९ मग्घर २०१५ बिक्रमी सन्त हीरा सिँघ दे नाल गुरदुआरा गुर तेग बहादर मथरा शहर विच
गुर प्रसादि गुर भेटयां, गुर पारब्रह्म करतार। सतिगुर साचा खेवट खेटयां, दो जहानां लाए पार। हरिजन उपजाए साचा बेटयां, वेख वखाए सर्ब संसार। नाम दोशाले आप लपेटयां, रूप रंग अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल अपार। हरि प्रसादि हरि भाया, घर साचे वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर इक्क समाया, सरगुण वेख वखाईआ। अकाल मूर्त दया कमाया, अजूनी रहित वड्डी वड्याईआ। गुरसिख साचे ल्ए जगाया, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका सन्त ब्रह्म समझाया, आत्म ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। मानस जन्म लेखे लाया, जो जन आए सरनाईआ। कर्म धर्म दए वखाया, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। समरथ हथ्थ सिर टिकाया, दो जहानां वेख वखाईआ। अकथनी कथा शब्द जणाया, बोध अगाध भेव ना राया। नाम साचे रथ चढ़ाया, लोक परलोक पार कराईआ। साढे तिन्न हथ्थ वक्त चुकाया, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जगत हउमे सैंहसा रोग गंवाया, चरन कँवल कँवल चरन सच सरनाई इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रसादि गुर प्रसादी, दर दर एका पाईआ। हरि प्रसादि हरि जाणया, हरि हरि रूप अपार। गुरसिख चले सतिगुर भाणया, आत्म अन्तर इक्क प्यार,। आप आपणा मूल पछाणयां, हउमे हँगता रोग निवार। एका बख्शे चरन ध्यानया, सच दुआरा एकँकार। अकल कला आप अख्वानया, जुग जुग मात ल्ए अवतार। कलिजुग अन्तिम जगत पछाणया, लक्ख चुरासी होए ख्वार। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ स्याणया, घर पावे मीत मुरार। आत्म सेजा इक्क सुहाणया, जोत निरँजण कर उज्यार। अनहद धुनी नाद वजानया, आत्म धुन अपर अपार। मिले मेल श्री भगवानया, विछड़ ना जाए विच संसार। आवण जावण फंद कटानया, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। लग्गे भोग दर परवानया, एथे ओथे दो जहानां पाए सार। पारब्रह्म अबिनाशी करता इक्क वखाए धर्म निशानया, धुरदरगाही अपर अपार। गोबिन्द
खेल जगत महानया, नानक निरगुण साची धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण देवे वर, बिरध बाल जवान अवस्था रिहा तार। बाल जवानी जगत बुड़ेपा, हरि हरि रंग रंगाया। आत्म अन्तर आपणे नेत्र आपे पेखा, भेव अभेद गंवाया। लिखणहारा साचा लेखा, धुरदरगाही नज़री आया। जिस जन कढ्ढे भरम भुलेखा, माया मोह चुकाया। लेखे लाए धारी केसा, गुर गोबिन्द रूप वटाया। खेले खेल दस दस्मेसा, निरगुण सरगुण रंग रंगाया। दर द्वार कोटन कोट ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, भेव किसे ना पाया। गुरमुखां दर दुआरे हरि हरि नर नरेशा, दर दरवेशा, बन मथरा फेरा पाया। मम्मा ; मोह प्यार, हरिजन सरनाईआ। थथ्था ; थिर घर सच्चा दरबार, पुरख अबिनाशी बैठा डेरा लाईआ। रारा ; राम रूप करतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अगम्म अगोचर खेल अपार, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। सज्जण सुहेले रिहा तार, आप आपणी कल वरताईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, नानक गोबिन्द जोत जगाईआ। निहकलंका डंक अपार, शब्द शब्दी आप वजाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी हाहाकार, दिवस रैण रही कुरलाईआ। भगत सोहिण सच द्वार, बंक दुआरा इक्क वखाईआ। आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता भेख अपार, भेखाधारी भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन वखाए साचा घर, गोपी काहन नज़री आईआ। सुरती गोपी हरि हरि काहन, काया मथरा आप सुहाईआ। नाम रखाए सच निशान, धर्म दुआरे आप झुलाईआ। धुनी राग साचे काहन, अनहद ताल वजाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। बन्द किवाड़ी आप तुड़ान, बज़र कपाटी सिला हटाईआ। दस्म दुआरी मेल मिलाण, जोती जोत समाईआ। आत्म सेजा हो प्रधान, हरि बैठा बेपरवाहीआ। पंज तत्त ना कोई पछाण, मन मति बुध ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, सन्त कन्त भगवन्त साचे घर मंगल गाईआ। सन्तन नारी हरि भगवन्ता, कन्त रूप अख्वाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। जो जन दर दुआरे आए मंगता, दाता दानी नाम झोली दए भराया। तोड़्हे गढ़्ह हउमे हँगता, दूई द्वैती मेट मिटाया। मानस जन्म ना होए भंगता, आवण जावण लेखे लाया। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख नंगता, नाम नामा इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, नाम प्रसादि आदि जुगादि पारब्रह्म, आत्म ब्रह्म साचा मेल मिलाया।
