पुस्तकालयभाग ७

११ मग्घर २०१५ बिक्रमी लाल सिँघ दे घर रुढ़की शहर

नेड़न नेड़ डूँघा सागर, हरि हरि ताल सुहाया। अमृत आत्म काया गागर, पुरख आबिनाशी आप भराया। निर्मल कर्म करे उजागर, हरिजन साचे वेख वखाया। इक्क बणाए नाम सौदागर, साचा वणज इक्क कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। आत्म अन्तर साचा नीर, हरि हरि आप उपाया। गुरमुखां लाए बिरहों तीर, शब्द निराला इक्क लगाईआ। बज़र कपाटी रिहा चीर, दूई द्वैती मेट मिटाया। हउमे हँगता कढ्ढे पीड़, एका रंगण नाम रंगाया। एका धाम विखाए हस्त कीट, ऊँच नीच इक्क जणाया। सन्त सुहेला बन्न्हणहारा बीड़, एकँकारा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखाया। आत्म अन्तर साचा रस, हरिजन हरि भराया। हिरदे अन्दर आपे वस, आप आपणा ज्ञान दृढ़ाया। दर दुआरा वेखे नस्स नस्स, आप आपणा मन्दिर खोज खुजाया। कोटन कोट करे प्रकाश रवि ससि, जगत अन्ध अन्धेर गंवाया। अलक्ख निरँजण एका राह साचा दस्स, एका मार्ग रिहा वखाया। पंच विकारा देवे झस्स, दुरमति मैल मिटाया। दरस दखाए हस्स हस्स, सच द्वारी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेस वटाया। आत्म अन्तर साचा मीत, हरिजन मेल मिलाईआ। शब्द सुणाए सुहागी गीत, अनहद ताल वजाईआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावण नाउँ धराईआ। आदि जुगादी ठांडा सीत, अकल कला अख्वाईआ। हरिजन वसे आपे चीत, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी रीत, चाल निराली इक्क वखाईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद दिसे मसीत, काया मात इक्क सुहाईआ। वसे धाम जगत अनडीठ, दोए लोचण दिस ना आईआ। अबिनाशी करता आपे सुत्ता दे कर पीठ, मनमुखां मुख छुपाईआ। गुरमुख साचे अमृत आत्म साचा फल शब्दी शब्द खवाए मीठ, आप आपणे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण वेख घर, घर मेला सहिज सुबाईआ। आत्म अन्तर शब्द उछाल, हरि हरि आप लगांयदा। देवे नाम सच्चा धन माल, धन ख़ज़ाना इक्क वखांयदा। चरन प्रीती निभे नाल, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। दो जहानां करे प्रितपाल, घर सागर पार करांयदा। मेट मिटाए काल महांकाल, धर्म राए ना दर वखांयदा। लक्ख चुरासी कट्ट जंजाल, सच दुआरे इक्क बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम, अन्तर आत्म ब्रह्म जणांयदा। अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान, हरिजन बूझ बुझाईआ। शब्दी शब्द सच निशान, घर मन्दिर आप सुहाईआ । धुनी नाद इक्क महान, अनहद सेव लाईआ। पंचम गायन दर परवान, पंचम वेख वखाईआ। तीजा नेत्र इक्क पछाण, गुरमुख वेख वखाईआ । आत्म सेजा हो प्रधान,

