा पैणा, देश बवन्जा ल्ए उठाईआ। लक्ख चुरासी जूठे झूठे वहिण वहिणा, ना दिसे कोई सहाईआ। नात तुट्टे मात पित भाई भैणां, साक सज्जण ना कोई अख्वाईआ। हरि गोबिंद गुर पाया साचा गहिणा, राज राजाना माण दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेख वखाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार हरि हरि साची जोत जगाईआ। किले कोट कर प्यार, वेखे बेपरवाहीआ। गुर का रूप अपर अपार, जगत नेत्र दिस ना आईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठाईआ। करनहारा सर्ब उज्यार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ । गुरमुख साचे ल्ए उभार, आप आपणी दया कमाईआ। राज बवन्जा सच प्यार, मानस वेख वखाईआ। सम्मत सोलां मेल करतार, शब्दी शब्द पुजाईआ। सम्मत सतारां नीर वहायण ज़ारो ज़ार, घर साचा राह तकाईआ। अट्ठ अठारां हो ख्वार, वेखण साचा माहीआ। उन्नी उनीसा बेमुहार, पान्धी पन्ध भुलाईआ। बीस बीसा होए ख़बरदार, दिल्ली दुआरा वेख वखाईआ। जमन किनारा पावे सार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पन्दरां कत्तक अपर अपार, वीह सद बिक्रमी नाल रलाईआ। पंचम मीता ख़बरदार, पंचम मुख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक अंगद अमरदास रामदास गुर अर्जन हरिगोबिन्द एका नाम वड्याईआ।

८ मग्घर २०१५ बिक्रमी गाइर्ती तपोबन मथरा बिन्दराबन दे विच मेहर बाबा दे इक्क चेले नाल

पारब्रह्म प्रभ ल्ए अवतार, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती नूर कर उज्यार, जोती जोत जोत जगाईआ। शब्द खण्डा अपर अपार, आदि निरँजण हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर नौ सत्त वेख वखाईआ। भेख पखण्डा दए निवार, एका तत्त बुझाईआ। एका शब्द अगम्म अपार, पुरख अबिनाशी आप उपाईआ। हँ ब्रह्म शब्द सोहँ भेख अपार, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। जरम कर्म धर्म पूर्ब रिहा विचार, पंज तत्त डेरा लाईआ। मन मति बुध पावे सार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेख वखाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। समुंद सागर भरया ताल, सति सरोवर चौदां लोक त्रैभवन फोल फुलाईआ । वसणहारा काया गागर रंग महल्ल अटल उच्च मिनार, दस्म दुआर खोल्ह खुल्हाईआ। तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार, हउमे हँगता माया ममता वेख वखाईआ। जटा जूट पावे सार, तन लंगोट वेख विचार, ख़ाकी ख़ाक भस्म भिखार, आप आपणी खेल खिलाईआ। मस्तक तिलक त्रैसूल ललाट, वेखणहारा आण बाट, जोत निरँजण सच ललाट, काया डूँघा औखा घाट, कवण दुआरा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरबान आप हो जाईआ। कवण रूप हरि अवतार, मेहरबान कवण अख्वाया। कवण बाबा करे पछाण, कवण नेत्र खोल्ह खुल्हाया। कवण तन वजाए रबाबा, अनहद साचा ताल रखाया। कवण मेल मिलाए दो दो आबा, आप आपणा रंग रंगाया। कवण वखाए काया मक्का काअबा, हक्क हकीकत संग रलाया। कवण चुआए अमृत नाभा, सर सरोवर इक्क वखाया। कवण वखाए साचा ताजा, अस्व घोड़ा शब्द दुड़ाया। कवण लक्ख चुरासी अन्दर मन्दिर फिरे भाजा, जोत सरूपी वेस वटाया। कवण शब्द भूप वड राजन राजा, लोक परलोक होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम वेखे साचा घर, दर दुआरा इक्क वखाया। मेहरबान हरि निरँकार, निरगुण नूर समाया। आदिन अन्ता इक्क अवतार, एका रूप वटाया। साधां सन्तां पावे सार, भुल्ल रहे ना राया। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, लोकमात फेरा पाया। निहकलंका नाउँ अपार, शब्द डंका इक्क वजाया। सम्बल नगरी धाम न्यार, माझा देस वेख वखाया। साढे तिन्न हथ्थ करे भगत प्यार, जागरत जोत जगाया। लहिणा देणा छुट्टे सर्ब संसार, जनहरि हरिजन हरि हरि नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे वर, वेख वखाए साचा घर, मथरा बिन्दरा बन्न्ह अद्धविचकारे डेरा लाया। जगत अहूती जगत हवन, जुग जुग वेख वखाईआ। शब्दी शब्द साची पवण, ब्रह्मण्डां आप चलाईआ। हरि का भेव जाणे कवण, कोटन कोट बैठे तन रंगाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, काया कुण्ड इक्क वखाईआ। काया कुण्ड साची जोत, दिवस रैण जगाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई बरन वखाईआ। एका तन नगारे लाए चोट, नाम डंका रिहा वजाईआ। पंच विकारा कढ्ढे खोट, हर घट बैठा डेरा लाईआ। साधां सन्तां जीआं जन्तां माया ममता भरी ना अजे पोट, जगत होई हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान बावा बाबा कवण रूप दरसाईआ।