९ मग्घर २०१५ बिक्रमी गुर नानक बगीची गुरदुआरा मथरा शहर
पारब्रह्म सर्ब सुखदाता, एका एक अख्वांयदा। आपे पिता आपे माता, गुरसिख बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। आपे देवणहारा नाम दाता, दानी दाता झोली पांयदा। आपे बणया भैण भ्राता, सगला संग आप निभांयदा। आपे बख्शणहारा चरन नाता, चरन कँवल मस्तक धूढ़ इक्क वखांयदा। आपे मेटणहारा अन्धेरी राता, काया मन्दिर अन्दर खोज खुजांयदा। आपे देवे अमृत आत्म बूंद स्वांता, जगत तृष्ना आप मिटांयदा। आपे दस्से धुनी नाद अनहद साची गाथा, आप आपणा ताल वजांयदा। आपे लहिण देण चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब पूर्ब वेख वखांयदा। आप निभाए सगला साथा, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। आपे रक्खे दे कर हाथा, आप आपणी दया कमांयदा। सर्बकला आपे समरथा, समरथ पुरख नाउँ धरांयदा। सगल वसूरा हरिजन लाथा, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पांयदा। लहिणा देण चुकाए आण बाटा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। नाम वणज कराए साचे हाटा, चौदां लोक फोल फुलांयदा। सर सरोवर वखाए इक्क तीर्थ ताटा, काया डूँघी कन्दर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलांयदा। जगत विछोड़ा जुग जुग, हरि हरि आप कराईआ। बंधन भाई सुत सैण साक, भगत सगला संग ना कोई निभाईआ। लक्ख चुरासी वेखे मार झात, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जो जन दिवस रैण रहे अराध, मानस मानुक्ख लेखे लाईआ। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम सुहाईआ। जिस जन मिल्या कमलापात, कलिजुग सैंहसा रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जन साजण वेख वखाईआ। किरपा कर हरि भगवान, जगत दु:ख मेट मिटांयदा। इक्क वखाए सच निशान, धर्म दुआरे आप झुलांयदा। नाम भण्डार पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। भगत भगवन्त एका थान, थान थनंतर इक्क सुहांयदा। जिस जन बख्शे आत्म ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ांयदा। लेखा चुक्के जीव जहान, जोती जोत जगांयदा। अनहद राग सुणाए कान, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। शब्द निराला मारे बाण, बज़र कपाटी चीर चिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपे होया निगहबान, वेख वखाए दो जहान, लोआं पुरीआं हो प्रधान, गुरमुख गुरसिख गुर पूरा वेख वखांयदा।
९ मग्घर २०१५ बिक्रमी अमीर चन्द गुलाटी दे घर पलवल शहर
हरिभगत हरि जाणया, आत्म ब्रह्म विचार। तन मन्दिर वेख वखाणया, महल्ल अटल उच्च मिनार। राम रामा रूप पछाणया, निरगुण खेल अगम्म अपार। दर द्वार होए परवानया, आदि पुरख निरँजण पावे सार। देवे नाम सच निशानयां, लोकमात दीप उज्यार। एक सुणाए साची बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाए दर द्वार। हरिभगत हरि रंग है, राम रूप अपार। नाम मंगे एका मंग है, सच वस्त सच दरबार। मानस जन्म ना होए भंग है, लक्ख चुरासी उतरे पार। अमृत धारा वहे साची गंग है, मिल पीओ ठंडा ठार। दो जहानां कटे भुक्ख नंग है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत भगती पावे सार। भगती हरि हरि दर सुहाया, भगतन रूप अपार। नेत्र नैण इक्क खुल्हाया, मिटया अन्ध अँध्यार। जोत निरँजण आप जगाया, वेखे विगसे करे विचार। काया मन्दिर डेरा लाया, धर्म सुहाए दस्म दुआर। निरगुण जोत करे रुशनाया, आप आपणी किरपा धार। हरिजन विरले बूझ बुझाया, लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसार। कलिजुग माया पर्दा पाया, नेत्र नैण ना सके कोई उग्घाड़। काम क्रोध लोभ मोह हलकाया, दुरमति मैल ना सके उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे भगती