हरि बैठा बेपरवाहीआ। शब्द सिँघासण इक्क महान, पावा चूल ना कोई रखाईआ। सुरती शब्द एका दान, एका बंक सुहाईआ। एका राग सुणाए कान, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। सर्ब जीआं घट जाणी जाण, घट मन्दिर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, उच्च महल्ल अटल मिनार, इक्क इकल्ला एकँकार, आदि पुरख जोत जगाईआ। जोत उजाला हरि गोपाला, एका एकँकारया। जुग जुग खेले खेल निराला, आदि अन्त गुर अवतारया। गुरमुखां वखाए काया धर्म सच्ची धर्मसाला, जोत निरँजण दीप जगा रिहा। तन पहनाए फूलण माला, नाम मणका मन फिरा रिहा। शब्दी शब्द वजाए साचा ताला, ताल तलवाड़ा इक्क वखा रिहा। अगम्म अगम्मड़ा सुहाए अखाड़ा, अगम्म अगम्मड़ा धाम लगा ल्या। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा तोड़ जंजाला, मन मति बुध मोह चुका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, नेत्र लोचण इक्क खुल्हा ल्या। नेत्र लोचण हरिजन खोल्ह, एका एक दरसाईआ। शब्द अगम्मी आपे बोल, आत्म ब्रह्म समाईआ। तोलणहारा पूरे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज लक्ख चुरासी वजाए ढोल, नाम नगारा इक्क उठाईआ। भगतन मीता सद वसे कोल, दिवस रैण ना कोई जणाईआ। मनमुख जीव रहे अनभोल, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पंच विकारा रचया घोल, मन मति जगत लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे घर, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। मन्दिर घर उच्च महल्ला, हरि हरि जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी बैठ इकल्ला, घर घर रिहा समाईआ। आपे वस्सया निहचल धाम अटला, भेव कोए ना पाईआ। वेखणहारा जला थलां, जगत जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। गुरमुख जोती आपे बला, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण मला, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ । भाग लगाए माटी खला, पंज तत्त वज्जे वधाईआ। त्रैगुण नाता छुट्टे पल्ला, माया मोह ना कोए सताईआ। पंच विकार ना करे हल्ला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना करे हलकाईआ। जगत तृष्ना मेटे सल्ला, सांतक सति वरताईआ। हरिजन दुआरे आपे खला, दर दरवेशा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर थिर दरबारा, एका रूप समाया। आदिन अन्ता हरि अवतारा, जुग जुग वेस वटाया। भगतन मीता कर प्यारा, आप आपणे अंग लगाया। ठांडा सीता विच संसारा, अग्नी तत्त बुझाया। चरन कँवल बख्शे इक्क प्यारा, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाया। एका देवे नाम अधारा, सो पुरख निरँजण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे दर, दर दरवाजा आप खुल्हाया। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। देवणहारा साचा

दाजा, नाम वस्त झोली पांयदा। दो जहानां रक्खे लाजा, आप आपणी सेव कमांयदा। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। जन भगतां अन्तिम मारे वाजा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। सति पुरख वड राजन राजा, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। खेले खेल देस माझा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। चार वरनां चढ़ाए एका राथा, एका मार्ग लांयदा। चिट्टा अस्व साचा ताजा, लोआं पुरीआं आप फिरांयदा। नाम वजाए सच रबाबा, एका तार हिलांयदा। वेख वखाए मक्का काअबा, दो दो आबा मेल मिलांयदा। आपे हक्को हक्क जनाबा, हक्क हकीकत फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, दर दरवाजा इक्क सुहांयदा।

१२ मग्घर २०१५ बिक्रमी हरि की पौड़ी हरिद्वार गंगा घाट उत्ते लिख्त होई
अते अद्धे चरन गंगा विच छुहाए