वर, नाम भगती भरे भण्डार। नाम भगती सच ख़ज़ाना, भगवन्त हथ्थ रखाईआ। जन भगतां देवे दो जहानां, आदि जुगादि नाउँ धराईआ। जुग जुग खेले खेल महाना, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। अछल अछल्ल आप पछाना, कल बावन भेख वटाईआ। अंसा बंसा जोत महाना, नर नरायण रूप दरसाईआ। राम सीता हो प्रधाना, त्रै त्रै वेख वखाईआ। खेले खेल कृष्ना काहना, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल महाना, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, सत्तां दीपां करे रुशनाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर मेल मिलाना, थान थनंतर इक्क सुहाईआ। जन भगतां बन्न्हे नाम गाना, सति सन्तोखी डोरी एका हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचा दर, दर दुआरा इक्क खुल्हाईआ। आत्म अन्तर सच द्वार, हरिजन आप खुल्हाया। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़, आप आपणा दरस दिखाया। पंचम घर पंचम देवे वाड़, बन्द किवाड़ा आपे लाहया। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाया। नेड़ ना आए मौत लाड़, राए धर्म ना दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत देवे भगती वर, भगवन भगवन्त रूप समाया।
१० मग्घर २०१५ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे घर करोल बाग
१२ ए १६ डब्बलयू ई ए नवीं दिल्ली
गृह मन्दिर हरि भाया, निरगुण जोत उज्यार। दीवा बाती इक्क रखाया, पुरख अबिनाशी खेल अपार। आत्म ताकी इक्क खुल्हाया, आप आपणी किरपा धार। लहिणा देणा बाकी मूल चुकाया, जुग जुग ल्ए मात अवतार। तन ख़ाकी लेखे लाया, वेख वखाए कर विचार । अमृत साकी जाम प्याया, निझर झिरना ठंडी ठार। नाम राकी आप चढ़ाया, दिवस रैण ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। गृह मन्दिर हरि वस्सया, पारब्रह्म करतार। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, निरगुण जोत कर उज्यार। घर साचे बहि बहि हस्सया, नूर इलाही बेऐब परवरदिगार। दूर दुराडा फिरे नस्सया, लोआं पुरीआं पावे सार। गुरमुख विरले मार्ग आपणा दस्सया, लक्ख चुरासी पसर पसार। तीर निराला एका कस्सया, रसना चिल्ला मारे मार। हरिजन हिरदे अन्दर आपे वस्सया, रूप अनूप शाहो सरकार। जगत विकारा देवे झस्सया, त्रिलोकी नंदन पावे भार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे होए उज्यार। गृह मन्दिर घर सुहञ्जणा, जोती दीप अपार। शब्द अनादी एका वज्जणा, धुन अनाद सच्ची धुन्कार। मेल मिलावा हरि हरि सज्जणा, गुर सतिगुर मीत मुरार। अमृत आत्म पी पी रज्जणा, हउमे दु:खड़ा रोग निवार। तन पर्दा एका कज्जणा, तन बस्त्र देवे शब्द अपार। आप मिटाए लोक लजना, देवे दरस अगम्म अपार। जगत नगारा एका वज्जणा, लक्ख चुरासी ख़बरदार। जो घड़या सो भज्जणा, आदि जुगादी एका कार। गुरमुख विरले हरि चरन दुआरे बहि बहि सजणा, आप वखाए सच दरबार। नाम चढ़ाए सच जहाजना, दो जहानी पार उतार। शाहो भूप वड राज राजना, राउ रंक इक्क प्यार। ग़रीब निमाणयां करे काजना, सेवक सेवक सेवादार। सच सुगाती देवे दाजणा, धुरदरगाह ना करे उधार। खेले खेल देस माझना, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाए साचा घर बार। घर मन्दिर हरि मेलया, रूप अगम्म अथाह। इक्क दुआरा गुरू गुर चेलया, गुर सतिगुर बेपरवाह। आपणा खेल आपे खेलया, आपे बणया जगत मलाह। घर साचे सज्जण सुहेलया, इक्क जपाए साचा नाँ। सद वसे रंग नवेलया, निथाविआं देवणहारा थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पकड़णहारा बांह। घर मन्दिर उच्च अटारीआ, हरि हरि बणत बणाईआ। जगे जोत इक्क निरंकारया, निरगुण नूरो नूर समाईआ। खेले खेल अगम्म अपारीआ, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। शाहो भूप सच्चा सरदारीआ, तख्त ताज वेख वखाईआ। राज जोग इक्क जणा रिहा, एका बूझ बुझाईआ। रसना भोग इक्क
लगा रिहा, आत्म रस वड्डी वड्याईआ। धुर संजोग मेल मिला रिहा, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। दरस अमोघ दर दिखा रिहा, नाम चोग इक्क चुगाईआ। दो जहानां रोग मिटा रिहा, पतित पुनीता आप कराईआ। तिन्नां लोकां पार रखा रिहा, सचखण्ड दुआरा इक्क जणाईआ। एका शब्द सलोक सुणा रिहा, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। लक्ख चुरासी तेरा भोग पा रिहा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर वेखे बेपरवाहीआ। घर मन्दिर उच्च अटल महल्ला, हरि हरि जोत जगाईआ। अबिनाशी करता दर बैठा इक्क इकल्ला, एका एक समाईआ। पावे सार जला थला, जल थल महीअल आप हो जाईआ। सच दर गुरमुख विरले मल्ला, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जगत द्वैती मेटे सल्ला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाईआ। चरन प्रीती घोल घुल्ला, दरगहि साची धाम सुहाईआ। लक्ख चुरासी आप भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल्ल खेल खलाईआ। पुरख अगम्मा दीपक एका बला, लोआं पुरीआं करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर मन्दिर वेख वखाईआ। गृह मन्दिर पतित पावण, आपणा आप कराईआ। भेखाधारी भेख बावन, बल राजा संग निभाईआ। आप फड़ाया आपणा दामन, दृष्ट अगोचर वेख वखाईआ। दरगहि साची साचा ज़ामन, जम जंदार नेड़ ना आईआ। अमृत मेघ बरसे सावण, सांतक सति वरताईआ। जगत हँकारा तुट्टे गढ़्ह लंका रावण, राम रामा होए सहाईआ। धुरदरगाही साचा ज़ामन, एका पल्ला नाम फड़ाईआ। गुरसिख सज्जण सुहेल चरन धूढ़ी सच्चा नहावण, अट्ठ सट्ठ मूल चुकाईआ। एका शब्द अनादी गावण, सो पुरख निरँजण जो रहे ध्यााईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर सच्चा बंक सुहाईआ। गृह मन्दिर साचा बंक, हरि हरि आप सुहन्नया। गुरमुख विरले जोती शब्दी लाए तनक, पंचम देवणहारा डन्नया। मेल मिलावा वासी पुरी घनक, सम्बल नगरी बेड़ा बन्न्हया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख चढ़ाए साचे चन्नया। चन्न सूरज रवि ससि, आदि जुगादि प्रकाशिआ। हरि सज्जण मेला बीस बीस, गुरमुख सच्चा भरवास्सया। दरस दखाए नस्स नस्स, पावे सार पृथ्मी अकाशिआ। हिरदे अन्दर वस वस, लेखा लाए बिन स्वास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, हरि साचा शाहो शाबास्सया। गृह मन्दिर वस्सया शाहो भूप, रूप रंग ना राया। जोती नूर सति सरूप, शब्द शब्दी नाउँ धराया। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाया। लहिणा देणा चुकाए जूठ झूठ, सच सुच्च करे वरताया। जिस जन आपे जाए तुठ, जगत दुआरा इक्क सुहाया। अमृत देवे साचा घुट्ट, अन्तर आत्म इक्क प्याया। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, आप आपणा शब्द उठाया। गुरमुख विरले लाहा रहे लुट्ट, मनमुखां जीवां दिस ना आया। लक्ख
चुरासी कलिजुग अन्दर डूँघी जड़्ह देवे पुट्ट, शौह दरियाए आप रुढ़्हाया। वहिंदे वहिणां देवे सुट्ट, एका धक्का नाम लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, चार दिवार ना कोई रखाया। गृह मन्दिर हरि द्वार, हरि हरि वेख विखानया। छप्पर छन्न ना पावे सार, बाढी बणत ना कोई बणानया। लेखा लिखे ना कोई संसार, वेद कतेब होए प्रधानया। गुरमुख साचे करे प्यार, जिस जन बख्शे चरन ध्यानया। घर विच घर घर खेल अपार, खेले खेल श्री भगवानया। कोटन कोट रवि ससि करन निमस्कार, ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ सीस झुकानया। गुरमुख मेला सच भतार, हरि कन्ता रूप वटानया। नारी सेजा एका धार, एका जोत मिलानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर तन अन्दर दर घर हरि नर नरायण, हरी हरि करे परवनयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग जुग वेस अनेक ना कोई रूप ना कोई रेख, पंज तत्त नाम जगत करे प्रधानया। नाम वस्त हरि उपा, आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां देवे कर प्यार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। साध सन्त ल्ए उभार, पंज तत्त करे रुशनाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, आप आपणा रूप वटाईआ। अलक्ख निरँजण भेव न्यार, अबिनाशी करता खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, आत्म ब्रह्म करे जणाईआ। हरि नाम शब्द भण्डार, हरिजन आप वरताईआ। जुग जुग ल्ए लोकमात अवतार, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। आत्म अन्तर पावे सार, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अमृत बूंद स्वांती देवे ठंडी ठार, गिरधारा