एकँकार अकल कल धार, आपणी कल वरताईआ। आदिन अन्ता हरि निरँकार, एका रूप समाईआ। ओंकारा वेख विचार, आदि पुरख वड्याईआ। पुरख निरँजण खेल अपार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत कर उज्यार, नूरो नूर रुशनाईआ। नर नरायण अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। अलक्ख निरँजण खेल अपार, अलक्ख अलक्खणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आप उपाईआ। निरगुण जोत हरि उज्यारी, हरि हरि जोत जगाईआ। आदिन अन्ता इक्क अवतारी, एका रूप समाईआ। आदि शक्त खेल न्यारी, भगत वेख वखाईआ। जोधा सूर वड बलकारी, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दो जहानां पावे सारी, सच सिँघासण आसण लाईआ। पुरख अबिनाशण खेल अपारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता आप अख्वाईआ। आदिन अन्ता हरि भगवाना, एका एकँकारया। जोती नूर जोत महाना, जोती जोत जगा रिहा। आप आपणा कर पछाणा, आप आपणा वेस वटा रिहा। आप आपणा मेल मिलाणा, मेल विछोड़ा आप करा रिहा। आप आपणा संग रखाणा, सगला संग आप निभा रिहा। आप आपणा देवे दाना, दाता दानी नाउँ धरा रिहा। आप आपणा वखाए सच निशाना, सचखण्ड दुआरा आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता आदि निरँजण वेस वटा रिहा। आदि निरँजण हरि भगवन्ता, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग धार बंधांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, कन्त कन्तूहल नाउँ धरांयदा। आप आपणे दर होए मंगता, आप आपणी झोली अग्गे डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, जुग जुग वेस वटांयदा। जुग जुग वेस हरि करतार, आपणा रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, जीवां जन्तां विच समाईआ। जल थल खेल अपार, धारा सिन्ध सागर आप वहाईआ। उत्भुज सेत्ज कर उज्यार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाईआ । अंडज जेरज हो उज्यार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादार, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। शंकर दाता बण शंघार, अन्तिम मेट मिटाईआ। करोड़ तेतीसा इक्क अधार, एका हवन कराईआ। सुरपति वेखे दर द्वार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। रिखी मुनी पावे सार, मुनी मुनीश्र वड वड्याईआ। तपी तपीश्र दए तार, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जोग जुगीशर अगम्म अपार, इक्क इकल्ला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। आदिन अन्ता हरि निरँकार, निरगुण रूप समाया। एका जोती हो उज्यार, नूरो नूर समाया। वरभण्डी पावणहारा सार, निर्भय आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाया। शब्दी खेल हरि करतार, आपणा आप कराईआ। वज्जे डंक अगम्म अपार, आप आपणा रिहा सुणाईआ। सृष्ट सबाई पावे सार, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। सतिजुग त्रेता पार किनार, द्वापर मूल चुकाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, आप आपणा खेल खलाईआ। जोती जामा भेख न्यार, लेखा लिखण विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, अन्तर साचे जोत जगाईआ। वेख वखाए हरि ब्रह्मण्डा, चारों कुन्ट फेरी पाईआ। लक्ख चुरासी भेख पखण्डा, साचे दर ना कोई सुहाईआ। साध सन्त आत्म रंडा, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। माया मोह हँकार घमंडा, पंज तत्त करे लड़ाईआ। जूठ झूठ चण्ड प्रचण्डा, सृष्ट सबाई होई हलकाईआ। नाम ना पाए कोई वंडा, माया मोह रही शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, हरि साचा वेख वखानया। खेले खेल अगम्म अपारा, भेव ना आए राजे राणया। नाम खण्डा तेज कटारा, आप आपणे हथ्थ चमकानया। दो जहानां पावे सारा, वरभण्डी वेख वखानया। सृष्ट सबाई आई हारा, हरि हरि रूप ना किसे जाणया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणा, वेद पुराणी दिस ना आणया। खाणी बाणी होई हैराना, सतिगुर रूप ना किसे पछाणया। अञ्जील कुराना तुटा माणा, तीस बतीस ना कोए प्रधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल दो जहानया। दो जहानां हरि हरि वाली, एका एक अख्वांयदा। आपणे हथ्थां रक्खे ख़ाली, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। कलिजुग चले अवल्लड़ी चाली, निरगुण जोती जोत जगांयदा। आपे बणे सच दलाली, हरिजन साचे मेल

मिलांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाली, प्रितपालक नाउँ धरांयदा। फल लगाए काया डाली, जो जन दर्शन पांयदा। आत्म अन्तर साचा हाली, नाम साचा बीज बिजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खलांयदा। खेलणहारा हरि समरथ, एका रूप समाया। हरि की महिमा जगत अकथ, लेखा लिख्त विच ना आया। राम रामा रूप बेटा दसरत्थ, सज्जण सैण ल्ए तराया। पावणहारा लक्ख चुरासी नथ्थ, शब्द डोरी हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धराया। हरि नाउँ हरि निरँकार, निहकलंक अख्वाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, चारे कुन्टां वेख वखाईआ। तीर्थ तट्टां वेख किनार, हरि भारत खण्ड करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। कलिजुग तेरा साचा मूल, हरि हरि आप चुकांयदा। ब्रह्मे अट्ठे नेत्र वेखे खोल्ह, चार मुख हिलांयदा। शिव शंकर हथ्थ झुलाए त्रशूल, बाशक तशका गल लटकांयदा। विष्नूं बरसणहारा फूल, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी झोली पांयदा। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, आपणी खेल वरतांयदा। तीर्थ तट्टां वेख वखा, गंगा गोदावरी वेख वखांयदा। जमना सुरसती विच समा, सति सरूप समांयदा। अंगीकार आप करा, आपणे अंग लगांयदा। सुत दुलारा आप उपजा, शब्दी नाउँ धरांयदा। दोहां मेला दए करा, एका संगम जणांयदा। नाता तुट्टे भैण भ्रा, मीत मीता वेख वखांयदा। जगत जहानां रही डरा, एका भय चुकांयदा। आप आपणी गोद ल्ए उठा, आप आपणे दर बन्द करांयदा। नीर जल अमृत चरन कँवल ल्ए छुहा, चरन सरन सरन चरन इक्क वखांयदा। धरत धवल लहिणा देणा दए चुका, अमृत कँवली कँवल रखांयदा। ना कोई दूसर सके मुख चुआ, अग्न प्यास ना कोई बुझांयदा। ना कोई सके मात बचा, हरि साचा खेल खलांयदा। तट तीर्थ फेरा पा, घर अखण्ड वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अट्ठ सट्ठ सट्ठ अट्ठ आपणे लेखे लांयदा। उठ जाग जगत राणी, हरि साचा आप जगाया। लोकमात भरया पाणी, नेत्र नीर वहाया। अन्तिम मिल्या शब्द हाणी, घर साचा इक्क सुहाया। देवे पद इक्क निरबाणी, एका धाम बहाया। ख़ाली करे चारे खाणी, वरन बरन फोल फुलाया। सर्ब जीआं हरि जाण जाणी, जानणहार भेव ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा मेल मिलाया। उठ जाग नेत्र खोल्ह, हरि साचा आप जगांयदा। सदा सुहेला आया कोल, दूर नेड़ ना कोई रखांयदा। तोलणहारा पूरे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठांयदा। आपे तेरे अन्दर गया मौल, आप आपणा बाहर कढांयदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। उठ जाग कर शृंगार, हरि साचा वेख वखांयदा। लोकमात हो त्यार, कलिजुग अन्तिम वक्त चुकांयदा। नैण कज्जल तिक्खी धार, सोलां कलीआं संग रखांयदा। एका अमृत देवे वार, नीर निराला इक्क वखांयदा। जोत ज्वाला पाए सार, आदि शक्त मंग मंगांयदा। पुरख अकाला ख़बरदार, जुग जुग वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणे रंग समांयदा। उठ राणी कर वेस, हरि साचे जोत जगाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन आदेस, दोए जोड़ बैठे सीस झुकाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति दए संदेश, एका अक्खर रसना गाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रवेश, हँ ब्रह्म आप हो जाईआ। लोकमात बण दरवेश, नौ सत फेरा पाईआ। नाल रलाए गणपति गणेश, शिव शंकर वड वड्याईआ। मुलां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर हकीर रहे वेख, नेत्र नीर वहाईआ। राम सीता आपे भेख, आपे नाअरा लाईआ। दुर्गा अष्टम्ी खुल्ल्हे केस, शाह अस्वार हरि आप हो जाईआ। आपे लावणहारा मेख, आपे दए उखड़ाईआ। आपे जोती नानक दस दस्मेश, दस धारा आप वहाईआ। कलिजुग अन्तिम किसे ना चले कोई पेश, मस्जिद मन्दिर गुरद्वार शिवदवाले मट्ठ बैठे धूंणीआँ ताईआ। साधां सन्तां आई हार, यति सति ना कोई जणाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोई विचार, जगत विद्या जगत पढ़ाईआ। कर्म धर्म ना पाए सार, वरन अवरनां होए जुदाईआ। करनी करन सर्ब करतार, करता पुरख नाउँ धराईआ। जोती जामा भेख अपार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निहकलंक नरायण नर अवतार, आप आपणी रचन रचाईआ। अठसठ तेरा जगत किनारा, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत जगाईआ। गंगा नीर सागर सिन्ध, हरि हरि आप उपाया। आप उपाई आपणी बिन्द, आप आपणे विच मिलाया। साधां सन्तां जीआं जन्तां मेटे चिन्द, दूजा दर ना कोई वखाया। प्रगट होए गुणी गहिंद, गहर गम्भीर नाउँ रखाया। संग रलाए सुरपति राजा इन्द, अमृत बरख़ा इक्क लगाया। शिव शंकर कढ्ढणहारा जिंद, आप आपणा वेस वटाया। ब्रह्मा साथी सदा बख्शिंद, निउँ निउँ सीस झुकाया। विष्नूं वेता इक्क मृगिन्द, एका एक अख्वाया। भगवान खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग कर्म कमाया। आपे जाणे आदि अन्त, वेद कतेब ना किसे लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अठसठ फेरा पाया। अठसठ तेरा जगत दरवाज़ा, हरि साचा वेख वखांयदा। प्रगट हो ग़रीब निवाज़ा, आप आपणा मेट मिटांयदा। शब्द घोड़ा अस्व ताजा, चारों कुन्ट आप फिरांयदा। शाहो भूप वड राजन राजा, धुरदरगाही वेख वखांयदा। हरि द्वार तेरा रचया काजा, हरिसंगत संग रलांयदा। सुत शब्द मारे वाजा, सुत्ती सुरसती आप उठांयदा। अन्तिम वेले रक्खे लाजा, लजपति वेख वखांयदा। मेल मिलावा देस