मुख चुआईआ। अनहद शब्द सुणाए सच्ची धुन्कार, ताल तलवाड़ा इक्क वजाईआ। बज़र कपाटी पर्दा पाड़, दूई द्वैती कुण्डा लाहीआ। दस्म दुआरी अन्दर वड़, नौ दर पार कराईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। आत्म सेजा सच प्यार, हरि हरिजन मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, एका रंग रंगाईआ। नाम रंग अपर अपार, हरिजन तन चढ़ाईआ। एका दूजा भेव निवार, तीजा नैण इक्क खुल्हाईआ। चौथे दर पावे सार, आप आपणा संग निभाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम मोह चुकाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई पसार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण आदिन अन्ता एकँकार, अकल कला वरताईआ। अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए रखाईआ। जीव जन्त नौ दर ख्वार, जगत तृष्ना बन्द कराईआ। दसवें खेले खेल न्यार, खेलणहार दिस ना आईआ। गुरमुख विरला पावे सार, जिस जन दया कमाईआ। खोलणहारा बन्द किवाड़, आप आपणा मुख वखाईआ । धुरदरगाही साचा लाड़, घर घर विच बैठा सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, नाम नामा वेख वखाईआ। नाम वस्त जगत अमोल, हरिजन वंड वंडाइन्दा। पुरख अबिनाशी तोलणहारा साचा तोल, एका कंडा हथ्थ उठांयदा। शब्द निशअक्खर आपे बोल, धुन अनादी आप सुणांयदा। सदा सुहेला वसे कोल, काया मन्दिर अन्दर डेरा लांयदा। आप आपणा पर्दा हरिजन आपे ल्ए खोल्ह, ब्रह्म ब्रह्म दरसांयदा। भाग लगाए काया चोल, हड्ड मास रक्त बूंद नाड़ी रत्त वेख वखांयदा। जोत सरूप रिहा मौल, निरगुण सरगुण खेल खलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, जगत वणजारा आप अख्वांयदा। नाम दात धुर दरगाह, हरि हरि इक्क रखाया। लोकमात बण मलाह, जुग जुग आप वरताया। निथाविआं देवणहार थाँ, दर घर साचा इक्क सुहाया। जन भगतां फड़े साची बांह, आप आपणा संग निभाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दुरमति मैल गंवाया। शब्द सुहेला देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपे पिता आपे माँ, गुरसिख बाल अञ्याणे गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, भगत भण्डार आप वरताया। नाम भगती भगत भण्डार, हरिजन झोली पाईआ। दिवस रैण रहे ख़ुमार, अट्ठ पहर लिव लाईआ। दरस दखाए पुरख अपार, एकँकारा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, घर साचा बंक सुहाईआ। नाम रंग रंग चलूल, गुरमुख तन चढ़ाया। मेल मिलावा कन्त कन्तूहल, घर सज्जण वेख वखाया। आदि अन्त ना जाए भूल, जुग जुग वेस वटाया। गुरमुखां वेख वखाए आत्म सेजा बरख़ा लाए साचे फूल, नाम सुगंधी इक्क वखाया। शब्द सिँघासण आप बराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बाढी बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवणहारा लहिणा देणा पिछला मूल, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। नाम वस्त पूर्ब लहिणा, हरिजन आप चुकाईआ। नेत्र अंजन पाए नैणां, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। नाता तुट्टे मात पित भाई भैण साक सज्जण सैणा, एका दर वखाईआ। शब्द बस्त्र दए गहिणा, उतर कदे ना जाईआ। पुरख अकाला एका कहिणा, एका बूझ बुझाईआ। हरिजन भाणा हरि हरि सहिणा, हरि नामे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ।
१० मग्घर २०१५ बिक्रमी रत्न सिँघ दे घर शादीपुर नवीं दिल्ली
भगत वछल आप गिरधार, एका रूप समाया। खेले खेल अगम्म अपार, भेव अभेद भेव छुपाया। जुग जुग लोकमात
ल्ए अवतार, आप आपणा खेल खलाया। हरिजन साचे ल्ए उभार, रूप अनूप दरसाया। फड़ फड़ बाहों लाए पार, आदि जुगादी भेख वटाया। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआया। हउमे रोग दए निवार, माया मोह चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत भगती वेख वखाया। भगतन मीता हरि निरँकार, एका जोत जगाईआ। निरगुण सरगुण पावे सार, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। सन्त सुहेले ल्ए उभार, गुर चेले मेल मिलाईआ। रंग नवेले खेल अपार, अगम्म अगम्मड़ा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन हित्त पुरख बिधाता, एका एकँकारया। जुग जुग वेखे जगत तमाशा, आवे जावे वारो वारया। मण्डल मण्डप पावे रासा, लोआं पुरीआं पसर पसारया। हरिजन अन्दर रक्खे वासा, आप आपणा रूप पल्टा रिहा। आपे बणे सच भरवासा, आत्म ब्रह्म जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, भगत भगती लेखे ला रिहा। भगतन मीता पुरख अकाला, एका एकँकारया। दीना बंधप दीन दयाला, हरि साचा तोड़णहारा जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क जगा रिहा। काया मन्दिर वेखे सच्ची धर्मसाला, दीवा बाती इक्क टिका रिहा। एका देवे नाम सच धन माला, जगत तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। शब्द पहनाए तन दोशाला, दूई द्वैती पर्दा लाह रिहा। आपे शाह आपे कंगाला, हर घट आपे डेरा ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचा दर, दर साचा इक्क सुहा ल्या। भगतन रूप भगत भण्डारन, नाम नामे दरसाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकारन, हरिजन वेख वखाईआ। मनमुखता होई जगत हँकारन, दुरमति मैल वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई फिरे भिखारन, हरि का नाम हथ्थ ना आईआ। गुरमुख नारी सच वंजारन, दर साचा इक्क सुहाईआ। पाया शाहो पुरख अपारन, पुरख अकाला इक्क जणाईआ। दीनां नाथ दए अधारन, लोकमात वज्जे वधाईआ। कलिजुग अन्तिम आया काज संवारन, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचा दर, दर साचा इक्क वखाईआ। भगतन मीता एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। सृष्ट सबाई पावे सार, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलार, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड वेख वखाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, सरगुण मेला बेपरवाहीआ। वेखणहार अन्ध अँध्यार, एका नूर करे रुशनाईआ। नाता तोड़े कूड़ कुड़यार, गुरमुख बूझ बुझाईआ। अमृत आत्म उपजाए ठंडी धार, निझर झिरना आप झिराईआ। कँवल कँवला दरस अपार, नेत्र नैणां इक्क खुल्हाईआ। धुनी शब्द अनाहद धार, अनहद ताल वजाईआ। पंचम मीता हो त्यार, आप आपणा रूप प्रगटाईआ। शब्द शब्दी खेल न्यार, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां रिहा
उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला साचे घर, घर मेला सहिज सुभाईआ। घर मेला हरि पाया, परम पुरख करतार। अनन्द मंगल एका गाया, एका शब्द सच्ची धुन्कार। दर साचा इक्क खुल्हाया, पाया दरस रूप अपार। दूई द्वैती पर्दा लाहया, बज़र कपाटी आर पार। आत्म सेजा इक्क सुहाया, बेऐब बैठा परवरदिगार। ख़ाकी ख़ाक लेखे लाया, ख़ालक ख़लक हो त्यार। नाम नामा रंग रंगाया, काया चोली तन अपार। सच दमामा इक्क वजाया, धुनी नाद एकँकार। रैण अन्धेरी शामा मेट मिटाया, गुरमुख साचे कर प्यार। अन्तरजामी वेखण आया, नेत्र नैण उग्घाड़। धुर दरबार इक्क सुहाया, सचखण्ड निवासी सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लिख्त लेख लेखा दए लिख, ना सके कोई मिटाया।
१० मग्घर २०१५ बिक्रमी रेशम सिँघ दे घर शरन लाइन ७ मेरठ छाउँणी
हरी हरि हरि नरायण, एका रूप समाया। वेद कतेब सारे कहिण, भेव किसे ना पाया। हरिजन विरला वेखे साचे नैण, जिस जन आपणा नैण खुल्हाया। आप चुकाए लहिण देण, जुग जुग वेस वटाया। गुरू गुर चेले एका धाम इक्ट्ठे बहिण, थिर घर दुआरा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। थिर घर साचा हरि दरबार, निरगुण जोत जगाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं कर पसार, मण्डल मण्डप रिहा सुहाईआ। गगन पताला हो उज्यार, रवि ससि करे रुशनाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। हरिजन साचे पावे सार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। भगतन भगती दए नाम भण्डार, आप आपणी दया कमाईआ। दिवस रैण करे प्यार, एका दर बुझाईआ। नेत्र नैण कर शृंगार, दुरमति मैल मिटाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, सांतक सति कराईआ। करे खेल अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। सृष्ट सुबाई यांझा यार, दिस किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे पार किनार, दो जहानां फेरा पाईआ। शाहो भूप हरि सुल्तान, साचा तख्त आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खलाईआ। थिर घर साचा सच महल्ला, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी बैठा इक्क इकल्ला, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। पावे सार जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखाईआ। गुरमुख विरले आप फड़ाए आपणा पल्ला, आप आपणे अंक समाईआ। जोती शब्दी आपे रला, पवनी पवण चलाईआ। दीपक जोती आपे बला, बाती तेल ना कोई वखाईआ। हरिजन मेटे दूई द्वैती सला, एका