माझा, पहली पोह सिफ्त सालांहयदा। नाल ल्याए अनहद वाजा, साचा सगन मनांयदा। लक्ख चुरासी खोल्हे पाजा, दूई द्वैती वेख वखांयदा। नाम चलाए इक्क जहाज़ा, चार वरनां आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा कर्म कमांयदा। गंगा नेत्र नीर रही पुकार, रो रो रही कुरलाईआ। कलिजुग अन्तिम मारी मार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। विभचार होए नारी नार, नर नरायण दिस ना आईआ। आत्म ब्रह्म ना पावे सार, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। दुरमति मैल ना सके कोई उतार, पापां गंढ्ढ बंधाईआ। पंडत पांधे रहे विचार, हरि का रूप दिस ना आईआ। तिलक ललाटी होए ख्वार, औखी घाटी ना कोई चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, गंगा घाट एका फेरा पाईआ। गंगा राणी मारे धाह, नेत्र नैण उग्घाड़या। तुध बिन कवण मलाह, लोकमात करे पार किनारया। पंडत पांधे जूठी झूठी देण सलाह, हरि का शब्द कोई ना पा ल्या। पुरख अगम्मा कर बैठा नांह, आप आपणा मुख छुपा रिहा। ना कोई बणाए साची माँ, चरन सीस ना कोई निवा ल्या। जूझ झूठ खादी गाँ, काम क्रोध संग रखा ल्या। निथाविआं देवे ना कोई थाँ, राज राजानां शाह सुल्तानां कालख टिक्का मस्तक ला ल्या। धर्म खण्ड ना कोई न्याँ, कर्मी कर्म ना कोई जणा ल्या। वरन बरन रहे भुला, एका मार्ग ना कोई दिसा ल्या। पंडत पांधे रहे कुरला, ग्रन्थी पन्थी हाहाकारया। अञ्जील कुराना चढ़या ता, अग्नी कुण्ड ना कोई बुझा रिहा। लक्ख चुरासी तेरे घाट रही नहा, पापां मैल ना कोई धुआ रिहा। साचे हथ्थ ना पकड़ी बांह, नाम वस्त ना कोई वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा वेस वटा ल्या। सुण पुकार हरि निरँकार, लोकमात जोत जगाईआ। वेख वखाए हरि द्वार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। साधां सन्तां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, निरगुण आपणे हथ्थ उठाईआ। अट्ठां सट्ठां ल्ए अधार, गंगा गोदावरी चरन छुहाईआ। जमना सुरसती अद्धविचकार, बैठण मुख छुपाईआ। रवि ससि करन पुकार, रो रो नीर वहाईआ। साध सन्त ना पावण सार, तन लंगोट ना कोई बंधाईआ। माया ममता कर प्यार, साचे घाट बैठे डेरा लाईआ। तुटा यति ना रहे सति करन शृंगार, आलस निन्दरा ना कोई गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गंगा घाट वेख वखाईआ। गंगा तेरी जगत घाटी, हरि साचा वेख वखांयदा। वेखणहारा जोत ललाटी, अन्दर मन्दिर फेरा पांयदा। चौदां लोक एका हाटी, एका दर खुल्हांयदा। लक्ख चुरासी काया माटी, पंज तत्त रखांयदा। गुरमुख विरले बज़र कपाटी पाटी, जो जन दर्शन हरि पांयदा। कोटन

कोट बैठे पाठी, दिवस रैण रसन हिलांयदा। कोटन कोट रसना रहे रस चाटी, आत्म रस ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी जाग तेरा नेत्र खोल्ह, शब्द अगम्मा आपे बोल, लोकमात खुल्हांयदा। गंगा उठी उठ ल्ए अंगड़ाई, हरि साचा वेख वखाणया। एका करे चरन सरनाई, दूजा दर ना कोई पछाणया। साचे घर वज्जी वधाई, होया आप मेहरबानया। आदि अन्त ना होए जुदाई, जुग जुग वेख विखानया। नीर नीर विच गया समाई, नीर नीरां आप समाणया । जोती जोत जोत खिचाई, आप आपणा खेल खलानया। औंदी जांदी किसे दिस ना आई, ना कोई रूप वटानया। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ आप वरताई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहानया। जगत किनार साचा तट्ट, हरि हरि वेख वखानया। जगत खेल बाज़ीगर नट, अन्तिम मूल चुकानया। कोटन कोट सूरया नरायण पाणी रहे झट्ट, हरि का भाणा किसे ना मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्तिम देवणहारा डन्नया। गंगा नीर करे अरदास, दोए जोड़ करे निमस्कारया। सद वसां प्रभ तेरे पास, दूजा दर ना कोई वखा ल्या। लेखे लग्गे जगत स्वास, लोकमात फेरा पा ल्या। पार किनारा पृथ्मी आकाश, गगन पताल ना कोई सुहा ल्या। आदि अन्त ना होए विनास, जोती जोत जोत डगमगा ल्या। पूरी करनहारा आस, जुग जुग वेस वटा ल्या। लेखे लग्गे चम्यार रविदास, अन्तिम संग निभा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा बिरध रखा ल्या। उठ रविदास कर त्यारी, हरि साचे खेल खलाईआ। वेखे तेरी माँ प्यारी, आप आपणा हथ्थ उठाईआ। कलिजुग अन्तिम होए ख्वारी, ना धीरज कोई धराईआ। चार कुन्ट हाहाकारी, जीव जन्त रहे कुरलाईआ। साध सन्त ना पायण सारी, बैठे मुख शरमाईआ। एका जगे जोत अपारी, आदि पुरख निरँजण एकँकारी, अकल कला वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत लहिणा जुग जुग देणा, भगत भगती झोली पाईआ। रविदास चुमारा मंगे मंग, अग्गे अपणी झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी बैठा आत्म सेज सच पलँघ, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चारों कुन्ट धारा गंग, दिवस रैण आप वहाईआ। अनहद वजाए सच मृदंग, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। जन भगतां कट्टणहारा भुक्ख नंग, जुग जुग वेख वखाईआ। सदा सुहेला वस्सया संग, एका धाम वड्याईआ। अन्तिम लहिणा चुक्के विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी दया आपे रिहा बंधाईआ। तीर्थ तट जगत किनारा, हरि हरि वेख वखा रिहा। आपे जाणे आपणी धारा, आप आपणे रंग रंगा रिहा। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो विच संसारा, निहकलंका डंक वजा रिहा। शब्द