ब्रह्म जणाईआ। नाम फड़े साचा भल्ला, पंज चोर रहे शरमाईआ। सच सिँघासण आत्म दर ग़रीब निवाजा आपे खला, देवे दरस अगम्म अथाहीआ। इक्क सुहाए निहचल धाम अटला, दर साचा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणाईआ। थिर घर सच्चा हरि सिक्दार, एका एकँकारया। आदि जुगादी खेल अपार, लेखा लिख्त विच ना आ रिहा। कोटन कोट ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर खड़े द्वार, गुर पीर अवतार सीस झुका रिहा। साध सन्त ढहि ढहि पैण द्वार, चरन द्वार इक्क वखा रिहा। हरिजन साजण मीत मुरार, रसना जिह्वा हरि हरि गा रिहा। गुरमुख साचा ख़बरदार, सोया मात आप उठा रिहा। चार वरनां साचा यार, सतिगुर पूरा शब्द उपा रिहा। वरनां बरनां वसे बाहर, ज़ात अजाति नाउँ रखा रिहा। कर्म धर्म ना कोई विचार, मानस जन्म वेख वखा ल्या। आत्म ब्रह्म हो उज्यार, पारब्रह्म रूप वटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धरा ल्या। थिर घर वासा हरि ब्रह्मण्ड, जोती जोत रुशनाईआ। आपे वस्सया जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा लाईआ। आपे खेले खेल विच वरभण्ड, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। आपे करणहारा खण्ड खण्ड, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। तोड़णहारा आप घमंड, राज राजान शाह सुल्तान वेखे झूठी छाहीआ। गुरमुखां नाम देवे वंड, धुरदरगाही साची दात इक्क वखाईआ। मनमुखां सिर उठाई जूठी झूठी पंड, चारों कुन्ट रहे कुरलाईआ। साध सन्त पाइन डण्ड, आत्म अन्तर ना कोई वखाईआ। सति सन्तोख नंगी होई कंड, धीरज यति ना कोई जणाईआ। सुरत सवाणी नार दुहागण रंड, हरि कन्त ना कोई हंढाईआ। दहि दिशा वेखे भेख पखण्ड, हरि जोती नूर रुशनाईआ। आप आपणी जाणे वंड, नौ खण्ड फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। थिर घर साचा हरि निरँकार, एका एक समाया। आदि जुगादी ल्ए अवतार, लोकमात फेरा पाया। शब्द अनादी इक्क धुन्कार, शब्द ताल वजाया। नाम बैरागी ख़बरदार, कन्त सुहागी वेख वखाया। आत्म साधी कर उज्यार, हरिजन ल्ए उपाया। बोध अगाधी शब्द अपार, एका डंका रिहा वजाया। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सार, पारब्रह्म वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रूप उपाया। थिर घर रूप हरि अवल्ला, एका जोत जगाईआ। एका बैठा धाम इकल्ला, दूसर संग ना कोई रखाईआ। सच सिँघासण आपे मल्ला, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई हरि हरि खेल, आदि अन्त कराया। हरिभगत कराए साचा मेल, नित नवित्त वेख वखाया। दीवा बाती एका तेल, निरगुण सरगुण ल्ए जगाया। कट्टणहारा धर्म राए दी जेल, लक्ख चुरासी फंद कटाया। दो जहानां सज्जण सुहेल, आदि
जुगादी वेस वटाया। आपे वस्सया रंग नवेल, हर घट मन्दिर आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा रूप समाया। उच्च अगम्म अथाह, हरि निरंकारया। आदि जुगादी बेपरवाह, लेखा लिख्त विच ना आया। आपे जाणे आपणा राह, जुग जुग मार्ग लाया। आप आपणा नाउँ धरा, वेस अनेका रूप वटाया। आप आपणा सुहाए थाँ, बंक द्वारी फेरा पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वासी पुरी घनक, आप आपणा भेव खुल्हा रिहा। थिर घर वासा हरि निरँकार, पुरख पुरखोतम वंड वंडाईआ। पंज तत्त ना कोई आकार, रक्त बूंद ना मेल मिलाईआ। मात पिता ना कोई अधार, बालक सुत ना गोद उठाईआ। एका जोती नूर उज्यार, जोती जोत जगाईआ। पुरख अकाला मीत मुरार, आदि शक्त सेव कमाईआ। सज्जण सुहेला कर प्यार, आपणी सेजा रिहा सुहाईआ। एका सेजा खेल अपार, रूप रंग ना कोई जणाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर नाउँ धराईआ। आप आपणा कर उज्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाईआ। सचखण्ड