खण्डा तेज कटार, राज राजाना शाह सुल्ताना करे ख्वारया। निर्मल नीर ना कोए वखाना, आत्म सीर आप पछाणया । बस्त्र चीर पार कराणा, शाह हकीर एका जाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहारा साचा दर, घर साचा दर परवानया। गंगा हरि पाई पेट, आपणा मुख उग्घाड़या। जुग जुग बणे खेवट खेट, जुग जुग बन्ने ला रिहा। शब्द सुत बेटी बेट, एका धाम बहा रिहा। लक्ख चुरासी तपे अग्नी जेठ, वा तत्ती हाढ़ वगा रिहा। कोई ना बैठे साया हेठ, सिर हथ्थ ना कोई टिका ल्या। होए ख्वारी वड वड सेठ, राज राजान ना कोई विचारया। गुरमुख विरले हरि हरि साचा जिस जन रक्खया चेतन्न चेत, चितवित ठगौरी ना पा ल्या। काया वेखे साचा खेत, अमृत मेघ बरसा ल्या। दरस दखाए नेतन नेत, आत्म ब्रह्म जणा ल्या। रविदास चुमारा आपे वेख, आप आपणा संग निभा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत जागरत जोत इक्क जगा ल्या। रविदास तेरा अन्तिम लहिणा, हरि हरि मूल चुकाया। गंगा पाया साचा गहिणा, तन शृंगार कराया। अन्तिम वेखे तीजे नैणां, दोए नैणां बन्द कराया। धाम इक्ट्ठे एका बहिणा, एका रंग समाया। आपे होए साक सज्जण सैणा, मात पित भाई भैणा आप हो जाया । कलिजुग जूठे झूठे वहिण वहिणा, जीव जन्तां दए रुढ़्हाया। लाड़ी मौत खाए डैणा, राए धर्म दए सजाया। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख विरले मात रहिणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख वखाया। घट घट मन्दिर मस्जिद पावे सार, गुरुदुआरा वेख वखांयदा। काया मन्दिर हो उज्यार, दीवा बाती इक्क जगांयदा। दीवा बाती घर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना गांयदा। पार कराए पृथ्मी आकाश, त्रै त्रै डेरा लांयदा। आदि जुगादि ना होए विनास, जुग जुग खेल खलांयदा। पूरी करनहारा आस, रविदास वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विचोला सोहँ ढोला शब्द बोला एकँकार लोकमात कर उज्यार, आदि निरँजण एका जोत जगांयदा। आदि निरँजण पुरख अबिनाशा, एका रूप समाया । वेखण आया जगत तमाशा, जीआं जन्तां दिस ना आया। साचे मन्दिर पावे रासा, गोपी काहन आप नचाया। जन भगतां देवे धुर धरवासा, आत्म ब्रह्म जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहारा वर, हरिसंगत रंग रंगाया। हरिसंगत हरि साची जोड़, जोड़ी जोड़ जुड़ांयदा। एका चढ़या साचे घोड़, शब्द अखाड़ा इक्क लगांयदा। दाता दानी धुरदरगाही आया दौड़, लोकमात वेख वखांयदा। लहिणा देणा चुक्के हरि की पौड़, हरि का पौड़ा इक्क वखांयदा। पूत सपूता ब्रहमण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत किले डेरा लांयदा। ना कोई जाणे मार्ग सौड़,