हरि प्रवेश, जोती जोत समांयदा। आदि पुरख सदा आदेस, निरगुण धार समांयदा। एकँकार नर नरेश, निरवैर नाउँ धरांयदा। लोआं पुरीआं रहे हमेश, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पांयदा। दीन दयाल सुहाए सीस , जोत अकाला वेस वटांयदा। सर्ब जीआं करे प्रितपाला माझे देस, वेस अवेसा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे सुत्ता विष्नूं बाशक सेज, पंज तत्त सेजा आप हंढांयदा। पंज तत्त सेजा हरि काया गढ़्ह सुहाया। निरगुण जोती कर उज्यार, दीवा बाती इक्क वखाया। कमलापाती खेल अपार, नेत्र नैणां इक्क खुल्हाया। नाम नुरानी सोहे द्वार, नूरो नूर दरसाया। महांसार्थी ख़बरदार, रथ रथवाही इक्क चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण इक्क सुहाया। आत्म सेजा हरि सिँघासण, हरिजन जोत जगाईआ। मेल मिलावा पुरख अबिनाशण, विछड़ कदे ना जाईआ। दर दुआरे दासी दासण, दर दर आपणा रखाईआ। पूरी करनहारा आसन, आसन आसा इक्क हो जाईआ। निज घर आत्म रक्खे वासन, दिस किसे ना आईआ। शाहो भूप शाहो शबाशण, सच सुल्ताना वेस वटाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशन, गगन पतालां फेरा पाईआ। सच महल्ले साची रासन, हरिजन काया आप वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए दस दस मासन, मात गर्भ फेर ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अगम्म अथाह बेपरवाह थिर घर वसे पुरख अबिनाश, इक्क इकल्ला एकँकार कर पसार, पंज तत्त डेरा लाईआ। पंज तत्त हरि जोत उजाला, नूरो नूर समाया। खेले खेल जगत निराला, वेद कतेब भेव ना राया। आदि शक्त जगत
ज्वाला, आदि निरँजण नाउँ धराया। सर्ब जीआं करे प्रितपाला, थिर घर बैठा आसण लाया। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, एका शब्द उपाया। अनहद वज्जे साचा ताला, धुन आत्मक आप वजाया। सति सन्तोखी देवे माला, गुरमुखां तन पहनाया। तोड़णहारा जगत जंजाला, काल महांकाल नेड़ ना आया। दिवस रैण होए रखवाला, अट्ठे पहर सेव कमाया। तोड़णहारा जगत जंजाला, हरिजन साचे ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्दी धार बंधाया। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि हरि आप चलाईआ। सृष्ट सबाई पावे सार, सति वस्त वखाईआ। चार वरन होए उज्यार, एका जोत करे रुशनाईआ। शाह सुल्तान दर भिखार, दर दरवेश भेव ना राईआ। हरिजन साचे ल्ए उभार, धुर मस्तक वेख वखाईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, आदि निरँजण करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप अपणा अंक समाईआ। आपणे रंग हरि रंग राता, रंगण रंग अपारया। पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, खेले खेल अगम्म अपारया। चार कुन्ट वेख रैण अन्धेरी राता, निरगुण जोत करे उज्यारया । हरिजन देवे साची दाता, नाम सति दुआरे आप वरता रिहा। शब्द जणाई साची गाथा, जिस पुरख निरँजण आप उपा रिहा। मेल मिलावा त्रिलोकी नाथा, त्रैगुण बंधन तुड़ा रिहा। लहिणा देणा चुकावे मस्तक माथा, पूर्ब झोली पा रिहा। आप निभाए सगला साथा, दो जहानां वेख वखा रिहा। नाम चलाए साचा राथा, सोहँ नाउँ धरा रिहा। एका शब्द एका पूजा पाठा, चार वरनां आप जणा रिहा। अमृत सरोवर मारे ठाठा, कँवल नाभ आप उलटा रिहा। बज़र कपाटी खोल्ह गाठा, दूई द्वैती कुण्डा लाह रिहा। दस्म दुआरे आए नाठा, बंक दुआरा इक्क सुहा रिहा । लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अट्ठ साठा, गंगा गोदावरी वेख वखा रिहा। गेड़णहारा उलटी लाठा, मन मनुआ आप फिरा रिहा। मति मतवाली ना उठाए घाटा, बुध बबेकी आप जणा रिहा। जोती नूर इक्क ललाटा, सति सति आप वखा रिहा। लहिणा देणा चुकाए चौदां हाटा, चौदां लोक फेरा पा रिहा। खेले खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी स्वांग आप वरता रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर उपा रिहा। एका नूर हरि गोबिन्द, सतिगुर रूप समाया। हरिजन मेटे सगली चिन्द, चिन्ता रोग रहे ना राया। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, आप आपणा भेव छुपाया। हरिजन उपजाए साची बिन्द, पूत सपूता नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण एका रंग रंगाया।