भीड़ी गली ना पार करांयदा। वेखणहारा रस मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्त देवे संगत वर, नाम दान झोली पांयदा। हरि द्वार वक्त चुकाया, हरि हरि वड्डी वड्याई। सतिजुग साचा मार्ग लाया, सोहँ नाम जपाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नाउँ धराया, वेद पुराण ना कोई गाई। विष्नूं वंसी रूप वटाया, होए सर्ब सहाई। भगवन जोती जोत जगाया, अट्ठे पहर रुशनाई। वरन गोती ना कोए रखाया, एका ब्रह्म जणाई। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाया, आप आपणी बूझ बुझाई। देवी देव सरन बहाया, बैठे सीस झुकाई। ब्रह्मा शिव रहे ध्याया, आठे पहर लिव लाई। शंकर वरनां शंकर बरनां खेले खेल हरन फरना, एकँकारा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि की बात हरि आपे बूझ बुझाई। हरि द्वार तेरा मिट्ठा रस, हरिजन झोली पाया। धुरदरगाही वेखे नस्स, सम्मत वीह सौ पन्दरां बिक्रमी लेख लिखाया। वीह सद मारे तीर कस, बिर्कम बिक्रमी धीर धराया। जगत विकारा रिहा झस्स, पंचम मेल मिलाया। मुख शरमाइन रवि ससि, बैठे पर्दा पाया। माया राणी रही डस्स, अग्नी तत्त वखाया। गुरमुख विरले हिरदे रिहा वस, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। एका मार्ग रिहा दस्स, चार वरन सच्ची सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जोत जोत करे रुशनाया। जोती नूर हरि उजाला, हर घट वेख वखाईआ। दीनां बंधप दीन दयाला, शब्द मृदंगा आप वजाईआ। संग रखाए काल महांकाला, दो जहानां फेरी पाईआ। सो पुरख निरँजण बणे दलाला, लोकमात वज्जे वधाईआ। इक्क वखाए काया सच्ची धर्मसाला, हरि आपणा डेरा लाईआ। अमृत आत्म प्याए सच प्याला, निझर धार प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा चुक्के डर, जगत नीर गया सीर, हरि साचे विच समाईआ। हरिसंगत हरि हरि वड्याई, हरि हरि बूझ बुझांयदा। एका शब्द होए कुड़माई, एका दर सुहांयदा। एका राग रिहा सुणाई, एका काहन अल्हांयदा। एका मंगल रिहा गाई, एका धुन उपजांयदा। एका कुण्डा रिहा लाही, बज़र कपाटी आप तुड़ांयदा। आत्म सेजा इक्क विछाई, सच सिँघासण आप सुहांयदा। पुरख अबिनाशण खेल खिलाई, खेलणहारा दिस ना आंयदा। घनकपुर वासी भेव ना राई, आप आपणा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, पहली पोह खुल्ल्हे दर, सति प्रसादि सति सति सति उत्पत ब्रह्म मति एका तत्त रखांयदा। सच शब्द सच प्रसादि, सच सच आप वरताईआ। सच गुर आदि जुगादि, सच सुच्च वेख वखाईआ। सच सुच्च देवणहारा दाद, सच सुच्च झोली पाईआ। सच सुच्च वजाए नाम नाद, निरगुण आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। खेले खेल विच ब्रह्माद,

पुरीआं लोआं सच वरताईआ। गंगा तेरा रसन स्वाद, जल धारा आपे लेखे लाईआ। शब्द जणाई बोध अगाध, सो पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। कलिजुग मेट मिटाए वाद विवाद, सतिजुग साचा राह चलाईआ। किसे दिस ना आए सन्त साध, चारों कुन्ट बैठे धूंणीआँ ताईआ। गुरमुख हरिजन हरिभगत आत्म अन्तर रहे अराध, जगत बसन्तर तन बुझाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म आवे सच स्वाद, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। हरिजन मेला माधव माध, मिल्या मेल साचे माहीआ। साचे घर सच प्रसादि, एका गुरमुख गुरसिख हरि हरि झोली आप भराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, सम्मत वीह सद बिक्रमी हो उज्यार, खेले खेल अगम्म अपार, सोलां सोलां सोलां राह तकाईआ।

१३ मग्घर २०१५ बिक्रमी काली कमली वाले दे डेरे महंत नाल बचन रिखी केश

आत्म अन्तर एका भुक्ख, हरि नामे मंग मंगाईआ। जगत तृष्ना मिटे दु:ख, हउमे रोग ना कोई सताईआ। सच दुआरे साचा सुख, एका ब्रह्म जणाईआ। उज्जल होए जगत मुक्ख, दरगहि साची मिले थाँईंआ। लेखे लग्गे मानस जन्म मनुख, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। मात गर्भ ना होए उलटा रुख, दस दस मास ना कोए सजाईआ। हरिजन लग्गी एका भुक्ख, साचा सन्त दए मिटाईआ। आत्म भुक्ख तृष्न प्यास, हरिजन आप लगाईआ। प्रभ मिलण दी साची आस, कोई सन्तन दए मिलाईआ। लेखे लग्गे रसन स्वास, दिवस रैण रहे चलाईआ। पार कराए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल इक्क सुहाईआ। सदा सुहेला सद वसे पास, दिवस रैण ना होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, मेल मिलावा साचे घर, हरि सन्तन वड वड्याईआ। आत्म अन्तर जगत रोग, हउमे गढ़्ह बणाया। सन्तन मेला धुर संजोग, आदि जुगादी मेल मिलाया। कवण वखाए दरस अमोघ, नेत्र नैण इक्क खुल्हाया। कवण चुगाए साची चोग, अमृत आत्म जाम प्याया। कवण लगाए साचा भोग, कवण साची सेजा आसण लाया। कवण सहिसा मिटाए जगत विजोग, आवण जावण मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि हरि सन्तन विच समाया । जगत भुक्ख जगत बिल्लाए, तृष्ना तृप्त ना कोई कराईआ। चारों कुन्ट होई हलकाए, साची रेख ना कोई जगाईआ। नाम निधान ना कोई झोली पाए, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। सच निशान ना कोई झुलाए, सचखण्ड ना कोई वखाईआ। निरगुण जोती ना कोई मिलाए, वासना खोटी ना कोई कढाए, ज्ञान ध्यान रहे दृढ़ाईआ। साची चोटी ना कोई चढ़ाए, बज़र कपाटी ना कोई तुड़ाईआ। धीरज सति लंगोटी ना कोई बंधाए, कोटन कोट बैठे धूंणीआँ ताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन

वेखे साचा घर, घर साचे डेरा लाईआ। जगत तृष्ना आदि जुगादि, पंज तत्त करी कुड़माईआ। हरि सन्त बुझाए जगत प्यास, अमृत मेघ बरसाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी करे तरास तरास, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। कवण द्वार मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन कवण नचाईआ। कवण कराए अन्धेरी कुन्दर इक्क प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जोत निरँजण करे दास, अनहद सेवा लाईआ। हरि सन्तन वसे सदा पास, अलक्ख अगोचर अभेद भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। कमली वाला हरि हरि रूप, हरि हरि रंग समाया। पुरख अबिनाशी शाहो भूप, कवण दुआरे डेरा लाया। एका जाणे सति सरूप, निरगुण नूर करे रुशनाया। शब्द पंगूढ़ा रिहा झूट, सच सिँघासण इक्क वखाया। सन्त सुहेला कवण दुआरे आत्म रस रिहा लूट, नेत्र नैण लोचण इक्क खुल्हाया। लहिणा देणा चुक्के जूठ झूठ, पंच विकारा नेड़ ना आया। साचा सज्जण हरिजन जन हरि आपे जाए तुठ, जुग विछड़े जगत ल्ए मेल मिलाया। लुकया रहे ना कोई गुट्ठ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर वेख वखाया। रिखी केश नर नरायण पुरख अगम्मा, ना मरे ना कदे जम्मा, आदि जुगादि जुग जुग जाणे आपणा कम्मा, हरि सन्तन विच समाया। काली कमली काली धार, हरि नूरो नूर समाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। जलां थलां पावे सार, जगत आश्रम वेख वखाईआ। अवण गवण वस्सया बाहर, निहकर्मी नाउँ धराईआ। साची सरन इक्क द्वार, साचे घर वज्जी वधाईआ। गंगा तेरी ठंडी धार, निर्मल धार रही वहाईआ। हरिजन विरला पावे सार, जिस जन आत्म ब्रह्म जणाईआ। अबिनाशी करता करे विचार, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, तीर्थ तट्टां फेरी पाईआ। साधां सन्तां वेखे मीत मुरार, चौदां लोक फोल फुलाईआ। लोआं पुरीआं खेल अपार, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर आप जगाईआ। रवि ससि करन पुकार, धरत धवल रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला साचे दर, दर साचा इक्क सुहाईआ।